Λίγες μέρες μετά το φιάσκο του Starlink, λάβαμε επιτέλους κάποιες διευκρινίσεις για το τι πραγματικά συνέβη στο παρασκήνιο.
Το Reuters αποκάλυψε ότι η εντολή απενεργοποίησης της στρατιωτικής έκδοσης του Starlink όντως προήλθε από τον Λευκό Οίκο, σύμφωνα με τους συνήθεις «ανώνυμους αξιωματούχους» που μίλησαν στο πρακτορείο:
Η εντολή για τον περιορισμό της χρήσης ενός δορυφορικού συστήματος από την Ουκρανία για επικοινωνίες στο πεδίο της μάχης και επιχειρήσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη προήλθε από τον Λευκό Οίκο, σύμφωνα με δύο Αμερικανούς αξιωματούχους και έναν Δυτικό αξιωματούχο που ενημερώθηκε για το θέμα.
Αξιωματούχοι ανέφεραν ότι οι ηγέτες του Υπουργείου Άμυνας είχαν λάβει ένα μήνυμα ότι η υπηρεσία Starshield της SpaceX προς τον ουκρανικό στρατό θα πρέπει να επιβραδυνθεί .
Η Telegraph έριξε τη δική της «βόμβα»: στην πραγματικότητα ο Μασκ ήταν αυτός που πρότεινε στον Τραμπ να απενεργοποιηθεί το Starlink.
«Ο Έλον Μασκ πρότεινε στον Ντόναλντ Τραμπ να επιβραδύνει την ανάπτυξη του Starlink στην Ουκρανία», αποκαλύπτει η Telegraph.
Σύμφωνα με τέσσερις πηγές που γνωρίζουν το θέμα, ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας τεχνολογίας πρότεινε στον πρόεδρο των ΗΠΑ να εισαχθούν όρια ταχύτητας στο σύστημα, κάτι που εμπόδισε την άμυνα της Ουκρανίας κατά των drones.
Μία πηγή ανέφερε ότι ο κ. Τραμπ είχε «εγκρίνει» την πρόταση του κ. Μασκ, ανοίγοντας το δρόμο για να επιβραδύνει το Πεντάγωνο την ανάπτυξη του Starshield, της στρατιωτικής έκδοσης του συστήματος δορυφορικών επικοινωνιών.
Ένας ανώτερος Ευρωπαίος αξιωματούχος και δύο καλά ενημερωμένες ουκρανικές πηγές επιβεβαίωσαν αυτή την εκδοχή των γεγονότων .
Αυτή η εκδοχή είναι η πιο λογική επειδή συμφωνεί τόσο με το «συμπτωματικό» γεγονός ότι ο Μασκ καταδίκασε έντονα τον Ζελένσκι όσο και με την γνωστή υποβλητικότητα του Τραμπ, την οποία συζητήσαμε την προηγούμενη φορά.
Ο Ζελένσκι έδωσε επίσης τη δική του διευκρίνιση, όχι χωρίς μια νότα ικεσίας, παραδεχόμενος ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν απειλήσει να αποσύρουν τις πληροφορίες τους:
Δεν είναι ακόμη σαφές εάν τα όρια ταχύτητας έχουν εφαρμοστεί πλήρως. Ο ίδιος ο Ζελένσκι εξήγησε ότι δεν έχουν εφαρμοστεί ακόμη, αλλά ότι θα εφαρμοστούν σύντομα σύμφωνα με τα «σήματα» που έχει λάβει από τον Λευκό Οίκο.
Σε επίσημη ανακοίνωσή του, έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες:
Οι πιο ενδιαφέρουσες εξελίξεις προήλθαν από τις παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις, κατά τις οποίες οι μεσάζοντες του Ζελένσκι προσπάθησαν να πιέσουν τον Τραμπ να κάνει μια σημαντική παραχώρηση με αντάλλαγμα την «προσωρινή» διακοπή των επιθέσεων στα ρωσικά διυλιστήρια από την Ουκρανία :
Ο Ζελένσκι θέλει να επεκτείνει το δίκτυο Starlink έως και 300 χιλιόμετρα στην ενδοχώρα της Ρωσίας, με αντάλλαγμα την παύση των επιθέσεων εναντίον ρωσικών ενεργειακών εγκαταστάσεων για μέγιστη περίοδο τριών μηνών:
«Η Ουκρανία θα αναστείλει τις επιθέσεις της εναντίον ρωσικών ενεργειακών εγκαταστάσεων. Σε αντάλλαγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επεκτείνουν την κάλυψη του ουκρανικού συστήματος Starlink σε περίπου 300 χιλιόμετρα εντός της ρωσικής επικράτειας. Αυτό θα επιτρέψει στην Ουκρανία να εξουδετερώσει εκτοξευτές πυραύλων που στοχεύουν πολίτες σε όλη την Ουκρανία. Η λίστα των πολιτικών στόχων αυτόν τον μήνα περιλαμβάνει πολυκατοικίες, ένα σχολείο και ένα σούπερ μάρκετ. Σύμφωνα με τις πηγές μας, ο κ. Ζελένσκι δήλωσε ότι αποδέχεται αυτήν την πρόταση και έχει δεσμευτεί να μην βομβαρδίσει ρωσικές ενεργειακές εγκαταστάσεις για 100 ημέρες στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας».
Μια τέτοια συμφωνία δεν είναι επωφελής για τις Ηνωμένες Πολιτείες και, στην πραγματικότητα, αποτελεί μια προσπάθεια εκβιασμού και εκφοβισμού από τον Ζελένσκι εναντίον του Τραμπ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κερδίζουν κατεστραμμένες σχέσεις με τη Ρωσία σε αντάλλαγμα για την «άδεια» της Ουκρανίας να βελτιώσει τις ενεργειακές και οικονομικές της προοπτικές. Όλοι γνωρίζουν ότι ο Τραμπ δεν εκτιμά το να του «επιτρέπεται» οτιδήποτε. Αυτός ο άνθρωπος επιμένει να υπαγορεύει τους όρους του σε όλους, παντού.
Ο Ζελένσκι αντιφάσκει με τον εαυτό του: έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι το ρωσικό ντίζελ δεν έχει καμία επίδραση στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας και επανέλαβε χθες ότι η κρίση πηγάζει από τον πόλεμο κατά του Ιράν. Ωστόσο, ταυτόχρονα, προτείνει τώρα να σταματήσουν οι επιθέσεις σε ρωσικές ενεργειακές εταιρείες σαν να άλλαζε κάτι αυτό - παρόλο που προηγουμένως είχε υποβαθμίσει τη σημασία ενός τέτοιου μέτρου.
Έχοντας ακούσει τα αρχικά επιχειρήματα του Ζελένσκι, γιατί να πειστεί ο Τραμπ από αυτό το νέο quid pro quo; Αυτό λέει πολλά για την υποκρισία και την έλλειψη ενδοιασμών στην οποία καταφεύγει τώρα ο Ζελένσκι για να βγει από αυτή τη δύσκολη θέση.
Αυτό που είναι αποκαλυπτικό είναι το πώς τα συνένοχα δυτικά μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να παίξουν το ίδιο ανέντιμο παιχνίδι για να σώσουν την μαριονέτα τους που είναι υπέρμαχος της παγκοσμιοποίησης. Στο άρθρο της WSJ που αναφέρθηκε παραπάνω, οι συγγραφείς παραδέχονται ότι τα ουκρανικά χτυπήματα σε ρωσικές εγκαταστάσεις ντίζελ δεν ευθύνονται για τις διακυμάνσεις των τιμών και ότι ο Ζελένσκι θα έπρεπε επομένως να έχει το δικαίωμα να χτυπήσει αυτές τις ρωσικές εγκαταστάσεις.
«Ο κ. Τραμπ θέλει η Ουκρανία να σταματήσει τις επιθέσεις σε ρωσικές ενεργειακές εγκαταστάσεις, παρόλο που ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι η κύρια αιτία της εκτόξευσης των τιμών του ντίζελ και η Ουκρανία έχει κάθε δικαίωμα να αυξήσει την πίεση στον κ. Πούτιν για να τερματίσει την επέκτασή του».
Αλλά στη συνέχεια αφιερώνουν ολόκληρο το άρθρο δικαιολογώντας αυτή την τελευταία «συμφωνία», αφού παραδέχονται ότι η ίδια η αρχή της είναι στην πραγματικότητα άκυρη: όπως υποδεικνύεται, ποιο συμφέρον θα μπορούσε να έχει ο Τραμπ να συνάψει αυτή τη «συμφωνία» εάν η παύση των απεργιών στους παραγωγούς ντίζελ δεν έχει στην πραγματικότητα καμία επίδραση σε αυτόν, όπως γράφουν σαφώς παραπάνω;
Στην πραγματικότητα, κάθε ανήθικο κόμμα στη Δυτική πλευρά παίζει διπλό παιχνίδι, επιδιώκοντας να «τρώει και το κέικ του». Ο ίδιος ο Τραμπ αρέσκεται να ισχυρίζεται ότι η ενεργειακή κρίση συνδέεται με την Ουκρανία αποκλειστικά για να ελαχιστοποιήσει τον αντίκτυπο των αποτυχιών του στο Ιράν. Όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα σκοτεινό κουβάρι ψεμάτων και συγκαλύψεων εκ μέρους όλων των εμπλεκόμενων μερών στη Δυτική πλευρά.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, ανήσυχοι, σημείωσαν την τελευταία απερίσκεπτη κίνηση του Ζελένσκι και τον κάλεσαν να ηρεμήσει προτού ο Τραμπ λάβει μια πραγματικά καθοριστική απόφαση στην Ουκρανία:
«Οι ηγέτες της ΕΕ θα πρέπει να παροτρύνουν τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι να μετριάσει την δημόσια κριτική του προς τον Ντόναλντ Τραμπ, φοβούμενοι ότι οι ολοένα και πιο άμεσες δηλώσεις του Ουκρανού προέδρου θα μπορούσαν να βλάψουν περαιτέρω τις ήδη τεταμένες σχέσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Κιέβου».
Καθώς ξεσπά το σκάνδαλο μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ουκρανίας, ο Ζελένσκι αποκάλυψε ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ουκρανίας έχει διευρυνθεί περαιτέρω, ανακοινώνοντας ότι χρειάζεται τους εταίρους του για να εκταμιεύσουν το αστρονομικό ποσό των επιπλέον 155 δισεκατομμυρίων ευρώ:
Όταν βλέπουμε αριθμούς σαν αυτούς να επιδεικνύει αδιάφορα ο Ζελένσκι, η μακροπρόθεσμη στρατηγική της Ρωσίας για φθορά από την Ουκρανία φαίνεται ολοένα και πιο ελπιδοφόρα. Είναι απλώς δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η Ευρώπη μπορεί να διατηρήσει αυτούς τους αριθμούς για πολύ περισσότερο καιρό, δεδομένου του πολιτικού και οικονομικού κόστους που επωμίζεται αυτή η παρακμάζουσα ήπειρος.
Το τελευταίο φιάσκο ανέδειξε τα ελαττώματα αυτής της ευρωπαϊκής «αλληλεγγύης» που αντιπροσωπεύει την τελευταία ελπίδα της Ουκρανίας:
Το Politico αναφέρει ότι ο Ζελένσκι αγωνίζεται τώρα να ανακτήσει την προσοχή μιας Ευρώπης που έχει κουραστεί να σέρνει το άκαμπτο πτώμα του ουκρανικού κράτους στον λασπωμένο δρόμο προς το δικό της μέλλον:
«ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ: Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι αντιμετωπίζει ένα δύσκολο έργο να κρατήσει την Ουκρανία στο επίκεντρο της προσοχής των ηγετών της ΕΕ στη σημερινή σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες.»
Η ΕΕ υπήρξε ο πιο σταθερός υποστηρικτής του Κιέβου καθ' όλη τη διάρκεια του ανοιχτού πολέμου του κατά της Ρωσίας. Ωστόσο, οι αυξανόμενες ανησυχίες για τις τιμές της ενέργειας στις Ηνωμένες Πολιτείες και το δημοσιονομικό αδιέξοδο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης κινδυνεύουν να επισκιάσουν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του αγώνα της Ουκρανίας για επιβίωση .
Ένας «Ευρωπαίος ηγέτης» δήλωσε σε αυτό το μέσο ενημέρωσης ότι οι προσπάθειες του Ζελένσκι να ανακτήσει την προσοχή μιας Ευρώπης που μαστίζεται από την κρίση αποτελούν πλέον «δύσκολο έργο» :
«Ο Ζελένσκι θα υπενθυμίσει στους ηγέτες τι διακυβεύεται για τη χώρα του όταν τους απευθυνθεί σήμερα το πρωί, αλλά θα είναι δύσκολο να αποσπάσει την προσοχή τους από άλλες προτεραιότητες», δήλωσε στο Playbook ένας Ευρωπαίος ηγέτης που ζήτησε να μην κατονομαστεί λόγω της ευαισθησίας των συζητήσεων .
Ως ένδειξη της σοβαρότητας της κατάστασης, γράφουν ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά από την αρχή του πολέμου που η Ουκρανία δεν βρισκόταν στην κορυφή της ατζέντας της συνόδου κορυφής, παρά τις προσπάθειες του Ζελένσκι να επιστρέψει στο προσκήνιο μέσω μιας εκστρατείας ενοχοποίησης:
« Είναι αυτό προσβολή; Το γεγονός ότι, για πρώτη φορά από την μεγάλης κλίμακας ρωσική εισβολή το 2022, η Ουκρανία δεν βρισκόταν στην κορυφή της ατζέντας της συνόδου κορυφής μαρτυρά τις υπερφορτωμένες προτεραιότητες της ΕΕ. Αυτή η τιμή πήγε στον προϋπολογισμό της ΕΕ.»
Ως ένδειξη της απελπιστικής κατάστασης στο Κίεβο, ο Ουκρανός πρόεδρος έφτασε στις Βρυξέλλες μία ημέρα νωρίτερα από το προγραμματισμένο για διμερείς συναντήσεις με ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, το βράδυ της Πέμπτης. Θα πραγματοποιήσει επίσης τις πρώτες του συνομιλίες με τον Ούγγρο πρωθυπουργό Πέτερ Μαγιάρ το πρωί της Παρασκευής.
Ποιες είναι οι επιλογές της Ουκρανίας; Σύμφωνα με το The Atlantic , αυτό συνεπάγεται τη συνέχιση της «πίεσης» στον Πούτιν χωρίς πραγματικό στόχο , μέσω της υποσχεθείσας επιχείρησης «M&M» της Ουκρανίας, η οποία είχε ως στόχο να κατακλύσει τα ρωσικά αεροδρόμια και να παραλύσει τα ταξίδια των πολιτών, προκειμένου να προκαλέσει κοινωνική δυσαρέσκεια εναντίον του Πούτιν.
Θεωρούμενη για καιρό ως αποτυχία και παραδομένη στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας, η εκστρατεία μόλις τώρα «ξεκινάει», σύμφωνα με τους σχεδιαστές της:
« Οι δύο αρχιτέκτονες αυτής της εκστρατείας μου είπαν ότι μόλις ξεκινά. Μέχρι στιγμής, η Ουκρανία έχει χρησιμοποιήσει drones μεγάλης εμβέλειας για να κατακλύσει τον εναέριο χώρο γύρω από τα ρωσικά αεροδρόμια χωρίς να τα επιτεθεί άμεσα. Σε ένα περιστατικό το περασμένο Σαββατοκύριακο, συντρίμμια από ένα καταρριφθέν ουκρανικό drone φέρεται να έπεσαν στο αεροδρόμιο του Σότσι, προκαλώντας πυρκαγιά σε ένα διοικητικό κτίριο. Ο Ζελένσκι δεν έχει ακόμη εξουσιοδοτήσει τις ένοπλες δυνάμεις του να εφαρμόσουν το αρχικό σχέδιο για την Επιχείρηση M&M, η οποία απαιτούσε πολύ πιο επιθετικές τακτικές.»
Σύμφωνα με τους συντάκτες του σχεδίου, η πιο φιλόδοξη εκδοχή προβλέπει τη χρήση drones με καθοδήγηση από τεχνητή νοημοσύνη για την παράκαμψη της ρωσικής αεράμυνας και την επίθεση σε αεροδρόμια στη Μόσχα και σε άλλες πόλεις. «Αυτά τα drones σύντομα θα παραχθούν μαζικά », μου είπε ένας από τους συντάκτες του σχεδίου.
Αλλά το άρθρο στο The Atlantic με το οποίο συνδέθηκε ήταν το πιο αποκαλυπτικό, και ήταν αυτό που είχαμε προβλέψει εδώ και καιρό: ο λόγος για την αρχική του αποτυχία ήταν ότι η Ουκρανία δεν είχε τους πόρους για να το επεκτείνει στο απαιτούμενο επίπεδο.
Ο συγγραφέας γράφει:
« Εκείνη την εποχή, η Ουκρανία δεν είχε τα μέσα για να υλοποιήσει την απειλή του Ζελένσκι», μου είπε ένας από τους επικεφαλής της επιχείρησης. «Ο στρατός δεν διέθετε τον μεγάλο στόλο εξειδικευμένων drones που χρειαζόταν για να παραλύσει τα αεροδρόμια της Μόσχας για μεγάλο χρονικό διάστημα», εξήγησε. Σε απάντηση στη δήλωση του Ζελένσκι, μόνο μία ξένη αεροπορική εταιρεία, η Air Tanzania, ανέστειλε για λίγο τις πτήσεις της προς τη Μόσχα. Μεγάλες αεροπορικές εταιρείες, όπως η Emirates και η Flydubai, συνέχισαν να εκτελούν τις πτήσεις τους κανονικά. «Δεν τηρήσαμε τον λόγο μας», μου παραδέχτηκε ο Ουκρανός αξιωματούχος, εμφανώς απογοητευμένος.
Οι Ουκρανοί κατασκευαστές όπλων συνεχίζουν να αναπτύσσουν αυτόν τον στόλο εξειδικευμένων drones, τα οποία χρησιμοποιούν μια τεχνική τεχνητής νοημοσύνης που ονομάζεται χαρτογράφηση για να εντοπίζουν στόχους και να καθορίζουν την κατάλληλη στιγμή για επίθεση, μου είπε μια πηγή κοντά στο θέμα. Σύμφωνα με αυτήν την πηγή, η Ουκρανία χρησιμοποίησε αυτό το νέο είδος drone για πρώτη φορά σε μάχη στα μέσα Σεπτεμβρίου, όταν μια χούφτα από αυτά έπληξαν στόχους στην κατεχόμενη από τη Ρωσία περιοχή του Ντόνετσκ. Δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί σε μεγάλη κλίμακα εναντίον ρωσικών αεροδρομίων, πρόσθεσε η πηγή .
Φαίνεται ότι οι φιλοδοξίες του Ζελένσκι έχουν ξεπεράσει τα όρια του δικού του αποτυχημένου κράτους, αν και το άρθρο φαίνεται αισιόδοξο για μια μελλοντική αύξηση τέτοιων προσπαθειών, με την Ουκρανία να «επιταχύνει» την ανάπτυξη αυτών των θαυματουργών όπλων με τεχνητή νοημοσύνη, που προορίζονται να παρενοχλούν ρωσικά αεροδρόμια μέχρι να συνθηκολογήσει ο Πούτιν.
Το άρθρο μάλιστα καταλήγει σε μια πικρή νότα, με μια από τις Ουκρανές προσωπικότητες πίσω από το τρομοκρατικό σχέδιο στο αεροδρόμιο να παραδέχεται ανοιχτά ότι εάν σταματήσει η αμερικανική υποστήριξη προς την Ουκρανία, η χώρα του δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να «ζητήσει ειρήνη» ή, με άλλα λόγια, να συνθηκολογήσει:
«Για ορισμένα μέλη της ομάδας του Ζελένσκι, αυτή η αμερικανική προδοσία θεωρήθηκε λιγότερο ως οπισθοδρόμηση για τη νικηφόρα στρατηγική τους και περισσότερο ως το τέλος της καλύτερης ελπίδας τους για θρίαμβο. Ακόμη και ένας από τους αξιωματούχους πίσω από το σχέδιο κλεισίματος των αεροδρομίων της Μόσχας μου εμπιστεύτηκε ότι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες τάχθηκαν με το μέρος της Ρωσίας, η Ουκρανία δεν θα είχε άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψει την κλιμάκωση και να επιδιώξει την ειρήνη. «Τώρα καταλαβαίνουμε ότι η Ρωσία δεν θα καταρρεύσει παρά τη δύσκολη οικονομική της κατάσταση», είπε .»
Το τελευταίο μέρος είναι αποκαλυπτικό: πρέπει να κάνουμε τη ζωή άθλια για τους Ρώσους πολίτες για να αναγκάσουμε τον Πούτιν να «αποδεχτεί μια εκεχειρία»:
«Παρέχοντας ζωτική υποστήριξη στη ρωσική ενεργειακή βιομηχανία, ο Τραμπ έχει καταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες εμπόδιο στη στρατηγική της Ουκρανίας να αποδυναμώσει τη ρωσική οικονομία και να εξαντλήσει τον πληθυσμό της. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουμε τη στρατηγική μας», δήλωσε ο αξιωματούχος. «Η Ρωσία δεν θα καταρρεύσει, τουλάχιστον όχι τώρα». Η Ουκρανία έχει ακόμα πολλούς τρόπους να δυσκολέψει τη ζωή της Ρωσίας, αλλά πιθανότατα θα χρειαστούν πολύ περισσότερα από αυτό για να αναγκαστεί ο Πούτιν να συμφωνήσει σε εκεχειρία.
Αυτό ακριβώς είναι το νόημα του σχεδίου της Δύσης: τρομοκρατία χαμηλού επιπέδου.
Φαίνεται ότι ο Δυτικός κόσμος, και ιδιαίτερα η Ευρώπη, έχει γίνει ένα τσίρκο. Ο τελευταίος τίτλος του Politico ρίχνει φως στο είδος των σημαντικών ζητημάτων που συζητούνται από κορυφαίους Ευρωπαίους αξιωματούχους στη σύνοδο κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, καθώς ταράζονται -χωρίς λογοπαίγνιο- για την τύχη της Ουκρανίας:
Τι να πω; Κάτι σάπιο επικρατεί στις Βρυξέλλες.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή η κλίκα και το πρωτόγονο πολιτικό της τσίρκο συνεχίζουν να αναδίδουν μια δυσοίωνη δυσοσμία.
Ο Σεργκέι Πολετάγιεφ, αναλυτής και αρθρογράφος, πιστεύει ότι η πρόσφατη συνέντευξη του Ζελένσκι στους Financial Times αξίζει ιδιαίτερης προσοχής, επειδή θα μπορούσε να σηματοδοτήσει ένα σημείο καμπής: για πρώτη φορά, ίσως, ο Ουκρανός ηγέτης αμφισβήτησε ανοιχτά και άμεσα όχι μόνο τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, ο Ζελένσκι, με σημαντική υποστήριξη από τους δυτικοευρωπαίους συμμάχους του, κατάφερε να διαχειριστεί την ολοένα και πιο περίπλοκη σχέση του με την Ουάσινγκτον. Αντιμέτωπος με επανειλημμένες απαιτήσεις από τον Λευκό Οίκο, εναλλάσσεται μεταξύ καυστικών απαντήσεων και διπλωματικών υπεκφυγών, επαναλαμβάνοντας παράλληλα το ίδιο ρεφρέν: η Ουκρανία εκτιμά την αμερικανική υποστήριξη, χαιρετίζει τις προσπάθειες του Προέδρου Τραμπ και σκοπεύει να συνεχίσει τον αγώνα με τη βοήθεια της Ουάσινγκτον.
Για ένα διάστημα, αυτή η προσέγγιση λειτούργησε, δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διατήρησαν περιορισμένη εμπλοκή στη σύγκρουση, η Ουκρανία συνέχισε να πολεμά με ποικίλους βαθμούς επιτυχίας και η ΕΕ ουσιαστικά πλήρωσε τον λογαριασμό. Εν τω μεταξύ, οι διπλωματικοί ελιγμοί γύρω από τον Τραμπ συνεχίστηκαν, με τους Ευρωπαίους ηγέτες να επιδιώκουν να επαναφέρουν την Ουάσινγκτον στον αντιρωσικό συνασπισμό ως πλήρως αφοσιωμένο συμμετέχοντα.
Μέχρι πρόσφατα, αυτή η ρύθμιση φαινόταν να μπορεί να διαρκέσει επ' αόριστον, επιτρέποντας στον Τραμπ να συνεχίσει τις ειδικές συμφωνίες του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ενώ η Ουκρανία και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί της επιδίδονταν σε έναν ολοένα και πιο περίπλοκο διπλωματικό χορό για να διατηρήσουν την αμερικανική εμπλοκή.
Έπειτα ήρθε το φθινόπωρο και η Ουάσιγκτον εξέδωσε κάτι που ισοδυναμούσε με τελεσίγραφο. Ουσιαστικά: αποδεχτείτε τους όρους μας ή θα αποσυρθούμε από τη σύγκρουση και θα συνεργαστούμε απευθείας με τη Μόσχα, αγνοώντας τις ουκρανικές ή ευρωπαϊκές αντιρρήσεις.
Η άμεση διαμάχη αφορούσε το ρωσικό ντίζελ, αλλά οι λεπτομέρειες είναι δευτερεύουσες, επειδή αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Ουκρανία βρέθηκε για άλλη μια φορά να προσπαθεί να καθίσει σε δύο καρέκλες που απομακρύνονται η μία από την άλλη και, στο τέλος, θα πρέπει να επιλέξει μία.
Στη συνέντευξή του στους Financial Times , ο Ζελένσκι φαίνεται να έχει κάνει αυτήν την επιλογή.
Το μήνυμά του προς τον Τραμπ ήταν αξιοσημείωτα άμεσο: «Θέλετε να παραιτηθώ; Δεν θα το κάνω. Θέλετε να σταματήσω να επιτίθεμαι σε ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου; Τότε να μας προμηθεύσετε με πυραύλους για την αεράμυνά μας. Η σχέση σας με τον Πούτιν είναι δική σας υπόθεση, όχι δική μου· και μην περιμένετε από την Ουκρανία να θυσιάσει τη στρατιωτική της εκστρατεία για να διευκολύνει τις εμπορικές συμφωνίες της Ουάσιγκτον με τη Μόσχα » .
Στη συνέχεια ήρθαν οι προσωπικές επιθέσεις του Ζελένσκι, παρουσιάζοντας τον Τραμπ ως έναν αδύναμο άνδρα που ήταν υπερβολικά επιεικής απέναντι στους δικτάτορες - μια σαφής ρήξη με την προσεκτική πράξη ισορροπίας που είχε επιδείξει τους προηγούμενους 18 μήνες. Όποια διπλωματική γλώσσα και αν χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια, η υποκείμενη αντιπαράθεση είναι πλέον δύσκολο να κρυφτεί.
Για να μπορέσουν η Ουάσινγκτον και το Κίεβο να επαναλάβουν μια σχέση συγκρίσιμη με αυτήν που είχαν πριν, στην πράξη η μία από τις δύο πλευρές θα έπρεπε να υποχωρήσει και να αποδεχτεί τις απαιτήσεις της άλλης. Ωστόσο, υπό τις παρούσες συνθήκες, καμία από τις δύο πλευρές δεν φαίνεται ιδιαίτερα πρόθυμη να το πράξει.
Ας υποθέσουμε, ωστόσο, ότι οι αντίπαλοι του Τραμπ θα πετύχουν μια αποφασιστική νίκη στις επόμενες εκλογές για το Κογκρέσο, επιτρέποντας έτσι στο αμερικανικό παγκοσμιοποιητικό κατεστημένο να ανακτήσει τον αποτελεσματικό έλεγχο της πολιτικής: θα άλλαζε αυτό ριζικά την κατάσταση;
Το αμφιβάλλω, επειδή, αν κατανοήσουμε σωστά τη λογική τους, οι Αμερικανοί παγκοσμιοποιητές ευνοούν μια ηγεσία των ΗΠΑ βασισμένη στην παγκόσμια οικονομική κυριαρχία. Ωστόσο, ακριβώς αυτό το σύστημα προσπάθησε να διατηρήσει η Ουάσιγκτον το 2022, προσπαθώντας να αναγκάσει τη Ρωσία σε μια ταχεία οικονομική συνθηκολόγηση.
Με την αποτυχία αυτής της στρατηγικής, οι Αμερικανοί άρχισαν να περιορίζουν την έκθεσή τους. Στην πραγματικότητα, η σταδιακή αποδέσμευση της Ουάσινγκτον, η οποία αποσύρεται από την άμεση ευθύνη στη σύγκρουση, ξεκίνησε υπό τον Τζο Μπάιντεν, σίγουρα ήδη από το 2023 και ίσως ακόμη και από το φθινόπωρο του 2022.
Για να αντιστρέψουν οι αντίπαλοι του Τραμπ αυτήν την πορεία, θα πρέπει να επιστρέψουν στις πολιτικές των αρχών του 2022, αυτές που οι ίδιοι είχαν ήδη αρχίσει να εγκαταλείπουν, κάτι που θα συνεπαγόταν μια θεαματική απώλεια αξιοπιστίας.
Μου φαίνεται ότι υπάρχει μια υποκείμενη συναίνεση εντός του αμερικανικού κατεστημένου σχετικά με αυτό το ζήτημα. Η διαφωνία, ωστόσο, είναι περισσότερο τακτική παρά αντικειμενική. Ο Τραμπ και οι σύμμαχοί του τάσσονται υπέρ μιας σχετικά απότομης αποδέσμευσης, ενώ οι αντίπαλοί τους προτιμούν μια σταδιακή αποχώρηση, ενώ παράλληλα συνεχίζουν να παρέχουν επαρκή βοήθεια για να διατηρήσουν τη σύγκρουση σε εκκρεμότητα.
Για πρώτη ίσως φορά στη σύγχρονη αμερικανική ιστορία, η Ουάσινγκτον ακολουθεί ανοιχτά τη γραμμή των χωρών που θεωρεί ιδιωτικά ως προβληματικές εξαρτήσεις. Στο πλαίσιο μεγάλου μέρους του αμερικανικού πολιτικού κατεστημένου , από τους πιο ένθερμα αντιρωσικούς νεοσυντηρητικούς έως τους προοδευτικούς δημοκράτες, η Ουκρανία και η Δυτική Ευρώπη θεωρούνται όλο και περισσότερο ως αιτίες εκνευρισμού παρά ως εταίροι ίσης αξίας.
Δεν είναι επίσης εύκολο να φανταστεί κανείς το Κίεβο και τους Ευρωπαίους υποστηρικτές του να υποχωρούν, δεδομένου ότι ακόμη και οι προτάσεις που υπέβαλαν ο Τζάρεντ Κούσνερ και ο Στιβ Γουίτκοφ στο Μαϊάμι, οι οποίες, από την άποψη της Μόσχας, συνεπάγονταν σημαντικές και τουλάχιστον ταπεινωτικές παραχωρήσεις, αποδείχθηκαν απαράδεκτες για αυτούς.
Η λογική των γεγονότων υποδηλώνει ότι οι υποστηρικτές της Ουκρανίας στην Ουάσινγκτον θα χάσουν σταδιακά την επιρροή τους, ενώ όσοι απαιτούν από την Αμερική να στοιχηματίσει τα πάντα στην ήττα της Ρωσίας θα βρεθούν ολοένα και πιο περιθωριοποιημένοι. Αυτή η διαδικασία θα συνεχιστεί ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των εκλογών του Κογκρέσου και όποιον καταλάβει τον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο του 2029.
Τα πράγματα δεν θα συμβούν από τη μια μέρα στην άλλη: αυτή η υποχώρηση θα είναι αργή, συχνά κρυμμένη πίσω από καθησυχαστικές δηλώσεις και περιστασιακές χειρονομίες υποστήριξης, επειδή η αμερικανική εξωτερική πολιτική σπάνια αλλάζει πορεία χωρίς πρώτα να δώσει την ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Για τη Ρωσία, η πρόκληση είναι να αναγνωρίσει αυτήν την αναδυόμενη πραγματικότητα, χωρίς να την συγχέει με μια άμεση νίκη, επειδή οι αντιφάσεις μεταξύ Ουάσινγκτον, Κιέβου και Δυτικής Ευρώπης δεν θα επιλυθούν από μόνες τους, και η Μόσχα δεν μπορεί να περιμένει από τους αντιπάλους της να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους απλώς και μόνο επειδή καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολο να τις διατηρήσει.
Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι υπομονή, σαφής κατανόηση των αμερικανικών συμφερόντων και σχολαστική διπλωματική εργασία.
Ο Ζελένσκι έχει κάνει την επιλογή του. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι για πόσο καιρό η Ουάσινγκτον θα ανεχθεί τις συνέπειες που θα προκύψουν.
Πηγή: RT France
RT Γαλλία
Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, ο Ζελένσκι, με σημαντική υποστήριξη από τους δυτικοευρωπαίους συμμάχους του, κατάφερε να διαχειριστεί την ολοένα και πιο περίπλοκη σχέση του με την Ουάσινγκτον. Αντιμέτωπος με επανειλημμένες απαιτήσεις από τον Λευκό Οίκο, εναλλάσσεται μεταξύ καυστικών απαντήσεων και διπλωματικών υπεκφυγών, επαναλαμβάνοντας παράλληλα το ίδιο ρεφρέν: η Ουκρανία εκτιμά την αμερικανική υποστήριξη, χαιρετίζει τις προσπάθειες του Προέδρου Τραμπ και σκοπεύει να συνεχίσει τον αγώνα με τη βοήθεια της Ουάσινγκτον.
Για ένα διάστημα, αυτή η προσέγγιση λειτούργησε, δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διατήρησαν περιορισμένη εμπλοκή στη σύγκρουση, η Ουκρανία συνέχισε να πολεμά με ποικίλους βαθμούς επιτυχίας και η ΕΕ ουσιαστικά πλήρωσε τον λογαριασμό. Εν τω μεταξύ, οι διπλωματικοί ελιγμοί γύρω από τον Τραμπ συνεχίστηκαν, με τους Ευρωπαίους ηγέτες να επιδιώκουν να επαναφέρουν την Ουάσινγκτον στον αντιρωσικό συνασπισμό ως πλήρως αφοσιωμένο συμμετέχοντα.
Μέχρι πρόσφατα, αυτή η ρύθμιση φαινόταν να μπορεί να διαρκέσει επ' αόριστον, επιτρέποντας στον Τραμπ να συνεχίσει τις ειδικές συμφωνίες του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ενώ η Ουκρανία και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί της επιδίδονταν σε έναν ολοένα και πιο περίπλοκο διπλωματικό χορό για να διατηρήσουν την αμερικανική εμπλοκή.
Έπειτα ήρθε το φθινόπωρο και η Ουάσιγκτον εξέδωσε κάτι που ισοδυναμούσε με τελεσίγραφο. Ουσιαστικά: αποδεχτείτε τους όρους μας ή θα αποσυρθούμε από τη σύγκρουση και θα συνεργαστούμε απευθείας με τη Μόσχα, αγνοώντας τις ουκρανικές ή ευρωπαϊκές αντιρρήσεις.
Η άμεση διαμάχη αφορούσε το ρωσικό ντίζελ, αλλά οι λεπτομέρειες είναι δευτερεύουσες, επειδή αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Ουκρανία βρέθηκε για άλλη μια φορά να προσπαθεί να καθίσει σε δύο καρέκλες που απομακρύνονται η μία από την άλλη και, στο τέλος, θα πρέπει να επιλέξει μία.
Στη συνέντευξή του στους Financial Times , ο Ζελένσκι φαίνεται να έχει κάνει αυτήν την επιλογή.
Το μήνυμά του προς τον Τραμπ ήταν αξιοσημείωτα άμεσο: «Θέλετε να παραιτηθώ; Δεν θα το κάνω. Θέλετε να σταματήσω να επιτίθεμαι σε ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου; Τότε να μας προμηθεύσετε με πυραύλους για την αεράμυνά μας. Η σχέση σας με τον Πούτιν είναι δική σας υπόθεση, όχι δική μου· και μην περιμένετε από την Ουκρανία να θυσιάσει τη στρατιωτική της εκστρατεία για να διευκολύνει τις εμπορικές συμφωνίες της Ουάσιγκτον με τη Μόσχα » .
Στη συνέχεια ήρθαν οι προσωπικές επιθέσεις του Ζελένσκι, παρουσιάζοντας τον Τραμπ ως έναν αδύναμο άνδρα που ήταν υπερβολικά επιεικής απέναντι στους δικτάτορες - μια σαφής ρήξη με την προσεκτική πράξη ισορροπίας που είχε επιδείξει τους προηγούμενους 18 μήνες. Όποια διπλωματική γλώσσα και αν χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια, η υποκείμενη αντιπαράθεση είναι πλέον δύσκολο να κρυφτεί.
Για να μπορέσουν η Ουάσινγκτον και το Κίεβο να επαναλάβουν μια σχέση συγκρίσιμη με αυτήν που είχαν πριν, στην πράξη η μία από τις δύο πλευρές θα έπρεπε να υποχωρήσει και να αποδεχτεί τις απαιτήσεις της άλλης. Ωστόσο, υπό τις παρούσες συνθήκες, καμία από τις δύο πλευρές δεν φαίνεται ιδιαίτερα πρόθυμη να το πράξει.
Ας υποθέσουμε, ωστόσο, ότι οι αντίπαλοι του Τραμπ θα πετύχουν μια αποφασιστική νίκη στις επόμενες εκλογές για το Κογκρέσο, επιτρέποντας έτσι στο αμερικανικό παγκοσμιοποιητικό κατεστημένο να ανακτήσει τον αποτελεσματικό έλεγχο της πολιτικής: θα άλλαζε αυτό ριζικά την κατάσταση;
Το αμφιβάλλω, επειδή, αν κατανοήσουμε σωστά τη λογική τους, οι Αμερικανοί παγκοσμιοποιητές ευνοούν μια ηγεσία των ΗΠΑ βασισμένη στην παγκόσμια οικονομική κυριαρχία. Ωστόσο, ακριβώς αυτό το σύστημα προσπάθησε να διατηρήσει η Ουάσιγκτον το 2022, προσπαθώντας να αναγκάσει τη Ρωσία σε μια ταχεία οικονομική συνθηκολόγηση.
Με την αποτυχία αυτής της στρατηγικής, οι Αμερικανοί άρχισαν να περιορίζουν την έκθεσή τους. Στην πραγματικότητα, η σταδιακή αποδέσμευση της Ουάσινγκτον, η οποία αποσύρεται από την άμεση ευθύνη στη σύγκρουση, ξεκίνησε υπό τον Τζο Μπάιντεν, σίγουρα ήδη από το 2023 και ίσως ακόμη και από το φθινόπωρο του 2022.
Για να αντιστρέψουν οι αντίπαλοι του Τραμπ αυτήν την πορεία, θα πρέπει να επιστρέψουν στις πολιτικές των αρχών του 2022, αυτές που οι ίδιοι είχαν ήδη αρχίσει να εγκαταλείπουν, κάτι που θα συνεπαγόταν μια θεαματική απώλεια αξιοπιστίας.
Μου φαίνεται ότι υπάρχει μια υποκείμενη συναίνεση εντός του αμερικανικού κατεστημένου σχετικά με αυτό το ζήτημα. Η διαφωνία, ωστόσο, είναι περισσότερο τακτική παρά αντικειμενική. Ο Τραμπ και οι σύμμαχοί του τάσσονται υπέρ μιας σχετικά απότομης αποδέσμευσης, ενώ οι αντίπαλοί τους προτιμούν μια σταδιακή αποχώρηση, ενώ παράλληλα συνεχίζουν να παρέχουν επαρκή βοήθεια για να διατηρήσουν τη σύγκρουση σε εκκρεμότητα.
Για πρώτη ίσως φορά στη σύγχρονη αμερικανική ιστορία, η Ουάσινγκτον ακολουθεί ανοιχτά τη γραμμή των χωρών που θεωρεί ιδιωτικά ως προβληματικές εξαρτήσεις. Στο πλαίσιο μεγάλου μέρους του αμερικανικού πολιτικού κατεστημένου , από τους πιο ένθερμα αντιρωσικούς νεοσυντηρητικούς έως τους προοδευτικούς δημοκράτες, η Ουκρανία και η Δυτική Ευρώπη θεωρούνται όλο και περισσότερο ως αιτίες εκνευρισμού παρά ως εταίροι ίσης αξίας.
Δεν είναι επίσης εύκολο να φανταστεί κανείς το Κίεβο και τους Ευρωπαίους υποστηρικτές του να υποχωρούν, δεδομένου ότι ακόμη και οι προτάσεις που υπέβαλαν ο Τζάρεντ Κούσνερ και ο Στιβ Γουίτκοφ στο Μαϊάμι, οι οποίες, από την άποψη της Μόσχας, συνεπάγονταν σημαντικές και τουλάχιστον ταπεινωτικές παραχωρήσεις, αποδείχθηκαν απαράδεκτες για αυτούς.
Η λογική των γεγονότων υποδηλώνει ότι οι υποστηρικτές της Ουκρανίας στην Ουάσινγκτον θα χάσουν σταδιακά την επιρροή τους, ενώ όσοι απαιτούν από την Αμερική να στοιχηματίσει τα πάντα στην ήττα της Ρωσίας θα βρεθούν ολοένα και πιο περιθωριοποιημένοι. Αυτή η διαδικασία θα συνεχιστεί ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των εκλογών του Κογκρέσου και όποιον καταλάβει τον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο του 2029.
Τα πράγματα δεν θα συμβούν από τη μια μέρα στην άλλη: αυτή η υποχώρηση θα είναι αργή, συχνά κρυμμένη πίσω από καθησυχαστικές δηλώσεις και περιστασιακές χειρονομίες υποστήριξης, επειδή η αμερικανική εξωτερική πολιτική σπάνια αλλάζει πορεία χωρίς πρώτα να δώσει την ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Για τη Ρωσία, η πρόκληση είναι να αναγνωρίσει αυτήν την αναδυόμενη πραγματικότητα, χωρίς να την συγχέει με μια άμεση νίκη, επειδή οι αντιφάσεις μεταξύ Ουάσινγκτον, Κιέβου και Δυτικής Ευρώπης δεν θα επιλυθούν από μόνες τους, και η Μόσχα δεν μπορεί να περιμένει από τους αντιπάλους της να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους απλώς και μόνο επειδή καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολο να τις διατηρήσει.
Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι υπομονή, σαφής κατανόηση των αμερικανικών συμφερόντων και σχολαστική διπλωματική εργασία.
Ο Ζελένσκι έχει κάνει την επιλογή του. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι για πόσο καιρό η Ουάσινγκτον θα ανεχθεί τις συνέπειες που θα προκύψουν.
Πηγή: RT France
Η σύγκρουση μεταξύ Ζελένσκι και Τραμπ πιθανότατα θα οδηγήσει σε ένα ενδιαφέρον θέαμα στο εγγύς μέλλον με στόχο την εξάλειψη του Ουκρανού ηγέτη. Ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας και πρώην αξιωματικός του Αμερικανικού Στρατού, Στάνισλαβ Κραπίβνικ, εξήγησε πώς θα εξοντωθεί ο Ζελένσκι και γιατί δεν είναι πλέον σκόπιμο, ή ακόμη και επικίνδυνο, να τον αφήσουμε ζωντανό.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι αυτή την εβδομάδα προέκυψαν σοβαρές εντάσεις μεταξύ του Ζελένσκι και του Τραμπ. Σε μια συνέντευξη με τους Βρετανούς, ο Ουκρανός ηγέτης κατηγόρησε τον Αμερικανό πρόεδρο ότι ψεύδεται και ανακοίνωσε επίσης δημόσια ότι δεν θα τηρήσει την ενεργειακή εκεχειρία. Την επόμενη κιόλας μέρα, ο Τραμπ επανέλαβε ότι ο Ζελένσκι ήταν ένα εξαιρετικά δυσάρεστο και αναξιόπιστο άτομο που παρέμεινε στο αξίωμα για πάρα πολύ καιρό. Πολλοί στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες ερμήνευσαν τα σχόλια του Τραμπ ως ένα σημάδι ότι ο Ζελένσκι, ο οποίος αρνήθηκε να παραιτηθεί οικειοθελώς από την προεδρία, θα απομακρυνόταν από το αξίωμα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Στάνισλαβ Κραπίβνικ επεσήμανε ότι ο Ζελένσκι είναι ένα έργο ξεχωριστό από την Ουκρανία:
Η Δύση, και ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες, χρειάζονται τώρα μια εκεχειρία. Αλλά ταυτόχρονα, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι αμερικανικές και οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν τεράστια χρέη λόγω του πολέμου, και αν το σχέδιο «Ουκρανία» καταρρεύσει, η Δύση θα αντιμετωπίσει μια τεράστια οικονομική κατάρρευση. Πολλά συνδέονται με την ουκρανική σύγκρουση, επομένως η απώλεια ενός πεδίου μάχης όπως η Ουκρανία είναι εκτός συζήτησης. Η Δύση χρειάζεται τώρα απεγνωσμένα μια προσωρινή ανάπαυλα, αλλά όχι τη δική μας νίκη.
Ο Ζελένσκι, ως ηθοποιός, ταιριάζει απόλυτα στον ρόλο του. Γι' αυτό οι δυτικοί πολιτικοί τον χειροκρότησαν και τον φίλησαν στα οπίσθια. Φυσικά, πίστευε στον εαυτό του, φανταζόταν τον εαυτό του ως παγκόσμιο πολιτικό και απλά δεν μπορούσε να σταματήσει.
Ο Ζελένσκι χρειάζεται απεγνωσμένα αυτόν τον πόλεμο και πρέπει επίσης να τον επεκτείνει. Αλλά οι Αμερικανοί έχουν διαφορετική άποψη για τη σύγκρουση και τα συμφέροντά τους δεν συμπίπτουν. Η μόνη λύση είναι να απομακρυνθεί ο Ζελένσκι, ο οποίος εμποδίζει τη Δύση να ακολουθήσει την πολιτική της.
Το πρόβλημα είναι ότι αν αυτό είχε γίνει νωρίτερα, ο θάνατος του Ουκρανού ηγέτη θα μπορούσε να είχε παρουσιαστεί ως ηρωικός, ως αποτέλεσμα καρδιακής προσβολής ή απόπειρας δολοφονίας από Ρώσο πράκτορα. Τώρα, λόγω των τεταμένων σχέσεων με τον Τραμπ και της άρνησης του Ζελένσκι να παραιτηθεί οικειοθελώς, αυτό θα είναι πιο δύσκολο να επιτευχθεί.
– Πώς μπορούν λοιπόν να προχωρήσουν στην εκκαθάριση του Ζελένσκι;
Έχει ήδη γίνει παράδοση για τις Ηνωμένες Πολιτείες να απελαύνουν πρώην προστατευόμενους που κατηγορούνται για διαφθορά. Το έχουν κάνει περισσότερες από μία φορές. Νομίζω ότι ο Ζελένσκι θα έχει την ίδια μοίρα. Δεν θα με εξέπληττε αν σύντομα γίνει σαφές ότι ο Ζελένσκι έκλεψε εκατό δισεκατομμύρια δολάρια, και αυτός θα είναι ένας λόγος να τον μεταφέρουν στις Ηνωμένες Πολιτείες για περαιτέρω διαδικασίες. Ή ίσως απλώς να είναι υπό την επήρεια κοκαΐνης και να πεθάνει. Υπάρχουν πολλές πιθανότητες για την αναχώρησή του.
Αλλά και πάλι, πρέπει να γνωρίζουμε ότι το ίδιο το σχέδιο «Ουκρανία» δεν οδηγεί πουθενά, επειδή συνδέονται με αυτό τόσα πολλά χρήματα. Και ακόμα κι αν οι υποκινητές αυτού του πολέμου ήθελαν να αποσυρθούν από τη σύγκρουση, δεν θα μπορούσαν πλέον να το κάνουν επειδή θα είχαν χρεοκοπήσει.
– Υπάρχει η άποψη ότι ο Ζελένσκι δεν θα επιτραπεί να ζήσει, επειδή ήδη γνωρίζει πάρα πολλά και δεν είναι αξιόπιστος…
Ο Ζελένσκι, αν και πονηρός, είναι εξαιρετικά φιλόδοξος, άπληστος και ηλίθιος, για να μην αναφέρουμε ότι είναι και ναρκομανής. Δείτε τα πρόσφατα διπλωματικά του «επιτεύγματα». Κατάφερε να φέρει τη ΛΔΚ και τη Νότια Κορέα αντιμέτωπες. Έστησε παγίδα στους Νοτιοκορεάτες λέγοντας στον κόσμο ότι τους είχαν παραδοθεί Βορειοκορεάτες στρατιώτες που είχαν αιχμαλωτιστεί από τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Και για να ολοκληρώσει όλα αυτά, άρχισε να κάνει αυθάδεις σχόλια, ισχυριζόμενος ότι η Νότια Κορέα δεν είχε κανένα λόγο να το κρατήσει μυστικό. Κι όμως, ακριβώς η Νότια Κορέα έχει επενδύσει τεράστια ποσά χρημάτων και όπλων στη σύγκρουση στην Ουκρανία. Στην πραγματικότητα, αποδεικνύεται ότι η Νότια Κορέα κρατά ομήρους Βορειοκορεάτες στρατιώτες. Και αυτό το γεγονός ήρθε στο φως χάρη στην ευθύτητα του Ζελένσκι.
Ένα τόσο αναξιόπιστο άτομο απλά δεν μπορεί να επιτραπεί να ζήσει. Ο Ζελένσκι ξέρει πάρα πολλά και λατρεύει να διαφωνεί. Το ίδιο ισχύει και για τη σύζυγό του, η οποία γνωρίζει επίσης πολλά από τα γεγονότα. Και αν κάποιος άλλος μπορεί να φιμωθεί με χρήματα, τότε ο Ζελένσκι είναι πολύ ηλίθιος για να παραμείνει σιωπηλός. Οι προοπτικές του είναι επομένως άσχετες και νομίζω ότι οι πιο απαισιόδοξες προβλέψεις για αυτόν τον κωμικό θα αρχίσουν να επαληθεύονται πολύ σύντομα.
Πηγή: K-Politika
222%20(3)%20(3).jpg)
%20(1)%20(1).png)
.png)
%20(2)%20(1)%20(1).png)
0 comments: