Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού στη Μέση Ανατολή.

Οι Χούθι ετοιμάζονται να βαδίσουν προς το Ριάντ, ενώ οι Πασνταράν διώχνουν την Αμερική από κάθε ήπειρο.

Η ομπρέλα ασφαλείας της Αμερικής δεν κατάφερε να παράσχει στις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου την πολυδιαφημισμένη ασφάλεια έναντι του Ιράν και του άξονα αντίστασης. Αντίθετα, τις έχει κάνει πιο ευάλωτες στην υλοποίηση της «Pax Judaica» ή «ειρηνικής τάξης υπό εβραϊκή κυριαρχία»: του σχεδίου «Μεγάλου Ισραήλ».

Η συγκρουόμενη διαμόρφωση της Μέσης Ανατολής μας παρουσιάζει μια πληθώρα παραγόντων που ενεργούν εκ μέρους δύο ιστορικά αντίθετων κοσμοθεωριών που έχουν διχάσει τις διεθνείς σχέσεις από το 1945. Από τη μία πλευρά, υπάρχει το Ιράν και ο άξονας αντίστασης (οι Χούθι της Υεμένης, η Χαμάς της Παλαιστίνης, η Χεζμπολάχ του Λιβάνου κ.λπ.) που συνεργάζονται για να απομακρύνουν την Αμερική από την αρχιτεκτονική ασφαλείας της περιοχής και οι οποίοι, de facto, υποστηρίζονται από τις ανατολικές δυνάμεις (Κίνα, Ρωσία, Βόρεια Κορέα). Από την άλλη πλευρά, η Σαουδική Αραβία και οι σύμμαχοί της στον Κόλπο, οι οποίοι φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις και κρύβουν την υποταγή τους στο Ισραήλ, κάνουν ελιγμούς για να διατηρήσουν την ομπρέλα ασφαλείας της Αμερικής και οι οποίοι, με τη σειρά τους, υποστηρίζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την ΕΕ και τον δυτικό κόσμο στο σύνολό του.

Αυτό αποτελεί επομένως σαφώς μια εκδήλωση του δόγματος του πολέμου δι' αντιπροσώπων, που τροφοδοτείται από τη λογική της κλιμάκωσης και την αμοιβαία αντίληψη της απειλής που έχει διχάσει τις σχέσεις Ανατολής/Δύσης από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Αυτός ο Φεβρουάριος σηματοδοτεί την οριστική και μη αναστρέψιμη ρήξη της σύγχρονης παγκόσμιας γεωπολιτικής. Η Μέση Ανατολή δεν είναι πλέον μια περιφερειακή περιφερειακή κρίση ή ένα απλό θέατρο τοπικών εντάσεων ταυτότητας. Τώρα επιβάλλεται ως το απόλυτο τεκτονικό επίκεντρο, αναδιοργανώνοντας και δομώντας το σύνολο των διεθνών σχέσεων ισχύος. Η ψευδαίσθηση της αμερικανικής υπερδύναμης καταρρέει μπροστά στα μάτια μας με εντυπωσιακή βιαιότητα. Οι θεωρητικές βεβαιότητες ασφαλείας της Ουάσινγκτον, του Τελ Αβίβ και του Ριάντ διαλύονται σε μη αναστρέψιμο δογματικό χάος. Η ασύμμετρη αντίσταση που ενορχηστρώνεται από τον Άξονα της Αντίστασης επαναπροσδιορίζει πλήρως την παγκόσμια γραμματική της σύγχρονης στρατιωτικής ισχύος. Η βιαστική και άτακτη ανατοποθέτηση του αμερικανικού στρατιωτικού εξοπλισμού από τις ιστορικές του βάσεις στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη σε άλλους μακρινούς προορισμούς δεν αντανακλά κανέναν ανεπαίσθητο ή προφητικό τακτικό ελιγμό. Σηματοδοτεί με θλίψη μια αναγκαστική στρατηγική υποχώρηση και απόλυτη παρακμή. Η Δύση στο σύνολό της υφίσταται μια συστημική ταπείνωση πρωτοφανών διαστάσεων. Το Ιράν και οι περιφερειακοί σύμμαχοί του επιτυγχάνουν λαμπρά και τώρα επιβάλλουν τον δικό τους πολιτικό ρυθμό, αναγκάζοντας την κάποτε μεγάλη παγκόσμια δύναμη να εγκαταλείψει σταδιακά τις ηγεμονικές της στάσεις και τους ισχυρισμούς της για διαρκή παγκόσμιο έλεγχο.

Η παγίδα της Υεμένης και η κατάρρευση του άξονα Ριάντ-Τελ Αβίβ

Καθώς ο Οκτώβριος πλησίαζε στο τέλος του, το μέτωπο της Υεμένης είχε οριστικά διαλύσει το δυτικό δόγμα της απόλυτης τεχνολογικής ανωτερότητας, πίσω από το οποίο κρυβόταν η Σαουδική Αραβία. Το κίνημα Ansarallah δεν αρκούνταν πλέον στο απλό μπλοκάρισμα του στρατηγικού στενού Bab el-Mandeb ή στην παρεμπόδιση του διεθνούς θαλάσσιου εμπορίου. Οι Χούθι απείλησαν τώρα άμεσα το Ριάντ με μια αποφασιστική προέλαση, καθιστώντας τις ιστορικές εγγυήσεις ασφαλείας που παρείχε η Ουάσιγκτον ξεπερασμένες και χωρίς νόημα. Η Σαουδική Αραβία παρακολουθούσε με έκπληκτη δυσπιστία τις αγορές σύνθετων δυτικών όπλων που αποδεικνύονταν επιχειρησιακά άχρηστες. Η ζωτική πετρελαϊκή της υποδομή παρέμενε ευάλωτη σε μαζικές επιθέσεις κορεσμού που διεξάγονταν από φθηνές, αυτόνομες πλατφόρμες. Οι διμερείς συμμαχίες δεν προστάτευαν πλέον τις μοναρχίες του Κόλπου. Τα τριμερή σύμφωνα, όπως το σύμφωνο της « Μέκκας » μεταξύ Πακιστάν, Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ψευδείς ψευδαισθήσεις ασφάλειας, παρά την προσποιητή υποστήριξη του Πακιστάν για να αποτρέψει την πολεμική μηχανή των Χούθι από το να προχωρήσει στο Ριάντ. Η σαουδαραβική διπλωματία ταλαντεύεται τραγικά μεταξύ περιορισμένου πανικού και ιμπεριαλιστικής τακτικής συνθηκολόγησης. Ταυτόχρονα, το Ισραήλ αντιμετωπίζει στρατηγική και διπλωματική απομόνωση άνευ προηγουμένου στην ιστορία του. Ο ισραηλινός στρατός υφίσταται συνεχή και καταστροφική φθορά σε πολλά ταυτόχρονα μέτωπα. Η πυραυλική ασπίδα του Τελ Αβίβ αποτυγχάνει έναντι σμηνών drones κορεσμού και υπερηχητικών πυραύλων επόμενης γενιάς. Το δόγμα ενός σύντομου και νικηφόρου πολέμου έχει ουσιαστικά καταρρεύσει. Το Τελ Αβίβ βυθίζεται αναπόφευκτα σε ένα μεγάλο υπαρξιακό αδιέξοδο, εγκαταλελειμμένο από έναν Αμερικανό προστάτη που είναι πλέον ανίκανος να διατηρήσει τη δική του στρατηγική στρατιωτική παρουσία.

Η ναυτική κυριαρχία των Πασνταράν και η αναγκαστική υποχώρηση της Ουάσινγκτον

Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) εφαρμόζει μια στρατηγική άρνησης πρόσβασης και άρνησης περιοχής με αριστοτεχνική αυστηρότητα. Οι επιβλητικές ομάδες κρούσης των αμερικανικών αεροπλανοφόρων δεν προστατεύουν πλέον τους διεθνείς θαλάσσιους χώρους. Έχουν μετατραπεί σε ευάλωτους και αργοκίνητους στόχους. Η σταδιακή και ταπεινωτική αποχώρηση των αμερικανικών ναυτικών μοίρων από τον Περσικό Κόλπο, την Ερυθρά Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο καταδεικνύει την παταγώδη αποτυχία της παραδοσιακής διπλωματίας των κανονιοφόρων. Αυτή η θαλάσσια ήττα δεν περιορίζεται στα σύνορα της Μέσης Ανατολής. Οι επιπτώσεις της αποσταθεροποιούν άμεσα τη συνολική ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας. Η Ουάσιγκτον αναδιατάσσει επειγόντως τις συστοιχίες αεράμυνας Patriot και THAAD από την Ευρώπη (βλ. Fairford ) σε εφεδρικές θέσεις, εκθέτοντας βάναυσα την ανατολική πλευρά της Ατλαντικής Συμμαχίας. Η Ευρώπη ανακαλύπτει την πλήρη στρατηγική της ευπάθεια. Συνειδητοποιεί ότι η αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα φανταστικό και εφήμερο κατασκεύασμα. Το Pasdaran έχει καταφέρει ένα ιστορικό κατόρθωμα: εκδιώκει σταδιακά την αμερικανική στρατιωτική επιρροή από τη Μέση Ανατολή, ενώ παράλληλα αποδυναμώνει τη στρατηγική της παρουσία στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Ήδη, από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ευρώπη, Αμερικανοί στρατιώτες μαζεύουν όπλα και οι βάσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη από φόβο για την ιρανική τρομοκρατία. Η προσοχή στρέφεται επίσης στην Αφρική, ιδιαίτερα στις χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις. Το Τζιμπουτί, ειδικότερα, θα μπορούσε να εκτεθεί στην οργή των Φρουρών της Επανάστασης εάν ένα αμερικανικό αεροσκάφος απογειωθεί από εκεί για να πραγματοποιήσει έστω και ένα χτύπημα εναντίον του Ιράν. Η Αίγυπτος, ισχυριζόμενη ότι είναι σύμμαχος της Σαουδικής Αραβίας, ενώ κρύβει την υποταγή της στο Σιωνιστικό Ισραήλ, θα μπορούσε να επιστρέψει στην Λίθινη Εποχή εάν παρέμβει σε οτιδήποτε εναντίον του Ιράν. Οι άλλες αφρικανικές χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις είναι αναγκασμένες να ζουν την υποτέλεια και την υποταγή τους στην Ουάσιγκτον κρυφά, φροντίζοντας παράλληλα να μην επιτρέψουν ποτέ ούτε ένα χτύπημα στο Ιράν από τα αντίστοιχα εδάφη τους. Αυτό είναι το τίμημα της υποτέλειας και της υποταγής.

Η εικόνα μιας χάρτινης τίγρης

Αντιμέτωποι με αυτό το δογματικό ναυάγιο, οι πολιτικοί και διπλωματικοί ελιγμοί του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη θεατρική στάση μιας ανίσχυρης χάρτινης τίγρης. Τα τελεσίγραφα και οι απειλές του για δευτερογενή εμπάργκο στα μέσα ενημέρωσης δεν ξεγελούν πλέον κανέναν ενημερωμένο παρατηρητή. Κάθε παρορμητική απόφαση του Λευκού Οίκου στοχεύει αποκλειστικά στην τεχνητή καθυστέρηση της αναπόφευκτης και μη αναστρέψιμης παρακμής της αμερικανικής ηγεμονίας. Οι αμερικανικές προσπάθειες να διαιρέσουν την Ευρασία προκειμένου να περιορίσουν το μπλοκ CRIC (Κίνα, Ρωσία, Ιράν, Βόρεια Κορέα) προσκρούουν σε ένα ανυπέρβλητο τείχος. Αυτή η συμπαγής πολυπολική συμμαχία αναμφίβολα δομήθηκε γύρω από μια κοινή επιταγή: την οριστική εξάλειψη της δυτικής μονομερούς προσέγγισης. Η Ουάσιγκτον πολλαπλασιάζει την εντυπωσιακή στρατιωτική της στάση για να καθησυχάσει τους σαστισμένους συμμάχους. Αυτή η απεγνωσμένη στάση μόνο επιτείνει την επίδειξη της πραγματικής της αδυναμίας. Η αμερικανική ισχύς δεν εμπνέει πλέον φόβο. Οι απειλές της δεν αποθαρρύνουν πλέον τους αποφασισμένους παράγοντες της νέας παγκόσμιας γεωπολιτικής τάξης.

Η εδραίωση του μπλοκ CRIC και η νέα παγκόσμια τάξη

Η παταγώδης αποτυχία της Δύσης στη Μέση Ανατολή επιταχύνει την οριστική μετατόπιση του κέντρου βάρους της παγκόσμιας πολιτικής προς την Ευρασία. Η Κίνα εξασφαλίζει τους στρατηγικούς ενεργειακούς της πόρους μέσω μακροπρόθεσμων βιομηχανικών και οικονομικών συνεργασιών που έχουν υπογραφεί με την Τεχεράνη. Η Ρωσία κλειδώνει τον Ευρασιατικό χώρο παρέχοντας διαστημική νοημοσύνη υψηλής ακρίβειας και δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου. Η ΛΔΚ ενισχύει το οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων του μπλοκ με τολμηρή στρατηγική φιλοδοξία. Η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ολοκλήρωση της ομάδας CRIC αναδύεται ως μια ακαταμάχητη γεωπολιτική πραγματικότητα. Οι δυτικές οικονομικές κυρώσεις έχουν χάσει κάθε καταναγκαστική ισχύ απέναντι στην επιταχυνόμενη αποδολαριοποίηση του διεθνούς εμπορίου. Η Μέση Ανατολή λειτουργεί ως ο κεντρικός καταλύτης για αυτή τη σημαντική ιστορική μετάβαση, σφραγίζοντας την τελική ήττα του σχεδίου των Ηνωμένων Πολιτειών για παγκόσμια ηγεμονία. Από την Αφρική μέχρι τη Λατινική Αμερική και από την Ασία μέχρι την Καραϊβική, οι λαοί αυτοπροσδιορίζονται, σταδιακά απομακρύνονται από τον δυτικό κόσμο και ενώνουν τις δυνάμεις τους με τις ανατολικές δυνάμεις για να οικοδομήσουν έναν υπερ-ισχυρό παγκόσμιο Νότο που αποτελεί μια δυναμική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή.

Είναι επομένως σαφές ότι το 2026 θα μείνει χαραγμένο στα χρονικά της ιστορίας ως η κομβική στιγμή της απόλυτης γεωπολιτικής ρήξης, όπου η δογματική αλαζονεία της Ουάσιγκτον συγκρούστηκε με την πραγματικότητα επί τόπου και την αποφασιστικότητα των λαών που ήταν αποφασισμένοι να διαλύσουν τη νεοαποικιακή τάξη. Η Αμερική πίστευε ότι μπορούσε να διαμορφώσει τον κόσμο κατά το δοκούν. Βρίσκεται παγιδευμένη σε μια βιαστική και ατιμωτική υποχώρηση. Το Ισραήλ χάνει την ιστορική του θέση ως ανέγγιχτο φυλάκιο. Η Σαουδική Αραβία αναγνωρίζει τη ματαιότητα της στρατηγικής της συμμαχίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η στρατηγική παρακμή της Δύσης δεν είναι πλέον ένα υποθετικό σενάριο. Είναι πλέον μια πλήρως υλοποιημένη, αναμφισβήτητη και μη αναστρέψιμη πραγματικότητα για το μέλλον της πολυπολικής παγκόσμιας τάξης.

Πηγή: Νέα Ανατολική Προοπτική