Σήμερα θα δούμε την Αριστόκλεια και Ισραηλινή Θεολογία.
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
Ο Αριστόβουλος-Ιουδαίος χωρίς αιδώ ισχυρίζεται ότι ο Μέγας Αριστοκλής, ο Ύπατος των Φιλοσόφων "γνώριζε" τις διδασκαλίες της Παλαιάς Διαθήκης, περί δημιουργίας. Για αυτό "αντέγραψε¨ τα σχετικά χωρία σχετικά με τον έναν θεό- δημιουργό. Οι θεωρίες αυτές είναι εντελώς απαράδεκτες, ανθελληνικές και αβάσιμες όπως θα αποδείξω, στην σημερινή μου εργασία. Η Αριστόκλεια Θεολογία ήταν κάθετα αντίθετη στον Διονυσιακό πολιτισμό, την Διονυσιακή θρησκεία και την Παλαιά Διαθήκη. Ο μεγαλύτερος Πανεπιστήμονας στην ιστορία της ανθρωπότητας αντιστάθηκε πιο δυναμικά από όλους ενάντια στον ξενόφερτο Διονυσιακό πολιτισμό, την ξενόφερτη Ολύμπια θρησκεία και τους υποστηρικτές της. Για το ανεκτίμητο επιστημονικό του έργο καθώς και για την ηρωική αντίσταση του απέναντι στους Φοίνικες εισβολείς και στους υποτακτικούς τους Όμηρο και Ησίοδο, ο Ελληνικός πολιτισμός θα ονομάζεται Αριστόκλειος. Την ονομασία αυτή έδωσα για πρώτη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο το έτος 2008 σε σχετικές επιστημονικές μου εργασίες Η ιδέα ότι ο Μέγας Αριστοκλής "αντέγραψε¨ τον Μωυσή είναι μια αρχαία θεωρία, η οποία υποστηρίχθηκε κυρίως από Ιουδαίους και Χριστιανούς απολογητές.
Όμως δεν αποτελεί ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός με βάση την σύγχρονη επιστημονική έρευνα. Η Αρχαία Ιουδαϊκή θεωρία ότι ο Μέγας Αριστοκλής "ήταν" Μωυσής Αττικίζων είναι κίβδηλη. Αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Φίλων Αλεξανδρεύς (1ος αι. μ.Χ.) και αργότερα Χριστιανοί πατέρες (Ευσέβιος, Κλήμης Αλεξανδρεύς), υποστήριξαν ότι ο Ύπατος των Φιλοσόφων, κατά την διάρκεια των ταξιδιών του στην Αίγυπτο, ήρθε σε επαφή με Εβραϊκές γραφές ή σοφούς και δανείστηκε στοιχεία, κυρίως για την δημιουργία του κόσμου (Τίμαιος) και τους νόμους.
Ο Νουμήνιος ο Απαμεύς (2ος αι. μ.Χ.) είχε αποκαλέσει χαρακτηριστικά τον Μέγα Αριστοκλή ως "Μωυσή Αττικίζοντα¨ Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας "επισήμαιναν" ομοιότητες μεταξύ του κορυφαίου Σοφού στην παγκόσμια ιστορία και της Πεντατεύχου, όπως ο μονοθεϊσμός (ή η ανώτατη θεϊκή αρχή), η δημιουργία του κόσμου, και ορισμένοι νόμοι που θυμίζουν το βιβλίο της Εξόδου
Η σύγχρονη επιστήμη είναι πολύ επιφυλακτική. Πολλοί επίστήμονες-μελετητές θεωρούν απίθανο ο Μέγας Αριστοκλής (4ος αι. π.Χ.) να είχε πρόσβαση σε Διονυσιακά-Εβραϊκά κείμενα, καθώς εκείνη την εποχή η Ελληνική κοινωνία δεν είχε μεγάλη επαφή με τον Ιουδαϊκό πολιτισμό. Αρκετοί σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι κατά την ελληνιστική περίοδο, οι εβραίοι συγγραφείς (που μετέφρασαν την Παλαιά Διαθήκη στα ελληνικά), επηρεάστηκαν από την Ελληνική φιλοσοφία, συμπεριλαμβανομένου του μέγιστου επιστήμονα του Ελληνισμού. Για να καταστήσουν το έργο τους πιο κατανοητό στον Ελληνικό κόσμο.
Η άποψη ότι ο Πλάτωνας αντέγραψε τον Μωυσή ήταν ένα εργαλείο των πρώτων χριστιανών για να αποδείξουν την ανωτερότητα και την παλαιότητα της βιβλικής σοφίας έναντι της ελληνικής φιλοσοφίας. Αυτό σε επιστημονικό-ιστορικό επίπεδο θεωρείται μύθος από αβάσιμες ιστορικές εκδοχές. Ο Νουμήνιος υποστηρίξει ότι ο Πυθαγόρας και ο Μέγας Αριστοκλής είχαν παρουσιάσει την αρχαία σοφία των Βραχμάνων, των Περσῶν, των Χαλδαίων, των Αιγυπτίων και Ιουδαίων. Γνωρίζει πολύ καλά τον Ιουδαϊσμό και παραπέμπει συχνά στον Μωυσή και στους προφήτες.
Χωρίς να καθορίσει την σχέση μεταξύ Ελληνικής φιλοσοφίας και Εβραϊκής παραδόσεως, εκφράζει μία αρκετά διαδεδομένη άποψη της εποχής του. Το ίδιο και οι Ελληνιστές Ιουδαίοι και κατόπιν οι χριστιανοί, εκτός από την Αγία Γραφή θεωρούν φορείς της αλήθειας και τις μεγάλες μορφές της Ελληνιστικής φιλοσοφίας. Από την συνάντηση αυτή των παραπάνω ρευμάτων στα πλαίσια του Μέσου Πλατωνισμού. άνοιξε ο δρόμος για την εμφάνιση του Νεοπλατωνισμού ως το κύκνειο άσμα του ειδωλολατρικού Ελληνισμού και αφετέρου για την δημιουργική προσέγγιση και σταδιακή αφομοίωση Ελληνισμού -Χριστιανισμού, που έμελλε να αποκρυσταλλωθεί ως Ορθοδοξία στους κατοπινούς αιώνες του Αριστόκλειου πολιτισμού. Σχετικά με τις περιβόητες "αντιγραφές" του Μέγα Αριστοκλή και άλλων μεγάλων Σοφών Ελλήνων διαβάζουμε σχετικά σε ξένη εργασία :
"Ο Νουμήνιος ήταν πλατωνικός και πυθαγόρειος ταυτόχρονα. Αναζητούσε την ουσία του πλατωνισμού στις θέσεις του Πλάτωνα. Πίστευε μάλιστα ότι ο Πλάτων εξέφραζε την αλήθεια στο μέτρο που ακολουθούσε τις θέσεις του Πυθαγόρα. Εκτός από τον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα επηρεάζεται και από τις θρησκευτικές πίστεις των αρχαίων ανατολικών λαών (Βραχμάνων, Ιουδαίων, Μάγων, Αιγυπτίων) στο βαθμό βέβαια που αυτές συμφωνούν με τις πλατωνικές θέσεις. Μάλιστα από τις θρησκείες αυτές δεν αποκλείει τον μονοθεϊσμό της εβραϊκής παράδοσης.
Συνδυάζοντας την Ιδέα του Αγαθού της Πολιτείας , το ον του Παρμενίδη και τον μύθο του Τιμαίου για τον θεό-δημιουργό και την κοσμική ψυχή, ο Νουμήνιος δημιουργεί μια τριάδα θεών. Ο πρώτος θεός (πατήρ) ταυτίζεται με το απόλυτο αγαθό και το εν. Ο δεύτερος θεός ή δημιουργός (ποιητής) έχοντας ως πρότυπο τις Ιδέες δημιουργεί τον αισθητό κόσμο (τα πράγματα του κόσμου που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις). Ο τρίτος θεός είναι το αποτέλεσμα της δημιουργίας (ποίημα) του δεύτερου θεού και ταυτίζεται με τον κόσμο. Ο Νουμήνιος μένει πιστός στις δύο πλατωνικές αρχές, το Έν και τη Δυάδα. Το Έν-Αγαθό ταυτίζεται με τον θεό ενώ η δυάδα με τη ύλη. Η ύλη προϋπάρχει του θεού – δημιουργού και είναι άτακτη. Ο θεός – δημιουργός την ενοποιεί και της δίνει μορφή.
Τὴν περίοδο τοῦ Μέσου Πλατωνισμοῦ (20-30 αἰ.) τὸ κριτήριο ἀναγωγῆς μιᾶς διδασκαλίας στὴν ἀρχαιότητα ὑπῆρξε βασικό χαρακτηριστικὸ στὴ διακίνηση καὶ ἀπήχηση τῶν φιλοσοφικῶν καὶ θρησκευτικῶν ἰδεῶν. Πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση ἡ ἀλληγορία λειτούργησε καταλυτικά. Κάνοντας χρήση τῆς μεθόδου αὐτῆς οἱ στωικοί, οἱ νεοπυθαγόρειοι καὶ οἱ νεοπλατωνικοὶ ἑρμήνευαν φιλοσοφικὰ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ μυθολογία.
Ὁ Αἰγύπτιος στωικὸς Χαιρήμων, διευθυντὴς τοῦ Μουσείου τῆς Αλεξάνδρειας, προχώρησε στὴ φιλοσοφικὴ ἑρμηνεία τῶν αἰγυπτιακῶν θρησκευτικῶν δοξασιῶν. Τὸ ἴδιο ἔκανε πολὺ ἐπιτυχημένα ὁ Φίλων γιὰ τὴν Π. Διαθήκη· τὸν ἑλληνιστὴ αὐτὸ Ἰουδαῖο ἀκολούθησαν ἀργότερα οἱ χριστιανοὶ λόγιοι. Ἡ ἀλληγορία, λοιπόν, ὑπῆρξε τὸ μέσο προσφυγῆς καὶ σύνδεσης μὲ κάθε παλαιὰ πηγὴ διδασκαλίας, ἡ φιλοσοφικὴ ἑρμηνεία τῆς ὁποίας ἐξασφάλιζε τὸ ἔγκυρο κριτήριο τῆς παλαιότητας ὡς αὐθεντία καὶ γνησιότητα. Στὸ γόητρο αὐτὸ τῆς παλαιότητας, ἄλλωστε, ὀφείλεται καὶ τὸ φαινόμενο τῆς κυκλοφορίας τόσων πλαστῶν ἢ ψευδεπίγραφων ἔργων ἀπὸ τὴν ὄψιμη ἀρχαιότητα ὣς τὴ χριστιανικὴ περίοδο. Ἡ προσφυγὴ στοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες ποιητὲς ἀπεδείκνυε ὅτι μιὰ συγκεκριμένη φιλοσοφικὴ διδασκαλία εἶχε καὶ παλαιότητα καὶ κύρος, ἀφοῦ τὶς ἰδέες της φαινόταν νὰ συμμερίζονται ὁ Ὅμηρος, ὁ Ἡσίοδος καὶ οἱ ἄλλοι μεγάλοι ποιητές, οἱ «παιδαγωγοὶ τῆς Ἑλλάδος». Μπροστὰ σὲ ἕνα τέτοιο πολιτιστικὸ κλίμα, οἱ νεόφερτοι στὸν κόσμο τῶν ἰδεῶν καὶ τοῦ πολιτισμοῦ χριστιανοί, ἂν μή τι ἄλλο, εἰσέπρατταν τὴν περιφρόνηση τῶν φιλοσοφούντων. Μέσα σ' αὐτὰ τὰ πλαίσια ἀναπτύχθηκε κατὰ τὸν δεύτερο αἰώνα ἡ ἀπολογητικὴ στάση τῶν χριστιανῶν ποὺ πάσχισε νὰ δείξει ἀρχικὰ την συγγένεια τοῦ ἑλληνικοῦ φιλοσοφικοῦ μονοθεῖσμοῦ μὲ τὸν Χριστιανισμό, χρησιμοποιώντας τὴ θεωρία τοῦ σπερματικοῦ Λόγου.
Κατὰ τὰ τέλη τοῦ δευτέρου καὶ κυρίως κατὰ τὸν τρίτο αἰώνα οἱ χριστιανοὶ λόγιοι υἱοθετοῦν καὶ δίνουν καὶ πάλι ἀξία σὲ ἕνα ἐπιχείρημα ποὺ εἶχε ἤδη κατὰ κόρον χρησιμοποιηθεῖ στοὺς κόλπους τοῦ ἑλληνόφωνου Ἰουδαϊσμοῦ. «᾿Αφοῦ ἡ μονοθεϊστική παράδοση τοῦ Ἰσραήλ ἦταν προγενέστερη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ παράδοση, τὰ καλύτερα ἀπὸ τὰ γραπτὰ τοῦ Ὁμήρου καὶ τοῦ Πλάτωνα ἦταν δάνεια ἀπὸ τὸν Μωυσῆ καὶ τοὺς Προφῆτες». Πρόκειται γιὰ τὴν περίφημη θεωρία τῆς «λογοκλοπῆς» τῶν Ελλήνων σὲ βάρος τῶν Εβραίων, ποὺ γνώριζε διαρκὴ ἐπιτυχία καί, παρά τὴν πολεμική της ὑφή, τελικῶς, συνέργησε στὴν προσέγγιση καὶ ἀφομοίωση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ μὲ τὸ βιβλικὸ πνεῦμα. Ὁ ᾿Αλεξανδρινὸς Ἰουδαϊσμὸς ἀριθμοῦσε κατὰ τὴν ἑλληνιστικὴ περίοδο περίπου ἕνα ἑκατομμύριο πληθυσμό. Παρὰ τὴν πατροπαράδοτη εὐσέβειά τους, οἱ Ἰουδαῖοι τῆς ᾿Αλεξάνδρειας καὶ σ' ἀντίθεση μὲ τοὺς Παλαιστινίους συμπατριῶτες τους, ὄχι μόνο μιλοῦσαν καὶ ἔγραφαν στὴν ἑλληνικὴ ἀλλὰ καὶ ἦσαν ἐνταγμένοι στὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό.
Ἡ διττὴ αὐτὴ πολιτιστική τους ἰδιορρυθμία ἔδωσε ὡς καρποὺς τὴ μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα, τὴ συγγραφὴ στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα ἀρκετῶν βιβλίων τῆς Π. Διαθήκης, ποὺ ὁλόκληρα ἢ τμήματά τους συντάχθηκαν κατὰ τὴν ἑλληνιστικὴ περίοδο, καθώςἐπίσης καὶ μιὰ σειρὰ ἀπὸ ἑλληνιστὲς Ἰουδαίους, μεταξὺ τῶν ὁποίων ξεχωρίζουν ὁ ᾿Αριστόβουλος, ὁ φερόμενος ὡς συγγραφέας τῆς ἐπιστολῆς ᾿Αριστέα πρὸς Φιλοκράτη, ὁ Φίλων καὶ ὁ Ἰώσηπος. Προσπαθώντας νὰ διασώσουν τὴ θρησκευτική τους ἰδιοπροσωπία καὶ παράδοση μπροστὰ στὴ γοητεία τοῦ ἑλληνικοῦ τρόπου σκέψεως καὶ ζωῆς ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἀπολογηθοῦν ἴσως στοὺς Παλαιστινίους ἀδελφούς τους γιὰ τὸ ἄνοιγμά τους αὐτὸ πρὸς τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, ὁρισμένοι ᾿Αλεξανδρινοὶ Ἰουδαῖοι διετύπωσαν τὴ θεωρία τῆς λογοκλοπῆς. Ὁ εἰσηγητὴς τοῦ παραδόξου αὐτοῦ ἰσχυρισμοῦ εἶναι ὁ ᾿Αριστόβουλος, περιπατητικὸς Ἰουδαῖος φιλόσοφος τῆς ᾿Αλεξάνδρειας κατὰ τὸ δεύτερο π.Χ. αἰώνα. Ὁ ᾿Αριστόβουλος ἰσχυρίζεται εὐθέως ὅτι ὁ Πλάτων γνώριζε καὶ ὑπέκλεψε τὴν περὶ δημιουργίας ἀντίληψη τοῦ Τιμαίου ἀπὸ τὴ Γένεση. Παρομοίως, ὁ Πυθαγόρας καὶ ὁ Σωκράτης ἐμπνεύσθηκαν ἀπὸ τὴν Π. Διαθήκη. ᾿Αλλὰ καὶ ὁ Ὅμηρος καὶ ὁ Ἡσίοδος ἄντλησαν στοιχεῖα ἀπὸ τὴν Ἔξοδο, ἐνῶ ἡ Σοφία Σολομῶντος ὑπῆρξε ἡ ἀφετηρία τῶν περιπατητικῶν θέσεων γιὰ τὸν Λόγο καὶ τὴ Σοφία. Ὁ ᾿Αριστόβουλος προχώρησε ἀκόμη περισσότερο στὸ 1. Βλ. J. Pépin, «Ελληνισμὸς καὶ χριστιανισμός», στὸν συλ. τόμο ΗΦιλοσοφία, τ. Α΄, ᾿Απὸ τὸν Πλάτωνα ὡς τὸν Θωμᾶ Ακινάτη, ἐπιμ. Φ. Σατελέ, μτφρ. Κωστῆ Παπαγιώργη, ᾿Αθήνα 19892, σ. 212. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, «Le "challenge" Hom
Πλάτων ἢ Μωυσῆς; θεωρητικό του ἐγχείρημα, χαλκεύοντας πολυάριθμες περικοπὲς Ἑλλήνων συγγραφέων ποὺ θὰ παραπλανήσουν γιὰ ἀρκετὸ διάστημα τὸ ἀναγνωστικὸ κοινό. Μὲ τὸ ἀπεγνωσμένο αὐτὸ τέχνασμά του ἐπεδίωκε νὰ ἀποδείξει ἀκόμη καὶ τὴν ἑβραϊκὴ καταγωγὴ τῆς ἑλληνικῆς ἀλληγορίας. Ἐξάλλου καὶ ὁ Ερμιππος Καλλιμαχίου, Ἰουδαῖος Πυθαγόρειος τοῦ τρίτου π.Χ. αἰώνα, φέρεται ἀπὸ τὸν Ὠριγένη ὡς ὀπαδὸς τῆς θεωρίας τῆς λογοκλοπῆς. Οἱ ἑλληνιστὲς Ἰουδαῖοι ἱστορικοὶ ᾿Αρτάπανος καὶ Εὐπόλεμος θεωροῦν τὸν Μωυσῆ ὡς τὸν ἐμπνευστὴ ὄχι μόνο τοῦ Ὁμήρου ἀλλὰ καὶ αὐτοῦ τοῦ Ὀρφέα, ἀφήνοντας ὡστόσο νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι μεταξὺ ἑλληνικῆς μυθολογίας καὶ βιβλικῆς διήγησης ὑφίσταται κάποιο κοινὸ ἀρχαῖο μυθικὸ ὑπόβαθρος. ᾿Αλλὰ καὶ στὸ ἔργο τοῦ Φίλωνα συχνὰ ἐκφράζεται ἡ ἄποψη ὅτι τὰ φιλοσοφικὰ δόγματα ἀνάγονται στὴν Π. Διαθήκη ὡς ἀρχικὴ πηγὴ ἀπὸ τὴν ὁποία ἄντλησαν οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι. Ὁ Φίλων ὑπῆρξε ἀσφαλῶς ὁ πιὸ «ἑλληνίζων» Ἰουδαῖος καὶ ἡ ἐπίδραση τῆς πλατωνικῆς σκέψεως στὰ συγγράμματά του ἔγινε παροιμιώδης στὴ ρήση «ἢ Πλάτων φιλωνίζει, ἢ Φίλων πλατωνίζει». Ώστόσο, αὐτὸ δὲν τὸν ἐμπόδισε νὰ παρουσιάσει μὲ ἕναν ἐπιδέξιο ἀπολογητικό τρόπο τὴν παλαιοδιαθηκικὴ μονοθεϊστικὴ ἀντίληψη ὡς μία ἐξωτικὴ φιλοσοφική παράδοση προπλατωνικῆς πηγῆς. Κατὰ τὸν Ἰουδαῖο φιλόσοφο, ὁ Πλάτων, «σπουδάσας τὰς τῶν παλαιῶν εὑρέσεις ἔνια τῶν ἀναγκαιοτάτων εἰς ἕκαστον φιλοσοφίας μέρος καινοτομήσας προσεξεύρετο... Μακροῖς δὲ χρόνοις πρότερον ὁ τῶν Ἰουδαίων νομοθέτης Μωυσῆς».
Ὁ Χριστιανισμός, κατόπιν, ἀντιμετωπίζοντας τὶς κατηγορίες τῶν ἐθνικῶν φιλοσόφων, υἱοθετεῖ, προεκτείνει καὶ προσαρμόζει τὴν ἀπολογητικὴ τοῦ ᾿Αλεξανδρινοῦ Ἰουδαϊσμοῦ στὶς δικές του ἑρμηνευτικὲς καὶ ἀπολογητικὲς ἀνάγκες. ᾿Αφοῦ ἀποκλείονται οἱ ἄπιστοι στὸν Χριστὸ Ἰουδαῖοι, ὁ Χριστιανισμὸς μὲ ἐπιμονὴ θεωρεῖ ὅτι εἶναι ὁ νόμιμος πλέον κληρονόμος τοῦ Μωυσῆ καὶ τῶν προφητῶν. Κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο κατέχει μιὰν ἀρχαιότητα, τὴν ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιποιηθεῖ ἡ ἑλληνικὴ φιλοσοφία. Ἡ χρονολογικὴ πολεμικὴ ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας εἶναι μιὰ κοινὴ στάση ἀπὸ τοὺς ᾿Απολογητές τοῦ δεύτερου αἰώνα ὣς τὴν ὥριμη πατερική περίοδο. Γιὰ τὸν Τατιανὸ «Χρή τῷ πρεσβεύοντι κατὰ τὴν ἡλικίαν (ἐνν. Μωυσεῖ) ἀπὸ πηγῆς χρησαμένοις Ἕλλησι οὐ κατ' ἐπίγνωσιν τὰ ἐκείνου δόγματα... Οὐχ Ὁμήρου μόνον πρεσβύτερός ἐστιν ὁ Μωυσῆς...». Τὸ ἴδιο 2. Βλ. Κατὰ Κέλσου Α' ΧV. 3. BA. J. Pépin, «Mythe et allégorie. Les origines grecques et les contestations judéo-chrétiennes», στὸ συλ. τόμο Philosophiede l' Esprit, Παρίσι 1958. 4. Βλ. Σουΐδα, ἔκδ. Α. Adler, Λειψία 1935, σ. 739. Φωτίου, Βιβλιοθήκη ΙΙ, ἔκδ. R. Henry, Παρίσι 1960. 5. Φίλωνος, Περὶ ἀφθαρσίας κόσμου 4-5. 6. Τατιανοῦ, Πρὸς "Ελληνας 40-41. 44
Ισχυρίζεται καὶ ὁ διδάσκαλος τοῦ Τατιανοῦ, ὁ Ἰουστίνος ὁ φιλόσοφος καὶ μάρτυρας: «ὥστε καὶ Πλάτων... παρὰ Μωυσέως τοῦ προφήτου λαβὼν εἶπε· πρσβύτερος γὰρ Μωυσῆς πάντων τῶν ἐν Ἕλλησι συγγραφέων». Τοῦτο πάντως δὲν ἐμπόδισε τὸν Ἰουστίνο νὰ θεωρεῖ ὁρισμένους ἐκ τῶν Ἑλλήνων φιλοσόφων χριστιανοὺς πρὸ Χριστοῦ, ὅπως ἄλλωστε καὶ τοὺς προφῆτες τῆς Π. Διαθήκης. Ὁ μαθητής του πάντως, ὁ συριακῆς καταγωγῆς Τατιανός, ἐξάντλησε τὴν πολεμική του προβάλλοντας μονομερῶς τὶς ἀντιθέσεις Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ, ὑ- περτονίζοντας συκοφαντικὰ τὰ μελανὰ σημεῖα τῆς ἑλληνικῆς παραδόσεως, ἴσως καὶ ἐξαιτίας φυλετικῶν κινήτρων.
Ἡ ἀπόλυτη αὐτὴ καταδίκη τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν βρῆκε ὡστόσο συνεχιστὲς στὴ χριστιανική ᾿Ανατολὴ καὶ τοῦτο ὄχι ἁπλῶς ἐπειδὴ ὁ Τατιανὸς ὑπῆρξε αἱρετικὸς γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Τὸ θέμα τῆς ἀντιπαράθεσης μεταξύ Μωυσῆ καὶ Ὁμήρου ἢ Μωυσή καὶ Πλάτωνα, πάντοτε ὑπὲρ τοῦ Μωυσῆ, μεταφέρεται καὶ στοὺς κύκλους τῶν ᾿Αλεξανδρινῶν θεολόγων τοῦ τρίτου αἰώνα. Κατὰ τὸν Κλήμεντα, καθὼς συχνὰ ἀναφέρει στοὺς Στρωματεῖς, οἱ Ἕλληνες παρέλαβαν τὴ φιλοσοφία ἀπὸ τοὺς λαοὺς τῆς ᾿Ανατολῆς, ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους καὶ εἰδικότερα ἀπὸ τὸ Μωυσῆ. Ὁ Κλήμης, μολονότι εἶναι καὶ αὐτὸς βασικὸς θεωρητικὸς τῆς παγανιστικῆς λογοκλοπῆς, ἀναγνωρίζει, ὅπως καὶ οἱ ᾿Απολογητὲς τοῦ δευτέρου αἰώνα, ὅτι οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι, ἔστω καὶ ἂν προσέγγισαν τὶς ἀλήθειες μὲ τὶς φυσικές τους ἱκανότητες, μίλησαν κατὰ θεία πρόνοια καὶ δωρεά. Τονίζοντας τὴ θεία καταγωγὴ τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας διὰ τοῦ Μωυσῆ, ἀπαντᾶ κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο στὶς ἀντιλήψεις ὁρισμένων χριστιανῶν ποὺ πρέσβευαν, ὅπως ὁ Τατιανὸς ἢ ὁ Τερτυλλιανός, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ φιλοσοφία «ἐκ τοῦ διαβόλου τὴν κίνησιν ἴσχει».
Τὸ γεγονὸς ὅτι πίσω ἀπὸ τὸν ἀνταγωνισμὸ αὐτὸ μεταξὺ Μωυσῆ καὶ Ὁμήρου ἢ Πλάτωνα κρύβεται τελικὰ ἡ ἀμοιβαία προσέγγιση Έλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ ἐκφράζεται καὶ ἀπὸ τὴν πληροφορία τοῦ Κλήμεντος σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Μωυσῆς διδάχθηκε τὴν ἐγκύκλιο παι7. Ιουστίνου, Απολογία Α΄, 44, 8-9. 8. Στρωματεῖς Α΄, ΧΧΙΙ, 23-35. Εὐσεβίου, Εὐαγγελικὴ προπαρασκευή 13, 11-12. Βλ. ἐνδεικτικά, Στρωματεῖς Ι, 14· 1,15· 1,17· 1,21· 1,25·
Μετὰ τὸν Κλήμεντα, ὁ Ὠριγένης μὲ τὴ σειρά του περνᾶ στὴν πολεμικὴ ἀπολογητική, ἀναιρώντας συστηματικὰ τὶς αἰτιάσεις καὶ προκλήσεις τοῦ φιλοσόφου Κέλσου ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Γιὰ τὸν Κέλσο, ὁ Χριστιανισμὸς ἀλλοίωσε τὴν ἀρχαία διδασκαλία, εἴτε κατανοώντας την λανθασμένα, εἴτε διαστρέφοντάς την ἐνσυνείδητα. Ὁ εἰδωλολάτρης φιλόσοφος δὲν ἀμφιβάλλει καθόλου γιὰ τὴν ἀρχαιότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τὴ νοθογενὴ προέλευση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τὶς θέσεις αὐτὲς προέβαλε στὸ ἔργο του Λόγος ἀληθής, προφανῶς ἐναντίον τῶν Ἀπολογιῶν τοῦ Ἰουστίνου. Κατὰ τρόπο τολμηρὸ καὶ θαρραλέο, ὁ ᾿Αλεξανδρινός θεολόγος προεκτείνει στὸ Κατὰ Κέλσου τὴ σύγκριση καὶ ἀντιπαραβολή Π. Διαθήκης καὶ ἑλληνικῆς παγανιστικῆς παραδόσεως, ἐπεκτείνοντας τὸν ἀνταγωνισμὸ πέρα καὶ ἀπὸ τὸν Πλάτωνα ὣς τὸν Ὅμηρο. Στὸν Ὠριγένη ὑπάρχουν ἀρκετὲς μαρτυρίες γιὰ τὴ θεωρία τῆς «κλοπῆς τῶν Ἑλλήνων».
Στὴν κατηγορία τοῦ Κέλσου ὅτι ἡ Γένεση μὲ τὴ διήγηση γιὰ τὸν πύργο τῆς Βαβέλ μετέφρασε σὲ σημιτικές παραστάσεις τὰ περὶ τῶν τέκνων τοῦ ᾿Αλωέα τῆς Οδύσσειας ἢ τὸ μύθο τοῦ Φαέθοντα μὲ τὰ συμβάντα στὰ Σόδομα καὶ Γόμορα κλπ., ὁ Ὠριγένης ἀντιτάσσει: «Λεκτέον ὅτι τὰ μὲν περὶ τῶν Αλωέως υἱῶν οὐκ οἶμαι πρὸ ὉΟμήρου τινὰ εἰρηκέναι, τὰ δὲ περὶ τοῦ πύργου, πολλῷ πρεσβύτερα ῾Ομήρου ἀλλὰ καὶ τῆς τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων εὑρέσεως ὄντα»". Στὸ σημεῖο αὐτό, ὅπως καὶ σὲ ἄλλα, ὁ Ὅμηρος ἀκολουθεῖ τὸ Μωυσῆ, ἐπιφέροντας τροποποιήσεις, γιὰ νὰ καλύψει τὸ δάνειό του. Πῶς γίνεται αὐτό; Τὴν ἐξήγηση θὰ δώσει τὸ ἀλεξανδρινῆς προέλευσης ἀνώνυμο ἔργο Λόγος παραινετικὸς πρὸς ῞Ελληνας, ὅπου ὁ Ομηρος φέρεται ὅτι ἔζησε γιὰ κάποιο διάστημα στὴν Αἴγυπτο γνωρίζοντας ἐκεῖ τὸ ἔργο τοῦ Μωυσῆ".
Στὴν ἴδια προοπτική, ἡ ἑλληνικὴ φιλοσοφία, κατὰ τὸν Ὠριγένη, ὑπεξαίρεσε ἀπὸ τὶς Γραφὲς ὅ,τι ἀξιόλογο ἔχει νὰ ἐπιδείξει. Ἡ περὶ ὁμοιώσεως πρὸς τὸ Θεὸ ἀντίληψη προέρχεται ἀπὸ τὴ Βίβλο· ἡ τριπλὴ διαίρεση τῆς φιλοσοφίας καὶ τὸ σωκρατικό γνῶθι σεαυτὸν ἐνδεχομένως ἀπὸ τὸν Σολομώντα (sic)· ὁ Πυθαγόρας δανείσθηκε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους τὴ φιλοσοφία του καθώς μαρτυροῦν ὁ Νουμήνιος καὶ ὁ Ερμιππος· ὁ ὑπερουράνιος τόπος τοῦ Φαίδρου καὶ οἱ πολύτιμοι λίθοι τοῦ Φαίδωνα εἶναι δάνεια ἀπὸ τὶς Γραφές. Ὁ γήινος παράδεισος τῆς Γενέσεως ὁμοιάζει μὲ τὸν κῆπο τοῦ Δία, γιὰ τὸν ὁποῖο κάνει λόγο ὁ μύθος τοῦ Ερωτα στὸ Συμπόσιο". Ὁ κατάλογος τῶν «ἀναιρέσεων Κέλ10. Βλ. Στρωματεῖς Α΄ ΧΧΙΙΙ, 30. Φίλωνος, Βίος Μωυσέως. 11. Κατὰ Κέλσου Δ΄, 21. 12. Βλ. Λόγος Παραινετικός 14, 15. 13. Βλ. Περὶ ἀρχῶν ΙΙΙ, 6,1.
Εἰς τὸ ᾿Ασμα ᾿Ασμάτων, πρόλογο σου κατὰ χριστιανῶν» εἶναι μακρύς, τὸ συμπέρασμα ὅμως ἴδιο: «οὐ δύνανται οἱ παρ' ἡμῖν Ἰουδαίων προφῆται ἀπὸ Πλάτωνός τι εἰληφέναι· πρεσβύτεροι γὰρ ἦσαν αὐτοῦ»4. Ὅπως ὁ Ὅμηρος ἔτσι καὶ ὁ Πλάτων, εἴτε παράκουσαν εἴτε παραποίησαν τὸν Μωυσῆ καὶ τοὺς προφῆτες. ᾿Αλλὰ πῶς ὁ Πλάτων μπόρεσε νὰ ἔλθει σὲ ἐπαφὴ μὲ τὶς ἑβραϊκὲς ἀντιλήψεις ἢ καὶ ἀπευθείας μὲ τὶς Γραφές τους; ᾿Απαντώντας στὸ ἐρώτημα αὐτὸ ὁ Ὠριγένης, προφανῶς, ἀναφέρεται σὲ μιὰν ὑπόθεση τοῦ Ἑρμοδώρου τοῦ Συρακουσίου, ποὺ ὑπῆρξε ἄμεσος μαθητὴς τοῦ Πλάτωνα, γνωστὴ ἄλλωστε ἀπὸ τοὺς Διογένη Λαέρτιο, Στράβωνα, Διόδωρο καὶ Πλούταρχο5.
Σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόθεση αὐτὴ ὁ Πλάτων ταξίδεψε στὴν Αἴγυπτο, στοὺς προφῆτες. Οἱ προφῆτες αὐτοὶ εἶναι οἱ Αἰγύπτιοι σοφοί. Τὴ μαρτυρία αὐτὴ ἴσως νὰ τὴν κατενόησαν διαφορετικὰ Ἰουδαῖοι καὶ χριστιανοί. Τόσο ὁ Κλήμης ὅσο καὶ ὁ Ὠριγένης ὑπεραμύνονται καὶ ἐπιχειρηματολογοῦν γιὰ τὴν ἀρχαιότητα τῶν ἁγιογραφικῶν κειμένων ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς γραμματείας, δίχως τοῦτο νὰ τοὺς ἐμποδίσει νὰ ἀντλοῦν πάμπολλα στοιχεῖα ἀπὸ τὸ Μέσο Πλατωνισμὸ καὶ διὰ τῆς ἀλληγορίας νὰ τὰ θεμελιώνουν στὴν ἰουδαιοχριστιανικὴ παράδοση. Ἡ χρονολογικὴ πολεμικὴ καθὼς καὶ ὁ ἀνταγωνισμὸς τοῦ Μωυσῆ μὲ τὸν Ὅμηρο καὶ τὸν Πλάτωνα ἐξυπηρετοῦσαν τὶς ἀπολογητικὲς ἀνάγκες χριστιανῶν καὶ εἰδωλολατρῶν.
Ὁ χριστιανὸς τοῦ τρίτου αἰώνα προσπαθοῦσε νὰ ἑδραιώσει τὴ θρησκευτική του πίστη συνδέοντάς την μὲ τὸ Μωυσῆ, ποὺ ἔζησε πρὶν τὸν Τρωικό πόλεμο. Ὁ σύγχρονός του Ἕλληνας εἰδωλολάτρης ἀναζωπύρωνε τὸν ἐνθουσιασμό του, ὅταν ἐξαρτοῦσε τὴν ὅποια πίστη του μὲ τὸν Ὅμηρο, ἡ ἐποχὴ τοῦ ὁποίου ἦταν σχεδὸν ταυτόσημη μὲ τὶς πρωταρχὲς τοῦ χρόνου. Παράλληλα, οἱ Ἕλληνες τῆς ὄψιμης ἀρχαιότητας, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀναγωγή τους στὸν Ὅμηρο ὡς ἐπίκληση παλαιότητας καὶ αὐθεντίας, στρέφονταν ὅλο καὶ περισσότερο πρὸς τὴν ᾿Ανατολή. Πίστευαν ὅτι θὰ ἔκαναν ἀκόμη πιὸ ἀξιοσέβαστη τὴ φιλοσοφία ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρο τὸν πολιτισμό τους, ἂν κάθε τὶ πολύτιμο καὶ ἱερὸ ποὺ ὑπῆρχε σ' αὐτὸν τὸ ἀντλοῦσαν ἀπὸ τὶς ἀνατολικές δοξασίες. Η στάση τοῦ μεσοπλατωνικοῦ καὶ πυθαγόρειου Νουμηνίου κατὰ τὸν δεύτερο αἰώνα ἢ τῶν ὕστερων νεοπλατωνικῶν ὅπως ὁ Ἰάμβλιχος καὶ ὁ Πρόκλος, εἶναι κατὰ πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴν τοῦ Κέλσου ἢ τοῦ Πορφυρίου."
Ο Μέγας Αρριστοκλής είναι ο μοναδικός παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε τον Θεό-δημιουργό, στο πιο υψηλό επιστημονικό επίπεδο όλων των εποχών. Αντιθέτως ο 'Όμηρος με τον Ησίοδο διδάσκουν τις Φοινικικές-Ιουδαϊκές θεότητες,
Με βάση την Αριστόλεια Θεολογία ο Θεός-Δημιουργός του Αριστοκλέους είναι αιτία μόνον για ότι καλό συμβαίνει. Αιτία για ότι κακό συμβαίνει είναι οι θεοί του Διονυσιακού πολιτισμού. Συνεπώς τα ποιήματα του Ομήρου και του Ησιόδου είναι ενάντια στην Αριστόκλεια-Πλατωνική Θεολογία. Ο θεός ήταν και είναι αιτία για ότι καλό συμβαίνει στην ανθρωπότητα. Για ότι κακό συνέβη και θα συμβεί στην ανθρωπότητα αιτία είναι ο Διονυσιακός πολιτισμός και οι Θεοί της Διονυσιακής κουλτούρας.
Οι Σοφοί πρόγονοι μας από την αρχή απέρριψαν την Ολύμπια θρησκεία ως ανάξια του πολιτισμού και των ηθών του Ελληνικού έθνους. Ο Μέγιστος των Σοφών της ανθρωπότητας δίδαξε με μοναδικό τρόπο τον Θεό. Κανένας άλλος αρχαίος φιλόσοφος δεν απέρριψε τόσο έντονα, την σκοτεινή Αιγυπτιακή-Φοινικική θρησκεία και τα Διονυσιακά αξιώματα όσο ο Μέγας Αριστοκλής. Οι θεϊκές δυνάμεις των Ολύμπιων και των ανθρώπων, αποτελούν έναν συνδυασμό καλού και κακού. Οι θεοί της Αιγυπτιακής-Φοινικικής θρησκείας, είναι ικανοί να επιδείξουν οίκτο και παράλληλα καταστροφική συμπεριφορά. Επίσης επιδεικνύουν υπερβολική ζήλια προς τους ανθρώπους. Ο Θεός είναι αιτία μόνον για ότι καλό συμβαίνει σύμφωνα με τον ύπατο των φιλοσόφων Αριστοκλή.
Για αυτό έπλασε όλα αυτά τα θαυμαστά και μοναδικά στο είδος τους πράγματα και εν συνεχεία ήρθε στην γη ως Θεάνθρωπος για να λυτρώσει, να διδάξει, να σταυρωθεί, να αναστηθεί για να σωθεί η ανθρωπότητα από τον μισάνθρωπο Εωσφόρο και τους αρχιδαίμονες του παγανισμού Savazio-Διόνυσο και Απόλλωνα. Ο ύπατος των Φιλοσόφων στο έργο του Τίμαιος, αναφέρει σχετικά με την δημιουργία του σύμπαντος ότι είναι έργο του Αγαθού Θεού-δημιουργού.
Ο καλός Θεός από αγάπη δίνει ζωή και δημιουργία, ενώ πραγματοποιεί το έργο του μέσα από αξίες τις οποίες ενσωματώνει στον υλικό κόσμο, με στόχο το τέλειο αποτέλεσμα. Ο θεός-Δημιουργός έπλασε έναν τέλειο- αγαθό κόσμο, διότι είναι αγαθός (καλός), γιατί δεν έχει καμία κακία μέσα του (Τίμαιος 29d-30c). Επειδή ο Θεός είναι πάνσοφος χωρίς ταπεινά πάθη, όπως έχουν οι δαίμονες του παγανισμού και οι άνθρωποι, ελεύθερος από τον φθόνο ήθελε ο κόσμος να μοιάζει σε αυτόν στο μέτρο του δυνατού. Η αρχαία Αιγυπτιακή-Φοινικική θρησκεία με διάφορες μορφές πολυθεϊσμού, δεν υποστήριζε ότι οι θεοί ήταν αγαθοί.
Στην Θεολογία του Ύπατου των Φιλοσόφων ο άναρχος Θεός είναι μόνον καλός και κάνει πάντοτε αγαθές πράξεις από υπέρμετρη αγάπη για τα δημιουργήματα του. Ο Αριστοκλής αναπτύσσει μια ορθή-Ελληνική θεολογία, η οποία είναι αντίθετη με τις δοξασίες που οι λαϊκές-αγράμματες μάζες και οι σκοτεινοί ιερείς αντιλαμβανόταν την θεϊκή κτίση. Στην αρχαία θρησκεία, βλέπουμε την εφαρμογή καταπιεστικών-
Μόνον να λειτουργούν σε καθορισμένους δημόσιους χώρους και ήταν βασικό να πιστεύουν, στους αρχαίους δαίμονες. Όλοι οι Έλληνες έπρεπε να πιστεύουν ότι πράγματι “υπάρχουν” οι Ολύμπιοι “θεοί” και ότι αυτοί οι θεοί "νοιάζονται" και είναι “καλοί” για τους ανθρώπους. Για αυτό δεν ήταν εφικτό να αδικήσουν και να κάνουν κακό. Οι Έλληνες που δεν δέχονται αυτές τις αρχές όπως οι μεγάλοι σοφοί και ήταν αντιρρησίες έπρεπε να αφανιστούν. Σε αυτό το πλαίσιο έγιναν και οι ανελέητες διώξεις, των Ελλήνων Σοφών, από τα σκοτεινά-παγανιστικά ιερατεία. Ο Αριστοκλής ήταν και είναι ο μοναδικός φιλόσοφο που δίδαξε, ότι είναι σημαντικό να έχουν όλοι οι Έλληνες την ορθή-πίστη για τον Θεό. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις θα πρέπει απαραιτήτως να περιλαμβάνουν την πίστη, ότι ο θεός-δημιουργός είναι υπεύθυνος μόνον για ότι καλό συμβαίνει στο σύμπαν.
Στον Τίμαιο γράφει ενδεικτικά : “Τον μεν ουν ποιητήν και πατέρα τούδε του παντός ευρείν τε έργον και ευρόντα εις πάντας αδύνατον λέγειν”. Είναι δύσκολο να βρει κάποιος τον δημιουργό και πατέρα του σύμπαντος, και αν τον βρει, είναι αδύνατο να το πει στον κάθε άπιστο. Στην Φιλοκαλία των ιερών νηπτικών, του Αγίου Όρους αναφέρει : “Μην φανταστείς κανένα σχήμα για το Θεό όταν προσεύχεσαι, ούτε να επιτρέπεις στο νου σου να μορφωθεί, σύμφωνα με κάποια μορφή, αλλά πλησίασε με άϋλο τόπο, τον Άυλο και θα εννοήσεις”. Στο σημείο αυτό βλέπουμε μια ακόμη ομοιότητα, ανάμεσα στα φιλοσοφικά αξιώματα του Αριστοκλή και στους Ορθόδοξους νηπτικούς, οι οποίοι έχουν μια καθαρά θρησκευτική προσέγγιση της έννοιας του Θεού.
Επίσης στην Φιλοκαλία αναφέρονται και οι αρετές, οι οποίες τονίζονται και αναφέρονται πρώτα από τον Αριστοκλή, όπως είναι η ανδρεία, η δικαιοσύνη, η σωφροσύνη. Ο Μέγας Αριστοκλής αναφέρει ότι αν οι Έλληνες είναι απαλλαγμένοι από τα πάθη, τότε θα αντιληφθούν ως έναν βαθμό τον Θεό-Δημιουργό. Ολόκληρη η σοφία του Αριστοκλή διακατέχεται από ένα έντονο θρησκευτικό-μονοθεϊστικό δόγμα. Εκτός από τον καλό Θεό υπάρχουν και οι θεότητες του Διονυσιακού πολιτισμού οι οποίες είναι αιτία για ότι κακό συμβαίνει. Αυτοί είναι ο Εωσφόρος και οι Αρχιδαίμονες του Savazios-Διόνυσος και Απόλλων.
Σε όλο του το έργο ο Ύπατος των φιλοσόφων μιλά ότι το σύμπαν έκανε, ο ένας θεός-δημιουργός, και αγαθός Θεός. Δεν αναφέρει πουθενά ότι ο Δίας ο πατέρας των “θεών”, ούτε κάποιος άλλος Ολύμπιος αναφέρεται ως δημιουργός του σύμπαντος. Ακόμη και για τους Ολύμπιους αναφέρει ότι τους έπλασε ο ένας Θεός-δημιουργός, ως κατώτερους “θεούς”. Αυτό το τελευταίο το αναφέρει, για να εξευμενίσει κάπως τα Διονυσιακά ιερατεία και τους πιστούς του Διονυσιακού πολιτισμού, ώστε να μην έχει την τύχη του Σωκράτη. Ενδεικτικός, ήταν ο διάλογος στο έργο του Πλάτωνα με τίτλο “Πολιτεία”. Στο έργο αυτό συνομιλούν σε κάποιο σημείο ο Σωκράτης, με τον σοφιστή Θρασύμαχο, σχετικά με τους Ολύμπιους. Απευθυνόμενος ο Θρασύμαχος στον Σωκράτη, του είπε τα εξής : “Για όλους αυτούς τους “θεούς”, τους οποίους αναφέρεις Σωκράτη, δεν τους είδε ποτέ κανένας άνθρωπος. Ούτε φανερώθηκαν ποτέ για να κάνουν κάποιο θαύμα, είτε να δώσουν κάποια συμβουλή. Όλους αυτούς τους γνωρίζουμε, από τους ποιητές που έγραψαν πολύ παλαιότερα για τα πολεμικά τους κατορθώματα και τα γενεαλογικά τους δένδρα”.
Είναι προφανές ότι ο Σοφιστής Θρασύμαχος αναφέρει, ανθρώπους που έζησαν σε παλαιότερη εποχή και ήταν βασιλιάδες, έκαναν πολέμους, όπως έκαναν παιδιά, εγγόνια, κλπ. Ποτέ ο αληθινός Θεός δεν κάνει πολέμους, και φυσικά δεν είχε, ούτε έχει παιδιά, ούτε γενεαλογικό δέντρο. Είναι πλέον γνωστό ότι με βάση τις αναφορές του Ηρόδοτου και άλλων μεγάλων Ελλήνων Σοφών, ότι όταν ήρθαν οι σκλάβοι από την Αίγυπτο στην Ελλάδα, για να είναι οικεία στους Έλληνες τα ονόματα των δαιμόνων του δωδεκαθέου, άλλαξαν τα πραγματικά ονόματα των δαιμόνων, με ονόματα παλαιότερων επιφανών Ελλήνων.
Στον Τίμαιο έχουμε την διδασκαλία για τον ένα Θεό-δημιουργό με γεωμετρία στο πιο υψηλό επιστημονικό επίπεδο παγκοσμίως. Για όσους δεν γνωρίζουν ο πιο αγαπημένος φιλόσοφος των τριών Ιεραρχών ήταν ο Πλάτωνας-Αριστοκλής. Το δωδεκάθεο ήταν εντελώς ανάξιο μπροστά στον κορυφαίο πολιτισμό του κόσμου που ήταν ο αρχαίος Ελληνικός. Αυτό μας το δείχνει μεταξύ άλλων, το κορυφαίο έργο του Πλάτωνα για την δημιουργία του σύμπαντος. Ένα έργο με γεωμετρία στο πιο υψηλό επίπεδο, που κανένας άλλος δεν επέτυχε να γράψει σε παγκόσμίως. Για την δημιουργία του σύμπαντος αναφέρουν σχετικά και οι θρησκείες, ενώ πάρα πολλοί ανά τους αιώνες σχολίασαν και ερμήνευσαν τα αναφερόμενα, από τα ιερά βιβλία των θρησκειών. Όμως ουδέποτε υπήρξε παρόμοιο έργο σαν αυτό του Πλάτωνα, που να εξηγεί επιστημονικά και τεκμηριωμένα, τον τρόπο με τον οποίο έγινε το σύμπαν.
Πριν από την την δημιουργία του σύμπαντος θα μας πει ο μέγας διδάσκαλος, όλα τα πράγματα βρισκόταν χωρίς λόγο, χωρίς αιτία, χωρίς μέτρο. Όταν όμως άρχισε να δημιουργείται το σύμπαν, τότε κατά πρώτον το πυρ, το ύδωρ, η γη και ο αέρας, βρισκόταν σε ασύμμετρη κατάσταση. Από αυτά τα τέσσερα πήρε ο θεός αρχίζοντας να κάνει το σύμπαν, τους έδωσε σχήμα και αριθμούς τακτοποιώντας άριστα τα πάντα. Τα σώματα αυτά το πυρ, η γη, το ύδωρ, ο αέρας έχουν βάθος το οποίο περιλαμβάνει την επιφάνεια των σωμάτων, η επιφάνεια αυτή για κάθε σώμα συνίσταται από τρίγωνα. Όλα τα τρίγωνα προέρχονται από άλλα δύο τρίγωνα, που το καθένα τους έχει μια γωνία ορθή και δύο οξείες.
Το ένα από αυτά τα τρίγωνα από τα δύο του μέρη έχει το ένα μέρος της ορθής γωνίας να περικλείεται υπό ίσων πλευρών. Το ισοσκελές τρίγωνο και το άλλο έχουν άνισα μέρη ορθής γωνίας, περικλειομένης από άνισες πλευρές, του σκαληνού. Αυτή είναι η αρχή του πυρός και των άλλων σωμάτων, τις δε αρχές που είναι ανώτερες από αυτές της γνωρίζει μόνον ο Θεός-δημιουργός και οποίος από τους ανθρώπους είναι φίλος του θεού. Ας πάρουμε θα πει ο μέγας δάσκαλος τα δυο τρίγωνα από τα οποία κατασκευάστηκαν τα σώματα του πυρός και των άλλων στοιχείων από αυτά τα δύο τρίγωνα, το ένα είναι ισοσκελές που είπαμε ήδη, το άλλο όμως έχει πάντοτε το τετράγωνον της μεγαλύτερης του πλευράς τριπλάσιο από το τετράγωνο της μικρότερης του πλευράς.Ξαναρχίζοντας από το πρώτο στοιχείο που είναι και το μικρότερο από τα τέσσερα, θα δούμε ότι το τρίγωνο αυτό έχει την υποτείνουσα διπλάσια κατά μήκος από την μικρότερη πλευρά.
Όταν συνδεθούν τα τρίγωνα αυτά ανά δύο και αυτό το πράγμα επαναληφθεί τρεις φορές ώστε να στηρίξουμε τις διαγωνίους και τις μικρές πλευρές εις ένα κοινόν σημείον ως κέντρο, τότε τα εξ αυτά τρίγωνα γίνονται ένα ισόπλευρο τρίγωνο, μαζί με άλλα τέσσερα τα οποία όταν ενωθούν σε τρεις επίπεδες γωνίες κάνουν μια στερεά γωνία η οποία είναι εφεξής (γωνία που έχει κοινή κορυφή, μια πλευρά κοινή, και τις άλλες δύο πλευρές από το ένα μέρος και το άλλο της κοινής), της αμβλύτερης γωνίας από τις επίπεδες γωνίες. Όταν αυτό το πράγμα γίνει τέσσερις φορές σχηματίζεται το πρώτο είδος του στερεού (πυρ) το οποίο διαχωρίζει ολόκληρη την περιφέρεια μέσα στην οποία βρίσκεται, σε ίσα και όμοια μέρη.
Το δεύτερο είδος στερεού γίνεται από τα ίδια τρίγωνα, όταν συνενωθούν οκτώ ισόπλευρα τρίγωνα, τεσσάρων επιπέδων. Άμα αυτό το πράγμα επαναληφθεί έξι φορές τελειοποιείται και το δεύτερο σώμα (αέρας).Το τρίτο σώμα (ύδωρ),γίνεται από εκατόν είκοσι στοιχεία, τα οποία είναι τρίγωνα ενωμένα, από δώδεκα στερεές γωνίες. Κάθε μια γωνία περικλείεται από πέντε επίπεδα ισόπλευρα τρίγωνα. Το ένα είδος των τριγώνων το σκαληνό όταν δημιούργησε τα πρώτα τρία σώματα σταμάτησε και έρχεται ένα νέο άλλο τρίγωνο το ισοσκελές που δημιούργησε το τέταρτο σώμα, με την ένωση ισοσκελών τριγώνων ανά- τέσσερα.
Δηλαδή ενώθηκαν οι ορθές αυτές γωνίες των τεσσάρων αυτών τριγώνων, στο κέντρο σχηματίζεται λοιπόν ένα ισόπλευρο τετράγωνο. Όταν ενωθούν έξι τέτοια τετράγωνα κάνουν οκτώ στερεές γωνίες από τις οποίες η κάθε μια αποτελείται από τρεις επίπεδες ορθές. Το σχήμα του νεοσχηματισθέντος αυτού σχήματος είναι κυβικό που έχει έξι επίπεδες τετράγωνες, ισόπλευρες βάσεις. Επειδή όμως είναι δυνατόν να γίνει και μια ακόμη δημιουργία τριγώνων όταν ο Θεός αποφάσισε να κάνει το σύμπαν χρησιμοποίησε τελικά και αυτόν τον συνδύασμό, με το πενταγωνικό δωδεκάεδρο, που αντιπροσωπεύει τον αιθέρα.
Ο μεγαλύτερος Πανεπιστήμονας στην ιστορία της ανθρωπότητας αντιστάθηκε πιο δυναμικά από όλους ενάντια στον ξενόφερτο Διονυσιακό πολιτισμό, την ξενόφερτη Ολύμπια θρησκεία και τους υποστηρικτές τους. Για το ανεκτίμητο επιστημονικό του έργο καθώς και για την ηρωική αντίσταση του απέναντι στους Φοίνικες εισβολείς και στους υποτακτικούς τους Όμηρο και Ησίοδο, ο Ελληνικός πολιτισμός θα ονομάζεται Αριστόκλειος. Την ονομασία αυτή έδωσα για πρώτη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο το έτος 2008 σε σχετικές επιστημονικές μου εργασίες.
Ο Μέγας Αριστοκλής στα έργα του αναγνωρίζει την αξία και τις ικανότητες των αρχαίων ποιητών. Εν τούτοις θεωρεί κάποια από τα ποιήματα τους καταστροφικά για την διαπαιδαγώγηση των νέων. Η τέχνη της ποίησης στο Αριστόκλειο-Φιλοσοφικό σύστημα δεν γίνεται να βασίζεται σε ψευδείς μύθους που διαφθείρουν τους νέους. Για αυτό τα ποιήματα του Ομήρου και του Ησιόδου δεν έχουν θέση στην Πλατωνική πολιτεία. Ο μέγιστος των Ελλήνων σοφών αμφισβητεί την Ομηρική-Ησιοδική ποίηση στην εποχή του και την ικανότητά της να διαπλάθει ενάρετους πολίτες με βάση το Μέτρον Άριστον και το Μηδέν Άγαν. Για αυτό με τα επιστημονικά του έργα τάχθηκε ενάντια σε Όμηρο-Ησίοδο και μέσα από τις φιλοσοφικές διδαχές του δεν αναγνωρίζει το αρχαίο σύστημα εκπαίδευσης μέσα από τα ποιήματα των δύο προαναφερθέντων.
Η ποίηση Ομήρου και Ησιόδου τίθεται σε επιστημονική κριτική και διερεύνηση από τον κορυφαίο πανεπιστήμονα της ανθρωπότητας. Η εκτενής επιστημονικές μελέτες του Μέγα Αριστοκλή μας διδάσκουν τον σημαντικό ρόλο της ποίησης στην Ελληνική παιδεία. Παράλληλα όμως υπάρχουν και επικίνδυνα ποιήματα και ποιητές που είναι σε θέση να δημιουργήσουν τρομερά προβλήματα και να καταστρέψουν χιλιάδες ψυχές. Η επιστημονική γνώμη του Μέγα Αριστοκλή είναι κάθετα αντίθετη στην ποίηση και στους μύθους που συνέθεταν ο Όμηρος και ο Ησίοδος. Σαφέστατα ο Ύπατος των Φιλοσόφων αμφισβητεί την ικανότητά των ποιημάτων Ομήρου-Ησιόδου και ότι αυτά έχουν θετικά στοιχεία σχετικά με την αγωγή των νέων στην αρχαία Ελλάδα. Ο Μέγας Αριστοκλής δεν απορρίπτει στο σύνολο της την ποιητική τέχνη. Όμως είναι κάθετα αντίθετος σε ποιήματα που κάνουν κακό στις ψυχές και τον χαρακτήρα των ανθρώπων.
Οι ενστάσεις του Μέγιστων των Σοφών για τις κίβδηλες μυθοπλασίες είναι ότι οι μυθικές διηγήσεις μέσα από τα ποιήματα του Ομήρου-Ησιόδου αλλοιώνουν την πραγματικότητα. Για αυτό τα ποιήματα Ομήρου-Ησιόδου είναι κάκιστη επίδραση για τους Έλληνες πολεμιστές και για τους φύλακες της Αριστόκλειας Πολιτείας. Οι ποιητές υποχρεούνται να διαπλάθουν ενάρετες ψυχές και για αυτό ο Μέγας Αριστοκλής θεωρεί ότι δεν έχουν θέση στην Αριστόκλεια παιδεία-πολιτεία αυτού του είδους τα ποιήματα. Μέσα από τα έργα του Μέγα Αριστοκλή αντιλαμβανόμαστε ότι ο Όμηρος-Ησίοδος δημιούργησαν αξιόλογα ποιήματα και ωραίους μύθους με πρωτότυπη τεχνική. Εν τούτοις η ουσία σύμφωνα με τον ύπατο των φιλοσόφων δεν είναι το επίπεδο ενός ποιήματος, αλλά το περιεχόμενό του και τα διδάγματά του, τα οποία δεν πρέπει να είναι βλαβερά για το κοινωνικό σύνολο. Τα ποιήματα πρέπει να διδάσκουν την ανδρεία, την τιμιότητα, την ηθική και την αλήθεια. Δεν πρέπει να στηρίζονται σε κίβδηλους μύθους.
Διότι σε αυτή την περίπτωση οι χαρακτήρες που θα δημιουργούνται θα είναι κακοί. Ο Μέγας Αριστοκλής θεωρεί ότι με τα ποιήματα του Ομήρου οι Έλληνες στρατιώτες-υπερασπιστές φύλακες θα καταλήξουν να είναι αντίπαλοι και εχθροί μεταξύ τους. Αυτό είναι φυσικό επακόλουθο καθώς ο Όμηρος εμφανίζει τους Ολύμπιους Θεούς κακούς-εκδικητικούς να πολεμούν μεταξύ τους. Οι νέοι σε αυτές τις ηλικίες δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν τα ποιήματα του Ομήρου. Αν και δεν αμφιβάλει για την αξία της ποίησης οι Ύπατος των Φιλοσόφων ως πολύτιμο εκπαιδευτικό εργαλείο, παράλληλα αντιτίθεται στους Όμηρο και Ησίοδο.
Σύμφωνα με τον Μέγα Αριστοκλή η ποιητική τέχνη πρέπει να μας διδάσκει τις μέγιστες αρετές του Ελληνικού πολιτισμού. Αντιθέτως η ποίηση του Ησιόδου και του Ομήρου με θεούς γεμάτους ταπεινά ερωτικά-εκδικητικά Διονυσιακά πάθη είναι ακατάλληλη για τους Έλληνες νέους.
http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547/2222/Anthologio-Filosofikon-Keimenon_G-Gymnasiou_html-empl/index_03_03.html
Εδώ και μερικά χρόνια έχει δημιουργηθεί το λεγόμενο κίνημα των αναθεωρητών της Παλαιάς Διαθήκης. Μερικά από τα νέα δόγματα τους είναι αυτά που ακολουθούν :
"Ο Θεός Γιαχβέ πριν γίνει ο δίκαιος κριτής των προφητών, πριν γίνει ο ελεήμων πατέρας της Καινής Διαθήκης, πριν γίνει ο εγγυητής της παγκόσμιας ηθικής, ο Θεός του Ισραήλ ήταν μια τρομακτική, απρόβλεπτη, αντικοινωνική δύναμη, την οποία κανείς δεν μπορούσε να κοιτάξει χωρίς να πεθάνει. Κατοικούσε στο μαύρο σύννεφο, στην καταστροφική φωτιά, στον σεισμό. Ήταν ο θεός των κεραυνών, των καταιγίδων και του πολέμου.
Αυτό το αρχαϊκό στρώμα, το οποίο αιώνες θεολογίας έχουν προσπαθήσει να καλύψουν, είναι παρόλα αυτά ευανάγνωστο σε κάθε σελίδα των παλαιότερων κειμένων της Βίβλου. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο έχουν χτιστεί όλα τα άλλα και το οποίο δεν μπορεί να αγνοηθεί αν κάποιος θέλει να καταλάβει πώς ένα ιερό κείμενο μπορεί σήμερα να επικαλεστεί για να δικαιολογήσει το αδικαιολόγητο. Αυτά είναι μερικά από τα δόγματα των λεγόμενων αναθεωρητών της Παλαιάς Διαθήκης.
Οι ειδικοί στην αρχαία Εγγύς Ανατολή συμφωνούν σε ένα σημείο. ο Γιαχβέ δεν κατάγεται από τη Χαναάν. Προήλθε από τον Νότο, από τις περιοχές της Μαδιάμ, του Σηείρ, του Εδώμ ή της ερήμου Νεγκέβ. Η υπόθεση Μαδιανιτών-Κενιτών, που υποστηρίζεται από πολλούς μελετητές, υποδηλώνει ότι οι προ-ισραηλιτικές ρίζες του Γιαχβισμού βρίσκονται στις περιοχές νότια και νοτιοανατολικά της Παλαιστίνης. Ο Μωυσής, πρέπει να θυμόμαστε, συναντά τον Θεό στην έρημο, στο σπίτι του Μαδιανίτη πεθερού, του Ιοθόρ. Εκεί, μακριά από κάθε καλλιεργημένη γη, μακριά από κάθε πόλη, αποκαλύπτεται η θεότητα - όχι ως θεός της γονιμότητας, αλλά ως θεός της φωτιάς και της καταιγίδας.
Τα πιο αρχαϊκά κείμενα της Βίβλου διατηρούν ίχνη αυτής της νότιας προέλευσης. Το Άσμα της Δεβόρρας (Κριτές 5:4-5) τραγουδά: «Γιαχβέ, όταν εξήλθες από το Σηείρ, όταν προχώρησες από τις πεδιάδες του Εδώμ, η γη σείστηκε, οι ουρανοί έριξαν βροχή, τα σύννεφα έριξαν νερό· τα βουνά σείστηκαν ενώπιον του Κυρίου, του Θεού του Σινά».Ο Θεός του Ισραήλ είναι επομένως πρωτίστως είναι ένας γεωλογικός θεός, ένας θεός του κατακλυσμού, του οποίου η εκδήλωση είναι ένας σεισμός που συνοδεύεται από κατακλυσμό. Δεν είναι ακόμη ο θεός του Νόμου, ούτε ο θεός της κοινωνικής δικαιοσύνης: είναι μια κοσμική δύναμη που μπορεί κανείς μόνο να ικετεύσει ή να αποφύγει.
Τα θεοφάνεια στο Σινά, που αναφέρεται στην Έξοδο 19, είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές περιγραφές αυτού του αρχέγονου θεού. Το κείμενο λέει: «Το όρος Σινά ήταν σκεπασμένο με καπνό, επειδή ο Κύριος κατέβηκε πάνω του με φωτιά· ο καπνός ανέβαινε σαν καπνός από καμίνι, και όλο το βουνό σειζόταν σφοδρά» (Έξοδος 19:18). Αυτή η εικόνα δεν είναι μεταφορική. Απεικονίζει ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται. Ο «καπνός σαν από καμίνι», η φωτιά, ο σεισμός, ο κεραυνός και η βροντή όλα αυτά ευθυγραμμίζονται με την εμπειρία μιας ηφαιστειακής έκρηξης. Μερικοί μελετητές έχουν μάλιστα υποστηρίξει ότι το βιβλικό Σινά δεν ήταν ο σημερινός ορεινός όγκος του Σινά, αλλά ένα βουνό που βρίσκεται στην Αραβία, όπου ίχνη ηφαιστειακής δραστηριότητας είναι ακόμα ορατά.
Ο θεός που κατεβαίνει σε αυτό το φλεγόμενο βουνό δεν είναι ένας θεός που μπορεί κανείς να πλησιάσει. Ο τρομοκρατημένος λαός κρατάει απόσταση. Ο ίδιος ο Μωυσής τρέμει. Τα θεοφάνεια είναι μια εκδήλωση δύναμης, αλλά και μιας οργής που δεν προκαλείται από κανέναν και στερείται οποιασδήποτε αιτίας. Είναι μια αρχέγονη οργή, αυτή μιας θεότητας που βροντάει χωρίς λόγο, σαν κεραυνός που χτυπά χωρίς προειδοποίηση. Σε μια μελέτη για την θεϊκή οργή, τονίζει ότι ο θυμός του Γιαχβέ είναι το πιο συχνά αναφερόμενο συναίσθημα στην Εβραϊκή Βίβλο, με σχεδόν 450 εμφανίσεις. «Θα έψαχνε κανείς μάταια, μεταξύ των συγγραφέων του Ισραήλ, για ένα αντώνυμο που να προσφέρει μια εναλλακτική λύση σε αυτό το συναίσθημα θυμού που αναστατώνει τον Γιαχβέ με σχεδόν συνεχή τρόπο». Ο Θεός της Βίβλου δεν είναι ένας καλοήθης Θεός. είναι ένας οξύθυμος Θεός, του οποίου ο θυμός ξεπροβάλλει από κάθε σελίδα.
Ένας θεός της καταιγίδας σε ένα πάνθεον των Φοινίκων-Χαναναίων. Η αρχαιολογία και τα ευρήματα έχουν δείξει ότι ο πρώιμος Γιαχβέ μοιράζονταν πολλά χαρακτηριστικά με τους θεούς της καταιγίδας της αρχαίας Εγγύς Ανατολής, ιδιαίτερα τον Βάαλ, τον Χαναναϊκό θεό της γονιμότητας και του καιρού. Ο Βάαλ ήταν ο «Καβαλάρης των Νεφών», ο θεός που έλεγχε τη βροχή και τις αστραπές. Στα παλαιότερα κείμενα, ο Γιαχβέ δανείζεται τα χαρακτηριστικά του: ιππεύει τα σύννεφα, εκτοξεύει κεραυνούς, κάνει τη γη να τρέμει.
Αλλά ο Γιαχβέ δεν είναι μόνο θεός της καταιγίδας. Είναι επίσης θεός του πολέμου. Ο προφήτης Ζαχαρρίας τ(Ζαχαρίας 9:14) περιγράφει τον Γιαχβέ ως θεό της καταιγίδας που μάχεται ενάντια στους εχθρούς του Ισραήλ: μια παραδοσιακή αναπαράσταση που επανερμηνεύεται ως ηγέτης πολέμου. Αυτή η εικόνα του θεού πολεμιστή, που μάχεται στο πλευρό του λαού του, είναι μια σταθερά στα πρώτα στρώματα της Βίβλου. Μεγάλοι μελετητές της ισραηλιτικής θρησκείας-ιστορίας, υποστηρίζουν ότι ο Γιαχβέ ήταν αρχικά μια σύγκλιση αρκετών θεοτήτων όπως Ελ, Βάαλ, Ασερά και ότι ορισμένα κείμενα, όπως το Δευτερονόμιο 32 και ο Ψαλμός 82, εξακολουθούν να αντανακλούν αυτήν την ποικιλομορφία. Ο Γιαχβέ δεν ήταν ο μοναδικός θεός, αλλά ένας θεός των καταιγίδων και του πολέμου, ο οποίος σταδιακά απορρόφησε τα χαρακτηριστικά των άλλων χαναανιτικών θεοτήτων. Αξιόλογοι μελετητές-ερευνητές κατέδειξαν τις βαθιές συνέχειες μεταξύ της πρώιμης ισραηλιτικής θρησκείας και του χαναανιτικού πολιτισμού από τον οποίο προέκυψε. Ο μονοθεϊσμός δεν είναι ένα εγγενές χαρακτηριστικό. είναι ένα αποτέλεσμα, το αποτέλεσμα μιας μακράς εξέλιξης που είδε έναν φυλετικό θεό να γίνεται ο μοναδικός θεός του σύμπαντος.
Ο θεός που προτιμά το ψητό κρέας. Αυτή η αρχαιολογία ρίχνει νέο φως στο ερώτημα που θέσαμε στο πρώτο μας άρθρο: γιατί ο Θεός προτιμά το ψητό κρέας από τα λαχανικά; Η απάντηση δεν είναι ηθική. Είναι ανθρωπολογική. Ο θεός της καταιγίδας, ο θεός της φωτιάς και του κεραυνού, είναι ένας θεός που αγαπά τις αιματηρές θυσίες, το κάψιμο λίπους και τον καπνό που ανεβαίνει στον ουρανό. Οι προσφορές λαχανικών, δεν τον εντυπωσιάζουν. Ο θεός της βροντής είναι ένας θεός που τρέφεται με φωτιά, και η φωτιά καταναλώνει σάρκα. Γι' αυτό η προσφορά του Άβελ τα πρωτότοκα του κοπαδιού και το λίπος τους προτιμάται από του Κάιν. Δεν είναι θέμα πίστης ούτε δικαιοσύνης. Είναι θέμα θεϊκής φύσης. Ο πρωταρχικός θεός αγαπά το ψητό κρέας επειδή η θυσία είναι αυτή που του μοιάζει όταν καταναλώνεται στην φωτιά, ανεβαίνει με καπνό στους ουρανούς, είναι μια προσφορά άξια ενός θεού της καταιγίδας.
Η βία ως θεϊκό χαρακτηριστικό. Αυτός ο θεός των κεραυνών είναι επίσης θεός βίας μιας βίας που ασκεί χωρίς περιορισμό ή ηθική δικαιολόγηση. Ο Κατακλυσμός, η καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρρων, η εξόντωση των Αμαληκιτών, οι κατακτητικοί πόλεμοι του Ιησού του Ναυή: όλα αυτά είναι έργο ενός θεού που δεν γνωρίζει ούτε οίκτο ούτε συμβιβασμό.
Το απόσπασμα για τον Αμαλήκ (Α΄ Σαμουήλ 15:3) είναι ένα από τα πιο τρομακτικά στη Βίβλο: «Τώρα πήγαινε, πάταξε τον Αμαλήκ, και οδήγησε στην καταστροφή όλα όσα του ανήκουν. Δεν θα τον λυπηθείς, αλλά θα θανατώσεις άνδρες και γυναίκες, παιδιά και βρέφη, βόδια και πρόβατα, καμήλες και γαϊδούρια». Αυτό το κείμενο, το οποίο ο Νετανιάχου επικαλέστηκε για να δικαιολογήσει την εισβολή στη Γάζα, δεν αποτελεί παρέκκλιση από τη Βίβλο. Είναι η πιο ωμή έκφραση αυτής της πρωτόγονης λογικής: ο θεός της βροντής είναι θεός της εξόντωσης, ένας θεός που διατάζει την ολοκληρωτική καταστροφή του εχθρού, χωρίς διάκριση ηλικίας ή φύλου. Όταν οι Ισραηλινοί έποικοι ή οι πολιτικοί ηγέτες βασίζονται σε αυτό το βιβλικό λεξικό για να δικαιολογήσουν τις πράξεις θανάτου και καταστροφής τους, δεν προδίδουν το κείμενο: επανενεργοποιούν το πιο αρχαϊκό του στρώμα. Επικαλούνται τον θεό της βροντής, τον θεό του ιερού πολέμου, τον θεό που προτιμά το ψητό κρέας από τα λαχανικά και που διατάζει την εξόντωση των εχθρών.
Η Καταστολή του Θεού της Βροντής. Γιατί αυτό το αρχαϊκό στρώμα έχει συσκοτιστεί για τόσο καιρό; Γιατί οι θεολόγοι, από τον Φίλωνα τον Αλεξανδρέα μέχρι τους σύγχρονους ερμηνευτές, προσπάθησαν να το καλύψουν με αλληγορίες και ηθικά διδάγματα; Επειδή ο θεός της βροντής είναι ένας θεός ασύμβατος με τον πολιτισμό. Ένας απρόβλεπτος, οργισμένος, γενοκτονικός θεός δεν μπορεί να είναι ο εγγυητής μιας τάξης στην κοινωνία. Δεν μπορεί να εγκαθιδρύσει μια παγκόσμια ηθική. Δεν μπορεί να τον επικαλεστεί κανείς σε δικαστήριο ή σε μια συνέλευση πρεσβυτέρων.
Γι' αυτό οι προφήτες (Αμώς, Ωσηέ, Ησαΐας) προέβησαν σε μια ριζική μεταμόρφωση του θεού της βροντής σε θεό της δικαιοσύνης. Ηθικολόγησαν το θείο. Έκαναν τον Γιαχβέ τον θεό που απαιτεί δικαιοσύνη και έλεος, και όχι πλέον αιματηρές θυσίες. Τον έκαναν θεό που προστατεύει το ορφανό και τη χήρα, και όχι πλέον τον θεό που σφάζει τους εχθρούς. Αλλά αυτή η μεταμόρφωση δεν ήταν ποτέ πλήρης. Ο θεός της βροντής παρέμεινε εκεί, παραμονεύοντας στα βαθιά στρώματα του κειμένου, περιμένοντας την επιστροφή του.
Η Επιστροφή των Καταπιεσμένων. Αυτή την επιστροφή βιώνουμε σήμερα. Όταν οι πολιτικοί ηγέτες επικαλούνται το Α' Σαμουήλ 15 για να δικαιολογήσουν έναν πόλεμο, όταν οι έποικοι επικαλούνται την υπόσχεση της Γης για την εκδίωξη πληθυσμών, όταν οι στρατιώτες διαβάζουν τη Βίβλο ως εγχειρίδιο κατάκτησης, ο θεός της βροντής είναι αυτός που επανεμφανίζεται. Ο πολιτικός Σιωνισμός, καταστέλλοντας τον θρησκευτικό Ιουδαϊσμό, δημιούργησε ένα κενό. Και αυτό το κενό, όπως είδαμε στο πρώτο μας άρθρο, γέμισε με ό,τι είχε αποκλειστεί: τον φυλετικό θεό, τον θεό του ιερού πολέμου, τον θεό της ιδρυτικής βίας. Αυτή η επιστροφή δεν είναι τυχαία. Είναι η λογική συνέπεια της σιωνιστικής επιχείρησης: στην προσπάθειά τους να κάνουν τους Εβραίους ένα «έθνος σαν όλα τα άλλα», επανενεργοποίησαν τα πιο αρχαϊκά στρώματα της εβραϊκής ταυτότητας, αυτά που προηγούνται της προφητικής ηθικής και του ραβινικού οικουμενισμού. Ο θεός της βροντής παρέμεινε εκεί, παραμονεύοντας στα βαθιά στρώματα του κειμένου, περιμένοντας την επιστροφή του. Ο θεός των κεραυνών δεν έφυγε ποτέ πραγματικά από τον ουρανό. Απλώς είχε κρυφτεί πίσω από τον θεό της δικαιοσύνης. Τώρα εξαπέλυσε ξανά κεραυνούς. Η κατανόηση αυτού σημαίνει κατανόηση ότι η τρέχουσα σύγκρουση δεν είναι μόνο πολιτική. Είναι επίσης θεολογική. Είναι η εκδήλωση ενός αρχαϊκού θεού που επανεμφανίζεται στην ιστορία, φερόμενου από ανθρώπους που πιστεύουν ότι ενεργούν στο όνομα της θεϊκής θέλησης.
Αλλά αυτός ο θεός δεν είναι ο μόνος. Υπάρχει επίσης ο θεός της δικαιοσύνης, ο θεός των προφητών, ο θεός που απαιτεί έλεος και δικαιοσύνη. Η επιλογή μεταξύ των δύο δεν είναι μια αφηρημένη θεολογική επιλογή: είναι μια γεωπολιτική επιλογή, μια επιλογή πολιτισμού. «Ποιανού το όνομα φέρεις» το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Και είναι πιο πιεστικό από ποτέ.
Το Ισραήλ από τα πανάρχαια χρόνια βασίζει όλη την εθνική του υπόσταση στην Παλαιά Διαθήκη. Στα πλαίσια της γεωπολιτικής θεολογίας έχουμε μια σειρά γενοκτονιών και πολέμων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Οι πόλεμοι που έχει διεξάγει το Ισραήλ από την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι την σύγχρονη εποχή, δεν γίνονται μόνον για λόγους γεωπολιτικής ισχύος. Όλες αυτές οι πολεμικές δραστηριότητες γίνονται με γνώμονα την Γεωπολιτική Θεολογία.
Στους πολέμους αυτούς έχουμε ένα ευρύτατο πεδίο σύγκρουσης γεωπολιτικών θεολογιών και γεωπολιτικού ναζισμού. Σε αντίθεση με όλες τις εσφαλμένες επιστημονικές εργασίες-αναλύσεις, σε προσωπικό επίπεδο ως δημιουργός-ιδρυτής της γεωπολιτικής-θεολογίας-γεωπολιτικού εθνικισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, έχω επισημάνει πολλές φορές στις επιστημονικές μου εργασίες αλλά και μιλώντας στα ΜΜΕ, ότι τα αντίπαλα έθνη δεν πολεμούν απλώς για να νικήσουν και να κατακτήσουν πλουσιότερες περιοχές. Πολεμούν για να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους δοξασίες.
Ο εβραϊκός-γεωπολιτικός "εθνικισμός" (Ναζισμός) και η Ιουδαϊκή Γεωπολιτική Θεολογία είναι ενάντια στον Αριστόκλειο πολιτισμό, την Αριστόκλειο-Γεωπολιτικό Εθνικισμό και την Γεωπολιτική Θεολογία. Θεσμικά το έθνος-κράτος του Ισραήλ από την αρχαία εποχή είναι θεοκρατικό. Σύμφωνα με την Τορά ο Θεός έκανε μια διαθήκη με τους προγόνους του Εβραϊκού λαού, Αβραάμ-Μωυσή, Ισαάκ και Ιακώβ. Εν τούτοις ο σιωνισμός διαχρονικά από τα πανάρχαια χρόνια έχει ως πηγή δύναμης-επιβίωσης την γεωπολιτική Θεολογία και την Παλαιά Διαθήκη.
Οι γεωπολιτικές-Θεολογικές δοξασίες ότι η εσχατολογική εποχή έχει ήδη ξεκινήσει με την επιστροφή του Ισραήλ στα βιβλικά εδάφη είναι μέρος της γεωπολιτικής θεολογίας. Η πολιτική πράξη ταυτίζεται με την συμφωνία και τις υποσχέσεις του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, σχετικά με την κυριαρχία του Ισραήλ σε όλο τον κόσμο !!! Αυτή η γεωπολιτική αξίωση της εξωτερικής πολιτικής με τις βιβλικές παραδόσεις έχει οδηγήσει διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις να αντιμετωπίζουν κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, με βάση την Παλαιά Διαθήκη.
Από την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ μέχρι την εδαφική πολιτική στην Δυτική Όχθη, κυριαρχεί η θρησκευτική προσήλωση ως παγκόσμια γεωπολιτική λογική-δύναμη. Το ιερό πολεμικό πεδίο επικρατεί. Πατήρ πάντων ο πόλεμος (Ηράκλειτος). Το γεωπολιτικό σημείο όπου όλα συγκλίνουν είναι η Ιερουσαλήμ. Δεν είναι η Κωνσταντινούπολη, η Ρώμη, η Μόσχα, η Χάιφα, η Τεχεράνη και η Γάζα. Η Ιερουσαλήμ είναι το γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό και πάνω από όλα Θεολογικό κομβικό σημείο. Είναι η εσχατολογική πόλη και για τις θεολογίες των εθνών και όχι τόπος γεωπολιτικών διαπραγματεύσεων. Η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη εκπλήρωσης των προφητειών.
Όταν το Ισραήλ αναφέρει την αιώνια ένωση, εννοεί θρησκευτική επανόρθωση-αποκατάσταση των πατρογονικών δικαιωμάτων. Γεωπολιτικές βασισμένες επάνω στην θεολογία δεν ευνοούν στην ειρήνη. Πρόκειται για γεωπολιτικές που νομιμοποιούν τις πολεμικές δραστηριότητες. Αυτά τα κράτη βασίζουν την Εθνική τους ταυτότητα επάνω στην γεωπολιτική Θεολογία. Καταφεύγουν στην θεολογία για να δημιουργήσουν Εθνική συνοχή-ταυτότητα και για να επιτύχουν υαα γεωπολιτικά τους σχέδια. Η σύγκρουση στην Μέση Ανατολή μας δείχνει ότι η θρησκεία διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Για αυτό διέλυσαν τον Χριστιανισμό στην σύγχρονη Ελλάδα.
Η ιστορική μνήμη είναι ένα μεγάλης αξίας γεωπολιτικό όπλο.
Η σύγχρονη γεωπολιτική είναι ζήτημα στρατιωτικής, οικονομικής και ιστορικής ισχύος. Ένα έθνος που δεν σέβεται, δεν γνωρίζει και δεν αξιοποιεί γεωπολιτικά την ιστορία του είναι καταδικασμένο σε αφανισμό. Δυστυχώς το μεγαλύτερο παράδειγμα προς αποφυγήν αυτήν την εποχή είναι το νεοελληνικό κράτος-έθνος. Ενώ τα περισσότερο κράτη-έθνη χρησιμοποιούν την ιστορία, τις αφηγήσεις του παρελθόντος ως όπλα νομιμοποίησης, μοχλούς επιρροής-άσκησης πιέσεων και δημιουργίας περιφερειακών πολέμων, η Ελλάδα με την ενδοξότερη ιστορία-πολιτισμό όλων των εποχών είναι ανύπαρκτη !!!
Η εβραϊκή γεωπολιτική μνήμη είναι ανυπολόγιστης αξίας για την ισχύ και την επιβίωση του Ισραηλινού έθνους. Ο γεωπολιτικός "εθνικισμός|-ναζισμός των Ισραηλινών σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική-γεωπολιτική μνήμη είναι ο ισχυρότερος. Ελάχιστοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την Ρωσική η την Κινεζική ιστορία δύο χωρών του γεωπολιτικού άξονα 888, σε σχέση με την Ισραηλινή που προκαλεί παγκόσμιο γεωπολιτικό και όχι μόνον ενδιαφέρον.
Η ουσία αυτής της γεωπολιτικής-θεολογικής ψευδαίσθησης είναι η εβραϊκή πεποίθηση ότι ο «Θεός του Ισραήλ» δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον αληθινό Θεό, ο οποίος εξ ορισμού είναι ισχυρότερος από όλους τους θεούς. Παράλληλα αυτός ο Θεός είναι Εθνικιστής-ναζιστής Ισραηλινός και ας απογοήτευσε ο Χριστός τον Ιούδα, ο οποίος ανέμενε τον Χριστό ως πολιτικό-στρατιωτικό ηγέτη που θα απελευθέρωνε το Ισραήλ. Στο ιερό βιβλίο των Εβραίων, ο Θεός έκανε δύο σημαντικά πράγματα. Αρχικά δημιούργησε το σύμπαν και έκανε μια γεωπολιτική διαθήκη με τους Εβραίους. Οι Εβραίοι έχουν μια γεωπολιτική θεολογία διαθήκης, πιστεύουν ότι έχουν υπογράψει ένα γεωπολιτικό συμβόλαιο με τον Θεό, ένα αιώνιο συμβόλαιο που ο Θεός δεν μπορεί να αρνηθεί κανένας.
Η ιστορία τους είναι μια παγκόσμια γεωπολιτική αξίωση. Η Τορά γράφει ότι πρέπει να γίνει κατανοητή πρωτίστως «ως αξίωση κληρονομιάς, πρωτοκαθεδρίας και προτεραιότητας, γραμμένη για να επωφεληθεί από την θέση υπό μακεδονική και ρωμαϊκή διαιτησία». Υιοθετεί εδώ την υπόθεση ότι η τελική σύνταξη της Τορά χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο, «όταν οι Μακεδόνες και οι Ρωμαίοι άρχισαν να διαιτητεύουν διαφορές στην Αίγυπτο, την Συρία και την Παλαιστίνη και η Τορά σχεδιάστηκε σκόπιμα για να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα για τον σκοπό αυτό .
Αλλά ακόμα και αν κάποιος αποδώσει την κύρια σύνταξη της Τορά στην Βαβυλωνιακή σχολή του Έσδρα, ο στόχος ήταν ο ίδιος. Η Τορά είναι μια γεωπολιτική αξίωση προτεραιότητας ή πρωτοκαθεδρίας των Ιουδαίων έναντι των άλλων εθνών. Είναι αποδεικτικά στοιχεία που πρέπει να παρουσιαστούν στην διεθνή κοινότητα και στο διεθνές δικαστήριο.
Η βιβλική ιστορία είναι έντονα προκατειλημμένη και εν μέρη κατασκευασμένη σύμφωνα με τους αναθεωρητές της Παλαιάς Διαθήκης. Μετά από δύο αιώνες ανασκαφών, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το βασίλειο του Σολομώντα, η βάση του ισχυρισμού για το Μεγάλο Ισραήλ, είναι λιγότερο πραγματικό από την Στρογγυλή Τράπεζα του Βασιλιά Αρθούρου. Στην υποτιθέμενη εποχή του Σολομώντα, η Ιερουσαλήμ ήταν ένα μεγάλο χωριό. Επανερχόμενος στους αναθεωρητές της Βίβλου η Έξοδος τόσο κεντρική στην σιωνιστική ιστορία είναι εξίσου ψευδής. Δεν υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία για μαζική έξοδο από την Αίγυπτο στην Χαναάν μέσω του Σινά και τα στοιχεία δείχνουν ότι οι δώδεκα φυλές ήταν αυτόχθονες και μόνο η θρησκεία τους δεν ήταν τοπική. Εν τούτοις οι αρχαίοι Έλληνες Σοφοί διαψεύδουν τους αναθεωρητές, καθώς αναφέρουν την έξοδο των Ιουδαίων από την Αίγυπτο και την εισβολή τους στην αρχαία Ελλάδα.
Η ιστορική αφήγηση είναι η απόλυτη πηγή δύναμης του Ισραήλ και ο Χριστιανισμός μετέτρεψε την Παλαιά διαθήκη σε παγκόσμια εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη εκτιμούν οι αναθεωρητές της Βίβλου. Στο σημείο αυτό αν υπενθυμίσω ότι οι αναθεωρητές της Παλαιάς διαθήκης στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δέχονται ότι έχουν παρέμβει οι Ιουδαίοι και την έχουν αλλοιώσει ως ένα βαθμό κατά το δοκούν. Στο ιερό βιβλίο το Ισραήλ είναι ταυτόχρονα ήρωας και αθώο θύμα των κακών Διονυσιακών αυτοκρατοριών, όσο και αν εκείνοι κλέβουν, καταστρέφουν και σφαγιάζουν !!!
Ο νικητής γράφει την ιστορία. Όποιος γράφει ιστορία και επιβάλλει την γεωπολιτική αφήγησή θα είναι ο νικητής. Οι Εβραίοι είναι το έθνος της Βίβλου και,μέσω αυτού έχουν κατακτήσει γεωπολιτικά την ανθρωπότητα. Η αρχαία ιστορία από τον Νώε μέχρι τον Κύρο τον Μέγα, γράφτηκε από τους Εβραίους. Για αυτό κακοί είναι οι Χαναναίοι, οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι, για να μην αναφέρουμε τους Αμαληκίτες ή τους Μαδιανίτες, οι οποίοι σαφώς άξιζαν να εξοντωθούν σύμφωνα με τις Ιουδαϊκές γραφές.
Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την βιβλική του ιστορία για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του αλλά και την περιφρόνησή του για το διεθνές δίκαιο. Το Ισραήλ είναι ένα ένα ναζιστικό-Διονυσιακό μόρφωμα και για να νικηθεί πρέπει να χτυπηθεί στην απόλυτη πηγή της γεωπολιτικής του δύναμής που είναι βιβλική αφήγηση σχετικά με την ανωτερότητα του ως έθνος έναντι των άλλων εθνών. Ο Σιωνισμός υποστηρίζει με πάθος και εκτός Αριστόκλειας λογικής αυτή την βιβλική αφήγηση. Όλοι οι Ιουδαίοι αντιλαμβάνονται την σύγχρονη ισραηλινή εποχή μέσα από το πρίσμα της αρχαίας Εβραϊκής ιστορίας. Αυτή η εμμονή έχει διαποτίσει όλους τους Σιωνιστές.
Πουθενά αλλού εκτός από το Ισραήλ η εντολή να θυμόμαστε την ιστορία δεν γίνεται αισθητή ως θρησκευτική επιταγή για έναν ολόκληρο λαό. Η Εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη είναι η ίδια η ουσία της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας και η απόλυτη πηγή της Ισραηλινής δύναμης. Για αυτό οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού καταργούν συστηματικά την Ελληνική ιστορία.
Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η κύρια διαίρεση εντός του εβραϊκού κόσμου βρίσκεται μεταξύ θρησκευόμενων και κοσμικών Εβραίων. Αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό κριτήριο. Το εύρος και η ένταση της εθνικής μνήμης είναι η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ των Εβραίων. Για τους περιφερειακούς Εβραίους αυτούς που δεν θεωρούν τον Ιουδαϊσμό το πιο ουσιαστικό μέρος της ταυτότητάς τους, το Ολοκαύτωμα είναι το κύριο σημείο αναφοράς. Όταν ρωτήθηκαν: «Τι είναι απαραίτητο για να είσαι Εβραίος;», το 73% των Αμερικανών Εβραίων απάντησε «Θυμούμενοι το Ολοκαύτωμα» σε δημοσκόπηση της Pew Research του 2013.
Οι πιο πιστοί Εβραίοι έχουν παλαιότερες αναφορές, που εκτείνονται σε περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια. Νιώθουν το 70 μ.Χ. σαν να το είχαν ζήσει. Είναι οι επιδραστικοί Ιουδαίοι που καταλαμβάνουν και ενώνουν την κοινότητα μέσω της γεωπολιτικής-ιστορικής μνήμης. Είτε παρουσιάζονται ως κοσμικοί είτε ως θρησκευόμενοι Εβραίοι, είτε θεωρούν τον Θεό ή το εβραϊκό πνεύμα την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας ιστορίας. Πολλοί πιθανότατα πιστεύουν ότι ο Θεός και το εβραϊκό πνεύμα είναι ένα και το αυτό. Είτε θρησκευόμενοι είτε κοσμικοί, οι Εβραίοι γενικά είναι βαθιά ριζωμένοι στην γεωπολιτική μνήμη του Ισραηλινού έθνους. Αντιθέτως οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων απαγορεύουν στους Έλληνες να αξιοποιήσουν την ιστορική γεωπολιτική μνήμη !!! Για αυτό διέλυσαν τον Ελληνισμό που ήταν μια παγκόσμια πολιτιστική-γεωπολιτική αυτοκρατορία.
Όσο μεγαλύτερη είναι η ιστορική-γεωπολιτική μνήμη Ιουδαίων, τόσο πιο έντονος είναι γεωπολιτικός εθνικισμός και οι γεωπολιτικές διεκδικήσεις. Όλα τα έθνη έχουν τις ρίζες τους στη συλλογική-ιστορική μνήμη. Αλλά η μνήμες του Ισραήλ εκτείνονται σε μια εντελώς άλλες διαστάσεις από αυτές των άλλων εθνών. Το Ισραήλ ορίζεται από ένα πανοραμικό εθνικιστικό-γεωπολιτικό όραμα που υπάρχει εδώ και χιλιετίες. Το Ισραήλ διατηρεί μια ζωντανή ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των αρχών του πριν από χιλιάδες χρόνια και περιμένει με ανυπομονησία την εκπλήρωση του ιστορικού του πεπρωμένου στα πλαίσια του γεωπολιτικού εθνικισμού.
ΤΟ ΒΙΒΛΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΙΣΡΑΗΛ. Ο ΒΙΒΛΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ BIBI ΝΕΤΑΧΙΑΝΟΥ.
Η γεωπολιτική της Παλαιάς Διαθήκης εστιάζει στις σχέσεις του Ισραήλ με τις γύρω περιοχές, την αποστολή του ως έθνους του Θεού, τις συγκρούσεις και τις διαπραγματεύσεις για τα εδάφη, καθώς και τους θρησκευτικούς και ηθικούς νόμους που καθοδηγούσαν αυτές τις πολιτικές και γεωγραφικές αλληλεπιδράσεις. Η γεωπολιτική αυτή δεν αφορά απλώς την τοπογραφία, αλλά την ενσωμάτωση της θρησκείας στην πολιτική και εδαφική διαχείριση.
Όσοι γνωρίζουν καλά την Βίβλο αμέσως αντιλαμβάνονται την επίδραση των προφητών και του αρχαίου Ισραήλ στο στρατεύματα και στην ηγεσία. Στόχος ο ολοκληρωτικός αφανισμός των Παλαιστινίων όπως γινόταν την αρχαία εποχή που πολεμούσαν οι Ιουδαίοι με τα εχθρικά ένθη. Ο θρησκευτικός συγκρητισμός του περιούσιου λαού είναι προφανής.
Η Εβραϊκή Βίβλος είναι γεμάτη από ανατριχιαστικά αποσπάσματα που επικαλούνται και περιγράφουν της γενοκτονίες και την εξόντωση άλλων εθνών στο όνομα του Θεού. Από τα αντίπαλα έθνη ο αιμοσταγής θεός απαιτούσε να εξοντωθούν άπαντες. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά και ζώα σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των γενοκτονιών-αφανισμού ολόκληρων εθνών-φυλών και περιοχών. Παράλληλα με τα εγκλήματα λάμβαναν χώρα και πολιτιστικές καταστροφές.
Η Βίβλος αναφέρει ενδεικτικά ότι οι Ισραηλίτες βρίσκονται σε μια έρημο κοντά στην Γάζα, αντιμετωπίζοντας τους Αμαληκίτες. Η φυλή αυτή αποτελούσε το σύμβολο του κακού και έπρεπε να εξοντωθεί. Οι Αμαληκίτες έπρεπε να εξαφανιστούν- εξαλειφθούν, διότι ήταν ένας αυτόχθονος λαός. Για αυτό έπρεπε με θεϊκή απόφαση-ετυμηγορία να γίνει η σφαγή.
Οι Αμαληκίτες χαρακτηρίζονται ως αιώνιος εχθρός των Ισραηλιτών. Για αυτό αναφέρονται σε κεφάλαια της Αγίας Γραφής: Στο 17ο κεφάλαιο της Εξόδου (στίχοι 8-16) ο Αμαλήκ πολεμά κατά των Εβραίων στην έρημο. Ο Μωυσής διατάζει τον Ιησού του Ναυή να ηγηθεί των Ισραηλιτών στην μάχη του Ρεφιδίμ. Ο Μωυσής παρακολουθεί από έναν λόφο την μάχη όπως έκαναν οι Πέρσες βασιλείς. Στο 25ο κεφάλαιο του Δευτερονόμιου (στίχοι 17-19) οι Ισραηλίτες διατάζονται να εξαλείψουν την ανάμνηση των Αμαληκιτών από την υφήλιο μόλις καταλάβουν τη Γη της Επαγγελίας, ως εκδίκηση για όσα τους είχαν κάνει κατά την περιπλάνησή τους («ἐξαλείψεις τὸ ὄνομα Ἀμαλὴκ ἐκ τῆς ὑπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ οὐ μὴ ἐπιλάθῃ»).
Επίσης στο κεφάλαιο 7, στίχος 1-16, οι Εβραίοι διατάσσονται να σκοτώσουν όλους τους κατοίκους και τα ζώα των πόλεων που είναι αλλόθρησκοι. Η παράδοση αναφέρει ότι ο βασιλιάς Σαούλ έχασε την εύνοια του Θεού των Εβραίων επειδή δεν κατόρθωσε να σκοτώσει τον βασιλιά Αγάγ και όλα τα ζώα των Αμαληκιτών (Α΄ Βασιλειών, κεφάλαιο ιε΄). Στο 15ο κεφάλαιο του Α΄ Βασιλειών (στ. 1-9), ο Σαμουήλ ονοματίζει τους Αμαληκίτες ως τον εχθρό των Ισραηλιτών: «τάδε εἶπε Κύριος Σαβαώθ· νῦν ἐκδικήσω ἃ ἐποίησεν Ἀμαλὴκ τῷ Ἰσραήλ, ὡς ἀπήντησεν αὐτῷ ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντος αὐτοῦ ἐξ Αἰγύπτου». Για αυτό αμέσως μετά ο Θεός διατάζει τον Σαούλ να καταστρέψει τους Αμαληκίτες. Στον στίχο 33 ο Σαμουήλ χαρακτηρίζει τον βασιλέα των Αμαληκιτών Αγάγ ως εχθρό και δολοφόνο, σκοτώνοντάς τον.
Κατά το 30ό κεφάλαιο στίχος. 1-2, οι Αμαληκίτες εισέβαλαν στην έρημο και στην Σεκελὰκ (ή Ζικλάγκ, την συνοριακή περιοχή Ιουδαίων-Φιλισταίων) προς το τέλος της βασιλείας του Σαούλ. Οι Αμαληκίτες πυρπόλησαν την Σεκελάκ και πήραν τους κατοίκους της αιχμαλώτους. Ο μετέπειτα βασιλιάς Δαβίδ ήταν επικεφαλής μιας επιτυχημένης εκστρατείας κατά των Αμαληκιτών ώστε να ανακτήσει «όλους όσους είχαν πάρει μαζί τους οι Αμαληκίτες». Στο πρώτο κεφάλαιο του Β΄ Βασιλειών (στίχοι 5-10) ένας Αμαληκίτης αβαφέρει στον Δαβίδ ότι βρήκε τον Σαούλ να στηρίζεται πάνω στο δόρυ του μετά τη Μάχη του όρους Γελβουέ. Ο Αμαληκίτης ισχυρίζεται ότι ο Σαούλ τού είπε να τον σκοτώσει. Ο Δαβίδ τότε διέταξε τους άνδρες του να σκοτώσουν τον Αμαληκίτη επειδή είχε σκοτώσει κεχρισμένο βασιλέα του Ισραήλ («χριστὸν Κυρίου»).
Αυτή η έχθρα είναι η βάση της εντολής του Θεού προς τον Σαούλ: « Αυτό λέει ο Κύριος των δυνάμεων: Εξέτασα τι έκανε ο Αμαλήκ στον Ισραήλ. Χτυπήστε τον Αμαλήκ και καταστρέψτε όλα όσα του ανήκουν και μην έχετε συμπόνια, μην δείξετε έλεος, αλλά σκοτώστε άνδρες και γυναίκες, παιδιά και βρέφη, βόδια και πρόβατα, καμήλες και γαϊδούρια !!!
Ο δισταγμός του Σαούλ να υπακούσει σε αυτή τη διαταγή του κοστίζει την βασιλεία του Ισραήλ και την εύνοια του Παντοδύναμου. Η μεταγενέστερη εβραϊκή παράδοση σχολιάζει αυτό το γεγονός ως εξής: « Κατέφυγε στην εξόντωση γυναικών και παιδιών και σκέφτηκε ότι δεν θα ενεργούσε ως προς αυτό με βάρβαρο και απάνθρωπο τρόπο: επειδή οι Αμαληκίτες ήταν εχθροί και είχε λάβει εντολή από τον Θεό, την οποία ήταν επικίνδυνο να αγνοήσει » (Ιωσήφος, Αρχαιότητες των Εβραίων, βιβλίο VI, κεφάλαιο 7).
Σε μια μελέτη που έγινε υπολογίζεται ότι 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι έπεσαν θύματα γενοκτονίας και υπέστησαν τρομερές φρικαλεότητες. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Marcion, ένας θεολόγος γεννημένος το 85 μ.Χ. εγκατέλειψε την Χριστιανική κοινότητα της Ρώμης. Μετά την αποχώρηση του ίδρυσε δική του Εκκλησία. Το βασικό δόγμα της εκκλησίας του ήταν ότι απέρριπτε τον σκληρό και αιμοσταγή Θεό της Παλαιάς Διαθήκης υπέρ του γλυκού και φιλάνθρωπου Ιησού Χριστού.
Αναφέρει ενδεικτικά ο Marcion ότι έχω ρωτήσει ιερείς, επισκόπους και θεολόγους που γνώριζα για αυτή την κραυγαλέα αντίφαση μεταξύ της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, χωρίς να λάβω καμία πειστική εξήγηση. Για αυτό ο Marcion κήρυξε ότι ο Θεός είχε στείλει τον Ιησού Χριστό, ο οποίος ήταν διαφορετικός από τον εκδικητικό Θεό Γιαχβε Ο Marcion Θεωρούσε τον εαυτό του οπαδό του Αποστόλου Παύλου. Το δόγμα του ονομάζεται Μαρκιονισμός.
Ο Marcion δημοσίευσε την παλαιότερη καταγραφή ενός κανόνα βιβλίων της Καινής Διαθήκης. Οι πρώτοι Πατέρες της Εκκλησίας όπως ο Ιουστίνος Μάρτυρας , ο Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός κατήγγειλαν τον Μαρκίωνα ως αιρετικό ή αντίχριστο και αφορίστηκε από την εκκλησία της Ρώμης. Ο εκδιωγμένος δημοσίευσε τον δικό του κανόνα χριστιανικών ιερών γραφών, που περιείχε δέκα επιστολές του Παύλου. Το Ευαγγέλιο του Μαρκίωνα υποστηρίζεται ότι είναι μια επεξεργασμένη έκδοση του Ευαγγελίου του Λουκά.
Μερικοί σύγχρονοι μελετητές έχουν διατυπώσει την θεωρία ότι το Ευαγγέλιο του Μαρκίωνα ήταν το παλαιότερο, αν και αυτό έχει αμφισβητηθεί. Στην πραγματικότητα η βία της Βίβλου επικρατούσε συνεχώς έναντι του Ευαγγελίου στους αιώνες που ακολούθησαν, αποτελώντας ένα πρότυπο δίωξης, υποδούλωσης και εξόντωσης στο οποίο στηρίχθηκαν όλα τα εκχριστιανισμένα έθνη Γερμανοί, Βούλγαροι, Σλάβοι κλπ.
Από την Παλαιά Διαθήκη ξεκίνησαν και οι Διονυσιακές σταυροφορίες και όλοι οι θρησκευτικοί πόλεμοι. Οι γενοκτονίες των Ινδιάνων της Αμερικής και άλλα εγκλήματα είναι βασισμένα στην Βίβλο. Αποσπάσματα από το Δευτερονόμιο και άλλα βιβλία χρησιμοποιήθηκαν για να υποκινήσουν τους στρατιώτες σε σφαγές και μαζικές σφαγές.
Το μήνυμα του Ευαγγελίου έχει αγνοηθεί και περιφρονηθεί πρωτίστως από την ίδια την Εκκλησία. Το Καθολικό Βατικανό υπήρξε σύμβολο διαφθοράς και βίας σε όλη τη σύγχρονη εποχή, ενώ οι Προτεστάντες πάστορες έχουν ευλογήσει όλες τις ευρωπαϊκές φρικαλεότητες στον Νέο Κόσμο. Έπρεπε να περιμένουμε μέχρι τον 21ο αιώνα για να βρούμε έναν Πάπα που καταδίκαζε τον πόλεμο ως τέτοιο, χωρίς αν ή αλλά, σύμφωνα με το πνεύμα και το γράμμα του Ευαγγελίου.
Είναι αλήθεια ότι η δυτική παράδοση του πολέμου ποικίλλει, συμπεριλαμβανομένων των πολέμων κατάκτησης, της διατήρησης του status quo και των αυτοκρατορικών πολέμων. Πηγή κάθε γενοκτονίας-αιματοχυσίας αποτελεί η Παλαιά Διαθήκη. Ξένοι αναλυτές εκτιμούν ότι ο εφιάλτης ενός παγκόσμιου πολέμου με πρότυπο την Παλαιά Διαθήκη, επιβάλει την απόλυτη απαγόρευση της Βίβλου.
Με βάση τα προαναφερόμενα δεν αποκλείεται να γνώριζε ο Marcion ότι ένα μέρος των Ισραηλιτών εγκατέλειψε τον Θεό των Προφητών της Παλαιάς Διαθήκης και ασπάστηκε την Διονυσιακή λατρεία όπως μας πληροφορεί ο Αρχιερέας των Δελφών, βιογράφος-ιστορικός και φιλόσοφος του Διονυσιακού πολιτισμού, ο Πλούταρχος.
Η Διονυσιακή ελίτ επιβιώνει και κυριαρχεί εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια, μέσα από μια συγκεκριμένη μέθοδο. Η Διονυσιακή αριστοκρατία από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι και σήμερα δημιουργεί παγκόσμιες αυτοκρατορίες τις οποίες στην συνέχεια καταστρέφει είτε εγκαταλείπει όταν δεν τις χρειάζεται. Οι αυτοκρατορίες που δημιούργησαν προκάλεσαν τρομερές γενοκτονίες (Περσική, Ρωμαϊκή. "Αγία-Ρωμαϊκή" αυτοκρατορία. Η νέα-τρίτη Ρώμη με πρωτεύουσα την Μόσχα βασίζεται στον νόμο, στην λογική ως μια παγκόσμια ανθρώπινη ικανότητα. Στον αντίποδα η Ιερουσαλήμ εκπροσωπεί τον Διονυσιακό πολιτισμό και την οικουμενικότητα του Βάκχου-Savaziou Τα πολιτιστικά-γεωστρατηγικά-γεωπολιτικά δικαιώματα της Ρώμης αποτελούν εμπόδιο στο θείο δικαίωμα του Ισραήλ
Σύμφωνα με ξένους αναλυτές το θείο δικαίωμα είναι μια μυθοπλασία, είναι ένα ψέμα και είναι μια εβραϊκή καινοτομία, όπως έδειξε ξεκάθαρα ο Jan Assmann στο The Price of Monotheism. Ο θεϊκός νόμος των Ισραηλινών είναι ασύμβατος με το ρωμαϊκό δίκαιο του Κρεμλίνου. Ο θεϊκός νόμος εξ ορισμού τοποθετείται πάνω από τον νόμο που ανέπτυξαν οι άνθρωποι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το κράτος του Ισραήλ περιφρονεί το διεθνές δίκαιο. Το Ισραήλ θεωρεί ότι έχει ένα θεϊκό αποκλειστικό δικαίωμα που του επιτρέπει να γενοκτονεί τα άλλα έθνη.
Η προοπτική ενός κόσμου χωρίς διεθνές δίκαιο στην σύγχρονη πυρηνική εποχή είναι ένα συνταρακτικό και επικίνδυνο γεγονός. Η γενοκτονία στη Γάζα από το Ισραήλ υπό την προστασία των Ηνωμένων Πολιτειών επιταχύνει αυτήν την παγκόσμια συνειδητοποίηση. Το διεθνές δίκαιο, ο σεβασμός των συνθηκών και των δεσμεύσεων, η δικαιοσύνη στην επίλυση συγκρούσεων, η διπλωματία που βασίζεται στην καλή πίστη, τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη, είναι πράγματα που το Ισραήλ περιφρονεί και απορρίπτει. Το Διεθνές Δίκαιο είναι η αναζήτηση της δικαιοσύνης και της αλήθειας.
Το Ισραήλ είναι η δύναμη του ψέματος, της εξαπάτησης, της διαφθοράς και του εκβιασμού. Ένα από τα βασικά θέματα που διακατέχουν την Βίβλο (Παλαιά Διαθήκη) είναι η κριτική-έλεγχος των βασιλιάδων, των πλούσιων και των διεφθαρμένων δικαστών που παραβίαζαν τις Δέκα Εντολές που έδωσε ο Θεός στον Μωυσή.
Οι άνθρωποι του Θεού (Προφήτες) είχαν ως στόχο να δημιουργηθεί μια δίκαιη και ισότιμη κοινωνία προστατεύοντας τους φτωχούς από την οικονομική καταπίεση-εξαπάτηση της δουλείας του χρέους και την απώλεια της γης. Αν οι προφήτες ζούσαν στην εποχή μας θα καταδικάζονταν από τον Bibi για παραβίαση των πιο θεμελιωδών νόμων του βιβλικού Ιουδαϊσμού, με βάση την δική του Βιβλική ερμηνεία. Εκείνους τους αιώνες οι προφήτες του Θεού περιέγραψαν πολλές φορές ότι ο Κύριος ήταν εξαιρετικά δυσαρεστημένος επειδή το Ισραήλ παρέκκλινε από τις εντολές του με συνέπεια να αποσύρει την προστασία του και να καταδικάσει τον λαό του Ισραήλ.
Για αυτό κατακτήθηκε το Ιουδαϊκό έθνος. Οι βιβλικοί προφήτες απέδωσαν την ήττα του Ισραήλ το 722 π.Χ. στην τιμωρία του Κυρίου για την παραβίαση της διαθήκης που προσέφερε. Η τιμωρία του Ισραήλ ταίριαζε με το έγκλημα. Ακριβώς όπως η πλούσια πιστώτρια ελίτ είχε αφαιρέσει τους την γη και οι δέκα φυλές του Ισραήλ απελάθηκαν στην Μεσοποταμία και την Μηδία. Το γεωγραφικό μέγεθος της Ιουδαίας μειώθηκ σε μια περιοχή γύρω από την Ιερουσαλήμ.
Ο προφήτης των εξόριστων Ιουδαίων οδηγήθηκε στην Βαβυλωνία το 597 π.Χ. ως όμηρος. Κατά την περίοδο της αιχμαλωσίας έγινε ήταν η βασική επιρροή του Έσδρα και της ιερατικής σχολής που επεξεργάστηκε τις πρώιμες πηγές της Τορά. Η Τορά οριστικοποιήθηκε όταν οι Εβραίοι επέστρεψαν από την Βαβυλώνα. Οι Ιουδαίοι επεξεργάστηκαν τις βαβυλωνιακές έννοιες της οικονομικής δικαιοσύνης στον Ιερό Μωσαϊκό Νόμο.
Ο Ιεζεκιήλ αναφέρει : «Ο λόγος του Κυρίου ήρθε σε μένα: Το τέλος είναι τώρα επάνω σας και θα εξαπολύσω την οργή μου εναντίον σας. Θα σε κρίνω σύμφωνα με την συμπεριφορά σου και θα σου ανταποδώσω για όλες τις απεχθείς πρακτικές σου», αναφέροντας την πόλωση του πλούτου από τους πλουσιότερους Εβραίους, τη διαφθορά των δικαστηρίων και την παραβίαση της αρχικής διαθήκης με τον Κύριο. Οι προφήτες δεν συμπαθούσαν τους άδικους Εβραίους.
Αν βρισκόταν σήμερα οι προφήτες στο Ισραήλ θα αντιδρούσαν. Ήταν αντισιωνιστές και θα κατέκριναν τους δεξιούς πολιτικούς που τώρα καταργούν τα δικαστήρια της χώρας, ενθαρρύνουν τις μαζικές δολοφονίες αμάχων και καταστρέφουν τις υποδομές μιας ολόκληρης κοινωνίας; Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι κανένας θρησκευτικός παράγοντας δεν επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του Νετανιάχου ότι ενεργεί βάσει βιβλικής δέσμευσης ως δικαιολογία για την διάπραξη γενοκτονίας με την κατάληψη της παλαιστινιακής γης και την καταστροφή του υπάρχοντος πληθυσμού.
Κυριολεκτικά ο Bibi ομοιάζει με μάγο που προσπαθεί να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Ο Νετανιάχου ισχυρίζεται ότι ενεργεί με βάση τις Βιβλικές εντολές ως δικαιολογία για την γενοκτονία των Παλαιστινίων. Αλλά αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι ένα σύμφωνο από την παράδοση του Μωυσή είναι ορθό ; Στην πραγματικότητα φαίνεται ότι είναι η μοχθηρή απαίτηση από τον δικαστή και τον εξέχοντα Σαμουήλ που λέει στον Σαούλ, τον στρατηγό που ήθελε να κάνει βασιλιά: « Τώρα πήγαινε και χτυπήστε τον Αμαλήκ [έναν εχθρό του Ισραήλ] και καταστρέψτε εντελώς όλα όσα τους ανήκουν. Μην τους λυπηθείτε, σκοτώστε άνδρες και γυναίκες, παιδιά και βρέφη, βοοειδή και πρόβατα, καμήλες και γαϊδούρια » (Α' Σαμουήλ 15:3).
Αυτά τα λόγια δεν ήταν λόγια του Κυρίου και ο Σαμουήλ δεν ήταν ο Μωυσής. Και δεν υπήρχε γενική υπόσχεση για υποστήριξη των Εβραίων ανεξάρτητα από το πώς συμπεριφέρονται. Ακολουθώντας το αίτημα του Σαμουήλ για κατάκτηση ως μέσο για να γίνει ο Σαούλ αρκετά δημοφιλής ώστε να γίνει βασιλιάς είχε ήδη παραβιάσει τις εντολές του Κυρίου . Δεν υπάρχει καμία απόδειξη για αυτό στον εορτασμό του Νετανιάχου για την συμφωνία του Σαμουήλ και του Σαούλ να γίνει δημοφιλής μέσω στρατιωτικής κατάκτησης.
Παρά τις παροτρύνσεις ο Σαμουήλ επέπληξε για κακή συμπεριφορά τον Σαούλ λέγοντάς του ότι ο Κύριος είχε αποφασίσει να βρεθεί άλλος άνθρωπος για να είναι βασιλιάς του Ισραήλ. Δεν ήταν ο Κύριος που έδωσε εντολή να καταστραφεί ο Αμαλέκ, αλλά ένας προφήτης που επιθυμούσε να τοποθετήσει έναν βασιλιά στο θρόνο. Η επίκληση μιας τέτοιας εντολής είναι εκ πρώτης όψεως απόδειξη της πρόθεσης διάπραξης γενοκτονίας. Αλλά αυτό φαίνεται λιγότερο σημαντικό για τον Νετανιάχου από το να ικανοποιήσει την επιθυμία των Ισραηλινών για εκδίκηση.
Ο Bibi δεν αναφέρει το γεγονός ότι ο Σαούλ δεν υπάκουσε τις εντολές του Κυρίου και ότι ο Κύριος τον απέρριψε ως βασιλιά. Eπίσης δεν αναγνωρίζει το πλαίσιο, μερικά κεφάλαια νωρίτερα, στο Α' Σαμουήλ 12:15, το οποίο περιγράφει τη διαφθορά των δικαστών και την προειδοποίηση του Σαμουήλ ότι: « Αν δεν υπακούτε στον Κύριο, αν επαναστατείτε ενάντια στις εντολές του, o Θεός θα είναι εναντίον σου ». Η προειδοποίηση του Κυρίου ότι « αν επιμείνεις να κάνεις το κακό, εσύ και ο βασιλιάς σου θα σαρωθείς » θα έπρεπε να είχε προβληματίσει τον σημερινό πρωθυπουργό του Ισραήλ. .
Η Αγία Γραφή είναι αξιοσημείωτη για την κριτική στους βασιλιάδες που κυβέρνησαν την Ιουδαία-Ισραήλ. Είναι στην πραγματικότητα μια μακρά ιστορία κοινωνικής επανάστασης στην οποία οι οί ηγέτες προσπάθησαν συχνά με επιτυχία να νικήσουν μια εγωιστική-επιθετική ολιγαρχία, που καταγγέλθηκε επανειλημμένα για την απληστία της να εξαθλιώνει οικονομικά τους λαούς, να αρπάζει τα εδάφη τους και να τους υποβιβάζει σε δούλους.
Η διαφθορά της Ισραηλινής ελίτ οδήγησε στην εγκατάλειψη από τον Θεό. Ποια ήταν η διαθήκη που έγινε στο Χωρήβ κοντά στο όρος Σινά; Ο Κύριος έδωσε στον Μωυσή τις Δέκα Εντολές που είχαν ηθικό σκοπό την κοινωνική δικαιοσύνη και τον καταμερισμό του πλούτου. Έκανε μια συμφωνία που δεσμεύει όλους τους μελλοντικούς Εβραίους να υπακούουν σε αυτές τις εντολές (Έξοδος 19-23 και Δευτερονόμιο 5:2 και 28:43).
Από την αρχή ο Θεός απείλησε να τιμωρήσει τους Εβραίους εάν παραβίαζαν την Παλαιά Διαθήκη. Τα λόγια των προφητών αναφέρουν τους πολλούς τρόπους με τους οποίους οι επόμενες γενιές παραβίασαν την διαθήκη. Η ισονομία και η προστασία των φτωχών ήταν ο ρόλος των αρχαίων προφητών. Είχαν εντολή από τον Θεό να αφυπνίσουν τον Ισραηλινό λαό και να τον προστατέψουν από τα τυραννικά καθεστώτα. Για αυτό οι Ιουδαίοι έχασαν τις μάχες εναντίον των ξένων εθνών, τους οποίους οι προφήτες περιέγραψαν ως όργανα του Κυρίου για να τους τιμωρήσουν για την ανυπακοή τους.
Τα εδάφια Δευτερονόμιο 28:21-25 προειδοποιούν τους Ιουδαίους ότι αν δεν υπακούσουν στις εντολές του Κυρίου. Ο Κύριος θα τους χτυπήσει με ασθένειες μέχρις ότου σας εξολοθρεύσει από την γη που έχουν στην κατοχή τους και ότι « θα γίνετε νικημένοι μπροστά στους εχθρούς σας. Το Δευτερονόμιο (29, 24-25) υπενθυμίζει στους Ιουδαίους ότι αν ο Κύριος τους κάνει να υποφέρουν αυτό που έκανε στα Σόδομα και τα Γόμορρα, τον Αδμάθ και τον Ζεβοΐμ, « είναι επειδή αυτός ο λαός έχει εγκαταλείψει τη διαθήκη του Κυρίου, του Θεού των πατέρων τους και την διαθήκη που έκανε μαζί τους όταν τους έβγαλε από την Αίγυπτο ».
Οι προφήτες περιέγραψαν τι σήμαινε η υπακοή στη διαθήκη. Τα εδάφια Ησαΐας 5:3 και 8 ανέφεραν την οικονομική ανισότητα ως το μεγαλύτερο πλήγμα της Ιουδαϊκής κοινωνίας, κατηγορώντας τους ηγέτες και τα ιερατεία για την απληστία και την ασυδωσεία. Αλίμονο σε εσάς που προσθέτετε το ένα σπίτι στο άλλο, που προσθέτετε το ένα χωράφι στο άλλο, μέχρι να μην υπάρχει πια ελεύθερος χώρος στην γη ». Αυτή ακριβώς είναι η μοίρα που επιφυλάσσει στους Παλαιστίνιους που εκδιώχθηκαν από τα εδάφη τους από το σημερινό Ισραήλ που ενεργεί ως κράτος εποίκων.
Τα εδάφια Ησαΐας 10:1-3 αναφωνούν: « Αλίμονο σε εκείνους που φτιάχνουν άδικους νόμους, σε εκείνους που εκδίδουν καταπιεστικά διατάγματα με σκοπό να στερήσουν τα δικαιώματά από τους φτωχούς και να ληστέψουν τον καταπιεσμένο λαό, λεηλατώντας τις χήρες και τα ορφανά. Τι θα κάνετε την ημέρα της κρίσης όταν η κακοτυχία έρχεται από μακριά; » Και στο 29:13-15: « Ο Κύριος είπε: «Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται σε μένα με το στόμα τους και με τιμούν με τα χείλη τους, αλλά η καρδιά τους είναι μακριά από εμένα. Η λατρεία που μου αποδίδουν αποτελείται μόνο από κανόνες που διδάσκονται από άνδρες. Αλλοίμονο σε εκείνους που καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να κρύψουν τα σχέδιά τους από τον Κύριο .”
Ο επόμενος προφήτης, ο Ιερεμίας κατηγορεί το Ισραήλ ότι εγκατέλειψε τον Κύριο και παραβίασε την διαθήκη, φέρνοντας καταστροφή μέσω της κακίας και της πλάνης » Αποκαλώντας το Ισραήλ άπιστο (3:8 και 20-21), Mέσα σε αυτό το θέατρο του παραλόγου κατά την σημερινή εποχή είδαμε μεταξύ άλλων ότι αρκετοί Δυτικοί αμερόληπτοι αναλυτές γνωρίζουν καλύτερα τις γραφές από τον Bibi.
Εάν δεν επέμβουν οι διεθνείς οργανισμοί, ο Bibi δεν θα αρκεστεί στις γενοκτονίες Παλαιστίνης και Λιβάνου θα προχωρήσει ακάθεκτος. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έχει την πεποίθηση ότι είναι βιβλικός ηγέτης !!! Ο Σιωνισμός την σύγχρονη εποχή βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την Παλαιά Διαθήκη. Αυτό είναι απολύτως λογικό καθώς η ιδεολογία του προέρχεται από την Διονυσιακή κουλτούρα. Η ρητορική που χρησιμοποιεί ο Bibi είναι αδόκιμη με βάση την Αγία Γραφή. Η Βίβλος διδάσκει ότι ο πλούτος και η περιουσία πρέπει να διανέμονται δίκαια και να μην συγκεντρώνονται στα χέρια μιας ολιγαρχίας.
Οι στίχοι 1 και 9 της Εξόδου 23 παρέχουν μια εικόνα για το πώς έπρεπε να αντιμετωπίζονται οι ξένοι της εποχής–: «Μην ακολουθείτε το πλήθος κάνοντας το κακό, αλλά καθιερώστε το νόμο της δικαιοσύνης και του ελέους: Μην καταπιέζετε τον ξένο ; Εσείς οι ίδιοι ξέρετε τι είναι να είσαι ξένος επειδή ήσασταν ξένος στην Αίγυπτο .»
Είναι δικαιοσύνη και έλεος να κόβουν το νερό, τα τρόφιμα, τα φάρμακα και τα καύσιμα σε έναν ολόκληρο πληθυσμό ; Είναι βιβλική δικαιοσύνη όταν βομβαρδίζουν νοσοκομεία ; Καθώς δισεκατομμύρια σε όλο τον κόσμο παρακολουθούν τις σφαγές στην Γάζα-Δυτική Όχθη, αναλυτές επισημαίνουν ότι η διαμάχη Ισραήλ-Παλαιστίνης θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες.
Υπενθυμίζω ότι προφήτης Μαλαχίας ομιλεί για την επιμονή του Κυρίου σχετικά με την διαθήκη του Ισραήλ ως προϋπόθεση της υποστήριξής προς το Ιουδαϊκό έθνος. «Θυμήσου τον νόμο Μωυσή, τα διατάγματα που έδωσα στο Χωρήβ για όλο το Ισραήλ». Εάν συνεχίσουμε να μην υπακούμε ξανά σε αυτούς τους νόμους, ο Κύριος απείλησε: «Θα έρθω και θα καταραστώ την γη».
Οι Αμερικανοί έχουν γίνει οι προστάτες του σύγχρονου Ισραήλ ακολουθώντας τις ίδιες ιδεολογίες που κατήγγειλαν οι μεγάλοι προφήτες. Οι Αμερικανοί ευαγγελιστές όπως και η ισραηλινή κυβέρνηση, έχουν αγνοήσει επιδεικτικά τις διδαχές των βιβλικών προφητών και τα θαύματα, την Ανάσταση και τις ευεργεσίες του Ιησού Χριστού.
Ανάμεσα στο Ισραήλ και το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει πλέον κανένας συμβιβασμός. Ένας από τους δύο πρέπει να επικρατήσει. Η νίκη του Ισραήλ θα σήμαινε τον θάνατο του διεθνούς δικαίου. Οι παγκόσμιοι ηγέτες συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή αργά ή γρήγορα, τα Ηνωμένα Έθνη θα πρέπει να αποφασίσουν εάν θα συνταχθούν με τον Savazio-Διόνυσο και την Διονυσιακή κουλτούρα 666 η τον Βλαντιμίρ Πούτιν-Ρωσική Ομοσπονδία και τον Αριστόκλειο πολιτισμό στην νέα του έκφανση με βάση τα δόγματα του γεωστρατηγικού άξονα 888.
Στην Παλαιστίνη, όπως και στην Ουκρανία, ήταν οι Αμερικανο-Αγγλοσιωνιστές ολιγάρχες που ενορχήστρωσαν τις συγκρούσεις. σχεδόν όλες οι συγκρούσεις. Το Ισραήλ και η Ουκρανία είναι δύο ορατά, παρόμοια μέτωπα, που επωφελούνται από την ίδια υποστήριξη.
Οι πληρεξούσιοί τους στην Ουκρανία είναι οι ναζιστικές τρομοκρατικές πολιτοφυλακές. Στη Μέση Ανατολή, ορισμένες αραβικές μοναρχίες υποστηρίζουν το Ισραήλ και τους ισλαμιστές τρομοκράτες. Το τέλος του Σιωνισμού θα προκύψει από τη γενοκτονία που διαπράχθηκε κατά του παλαιστινιακού λαού.
Η δυτική οικονομική ολιγαρχία δημιούργησε το «Ισραήλ» για τα γεωστρατηγικά της συμφέροντα χρησιμοποιώντας Ρεβιζιονιστές-Σιωνιστές Εβραίους. Ισχυρίστηκαν ότι ήθελαν να προστατεύσουν την κοινότητά τους, εν τούτοις έθεσαν σε κίνδυνο την ασφάλεια όλων των Εβραίων. Ο ναζισμός πρόσφερε μια ευκαιρία για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος. Ορισμένοι ιστορικοί έχουν αποδείξει τη συμπαιγνία μεταξύ των Σιωνιστών Εβραίων και των Ναζί στο έργο «Εβραϊκό σπίτι» στην Παλαιστίνη.
Οι γνωρίζοντες καλά την ιστορία αναφέρουν ότι ο Χίτλερ είχε δώσει εντολές στον μεγάλο ναζί Αδόλφο Άιχμαν, να συνεργαστεί με τους Σιωνιστές από το 1936 για την οικοδόμηση ενός Γερμανο-Εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη με πρόσχημα την Βρετανική απειλή !!! (1)
Οι πλούσιοι Εβραίοι ελέγχουν τον κόσμο και οι μοίρες των κυβερνήσεων και των εθνών. Ελέγχουν τις κυβερνήσεις και με διάφορους τρόπους αυξάνουν τον πλούτο τους. Σύμφωνα με τον Ilan Pappé, Ισραηλινό ιστορικό και καθηγητή, « οι περισσότεροι Σιωνιστές δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, αλλά πιστεύουν ότι τους υποσχέθηκε την Παλαιστίνη». Όλα τα έθνη απαγορεύουν τις απάνθρωπες πράξεις επειδή είναι αντίθετες με την ηθική, τις αρχές της ανθρωπότητας και τον Αριστόκλειο πολιτισμό. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι μεγάλες χώρες που θεωρούνται "δημοκρατικές-υπερασπιστές" των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δικαιοσύνης, δέχονται τις γενοκτονίες της Αμερικής και του Ισραήλ.
Η έγκριση μιας άδικης και ανήθικης πράξης από τα ισχυρά κράτη-έθνη της οικουμένης, δεν την καθιστά θεμιτή-ηθική και νόμιμη. Οτιδήποτε βασίζεται στην αλόγιστη βία είναι εγγενώς αυθαίρετο. Όπως αναφέρω σε πολλές εργασίες μου μια στρατιωτική, μια πολιτική, μια κοινωνική επιτυχία για να έχει ηθική αξία, δεν πρέπει ποτέ να επιτυγχάνεται εις βάρος της οικονομικής ευημερίας, της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας των πολιτών και των άλλων εθνών.
Ο ισραηλινός πληθυσμός υποστηρίζει τον στρατό με δόγμα το «θάνατος στους Άραβες». Οι άποικοι συμμετέχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις. Είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή της διεθνούς ανθρωπιστικής βοήθειας που προορίζεται για την Γάζα. Σύμφωνα με την βιβλιογραφία τους και τις δηλώσεις ορισμένων από τους «άντρες της πίστης», αυτές οι στάσεις είναι συνεπείς με τις θρησκευτικές τους διδασκαλίες !!! Αυτό αποδεικνύεται από το απόσπασμα σε βίντεο του ραββίνου Eliezer Kashtiel. Αναφέρει ενδεικτικά : "Οι Άραβες ως μη Εβραίοι είναι ανίκανοι να διοικήσουν μια χώρα". Απαιτούν τον αφανισμό τον περιορισμό τους λόγω της «γενετικής τους κατωτερότητάς. "Ναι, είμαστε ρατσιστές. "Οι Εβραίοι είναι πιο επιτυχημένη φυλή".
Μετά από μια σκοτεινή κληρονομιά 70 και πλέον χρόνων με δολοφονίες-γενοκτονίες, η φθίνουσα εποχή του αποικιοκρατικού-νεοναζιστικού Σιωνισμού φαίνεται ότι φτάνει στο τέλος της. Μετά από την φοβερή γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων. Σε διάφορα άρθρα ξένοι αναλυτές επισημαίνουν τις μοιραίες συνέπειες των ενεργειών, που ενδέχεται να οδηγήσουν στην εξαφάνιση του Ισραήλ. Οι ισχυρισμοί αυτοί βασίζονται σε πραγματικά στοιχεία με βάση την σιωνιστική ψευδοστρατηγική. Η Haaretz via Al-Mayadeen ) που προειδοποιεί ότι η πλήρης κατάρρευση του Ισραήλ είναι θέμα χρόνου». Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει ».
Αντιμέτωποι με τις οπισθοδρομήσεις που προκάλεσε η 7η Οκτωβρίου, η Σιωνιστική προπαγάνδα προπαγάνδισε την εσφαλμένη «εξήγηση» που συνίσταται στην ενίσχυση του κύρους των Σιωνιστών ηγετών και του στρατού κάνοντας τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι γνώριζαν τις προετοιμασίες και τις περίμεναν!
Εάν επέδειξαν αυτή την ευφυΐα οπωσδήποτε ανέμεναν τις συνέπειες και τις λύσεις (ακόμα και με την βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών), την συμμετοχή της Χεζμπολάχ, των Χούτι, των Ιρακινών, την αντίδραση του Ιράν και τα εκατομμύρια των διαδηλωτών υπέρ της Παλαιστίνης σε όλο τον κόσμο. Μην ξεχνάμε την αναγνώριση της Παλαιστίνης ως κράτους από 146 χώρες του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένων της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Νορβηγίας !!!
Τελικά αναρωτιούνται οι συνάδελφοι ξένοι αναλυτές για το ποια νίκη επέτυχε ο Ισραηλινός στρατός εξοπλισμένος από τις ΗΠΑ, εναντίον μικρών Αραβικών αντιστασιακών ομάδων ; Πιστεύουν ότι είναι στρατηγοί, νομίζουν ότι ξέρουν τα πάντα βασιζόμενοι στις μεγάλες δυνάμεις, αλλά αποτυγχάνουν παντού χωρίς να καταλαβαίνουν το γιατί και πώς! Ακόμη και ο Bibi παραδέχεται δημόσια ότι η υποστήριξη του «κόσμου» στους Παλαιστίνιους αυξάνεται. Όλοι είναι εναντίον μας αναφέρει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός.
Ο Νετανιάχου (πραγματικό όνομα Mileikowsky) όπως αναφέρουν οι ξένοι αναλυτές, δεν έσωσε τους ομήρους και εξαφάνισε την Χαμάς !!! Στους βομβαρδισμούς με στόχο Παλαιστίνιους πολίτες και κοινωνικές και πολιτιστικές υποδομές (κατοικίες, νοσοκομεία, κέντρα υγείας, σχολεία και πανεπιστήμια, τζαμιά, εκκλησίες κ.λπ.) για οκτώ μήνες! Πρέπει να είναι ηρωισμός να σκοτώσεις περισσότερους από 37.500 Παλαιστίνιους, εκ των οποίων το 75% είναι γυναίκες και παιδιά (21.000 αγνοούμενα παιδιά), ιατρικό προσωπικό και να τραυματίζεις ακόμη περισσότερους. Όλοι αυτοί εικάζεται ότι είναι «τρομοκράτες» της Χαμάς ».
Στο LCI (Γαλλικόκανάλι) ο Bibi δήλωσε ότι σκότωσαν «50.000 τρομοκράτες» !!! Ένας απλός μπορεί να συμπεράνει ότι σκότωσαν 50.000 αμάχους (περισσότερους από αυτούς που δηλώνουν οι Παλαιστίνιοι) !!! Εκτός και αν οι 37.500 πολίτες συμπεριλαμβάνονται στους 50.000 τρομοκράτες! Μπράβο στον «πιο ηθικό στρατό του κόσμου» με επικεφαλής τον Bibi. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ο ΟΗΕ έβαλε το Ισραήλ στη μαύρη λίστα.
Οι Ισραηλινοί κυρίως οι σιωνιστές-οπορτουνιστές στην δύση, απέτυχαν στην αποικιακή τους επιχείρηση. Επομένως, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να επιστρέψουν στηn χώρα καταγωγής τους. Οι άποικοι στην πραγματικότητα περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στηn Δύση από όπου διοικούν τις αποικίες τους και επηρεάζουν την εξωτερική πολιτική της χώρας καταγωγής τους. Από την αρχή της δημιουργίας τους, είχε αποφασιστεί ότι οι ηγέτες αυτού του «εβραϊκού σπιτιού» έπρεπε να είναι Σιωνιστές « Ευρωπαίοι » έποικοι γιατί «σε αρμονία με τα αληθινά συμφέροντα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας» αντί να είναι «ααφομοιώσιμοι κάτοικοι σε όλες τις χώρες».
Η λύση των δύο κρατών είναι ένα αποικιοκρατικό τέχνασμα. Ο διαχωρισμός μεταξύ κοσμικών και θρησκευόμενων Εβραίων έχει γίνει μη αναστρέψιμος. Μισό εκατομμύριο Ισραηλινοί έχουν ήδη εγκαταλείψει το Ισραήλ με τον πλούτο τους. Η διεθνής απομόνωση συνεχίζει να αυξάνεται. Oi Σιωνιστές που θέλουν να έχουν τα πάντα οδεύουν προς αυτό το αποτέλεσμα. Όλα δείχνουν να στρέφονται εναντίον τους. Οι αυθεντικοί Εβραίοι της Μέσης Ανατολής φυσικά εξαιρούνται από αυτή την εξίσωση.
Λόγω της μεροληψίας και της συνεχούς πολιτικής των «διπλών σταθμών» της ιμπεριαλιστικής Δύσης, πολλά κράτη του Παγκόσμιου Νότου άλλαξαν την συμμαχία και εντάχθηκαν στο στρατόπεδο της λογικής για να αποκτήσουν περισσότερη στρατηγική αυτονομία. Ποια άλλη στάση θα πρέπει να υιοθετήσουμε απέναντι σε ένα στρατόπεδο που έχει καταδικάσει σθεναρά την Ρωσία για την εξαγγελθείσα παρέμβασή της στην Ουκρανία και ότι φέρεται ότι διέπραξε "δολοφονίες αθώων πολιτών" χωρίς να προσκομίσει στοιχεία, παραμένοντας σκόπιμα σιωπηλοί μέσω διπροσωπίας όταν το Ισραήλ κάνει μια πραγματική γενοκτονία μπροστά στα μάτια όλης της οικομένης ;
Οι μαχητές ενάντια στην αδικία δεν τα παρατάνε ποτέ. Σε σύγκριση με τους Σιωνιστές, ξεχωρίζουν για την νομιμότητά τους. Σε αντίθεση με αυτούς που χρησιμοποιούν διαβολικά μέσα, η Αντίσταση επιμένει χωρίς να καταφεύγει σε βάναυση βία ή κατακριτέες μεθόδους. Ακόμη και με περιορισμένους πόρους, καταφέρνει να πετύχει σημαντικά αποτελέσματα. Παρά τα δεινά που υπέστησαν, οι Παλαιστίνιοι επιδεικνύουν υψηλότερο επίπεδο πολιτισμού και ανθρωπιάς από τους Ισραηλινούς, οδηγούμενοι από μίσος και ρατσισμό. Όλοι οι αποικιοκράτες και οι υπερασπιστές αντιμετώπισαν αυτό το παράδειγμα και απέτυχαν. Η νίκη του απελευθερωτικού κινήματος είναι αναπόφευκτη. Η αποικιοκρατία και η υπεροχή είναι ασυμβίβαστες με την αξιόπιστη και βιώσιμη διακυβέρνηση.
Το Ισραήλ αντιπροσωπεύει το τελευταίο πεδίο δοκιμών όπου εκδηλώνονται οι αποικιακές φιλοδοξίες των Αγγλοσαξόνων και της Γαλλίας. Εάν επιμείνουν, απειλείται η σταθερότητα του κόσμου. Όσο περισσότερο επιμένουν να συμπεριφέρονται με αλαζονικό και τυφλό τρόπο, θεωρώντας τους εαυτούς τους κύριους του κόσμου, τόσο πιο κοντά έρχονται σε μια αντιπαράθεση της οποίας δεν μετρούν ούτε την κλίμακα, ούτε το αποτέλεσμα, ούτε τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν. ούτε οι συμμαχίες που θα δημιουργηθούν! Η συμπεριφορά του Ισραήλ στον πόλεμο της Γάζας είναι εγκληματική με βάση τα ηθικά αξιώματα του Αριστόκλειου πολιτισμού. Εν τούτοις Ευρωπαίοι και Αμερικανοί που ανήκουν στον Διονυσιακό-γεωστρατηγικό άξονα 666, σκοπίμως σιωπούν.
Οι Ισραηλινοί δημιουργούν πολέμους σε όλη την οικουμένη μέσω της Διονυσιακής-Αμερικανικής αυτοκρατορίας. Προσφάτως ενεπλάκησαν και οι ίδιοι στον πόλεμο, με στόχο την δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ. Σε αυτούς τους πολέμους δεν κατέστρεψαν την Χαμάς και τους Παλαιστίνιους. Εν τούτοις επέτυχαν την Συριακή επανάσταση και κατακτήσαν Συριακά εδάφη. Σκοτώσαν τον Νασράλα και παράλληλα απέτυχαν να διαλύσουν ορστικά την Χεζμπολάχ. Επίσης δεν κέρδισαν τους Χούτι.
Από τη μία πλευρά, η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός φαίνεται να είναι η χειρότερη συμφωνία που έχει κάνει η Χαμάς. Αλλά από την άλλη πλευρά, η συμφωνία δείχνει ότι μετά από τόσους μήνες αδιάλειπτης σφαγής και καταστροφής, το Ισραήλ δεν έχει επιτύχει σχεδόν κανέναν από τους στρατηγικούς του στόχους (πλην της Συρίας), ούτε έχει αποδυναμώσει το πνεύμα των αδάμαστων Παλαιστινίων. Επιπλέον το Ισραήλ έχει αποκαλυφθεί ως ένα καθεστώς νεοναζί που είναι εντελώς ανήθικο και στερείται ανθρωπιάς. Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε πώς ο Abdal Jawad Omar συνόψισε την κατάσταση στο Mondoweiss :
«Ο πόλεμος αποκάλυψε την φυλετική υπεροχή του Ισραήλ, την τερατώδη ικανότητά του για καταστροφή και ένα δίκτυο ιδεολογικών, ψυχικών και πολιτικών επενδύσεών του σε βαθιά σύγχυση, σχετικά με την διαγραφή και την κυριαρχία. Δεν πρόκειται απλώς για ένοπλες συγκρούσεις. Στους πολέμους αυτούς διαπιστώσαμε τις δομές που υποστηρίζουν και διαιωνίζουν τον μηχανισμό της ναζιστικής-Διονυσιακής βίας. Ο πόλεμος έχει αποκαλύψει την μοναδικότητα που περιβάλλει το Ισραήλ, στην ατιμωρησία στο κράτος, όχι μόνο για τη φίμωση και την καταστολή της διαφωνίας στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, όχι μόνο στα ακαδημαϊκά ιδρύματα ή τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, αλλά και στην αναιδή ικανότητά του να διαπράττει εγκλήματα στον αέρα.
Για τους Παλαιστίνιους, αυτή η ικανότητα αντιμετωπίζεται από μια πικρή προοπτική – θεωρείται ως δύναμη του Ισραήλ. Εξάλλου, το Ισραήλ παρουσιάζεται ως ένα κράτος που μπορεί να ξεφύγει με τα πάντα, μια πραγματικότητα τόσο καταπιεστική όσο η ίδια η βία. Ωστόσο , αυτή ακριβώς η εξαίρεση, αυτό το όριο που επιβάλλεται στον λόγο, είναι που εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι το Ισραήλ εκτίθεται ως ένα εβραϊκό υπέρτατο και αποικιστικό κράτος ».
Παρά το γεγονός ότι η δημόσια εικόνα του Ισραήλ έχει αμαυρωθεί για πάντα, η τρέχουσα συμφωνία δεν προμηνύει καλό για τους Παλαιστίνιους. Πρώτον, δεν υπάρχει κανένα κίνητρο για το Ισραήλ να εφαρμόσει και τις τρεις φάσεις της συμφωνίας. Μόλις επιστραφούν οι 33 Ισραηλινοί όμηροι, ο Bibi μπορεί απλώς να τερματίσει την συμφωνία και να συνεχίσει την επίθεση. Αυτό ακριβώς περιμένουν από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό οι υποστηρικτές του.
Ενδεικτικό είναι το απόσπασμα από την Ισραηλινή εφημερίδα Haaretz : "Αλλά μια διαφορετική εκδοχή της συμφωνίας εμφανίζεται σε δηλώσεις και ενημερώσεις που κυκλοφόρησαν από το γραφείο του Νετανιάχου και τους πιστούς του στα μέσα ενημέρωσης. Σε αυτή την εκδοχή, η φάση 2 της συμφωνίας παρέμεινε νεκρό γράμμα και το Ισραήλ είναι αποφασισμένο να ξαναρχίσει τον πόλεμο μετά την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης, ακόμη και με το κόστος της θυσίας των αρσενικών ομήρων του."
Μην δέχεστε τον λόγο μου, εμπιστευτείτε τους βοηθούς και έμπιστους του Νετανιάχου, όπως ο αρχηγός του επιτελείου του, ο Γιόσι Φουξ, ο οποίος έγραψε την Τετάρτη ότι η συμφωνία «περιλαμβάνει την επιλογή να συνεχιστούν οι μάχες στο τέλος της πρώτης, εάν οι διαπραγματεύσεις για την δεύτερη φάση δεν εξελίσσονται με τρόπο που να υπόσχεται την επίτευξη των στόχων του πολέμου που είναι η στρατιωτική και πολιτική εξόντωση της Χαμάς και η απελευθέρωση όλων των ομήρων.
(1) ΟΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ :
"Η επίμονη μυθοπλασία των Ισραηλινών για την ιστορία έχει γίνει γεωπολιτικός κίνδυνος, όχι λιγότερο από την μυθοπλασία των Χριστιανών Σιωνιστών, όπως ο νυν πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ, Μάικ Χάκαμπι. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου ισχυρίζεται ότι ο μουσουλμάνος νομικός ή μουφτής, Αμίν αλ-Χουσεϊνί, κατηγόρησε τον Χίτλερ για το Ολοκαύτωμα, πιθανώς το πιο εμπρηστικό κομμάτι ισλαμοφοβίας που υπάρχει, και ένα απόλυτο ψέμα.
Ένας από τους ψευδείς ισχυρισμούς για την ιστορία που δεν φαίνεται να εξαφανίζεται είναι ότι οι πυραμίδες της Γκίζας κατασκευάστηκαν από Εβραίους σκλάβους, οι οποίοι βρίσκονται στις ειδήσεις λόγω του υπέροχου νέου αιγυπτιακού μουσείου που χτίστηκε κοντά τους. Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που διατύπωσε έντονα ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μεναχέμ Μπέγκιν το 1977, προς μεγάλη δυσαρέσκεια του διαπραγματευτικού του εταίρου, του Αιγύπτιου προέδρου Ανουάρ Ελ Σαντάτ.
Η Egypt Independent αναφέρει ότι ο Magdy Shaker, ανώτερος αρχαιολόγος στο Υπουργείο Τουρισμού και Αρχαιοτήτων, «άσκησε κριτική στις δηλώσεις του Ισραηλινού δημοσιογράφου Eddy Cohen σχετικά με την συμμετοχή του Ισραήλ στην κατασκευή των πυραμίδων». Ο Shaker ρώτησε: «Πώς μπορεί κάποιος να ισχυρίζεται ότι συμμετείχε στην κατασκευή μιας μνημειώδους κατασκευής όπως η Πυραμίδα του Χέοπα, όταν αυτή δεν υπήρχε καν ακόμα;» Οι Εβραίοι δεν βοήθησαν στην κατασκευή των πυραμίδων επειδή εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ακόμη Εβραίοι. Οι τρεις πυραμίδες της Γκίζας κατασκευάστηκαν κατά την διάρκεια της 4ης Δυναστείας (περίπου 2575–περίπου 2465 π.Χ.).
Ο Μωυσής ήταν μια μυθική φιγούρα που φαντάστηκαν οι Εβραίοι γραμματείς στο Αχαιμενιδικό Ιράν την δεκαετία του 500 π.Χ. και μετά, βασισμένη σε μύθους-ιστορίες ενός κλάδου των Χαναναίων και δεν είναι σαφές αν όντως υπήρξε ή πότε. Αν, όπως υποστηρίζει η παράδοση, οι ημερομηνίες του ήταν 1391–1271 π.Χ., δηλαδή περίπου 11 αιώνες μετά την κατασκευή των πυραμίδων. Οι αρχαιολόγοι δεν βρίσκουν στοιχεία στην Παλαιστίνη για αυτό που θεωρούμε τυπικές εβραϊκές πρακτικές, όπως η αποφυγή του χοιρινού κρέατος και ορισμένων θαλασσινών ή η αποφυγή της λατρείας πολλαπλών θεών μέχρι και την δεκαετία του 200 π.Χ. Ωστόσο, δεν είναι σαφές πότε ακριβώς άρχισαν να υπάρχουν αναγνωρίσιμοι Εβραίοι, σε αντίθεση με ένα παρακλάδι των Χαναναίων που είχαν ιδιαίτερη αφοσίωση σε μία από τις παλιές χαναανιτικές θεότητες.
Όχι μόνο οι Εβραίοι σκλάβοι δεν έχτισαν τις πυραμίδες, αλλά τώρα φαίνεται σαφές ότι οι εργάτες δεν ήταν καθόλου σκλάβοι. Όπως γράφει η Natalie Martin , «Τα τελευταία ευρήματα δείχνουν ένα βασικό εργατικό δυναμικό περίπου 10.000 ειδικευμένων εργατών και εποχιακών συνεργείων, πολλοί από τους οποίους ήταν καλοταϊσμένοι, στεγάζονταν κοντά σε προσωρινές πόλεις και εναλλάσσονταν σε βάρδιες». Γνωρίζουμε εδώ και καιρό ότι οι εργάτες στεγάζονταν καλά και σιτίζονταν καλά, με μερίδες κρέατος και μπύρας, αν και οι χειρώνακτες εργάτες πιθανότατα έπαιρναν περιστασιακά σκληρές, άπαχες μπριζόλες κατσικίσιας κατσίκας αντί για σιρλόιν. Πρόσφατες ανακαλύψεις επιγραφών στις πυραμίδες κατονομάζουν τα συνεργεία των εργατών και αναφέρονται σε επιστάτες και τεχνίτες, εξηγεί η κα Μάρτιν.
Οι επιγραφές παρέχουν περαιτέρω απόδειξη ενός ιεραρχικού και καλά οργανωμένου εργατικού δυναμικού. Τα συνεργεία προέρχονταν από πολλές επαρχίες της αυτοκρατορίας της Τέταρτης Δυναστείας και πιθανότατα εναλλάσσονταν. Η Γκίζα βρισκόταν εκείνη την εποχή σε έναν πλέον εξαφανισμένο παραπόταμο του Νείλου και επομένως ήταν ένα πολύβουο λιμάνι. Μερικοί από τους εργάτες ή τους επιβλέποντες έχουν τους δικούς τους τάφους στην περιοχή, και όπως επισημαίνει ο κοσμήτορας των Αιγυπτιολόγων Ζάκι Χαουάς, οι σκλάβοι δεν είχαν την δυνατότητα να έχουν τάφους στην αρχαία Αίγυπτο. Αν θέλετε την εκτενή εκδοχή, δείτε το κεφάλαιο του Mark Lehner, που ξεκινά από τη σελ. 397, σε αυτό το βιβλίο για την εργασία στον αρχαίο κόσμο.
Είναι ενδιαφέρον ότι ο Lehner εικάζει ότι μπορεί να υπήρχαν κάποιοι ξένοι τεχνίτες που εργάζονταν στις πυραμίδες, όχι ως σκλάβοι αλλά ως εργάτες με ειδικές δεξιότητες, όπως η κατεργασία γρανίτη ή χαλκού. Η φοινικική πόλη-κράτος της Βύβλου μπορεί να ήταν μια πηγή τέτοιας εμπειρογνωμοσύνης. Νούβιοι από την Άνω Αίγυπτο και Λίβυοι μπορεί επίσης να συμμετείχαν. Αν και ήταν κυρίως ένα αιγυπτιακό έργο, μπορεί να είχαν κάποια μικρή συμβολή από αρκετούς από τους λαούς της περιοχής εκείνης της εποχής, και έτσι είχαν μια κοσμοπολίτικη πτυχή από την αρχή. Όσο για τους Ισραηλίτες, δεν υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι βρίσκονταν στην Αίγυπτο, πόσο μάλλον ότι ήταν σκλάβοι.
Τα γεγονότα της Εξόδου συχνά αποδίδονται σήμερα στη βασιλεία του Ραμσή Β' [Ραμσή Β'] (1279 έως 1213 π.Χ.), αλλά υπάρχει μια μεγάλη στήλη στο Λούξορ που περιγράφει λεπτομερώς τα γεγονότα της βασιλείας του, την οποία επισκέφτηκα κάποτε, και δεν αναφέρει τίποτα για Εβραίους σκλάβους ή κάποια εξέγερση σκλάβων ή την καταδίωξή τους μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα, και ο Ραμσής Β' δεν πνίγηκε στα νερά της. Ο Ραμσής Β' έζησε μέχρι τα 90 και πέθανε στο κρεβάτι του. Η μούμια του δείχνει ότι είχε κάποια οδοντικά προβλήματα, αρθρίτιδα και σκλήρυνση των αρτηριών.
Η ιστορία, όπως όλα τα άλλα στον σημερινό κόσμο, είναι πολιτική, και τα ιστορικά ψεύδη συχνά χρησιμοποιούνται με σκοπό να ενώσουν τους ανθρώπους πίσω από παράπονα ή να διεκδικήσουν μια αρχαία δόξα που κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους σήμερα. Αυτά τα πράγματα είναι παράλογα και θα πρέπει να αντισταθούν σε αυτά οι λογικοί άνθρωποι. Οι άνθρωποι δεν παίρνουν δόξα από τους προγόνους τους, την παίρνουν δόξα συμπεριφερόμενοι σαν φροντιστικοί, ηθικοί, δημιουργικοί, δοτικοί άνθρωποι στο παρόν. Και η φροντίδα παλιών παραπόνων από χιλιάδες χρόνια πριν είναι απλώς ανατριχιαστική, ειδικά αν βασίζονται σε γεγονότα για τα οποία δεν υπάρχουν αρχαιολογικά ή επιστημονικά στοιχεία.
https://www.juancole.com/2025/
"Είναι μύθος,πράγματι» δηλώνει μεγαλοστόμως ο 58χρονος αιγύπτιος αρχαιολόγος Ζάχι Χαβάς ύστερα από πρόσφατες ανασκαφές στην έρημο, στο βόρειο τμήμα του όρους Σινά.
Ο διακεκριμένος επιστήμονας, επικεφαλής του Ανωτάτου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου, αναφέρεται στην έξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο και στην απελευθέρωσή τους από τη δουλεία. Σύμφωνα με τη Βίβλο, οι Ισραηλίτες ακολουθώντας τον Μωυσή περιπλανήθηκαν επί 40 έτη στην έρημο του «θεοβάδιστου» όρους για να βρουν την έξοδο προς τη Γη της Επαγγελίας («γη του μελιού και του γάλακτος» σύμφωνα με την Αγία Γραφή). Αν η δήλωσή του στέκει επιστημονικά, τότε θα υποσκάψει τα θεμέλια της εβραϊκής θρησκείας, καθώς η απελευθέρωση του λαού του Ισραήλ και το θαύμα της διάβασής τους στην Ερυθρά Θάλασσα καθιέρωσαν το εβραϊκό Πάσχα εις μνήμην του γεγονότος: το Πεσάχ, που εορτάζεται ημέρα Σάββατο. Εξάλλου ο ορισμός της λέξης σημαίνει «Πέρασμα».
Από ό,τι φαίνεται τα ευρήματα από τις ανασκαφές δεν πρόκειται να περάσουν απαρατήρητα. Πεπεισμένος για την ανατρεπτική σημασία τους, ο δρ Χαβάς λίγο πριν από τον εορτασμό του εφετινού εβραϊκού Πάσχα, στις 2 του μηνός, προσκάλεσε μεγάλη ομάδα δημοσιογράφων στο Βόρειο Σινά για να πειστούν ιδίοις όμμασι.
Τα αρχαία τείχη ενός στρατιωτικού οχυρού και τα λιγοστά υπολείμματα βαλκανικής λάβας παραδίπλα συμπίπτουν χρονικά με τη βιβλική αφήγηση της Εξόδου προς τη Γη της Επαγγελίας. Οι ανασκαφείς ανακάλυψαν ηφαιστειακή λάβα προερχόμενη από τη Μεσόγειο, η οποία υπολογίζεται ότι εκτοξεύθηκε το 1500 π.Χ. Αφάνισε ολόκληρα χωριά στην Αίγυπτο, στην Παλαιστίνη και στην Αραβική χερσόνησο. Πιστεύεται ότι 35.000 άτομα πέρασαν τότε «στο επέκεινα». Επιπλέον το στρατιωτικό οχυρό, που διαθέτει τέσσερις ορθογώνιους πύργους, θεωρείται σήμερα το παλαιότερο της πολεμικής οδού μεταξύ Αιγύπτου και Παλαιστίνης στο Βόρειο Σινά.
Ποτέ όμως δεν υπήρξε αρχαιολογικό εύρημα ικανό να υποστηρίξει τη βιβλική θεωρία ότι Ισραηλίτες περιπλανήθηκαν στην αδυσώπητη έρημο. Επιπλέον, υπάρχουν ψήγματα αρχαιολογικών στοιχείων που υποστηρίζουν ότι έζησαν Εβραίοι στην Αίγυπτο. Αυτά σε συνδυασμό με τα πρόσφατα ευρήματα «προσβάλλουν» την εβραϊκή θρησκεία. «Αν ορισμένοι αναστατωθούν,δεν με αφορά» εξηγεί o δρ Χαβάς. «Αυτή είναι η αποστολή μου στην αρχαιολογία.Εχω την υποχρέωση να αποκαλύπτω στους ανθρώπους την αλήθεια».
https://www.tovima.gr/2008/11/
Να περάσουμε ένα ακόμη επίμαχο άρθρο : "Η συντριπτική πλειοψηφία νομίζει ότι οι Ισραηλίτες πιστεύουν στον θεό Κρόνο. Τα χρόνια αιχμαλωσίας των Ισραηλιτών από τους Αιγυπτίους-Βαβυλώνιους προκάλεσαν ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση σε συνδυασμό με την αλλοίωση των ιστορικών κειμένων και των Ιερών γραφών από τους Ραββίνους.
Θυμηθείτε, δεν ήταν τόσο μακριά. Τέλη Οκτωβρίου, αρχές Νοεμβρίου 2024. Στην μέση του Halloween, ο Εωσφόρος. Το κράτος του Ισραήλ και οι OQTF του Ανατολικού Μπλοκ που το κατοικούν, βυθίστηκε στον Εωσφορισμό σε διεθνή κλίμακα, χωρίς όρια. Ως συνήθως μπορείτε να πείτε. Ναι, αλλά όχι. Χάρη στην αδιαφορία κάποιων και στην δειλία άλλων, ενωμένοι προς το καλό ή προς το κακό, αλλά κυρίως για να σφραγίσουν την μοίρα των καταπιεσμένων κάτω από την βολική μάσκα της άγνοιας, η προσοχή έχει απομακρυνθεί κρυφά από την Γάζα. Πήγε αλλού, στους ναούς του Μπάαλμπεκ, τα ιερά των αρχαίων «θεών».
Το κράτος του Ισραήλ έχει μεθοδικά κονιορτοποιήσει τα προγονικά λείψανα του Μπάαλμπεκ, πέτρα-πέτρα, με μαθηματική ακρίβεια. Λίγοι απόηχοι στα μέσα ενημέρωσης, ούτε επίσημη διαμαρτυρία, ούτε ένας υπαινιγμός αγανάκτησης από τους συνήθεις αποστόλους της παγκόσμιας κληρονομιάς. Για τι; Γιατί δεν πρόκειται μόνο για αρχαιολογία ή συντήρηση. Εδώ, είναι ζήτημα κυριαρχίας, συμβολικής εξάλειψης, μιας σχέσης εξουσίας όπου η ίδια η ιστορία γίνεται στόχος.
Baalbek, ένα από τα τελευταία προπύργια των αρχαίων λατρειών στο Λεβάντε, μια τοποθεσία όπου κάποτε βρισκόταν κολοσσιαίοι ναοί αφιερωμένοι στον Βάαλ, τον Μολώχ και την Αστάρτη. Θεότητες που πολύ πριν από τον εβραϊκό «μονοθεϊσμό», βασίλευαν σε αυτές τις χώρες. Ωστόσο, η κατάκτηση ενός εδάφους δεν αρκεί: πρέπει επίσης να καθαριστεί από κάθε ίχνος ενός ανταγωνιστικού παρελθόντος.
Εβραϊκός μονοθεϊσμός; Ένας όμορφος μύθος για τους ευκολόπιστους. Μια επιχείρηση θεϊκής συγκέντρωσης πριν την ώρα της, όπου ένα ολόκληρο πάνθεον καταβροχθίστηκε, χωνεύτηκε, και βρέθηκε κάτω από ένα μόνο όνομα: Γιαχβέ. Αλλά τα κομμάτια εξακολουθούν να προεξέχουν, κακώς κρυμμένα κάτω από τις πτυχές του δόγματος. Γιαχβέ, Ελοχίμ, Αζαζέλ, Αντονάι, Χαχέμ, Κανά, Μέτατρον… τόσα πολλά ονόματα για τον ίδιο θεό ; Δεν είναι πολλά ; Ένα μοναδικό ον, αλήθεια; Ή ένα μωσαϊκό οντοτήτων, ένα άθροισμα αναδιαμορφωμένων θεϊκών μορφών; Ο εβραϊκός μονοθεϊσμός δεν είναι τίποτα άλλο από πολυθεϊσμός μεταμφιεσμένος με εναλλάξιμους τίτλους.Πριν από την μεγάλη θεολογική κάθαρση, ο Ιουδαϊσμός δεν ήταν τίποτα άλλο από τον ενοθεϊσμό, μια ιδιωτική λέσχη όπου ο Γιαχβέ ήταν μόνο ένας προστάτης μεταξύ πολλών άλλων. Ο El Elyon μοίρασε τα έθνη όπως ένας διεφθαρμένος τραπεζίτης μοιράζει τις επενδύσεις του και στον Γιαχβέ, έναν μικρό παίκτη, δόθηκε το Ισραήλ (Δευτερονόμιο 32:8-9). Δεν ήταν παρά μόνο ένας δικαιούχος μεταξύ άλλων. Ακόμη και η Βίβλος αφήνει την ομολογία να ξεφύγει: « Ο Ελοχίμ στέκεται στην συνέλευση του Θεού· κρίνει ανάμεσα στους θεούς » (Ψαλμός 82). Μια συνέλευση; Θεοί; Ένα περίεργο σκηνικό για μια θρησκεία που ορκίζεται έχει μόνο ένα. Όμως η εξαπάτηση δεν σταμάτησε εκεί.
Με το πέρασμα των αιώνων, τα παλιά ονόματα έχουν επανασχεδιαστεί, ξαναζωγραφιστεί, επαναταξινομηθεί ως απλά « χαρακτηριστικά » ή « τίτλοι » ενός Γιαχβέ που συσσωρεύει ψευδώνυμα σαν απατεώνας. Elohim, El Shaddai, Tsevaot, Adonai, Hashem… και η λίστα συνεχίζεται.
Αυτός ο ζηλιάρης θεός, που απαιτεί απόλυτο μονοπώλιο, δεν ανέχτηκε ποτέ τους αντιπάλους. Ήδη στη Βίβλο διέταξε την εξόντωση των Χαναναίων, την καταστροφή των ειδώλων τους και την διαγραφή των τελετουργιών τους: « Θα καταστρέψετε όλα τα μέρη όπου τα έθνη που πρόκειται να εκδιώξετε υπηρετούν τους θεούς τους » (Δευτερονόμιο 12:2). Αλλά ποιο από τα πρόσωπά του μιλούσε τότε; Γιαχβέ, Ελοχίμ, Αζαζέλ, Σαμαέλ; Μια ενιαία φωνή ή μια χορωδία αρχαίων θεών συντηγμένων κάτω από ένα επιτακτικό δόγμα; Ένας μοναδικός θεός που αλλάζει το όνομά του ανάλογα με την εποχή, τις συνθήκες και τις ανάγκες για κυριαρχία. Ο ψεύτικος μονοθεϊσμός δεν έδιωξε το ειδωλολατρικό πάνθεον: το απορρόφησε, το αφομοιώθηκε και το επαναχρησιμοποίησε με άλλα ονόματα. Και ενώ οι παλιοί ναοί καίγονταν, χτίζονταν άλλοι, αφιερωμένοι σε αυτές τις νέες μορφές με τα χίλια ονόματα. Μέσα σε λίγες μόνο δεκαετίες με το πρόσχημα του « έργου υποδομής », οι πολυτιμότεροι χώροι υποβαθμίστηκαν μεθοδικά και λεηλατήθηκαν.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Η καταστροφή της κληρονομιάς δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Ακολουθεί πάντα μια λογική πολιτιστικής και πνευματικής κυριαρχίας. Το να εξαφανίσεις το Μπάαλμπεκ σημαίνει να θάψεις οριστικά ένα μέρος του πολιτισμού, μια υπενθύμιση ότι πριν από την άφιξη του Γιαχβέ υπήρχαν άλλοι θεοί, άλλες πεποιθήσεις, ένα άλλο όραμα του κόσμου. Και το χειρότερο; Αυτή η εξαφάνιση συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, χωρίς κανείς να πτοείται. Μια εκκωφαντική σιωπή, που αποκαλύπτει την ιεραρχία των αιτιών που κρίνονται άξια να υπερασπιστούν. Για αυτό την παραμονή του Halloween, ενώ ολόκληρος ο πλανήτης ανταλλάσσει τα μυαλά του με καραμέλες και θαυμάζει τις κούφιες κολοκύθες, ένα άλλο τελετουργικό λαμβάνει χώρα στο πονηρό.
Στο Μπάαλμπεκ, τα τελευταία απομεινάρια ενός κόσμου πολύ παλιού για να ευχαριστηθεί γίνονται ερείπια. Όχι υπό την επίδραση του χρόνου, αλλά κάτω από τα χτυπήματα ενός πολέμου που είναι ο πόλεμος των θεών . Νεωτερικότητα, εκκοσμίκευση, πρόοδος... Οι ηλίθιοι εξακολουθούν να πιστεύουν σε αυτά, ενώ, στην σκιά, οι παλιές θεότητες εκτινάσσονται μεθοδικά από την ιερή αγορά. Όχι άλλη συνύπαρξη, όχι άλλη ανοχή, όχι άλλο «ο καθένας στο δικό του πάνθεον»: όταν μια εξουσία επιβάλλει την λατρεία της, δεν είναι μεταστροφή, είναι εκκαθάριση.
«Θα καταστρέψετε τελείως όλους τους τόπους όπου τα έθνη που πρόκειται να αποκτήσετε υπηρετούν τους θεούς τους » (Δευτερονόμιο 12:2). Η σειρά είναι κατηγορηματική. Βάαλ, Μολώχ, Ιστάρ είναι οι θεοί που βασίλεψαν, που είχαν τους ναούς τους, τους οπαδούς τους, τις τελετές τους. Τελετουργίες όπου τα παιδιά ρίχνονταν θυσία στην ασπρόμαυρη αγκαλιά ενός μεταλλικού ειδώλου. «Έχτισαν τα ψηλά μέρη της Τοφέθ στην κοιλάδα του Μπεν Χιννόμ, για να κάψουν τους γιους και τις κόρες τους στην φωτιά. Τι δεν μου είχε έρθει στο μυαλό ». (Ιερεμίας 7:31)
Εκεί έκαιγαν προσφορές και θυσιάζονταν ζώα με την ελπίδα της ουράνιας εύνοιας. Οι βωμοί τους έχουν δει το αίμα να κυλά στο όνομα των αρχαίων δοξασιών, τα αγάλματά τους έχουν ποτιστεί με τις κραυγές των αθώων που ρίχνονται στις φλόγες. Σήμερα καταλήγουν ως υποσημείωση σε βιβλίο αρχαιολογίας. «Κάψτε τα είδωλά τους με φωτιά » (Δευτερονόμιο 7:5), « να μη μείνει μνημόσυνο των θεών τους » (Έξοδος 23:13). Εν τω μεταξύ, ο Adonai, ο Azazel και ο Hashem απαιτούν ένα μονοπώλιο στην αόρατη επιχείρηση. Πάντα οι ίδιες μέθοδοι: αντικαθιστούμε, αντικαθιστούμε, ξαναγράφουμε την Ιστορία με μια σφραγίδα « απαγορεύεται η βλασφημία ». «Δεν θα υποκύψεις στους θεούς του,ς ούτε θα τους υπηρετήσεις.
Δεν θα μιμηθείς τα έργα τους, αλλά θα τα καταστρέψεις και θα σπάσεις τα αγάλματά τους . (Έξοδος 23:24). Αλλά όταν εκδιώξτε τους παλιούς θεούς, θα επιστρέψουν εκείνοι με άλλα ονόματα και μορφές. Σήμερα, ο αρχαίος πόλεμος των θεών συνεχίζεται με άλλες μορφές. Οι αιματηρές θυσίες στους βωμούς του Baal ή της Ishtar (έχουν μεταφερθεί στην Γάζα, την Συρία, την Ουκρανία και αλλού). Όμως αυτός ο θεός εξακολουθεί να είναι τόσο αυταρχικός και να ζητά την αποκλειστικότητα. Μια λατρεία που δεν ανέχεται κανέναν αντίπαλο, κανέναν ανταγωνισμό και που, όπως στο παρελθόν, γνωρίζει μόνο μια λογική: να συντρίψει τα πάντα για να βασιλέψει.
Και ενώ η πέτρα θρυμματίζεται και οι κολώνες πέφτουν, ο κόσμος κοιμάται στην προκατασκευασμένη άνεση του. Μην ξυπνάτε τους υπνοβάτες, έχουν πλαστικά τέρατα να ειδωλοποιούν. Αυτό που η Δύση πιστεύει ότι βλέπει είναι ένας πόλεμος, μια θρησκευτική σύγκρουση, ένας υποτιθέμενος εκλεκτός λαός που υπερασπίζεται την χώρα του ενάντια σε γείτονες που είναι πολύ εχθρικοί για τις προτιμήσεις. Αλλά αυτό δεν είναι πόλεμος, είναι πολυθεϊστική τζιχάντ . Μια σταυροφορία μεταμφιεσμένη σε εθνική άμυνα, ένας ιερός πόλεμος όπου τα είδωλα απαιτούν αιματηρές θυσίες. Οι απατεώνες της OQTF από τις ανατολικές χώρες πάνε στο μέτωπο, όχι για μια πατρίδα, αλλά για την δόξα των δαιμονικών θεοτήτων τους. Ο ίδιος φανατικός πυρετός, η ίδια επιχείρηση εξαγνισμού με τους αδερφούς τους Ταλιμπάν που κονιορτοποίησαν τους Βούδες του Μπαμιγιάν πριν από είκοσι πέντε χρόνια.
Ο εχθρός δεν είναι κράτος, δεν είναι λαός, είναι μια ανάμνηση που πρέπει να σβήσει, ένα παρελθόν που πρέπει να εκκαθαριστεί για να επιβληθεί η αδιαίρετη βασιλεία ονομάτων που δεν ανέχονται κανέναν ανταγωνισμό. Και εν τω μεταξύ, η κοσμική Δύση δεν βλέπει τίποτα, δεν καταλαβαίνει τίποτα, δεν έχει καταλάβει ποτέ τίποτα.
Παρατηρεί με την Ισραηλινή αλαζονεία , την περιφρόνησή για την πνευματικότητα , πεπεισμένη ότι αυτοί οι πόλεμοι είναι μόνο αιματηρή λαογραφία. Ένας βάρβαρος αναχρονισμός που τελικά θα σβήσει. Δεν καταλαβαίνει ότι ο ορθολογισμός τυφλώνει, εμποδίζοντάς να δούνε τι συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους. Υποταγμένοι, παθητικοί, γίνονται μάρτυρες ενός αγώνα του οποίου ωστόσο θα είναι ο επόμενος στόχος. Διότι μόλις τελειώσει το έργο στους Αγίους Τόπους, αυτός που δεν το είδε θα στραφούν εναντίον του. Διότι οι Ιουδαίοι λάτρεις περιμένουν ακόμη τον Μεσσία τους.
Ούτε αυτός που έχει ήδη έρθει, ούτε αυτός που είχαν σταυρώσει. Τον θεωρούν αίρεση, παράσιτο που πρέπει να εξαλειφθεί από την αφήγηση, απειλή προς εξάλειψη. Το όνομά του τους καίει, οι τόποι προσευχής του τους διακατέχουν. Κατέστρεψαν τους ναούς και τα αγάλματα άλλων θεοτήτων στη Μέση Ανατολή, τι πιστεύεις ότι σκοπεύουν να κάνουν με τους χώρους λατρείας αυτής που καταδίκασαν; Προφανώς, δεν θα το κάνουν μόνοι τους. Ανίκανοι να πολεμήσουν τίποτα άλλο εκτός από τους ανυπεράσπιστους, δειλούς και αποκρουστικούς ανθρώπους που είναι. Ακολούθησε όμως το βλέμμα μου και θα καταλάβεις πώς σκοπεύουν να το κάνουν." "Πράγματι, η Τορά, το θεμέλιο της προγονικής εβραϊκής παράδοσης, και οι επικές ιστορίες που μεταφέρει έχουν διαμορφωθεί με την πάροδο του χρόνου για να σφυρηλατήσουν μια συλλογική ταυτότητα που υπερβαίνει τις ιστορικές αλήθειες. Αλλά μέσα από αυτή τη μυθολογική κατασκευή, αναδύεται ένα πολύ ευρύτερο ζήτημα, μια πολιτική νομιμότητα η οποία, μέχρι σήμερα, χρησιμεύει ως δικαιολόγηση για εδαφικά και εθνικιστικά σχέδια.
Αν η Βίβλος ισχυρίζεται ότι αποτελεί το θεμέλιο της εβραϊκότητας, είναι πάνω απ’ όλα ένα μέσο νομιμοποίησης ιστορικο-θεολογικών ισχυρισμών, οι οποίοι, ωστόσο, δεν έχουν ούτε αρχαιολογική βάση ούτε ιστορική ακρίβεια, ούτε καν θεολογική συνοχή. Μακριά από τις ευσεβείς εικόνες και τις θρησκευτικές ερμηνείες που προσέφεραν οι ίδιοι μέσω της συγγραφής της Τορά, η ιστορική αλήθεια των Εβραίων παραμένει πάνω απ’ όλα μια σύνθετη κατασκευή, που αναμειγνύει μύθους, προφορικές παραδόσεις και θραύσματα πραγματικότητας, συγχωνευμένα με έναν λίγο πολύ επιτυχημένο, αλλά παρόλα αυτά φανταστικό, τρόπο. Δυστυχώς, το σιωνιστικό σχέδιο, το οποίο ισχυρίζεται ότι αποκαθιστά ένα φανταστικό «εβραϊκό έθνος» σε μια απατηλή προγονική πατρίδα, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτές τις ρομαντικές αφηγήσεις. Αλλά είναι ακόμα δυνατόν να συνεχίσουμε να διατηρούμε αυτή την ψευδαίσθηση όταν βλέπουμε τους σκοπούς που εξυπηρετεί;
Αυτό είναι το ερώτημα στο οποίο θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτό το άρθρο, διερευνώντας όχι μόνο την προσπάθεια επιβολής μιας βιβλικής κληρονομιάς, την πνευματική διαστρέβλωση, αλλά και τα ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία που αμφισβητούν αυτή τη θεϊκή και πολιτική νομιμοποίηση. Θα επικεντρωθούμε ιδιαίτερα στη μορφή του πατριάρχη Αβραάμ, στις ιστορίες της Εξόδου και της «Γης που δόθηκε ως επαγγελία σε έναν εκλεκτό λαό», καθώς και στην παντελή απουσία απτών θεμελίων για αυτά τα επεισόδια που υποτίθεται ότι σημάδεψαν και θεμελίωσαν το πεπρωμένο του εβραϊκού λαού. Είναι προφανές, όπως έχουμε δει προηγουμένως, ότι η ιστορία ίδρυσης των σύγχρονων Εβραίων και της Διασποράς, όπως αφηγείται η Τορά, δεν αντιστοιχεί σε καμία περίπτωση στην εβραϊκή ταυτότητα όπως υπάρχει σήμερα.
Η Τορά, που αποτελείται από τα πρώτα πέντε βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου (Γένεση, Έξοδος, Λευιτικό, Αριθμοί και Δευτερονόμιο), αποτελεί το νόμιμο, αν και ιδιαίτερα ρομαντικοποιημένο, θεμέλιο της αρχαίας και αξιοσέβαστης εβραϊκής θρησκείας, με ιστορίες και νόμους που υπαγορεύονται σαν να προέρχονται απευθείας από τον Θεό τους, μέσω της ιστορίας του Μωυσή. Ενώ θεμελιώνει τα πνευματικά και ηθικά θεμέλια του αρχαίου Ιουδαϊσμού, η ιστορία του Μωυσή, αν και ιστορικά ψευδής, ενσαρκώνει μια θεμελιώδη αφήγηση που νομιμοποίησε τις εβραϊκές πεποιθήσεις ενώνοντας τις διάσπαρτες φυλές γύρω από μια κοινή ταυτότητα και ένα κοινό όραμα για τον κόσμο.
Αυτός ο μύθος έχει συμβάλει στη σφυρηλάτηση της συνοχής εγγράφοντας τη συλλογική ύπαρξη μέσα σε ένα ιερό και ουσιαστικό πλαίσιο. Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή, που χαρακτηρίζεται από μια ποικιλομορφία ρευμάτων, από τον Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό έως τον Σιωνιστικό Ιουδαϊσμό, αυτή η μορφή από μόνη της δεν μπορεί να θεμελιώσει μια εβραϊκή ταυτότητα που είναι πλέον πληθυντική, διχασμένη ανάμεσα στην παράδοση, την εκκοσμίκευση και την επανεφεύρεση. Σε αντίθεση με την ιδρυτική της αφήγηση, η σύγχρονη εβραϊκή ταυτότητα έχει αναδομηθεί γύρω από δύο πυλώνες που είναι δύσκολο να υπερασπιστούν σε παγκόσμιο επίπεδο και έρχονται σε αντίθεση με τις φιλοδοξίες που φέρει η ίδια η Τορά, αν όχι με την έντονη αντίθεσή της.
Ο πρώτος από αυτούς τους πυλώνες, το Ταλμούδ, δεν είναι θεϊκή αποκάλυψη, αλλά ένα μνημείο ραβινικής ακαδημαϊκής γνώσης, το οποίο, υπό το πρόσχημα της νομικής προσαρμογής, ανεγείρει ένα όραμα του κόσμου που επικεντρώνεται αυστηρά στην ανωτερότητα του εβραϊκού νόμου εις βάρος όλων των άλλων πνευματικών παραδόσεων, ιδίως των χριστιανικών. Διότι αυτό το κείμενο, καθαγιασμένο χωρίς να είναι επίσημα έτσι, δεν χρησίμευσε τόσο στο άνοιγμα του Ιουδαϊσμού όσο στην ενίσχυση των νοητικών του ορίων, εγείροντας μια λογική αυτοαποκλεισμού και συστηματικής διάκρισης μεταξύ του «εσωτερικού» και του «εξωτερικού», μεταξύ των φορέων του Νόμου και των άλλων. Μέσα από μια άπειρη σειρά συνταγών, ερμηνευτικών κανόνων και περιπτωσιολογίας, το Ταλμούδ έχει διαμορφώσει μια ταυτότητα βασισμένη στον διαχωρισμό, τη συνεχή διαφοροποίηση και μερικές φορές ακόμη και στη δομική δυσπιστία απέναντι στη θρησκευτική ή πολιτισμική ετερότητα.
Αυτό το διανοητικό κλείσιμο, αν και αποτελεσματικό στη διατήρηση της ενότητας ενός λαού της διασποράς, έχει επίσης κρυσταλλώσει μια απόσυρση που περιπλέκει οποιοδήποτε πραγματικό άνοιγμα στο παγκόσμιο.
Ο δεύτερος πυλώνας, ο Σιωνισμός, ένα πολιτικό σχέδιο που γεννήθηκε στην Ευρώπη του 19ου αιώνα, το οποίο κατέστησε τον Εβραϊσμό όχι πλέον πίστη ή πολιτισμό, αλλά μια υπερεθνικότητα που θα επιβαλλόταν με τη βία σε μια παλαιστινιακή γη που κατοικείται από άλλους. Και μετατρέποντας ένα τραύμα της διασποράς σε εδαφική διεκδίκηση, αυτός ο υπερεθνικισμός έχει δημιουργήσει μια αποικιακή σύγκρουση μεταμφιεσμένη σε ιστορική επιστροφή, κινητοποιώντας μια μυθική μνήμη για να δικαιολογήσει μια πραγματικότητα στέρησης περιουσίας που είναι πλέον στρατιωτική και αιματηρή. Γνωρίζοντας ότι ακόμη και η Εβραϊκή Βίβλος (η Τορά) δεν μπορεί, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, να θεωρηθεί ως αντικειμενική ιστορική απόδειξη. Πίσω από την φαινομενική αφηγηματική του συνοχή και την μεταγενέστερη ιεροποίησή του, αποτελεί πάνω απ’ όλα μια απλή ιδεολογική κατασκευή, γραμμένη και επαναπροσδιορισμένη σε διαφορετικές χρονικές στιγμές με μοναδικό στόχο την παροχή μιας κοινής μνήμης σε διαφορετικές φυλετικές ομάδες.
Όπως έχουν δείξει πολλοί ιστορικοί και αρχαιολόγοι, αυτό το κείμενο χρησιμοποιήθηκε για να σφυρηλατήσει μια συλλογική ταυτότητα εκ των υστέρων, επινοώντας μια συνέχεια όπου υπήρχαν μόνο διάσπαρτες φυλές, συχνά σε σύγκρουση, που ταλανίζονταν από κατακτήσεις, ξένη κυριαρχία και εσωτερικές καταρρεύσεις. Επομένως, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση αξιόπιστη μαρτυρία ενός πραγματικού παρελθόντος, αλλά μάλλον μια μυθοποιημένη ιστορία που αποσκοπεί στη νομιμοποίηση ενός λαού που αναζητά συνοχή, συμβολικό έδαφος και ηθική δικαίωση απέναντι στη χαοτική και κατακερματισμένη ιστορία του.
Αν η Βίβλος είναι γεμάτη ιστορίες, μερικές φορές αιματηρές και αηδιαστικές, καθώς και ρομαντικοποιημένες προφορικές ιστορίες και θρύλους, αυτές είναι αφηγηματικές κατασκευές, που ξαναγράφτηκαν ανά τους αιώνες για να καλύψουν συγκεκριμένες πολιτικές, θρησκευτικές ή ταυτότητες ανάγκες. Πίσω από την φαινομενική τους αυθεντία κρύβεται ένα έργο οπορτουνιστικής σύνθεσης, που δεν αποσκοπεί τόσο στη μετάδοση μιας ιστορικής αλήθειας όσο στην επιβολή ενός οράματος για τον κόσμο, στη νομιμοποίηση ενός λαού και στη δικαιολόγηση, ενίοτε βίαια, της σχέσης του με τους άλλους και με τη γη.
Για αυτό η Βίβλος, αντί να αποτελεί ιστορική απόδειξη, είναι περισσότερο ένα μυθολογικό και πολιτικό εργαλείο που αποσκοπεί στην καλλιέργεια της ελπίδας και στην ενίσχυση της ταυτότητας ενός καταπιεσμένου λαού, παρά ένα ιστορικό έγγραφο άξιο αυτού του ονόματος. Είναι επομένως κρίσιμο να τονιστεί ότι η λεγόμενη «ιστορία» των Εβραίων, όπως αφηγείται η Βίβλος, δεν βασίζεται σε κανένα απτό ιστορικό στοιχείο. Όσο αξιοθαύμαστη κι αν είναι η λειτουργία της ως ιδρυτικής αφήγησης, αυτή η αφήγηση δεν υποστηρίζεται από ανεξάρτητες σύγχρονες πηγές ή από οριστικές αρχαιολογικές ανακαλύψεις. Είναι πολύ περισσότερο μύθος παρά γεγονός, μια ιστορία κατασκευασμένη για να καλύψει μια ανάγκη ταυτότητας παρά μια αποδεδειγμένη αλυσίδα γεγονότων. Και το να συγχέουμε αυτή την ιστορία με μια ιστορική πραγματικότητα ισοδυναμεί με το να ενδώσουμε στην ψευδαίσθηση μιας ιερής μνήμης, η οποία, στην πραγματικότητα, είναι περισσότερο ένα θεολογικό μυθιστόρημα παρά μια πραγματική μαρτυρία.
Σύμφωνα με αυτές τις αφηγήσεις, οι Εβραίοι προέρχονταν από την περιοχή του Ευφράτη, όπου ο Αβραάμ, που παρουσιάστηκε ως ο ιδρυτής πατριάρχης τους, έλαβε τη θεϊκή εντολή να εγκαταλείψει την Ουρ για να εγκατασταθεί στη Χαναάν γύρω στο 1760 π.Χ. Αυτή η σε μεγάλο βαθμό μυθολογική ιστορία απεικονίζει μια μέτρια φυλή νομάδων βοσκών, που ζούσαν μια εντελώς συνηθισμένη για την εποχή ζωή, η οποία συνίστατο σε ταξίδια, κτηνοτροφία και διαβίωση. Αλλά εκεί που η Βίβλος πέφτει στο παράλογο είναι στον ισχυρισμό της ότι ανεγείρει αυτές τις ανώνυμες μορφές, χωρίς κανένα ιστορικό ίχνος ή μαρτυρημένη επιγραφή, ως πυλώνες ενός ιερού και παγκόσμιου πεπρωμένου.
Η προσπάθεια να αποδοθεί στον Αβραάμ ένας θεμελιωτικός ρόλος σε κλίμακα ολόκληρης της ανθρωπότητας είναι λιγότερο θέμα συλλογικής μνήμης και περισσότερο μια ιδεολογική κατασκευή που στοχεύει στη μετατροπή των φυλετικών βοσκών σε θεματοφύλακες μιας αιώνιας θεϊκής συμμαχίας, χωρίς συγκεκριμένη βάση, υλική απόδειξη ή επαληθεύσιμη σύνδεση με πραγματικά γεγονότα στην περιοχή, και είναι περισσότερο θέμα εθνικιστικού μύθου παρά ιστορικής αφήγησης.Επιπλέον, η υποτιθέμενη «υποταγή» των Εβραίων στους διαδοχικούς κατακτητές τους αποτελεί ένα από τα πιο εκμεταλλευόμενα ελατήρια της βιβλικής παράδοσης για τη διατήρηση μιας συλλογικής φαντασίας διωγμού, η οποία τροφοδοτήθηκε επιδέξια και διαιωνίστηκε ανά τους αιώνες. Η Έξοδος είναι το πιο εμβληματικό παράδειγμα αυτής της φανταστικής ιστορίας, στην οποία λέγεται ότι ο Μωυσής έσωσε τον λαό του από την αιγυπτιακή δουλεία γύρω στο 1260 π.Χ.
Ωστόσο, αυτή η ιστορία, η οποία δεν υποστηρίζεται από κανένα σοβαρό αρχαιολογικό στοιχείο ή εξωτερική ιστορική αναφορά, απλώς δεν έλαβε χώρα ποτέ. Είναι ένας πολιτικός μύθος, κατασκευασμένος από την αρχή για να σφυρηλατήσει μια ένδοξη καταγωγή για μια φυλετική ομάδα χωρίς ενιαίο παρελθόν. Οι περιγραφές καταναγκαστικής εργασίας, υπερφυσικών λοιμών ή θαυματουργών διαβάσεων μοιάζουν περισσότερο με προειδοποιητικές ιστορίες παρά με ιστορικά ντοκουμέντα.
Αυτή η σκηνοθεσία της θείας σωτηρίας, ενορχηστρωμένη γύρω από έναν εκλεκτό λαό, βασίζεται σε έναν ιδρυτικό μύθο που έχει σχεδιαστεί για να ενισχύσει τη συνοχή της ταυτότητας μέσω του πάθους, νομιμοποιώντας μέσω της αφήγησης μια κοινότητα που εξακολουθεί να μην έχει πραγματική βάση. Μια μυθοπλασία της οποίας η δύναμή σήμερα έγκειται ακριβώς στην ικανότητά της να παρουσιάζεται ως μια αιώνια αλήθεια. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί σοβαροί αρχαιολόγοι απορρίπτουν κατηγορηματικά την λεγόμενη «ιστορική πραγματικότητα» της Βίβλου, και πιο συγκεκριμένα την ιστορία της Εξόδου από την Αίγυπτο, η οποία δεν βασίζεται σε τίποτα συγκεκριμένο. Η ιδέα ότι ένας στρατός 600.000 Εβραίων σκλάβων ένας αριθμός που έχει σκόπιμα υπερβληθεί για να εντυπωσιάσει, αφού, για λόγους ενημέρωσης, υπάρχουν περίπου 455.000 Εβραίοι στη Γαλλία σήμερα-θα μπορούσε να είχε ξεφύγει από τον ζυγό της Αιγύπτου τον 13ο αιώνα π.Χ., να είχε διασχίσει στρατιωτικοποιημένες ζώνες, να είχε επιβιώσει σε μια ανελέητη έρημο και να είχε ξεγελάσει τις δυνάμεις μιας από τις πιο ισχυρές αυτοκρατορίες της εποχής της, είναι καθαρή φαντασία.
Ακόμα πιο καταδικαστικό είναι ότι δεν υπάρχει καμία αναφορά σε αυτή τη μαζική έξοδο στα αμέτρητα αιγυπτιακά αρχεία και επιγραφές, τα οποία ήταν σχολαστικά στην καταγραφή κάθε νίκης ή οικοδομικού έργου τους. Τίποτα! Ούτε ίχνος. Η σιωπή των ιστορικών πηγών για ένα γεγονός τέτοιου μεγέθους αποτελεί, από μόνη της, μια κατηγορηματική καταδίκη. Επιπλέον, η δουλεία όπως περιγράφεται στο Βιβλίο της Εξόδου, οργανωμένη, εθνοτική, συστηματική, δεν υπήρξε ποτέ στην αρχαία Αίγυπτο με αυτή τη μορφή. Κανένα αρχαιολογικό εύρημα δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξη εβραϊκού πληθυσμού που υποτάχθηκε ή εκμεταλλεύτηκε σε μεγάλη κλίμακα.
Συνεπώς, η βιβλική αφήγηση δεν βασίζεται μόνο στην έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων, αλλά έρχεται σε άμεση αντίθεση με όλα όσα γνωρίζουμε για το αιγυπτιακό πλαίσιο της εποχής. Όσο για την αντιπαράθεση μεταξύ του Μωυσή και ενός ανώνυμου Φαραώ, μια καρικατούρα του ειδωλολάτρη καταπιεστή, αυτή δεν έχει καμία απολύτως βάση στην πραγματική ιστορία. Μερικοί ερευνητές, προχωρώντας περαιτέρω την ανάλυση, υποστηρίζουν μάλιστα ότι αυτός ο μύθος θα μπορούσε να προέρχεται από μια μακρινή, παραμορφωμένη και εκτοπισμένη μνήμη, αγκυροβολημένη όχι στην κοιλάδα του Νείλου, αλλά σε ένα μικρό χωριό που ονομάζεται Μισραΐμ, που βρίσκεται στη βόρεια Υεμένη, εκατοντάδες χιλιόμετρα από το υποτιθέμενο βιβλικό θέατρο.
Αρκεί να πούμε ότι αυτό το «μεγάλο απελευθερωτικό έπος» είναι περισσότερο ένα αναδρομικό εθνικό μυθιστόρημα παρά ένα ιστορικό γεγονός. Είναι μια μυθολογική μεταμφίεση στην υπηρεσία μιας ταυτότητας που πρέπει να κατασκευαστεί και όχι να παρατηρηθεί. Στην πραγματικότητα, αυτό που υποτίθεται ότι ήταν μια ιδρυτική πράξη ενός ολόκληρου έθνους μετατρέπεται έτσι σε μια καθαρή επινόηση, που διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια των αιώνων για να τροφοδοτήσει έναν μύθο, αλλά η οποία δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μιας πραγματικής ιστορικής ανάλυσης.
Είναι επομένως αναμφισβήτητο, υπό το φως αυτών των γεγονότων, ότι η ιστορία των Εβραίων, όπως αυτή αφηγείται στα βιβλικά τους γραπτά, δεν προορίζεται να αποτελέσει ιστορική μαρτυρία, αλλά μάλλον ένα εργαλείο νομιμοποίησης. Και παρουσιάζοντας τον Αβραάμ ως τον αποδέκτη των θεϊκών υποσχέσεων, η βιβλική αφήγηση δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να θέτει τα θεμέλια για μια θεολογική δικαιολόγηση μιας κατακτητικής επιχείρησης. Πρόκειται για έναν κλασικό μηχανισμό νομιμοποίησης μέσω του μύθου, αποδίδοντας σε έναν νομάδα πατριάρχη μια «γη της επαγγελίας» σε έναν «λαό που εκλέχθηκε» από έναν παντοδύναμο Θεό, με το κείμενο να σβήνει μεθοδικά την ιστορική πραγματικότητα των λαών που ήταν ήδη εγκατεστημένοι στη Χαναάν, οι οποίοι είχαν υποβιβαστεί στη σιωπή ή στην καρικατούρα καταδικασμένων ειδωλολατρών. Αυτή η σκηνοθεσία του θείου δικαιώματος δεν είναι τίποτα άλλο από μια ιστορία στέρησης περιουσίας μεταμφιεσμένη σε πνευματικό έπος. Υπό το πρόσχημα της πνευματικότητας, εκφράζεται μια λογική του προ-μοντέρνου αποικισμού όπου οι Εβραίοι οικειοποιούνται τη νομιμότητα μιας περιοχής όχι μέσω της συνύπαρξης, αλλά μέσω μιας ιερής μυθοπλασίας βασισμένης στην εκλογή και τον αποκλεισμό.
Και αυτή η ιστορία κατάκτησης, μεταμφιεσμένη σε ιερό πεπρωμένο, δεν είναι μια πιστή ανάμνηση ενός πραγματικού παρελθόντος, αλλά ένα όργανο προπαγάνδας ταυτότητας που αποσκοπεί στο να κινητοποιήσει τις διάσπαρτες φυλές, να τους προσφέρει μια ηρωική ιστορία ίδρυσης εκεί που, στην πραγματικότητα, υπήρχαν μόνο περιπλανώμενες φυλές, χωρίς έδαφος, δύναμη ή αληθινή κοινή μνήμη. Και αυτή η φαντασιωμένη εικόνα της ιστορίας αμφισβητείται, φυσικά, από τη μεγάλη πλειοψηφία της επιστημονικής κοινότητας.
Πολλοί μελετητές, έχοντας πλήρη επίγνωση των αμέτρητων αντιφάσεων και των κραυγαλέων αναχρονισμών στα βιβλικά κείμενα, θεωρούν τη μορφή του Αβραάμ όχι ως ιστορικό άνθρωπο, αλλά ως μια καθαρή μυθολογική επινόηση, έναν χαρακτήρα που υπάρχει μόνο στη συλλογική φαντασία και του οποίου η πραγματική ύπαρξη είναι περισσότερο φαντασία παρά πραγματικότητα. Αλλά φυσικά, αυτά τα αυστηρά θεμελιωμένα συμπεράσματα δέχονται συστηματικά επίθεση από σεκταριστικές και ιδεολογικές ομάδες, όπως οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι ευαγγελικοί ή οι υποστηρικτές του Σιωνισμού, οι οποίοι, σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν την ιερή τους αφήγηση, επιμένουν με σχεδόν θρησκευτική πείσμα στην «ιστορική ακρίβεια» της Βίβλου. Για αυτούς, ο Αβραάμ δεν είναι ένα θρυλικό κατασκεύασμα, αλλά μια κεντρική και αυθεντική φιγούρα, που ενσαρκώνει την προέλευση μιας αδιαμφισβήτητης ιερής ιστορίας. Ένα όραμα που, στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια απεγνωσμένη υπεράσπιση ενός ξεπερασμένου και εύθραυστου δόγματος, ανίκανου να προσαρμοστεί στην κριτική αυστηρότητα της σύγχρονης έρευνας.
Αυτό το όραμα, προφανώς, είναι πολύ περισσότερο θέμα τυφλής πίστης παρά μιας σοβαρής και αυστηρής επιστημονικής προσέγγισης. Αλλά καταδεικνύει επίσης την επίμονη δύναμη του βιβλικού μύθου, ενός μύθου που, παρά τους αιώνες, συνεχίζει να δηλητηριάζει τη σκέψη ορισμένων κοινοτήτων. Αυτός ο μύθος, που καλύπτεται από μια υποτιθέμενη ιστορική αλήθεια, διαμορφώνει μια σταθερή συλλογική ταυτότητα αποκομμένη από τις τεκμηριωμένες πραγματικότητες, απορρίπτοντας χωρίς ντροπή την ιστορική κριτική υπέρ μιας τυφλής προσκόλλησης σε μια εποικοδομητική αφήγηση. Αυτή η πεισματάρα στη διατήρηση της ψευδαίσθησης ενός ιστορικού Αβραάμ ή μιας θεϊκής κατάκτησης απλώς παρατείνει μια μυθοπλασία, ένα ιδεολογικό τεχνούργημα που επιμένει πολύ πέρα από τα γεγονότα, προσκολλώμενο απεγνωσμένα σε μια συλλογική φαντασία εντελώς ασύμβατη με τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις και τις εξελίξεις στην έρευνα."
Η Εξοδος φυσικά και είναι μυθολογία, και ο Μωυσής μυθικό πρόσωπο. Στην Αίγυπτο δεν έχει βρεθεί το παραμικρό στοιχείο ή καταγραφή που να επιβεβαιώνει την παρουσία των Εβραίων εκεί. Επίσης η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη αναχρονισμόυς και ανακρίβειες. Η παλαιά Διαθήκη είναι μυθολογία
https://www.phorum.com.gr/viewtopic.php?t=47398#p2994873
https://www.youtube.com/watch?
"Όταν η γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού γίνεται απροκάλυπτα και ατιμωρητί επί δεκαετίες, χρειάζεται μια δικαιολογία, μια συγκάλυψη, ένα πιστευτό άλλοθι. Κι έτσι μεταξύ άλλων δημιουργήθηκε και ο μύθος ενός λαού που διώχτηκε από τα εδάφη του, έμεινε για αιώνες χωρίς πατρίδα και τώρα που επέστρεψε στη γη του αγωνίζεται δικαιωματικά εναντίον όλων εκείνων που θέλουν να τού τη στερήσουν. Και ποια είναι αυτή η γη;; Μα η γη των προγόνων του, η ιερή “γη της επαγγελίας” της Παλαιάς Διαθήκης. Αναδημοσιεύουμε από το fb ένα ενδιαφέρον κείμενο του Κωνσταντίνου Αρβανίτη με τίτλο “Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ” που ξεσκεπάζει αυτό τον μύθο: Υπάρχει πολύ διαδεδομένη η πεποίθηση ότι οι σημερινοί Ισραηλινοί κατάγονται από τους αρχαίους Εβραίους, που για διάκριση θα τους λέω στο εξής “Εβραίοι της Βίβλου”.
Αυτοί δηλαδή που τους “γνωρίσαμε” μέσα από την Παλιά και την Καινή Διαθήκη. Αυτοί που έφυγαν από την Αίγυπτο, όπου ήσαν σκλάβοι των Αιγυπτίων και αφού περιπλανήθηκαν 40 χρόνια στην έρημο, εισέβαλαν κάποτε στην Παλαιστίνη. Εκεί με πολέμους εξεδίωξαν τους ντόπιους Χαναναίους, που κατοικούσαν στην ενδοχώρα, καθώς και τους Φιλισταίους (Μινωίτες άποικοι) που κατοικούσαν στα παράλια. Ως εδώ τα ξέρουμε από την Παλιά Διαθήκη. Από δω και μετά αρχίζει να ξετυλίγεται ένα κράμα μύθου και Ιστορίας. Ο ΜΥΘΟΣ Υποτίθεται ότι κάποια στιγμή οι Εβραίοι εγκατέλειψαν την Παλαιστίνη και διασκορπίστηκαν στα 4 σημεία του ορίζοντα και ότι σε αυτό έφταιξαν οι Ρωμαίοι, που τους εκδιώξανε από την χώρα τους, δηλαδή την Παλαιστίνη, που και αυτοί την είχαν αρπάξει από τους προηγούμενους κατοίκους της. Αυτή η φυγή ονομάστηκε “Εξοδος”.
Κατά άλλους αυτή έγινε μετά την αποτυχημένη εξέγερση του 64μΧ (εξέγερση του Μεναχέμ) που καταπνίγηκε οριστικά το 70μΧ και κατεστράφη ο Ναός του Σολομώντα, ενώ κατά άλλους μετά την επίσης αποτυχημένη εξέγερση του 132μΧ (εξέγερση του Μπαρ Κοχμπά). Στην παρούσα εποχή και συγκεκριμένα στα μέσα του 20ου αιώνα οι μακρινοί απόγονοι εκείνων των Εβραίων της Βίβλου είπαν να επιστρέψουν στην περιοχή που είχαν κατακτήσει οι μακρινοί πρόγονοί τους και να εγκατασταθούν εκεί, γιατί νιώθουν ότι τους ανήκει, αφού κάποτε ο Θεός την έταξε στους πολύ μακρινούς προγόνους τους.
Ομως, όπως και στην αρχαία εποχή, έτσι και στην σύγχρονη, η χώρα αυτή δεν ήταν άδεια από κατοίκους, αλλά κατοικείτο και από εκεί ξεκινάει το δράμα των κατοίκων της, που συνεχίζεται επί σχεδόν 80 χρόνια πλέον. Η ΙΣΤΟΡΙΑ Η Ιστορία είναι ξεκάθαρη πάνω σε αυτό το θέμα. Η “Εξοδος” των Εβραίων της Βίβλου από την Παλαιστίνη δεν έγινε ΠΟΤΕ. Ούτε και θα μπορούσε να γίνει φυσικά…
Οι Ρωμαίοι δεν συνήθιζαν να αδειάζουν από κατοίκους τις χώρες που κατακτούσαν, ούτε φυσικά και αν ποτέ αποφάσιζαν κάτι τόσο παράλογο θα υπήρχε τρόπος να το πετύχουν. Η λεγόμενη “Εξοδος” είναι ένας βολικός μύθος, για γεωπολιτικές σκοπιμότητες. Τότε προκύπτει η απορία: ΠΟΥ βρέθηκαν σήμερα τόσα εκατομμύρια Ιουδαίοι, αφού το Ισραήλ έχει πια ξεπεράσει τα 9 εκατομμύρια, ενώ στην Αμερική και στην Ευρώπη ευρίσκονται κάμποσα εκατομμύρια ακόμη, ενώ πρόσφατα ο Χίτλερ εξόντωσε και άλλα 6 εκατομμύρια, χώρια οι αμέτρητες διώξεις και πογκρόμ που έχουν υποστεί ανά τους αιώνες;
Αφού ήταν ένα μικρό και ασήμαντο έθνος, όπου μία και μόνο ρωμαϊκή λεγεώνα αρκούσε για να καταπνίγει μία εξέγερση τους, ενώ όλη η έκταση της Παλαστίνης δεν φτάνει ούτε την έκταση της Πελοποννήσου…. Αυτό ακριβώς θα δούμε παρακάτω. ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ Οι σύγχρονοι Ισραηλινοί έχουν 2 πολύ διαφορετικές προελεύσεις: Το 98-99% των σημερινών Ισραηλινών είναι Ασκεναζείμ, ενώ το υπόλοιπο 1-2% είναι Σεφαρντείμ. ΑΣΚΕΝΑΖΕΙΜ Είναι βορειο-ευρωπαίοι Ιουδαϊκού θρησκεύματος,
ΟΥΔΕΜΙΑ βιολογική σχέση έχοντες με τους Εβραίους της Βίβλου. Είναι Ρώσοι, Ουκρανοί, Αρμένιοι, Γεωργιανοί, Λευκορώσοι, Πολωνοί, Γερμανοί, Τσεχοσλοβάκοι, Ούγγροι και Ρουμάνοι. Ιουδαϊκού θρησκεύματος μεν, αλλά όχι Εβραίοι. Ολες αυτές οι Ιουδαϊκές κοινότητες προέκυψαν μετά την διάλυση του βασίλειου των Χαζάρων τον 10ο αιώνα. Οι Χάζαροι ήταν ένας λαός που κατοικούσε βορείως του Καυκάσου και στην διάρκεια του 7ου αιώνα αναδείχτηκε στην 3η μεγάλη δύναμη της εποχής. – Η μία ήταν η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (γνωστή και ως Βυζάντιο), που καταλάμβανε όλη την Βαλκανική χερσόνησο, την Μικρά Ασία, ως την Παλαιστίνη.
Η άλλη ήταν η “Αραβική” αυτοκρατορία, που ξεκινούσε από την Περσία, το Ιράκ, την Αραβία, την Αίγυπτο, όλη την βόρεια Αφρική ως το Γιβραλτάρ, ακόμη και μεγάλο μέρος της Ιβηρικής χερσονήσου. Η τρίτη μεγάλη δύναμη της εποχής ήταν το βασίλειο των Χαζάρων. Το πόσο ισχυρό ήταν φαίνεται από το γεγονός ότι οι Αραβες, που είχαν τόσο πολύ επεκταθεί, νικώντας τους πάντες στα διάβα τους, κάθε φορά που πήγαιναν να περάσουν τον Καύκασο για να κυριεύσουν το βασίλειο των Χαζάρων, πάθαιναν ήττες που τις θυμόντουσαν για καιρό.
Μόνο μία και μοναδική φορά κατάφεραν να νικήσουν τους Χαζάρους, αλλά η νίκη τους ήταν τόσο Πύρρειος, που προτίμησαν καλύτερα να γυρίσουν πίσω και να μην προχωρήσουν. Για αυτό δεν πάτησαν ποτέ το βασίλειο των Χαζάρων. Επειδή η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (Βυζάντιο) ήταν ενοποιημένη πάνω στο Χριστιανισμό, ενώ η Αραβική αυτοκρατορία πάνω στο Ισλάμ, ο βασιλιάς των Χαζάρων σκέφτηκε να ενοποιήσει το δικό του βασίλειο πάνω στην 3η μονοθεϊστική θρησκεία, τον Ιουδαϊσμό, ώστε να είναι σαφής η οριοθέτηση από τους άλλους δύο.
Οι θρησκείες πάντοτε προσφέρανε έναν σαφή και εύκολο τρόπο οριοθέτησης πληθυσμών. Ηταν πανεύκολο για οποιονδήποτε, άσχετα από το μορφωτικό του επίπεδο, να κατανοήσει το ποιοί είμαστε “εμείς” και ποιοί είναι οι “άλλοι”, άρα και να πολεμήσει μαζί με τους υπόλοιπους “εμείς”, εναντίον των “άλλων”. Για αυτό η βασιλική οικογένεια των Χαζάρων στον 7ο αιώνα ασπάζεται τον Ιουδαϊσμό και πιέζει και τους ευγενείς να κάνουν το ίδιο, ενώ στην διάρκεια του 8ου αιώνα, σταδιακά εξιουδαϊζεται και όλος σχεδόν ο λαός των Χαζάρων.
Ομως αυτό που δεν κατάφεραν οι Αραβες τον 7ο αιώνα, το κατάφεραν οι ορδές των Μογγόλων τον 10ο αιώνα, όπου στην διάρκεια των περαντζάδων τους από την Ασία στην Ευρώπη, έκαναν το βασίλειο το Χαζάρων “κέντρο διερχομένων” και φυσικά το διέλυσαν. Καραβάνια Χαζάρων μετακινήθηκαν προς δυσμάς, για επιβίωση αλλά και για καλύτερες συνθήκες ζωής. Ετσι μας προέκυψαν οι Ιουδαϊκού θρησκεύματος κοινότητες όλων των βορείων χωρών. Επειδή οι περισσότεροι κατέληξαν στη Γερμανία, για αυτό αναφέρονται όλοι μαζί οι Ιουδαϊκού θρησκεύματος βορειο-ευρωπαίοι με τον κοινό όρο ΑΣΚΕΝΑΖΕΙΜ, (από το όνομα της Γερμανίας στην εβραϊκή γλώσσα που είναι ΕΣΚΕΝΑΖ). Ενικός: ο ΕΣΚΕΝΑΖΥ, Πληθυντικός: οι ΕΣΚΕΝΑΖΕΙΜ (ή ΑΣΚΕΝΑΖΕΙΜ) Γλώσσα: Μιλούν τα Γίντις, που είναι ένα Σλαβο-γερμανικό ιδίωμα.
Στην δομή τους είναι Σλάβικα, αλλά έχουν πολύ μεγάλο αριθμό γερμανικών λέξεων. Οπως είπαμε, αυτοί αποτελούν σήμερα το 98-99% των Ισραηλινών και φυσικά δεν έχουν ΚΑΜΙΑ βιολογική συγγένεια με του Εβραίους της Βίβλου. ΣΕΦΑΡΝΤΕΙΜ Το 711 μΧ οι “Αραβες” διέσχισαν το Γιβραλτάρ και πέρασαν στην Ισπανία, κυριεύοντας ένα μεγάλο μέρος της, για περίπου 8 ολόκληρους αιώνες. Μαζί τους ήρθε και ένας αριθμός “Ιουδαίων”, που εκείνη την εποχή εκινούντο μαζί, σαν αδέρφια. Στην πραγματικότητα οι “Αραβες” της Ισπανίας δεν ήσαν εθνολογικά Αραβες (δηλαδή Σημίτες), αλλά εξισλαμισμένες φυλές Βερβερίνων της Βορείου Αφρικής. Ομοίως και οι “Ιουδαίοι” που τους ακολουθούσαν, δεν ήσαν εθνολογικά Εβραίοι (δηλαδή Σημίτες), αλλά εξιουδαϊσμένες φυλές Βερβερίνων της Βορείου Αφρικής.
Οι Ισπανοί κατάφεραν τελικά να εκδιώξουν του “Αραβες” το 1492, επί βασιλέων Φερδινάνδου και Ισαβέλλας. Οταν οι “Αραβες” επέστρεψαν στην Αφρική, τότε και οι “Ιουδαίοι” της Ισπανίας κατάλαβαν ότι βρωμάει μπαρούτι και για αυτούς, χωρίς πια τους προστάτες τους και αποφάσισαν να φύγουν από την Ισπανία, αφού για να γλυτώσουν το κεφάλι τους, τους δόθηκαν 2 επιλογές: είτε να ασπαστούν το χριστιανισμό, είτε να φύγουν.
Ενα μέρος τους έφυγε δια ξηράς, τραβώντας βόρεια και από αυτούς έχουν προκύψει οι Ιουδαϊκού θρησκεύματος κοινότητες της Γαλλίας και των Κάτω Χωρών (Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο). Το μεγαλύτερο μέρος όμως μπήκε στα καράβια και τράβηξε προς την ανατολική Μεσόγειο, όπου αφού έκανε μία μικρή στάση και ξεφόρτωσε μερικούς στην Ιταλία, οι περισσότεροι ήρθαν εδώ στην Θεσσαλονίκη, όπου ο τότε Σουλτάνος Βαγιαζήτ ο Β’ (γιος του Μωάμεθ του πορθητή) τους καλοδέχτηκε και μάλιστα ευχαρίστησε σε δημόσια προσευχή τον Αλλάχ, για το σπουδαίο δώρο που του έστειλε, δηλαδή τους “αδελφούς” Ιουδαίους. [
Μην συγχέουμε αυτούς τους εξ Ισπανίας Ιουδαίους της Θεσσαλονίκης, με τους “Ιωαννίτες” της Ηπείρου, που η καταγωγή τους χάνεται στους αιώνες, χωρίς κανείς να ξέρει στα σίγουρα από πότε είναι εκεί και από που ήρθαν. Οι περισσότεροι από αυτούς σήμερα έχουν μεταναστεύσει στην Αμερική.] Μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία και υπό την προστασία των Οθωμανών, οι Ιουδαίοι της Θεσσαλονίκης πρόκοψαν.
Για αυτό και όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Ιουδαίοι πήραν φυσικά το μέρος του οικοδεσπότη τους, του Τούρκου, σφαγιάζοντας με ιδιαίτερο ζήλον τους επαναστατημένους Ελληνες. Οταν η Θεσσαλονίκη ελευθερώθηκε από τους Τούρκους, το 1912, ήταν η μεγαλύτερη Ιουδαϊκή πόλη της Ευρώπης, με 45% του πληθυσμού της να είναι Ιουδαίοι, ενώ στη 2η θέση ισοβαθμούσε το Ελληνικό με το Σλάβικο στοιχείο, με 23-25% το καθένα, ενώ το υπόλοιπο 5% ήταν Τούρκοι, Τσιγγάνοι και άλλες μειονότητες.
Ομως 30 χρόνια αργότερα, μέσα στην γερμανική Κατοχή, ο Γερμανός διοικητής Μαξ Μέρτεν, γνωστός ως “Χασάπης της Θεσσαλονίκης” εξόντωσε κάπου 62.000-63.000 από τους συνολικά 65.000 Ιουδαίους της Θεσσαλονίκης. ΣΕΦΑΡΑΝΤ είναι η Ιουδαϊκή ονομασία της Ισπανίας. ΣΕΦΑΡΝΤΕΙΜ όσοι προέρχονται από εκείνους που έφυγαν από την Ισπανία το 1492, όπου και αν πήγαν μετά (Γαλλία, Κάτω Χώρες, Ιταλία, Ελλάδα). Γλώσσα: Λαντίνο (Λατινο-Εβραϊκό ιδίωμα) Σήμερα δεν αποτελούν περισσότερο από το 1-2% του πληθυσμού του Ισραήλ.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Οι σημερινοί Ισραηλινοί δεν έχουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ βιολογική συγγένεια με τους Εβραίους της Βίβλου, αλλά μόνο θρησκευτική. Στο 98-99% είναι ΑΣΚΕΝΑΖΕΙΜ, δηλαδή Ιουδαϊκού θρησκεύματος βορειο-ευρωπαίοι, μακρινοί βιολογικοί απόγονοι των εξιουδαϊσμένων Χαζάρων, (φυσικά με κάμποσες επιμειξίες με τους πληθυσμούς των χωρών όπου ζούσαν τόσους αιώνες). Στο 1-2% είναι ΣΕΦΑΡΝΤΕΙΜ δηλαδή Ιουδαϊκού θρησκεύματος Βορειο-αφρικάνικες φυλές Βερβερίνων, που μέσω Ισπανίας εξαπλώθηκαν σε όλες της νοτιο-ευρωπαϊκές χώρες. ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ωραία μας τα λες, θα πει κανείς, αλλά τι απέγιναν οι Εβραίοι της Βίβλου; Α
πό την χώρα τους, δεν έφυγαν, όπως μας λες. Αλλά ούτε και εκεί βρίσκονται πια. Τι απέγιναν, λοιπόν; Εξατμίστηκαν; Οχι ακριβώς! Οι Εβραίοι της Βίβλου δεν έφυγαν ΠΟΤΕ από την χώρα τους συνολικά, όπως λέει ο μύθος. Εκτός φυσικά από κάποιο ποσοστό μετανάστευσης, όπως και κάθε λαός. Όμως, μετά τον 7ο αιώνα και την ραγδαία εξάπλωση του Ισλάμ, εγκαταστάθηκαν σταδιακά στην Παλαιστίνη όλο και περισσότεροι Αραβες. Ειρηνικά, γιατί όπως είπαμε και πιο πάνω, εκείνη την εποχή ένιωθαν “αδέρφια”.
Βαθμιαία επήλθε στην Παλαιστίνη μία συγχώνευση Αράβων και Εβραίων, που σταδιακά εξισλαμίστηκαν. Τελικά αυτό το Εβραιο-Αραβικό κράμα που προέκυψε στην Παλαιστίνη, είναι οι προπάτορες των σημερινών Παλαιστινίων. Θα ακουστεί ειρωνικό, αλλά η Ιστορία ξέρει από ειρωνείες: Αν θέλει κανείς να βρει μερικά γονίδια των Εβραίων της Βίβλου, θα πρέπει να τα αναζητήσει ανάμεσα στους Παλαιστίνιους. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι ανάμεσα στους εποίκους Ισραηλινούς, δεν θα βρει ΟΥΤΕ ΕΝΑ.
ΠΗΓΗ : Κωνσταντίνος Αρβανίτης Διδάκτωρ Καρδιολόγος ο οποίος έδωσε μάχη ενάντια στα εμβόλια Covid. Επίσης είναι ενάντια στον προσωπικό αριθμό και όχι μόνον. https://www.facebook.com/orpheus.greece
https://www.youtube.com/watch?
Αν η Βίβλος ισχυρίζεται ότι αποτελεί το θεμέλιο της εβραϊκότητας, είναι πάνω απ’ όλα ένα μέσο νομιμοποίησης ιστορικο-θεολογικών ισχυρισμών, οι οποίοι, ωστόσο, δεν έχουν ούτε αρχαιολογική βάση ούτε ιστορική ακρίβεια, ούτε καν θεολογική συνοχή. Μακριά από τις ευσεβείς εικόνες και τις θρησκευτικές ερμηνείες που προσέφεραν οι ίδιοι μέσω της συγγραφής της Τορά, η ιστορική αλήθεια των Εβραίων παραμένει πάνω απ’ όλα μια σύνθετη κατασκευή, που αναμειγνύει μύθους, προφορικές παραδόσεις και θραύσματα πραγματικότητας, συγχωνευμένα με έναν λίγο πολύ επιτυχημένο, αλλά παρόλα αυτά φανταστικό, τρόπο. Δυστυχώς, το σιωνιστικό σχέδιο, το οποίο ισχυρίζεται ότι αποκαθιστά ένα φανταστικό «εβραϊκό έθνος» σε μια απατηλή προγονική πατρίδα, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτές τις ρομαντικές αφηγήσεις. Αλλά είναι ακόμα δυνατόν να συνεχίσουμε να διατηρούμε αυτή την ψευδαίσθηση όταν βλέπουμε τους σκοπούς που εξυπηρετεί;
Αυτό είναι το ερώτημα στο οποίο θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτό το άρθρο, διερευνώντας όχι μόνο την προσπάθεια επιβολής μιας βιβλικής κληρονομιάς, την πνευματική διαστρέβλωση, αλλά και τα ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία που αμφισβητούν αυτή τη θεϊκή και πολιτική νομιμοποίηση. Θα επικεντρωθούμε ιδιαίτερα στη μορφή του πατριάρχη Αβραάμ, στις ιστορίες της Εξόδου και της «Γης που δόθηκε ως επαγγελία σε έναν εκλεκτό λαό», καθώς και στην παντελή απουσία απτών θεμελίων για αυτά τα επεισόδια που υποτίθεται ότι σημάδεψαν και θεμελίωσαν το πεπρωμένο του εβραϊκού λαού. Είναι προφανές, όπως έχουμε δει προηγουμένως, ότι η ιστορία ίδρυσης των σύγχρονων Εβραίων και της Διασποράς, όπως αφηγείται η Τορά, δεν αντιστοιχεί σε καμία περίπτωση στην εβραϊκή ταυτότητα όπως υπάρχει σήμερα.
Η Τορά, που αποτελείται από τα πρώτα πέντε βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου (Γένεση, Έξοδος, Λευιτικό, Αριθμοί και Δευτερονόμιο), αποτελεί το νόμιμο, αν και ιδιαίτερα ρομαντικοποιημένο, θεμέλιο της αρχαίας και αξιοσέβαστης εβραϊκής θρησκείας, με ιστορίες και νόμους που υπαγορεύονται σαν να προέρχονται απευθείας από τον Θεό τους, μέσω της ιστορίας του Μωυσή. Ενώ θεμελιώνει τα πνευματικά και ηθικά θεμέλια του αρχαίου Ιουδαϊσμού, η ιστορία του Μωυσή, αν και ιστορικά ψευδής, ενσαρκώνει μια θεμελιώδη αφήγηση που νομιμοποίησε τις εβραϊκές πεποιθήσεις ενώνοντας τις διάσπαρτες φυλές γύρω από μια κοινή ταυτότητα και ένα κοινό όραμα για τον κόσμο.
Αυτός ο μύθος έχει συμβάλει στη σφυρηλάτηση της συνοχής εγγράφοντας τη συλλογική ύπαρξη μέσα σε ένα ιερό και ουσιαστικό πλαίσιο. Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή, που χαρακτηρίζεται από μια ποικιλομορφία ρευμάτων, από τον Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό έως τον Σιωνιστικό Ιουδαϊσμό, αυτή η μορφή από μόνη της δεν μπορεί να θεμελιώσει μια εβραϊκή ταυτότητα που είναι πλέον πληθυντική, διχασμένη ανάμεσα στην παράδοση, την εκκοσμίκευση και την επανεφεύρεση. Σε αντίθεση με την ιδρυτική της αφήγηση, η σύγχρονη εβραϊκή ταυτότητα έχει αναδομηθεί γύρω από δύο πυλώνες που είναι δύσκολο να υπερασπιστούν σε παγκόσμιο επίπεδο και έρχονται σε αντίθεση με τις φιλοδοξίες που φέρει η ίδια η Τορά, αν όχι με την έντονη αντίθεσή της.
Ο πρώτος από αυτούς τους πυλώνες, το Ταλμούδ, δεν είναι θεϊκή αποκάλυψη, αλλά ένα μνημείο ραβινικής ακαδημαϊκής γνώσης, το οποίο, υπό το πρόσχημα της νομικής προσαρμογής, ανεγείρει ένα όραμα του κόσμου που επικεντρώνεται αυστηρά στην ανωτερότητα του εβραϊκού νόμου εις βάρος όλων των άλλων πνευματικών παραδόσεων, ιδίως των χριστιανικών. Διότι αυτό το κείμενο, καθαγιασμένο χωρίς να είναι επίσημα έτσι, δεν χρησίμευσε τόσο στο άνοιγμα του Ιουδαϊσμού όσο στην ενίσχυση των νοητικών του ορίων, εγείροντας μια λογική αυτοαποκλεισμού και συστηματικής διάκρισης μεταξύ του «εσωτερικού» και του «εξωτερικού», μεταξύ των φορέων του Νόμου και των άλλων. Μέσα από μια άπειρη σειρά συνταγών, ερμηνευτικών κανόνων και περιπτωσιολογίας, το Ταλμούδ έχει διαμορφώσει μια ταυτότητα βασισμένη στον διαχωρισμό, τη συνεχή διαφοροποίηση και μερικές φορές ακόμη και στη δομική δυσπιστία απέναντι στη θρησκευτική ή πολιτισμική ετερότητα.
Αυτό το διανοητικό κλείσιμο, αν και αποτελεσματικό στη διατήρηση της ενότητας ενός λαού της διασποράς, έχει επίσης κρυσταλλώσει μια απόσυρση που περιπλέκει οποιοδήποτε πραγματικό άνοιγμα στο παγκόσμιο.
Ο δεύτερος πυλώνας, ο Σιωνισμός, ένα πολιτικό σχέδιο που γεννήθηκε στην Ευρώπη του 19ου αιώνα, το οποίο κατέστησε τον Εβραϊσμό όχι πλέον πίστη ή πολιτισμό, αλλά μια υπερεθνικότητα που θα επιβαλλόταν με τη βία σε μια παλαιστινιακή γη που κατοικείται από άλλους. Και μετατρέποντας ένα τραύμα της διασποράς σε εδαφική διεκδίκηση, αυτός ο υπερεθνικισμός έχει δημιουργήσει μια αποικιακή σύγκρουση μεταμφιεσμένη σε ιστορική επιστροφή, κινητοποιώντας μια μυθική μνήμη για να δικαιολογήσει μια πραγματικότητα στέρησης περιουσίας που είναι πλέον στρατιωτική και αιματηρή. Γνωρίζοντας ότι ακόμη και η Εβραϊκή Βίβλος (η Τορά) δεν μπορεί, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, να θεωρηθεί ως αντικειμενική ιστορική απόδειξη. Πίσω από την φαινομενική αφηγηματική του συνοχή και την μεταγενέστερη ιεροποίησή του, αποτελεί πάνω απ’ όλα μια απλή ιδεολογική κατασκευή, γραμμένη και επαναπροσδιορισμένη σε διαφορετικές χρονικές στιγμές με μοναδικό στόχο την παροχή μιας κοινής μνήμης σε διαφορετικές φυλετικές ομάδες.
Όπως έχουν δείξει πολλοί ιστορικοί και αρχαιολόγοι, αυτό το κείμενο χρησιμοποιήθηκε για να σφυρηλατήσει μια συλλογική ταυτότητα εκ των υστέρων, επινοώντας μια συνέχεια όπου υπήρχαν μόνο διάσπαρτες φυλές, συχνά σε σύγκρουση, που ταλανίζονταν από κατακτήσεις, ξένη κυριαρχία και εσωτερικές καταρρεύσεις. Επομένως, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση αξιόπιστη μαρτυρία ενός πραγματικού παρελθόντος, αλλά μάλλον μια μυθοποιημένη ιστορία που αποσκοπεί στη νομιμοποίηση ενός λαού που αναζητά συνοχή, συμβολικό έδαφος και ηθική δικαίωση απέναντι στη χαοτική και κατακερματισμένη ιστορία του.
Αν η Βίβλος είναι γεμάτη ιστορίες, μερικές φορές αιματηρές και αηδιαστικές, καθώς και ρομαντικοποιημένες προφορικές ιστορίες και θρύλους, αυτές είναι αφηγηματικές κατασκευές, που ξαναγράφτηκαν ανά τους αιώνες για να καλύψουν συγκεκριμένες πολιτικές, θρησκευτικές ή ταυτότητες ανάγκες. Πίσω από την φαινομενική τους αυθεντία κρύβεται ένα έργο οπορτουνιστικής σύνθεσης, που δεν αποσκοπεί τόσο στη μετάδοση μιας ιστορικής αλήθειας όσο στην επιβολή ενός οράματος για τον κόσμο, στη νομιμοποίηση ενός λαού και στη δικαιολόγηση, ενίοτε βίαια, της σχέσης του με τους άλλους και με τη γη.
Για αυτό η Βίβλος, αντί να αποτελεί ιστορική απόδειξη, είναι περισσότερο ένα μυθολογικό και πολιτικό εργαλείο που αποσκοπεί στην καλλιέργεια της ελπίδας και στην ενίσχυση της ταυτότητας ενός καταπιεσμένου λαού, παρά ένα ιστορικό έγγραφο άξιο αυτού του ονόματος. Είναι επομένως κρίσιμο να τονιστεί ότι η λεγόμενη «ιστορία» των Εβραίων, όπως αφηγείται η Βίβλος, δεν βασίζεται σε κανένα απτό ιστορικό στοιχείο. Όσο αξιοθαύμαστη κι αν είναι η λειτουργία της ως ιδρυτικής αφήγησης, αυτή η αφήγηση δεν υποστηρίζεται από ανεξάρτητες σύγχρονες πηγές ή από οριστικές αρχαιολογικές ανακαλύψεις. Είναι πολύ περισσότερο μύθος παρά γεγονός, μια ιστορία κατασκευασμένη για να καλύψει μια ανάγκη ταυτότητας παρά μια αποδεδειγμένη αλυσίδα γεγονότων. Και το να συγχέουμε αυτή την ιστορία με μια ιστορική πραγματικότητα ισοδυναμεί με το να ενδώσουμε στην ψευδαίσθηση μιας ιερής μνήμης, η οποία, στην πραγματικότητα, είναι περισσότερο ένα θεολογικό μυθιστόρημα παρά μια πραγματική μαρτυρία.
Σύμφωνα με αυτές τις αφηγήσεις, οι Εβραίοι προέρχονταν από την περιοχή του Ευφράτη, όπου ο Αβραάμ, που παρουσιάστηκε ως ο ιδρυτής πατριάρχης τους, έλαβε τη θεϊκή εντολή να εγκαταλείψει την Ουρ για να εγκατασταθεί στη Χαναάν γύρω στο 1760 π.Χ. Αυτή η σε μεγάλο βαθμό μυθολογική ιστορία απεικονίζει μια μέτρια φυλή νομάδων βοσκών, που ζούσαν μια εντελώς συνηθισμένη για την εποχή ζωή, η οποία συνίστατο σε ταξίδια, κτηνοτροφία και διαβίωση. Αλλά εκεί που η Βίβλος πέφτει στο παράλογο είναι στον ισχυρισμό της ότι ανεγείρει αυτές τις ανώνυμες μορφές, χωρίς κανένα ιστορικό ίχνος ή μαρτυρημένη επιγραφή, ως πυλώνες ενός ιερού και παγκόσμιου πεπρωμένου.
Η προσπάθεια να αποδοθεί στον Αβραάμ ένας θεμελιωτικός ρόλος σε κλίμακα ολόκληρης της ανθρωπότητας είναι λιγότερο θέμα συλλογικής μνήμης και περισσότερο μια ιδεολογική κατασκευή που στοχεύει στη μετατροπή των φυλετικών βοσκών σε θεματοφύλακες μιας αιώνιας θεϊκής συμμαχίας, χωρίς συγκεκριμένη βάση, υλική απόδειξη ή επαληθεύσιμη σύνδεση με πραγματικά γεγονότα στην περιοχή, και είναι περισσότερο θέμα εθνικιστικού μύθου παρά ιστορικής αφήγησης.Επιπλέον, η υποτιθέμενη «υποταγή» των Εβραίων στους διαδοχικούς κατακτητές τους αποτελεί ένα από τα πιο εκμεταλλευόμενα ελατήρια της βιβλικής παράδοσης για τη διατήρηση μιας συλλογικής φαντασίας διωγμού, η οποία τροφοδοτήθηκε επιδέξια και διαιωνίστηκε ανά τους αιώνες. Η Έξοδος είναι το πιο εμβληματικό παράδειγμα αυτής της φανταστικής ιστορίας, στην οποία λέγεται ότι ο Μωυσής έσωσε τον λαό του από την αιγυπτιακή δουλεία γύρω στο 1260 π.Χ.
Ωστόσο, αυτή η ιστορία, η οποία δεν υποστηρίζεται από κανένα σοβαρό αρχαιολογικό στοιχείο ή εξωτερική ιστορική αναφορά, απλώς δεν έλαβε χώρα ποτέ. Είναι ένας πολιτικός μύθος, κατασκευασμένος από την αρχή για να σφυρηλατήσει μια ένδοξη καταγωγή για μια φυλετική ομάδα χωρίς ενιαίο παρελθόν. Οι περιγραφές καταναγκαστικής εργασίας, υπερφυσικών λοιμών ή θαυματουργών διαβάσεων μοιάζουν περισσότερο με προειδοποιητικές ιστορίες παρά με ιστορικά ντοκουμέντα.
Αυτή η σκηνοθεσία της θείας σωτηρίας, ενορχηστρωμένη γύρω από έναν εκλεκτό λαό, βασίζεται σε έναν ιδρυτικό μύθο που έχει σχεδιαστεί για να ενισχύσει τη συνοχή της ταυτότητας μέσω του πάθους, νομιμοποιώντας μέσω της αφήγησης μια κοινότητα που εξακολουθεί να μην έχει πραγματική βάση. Μια μυθοπλασία της οποίας η δύναμή σήμερα έγκειται ακριβώς στην ικανότητά της να παρουσιάζεται ως μια αιώνια αλήθεια. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί σοβαροί αρχαιολόγοι απορρίπτουν κατηγορηματικά την λεγόμενη «ιστορική πραγματικότητα» της Βίβλου, και πιο συγκεκριμένα την ιστορία της Εξόδου από την Αίγυπτο, η οποία δεν βασίζεται σε τίποτα συγκεκριμένο. Η ιδέα ότι ένας στρατός 600.000 Εβραίων σκλάβων ένας αριθμός που έχει σκόπιμα υπερβληθεί για να εντυπωσιάσει, αφού, για λόγους ενημέρωσης, υπάρχουν περίπου 455.000 Εβραίοι στη Γαλλία σήμερα-θα μπορούσε να είχε ξεφύγει από τον ζυγό της Αιγύπτου τον 13ο αιώνα π.Χ., να είχε διασχίσει στρατιωτικοποιημένες ζώνες, να είχε επιβιώσει σε μια ανελέητη έρημο και να είχε ξεγελάσει τις δυνάμεις μιας από τις πιο ισχυρές αυτοκρατορίες της εποχής της, είναι καθαρή φαντασία.
Ακόμα πιο καταδικαστικό είναι ότι δεν υπάρχει καμία αναφορά σε αυτή τη μαζική έξοδο στα αμέτρητα αιγυπτιακά αρχεία και επιγραφές, τα οποία ήταν σχολαστικά στην καταγραφή κάθε νίκης ή οικοδομικού έργου τους. Τίποτα! Ούτε ίχνος. Η σιωπή των ιστορικών πηγών για ένα γεγονός τέτοιου μεγέθους αποτελεί, από μόνη της, μια κατηγορηματική καταδίκη. Επιπλέον, η δουλεία όπως περιγράφεται στο Βιβλίο της Εξόδου, οργανωμένη, εθνοτική, συστηματική, δεν υπήρξε ποτέ στην αρχαία Αίγυπτο με αυτή τη μορφή. Κανένα αρχαιολογικό εύρημα δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξη εβραϊκού πληθυσμού που υποτάχθηκε ή εκμεταλλεύτηκε σε μεγάλη κλίμακα.
Συνεπώς, η βιβλική αφήγηση δεν βασίζεται μόνο στην έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων, αλλά έρχεται σε άμεση αντίθεση με όλα όσα γνωρίζουμε για το αιγυπτιακό πλαίσιο της εποχής. Όσο για την αντιπαράθεση μεταξύ του Μωυσή και ενός ανώνυμου Φαραώ, μια καρικατούρα του ειδωλολάτρη καταπιεστή, αυτή δεν έχει καμία απολύτως βάση στην πραγματική ιστορία. Μερικοί ερευνητές, προχωρώντας περαιτέρω την ανάλυση, υποστηρίζουν μάλιστα ότι αυτός ο μύθος θα μπορούσε να προέρχεται από μια μακρινή, παραμορφωμένη και εκτοπισμένη μνήμη, αγκυροβολημένη όχι στην κοιλάδα του Νείλου, αλλά σε ένα μικρό χωριό που ονομάζεται Μισραΐμ, που βρίσκεται στη βόρεια Υεμένη, εκατοντάδες χιλιόμετρα από το υποτιθέμενο βιβλικό θέατρο.
Αρκεί να πούμε ότι αυτό το «μεγάλο απελευθερωτικό έπος» είναι περισσότερο ένα αναδρομικό εθνικό μυθιστόρημα παρά ένα ιστορικό γεγονός. Είναι μια μυθολογική μεταμφίεση στην υπηρεσία μιας ταυτότητας που πρέπει να κατασκευαστεί και όχι να παρατηρηθεί. Στην πραγματικότητα, αυτό που υποτίθεται ότι ήταν μια ιδρυτική πράξη ενός ολόκληρου έθνους μετατρέπεται έτσι σε μια καθαρή επινόηση, που διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια των αιώνων για να τροφοδοτήσει έναν μύθο, αλλά η οποία δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μιας πραγματικής ιστορικής ανάλυσης.
Είναι επομένως αναμφισβήτητο, υπό το φως αυτών των γεγονότων, ότι η ιστορία των Εβραίων, όπως αυτή αφηγείται στα βιβλικά τους γραπτά, δεν προορίζεται να αποτελέσει ιστορική μαρτυρία, αλλά μάλλον ένα εργαλείο νομιμοποίησης. Και παρουσιάζοντας τον Αβραάμ ως τον αποδέκτη των θεϊκών υποσχέσεων, η βιβλική αφήγηση δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να θέτει τα θεμέλια για μια θεολογική δικαιολόγηση μιας κατακτητικής επιχείρησης. Πρόκειται για έναν κλασικό μηχανισμό νομιμοποίησης μέσω του μύθου, αποδίδοντας σε έναν νομάδα πατριάρχη μια «γη της επαγγελίας» σε έναν «λαό που εκλέχθηκε» από έναν παντοδύναμο Θεό, με το κείμενο να σβήνει μεθοδικά την ιστορική πραγματικότητα των λαών που ήταν ήδη εγκατεστημένοι στη Χαναάν, οι οποίοι είχαν υποβιβαστεί στη σιωπή ή στην καρικατούρα καταδικασμένων ειδωλολατρών. Αυτή η σκηνοθεσία του θείου δικαιώματος δεν είναι τίποτα άλλο από μια ιστορία στέρησης περιουσίας μεταμφιεσμένη σε πνευματικό έπος. Υπό το πρόσχημα της πνευματικότητας, εκφράζεται μια λογική του προ-μοντέρνου αποικισμού όπου οι Εβραίοι οικειοποιούνται τη νομιμότητα μιας περιοχής όχι μέσω της συνύπαρξης, αλλά μέσω μιας ιερής μυθοπλασίας βασισμένης στην εκλογή και τον αποκλεισμό.
Και αυτή η ιστορία κατάκτησης, μεταμφιεσμένη σε ιερό πεπρωμένο, δεν είναι μια πιστή ανάμνηση ενός πραγματικού παρελθόντος, αλλά ένα όργανο προπαγάνδας ταυτότητας που αποσκοπεί στο να κινητοποιήσει τις διάσπαρτες φυλές, να τους προσφέρει μια ηρωική ιστορία ίδρυσης εκεί που, στην πραγματικότητα, υπήρχαν μόνο περιπλανώμενες φυλές, χωρίς έδαφος, δύναμη ή αληθινή κοινή μνήμη. Και αυτή η φαντασιωμένη εικόνα της ιστορίας αμφισβητείται, φυσικά, από τη μεγάλη πλειοψηφία της επιστημονικής κοινότητας.
Πολλοί μελετητές, έχοντας πλήρη επίγνωση των αμέτρητων αντιφάσεων και των κραυγαλέων αναχρονισμών στα βιβλικά κείμενα, θεωρούν τη μορφή του Αβραάμ όχι ως ιστορικό άνθρωπο, αλλά ως μια καθαρή μυθολογική επινόηση, έναν χαρακτήρα που υπάρχει μόνο στη συλλογική φαντασία και του οποίου η πραγματική ύπαρξη είναι περισσότερο φαντασία παρά πραγματικότητα. Αλλά φυσικά, αυτά τα αυστηρά θεμελιωμένα συμπεράσματα δέχονται συστηματικά επίθεση από σεκταριστικές και ιδεολογικές ομάδες, όπως οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι ευαγγελικοί ή οι υποστηρικτές του Σιωνισμού, οι οποίοι, σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν την ιερή τους αφήγηση, επιμένουν με σχεδόν θρησκευτική πείσμα στην «ιστορική ακρίβεια» της Βίβλου. Για αυτούς, ο Αβραάμ δεν είναι ένα θρυλικό κατασκεύασμα, αλλά μια κεντρική και αυθεντική φιγούρα, που ενσαρκώνει την προέλευση μιας αδιαμφισβήτητης ιερής ιστορίας. Ένα όραμα που, στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια απεγνωσμένη υπεράσπιση ενός ξεπερασμένου και εύθραυστου δόγματος, ανίκανου να προσαρμοστεί στην κριτική αυστηρότητα της σύγχρονης έρευνας.
Αυτό το όραμα, προφανώς, είναι πολύ περισσότερο θέμα τυφλής πίστης παρά μιας σοβαρής και αυστηρής επιστημονικής προσέγγισης. Αλλά καταδεικνύει επίσης την επίμονη δύναμη του βιβλικού μύθου, ενός μύθου που, παρά τους αιώνες, συνεχίζει να δηλητηριάζει τη σκέψη ορισμένων κοινοτήτων. Αυτός ο μύθος, που καλύπτεται από μια υποτιθέμενη ιστορική αλήθεια, διαμορφώνει μια σταθερή συλλογική ταυτότητα αποκομμένη από τις τεκμηριωμένες πραγματικότητες, απορρίπτοντας χωρίς ντροπή την ιστορική κριτική υπέρ μιας τυφλής προσκόλλησης σε μια εποικοδομητική αφήγηση. Αυτή η πεισματάρα στη διατήρηση της ψευδαίσθησης ενός ιστορικού Αβραάμ ή μιας θεϊκής κατάκτησης απλώς παρατείνει μια μυθοπλασία, ένα ιδεολογικό τεχνούργημα που επιμένει πολύ πέρα από τα γεγονότα, προσκολλώμενο απεγνωσμένα σε μια συλλογική φαντασία εντελώς ασύμβατη με τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις και τις εξελίξεις στην έρευνα."
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: