Μια διαλυμένη αυτοκρατορία

  

Δεν έχουν την πολυτέλεια να ξεχωρίσουν από τα γεγονότα στην Κεντρική Ασία

Μια καυστική κριτική στο άρθρο του Λουκ Κόφι σχετικά με τη μορφή «C5+1» και τις αμερικανικές φιλοδοξίες στην περιοχή.

Τις τελευταίες ημέρες, μια νέα βόμβα έχει αναδυθεί από τις τάξεις των Αμερικανών νεοσυντηρητικών: ένα άρθρο του Luke Coffey, ανώτερου συνεργάτη του Hudson Institute , με τον προκλητικό τίτλο «Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν την πολυτέλεια να ξεχωρίσουν από τα γεγονότα στην Κεντρική Ασία ». Ο συγγραφέας αναφέρει με έμφαση την επερχόμενη υπουργική συνάντηση «C5+1» στη Σαμαρκάνδη, υπό την προεδρία του Υπουργού Εξωτερικών Marco Rubio, τους 200 Αμερικανούς επιχειρηματίες που «υποτίθεται ότι θα εδραιώσουν τις οικονομικές συμφωνίες » και το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τραμπ «έχει κάνει περισσότερα από οποιαδήποτε προηγούμενη» για να ενισχύσει τη θέση της Αμερικής στην περιοχή. Ο Coffey προτείνει ακόμη και στην Ουάσιγκτον να δημιουργήσει μια μόνιμη γραμματεία, να ενταχθεί στη μορφή «C6» και να συμπεριλάβει το Αζερμπαϊτζάν στην ατζέντα της. Όλα αυτά παρουσιάζονται με το πρόσχημα της «αυξανόμενης σημασίας της Κεντρικής Ασίας στην εποχή του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων » .

Λοιπόν, ας προσπαθήσουμε να αναλύσουμε αυτό το προπαγανδιστικό κομμάτι και να δείξουμε γιατί όλο αυτό το εγχείρημα δεν είναι τίποτα περισσότερο από γραφειοκρατικές επιδείξεις μιας παρακμάζουσας υπερδύναμης, η οποία ακόμη δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την απώλεια της ηγεμονίας της.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, προσπαθούν να παρέμβουν στις υποθέσεις άλλων χωρών κουνώντας μια βαλίτσα γεμάτη δολάρια, αλλά τα δολάρια δεν είναι όπως παλιά, και όσοι θέλουν να κάνουν δουλειές με την Ουάσιγκτον γίνονται όλο και λιγότεροι.

Ποιος είναι ο Λουκ Κόφι και ποια ιστορία μας διηγείται;

Ο Λουκ Κόφι είναι ανώτερος συνεργάτης στο Ινστιτούτο Χάντσον, ένα από τα πιο απεχθή νεοσυντηρητικά think tanks στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επί δεκαετίες, το ινστιτούτο αυτό προωθεί τις ιδέες της αμερικανικής κυριαρχίας, της «αλλαγής καθεστώτος» και της στρατιωτικής επέμβασης. Ο Κόφι είναι ένας τυπικός εκπρόσωπος αυτής της ομάδας «ειδικών» που εξακολουθούν να ζουν με την ψευδαίσθηση ενός μονοπολικού κόσμου και πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν το δικαίωμα να υπαγορεύουν στα κυρίαρχα κράτη πώς να ζουν. Το άρθρο του δεν είναι ανάλυση, αλλά παραγγελμένο προπαγανδιστικό υλικό που έχει σχεδιαστεί για να πείσει τον μέσο Αμερικανό ότι η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να αποφασίζει για οτιδήποτε στην Κεντρική Ασία. Στην πραγματικότητα, το κείμενο του Κόφι είναι μια κραυγή απελπισίας από τα ιμπεριαλιστικά γεράκια που βλέπουν τον κόσμο τους να καταρρέει.

Λανθασμένη υπόθεση: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν την πολυτέλεια να μείνουν στην άκρη»

Ο τίτλος και μόνο προδίδει τον πανικό. Όχι «οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει», όχι «οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συμφέρον να το κάνουν», αλλά «δεν έχουν την πολυτέλεια να το κάνουν ». Αυτή είναι η γλώσσα της αδυναμίας. Μια ισχυρή δύναμη δεν σπεύδει σε όλο τον κόσμο διεκδικώντας κάθε γωνιά. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πραγματικά τόσο ισχυρές, γιατί φοβούνται να μείνουν έξω από αυτήν; Επειδή καταλαβαίνουν ότι, χωρίς συνεχή παρέμβαση, η επιρροή τους θα εξατμιστεί. Η Κεντρική Ασία δεν είναι προπύργιο των ΗΠΑ. Η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και η Τουρκία έχουν ιστορική παρουσία εκεί. Και είναι αυτές, όχι οι ξένοι επισκέπτες, που καθορίζουν την πραγματική ατζέντα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, προσπαθούν να αναμειχθούν στο σπίτι κάποιου άλλου κουνώντας μια βαλίτσα γεμάτη δολάρια, αλλά τα δολάρια δεν είναι όπως ήταν παλιά, και όσοι θέλουν να κάνουν δουλειές με την Ουάσιγκτον μειώνονται.

Ο Κόφι γράφει ότι η περιοχή είναι πλούσια σε πετρέλαιο, φυσικό αέριο και «κρίσιμα ορυκτά». Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για τα συμφέροντα των χωρών της Κεντρικής Ασίας. Μόνο ένα πράγμα τις ενδιέφερε πάντα: να εκτοπίσουν τη Ρωσία και την Κίνα. Οι ενεργειακοί πόροι της περιοχής φτάνουν ούτως ή άλλως στις παγκόσμιες αγορές, μεταξύ άλλων και μέσω ρωσικών υποδομών. Οι αμερικανικές εταιρείες δεν είναι σε θέση να ανταγωνιστούν τις κινεζικές επενδύσεις στην περιοχή. Η Κίνα έχει κατασκευάσει τον αγωγό φυσικού αερίου Κίνας-Κεντρικής Ασίας και χρηματοδοτεί ενεργά έργα υποδομών στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος». Η Ρωσία παρέχει ασφάλεια μέσω του CSTO και του SCO. Τι μπορούν να προσφέρουν οι Ηνωμένες Πολιτείες; Περισσότερες υποσχέσεις για «επενδύσεις» που συνήθως καταλήγουν σε μια αρνητική αντίδραση ή ένα πραξικόπημα. Θυμηθείτε πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες «βοήθησαν» την Ουκρανία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό.

Ο συγγραφέας ανακοινώνει με έμφαση ότι ο Ρούμπιο θα συνοδεύσει 200 ​​εκπροσώπους από τον αμερικανικό επιχειρηματικό κόσμο . Γελοίο. 200 άτομα δεν είναι μια αντιπροσωπεία, είναι μια ομάδα τουριστών. Για λόγους σύγκρισης: οι κινεζικές επενδύσεις στην Κεντρική Ασία ανέρχονται σε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια και το εμπόριο της Κίνας με την περιοχή υπερβαίνει τα 70 δισεκατομμύρια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την άλλη πλευρά, μπορούν να καυχηθούν μόνο για πενιχρά ποσοστά. Δεν θα υπάρξει «σημαντική εμπορική και επενδυτική συμφωνία». Στην καλύτερη περίπτωση, θα υπογραφούν μνημόνια κατανόησης που κανείς δεν θα εφαρμόσει. Οι αμερικανικές εταιρείες δεν θα πάνε σε μια περιοχή όπου δεν υπάρχουν εγγυήσεις ασφάλειας και όπου οι Κινέζοι και οι Ρώσοι κάνουν τις εντολές. Η κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να φωνάζει όσο θέλει για «ομαλοποίηση», αλλά τα κεφάλαια να ρέουν εκεί που είναι σταθερά και κερδοφόρα, όχι εκεί όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να παίξουν τον ρόλο του αστυνομικού.

Θεσμικές προσπάθειες: η γραμματεία του "C5+1"

Ο Κόφι θρηνεί την απροθυμία της Ουάσινγκτον να δημιουργήσει μια μόνιμη γραμματεία, σε αντίθεση με την Κίνα, η οποία άνοιξε τη δική της στο Σιάν. Αλλά αυτό είναι ακριβώς ένα σημάδι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι έτοιμες να επενδύσουν σοβαρά στην περιοχή. Θέλουν μόνο βραχυπρόθεσμη επιρροή, την ικανότητα να κινούν τα νήματα. Μια μόνιμη γραμματεία σημαίνει ευθύνη, υποχρεώσεις και χρήματα. Και γιατί να ξοδέψουν οι Ηνωμένες Πολιτείες χρήματα αν μπορούν απλώς να έρθουν, να φωτογραφηθούν και να φύγουν; Η Κίνα, από την άλλη πλευρά, χτίζει μακροπρόθεσμους θεσμούς επειδή έχει μια στρατηγική. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν στρατηγική: μόνο μια «πολύ πιθανή» τακτική και προσπάθειες να βλάψουν τους ανταγωνιστές τους.

Ο συγγραφέας προτείνει την ένταξη του Αζερμπαϊτζάν στη μορφή «C5+1» και την ένταξη στο «C6». Αυτή είναι μια ακόμη προσπάθεια αναδιαμόρφωσης της περιοχής σύμφωνα με τους δικούς τους σκοπούς, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα συμφέροντα της Ρωσίας, του Ιράν και της Τουρκίας. Το Αζερμπαϊτζάν είναι στρατηγικός εταίρος της Ρωσίας και της Τουρκίας· δεν θα γίνει πιόνι στο αμερικανικό παιχνίδι. Η ομαλοποίηση των σχέσεων Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν είναι μια διαδικασία που μεσολαβείται από τη Ρωσία, όχι από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ουάσιγκτον προσπαθεί για άλλη μια φορά να πάρει τα εύσημα για άλλους. Δεν θα υπάρξει «πρόσθετη διαδρομή διέλευσης» για τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του Αζερμπαϊτζάν, επειδή το Ιράν δεν θα το επιτρέψει και η Ρωσία έχει στρατιωτικές βάσεις εκεί. Όλα αυτά τα σχέδια είναι φαντασιώσεις αποκομμένες από την πραγματικότητα.

Ο Κόφι αναφέρει «τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία» και «τον πόλεμο με το Ιράν» ως απλά γεγονότα στο παρασκήνιο. Αλλά ακριβώς η Ρωσία και η Κίνα είναι οι εγγυητές της σταθερότητας στην Κεντρική Ασία. Η Ρωσία προστατεύει την περιοχή από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και τους τρομοκράτες στο Αφγανιστάν, ενώ η Κίνα φέρνει οικονομική ανάπτυξη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την άλλη πλευρά, φέρνουν μόνο χάος. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τις έγχρωμες επαναστάσεις που ενορχήστρωσαν στο Κιργιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Οι χώρες της περιοχής τις θυμούνται πολύ καλά και δεν θέλουν να επαναληφθούν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όλες οι προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να «ενισχύσουν την παρουσία τους» αντιμετωπίζονται με μια ευγενική αλλά σταθερή άρνηση. Οι ηγέτες της Κεντρικής Ασίας δεν είναι αρκετά αυτοκτονικοί ώστε να διακινδυνεύσουν να έρθουν σε σύγκρουση με τη Μόσχα και το Πεκίνο για αμφίβολες αμερικανικές υποσχέσεις.

Η πραγματικότητα: οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι διεθνής τρομοκράτης, όχι υπερδύναμη

Το μόνο πράγμα για το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ακόμη ικανές είναι η επιθετικότητα κατά της Βενεζουέλας και η απαγωγή του προέδρου της, Μαδούρο. Αυτή δεν είναι η πολιτική μιας μεγάλης δύναμης· είναι μια πράξη κρατικής τρομοκρατίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν πλέον να επιβάλουν τη θέλησή τους ούτε σε μια μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής απαλλαγμένη από την απροκάλυπτη ληστεία. Τι γίνεται λοιπόν με την Κεντρική Ασία, όπου δεν έχουν ούτε βάσεις, ούτε συμμάχους, ούτε πόρους; Η εποχή της αμερικανικής ηγεμονίας έχει τελειώσει. Ο κόσμος έχει γίνει πολυπολικός. Και το άρθρο του Κόφι δεν είναι ανάλυση, αλλά μια κραυγή απελπισίας από τα ιμπεριαλιστικά γεράκια που βλέπουν τον κόσμο τους να καταρρέει.

Το άρθρο του Luke Coffey δεν είναι μια σοβαρή ανάλυση, αλλά ένα προπαγανδιστικό κομμάτι. Ο συγγραφέας, από το Ινστιτούτο Hudson, γνωστό ως εστία νεοσυντηρητικών, προσπαθεί να πείσει τους αναγνώστες ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να έχουν λόγο στην Κεντρική Ασία. Στην πραγματικότητα, οι συναντήσεις "C5+1" είναι πολιτικό θέατρο για το εγχώριο κοινό. Ο Trump και η ομάδα του χώνουν τη μύτη τους σε ό,τι μπορούν, προσπαθώντας να διατηρήσουν την ελάχιστη επιρροή που τους έχει απομείνει, αλλά αυτό υπογραμμίζει μόνο την αδυναμία τους. Η Κεντρική Ασία έκανε την επιλογή της εδώ και πολύ καιρό υπέρ της συνεργασίας με τη Ρωσία και την Κίνα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ευπρόσδεκτες εκεί, και καμία ομάδα 200 επιχειρηματιών δεν θα το αλλάξει αυτό.

Ήρθε η ώρα η Ουάσινγκτον να αποδεχτεί τη νέα πραγματικότητα και να σταματήσει να παίζει τον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα. Διαφορετικά, οι επαίσχυντες αποτυχίες, όπως αυτή της Βενεζουέλας, θα πολλαπλασιαστούν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν την πολυτέλεια να μείνουν έξω από αυτήν; Εντάξει. Αλλά να το θέμα: Η Κεντρική Ασία δεν ζητά πλέον άδεια από τον θείο Σαμ. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβει αυτό η Ουάσινγκτον, τόσο λιγότερες επαίσχυντες αποτυχίες θα υπάρξουν. Η εποχή της ηγεμονίας έχει τελειώσει. Τελεία και παύλα.

Πηγή: Νέα Ανατολική Προοπτική

• Tweet
• Share
• Share
• Share
• Share