Η λανθασμένη ανάλυση της Δύσης έχει παγιδεύσει σε μια σπείρα κλιμάκωση.
Για αυτό κινδυνεύει να οδηγήσει την Ευρώπη σε πόλεμο εναντίον της Ρωσίας.Τις τελευταίες ημέρες, οι ευρωπαϊκές πολιτικές τάξεις έχουν υψώσει τη φωνή τους στο μέγιστο, επαναλαμβάνοντας ομιλίες που είναι σαφώς συντονισμένες — και κοινές: «Πλησιάζει ο πόλεμος κατά της Ρωσίας· η Ρωσία σκοπεύει να χτυπήσει το ΝΑΤΟ· πρέπει να προετοιμαστούμε· να αποθηκεύσουμε εμφιαλωμένο νερό, κονσερβοποιημένα προϊόντα και να είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε τα παιδιά σας για στρατιωτική θητεία» — «Πολλοί θα πεθάνουν· αλλά είναι καθήκον τους να υπερασπιστούν τη χώρα τους».
Πόσο παράλογο! Για να προσθέσουν την προσβολή στην πληγή, οι Ευρωπαίοι ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου του Ύπατου Εκπροσώπου της ΕΕ Κάλας και του Γερμανού Καγκελαρίου Μερτς, φόρεσαν πρόσφατα και σκόπιμα καμουφλάζ για να σηματοδοτήσουν την «αμυντική τους ετοιμότητα» στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρώπης για την Αρκτική στις 14 Σεπτεμβρίου. (Αυτοί οι Ευρωπαίοι πολιτικοί με πολεμική εξάρτυση μπορούν να δει κανείς εδώ .)
Ακούγονται παράλογα. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει το ερώτημα: τι ακριβώς είναι αυτή η υστερία που κυριεύει τους Ευρωπαίους τεχνοκράτες;
Με την πρώτη ματιά, αυτή η ομόφωνη αφήγηση ότι η Ρωσία ετοιμάζεται να επιτεθεί στην Ευρώπη και ότι ο πόλεμος επίκειται δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Η Ευρώπη δεν διαθέτει το ανθρώπινο δυναμικό, τα πυρομαχικά, τους οικονομικούς πόρους και τη βιομηχανική ικανότητα που απαιτούνται για να διεξάγει πόλεμο εναντίον αυτού που μπορεί πλέον να θεωρηθεί κορυφαία στρατιωτική «μεγάλη δύναμη», καθώς και εναντίον του κράτους που κατέχει το μεγαλύτερο οπλοστάσιο πυρηνικών όπλων.
Το ZeroHedge επισημαίνει ότι:
« Μεταξύ των κύριων διαδόχων αυτής της αβάσιμης αφήγησης [για ρωσική απειλή επίθεσης] είναι οι ηγέτες των χωρών της Βαλτικής. Για παράδειγμα, αυτή την εβδομάδα, ο Λετονός πρόεδρος Έντγκαρς Ρίνκεβιτς έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί ότι οι ρωσικές «επιθέσεις» κατά της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είχαν ήδη ξεκινήσει. Τα κράτη της Βαλτικής φτάνουν ακόμη και στο σημείο να δημοσιεύουν σχέδια ετοιμότητας έκτακτης ανάγκης για τους πληθυσμούς τους, θυμίζοντας ένα σενάριο τύπου Κόκκινης Αυγής».
«Δεν πρόκειται για έναν συμβατικό πόλεμο. Πρόκειται για κάθε είδους προκλήσεις, κάθε είδους πράξεις δολιοφθοράς, κάθε είδους δοκιμές και αναμφίβολα είναι κάτι που συμβαίνει ήδη αυτή τη στιγμή που μιλάμε», δήλωσε ο Λετονός ηγέτης.
«Ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ υποστήριξε αυτή την εβδομάδα ότι η Ρωσία θα μπορούσε να εξαπολύσει σποραδικές επιθέσεις, παρουσιάζοντάς τες ως «ατυχήματα», προκειμένου να «παραλύσει ή τουλάχιστον να αποδυναμώσει το κίνητρο των χωρών του ΝΑΤΟ», όπως ανέφερε το Associated Press. «Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη ή άλλοι τύποι βλημάτων να διεισδύσουν στο έδαφος μίας ή περισσότερων χωρών στην ανατολική πλευρά και ακόμη και να προκαλέσουν καταστροφή», πρόσθεσε ο Τουσκ, πριν εκδώσει την εξής προειδοποίηση: «Η Μόσχα θα μπορούσε να φτάσει στο σημείο να εξαπολύσει κάποιας μορφής αεροπορική επίθεση σε έδαφος του ΝΑΤΟ τους επόμενους μήνες για να δείξει ότι η δέσμευση για κοινή άμυνα βάσει του Άρθρου 5 της στρατιωτικής συμμαχίας είναι κάτι περισσότερο από μερικές λέξεις σε ένα κομμάτι χαρτί».»
Ωστόσο, παρά όλα τα συσσωρευμένα στοιχεία, οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπαθούν να προετοιμαστούν ψυχολογικά για να επικαλεστούν το Άρθρο 5 εναντίον μιας μεγάλης δύναμης που κατέχει πυρηνικά όπλα.
Στον απόηχο αυτής της φρενίτιδας στα μέσα ενημέρωσης, ο Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ προειδοποίησε ρητά :
«Θέλω να τονίσω ότι δεν έχουμε κανένα συμφέρον να ακολουθήσουμε αυτό το μονοπάτι [να επιτεθούμε στην Ευρώπη], αλλά αν η Ευρώπη, η οποία μιλάει καθημερινά για την προετοιμασία πολέμου εναντίον της Ρωσίας, επιτεθεί στη Ρωσία, θα είναι ένας εντελώς διαφορετικός πόλεμος — και θα είναι πολύ σύντομος».
Τι κρύβεται πίσω από αυτόν τον φαινομενικό παραλογισμό; Από τη μία πλευρά, είναι σαφές ότι οι άρχουσες τάξεις στις Βρυξέλλες βλέπουν τα στρατηγικά τους λάθη (ανεπιφύλακτη υποστήριξη προς την Ουκρανία, θυσία του ευρωπαϊκού οικονομικού μοντέλου στο βωμό της πίεσης που ασκείται στη Ρωσία, υποστήριξη στον πόλεμο κατά του Ιράν και αδιαφορία για τα βάσανα στη Μέση Ανατολή) να επιστρέφουν για να τις στοιχειώσουν.
Η κινδυνολογική τους εκστρατεία κατά της Ρωσίας πηγάζει περισσότερο από απελπισία παρά από προσεκτική εξέταση και αυστηρή ανάλυση των πολύ πραγματικών κινδύνων που συνδέονται με μια τέτοια υποκίνηση σε πόλεμο. Το κατεστημένο αναμφίβολα συνειδητοποιεί ότι η ενεργειακή κρίση που προκύπτει από τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν δεν είναι πλέον «μέλλον», αλλά είναι ήδη εδώ.
Βλέπουν το κόστος ζωής να εκτοξεύεται, τις θέσεις εργασίας να εξαφανίζονται και τις αγορές να καταρρέουν επικείμενα - κυρίως την αγορά ομολόγων (τα επίπεδα επιτοκίων της οποίας καθορίζουν την αξία όλων των άλλων επικίνδυνων περιουσιακών στοιχείων). Αντιμέτωποι με αυτό, αυτοί οι πολιτικοί που βρίσκονται σε κίνδυνο μπορεί να έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η υποδαύλιση του φόβου είναι ο μόνος τρόπος για να αποσπάσουν την προσοχή από τις δικές τους αποτυχίες και ίσως να δώσουν στον εαυτό τους ελπίδα επιβίωσης από τον εκλογικό κύκλο.
Η επιβίωση είναι ένα βασικό κίνητρο, αλλά είναι επίσης πιθανό το ηθικό των ελίτ να υποστηρίζεται από δύο ψευδείς δηλώσεις, οι οποίες παρόλα αυτά φαίνονται εύλογες στα μάτια της πολιτικής τάξης.
Η πρώτη παρανόηση είναι ότι η Ρωσία ξεκίνησε έναν προληπτικό πόλεμο τον Φεβρουάριο του 2022 για να καταλάβει το Κίεβο και περίπου το 60% της Ουκρανίας.
Προηγούμενα γεγονότα στη Συρία εξηγούν την πραγματικότητα: Η Ρωσία παρενέβη επίσημα στην εμφύλια σύγκρουση στη Συρία τον Σεπτέμβριο του 2015, κατόπιν αιτήματος του Προέδρου Άσαντ. Η ρωσική επέμβαση αποδείχθηκε περιορισμένη σε εύρος: μια πολύ μικρή αεροπορική ανάπτυξη (28 έως 34 αεροσκάφη) και ένας ελάχιστος αριθμός ειδικών δυνάμεων μάχης (η ρωσική συνεισφορά αποτελούνταν κυρίως από στρατιωτικούς συμβούλους, προωθημένους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας και στρατιωτική αστυνομία).
Η παρουσία της Ρωσίας στη Συρία ήταν σκόπιμα συμβολική: μια σοβαρή δήλωση πρόθεσης, παρά μια προθυμία για εμπλοκή σε έναν χερσαίο πόλεμο. Στην πραγματικότητα, ο στόχος της Μόσχας ήταν ακριβώς να αποφύγει οποιαδήποτε άμεση χερσαία μάχη. Παρ 'όλα αυτά, οι ρωσικές αεροπορικές επιδρομές -με την υποστήριξη ιρανικών χερσαίων στρατευμάτων- βοήθησαν τον συριακό στρατό να εκδιώξει τις τζιχαντιστικές δυνάμεις από το Χαλέπι. Αυτό οδήγησε σε μια εκεχειρία που επιτεύχθηκε με τη μεσολάβηση της Ρωσίας και της Τουρκίας στα τέλη του 2016, και στη συνέχεια στην ειρηνευτική διαδικασία της Αστάνα, η οποία ξεκίνησε λίγο αργότερα.
Η προσέγγιση του Πούτιν στο Χαλέπι καθόρισε με σαφήνεια το μοτίβο της αρχικής του τακτικής όσον αφορά την Ουκρανία. Η Ρωσία ανέπτυξε, σύμφωνα με εκτιμήσεις , μεταξύ 15.000 και 30.000 στρατιωτών έξω και γύρω από το Κίεβο κατά την αρχική επίθεση στις αρχές του 2022. Η ευρωπαϊκή αφήγηση ότι αυτή η δύναμη στόχευε να καταλάβει το Κίεβο στις αρχές του 2022 είναι γελοία: 40.000 στρατιώτες μπορεί να είναι σε θέση να γεμίσουν την κεντρική πλατεία μιας πόλης, αλλά είναι ικανοί να καταλάβουν μια πόλη με πάνω από τρία εκατομμύρια κατοίκους; Είναι γελοίο.
Παρ 'όλα αυτά, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί σχολιαστές -ιδίως ο Αμερικανός σχολιαστής Ρόμπερτ Πέιπ- υποστηρίζουν ότι η αποτυχημένη προσπάθεια κατάληψης του Κιέβου, σε συνδυασμό με το υποτιθέμενο επακόλουθο ότι ο Πούτιν ανέμενε αυτή τη συμβολική επίδειξη «σοβαρής πρόθεσης» να αναγκάσει το ΝΑΤΟ να υποχωρήσει, υποδηλώνει -σύμφωνα με τον Πέιπ- ότι ο Πούτιν είναι παγιδευμένος σε μια κλιμάκωση . Ο Πέιπ υποστηρίζει ότι ο Πούτιν επεδίωξε μια γρήγορη νίκη το 2022, αλλά έχοντας αποτύχει, τώρα είναι «παγιδευμένος» σε μια κλιμάκωση της οποίας οι προοπτικές επιτυχίας μειώνονται σταθερά -εξ ου και η αποτυχία του Πούτιν. «Είναι μόνο θέμα χρόνου».
Η επίδειξη ισχύος της Μόσχας στη Συρία, όσο μέτρια κι αν ήταν, ήταν αποτελεσματική - η Αστάνα εμπνεύστηκε από το συριακό μοντέλο. Στα τέλη Μαρτίου 2022, η διαδικασία της Κωνσταντινούπολης κορυφώθηκε με το Ανακοινωθέν της Κωνσταντινούπολης , ένα πλαίσιο για μια διευθέτηση με την Ουκρανία. Αυτή η τελευταία πρωτοβουλία απέτυχε για έναν μόνο λόγο - ο Μπόρις Τζόνσον την τορπίλισε - και η Ρωσία αναγκάστηκε να αναδιοργανωθεί, κάτι που έπραξε με επιτυχία, αν και με το κόστος ενός παρατεταμένου πολέμου φθοράς και της άσκοπης απώλειας εκατοντάδων χιλιάδων Ουκρανών ζωών.
Όχι, ήταν ο Μπόρις Τζόνσον που οδήγησε την Ευρώπη σε μια παγίδα κλιμάκωσης.
Οι Ευρωπαίοι, όπως φαίνεται, βάσισαν την «επιτυχία» τους στον πόλεμο κατά της Ρωσίας, αφενός, στην ιδέα της υποτιθέμενης αποτυχίας του Κιέβου, και, αφετέρου, στην υπερβολική εμπιστοσύνη στις οικονομικές κυρώσεις. Ο πρώην Γάλλος υπουργός Οικονομικών, Λεμέρ, σε μια έκρηξη ενθουσιασμού, κήρυξε «ολοκληρωτικό οικονομικό και χρηματοπιστωτικό πόλεμο κατά της Ρωσίας ». Επέμεινε ότι οι κυρώσεις θα καταπνίξουν και θα προκαλέσουν την κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας - ωστόσο, στην πραγματικότητα, η Ρωσία μετάβαση, μετά το 2007, σε ένα εθνικό (αυταρκές) οικονομικό μοντέλο και συνεχίζει να ευημερεί.
Λοιπόν, ποιος παγίδευσε ποιον; Η θεμελιώδης υπόθεση που φαντάστηκε η Δύση, σύμφωνα με την οποία η Ρωσία παγιδεύτηκε σε μια κλιμάκωση λόγω της αποτυχίας του ανύπαρκτου σχεδίου για την κατάληψη του Κιέβου, έχει αντιστρέψει πλήρως την κατάσταση.
Είναι η λανθασμένη ανάλυση της Δύσης που έχει παγιδεύσει την τελευταία σε μια σπείρα κλιμάκωσης που κινδυνεύει να οδηγήσει ακούσια την Ευρώπη σε πόλεμο εναντίον της Ρωσίας - έναν πόλεμο που κανένας Ευρωπαίος δεν επιθυμεί.
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: