Το Ιράν και το Πακιστάν συμμετέχουν πλήρως στην οικοδόμηση μιας οικονομικής τάξης στο σταυροδρόμι της Μέσης Ανατολής και της Νότιας Ασίας.
Ας περάσουμε κατευθείαν στο θέμα: αφού εξέτασαν προσεκτικά την κατάσταση, οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες της Τεχεράνης έχουν ήδη καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μια κοινή επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ, ο σχεδιασμός της οποίας προχωρά με γοργούς ρυθμούς, είναι αναπόφευκτη.
Τώρα τοποθετούνται σαν κουλουριασμένη κόμπρα, έτοιμοι να χτυπήσουν και να εγχύσουν το θανατηφόρο δηλητήριό τους με το πρώτο σημάδι άμεσης απειλής από το συνδικάτο του Έπσταϊν — χωρίς καν να περιμένουν μια πραγματική επίθεση.
Αυτή η προληπτική επίθεση, τα περιγράμματα της οποίας έχουν ήδη χαραχθεί, θα είναι καταστροφική. Θα επεκταθεί πέρα από τις αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή σε άλλους περιφερειακούς στόχους και θα μπορούσε να περιλαμβάνει κυρίως τις ενεργειακές υποδομές του Κόλπου καθώς και τα υποθαλάσσια καλώδια (τα οποία, στην προκειμένη περίπτωση, θα επηρέαζαν κυρίως τον Κόλπο και την Ινδία, πολύ περισσότερο από ό,τι τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη).
Αντιμετωπίζουμε έναν σαφή και άμεσο κίνδυνο: μια αμερικανο-ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση που αποσκοπεί στην άσκηση πίεσης σίγουρα θα ερμηνευτεί στην Τεχεράνη ως η αρχή μιας επίθεσης.
Έτσι, η πίεση για πόλεμο που ασκείται από την «λατρεία του θανάτου» και από τον Τραμπ αντιμετωπίζει τώρα ένα επικίνδυνα χαμηλό όριο ιρανικής ανοχής. Οι επιλογές κρούσης του Πενταγώνου κυμαίνονται από ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις έως ενεργειακές υποδομές.
Είναι αυτονόητο ότι ο «αρχικοινωνιοπαθής» —που βρίσκεται ήδη σε κατάσταση πανικού για την επικείμενη καταστροφή των ενδιάμεσων εκλογών— αποτελεί εύκολη λεία για το ισχυρό φιλοπολεμικό σιωνιστικό λόμπι και τους δωρητές του. Ο απόλυτος στρατηγικός κίνδυνος, επομένως, έγκειται στο γεγονός ότι αυτή η αδιάκοπη πίεση θα μπορούσε να στείλει ένα μήνυμα που η Τεχεράνη θα ερμήνευε ως επικείμενη επίθεση, ακόμη και αν η Ουάσιγκτον δηλώσει δημόσια ότι δεν θα πραγματοποιηθεί καμία επίθεση πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές.
Η Υεμένη οδηγεί την κατάσταση στο επόμενο επίπεδο
Εν τω μεταξύ, προνομιούχες πηγές στην Ισλαμαμπάντ επιβεβαιώνουν την επιτυχία μιας πακιστανικής πυραυλικής δοκιμής με ταχύτητα 7 Mach, με βεληνεκές αρκετών χιλιάδων χιλιομέτρων. Αυτή η νέα δυνατότητα διαθέτει όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να αλλάξει σημαντικά την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, ενισχύοντας την αποτρεπτική ισχύ του Πακιστάν και την ικανότητά του να επηρεάζει όλους τους υπολογισμούς της περιφερειακής ασφάλειας, ενώ παράλληλα εμβαθύνει τους δεσμούς του Πακιστάν με την Κίνα, το Ιράν και τις πετρελαϊκές μοναρχίες του Κόλπου.
Και ιδού μια άλλη αποκλειστική πληροφορία: μέλη της ισραηλινής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένου ενός υποστράτηγου, έφυγαν από το Ριάντ αφότου ο MbS, σε μια υποτιθέμενη στιγμή διαύγειας, είπε «όχι» στην προσφορά «βοήθειας» της αίρεσης του θανάτου. Κι όμως, περισσότερα από 100 μέλη της CENTCOM βρίσκονται ακόμα εκεί.
Η απόφαση του MbS μπορεί να του επιβλήθηκε από την Τουρκία και το Πακιστάν - τα άλλα δύο υπογράφοντα μέρη της Συμμαχίας Άμυνας της Μέκκας, τα οποία βρέθηκαν ξαφνικά στην ίδια αίθουσα κρίσης στο Ριάντ, δίπλα-δίπλα με πράκτορες της αίρεσης του θανάτου.
Ενώ η αποχώρησή τους μπορεί να έχει αποτρέψει τον κίνδυνο κλιμάκωσης, οι Αμερικανοί πράκτορες παραμένουν εκτεθειμένοι: οποιαδήποτε επίθεση, από όπου κι αν προέρχεται, που θα προκαλέσει αμερικανικά θύματα θα εμπλέξει αμέσως την Ουάσινγκτον στον πόλεμο μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ανσαράλα.
Ο πόλεμος μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ανσάρα έχει πράγματι φτάσει σε νέο επίπεδο αστάθειας. Το εκρηκτικό μείγμα της αναχαίτισης ενός πυραύλου κρουζ πάνω από την επαρχία Μεδίνα, των αναχαιτίσεων μη επανδρωμένων αεροσκαφών σε άλλα μέρη της Σαουδικής Αραβίας και των πυραυλικών επιθέσεων από τις ένοπλες δυνάμεις της Υεμένης εναντίον του προεδρικού συγκροτήματος της κυβέρνησης-μαριονέτας στο Άντεν είναι μόνο η αρχή.
Αυτό που συνέβη αφότου η Ανσάραλα στόχευσε τη Νατζράν — μια από τις νότιες επαρχίες της Σαουδικής Αραβίας που κλάπηκε από την Υεμένη το 1934 από τους Βρετανούς — είναι αρκετά εκπληκτικό.
Ένας Σαουδάραβας εκπρόσωπος κατηγόρησε την Ανσάραλα ότι εκτόξευσε πυραύλους κρουζ στη Μεδίνα. Η απάντηση από τον εξέχοντα εκπρόσωπο των ενόπλων δυνάμεων της Υεμένης, στρατηγό Γιαχία Σάρι, ήταν καυστική: «Δεν διεξάγαμε καμία στρατιωτική επιχείρηση με στόχο το σαουδαραβικό έδαφος σήμερα. Επομένως, ο ισχυρισμός του Σαουδάραβα εχθρού ότι η Μεδίνα έγινε στόχος είναι μια καθαρή κατασκευή και ένα σοβαρό ψέμα » .
Μετάφραση: Η Υεμένη επιτίθεται σε μία από τις πρώην επαρχίες της. Οι Σαουδάραβες εξαπολύουν μια μαζική εκστρατεία παραπληροφόρησης, κατασκευάζοντας μια επίθεση σε ένα από τα δύο ιερά τζαμιά - πιθανώς στο πλαίσιο της προετοιμασίας για μια επιχείρηση ψευδούς σημαίας. Στη συνέχεια, η Υεμένη αρνείται αμέσως ότι έχει πλήξει οποιοδήποτε (η έμφαση δική μου) σαουδαραβικό έδαφος.
Αυτό σημαίνει ότι η Σαναά δηλώνει διακριτικά, ώστε να καταλάβουν όλοι, ότι δεν διεξάγει πλέον επιχειρήσεις στο εξωτερικό (η έμφαση δική μου) στις τρεις επαρχίες: Τζιζάν, Νατζράν και Ασίρ. Ήδη προετοιμάζει —ψυχολογικά και επιχειρησιακά— το έδαφος για να ανακτήσει τα κλεμμένα εδάφη της.
Όλα αυτά μπορούν να συνοψιστούν σε αυτήν τη συνοπτική ανάλυση της Υεμένης για την αποδόμηση του πλούσιου Οίκου των Σαούντ:
«Η Υεμένη υπονομεύει τους εξαιρετικά εύθραυστους πυλώνες της μη πετρελαϊκής οικονομίας στους οποίους οι πειρατές της ερήμου έχουν βασίσει όλες τις ελπίδες τους: εικόνα, άμεσες ξένες επενδύσεις (ΑΞΕ), διαφυγή από την πραγματικότητα, καθώς και ατιμωρησία και άτρωτο στην τρομοκρατία στο εξωτερικό».
Πώς το Πακιστάν και το Ιράν παρακάμπτουν το ΔΝΤ
Τώρα δώστε προσοχή σε ένα μάλλον απροσδόκητο γεγονός που έλαβε χώρα στα μέσα της εβδομάδας στην Μπανγκόκ, κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνάντησης του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας — το οποίο συνοδεύτηκε από διαμαρτυρίες στους δρόμους της Ταϊλάνδης.
Ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας του Ιράν, Αμπντολνασέρ Χεμμάτι, συναντήθηκε με τον διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας του Πακιστάν, Τζαμίλ Αχμάντ, στο περιθώριο αυτής της σημαντικής ετήσιας τελετής προς τιμήν του αμερικανικού δολαρίου.
Το Πακιστάν υπόκειται στον σιδηρούν κλοιό των διαρθρωτικών προσαρμογών που επιβάλλονται από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα — και, επιπλέον, απειλείται με κυρώσεις από τις ΗΠΑ επειδή διατηρεί εμπορικές σχέσεις με το Ιράν.
Το γεγονός ότι το Πακιστάν και το Ιράν συζητούν de facto την αποδολαριοποίηση στην καρδιά της φωλιάς των λιονταριών - τον ναό του αμερικανικού δολαρίου - είναι επομένως ανεκτίμητο.
Η υποδομή υπάρχει από το 2023, χάρη σε μια συμφωνία ανταλλαγής νομισμάτων που χρησιμοποιεί το ριάλ και τη ρουπία αντί του δολαρίου ΗΠΑ. Η ανταλλαγή πραγματοποιείται από τις δύο κεντρικές τράπεζες και οι τραπεζικές ροές δρομολογούνται μέσω της Bank Melli στο Ιράν και της Bank Mellat στο Πακιστάν. Οι συνοριακές αγορές τους -τουλάχιστον έξι από αυτές- ακμάζουν: φυσικές εμπορικές οδοί που παρακάμπτουν εντελώς το δολάριο ΗΠΑ.
Αυτό που συζητούσαν στην Μπανγκόκ νωρίτερα αυτή την εβδομάδα ήταν πώς να επεκτείνουν αυτό το σύστημα: δεν τους ένοιαζαν καθόλου οι δευτερογενείς κυρώσεις των ΗΠΑ. Ειδικά επειδή η Τεχεράνη προσφέρει στην Ισλαμαμπάντ αυτό που το αμερικανικό σύστημα απλά δεν μπορεί: κυριαρχία, καμία αλλαγή καθεστώτος, καμία λιτότητα, καμία ηθικολογία και, πάνω απ 'όλα, καμία διαρθρωτική προσαρμογή.
Για να μην αναφέρουμε ότι το Πακιστάν χρειάζεται απεγνωσμένα το ιρανικό φυσικό αέριο — και τις εμπορικές οδούς του νέου Δρόμου του Μεταξιού που κατέστη δυνατές χάρη στην Κίνα.
Το Ιράν έχει χτίσει μια ολόκληρη οικονομία παρακάμπτοντας εντελώς το ΔΝΤ — και είναι ικανό να επιβιώσει από ένα τσουνάμι κυρώσεων, έναν αποκλεισμό και έναν πόλεμο.
Σήμερα, το Ιράν και το Πακιστάν βρίσκονται στη διαδικασία οικοδόμησης μιας μετα-αμερικανικής οικονομικής τάξης στο σταυροδρόμι της Μέσης Ανατολής και της Νότιας Ασίας — με ανταλλαγές συναλλάγματος, ανταλλαγή, ακμάζουσες αγορές στα σύνορα και προσαρμοσμένα τραπεζικά κανάλια, γελοιοποιώντας έτσι τις δευτερογενείς κυρώσεις.
Παρεμπιπτόντως, αυτό συμβαίνει ακριβώς τη στιγμή που ένα τεράστιο ιρανικό τρένο, φορτωμένο με αργό πετρέλαιο — και το πρώτο από πολλά — πρόκειται να αναχωρήσει για... την Κίνα μέσω Κεντρικής Ασίας, στη σιδηροδρομική γραμμή του «νέου Δρόμου του Μεταξιού» που κατασκεύασε η Κίνα.
Η κουλουριασμένη κόμπρα μπορεί να είναι έτοιμη να επιτεθεί. Αλλά η κόμπρα, από αμνημονεύτων χρόνων, αγαπά επίσης τις δουλειές.
222%20(3)%20(3).jpg)
%20(1)%20(1).png)
.png)
%20(2)%20(1)%20(1).png)
0 comments: