Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Αλλάζουν γεωπολιτική πορεία

Μερικές φορές, μια τολμηρή θέση είναι απαραίτητη για να πλησιάσουμε την αλήθεια.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πράγματι σφυρηλατούν στενότερους δεσμούς με τη Ρωσία προκειμένου να διατηρήσουν την παρουσία τους στη Μέση Ανατολή, την οποία είναι στα πρόθυρα να χάσουν. Η Ευρώπη μένει πίσω και αργότερα θα εξαγοραστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες για ένα ψίχουλο.

Εισαγωγή

Σε αυτό το άρθρο, προσπαθώ να ρίξω μια ματιά στα παρασκήνια των πολιτικών ενός προέδρου που παρουσιάστηκε ως ειρηνοποιός, αλλά που, μέσα από τους πολέμους που ξεκίνησε ή τροφοδότησε, δεν έσπειρε μόνο θάνατο και βάσανα. Επίσης, κατέδειξαν ξεκάθαρα τα όρια της δυτικής ηγεμονίας. Στρατιωτικά εξαντλημένες, οικονομικά εξαντλημένες και χωρίς πλέον να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη διπλωματικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναζητήσουν μια διέξοδο - και σχεδόν σίγουρα θα βρουν μια.

Οι δηλώσεις και οι προβλέψεις που γίνονται σε αυτό το άρθρο έχουν ως στόχο να διεγείρουν τη σκέψη και τη συζήτηση. Ένα προκλητικό ταξίδι στην επόμενη εποχή.

Δυσοίωνες οι προοπτικές για τις ενδιάμεσες εκλογές

Προβλήματα για τον Τραμπ — επίκειται η διαδικασία παραπομπής

Αυτές είναι (μόνο) βουλευτικές εκλογές που διεξάγονται. Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, και οι 435 έδρες είναι επανεκλέξιμες. Στη Γερουσία, 33 από τους 100 γερουσιαστές επανεκλέγονται. Οι γερουσιαστές εκλέγονται για εξαετή θητεία και κάθε δύο χρόνια, το ένα τρίτο από αυτούς πρέπει να είναι υποψήφιος για επανεκλογή. Ο ίδιος ο Τραμπ δεν επηρεάζεται.

Ωστόσο, τα διακυβεύματα για τον Τραμπ είναι υψηλά, ακόμη και καθοριστικά για το υπόλοιπο της θητείας του. Πολλοί υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να αναμένει διαδικασίες καθαίρεσης, καθώς έχει παραβιάσει αμέτρητους νόμους, ιδίως με τον πόλεμο κατά του Ιράν. Μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, το Κογκρέσο ψήφισε το «Ψήφισμα περί Πολεμικών Εξουσιών». Σύμφωνα με την ερμηνεία του Κογκρέσου, ο πρόεδρος μπορεί, κατ' αρχήν, να δεσμεύσει αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις σε μάχη μόνο εάν...

Το Κογκρέσο κήρυξε τον πόλεμο.
εάν το Κογκρέσο έχει εγκρίνει ρητά αυτήν την παρέμβαση μέσω νομοθεσίας ή
εάν υπάρχει εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης ως αποτέλεσμα επίθεσης κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, των εδαφών τους ή των ενόπλων δυνάμεών τους.

Παρ' όλα αυτά, η διαδικασία καθαίρεσης αναμένεται να είναι δύσκολη. Ενώ η διαδικασία μπορεί επίσημα να ξεκινήσει με απλή πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων, στη συνέχεια η Γερουσία διεξάγει τη διαδικασία, και η καταδίκη και η απομάκρυνση απαιτούν πλειοψηφία δύο τρίτων, ή 67 ψήφους. Κρίνοντας από τις τρέχουσες τάσεις, περίπου 55 Δημοκρατικοί θα κατέχουν έδρες στη Γερουσία μετά τις εκλογές. Με βάση αυτόν τον υπολογισμό, τουλάχιστον 12 Ρεπουμπλικάνοι θα πρέπει να εγκρίνουν την καταδίκη και την απομάκρυνση του Τραμπ, κάτι που είναι απίθανο. Ωστόσο, εάν χάσει και τα δύο σώματα, ο Τραμπ θα γίνει «κουτσός πάπια», που σημαίνει ότι θα είναι σοβαρά απομονωμένος και ανίκανος να εκτελέσει οποιοδήποτε έργο, υπό την προϋπόθεση ότι θα σέβεται τον νόμο, κάτι που είναι αμφισβητήσιμο.

Αυτή τη στιγμή, η Γερουσία έχει 53 Ρεπουμπλικάνους, 45 Δημοκρατικούς και 2 ανεξάρτητους. Η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει αυτή τη στιγμή 218 Ρεπουμπλικάνους, 214 Δημοκρατικούς και έναν ανεξάρτητο. Δύο έδρες είναι κενές. Συνεπώς, οι Ρεπουμπλικάνοι κατέχουν την πλειοψηφία και στα δύο σώματα.

Για τον Τραμπ, υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση: να προχωρήσει μπροστά.

Ο Τραμπ δεν θα ήταν ο Τραμπ αν δεν έβλεπε τις ενδιάμεσες εκλογές ως ψήφο εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του. Είναι ο σπουδαιότερος και απλά δεν μπορεί να καταλάβει ότι δεν τον συμπαθούν όλοι. Ήταν επίσης απογοητευμένος που δεν κέρδισε ξανά το Νόμπελ Ειρήνης. Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα του κόσμου στον οποίο ζει ο κ. Τραμπ.

Τα ακατέργαστα νούμερα δεν προμηνύουν καλά αποτελέσματα για τον Τραμπ.

Προς το παρόν, η κατάσταση φαίνεται ζοφερή για τους Ρεπουμπλικάνους και, κατά συνέπεια, για τον Τραμπ. Από τις 14 Οκτωβρίου 2026, οι προβλέψεις δείχνουν τα ακόλουθα αποτελέσματα:

Οι Δημοκρατικοί κερδίζουν και τα δύο σώματα: 61%
Οι Δημοκρατικοί κερδίζουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι Ρεπουμπλικάνοι διατηρούν τη Γερουσία: 30%
Οι Ρεπουμπλικάνοι κερδίζουν και τα δύο σώματα: 11%
Οι Ρεπουμπλικάνοι κερδίζουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι Δημοκρατικοί κερδίζουν τη Γερουσία: 1%

Ο Τραμπ δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες

Ο πρόεδρος είναι υπεύθυνος, αλλά άλλοι είναι υπεύθυνοι.

Έχω ήδη συζητήσει τους μηχανισμούς της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στο άρθρο μου " Πόλεμος χωρίς ειρήνη - Η αμερικανική στρατηγική έχει μικρή σχέση με τον Τραμπ " . Αν κοιτάξουμε πέρα από τον άνθρωπο που κάνει φιγούρες στον Λευκό Οίκο, ανακαλύπτουμε μια στρατηγική που είναι σίγουρα αδίστακτη και ψυχρή, αλλά παρ' όλα αυτά συνεκτική, που εφαρμόζεται από εκείνους που πραγματικά κινούν τα νήματα. Αυτή η στρατηγική χαρακτηρίζεται, ειδικότερα, από ατελείωτους πολέμους. Αυτοί οι πόλεμοι είναι επικερδείς για τους υποκινητές επειδή χρηματοδοτούνται από το κοινό. Η νίκη σε αυτούς τους πολέμους δεν ήταν ποτέ ο στόχος. Ωστόσο, το υψηλό κόστος τους και η μόνιμη στάθμευση αμερικανικών στρατευμάτων σε στρατηγικές τοποθεσίες - δηλαδή, τοποθεσίες πλούσιες σε πρώτες ύλες ή πολιτικής και στρατηγικής σημασίας - ήταν απολύτως οι στόχοι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναλάβει σημαντικά γεωπολιτικά ρίσκα που αποδεικνύονται ολοένα και πιο άκαρπα. Αν δεν θέλουν να τα κάνουν όλα θάλασσα, πρέπει να επικεντρωθούν ξανά σε έναν τομέα όπου οι Αμερικανοί είναι πραγματικά οι καλύτεροι στον κόσμο: να επανεφεύρουν τον εαυτό τους.

Η πολιτική του Γκράχαμ δεν έζησε για πολύ μετά τον άνθρωπο που της έδωσε το όνομά του

Με την πρώτη ματιά, η συμφωνία για το ντίζελ θα μπορούσε εύκολα να θεωρηθεί ως διαφημιστικό κόλπο του Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, καθώς ο συνολικός όγκος της συμφωνίας αντιστοιχεί σε λιγότερο από μια εβδομάδα κατανάλωσης ντίζελ στις ΗΠΑ - μεταξύ τεσσάρων και έξι ημερών.

Είναι σταγόνα στον ωκεανό και επομένως οικονομικά αδικαιολόγητο. Επιπλέον, από τότε που πραγματοποιήθηκε αυτή η συμφωνία, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν γίνει πιο επιφυλακτικές στην παροχή δεδομένων στόχευσης και έγκαιρων προειδοποιήσεων στην Ουκρανία, και το σύστημα Starlink έχει επίσης περιοριστεί. Αυτό καθιστά τις επιθέσεις βαθιάς διείσδυσης από το καθεστώς του Κιέβου σε ρωσικό έδαφος πιο δύσκολες. Ωστόσο, οι Αμερικανοί αντικρούουν τη δήλωση του Ζελένσκι. Η απόφαση του Τραμπ να αναστείλει τον νόμο περί κυρώσεων κατά της Ρωσίας, που ξεκίνησε ο εκλιπών γερουσιαστής Γκράχαμ, έχει πολύ ευρύτερο πεδίο εφαρμογής. Είναι μια σαφής ένδειξη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επανεξετάζουν την πολιτική τους απέναντι στη Ρωσία.

Η ιστορική δίψα της Δύσης να αποδυναμώσει και να διχάσει τη Ρωσία

Μήπως πρόκειται για κάτι περισσότερο από αυτό; Καταγράφω σε χαρτί τις σκέψεις μου σχετικά με μια αλλαγή πορείας που θα μπορούσε να έχει διαρκή αντίκτυπο στη σύγκρουση στην Ουκρανία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες -μαζί με τη Βρετανία και την ΕΕ- επιδιώκουν τον στόχο της αποδυνάμωσης της Ρωσίας, ώστε τελικά να καταρρεύσει ή να διαμελιστεί, με στόχο την κατάσχεση των πρώτων υλών της. Το «βιβλίο μαγειρικής», το εγχειρίδιο οδηγιών για αυτή τη στρατηγική, δημοσιεύθηκε το 2019 από την Rand Corporation με τον τίτλο « Επέκταση της Ρωσίας ».

Η αποδυνάμωση και ο διαμελισμός της Ρωσίας ήταν ένα μακροχρόνιο σχέδιο. Για λόγους απλότητας, ας ξεκινήσουμε απαριθμώντας τις επιθέσεις που εξαπολύθηκαν εναντίον της Ρωσίας, ξεκινώντας με τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853–1856). Η Ρωσία δεν εξοντώθηκε τελικά, αλλά έχασε το δικαίωμα να διοικεί τον Στόλο της Μαύρης Θάλασσας και έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1871 για να τον ανακτήσει. Ο Ρωσο-Ιαπωνικός Πόλεμος (1904–1905), μια απόπειρα που χρηματοδοτήθηκε από την Πόλη του Λονδίνου, ήταν η επόμενη επίθεση κατά της ρωσικής στρατιωτικής ισχύος. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, σε συνδυασμό με την Οκτωβριανή Επανάσταση (1914–1917), η οποία οδήγησε στην πτώση της Τσαρικής Αυτοκρατορίας, ακολούθησε λίγο αργότερα. Ωστόσο, με τη νίκη των Μπολσεβίκων, οι Βρετανοί έχασαν τον έλεγχο της πορείας των πολιτικών γεγονότων.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος επέτρεψε στη Σοβιετική Ένωση, της οποίας η Ρωσία αποτελούσε το μεγαλύτερο μέρος, να καθιερωθεί ως η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης (1991) οδήγησε στην εκκαθάριση των πιο πολύτιμων βιομηχανιών από ολιγάρχες που χρηματοδοτήθηκαν από τους Ρότσιλντ και άλλους Αγγλοαμερικανούς υποστηρικτές. Αυτό έφερε την πόλη του Λονδίνου πιο κοντά στο όνειρό της να γίνει πραγματικότητα από ποτέ. Εκτός από τα χρήματα από τους προστάτες τους, οι ολιγάρχες υπό τον Γέλτσιν ασκούσαν σημαντική, ακόμη και διάχυτη, πολιτική επιρροή. Μόνο με την εκλογή του Προέδρου Πούτιν η εξουσία αποσπάστηκε από τα χέρια των ολιγαρχών και, κατά συνέπεια, από την πόλη του Λονδίνου. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι Βρετανοί μισούν τον Πούτιν όπως ο διάβολος μισεί το αγίασμα.

Οι πόλεμοι έχουν αιμορραγήσει, έχουν τραυματίσει και έχουν αποδυναμώσει τη Ρωσία, αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να σημάνουν το τέλος της ύπαρξής της. Το 1917 και το 1991, τα γεγονότα επιβεβαίωσαν την (παραφρασμένη) φράση του Κλαούζεβιτς ότι «η Ρωσία δεν μπορεί να ηττηθεί από έξω, μόνο να καταστραφεί από μέσα». Οι προσπάθειες μετά το 2000 να εγκατασταθούν προσωπικότητες όπως ο Ναβάλνι ή ο Χοντορκόφσκι ήταν απλώς ασήμαντοι ελιγμοί, που απέτυχαν εξαρχής λόγω της έλλειψης αξιοπιστίας τους στη Ρωσία. Τέλος, ένας καταδικασμένος φοροφυγάς όπως ο Μπιλ Μπράουντερ χρησιμοποιήθηκε για να υποκινήσει εχθρότητα κατά της Ρωσίας - χωρίς την παραμικρή επιτυχία εντός της ίδιας της Ρωσίας.

Ο πόλεμος δι' αντιπροσώπων σε ουκρανικό έδαφος είναι μια ακόμη επίθεση που εξαπολύει η Δύση με κάθε μέσο - στρατιωτικό, πολιτικό και οικονομικό - και αποτυγχάνει παταγωδώς. Η Ρωσία δεν ήταν ποτέ ισχυρότερη στρατιωτικά, οικονομικά (η Ρωσία είναι η λιγότερο χρεωμένη χώρα στον κόσμο, με εξαίρεση μερικά μικροσκοπικά κράτη) και κοινωνικά: η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού υποστηρίζει πλήρως τη γεωπολιτική κατεύθυνση της Ρωσίας.

Σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς παράγοντες, οι Αμερικανοί φαίνεται να το συνειδητοποιούν ολοένα και περισσότερο, ειδικά επειδή, εκτός από τον πόλεμο κατά της Ρωσίας στην Ουκρανία, υπάρχει πλέον μια σύγκρουση στη Μέση Ανατολή την οποία οι ίδιοι προκάλεσαν και η οποία φαίνεται επίσης να ξεφεύγει από τον έλεγχό τους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να χάσουν εντελώς τη Μέση Ανατολή

Απώλεια ισχύος των ΗΠΑ — βήμα προς βήμα από το 1979

Οι Αμερικανοί κυριαρχούσαν στη Μέση Ανατολή από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχικά κατέλαβαν τον έλεγχο της Σαουδικής Αραβίας από τους Βρετανούς και, μετά το πραξικόπημα του Άγιαξ (1953), εξουδετέρωσαν επίσης τους Βρετανούς στο Ιράν. Το 1979, το Ιράν, ένας από τους δύο κύριους εταίρους τους, τους εγκατέλειψε. Ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ (1980-1988), τον οποίο στη συνέχεια ξεκίνησαν, σίγουρα ικανοποίησε την αμερικανική βιομηχανία όπλων και, αρχικά, τα αμερικανικά πετρελαϊκά συμφέροντα στο Ιράκ, αλλά τελικά απέτυχε μπροστά στην ιρανική ανθεκτικότητα.

Οι συγκρούσεις που ακολούθησαν από το 1991 και μετά (Ιράκ το 1991, Αφγανιστάν από το 2001, Ιράκ ξανά το 2003, Λιβύη το 2011) ήταν για άλλη μια φορά ένα πραγματικό γλέντι για το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, αλλά δεν άφησαν τους Αμερικανούς χωρίς διαρκή εμπορικά οφέλη εκτός από την καταστροφή και τον θάνατο. Αφού προσπάθησε για ένα τέταρτο του αιώνα να πείσει κάθε Αμερικανό πρόεδρο να εξαπολύσει επίθεση κατά του Ιράν, ο Νετανιάχου τελικά πέτυχε με την «blondinet» τον Φεβρουάριο του 2026. Το αποτέλεσμα ήταν και παραμένει όχι μόνο ένα στρατιωτικό φιάσκο για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, αλλά οδήγησε επίσης σε μια ενίσχυση του «άξονα αντίστασης» σε μια κλίμακα που ούτε το Ισραήλ ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν.

Το Στενό του Ορμούζ ελέγχεται από τους Ιρανούς - σε συνεργασία με το Ομάν. Το Μπαμπ αλ-Μαντάμπ ελέγχεται από την Ανσαράλα και φαίνεται έτοιμο να ανατρέψει τον Οίκο των Σαούντ, αν και ο Alastair Crook , ο διάσημος ειδικός και συγγραφέας μας, πιστεύει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον MBS προέρχεται από μέσα : ο MBS διεξάγει έτσι έναν πόλεμο σε δύο μέτωπα - μια στρατιωτική σύγκρουση που φαίνεται να μην μπορεί να ελέγξει και μια οικογενειακή διαμάχη. Η υποστήριξη που λαμβάνει από τους Γάλλους και τους Βρετανούς περιορίζεται στην προσωπική του προστασία. Οι σαουδαραβικές ένοπλες δυνάμεις αποτελούνται από καλοπληρωμένους μισθοφόρους που πλουτίζουν, αλλά σίγουρα δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν τη ζωή τους.

Το ίδιο ισχύει και για τις «επίσημες» ένοπλες δυνάμεις της Υεμένης. Σε αυτό προστίθεται το γεγονός ότι το Ιράκ και η Ιορδανία θα μπορούσαν να ανατραπούν, και η κατάσταση στη Συρία είναι επίσης ασταθής. Η συμφωνία της Μέκκας δεν έχει αποφέρει κανένα αποτέλεσμα μέχρι στιγμής: κανείς δεν θέλει να χυθεί αίμα.

Ένα φαινόμενο ντόμινο είναι μια ρεαλιστική πιθανότητα — η βρετανική αρχιτεκτονική καταρρέει

Αν πέσει ο Οίκος των Σαούντ, αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν και οι άλλες μοναρχίες του Κόλπου. Οι Αμερικανοί θα χάσουν τα πάντα. Αυτό θα οδηγήσει σε μια πλήρη εδαφική και πολιτική αναδιάρθρωση ολόκληρης της περιοχής, η οποία είχε χαρτογραφηθεί από τους Βρετανούς (με γαλλική βοήθεια) βάσει της Συμφωνίας Sykes-Picot. Χάρη στο Sykes-Picot και την επακόλουθη βρετανική επιρροή, οι ακόλουθες χώρες «δημιουργήθηκαν» μέχρι τη δεκαετία του 1970 για να διασφαλιστεί η αγγλοσαξονική υπεροχή: Συρία, Λίβανος, Ιράκ, Παλαιστίνη, Υπεριορδανία (από την οποία αργότερα προέκυψε η Ιορδανία) ως άμεση συνέπεια του Sykes-Picot, καθώς και Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, Μπαχρέιν, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Ομάν αργότερα. Όλες αυτές οι χώρες κινδυνεύουν με κατάρρευση. Δεν πρόκειται για έθνη-κράτη που έχουν ωριμάσει φυσικά, διότι δεν έχουν κοινή εθνική ταυτότητα. Είναι τεχνητές οντότητες, εταιρείες των οποίων οι ηγέτες έχουν προικιστεί με χρήματα και εξουσία για να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των ιδρυτών τους. Αυτές οι οντότητες επιβιώνουν εφόσον δεν υπόκεινται σε πιέσεις, επειδή σε περιόδους κρίσης, οι πληθυσμοί είναι εντελώς ανίκανοι να διακρίνουν για ποιον και για τι πραγματικά αγωνίζονται.

Βεβαίως, βρίσκονται σε εξέλιξη σημαντικές πολεμικές προετοιμασίες τόσο από την πλευρά των Αμερικανών όσο και από την πλευρά των Ισραηλινών, αλλά αποκλείεται ένας ακόμη βομβαρδισμός του Ιράν να φέρει κάποια πρόοδο στους Αμερικανούς. Η «μητέρα όλων των βομβών», όπως συζητείται αυτή τη στιγμή, είναι πράγματι, με 11 τόνους, η μεγαλύτερη αμερικανική συμβατική βόμβα, αλλά θα σήκωνε μόνο λίγη σκόνη σε σύγκριση με την ιρανική υποδομή καταφυγίων που είναι θαμμένη κάτω από περισσότερο από ένα χιλιόμετρο γρανίτη. Ακόμα και οι πυρηνικές βόμβες δεν θα είχαν καμία επίδραση - εκτός από τη ραδιενεργό μόλυνση. Επιπλέον, οι Ιρανοί έχουν ήδη υπαινιχθεί ότι σε περίπτωση επίθεσης, θα μετατρέψουν τα κράτη του Κόλπου και το Ισραήλ σε στάχτη, κάτι που, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι απολύτως εφικτό. Αποκλείω οποιαδήποτε χερσαία επίθεση εναντίον του Ιράν, καθώς αυτό θα απαιτούσε τουλάχιστον αρκετά εκατομμύρια στρατιώτες σε μάχη για να αντιμετωπίσουν έναν ιρανικό στρατό που αριθμεί σήμερα 3 εκατομμύρια στρατιώτες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απλά δεν διαθέτουν τέτοιο στρατό, με ή χωρίς την υποστήριξη του ΝΑΤΟ. Θα μπορούσαν σίγουρα να καταλάβουν μια νησίδα για χάρη ενός διαφημιστικού κόλπου, αλλά η διατήρησή της για μεγάλο χρονικό διάστημα και η δικαιολογία μιας τέτοιας επίθεσης θα αψηφούσε κάθε στρατιωτική λογική.

Για να νικηθούν οι Χούθι, θα χρειαστούν επίσης σημαντικές χερσαίες δυνάμεις. Και εδώ, τίποτα δεν θα συμβεί που θα μπορούσε να αποδυναμώσει τη θέση των Χούθι.

Δεν έχουν διαβάσει τον Σουν Τζου ή δεν τον έχουν καταλάβει

Θεωρώ ελάχιστες τις πιθανότητες να καταφέρουν οι Αμερικανοί να διατηρήσουν τη θέση τους στη Μέση Ανατολή. Οι Αμερικανοί έχουν υποτιμήσει εντελώς τους Ιρανούς, την Ανσαράλα, τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ, και έχουν υπερεκτιμήσει τους Ισραηλινούς. Η ζωή και η ιστορία αποδεικνύουν συνεχώς ότι η υποτίμηση του αντιπάλου μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή. Η εισβολή της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο Τραμπ μίλησε για το Ιράν με τον ίδιο τρόπο που μίλησε ο Χίτλερ για τη Σοβιετική Ένωση.

Η 2.500 ετών «Τέχνη του Πολέμου» του Σουν Τζου αναφέρεται και διδάσκεται συχνά στις αμερικανικές στρατιωτικές ακαδημίες, αλλά σαφώς ούτε γίνεται κατανοητή ούτε εφαρμόζεται. Η γνώση του αντιπάλου, καθώς και των δικών του δυνατών και ιδιαίτερα αδύναμων σημείων, είναι αναμφίβολα η πιο σημαντική προϋπόθεση για τη νίκη σε μια στρατιωτική σύγκρουση.

Το Ισραήλ, ως ναζιστικό κράτος, θα αντιμετωπίσει τους Πέρσες, τους Άραβες και τους Τούρκους – μόνο του

Οι Ισραηλινοί, οι οποίοι παρουσιάζονται ως ο εβραϊκός λαός - ένας ισχυρισμός που αμφισβητώ - ασκούν γενοκτονία από το 1948 και από το 2023 έχουν αναδείξει αυτές τις σφαγές στο επίπεδο μιας διεστραμμένης μορφής τέχνης, και από αυτή την άποψη, δεν είναι λιγότερο φρικιαστικοί από τους Ναζί. Θα ήθελα να προσθέσω, ωστόσο, ότι οι Ναζί διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα μυστικά, ενώ οι Ισραηλινοί διαπράττουν αυτές τις φρικτές πράξεις ανοιχτά και είναι μάλιστα περήφανοι γι' αυτές. Η σιωνιστική προπαγανδιστική μηχανή, που τροφοδοτείται από δισεκατομμύρια, αρχίζει να παραπαίει, ακόμη και στη Δύση, αν και σχεδόν όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης υποστηρίζουν αυτή τη γενοκτονία. Ακόμη και η ελβετική εφημερίδα Weltwoche , της οποίας ο συντάκτης Roger Köppel τονίζει συνεχώς ότι πάντα παίρνει θέση αντίθετη με το κυρίαρχο ρεύμα, δεν το κάνει σε αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση - ενθαρρύνει ένθερμα τη γενοκτονία αρνούμενη την και παρουσιάζοντας το σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ» ως ένα σχέδιο ειρήνης και δημοκρατίας.

Εκτός από αυτά τα δυσάρεστα άτομα που ενθαρρύνουν τη γενοκτονία, κανείς δεν συμπαθεί τους Ισραηλινούς. Πώς θα μπορούσε κανείς, όταν η συντριπτική πλειοψηφία του ισραηλινού πληθυσμού υποστηρίζει τη γενοκτονία; Αυτό που η Δύση αγνοεί βολικά είναι ότι οι ακόλουθες χώρες αρνούνται την είσοδο σε Ισραηλινούς πολίτες: Αφγανιστάν, Αλγερία, Μπαγκλαντές, Μπρουνέι, Ιράν, Ιράκ, Κουβέιτ, Λίβανος, Λιβύη, Συρία, Υεμένη και Μαλδίβες. Η είσοδος έχει γίνει πιο δύσκολη στη Μαλαισία, το Πακιστάν, το Ομάν και τη Σαουδική Αραβία. Αυτό δεν σχετίζεται αποκλειστικά με το Ισραήλ ως κράτος. Μάλιστα, κυκλοφορούν χιλιάδες βίντεο που δείχνουν Ισραηλινούς τουρίστες να συμπεριφέρονται απαράδεκτα, σαν να ήταν μια «ανώτερη φυλή» - αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην Ταϊλάνδη, όπου πολλά εστιατόρια αρνούνται πλέον να εξυπηρετήσουν Ισραηλινούς. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πολύ αδαείς για να διακρίνουν μεταξύ Σιωνιστών και Εβραίων, είναι για άλλη μια φορά οι Εβραίοι που φέρουν το κύριο βάρος και θεωρούνται υπεύθυνοι για την απαράδεκτη συμπεριφορά του Ισραήλ, ενός σιωνιστικού έργου. βλέπε σχετικά το άρθρο μου « Ο αντισιωνισμός δεν είναι αντισημιτισμός » .

Υποθέτω ότι το πρόβλημα του Ισραήλ θα λυθεί από τα ίδια τα θύματα. Εάν εφαρμόσουν την αρχή της αμοιβαιότητας στην επιλογή των μέσων τους, τότε υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Μια νέα στρατηγική των ΗΠΑ: Η Ρωσία ως μεσολαβητής στη Μέση Ανατολή

Είναι πάντα ανόητο να υποτιμάμε τον αντίπαλο και θα ήταν αφελές, επικίνδυνο και λάθος να κρίνουμε την αμερικανική στρατηγική σκέψη από τις ανόητες δηλώσεις του Τραμπ. Μια πραγματικά έξυπνη στρατηγική των ΗΠΑ σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση θα μπορούσε, στην πραγματικότητα, να περιλαμβάνει την παροχή λευκής επιταγής στους Ρώσους - στο εγγύς μέλλον - αποσύροντας την υποστήριξή τους από την Ουκρανία και τους Ευρωπαίους που την υποστηρίζουν επί τόπου. Αυτό θα οδηγούσε σε ταχεία κατάρρευση του ουκρανικού μετώπου και θα επέτρεπε στους Ρώσους να επιτύχουν γρήγορα μια στρατιωτική νίκη.

Δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης και της ισορροπίας δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, είναι πιθανό οι Αμερικανοί να χάσουν την ηγεμονία τους σε μια από τις πλουσιότερες περιοχές του κόσμου. Μετά την πτώση του Οίκου των Σαούντ και των κρατών του Κόλπου, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χάσουν τις στρατιωτικές τους βάσεις στην περιοχή και θα προσπαθήσουν να διατηρήσουν την εμπορική τους επιρροή - για παράδειγμα, μέσω αδειών εξόρυξης, τις οποίες αναμφίβολα θα επιδιώξουν να αποκτήσουν από τα διάδοχα κράτη. Χωρίς την επιρροή ενός ισχυρού μεσάζοντα, αυτό δεν θα είναι δυνατό. Στη νέα Μέση Ανατολή, οι Τούρκοι, οι Ιρανοί, οι Κινέζοι ή οι Ρώσοι θα μπορούσαν να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο. Ο Πρόεδρος Ερντογάν δεν είναι μια σοφή επιλογή - είναι περίπου τόσο αξιόπιστος όσο ο Τραμπ. Ούτε οι Ιρανοί, οι οποίοι έχουν επιτεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες σε αρκετές περιπτώσεις. Οι Κινέζοι είναι μια δεύτερη επιλογή, καθώς θεωρούνται από τους Αμερικανούς ως ο κύριος αντίπαλός τους. Οι Ρώσοι προσφέρουν καλές εγγυήσεις, έστω και μόνο επειδή τηρούν πάντα τον λόγο τους βάσει διεθνών συνθηκών. Αυτό μπορεί να μην ευθυγραμμίζεται καθόλου με τη δυτική προπαγάνδα, αλλά ο Πρόεδρος Κλίντον δήλωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 2013 : «Έχει τηρήσει τον λόγο του σε κάθε συμφωνία που έχουμε κάνει ». Όταν ρωτήθηκε αν ο Πούτιν είχε ποτέ παραβιάσει κάποια προσωπική συμφωνία μαζί του, η Κλίντον απάντησε: «Όχι, δεν το έχει κάνει » .

Οι Αμερικανοί έχουν επομένως βάσιμους λόγους να συμφιλιωθούν με τους Ρώσους.

Οι συνέπειες για τα ευρωπαϊκά κράτη, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ θα είναι οδυνηρές.

Οι Αμερικανοί θα εγκαταλείψουν έτσι την Ευρώπη, θα απομυζήσουν το ΝΑΤΟ από την ουσία του και θα εξουδετερώσουν την ΕΕ ως κέντρο ισχύος. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκαταλείψουν την Ευρώπη, η τελευταία δεν θα είναι σε θέση να χρηματοδοτήσει τα έξοδα που σχετίζονται με την καταπολέμηση ενός (φανταστικού) εχθρού, πόσο μάλλον την ανάπτυξη στρατευμάτων.

Ο πιο επιθετικός εκπρόσωπος στην Ευρώπη είναι ο Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος, σε μια Γερμανία στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης, καθιστά τη ρωσική απειλή προτεραιότητα της Γερμανίας.

«Η μεγαλύτερη ανησυχία μου ΔΕΝ αφορά την οικονομία μας. Η μεγαλύτερη ανησυχία μου αφορά την επιρροή που έχει η Ρωσία στην κοινωνία μας».

Αυτό αγγίζει τα όρια της τρέλας, επειδή οι Γερμανοί δεν θέλουν καθόλου να πολεμήσουν τους Ρώσους. Ή μήπως δεν είναι τρέλα;

Ίσως ο Merz ακολουθεί τον Hermann Göhring, ο οποίος δήλωσε:

«Φυσικά, ο λαός δεν θέλει πόλεμο—ούτε στη Ρωσία, ούτε στην Αγγλία, ούτε στην Αμερική, ούτε καν στη Γερμανία. Αυτό είναι αυτονόητο. Αλλά τελικά, οι ηγέτες μιας χώρας είναι αυτοί που καθορίζουν την πολιτική, και είναι πάντα εύκολο να παρασύρεις τον λαό μαζί τους... Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τους πεις ότι δέχονται επίθεση και να καταγγείλεις τους ειρηνιστές για την έλλειψη πατριωτισμού τους και για το ότι θέτουν τη χώρα σε κίνδυνο. Λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο σε κάθε χώρα.» ~ Χέρμαν Γκέρινγκ, 18 Απριλίου 1946

Το αίμα αρχίζει να βράζει στις φλέβες των ευρωπαϊκών λαών: κανείς δεν τους έχει πει ότι οδεύουν προς την καταστροφή λόγω της επιθετικής τους στάσης απέναντι στη Ρωσία. Οι αναταραχές στη Γαλλία, την Ιταλία και την Αλβανία αποτελούν απόδειξη αυτού - θα εξαπλωθούν τόσο γεωγραφικά όσο και σε ένταση.

Αυτές δεν είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για επιβίωση, πόσο μάλλον για ευημερία. Χάρη στην προπαγάνδα των δυτικών μέσων ενημέρωσης, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, ωστόσο, εξακολουθούν να μην μυρίζουν τη δυσοσμία της καταστροφής.

Εκτός κι αν συμβεί θαύμα, η Ευρώπη θα γίνει καταφύγιο για τους φτωχούς, και μετά οι Αμερικανοί θα επιστρέψουν με εταιρείες όπως η BlackRock και θα την αγοράσουν για 10 σεντς το δολάριο — όλα αυτά διακηρύσσοντας παράλληλα τη φιλία τους. Πώς συνέβη αυτό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της «φιλικής» διάσωσης της Ευρώπης από τις ΗΠΑ;

Σύναψη

Αυτή η γραμμή σκέψης βρίσκει πρόσφορο έδαφος στις τρέχουσες πραγματικότητες. Θα μπορούσε να είναι μια πορεία που θα αποτρέψει έναν παγκόσμιο πόλεμο μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων - και ως εκ τούτου, τελικά, τον μεγάλο πυρηνικό Αρμαγεδδώνα.

Είναι αυτό το σχέδιο των Αμερικανών κοινοποιήσιμο στον δικό τους λαό; — Το τι λένε, σκέφτονται, εύχονται και θέλουν οι Ευρωπαίοι ή ο Ζελένσκι δεν έχει καμία σημασία.