Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Άρης Πουλιανός. Γεωπολιτικός Εθνικισμός Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος.

Η περίπτωση του Άρη Πουλιανού είναι άκρως ενδιαφέρουσα και την οποία αγνοεί ένα σημαντικό τμήμα των νεοελλήνων. 

Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Από όλους τους αναφερόμενους, εξαιρείται ένα μικρό μέρος με βάση τις παγκόσμιες Φιλοσοφικές-Μαθηματικές σταθερές Μηδέν Άγαν και Μέτρον Άριστον.   

Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.

Σήμερα θα διαβάσετε όλα τα νέα συγκλονιστικά στοιχεία . 

Χαρισματικός και κορυφαίος επιστήμονας της παλαιοντο-ανθρωπολογίας της Ελλάδας και του κόσμου, με κύριο σημείο αναφοράς των ερευνών του το Σπήλαιο Πετραλώνων Χαλκιδικής. Ένοχος και αυτός, γιατί δεν υπάκουσε εις τας υποδείξεις των ηλεκτρονικών εργολάβων των μίντια και στα ιερατεία του μεγάλου εκδοτικού συγκροτήματος. 

Πρώτος που του έκανε πρόταση νωρίς να συμμετάσχει στην επιστημονική κομματική ομάδα ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου για να εντάξει τις ανθρωπολογικές έρευνές του στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, που ο Χ. Λ. το ήλεγχε απόλυτα ως απαξαπαντάρχης του κοινωνικού παραγοντισμού και του άκρατου επαγγελματισμού. Ο Πουλιανός είπε «όχι» στην επιστημονική ΠΑΣΟΚιάδα του Α. Παπανδρέου και στο συγκρότημα του ημερήσιου τύπου. Αυτό το «όχι» και η ανυπακοή εξόργισε τους χαμηγέτες της πολιτικής και της ιεραποστολικής μιντιοκρατίας. 

Από κει ξεκίνησαν οι πρώτες διώξεις του Άρη Πουλιανού με άφθονη λάσπη συκοφαντίας εναντίον του. Αν είχε παραδώσει και αυτός, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης το αρχείο των 60.000 σελίδων στο Μέγαρο Μουσικής, η φωνή του θ’ ακούγονταν στα πέρατα του κόσμου. Από την ΕΠΟΝ ως την Τασκένδη. 

Ο Πουλιανός γεννήθηκε το 1924. Οι γονείς του κατάγονταν από την Ικαρία. Ο πατέρας του πήγε μόνος του μετανάστης στην Αμερική και δεν ξαναγύρισε στην Ελλάδα. Ο Άρης τελείωσε το Ε’ Γυμνάσιο στα Εξάρχεια με συμμαθητές του τον Λ. Κύρκο, τον Χρ. Θεοδωρόπουλο και πολλούς άλλους Αθηναίους. Νεαρός προσεχώρησε στις τάξεις της ΕΠΟΝ, πολεμώντας για την εθνικοκοινωνική απελευθέρωση της Ελλάδας 1940-44. Κι όταν έφυγαν οι Γερμανοί και την θέση τους πήραν οι Άγγλοι με βίαιο τρόπο, ο Πουλιανός έφυγε για την Αμερική, γιατί είχε την αμερικανική υπηκοότητα λόγω πατρός. 

Σπούδασε εκεί Βιολογία και έδρασε μαχόμενος στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Στην συνέχεια σπούδασε ανθρωπολογία στην Ρωσία. Απ’ τη Ρωσία τιμήθηκε ο Πουλιανός με βραβείο για το βιβλίο του η προέλευση των Ελλήνων. Καθώς διαπίστωνε ότι στην Ρωσία δεν θα βρει ανθρωπολογικά ευρήματα πάνω από 50.000 χρόνια, αισθάνθηκε την ανάγκη να ’ρθει στην Ελλάδα, που πίστευε ότι είναι πλούσια χώρα σε μακραίωνη πολιτισμική γεωμετρία και σε ευρήματα παλαιοντο-ανθρωπολογίας. Όταν ήρθε στην Ελλάδα τον υποδέχτηκε εγκάρδια ο Έλληνας ανθρωπολόγος Κούμαρης, πρόεδρος της Ελληνικής Ανθρωπολογικής Εταιρίας. 

Του παρέδωσε την εταιρία και τον βοήθησε να ’ρθει σε γρήγορη επαφή με τις έρευνες, εκτιμώντας τις πολλαπλές σπουδές του, Βιολογία στην Αμερική και ανθρωπολογία στην Ρωσία. Για αυτό θεωρήθηκε εκ του ασφαλούς το διαβατήριο του οικουμενικού ανθρωπολόγου επιστήμονα. Δυστυχώς, στην Ελλάδα η μοίρα του Πουλιανού είχε την περιπέτεια του Οιδίποδα ή του Προμηθέα Δεσμώτη. Δεν του επέτρεψαν τα σκοτεινά ιερατεία να ’χει την τύχη του Αριστοτέλη και του Θεόφραστου νεώτερα στην Ελλάδα. 

Άντεξε τους πολύχρονους διωγμούς του κατεστημένου πανεπιστημιακού στοχασμού χάρις στον ιερό πείσμα του με στόχο την πολλαπλή έρευνα στην επιστήμη της ανθρωπολογίας. Ανάξιοι τον πολέμησαν μη μπορώντας να καταλάβουν τις ριζοσπαστικές του επιστημονικές έρευνες. Οι άνθρωποι αντίπαλοί του βατραχολόγοι, θεολόγοι, σεισμολόγοι τύπου Παπαζάχου και αερολόγοι τύπου Ασημίνας Ξηροτύρη, δυστυχώς είναι τρόφιμοι στο ενυδρείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Και επειδή δεν φτάνει μόνο το ιερό πείσμα κατάφερε να καταθέσει οικουμενικό έργο, που συγκίνησε την διεθνή επιστημονική ανθρωπολογική κοινότητα. Γιατί είναι βέβαιο ότι με την περίπτωση του Α. Πουλιανού γεννήθηκε ένα καινούργιο ελληνικό έργο μετά από 25 αιώνες. 

Έχω ζήσει από πολύ κοντά και για πολλά χρόνια, ως αυτόπτης μάρτυρας, τις έρευνες του Πουλιανού στο Σπήλαιο Πετραλώνων Χαλκιδικής αλλά και τις μνησίκακες διώξεις εναντίον του, στήνοντάς του βιοτεχνική παραγωγή μηνύσεων, πάνω από 40 σε αριθμό. Και όλες τις έχασε το αστικό κράτος χάρις στην ευφυΐα και εντιμότητα της ελληνικής Δικαιοσύνης.  Σημαντικά επιτεύγματα Ο Πουλιανός παρήγαγε ευφάνταστο ερευνητικό επιστημονικό έργο. 

1) Τη μέτρηση με σύγχρονη μέθοδο του κρανίου του Ελληνοευρωπαίου αρχανθρώπου που βρέθηκε στο Σπήλαιο Πετραλώνων Χαλκιδικής, ηλικίας 700.000 χρόνων. 2) Βρήκε και μέτρηση τα στοιχεία της φωτιάς στον ίδιο χώρο, ηλικίας 1.050.000 χρόνων. 3) Πρωτοποριακό επιστημονικό επίτευγμα είναι και η τομή από την επιφάνεια της τρύπας του Σπηλαίου ώς το τριακοστό στρώμα, διαμορφωμένη στρωματογραφία σε εκατομμύρια χρόνια. 4) Μέτρησε την ηλικία του ελέφαντα που βρήκε στην περιοχή της Τρίλλιας, ανερχόμενη σε 2.500.000 χρόνια. 5) Η ιερή σκαπάνη του έβγαλε στο φως το πρωτόγλυπτο της Μακεδονίας, θαυμαστό εύρημα γιατί μας πληροφορεί ότι ο άνθρωπος επιχείρησε να περιγράψει την ταυτότητά του (μάτια, χέρια, καμπύλες), ηλικίας 500.000 χρόνων. 

Εκπληκτικό το εύρημα αν σκεφτεί κανείς ότι μέχρι σήμερα είχαμε στα χέρια μας στοιχεία που προσπάθησε να ζωγραφίσει ο άνθρωπος στο εσωτερικό των σπηλαίων και να χαράξει τις βραχογραφίες του, ηλικίας μόνο 30.000 χρόνων. Κι απ’ αυτόν τον χρόνο έκανε το άλμα η γνώση σε 500.000 χρόνια. 6) Σημαντικό εύρημα είναι αυτό που έβγαλε η σκαπάνη στο φως της έρευνας, η απολιθωμένη κνήμη – ανθρωπίδα, ηλικίας 11.000.000 χρόνων. 

7) Σημαντικότερο είναι το ανθρωπο-παλαιοντολογικό λάφυρο της σκαπάνης που έβγαλε από τα ζεστά σπλάχνα της γης, το εύρημα ηλικίας 13.000.000 χρόνων κοντά με την ηλικία του απολιθωμένου δάσους της Μυτιλήνης, επεκτεινόμενο ως την Πίνδο 17.000.000 χρόνων που θα ρίξει, φτάνοντας ώς εκεί η έρευνα, άπλετο φως στο πως κατέβηκε ο ανθρωπο-πίθηκος, πρωτοξάδερφος του πίθηκου, απ’ τα δέντρα και κατάφερε να περπατήσει στα δύο του πόδια, κερδίζοντας την άρθρωση-ομιλία, αποθηκευμένη μνήμη μακραίωνης επικοινωνίας, ενώ ο πίθηκος έμεινε ώς σήμερα να περπατάει στα τέσσερα και να μη μιλάει.

Για να φτάσει ως εδώ όρθιος ο άνθρωπος περπατώντας στα δυο του πόδια, εξελίχθηκε σε Homo Homanus του σήμερα. O A. Πουλιανός επιχείρησε να συλλέξει τους ήχους και τις κινήσεις του αρχανθρώπου μέσα στο σπήλαιο, γιατί ο ήχος δεν χάνεται ποτέ. Κυκλοφορεί διαχρονικά και ατελεύτητα. Να προσθέσω κι ένα ακόμα επίτευγμα του Α. Πουλιανού. Απελευθέρωσε 3.000 τετραγωνικά μέτρα στο σπήλαιο κι αυτός ο χώρος χωρίζεται σε αίθουσες, διευκολύνοντας τη φαντασιακή πανδαισία με το φωτισμό τους, εγκώμιο δέησης του πολιτισμού της φύσης, ενισχύοντας το μεγαλείο της οι σταλαγμίτες και οι σταλακτίτες, που κρέμονται φωτισμένοι πολυέλαιοι στο χώρο του σπηλαίου.  

Πρωτοπόρος σ’ όλα τα επίπεδα. Αυτό το μέγεθος οικουμενικού επιστημονικού στοχασμού αποφάσισαν να εκδικηθούν τα ιερατεία των ηλεκτρονικών εργολάβων των μίντια. Αυτά ήταν πρώτα που θέλησαν να τιμωρήσουν τον Πουλιανό και δεύτερος ήταν ο αρχαιολόγος Σπύρος Μαρινάτος και μέλος της επιτροπής σωφρονισμού των φαντάρων και των πολιτικών κρατουμένων στη Μακρόνησο με αρχηγό τον Μπαϊρακτάρη. Και τέλος έκλεισε επιτυχώς με τέχνασμα τον κύκλο των διωγμών ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, αποβάλλοντάς τον βίαια από το σπήλαιο και απ’ το μουσείο, έξω απ’ το σπήλαιο, πρωτοποριακά οργανωμένο στις ανθρωπολογικές έρευνες. 

Τα κατάφερε ο Βενιζέλος να διώξει τώρα, στα 88 του χρόνια, τον Άρη Πουλιανό, όταν τα 50 χρόνια της ζωής του τα ’φαγε σε έρευνες στο Σπήλαιο των Πετραλώνων και έπρεπε γι’ αυτό να τιμωρηθεί! Και όμως, θα σας το ξαναπώ, ο Άρης θα ζει μετά το θάνατό του στο μέγεθος της ανθρώπινης μνήμης, πρωτοπόρος σ’ όλα τα επίπεδα της κοινωνικής δημιουργίας, ενώ οι διώκτες του, ο Βενιζέλος κι οι όμοιοί του, θα ξεχαστούν την άλλη μέρα, τιμωρώντας τους η δύστροπη ιστορία. Η ιστορία δικαιώνει πάντα εκείνους που καταθέτουν έργο και τιμωρεί ευτυχώς τους βασανιστές τους. https://edromos.gr/axios-ara-skotoste-ton/

https://terrapapers.com/o-polemos-gia-tin-katagogi-tou-anthropou/

Ο Άρης Πουλιανός είναι Έλληνας ανθρωπολόγος. Ασχολήθηκε με παλαιοανθρωπολογικές ανασκαφές στο Σπήλαιο των Πετραλώνων  Χαλκιδικής και της τοποθεσίας πλειοκαινικών ελεφάντων στον Περδίκκα της Πτολεμαΐδος. Το Σπήλαιο Πετραλώνων και ο αρχάνθρωπος Το σπήλαιο Πετραλώνων ανακαλύφθηκε το 1959 από τον κάτοικο της περιοχής Φίλιππο Χαντζαρίδη. Εκατό περίπου μέτρα νοτιότερα από τη σημερινή τεχνητή είσοδο πίσω από το Μουσείο, βρίσκεται μία σχισμή τού βράχου τής οροφής, απ’ όπου κάτοικοι της περιοχής  κατέβηκαν με σχοινιά και αντίκρισαν το γεμάτο με σταλακτίτες και σταλαγμίτες εσωτερικό του σπηλαίου, αντί για κάποια πηγή νερού που περίμεναν να βρουν. 

Παγκόσμια  γνωστό έγινε το 1960, όταν ένας άλλος κάτοικος της κοινότητας Πετραλώνων, ο Χρήστος Σαρηγιαννίδης, βρήκε το περίφημο κρανίο του ”Αρχανθρώπου”. Οι καθηγητές Κόκκορος, Κανέλλης, Μαρίνος, Γιαννούλης, Σωτηριάδης, του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ανέλαβαν τη μελέτη του κρανίου και τα ευρήματα στάλθηκαν στον καθηγητή Μπράιντιγκερ στο Αμβούργο. Σε ανθρωπολογικό συνέδριο στην Μόσχα, παρουσιάστηκε το κρανίο και ο Άρης Πουλιανός συγκρούστηκε με τον Μπράιντιγκερ, για την χρονολόγησή του,  καθώς ο καθηγητής Πουλιανός πιστεύει ότι είναι ηλικίας περίπου 750 χιλιάδων ετών, ενώ ο Μπράιντιγκερ το χρονολογούσε ως μεταγενέστερο. 

Στην συνέχεια το κρανίο εξέτασαν έξι πανεπιστήμια όπου έγιναν 11 διαφορετικές προσπάθειες χρονολόγησης από ερευνητές, ανάμεσά τους ο νομπελίστας Άλεν Ναΐρν του Πανεπιστημίου της Νότιας Καρολίνας, με τη μέθοδο του «παλαιομαγνητισμού» και από τον Ιάπωνα καθηγητή Μοτόζι Ικέγια με τη μέθοδο της «ηλεκτρονικής στροφορμής» και οι έρευνες επαλήθευσαν την υπόθεση του Πουλιανού. 

Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής τον κάλεσε να έρθει στην Ελλάδα και υπογράφηκε πρωτόκολλο με το οποίο του παραδόθηκε το σπήλαιο για να ξεκινήσει τις έρευνες του. Έκτοτε οι αντίπαλοί του τον κατηγορούν ότι είναι ιδιώτης και τα συμπεράσματά του αναληθή καθώς ανατρέπουν τη θεωρία της Ινδοευρωπαϊκής καταγωγής. 

Το 1985 διώχθηκε για πρώτη φορά από το Σπήλαιο και σταμάτησαν οι έρευνες, που γίνονταν με την άδεια του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Ακολούθησαν αποφάσεις Εφετείου κατά του ελληνικού δημοσίου, δύο αποφάσεις Πρωτοδικείου και δύο αποφάσεις Αρείου Πάγου, που τον δικαίωναν και το 1997 επέστρεψε στο Σπήλαιο. 

Όμως το υπουργείο και η νομαρχία Χαλκιδικής, σφράγισαν το Σπήλαιο. Τελικά, ο Πουλιανός  με δεύτερη απόφαση του συμβουλίου επικρατείας, κατάφερε να επιστρέψει σε αυτό. Η διακοπή των χρηματοδοτήσεων από το Υπουργείο Πολιτισμού, μετέτρεψε τα έσοδα του κυλικείου και τα εισιτήρια των επισκεπτών στα μόνα έσοδα για τη συνέχιση του έργου. 

Το συμβούλιο της Επικρατείας αποφάσισε ότι ως ιδιώτης εκμεταλλεύεται παράνομα το σπήλαιο προς ίδιον όφελος και ζήτησε τη βίαιη αποβολή του, ενώ ο Άρης Πουλιανός κατέφυγε στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο. Στις 4 Απριλίου 2011 αποβλήθηκε από το σπήλαιο Πετραλώνων. Σήμερα η επιστήμη επίσημα καταλήγει ότι αυτό το κρανίο δεν ανήκει στον λεγόμενο αρχάνθρωπο, όπως υποστηριζόταν τότε. 

Η ανακοίνωση έγινε στο πλαίσιο της 34ης Συνάντησης για το Αρχαιολογικό Έργο στη Μακεδονία και τη Θράκη από τον Α. Ντάρλα, Προϊστάμενος  της Εφορείας Παλαιοανθρωπολογίας – Σπηλαιολογίας Αθηνών και υπεύθυνος για τις εργασίες στο Σπήλαιο των Πετραλώνων, εκπρόσωπος της Υπηρεσίας Αρχαιολογίας – Παλαιοντολογίας του ΥΠΠΟΑ.  Πηγή: Cityportal<br>https://cityportal.gr/o-aris-poylianos-o-archanthropos-kai-oi-antidikies/

Ο Αρχάνθρωπος των Πετραλώνων ενοχλεί την παγκόσμια ανθρωπολογική κοινότητα, γιατί τοποθετεί τεκμηριωμένα και με επιστημόνικό τρόπο τον άνθρωπο έξω από την Αφρική.. Η ανακάλυψη του Άρη Πουλιανού είναι μοναδική στα παγκόσμια χρονικά της παλαιοανθρωολογίας, γιατί τοποθετεί τεκμηριωμένα τον άνθρωπο έξω από την Αφρική. 

Ο Έλληνας ανθρωπολόγος, Άρης Πουλιανός, υποστήριξε πως ο σκελετός είχε ηλικία κοντά στα 700.000 έτη. Οι ισχυρισμοί του τάραξαν τον επιστημονικό κόσμο. Το 1969, ο δρ. Πουλιανός, μελετώντας τον Αρχάνθρωπο των Πετραλώνων της Χαλκιδικής, ανακοινώνει ότι είναι 700.000 ετών και ότι αποτελεί τον αρχαιότερο Ευρωπαίο. Αποδεικνύει επίσης ότι η ΝΑ Ευρώπη, και συγκεκριμένα η Βαλκανική, υπήρξε χώρος ανθρωπογένεσης ανεξάρτητα από την Αφρική. Το κρανίο των Πετραλώνων, συγκεκριμένα, ανακαλύφθηκε το 1960 όταν αφαιρέθηκε από βράχο στο σπήλαιο. 

Οι πρώιμες εκτιμήσεις εκείνη την εποχή, η ηλικία των υπολειμμάτων ανθρωποειδών ήταν περίπου 70.000 ετών. Σημείωση: Φανταστείτε ότι όταν αποκάλυψε το κρανίο 700.000 χρόνων προσπαθησαν να τον θάψουν ζωνταν;o και ως ένα σημείο τα κατάφεραν, πραγματικά ντρέπομαι και για την διεθνή  κοινότητα που εθελοτυφλή, αλλά και για τους ανάξιους πολιτικούς στην Ελλάδα που τον πολέμησαν ανελέητα.  Απέδειξε επίσης ότι ο αρχαϊκός άνθρωπος των Πετραλώνων αποτελεί μια από τις πρώτες μορφές του Homo Sapiens. 

Ο Homo Sapiens είναι κανονικός άνθρωπος και δεν έχει καμία σχέση με τον γορίλλα και τον χιμπατζή, τον Αυστραλοπίθηκο αφρικάνους ή τον Προκόνσουλ (Χόμο χάμπιλις). Η θέση του Πουλιανού είναι ότι το κρανίο του "Αρχανθρώπου των Πετραλώνων" είναι ηλικίας 700.000 ετών. Και ότι ο Αρχάνθρωπος αποτελεί τον πρόγονο όχι μόνο των σημερινών Ευρωπαίων, αλλά και των ανθρώπων όλης της γης. Κάποια από τα ανθρώπινα ευρήματά του, χρονολογούνται "λείψανα ηλικίας 11 εκατομμυρίων ετών του homo erectus trigliensis".

Το κρανίο το 1964 χρονολογήθηκε στα 700.000 έτη από δύο Γερμανούς επιστήμονες, τον ανθρωπολόγο Ε. Μπράιτινγκερ και τον παλαιοντολόγο Ο Sickenberg, όπως και ο Ιάπωνας καθηγητής Μοτόζι Ικέγια, κορυφαίος πυρηνικός φυσικός, επισκέφθηκε το σπήλαιο πέντε φορές και για να εφαρμόσει την πρωτοποριακή μέθοδο του παλαιομαγνητισμού. Εν τέλει επιβεβαίωσε τους ισχυρισμούς του Πουλιανού.

https://www.facebook.com/MouzakiPyrgouHleias/posts/%CE%BF-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%87%CE%BB%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF/1205555444711014/

ΑΡΗΣ ΠΟΥΛΙΑΝΟΣ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΣΤΕΣ. /https://www.youtube.com/watch?v=bIc7VZ4xX7o

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ-ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ. ΠΛΗΡΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΜΕ ΔΕΚΑΔΕΣ ΝΕΑ ΑΚΛΟΝΗΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ. ΚΑΤΑΡΡΕΣΥΣΗ ΤΩΝ ΚΙΒΔΗΛΩΝ ΔΙΟΝΥΣΙΆΚΩΝ ΜΥΘΕΥΜΑΤΩΝ ΠΕΡΙ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΦΟΙΝΙΚΙΚΟΥ ΑΛΑΒΑΒΗΤΟΥ. 

Στην σημερινή επιστημονική μου εργασία μεταξύ άλλων θα διαβάσετε δεκάδες νέα ακλόνητα επιστημονικά στοιχεία για πρώτη φορά συγκεντρωμένα σε μια εργασία, σχετικά με την καταγωγή των Ελλήνων και την προέλευση του αλφαβήτου και του πολιτισμού. Επίσης θα διαβάσετε όλες τις νέες πρότυπες-καινοτόμες και τεκμηριωμένες επιστημονικές μου παρατηρήσεις επί των δύο θεμάτων ζωτικής σημασίας για την επιβίωση του Ελληνισμού.

Θα ξεκινήσω την σημερινή μου εργασία με δύο ακόμη κίβδηλες Διονυσιακές αναφορές περί "Φοινικικού" αλφάβητου : 

"Το ελληνικό αλφάβητο είναι παιδί του φοινικικού. Ήρθε τώρα η ώρα να δούμε τα στοιχεία που πείθουν ότι το ελληνικό αλφάβητο γεννήθηκε από το φοινικικό. Το πρώτο στοιχείο είναι η ομοιότητα των γραμμάτων και η παρόμοια σειρά. Το δεύτερο είναι τα ονόματά τους: άλφα, βήτα, γάμα, δέλτα κλπ. Η λέξη άλφα είναι προσαρμογή του φοινικικού ονόματος 'aleph, για το ίδιο γράμμα, και σημαίνει 'βόδι'. Το γράμμα Α   δηλαδή προέρχεται από ένα εικονογραφικό σημάδι που απεικόνιζε το βόδι. Αυτό φαίνεται καθαρά αν δούμε το πρωτοσιναϊτικό σημάδι, όπου φαίνεται το κεφάλι του βοδιού με τα κέρατά του (βλ. εικ. 33). 

Αυτό το εικονιστικό σχήμα απλοποιήθηκε για να δώσει το Α. Αρχικά λοιπόν'alephσήμαινε το βόδι και την εικόνα του, το εικονόγραμμά του. Στη συνέχεια, όταν το σύστημα γραφής μετατρέπεται από εικονογραφικό/σημασιογραφικό σε αλφαβητικό, το σημάδι δεν απεικονίζει πλέον το αντικείμενο (το βόδι) αλλά τον πρώτο φθόγγο, με τον οποίο αρχίζει η λέξη που το ονομάζει: 'aleph. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται ακροφωνική: η «αξία» ενός γράμματος ταυτίζεται με το πρώτο σύμφωνο της λέξης που απεικονίζει το σημείο. 

Το φοινικικό γράμμα'aleph (από το οποίο προέρχεται το ελληνικό άλφα) απέδιδε ένα σύμφωνο που σχηματιζόταν βαθιά στη στοματική κοιλότητα - ήταν λαρυγγικό, αυτό σημαίνει το σημάδι ' πριν από το α. Για τους Έλληνες ακουγόταν ως το πιο κοντινό στο δικό τους φωνήεν [a], και έτσι το χρησιμοποίησαν για να δηλώσουν αυτό το φωνήεν και το ονόμασαν, προσαρμόζοντας τη φοινικική λέξη, άλφα. 

Το έκαναν άλφα γιατί το Φ στα αρχαία ελληνικά προφερόταν [ph], όπως θα δούμε παρακάτω. Δεν το άφησαν αλφ γιατί καμιά ελληνική λέξη δεν τελειώνει σε φ.

Το δεύτερο γράμμα του φοινικικού αλφαβήτου ονομαζόταν bet. Η λέξη αυτή σημαίνει 'σπίτι' ή 'σκηνή' και το σημείο αρχικά απεικόνιζε ένα σπίτι. Μετά, με βάση την ακροφωνική αρχή που αναφέραμε, κατέληξε να δηλώνει τον φθόγγο [b]. Οι Έλληνες χρησιμοποίησαν το γράμμα αυτό για το δικό τους σύμφωνο [b], δηλαδή το Β (θυμηθείτε τί λέγαμε για την προφορά του β στα αρχαία ελληνικά) και υιοθέτησαν, προσαρμοσμένο στα ελληνικά, το φοινικικό όνομα του συμφώνου: βήτα (προφερόταν [beeta]). 

Το έκαναν βήτα και δεν το άφησαν βητ γιατί καμιά ελληνική λέξη δεν τελειώνει σε τ. Το τρίτο σύμφωνο του φοινικικού αλφαβήτου ονομαζόταν gaml και πιστεύεται ότι αρχικά ήταν ένα εικονόγραμμα που απεικόνιζε την καμήλα (η λέξη καμήλα που χρησιμοποιούμε στα ελληνικά προέρχεται από τη λέξη gaml), τονίζοντας την καμπούρα της. Όπως και στις προηγούμενες περιπτώσεις, η λέξη αυτή κατέληξε να δηλώνει το σύμφωνο [g], δηλαδή το Γ. Οι Έλληνες χρησιμοποίησαν το γράμμα για να δηλώσουν το δικό τους σύμφωνο [g] (το γ προφερόταν [g] στα αρχαία ελληνικά) και το ονόμασαν, προσαρμόζοντας τη φοινικική λέξη, γάμα.

Το τέταρτο γράμμα του φοινικικού αλφαβήτου ονομαζόταν delt. Η λέξη αυτή σήμαινε μάλλον 'φύλλο πόρτας' και αρχικά το σημείο αυτό ήταν εικονόγραμμα που απεικονίζει πόρτα, για να καταλήξει αργότερα να δηλώνει τον φθόγγο [d]. Οι Έλληνες χρησιμοποίησαν το γράμμα αυτό για να δηλώσουν το δικό τους σύμφωνο [d], δηλαδή το Δ (που προφερόταν [d] στα αρχαία ελληνικά) και εξελλήνισαν το φοινικικό delt σε δέλτα. Το πέμπτο γράμμα του φοινικικού αλφαβήτου ονομαζόταν he και ήταν ένα σύμφωνο που έμοιαζε με το h της αγγλικής λέξης house 'σπίτι' ή have 'έχω'. Δεν ξέρουμε τί ακριβώς σήμαινε η λέξη he. Οι Έλληνες χρησιμοποίησαν το γράμμα αυτό για να δηλώσουν το δικό τους φωνήεν [e], το Ε, αυτό που αργότερα, στα βυζαντινά χρόνια, θα ονομαστεί έψιλον και θα φτάσει με το όνομα αυτό μέχρι σήμερα.

Το επόμενο γράμμα ονομάζεται στα φοινικικά waw. Η λέξη αυτή φαίνεται ότι σήμαινε 'καρφί, γάντζος', και έτσι το σημάδι αυτό ήταν εικονόγραμμα αυτού του αντικειμένου. Αργότερα κατέληξε το σημείο αυτό να δηλώνει το σύμφωνο με το οποίο αρχίζει η λέξη waw - ένα διχειλικό σύμφωνο κοντά στο αγγλικό w (π.χ. was 'ήταν', wise 'σοφός'). Στα αφτιά των Ελλήνων αυτό το σύμφωνο ακουγόταν κοντά στο δικό τους αντίστοιχο σύμφωνο Ƒ (που είναι γνωστό ως δίγαμμα και χάθηκε νωρίς από τις περισσότερες διαλέκτους) και το χρησιμοποίησαν για να το δηλώσουν. Ταυτόχρονα το χρησιμοποίησαν για να δηλώσουν τον φθόγγο [u] (= Υ). Ήδη σημειώσαμε στο δεύτερο κεφάλαιο ότι το Υ στα (παλιά) αρχαία ελληνικά προφερόταν [u].

Το επόμενο γράμμα ονομαζόταν zai αλλά δεν ξέρουμε τί σήμαινε η λέξη αυτή. Το γράμμα αυτό το χρησιμοποίησαν οι Έλληνες για να αποδώσουν ένα δικό τους συγγενικό σύμφωνο, αυτό που ονομάζεται ζήτα, Ζ. Αλλά, όπως θα δούμε στο επόμενο κεφάλαιο, στα αρχαία ελληνικά το γράμμα Ζ απέδιδε ένα σύμπλεγμα συμφώνων [zd]. Το επόμενο γράμμα του φοινικικού αλφαβήτου ονομαζόταν het. Η λέξη αυτή σήμαινε μάλλον 'τοίχος, περίφραξη'. Στη συνέχεια, όταν έπαψε το σημείο να είναι εικονογραφικό, δήλωνε τον πρώτο φθόγγο, το πρώτο σύμφωνο, της λέξης het. Το σύμφωνο αυτό σχηματιζόταν στον φάρυγγα, βαθιά στον λαιμό. 

Οι Έλληνες το άκουγαν κοντά σε ένα δικό τους σύμφωνο που χάθηκε νωρίς στην ιστορία της ελληνικής γλώσσας (το συζητήσαμε στο δεύτερο κεφάλαιο) και χρησιμοποίησαν το φοινικικό γράμμα για να αποδώσουν αυτό το σύμφωνο, που ήταν, και αυτό, κοντά στο hτων αγγλικών λέξεων have 'έχω', house 'σπίτι'. Στη διάλεκτο της Αθήνας (την αττική διάλεκτο) αλλά και στις διαλέκτους της Ιωνίας, που είχαν χάσει νωρίτερα από άλλες το σύμφωνο αυτό, το γράμμα χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει το μακρό [e] = [ee]. Έτσι γεννήθηκε το Η, ήτα (η απόδοση στα ελληνικά της φοινικικής λέξης het), που χρησιμοποιείται ως σήμερα, χωρίς ωστόσο να αντιστοιχεί πια σε ένα μακρό [e]. Τα μακρά φωνήεντα χάθηκαν στην πορεία της εξέλιξης της ελληνικής και το μακρό [e] συνέπεσε με το [ί]. Κρατήθηκε η παλιά ορθογραφία αλλά η προφορά έχει αλλάξει: το η προφέρεται όπως και το ι.

Στα αρχαία ελληνικά υπήρχε ένας φθόγγος [th], που έχει χαθεί στα νέα ελληνικά. Οι Έλληνες χρησιμοποίησαν το σημάδι που ονομαζόταν tet στα φοινικικά (δεν ξέρουμε τί σήμαινε η λέξη αυτή) και απέδιδε έναν παρόμοιο φθόγγο. Οι Έλληνες προσάρμοσαν το όνομα του φθόγγου αυτού στα ελληνικά και έτσι προέκυψε το όνομα του γράμματος Θ, θήτα. Να επαναλάβουμε όμως ότι αυτό το γράμμα προφερόταν [th] στα αρχαία ελληνικά.

Το επόμενο γράμμα του φοινικικού αλφαβήτου ονομαζόταν yod. Η λέξη αυτή σήμαινε 'χέρι' και φαίνεται ότι το σημείο αυτό ήταν αρχικά το εικονόγραμμα του χεριού. Στο φοινικικό αλφάβητο αποδίδει ένα σύμφωνο, όπως αυτό που ακούγεται στην αρχή της αγγλικής λέξης you 'εσύ' ή στη λέξη παιδιά [peδyá]. Στα αρχαία ελληνικά δεν υπήρχε τέτοιο σύμφωνο και οι Έλληνες αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν αυτό το φοινικικό γράμμα για να αποδώσουν ένα κοντινό του φωνήεν, το I. Έτσι το σύμφωνο yod της φοινικικής έγινε το φωνήεν ιώτα (δηλαδή γιώτα) της ελληνικής. Το επόμενο γράμμα του φοινικικού αλφαβήτου είναι το kaf. 

Η λέξη αυτή σήμαινε 'παλάμη'. Οι Έλληνες χρησιμοποίησαν το γράμμα αυτό (Κ, το ονόμασαν κάπα) για να αποδώσουν τον δικό τους παρόμοιο φθόγγο. Τα φοινικικά είχαν και έναν άλλο φθόγγο συγγενικό με το [k], που προφερόταν εντονότερα. Αυτόν τον αγνόησαν οι Έλληνες γιατί δεν αντιστοιχούσε σε φθόγγο της δικής τους γλώσσας. Το αμέσως επόμενο γράμμα του φοινικικού αλφαβήτου είναι το lamd (δεν είναι βέβαιο τί σημαίνει), το οποίο προσάρμοσαν οι Έλληνες στα ελληνικά ως λάμδα, Λ, και το χρησιμοποίησαν για να αποδώσουν τον φθόγγο [I] της γλώσσας τους.

Ακολουθούν στη σειρά τα γράμματα που δηλώνονται στα φοινικικά με τις λέξεις mem και nun. Η πρώτη σήμαινε 'νερό'. Στις πρωτοσιναϊτικές επιγραφές (προδρόμους της φοινικικής γραφής) η αντιστοιχία της σημασίας 'νερό' του mem με την εικόνα του νερού είναι φανερή. 

Το σχήμα που χρησιμοποιείται είναι μια κυματιστή γραμμή (βλ. εικ. 33) και αυτό συνεχίζεται με το σημερινό Μ. Το φοινικικό σημάδι mem χρησιμοποιήθηκε από τους Έλληνες για να αποδοθεί το δικό τους παρόμοιο σύμφωνο [m]. Το ελληνικό όνομα του γράμματος είναι μι, ίσως από επίδραση (βλ. παρακάτω) του ονόματος για το Ν (νι). Το επόμενο γράμμα ονομάζεται nun(σημαίνει 'ψάρι', αλλά το σχήμα φαίνεται να έχει χάσει την εικονική του σχέση με την έννοια 'ψάρι') και χρησιμοποιήθηκε από τους Έλληνες με το όνομα νι για να αποδώσει το δικό τους παρόμοιο σύμφωνο, δηλαδή το Ν [n].

Το γράμμα που ακολουθεί ονομάζεται ayin και σημαίνει 'μάτι'. Το σχήμα βεβαιώνει ότι αρχικά το σημείο αυτό ήταν μια εικονογραφική απόδοση του ματιού. Οι Έλληνες χρησιμοποίησαν λοιπόν αυτό το φοινικικό γράμμα, που δήλωνε σύμφωνο, για να αποδώσουν το δικό τους φωνήεν Ο. Και έφτιαξαν αργότερα ένα δικό τους όνομα για το γράμμα αυτό: το ονόμασαν όμικρον για να το διακρίνουν από ένα γράμμα που έφτιαξαν οι ίδιοι (γιατί δεν υπήρχε στο φοινικικό αλφάβητο), το «μεγάλο Ο», δηλαδή το Ω, ωμέγα, που απέδιδε το μακρό [ο] = [οο]. 

Δεν αποκλείεται να οδηγήθηκαν στη χρήση του συγκεκριμένου γράμματος για να αποδώσουν το δικό τους φωνήεν [ο] από το ίδιο του το όνομα στα φοινικικά, που σήμαινε, όπως είδαμε, 'μάτι'. Στα αρχαία ελληνικά η λέξη για το ayin 'μάτι' ήταν οφθαλμός. Ίσως με αφετηρία τη λέξη οφθαλμός, μετάφραση του φοινικικού ονόματος του γράμματος (ayin), οδηγήθηκαν στη χρήση αυτού του φοινικικού σημείου για να αποδώσουν το φωνήεν [ο] των ελληνικών. Από τα γράμματα που ακολουθούν αξίζει να σημειώσουμε το γράμμα rosh, που σημαίνει 'κεφάλι' και χρησιμοποιήθηκε με το όνομα ρο για να αποδοθεί το σύμφωνο [r] της ελληνικής, το Ρ. Οι Έλληνες χρειάστηκε να δημιουργήσουν και κάποια νέα γράμματα για σύμφωνα που δεν υπήρχαν στα φοινικικά: Φ, Χ, Ψ. Το Φ και το Χ αντιστοιχούσαν στην προφορά, στα αρχαία ελληνικά, σε [ph], [kh]. Σε ορισμένα ελληνικά αλφάβητα (γιατί υπήρχαν πολλά   στις διάφορες περιοχές του ελληνικού κόσμου  · πρβ. εικ. 33) δεν εμφανίζονται τα Φ, Χ, Ψ αλλά στη θέση τους βρίσκουμε ΠΗ, ΚΗ, ΠΣ.

Όσα είδαμε ως τώρα βεβαιώνουν την πηγή από την οποία γεννήθηκε το ελληνικό αλφάβητο  , τους Φοίνικες: ομοιότητα των γραμμάτων μεταξύ των δύο αλφαβήτων, παρόμοια σειρά των γραμμάτων, παρόμοια ονόματα. 

Αυτό που έκαναν οι Έλληνες, γιατί το είχε ανάγκη η γλώσσα τους, ήταν να δημιουργήσουν ένα αλφαβητικό σύστημα που αποτυπώνει όλους τους φθόγγους, φωνήεντα και σύμφωνα, και όχι μόνο τα σύμφωνα, όπως συμβαίνει στο φοινικικό αλφάβητο.  Για αυτό με το **{ελληνικό αλφάβητο} iframe_image:question5_2 δημιουργείται, για πρώτη φορά, ένα σύστημα γραφής που παριστάνει όλους τους φθόγγους χωρίς την ελλειπτικότατα του φοινικικού συστήματος αλλά και την, κατά πολύ μεγαλύτερη, ελλειπτικότητα των παλαιότερων συλλαβικών συστημάτων (γραμμική Β). Το αποτέλεσμα είναι ότι υπάρχει πλέον ένα «εργαλείο» που μαθαίνεται εύκολα και μπορεί να γίνει κτήμα όλων και όχι μόνο ειδικών γραφέων και ειδικών αναγνωστών. Ο δρόμος για τη δημοκρατία της πληροφορίας έχει ανοίξει.

Οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν επίγνωση ότι το αλφάβητο τους βασιζόταν στο φοινικικό αλφάβητο. Τα γράμματα του αλφαβήτου τα ονόμαζαν φοινικικά γράμματα (φοινικήια γράμματα). Ο αρχαίος ιστορικός Ηρόδοτος λέει ξεκάθαρα ότι οι Έλληνες έμαθαν τη γραφή από τους Φοίνικες και σημειώνει: «Στην αρχή οι Έλληνες μεταχειρίστηκαν όσα γράμματα μεταχειρίζονται οι Φοίνικες· ύστερα όμως, με το πέρασμα του χρόνου άλλαξαν τον ήχο τους και το σχήμα τους. […] Αφού τα γράμματα τα εισήγαγαν οι Φοίνικες στην Ελλάδα, είναι δίκαιο να ονομάζονται φοινικικά.» https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/history/ag_history/browse.html?start=61

TO ΔΕΥΤΕΡΟ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟ ΑΡΘΡΟ  : "Ποιοι ήταν οι Φοίνικες; Η περίπτωση του εξαφανισμένου εδώ και αιώνες αρχαίου λαού της Μεσογείου αποτελεί μέχρι σήμερα γρίφο για τους επιστήμονες. Ήταν δεινοί ναυτικοί, έμποροι και τεχνίτες, αυτοί που επινόησαν το πρώτο αλφάβητο, αλλά και… επιτήδειοι, αναξιόπιστοι, πονηροί και άρπαγες, διακινητές προϊόντων και ανθρώπων με βασικό στόχο το κέρδος, σύμφωνα με τον Όμηρο.

Για πρώτη φορά οργανώνεται στην Ελλάδα, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, μία έκθεση που επιχειρεί να φωτίσει την αινιγματική παρουσία των Φοινίκων και τη σχέση τους με τους αρχαίους Έλληνες. Η έκθεση έχει τίτλο «Έλληνες και Φοίνικες στα σταυροδρόμια της Μεσογείου» και θα πραγματοποιηθεί από τις 20 Δεκεμβρίου ως τις 20 Ιουνίου 2012. Στις αίθουσες του ΑΜΘ θα μεταφερθούν αρχαιότητες από ελληνικά μουσεία και εφορείες αρχαιοτήτων που είχαν εισαχθεί από τη Φοινίκη ή που μιμούνται ανατολικά πρότυπα, καθώς και αντικείμενα που προέρχονται από την Ελλάδα και έχουν βρεθεί σε ανασκαφές στο Λίβανο. Στα εκθέματα συμπεριλαμβάνεται χάλκινη φιάλη του 10ου αιώνα π.Χ. που βρέθηκε στην Κνωσό και φέρει φοινικική επιγραφή με 12 γράμματα που δίνουν το όνομα και το πατρώνυμο του Φοίνικα ιδιοκτήτη της. Είναι η πρωιμότερη σωζόμενη αλφαβητική επιγραφή από το Αιγαίο. Επίσης θα παρουσιαστούν χάρτες που δείχνουν τους θαλάσσιους εμπορικούς δρόμους της εποχής και καταγράφουν τι είδους προϊόντα διακινούνταν (πρώτες ύλες, αρώματα, μέταλλα, αγγεία).

 Η έκθεση θα πλαισιωθεί με εποπτικό υλικό από ανασκαφές, στην Ελλάδα (Ελεύθερνα, Ερέτρια, Λευκαντί) και στο Λίβανο (Ugarit, Al Mina) θέσεων που έχουν ενδιαφέρον ως προς τις σχέσεις που αναπτύχθηκαν ανάμεσα στους Έλληνες και τους Φοίνικες.

Η έκθεση αρθρώνεται σε δύο άξονες: ο ένας θα ακολουθεί τη χρονολογική εξέλιξη των σχέσεων Ελλήνων-Φοινίκων από τις απαρχές τους, κατά τη Μέση και Ύστερη Εποχή του Χαλκού, μέχρι την κατάλυση των πόλεων της Φοινίκης από τον Μ. Αλέξανδρο και τον εξελληνισμό της Ανατολής. Ο δεύτερος άξονας θα παρουσιάσει τις αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στον ελληνικό και το φοινικικό πολιτισμό. Ενδεικτική του πόσο λίγα γνωρίζουμε για τους Φοίνικες είναι και η ασάφεια σχετικά με το πώς ακριβώς ονομάζονταν. Μέχρι και την Ύστερη Εποχή του Χαλκού γίνεται λόγος για Χαναανίτες, ενώ από την Εποχή του Σιδήρου μνημονεύονται ως Φοίνικες. Επαφές από το 16ο αιώνα π.Χ.

Οι απαρχές των επαφών των Ελλήνων με το χώρο της Ανατολής ανιχνεύονται από το 16ο αιώνα π.Χ. Πτηνόμορφα αγγεία ανατολικής προέλευσης που βρέθηκαν σε πρωτομινωικούς τάφους στην Κρήτη περιλαμβάνονται ανάμεσα στα πρωιμότερα ευρήματα που υποδηλώνουν αυτές τις επαφές. Στη συνέχεια οι Μυκηναίοι παίρνουν στα χέρια τους το εμπόριο και συστηματοποιούν τις εμπορικές σχέσεις με την ανατολική Μεσόγειο ιδρύοντας και εμπορικούς σταθμούς στις ακτές του σημερινού Λιβάνου. Από τα τέλη του 11ου αι. π.Χ. και μετά την κατάρρευση του μυκηναϊκού ανακτορικού πολιτισμού, οι Φοίνικες «αναδύονται» ως σημαντική εμπορική δύναμη και έως τον 6ο αι. π.Χ. κάνουν έντονη την παρουσία τους στο Αιγαίο. 

Τα αρχαιολογικά δεδομένα δείχνουν ότι περιορίζονται στις εμπορικές επαφές και δεν ιδρύουν αποικίες μέσα στο Αιγαίο, καθώς αυτό είναι ήδη μια «ελληνική θάλασσα» (εξαίρεση ο Κομμός, στην Κρήτη, όπου τα αρχαιολογικά δεδομένα καταδεικνύουν έντονη φοινικική παρουσία και ίσως την ύπαρξη εγκατάστασης Φοινίκων). Την ίδια περίοδο οι Φοίνικες στρέφονται στη δυτική Μεσόγειο, όπου, εκτός από εμπορικούς σταθμούς, ιδρύουν και αποικίες, με πιο σημαντική την Καρχηδόνα καθώς και άλλες στη Σαρδηνία και την Ιταλία.

Η άλωση της Τύρου (332 π.Χ.) από τον Μ. Αλέξανδρο, ύστερα από πολιορκία, αποτελεί ορόσημο στην ιστορία των Φοινίκων. Τότε ξεκινάει η περίοδος κατά την οποία η Φοινίκη και η ευρύτερη Ανατολή αποτελούν κομμάτι της ελληνιστικής οικουμένης. Τα φοινικικά λιμάνια συνεχίζουν να ρυθμίζουν το εμπόριο στη Μεσόγειο. Η περιοχή εντάσσεται στο ελληνιστικό βασίλειο των Σελευκιδών με όλα τα χαρακτηριστικά ελληνικής διοικητικής οργάνωσης και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Την ίδια εποχή, ως αποτέλεσμα της εκστρατείας του Αλεξάνδρου και της νέας πραγματικότητας που διαμορφώνεται, στοιχεία της Ανατολής εισχωρούν στον ελλαδικό κόσμο σε τομείς όπως η θρησκεία.  

Το αλφάβητο. Ειδικό θέμα στην έκθεση θα αποτελέσει η υιοθέτηση της αλφαβητικής γραφής, μια από τις σημαντικότερες καινοτομίες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, πιθανότατα στα τέλη του 9ου με αρχές του 8ου αιώνα π.Χ. Η προέλευση του ελληνικού αλφάβητου θεωρείται φοινικική όχι μόνο με βάση τις αναφορές του Ηροδότου στο μύθο του Κάδμου και στη σύνδεση αυτού με την καινούργια γραφή, αλλά και σύμφωνα με αρχαιολογικά δεδομένα. Η έκθεση εντάσσεται στο πρόγραμμα του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού «Θεσσαλονίκη – Σταυροδρόμι Πολιτισμών".

https://www.archaiologia.gr/blog/2011/11/16/%CF%86%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%AF-%CE%AC%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%BF/

Η ΔΗΘΕΝ ΦΟΙΝΚΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ.

Μια συγκλονιστική ομιλία για την ελληνική γλώσσα και την αυθεντική ελληνική γραφή της (αλφάβητο) που δεν προέρχεται από τους Φοίνικες και τους ανύπαρκτους «Ινδοευρωπαίους», θεωρία που ζητά να αφαιρεθεί από τα σχολικά βιβλία, έκανε στην Ακαδημία Αθηνών ο απερχόμενος πλέον Πρόεδρός της, Ακαδημαϊκός Αντώνιος Κουνάδης στις 14 Ιανουαρίου 2019 μ.Χ., κλείνοντας την εκεί ετήσια θητεία του. Το παρακάτω κείμενο της ομιλίας του, πρωτοδημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της Εφημερίδας «Εστία».

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ: ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΡΑΠΤΗΣ. Ομιλία τοῦ τ. προέδρου τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν Ἀντωνίου Κουνάδη εκφωνήθηκε στην Ακαδημία Αθηνών στις 14 Ἰανουαρίου 2019 .

ΥΨΙΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΑΓΑΘΟ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

«Η προβληθείσα τόν 18ο αἰῶνα ἄποψη, ὅτι ἡ Ἑλληνική γλῶσσα ἀνήκει στήν Ἰνδοευρωπαϊκή οἰκογένεια γλωσσῶν, καθώς καί ἡ ἄποψη ὅτι τό Ἑλληνικό ἀλφάβητο εἶναι Φοινικοσημιτικῆς προελεύσεως ἀπετέλεσαν ἀντικείμενα συνεχιζομένων μέχρι σήμερα ἐντόνων συζητήσεων καί ἀμφισβητήσεων. Δύο θέματα, τά ὁποῖα δέν πρέπει νά ἀφήνουν ἀδιάφορο κανένα Ἕλληνα, ἀφοῦ τό ὑψίστης σημασίας ἀγαθό τῆς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς, ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, προφορική καί γραπτή, ἀρρήκτως συνδεδεμένη μέ τήν ταυτότητα, τήν συνέχεια, τήν ἐπιβίωση καί τήν προοπτική τοῦ Ἑλληνισμοῦ, εἶναι ὑπόθεση ὅλων μας. Βεβαίως καί τοῦ ὁμιλοῦντος, λόγω τῆς μακρόχρονης ἐνασχόλησής μου μέ τήν Ἐκπαίδευση καί τήν συναφῆ ἀρθρογραφία μου, μέ τήν ὁποία ἐστηλίτευσα τίς ὀλέθριες νομοθετικές παρεμβάσεις στή γλῶσσα μας, μέ τόν ψευδεπίγραφο χαρακτηρισμό ὡς Ἐκπαιδευτικῶν Μεταρρυθμίσεων.

Δεδομένου ὅτι τά δύο αὐτά θέματα εἶναι διεπιστημονικοῦ χαρακτῆρα καί μάλιστα ἀντικείμενο πολλῶν διαφορετικῶν ἐπιστημῶν, ἡ ἐν προκειμένω προσπάθειά μου εἶναι νά παρουσιάσω αὐθεντικές γνῶμες γλωσσολόγων, ἀρχαιολόγων, ἱστορικῶν, ἀνθρωπολόγων, παλαιοντολόγων, ὥστε νά χυθεῖ περισσότερο φῶς στά δύο αὐτά περίπλοκα καί σκοτεινά ἀκόμη θέματα, βάσει καί τῶν νεοτέρων εὑρημάτων καί τῶν ἐξελίξεων στήν ἀνθρώπινη ἀρχαιογενετική (αDNA) καί τήν πληθυσμιακή γενετική. Ἐξελίξεων, οἱ ὁποῖες ἀνέτρεψαν ἤ καί ἐπιβεβαίωσαν προγενέστερες ὑποθέσεις.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΖΕΙΝ ΕΣΤΙΝ ΤΟ ΟΡΘΩΣ ΟΝΟΜΑΖΕΙΝ.

Στόν Κρατύλο τοῦ Πλάτωνος πού ἀποτελεῖ διάλογο γιά τήν ὀρθότητα τῶν ὀνομάτων μέ συνομιλητές τόν Ἑρμογένη, τόν φιλόσοφο-μαθηματικό Κρατύλο (ἱδρυτή φιλοσοφικῆς σχολῆς τόν 5ο π.X. αἰ.) καί τόν Σωκράτη, βρίσκονται οἱ ἀπαρχές τῆς Συγκριτικῆς Γλωσσολογίας σ’ ὅ,τι ἀφορᾶ ὀνόματα βαρβάρων (δηλ. ἀλλοεθνῶν) καί τῆς συγκριτικῆς μεθόδου (ὅσον ἀφορᾶ τίς διαλέκτους τῆς Ἑλληνικῆς, π.χ. Αἰολικῆς, Δωρικῆς, Ἰωνικῆς, Ἀττικῆς κ.λπ.), καθώς καί οἱ ἀπαρχές τῆς Ἐτυμολογίας γιά τό πῶς καθορίζεται ἡ ὀρθή ὀνοματοθέτηση (ὀνοματοδοσία) τῶν λέξεων (ὀνομάτων), φύσει ἤ νόμω. Σύμφωνα μέ τόν φύσει καθορισμό (κατά τόν Κρατύλο), ὑπάρχει συμφωνία μεταξύ ὀνόματος (λέξεως) καί τοῦ ἐννοιολογικοῦ περιεχομένου του ἐτυμολογικῶς (δηλ. μεταξύ σημαίνοντος καί σημαινομένου), ἐνῶ σύμφωνα μέ τόν νόμο καθορισμό τῶν ὀνομάτων (λέξεων) ἡ ὀνοματοθέτηση εἶναι συμβατική Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι κατ’ ἐξοχήν ἐννοιολογική ἤ νοηματική, δηλαδή ὑπάρχει αἰτιώδης σχέση μεταξύ ὀνομάτων-λέξεων καί τῆς ἐτυμολογικῆς σημασίας τους.

Κατά τόν Πλάτωνα (Κρατύλος, 435-436) «ὅς ἄν τά ὀνόματα ἐπίσταται, ἐπίσταται καί τά πράγματα». Πρῶτος ὁ Διονύσιος ὁ Ἁλικαρνασσεύς (1ος π.Χ. αἰ.) στό ἔργο του «Περί συνθέσεων ὀνομάτων» θεωρεῖ τόν Πλάτωνα θεμελιωτή τῆς Ἐτυμολογίας γράφοντας: «Τόν ὑπέρ ἐτυμολογίας λόγον πρῶτος εἰσήγαγε Πλάτων πολλαχῇ μέν καί ἄλλοθι, μάλιστα δέ ἐν τῷ Κρατύλῳ.». Γιά τήν ἀξία τῆς νοηματικῆς ἰδιότητας τῶν ὀνομάτων ὁ Ἀριστοτέλης ἐπισημαίνει: «Ὁ λόγος, ἐάν μή δηλοῖ, οὐ ποιήσει τό ἑαυτοῦ ἔργον.» (Τέχνη ρητορική Γ. 2149), στή συνέχεια δέ ἐξαίρει τήν Ἑλληνική μέ τήν φράσιν: «Τό Ἑλληνίζειν ἐστίν τό ὀρθῶς ὀνομάζειν.» (Τέχνη ρητορική Γ. 4.1407).

ΝΟΜΠΕΛΙΣΤΑΣ ΧΑΪΖΕΝΜΠΕΡΓΚ ΓΙΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

Ἀλλά καί στούς νεώτερους χρόνους ὁ Γερμανός φιλόσοφος-φυσικός Βένερ Χάιζενμπεργκ (Βραβεῖο Νομπέλ 1932) εἶχε δηλώσει: «Ἡ θητεία στήν ἀρχαία Ἑλληνική γλῶσσα ὑπῆρξε ἡ σπουδαιότερη πνευματική μου ἄσκηση. Στή γλῶσσα αὐτή ὑπάρχει ἡ πληρέστερη ἀντιστοιχία ἀνάμεσα στήν λέξη καί τό ἐννοιολογικό περιεχόμενο.». Ἄν τό πρῶτο ἀλφάβητο (ἀκριβέστερα σύστημα γραφῆς) εἶναι Σημιτικοφοινικικό καί ἄν οἱ Φοίνικες (κλάδος σημιτικῆς φυλῆς πού διακρίθηκε στήν ναυτιλία καί στό ἐμπόριο) τό πῆραν ἀπό τούς Ἑβραίους καί τό μετέδωσαν στούς Ἕλληνες, ἔχει γίνει ἀντικείμενο πολλῶν συζητήσεων καί ἀμφισβητήσεων. Συναφῆ θέματα πρός διερεύνηση εἶναι τό πότε οἱ Φοίνικες μετανάστες ἐγκαταστάθηκαν στή Φοινίκη καί ποιές οἱ ἀρχαιότερες ἐπιγραφές ἤ γραπτά κείμενα τοῦ Φοινικικοῦ πολιτισμοῦ. ΗΡΟΔΟΤΟΣ: «μου φαίνεται». Γιά τήν ὑπάρχουσα ἄποψη περί τῆς καταγωγῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου ἀπό τά «φοινικικά γράμματα», δηλαδή ἀπό τό φοινικικό οὐσιαστικῶς «Συλλαβάριο», ἀξίζει νά παρατηρηθεῖ ὅτι τήν ἄποψη αὐτή οἱ «Φοινικιστές ἐστήριξαν κυρίως στή γνωστή ρήση τοῦ Ἡροδότου: «Οἱ Φοίνικες …ἐσήγαγον διδασκάλια ἐς τούς Ἕλληνας καί δή καί γράμματα, οὐκ ἐόντα πρίν Ἕλλησι, ὡς ἐμοί δοκέειν…». Δηλαδή ὁ Ἡρόδοτος διατυπώνει τοῦτο μέ ἐπιφύλαξη (ὡς ἐμοί δοκεῖ), ἀναφερόμενος ἀορίστως σέ γράμματα καί ὄχι στά γράμματα συγκεκριμένης γραφῆς.

ΔΙΟΔΩΡΟΣ ΣΙΚΕΛΙΩΤΗΣ: «οι Φοίνικες τα πήραν από άλλους». Μέ τήν ἄποψη ὅμως τοῦ Ἡροδότου δέν συμφωνεῖ ὁ ἱστορικός Διόδωρος ὁ Σικελιώτης (Ε 74), ὁ ὁποῖος διευκρινίζει ὅτι τά λεγόμενα «Φοινίκεια γράμματα» δέν εἶναι ἐφεύρεσις τῶν Φοινίκων ἀλλά διασκευή ἄλλων γραμμάτων, δηλαδή τῶν Ἑλληνικῶν-Κρητικῶν, δηλώνοντας: «φασί τούς Φοίνικας οὐκ ἐξ ἀρχῆς εὑρεῖν, ἀλλά τούς τύπους τῶν γραμμάτων μεταθεῖναι μόνον,…».

ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΠΟΤΕ ΦΟΙΝΙΚΙΚΕΣ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ. Ἄς σημειωθεῖ ὅτι οἱ Φοίνικες, ὅπως φαίνεται ἀπό διάφορες ἱστορικές πηγές, ἐγκατεστάθησαν στήν Φοινίκη (σημερινός Λίβανος καί ἐν μέρει Συρία) ἀναμειχθέντες μέ τούς αὐτόχθονες Χαναανίτες μεταξύ 1.200 καί 1.100 π.Χ. Γραπτά κείμενα ἤ ἐπιγραφές γιά τόν Φοινικικό πολιτισμό δέν ἔχουν εὑρεθεῖ μέχρι σήμερα. ΥΠΗΡΧΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΤΡΩΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ (1.200 π.Χ.). Βάσει ἱστορικῶν δεδομένων, ἐπιγραφῶν καί πολλῶν ἀναφορῶν σέ (γνωστά) κείμενα ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων, ἔχει γίνει δεκτό ἀπό τήν διεθνῆ ἐπιστημονική κοινότητα ὅτι ἡ Ἑλληνική (ἀλφαβητική) γραφή ὑπῆρχε πιθανότατα πρίν ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Τρωϊκοῦ πολέμου. (Δέν ἐννοοῦμε τήν Γραμμική Α΄ ἤ Β΄ οὔτε βεβαίως τήν ἀρχαιότερη Κρητική μέσω ἰδεογραμμάτων ἱερογλυφική γραφή.) Ὡστόσο, ἡ Ἑλληνική (ἀλφαβητική) γραφή φαίνεται ὅτι βάσει ἱστορικῶν πηγῶν ὑπῆρχε πρίν ἀπό τούς χρόνους τοῦ Ὁμήρου. Π.χ. στήν Ἰλιάδα (περιγράφουσα τόν Τρωικό Πόλεμο) ὁ Ὅμηρος, ἀναφερόμενος στόν Βελλερεφόντη, γράφει «σήματα λυγρά γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ θυμοφθόρα πολλά». (Ἐπιστολή Προίτου πρός τόν πενθερό του, τόν Ἰοβάτη. Ζ 169.) Ἐπίσης ὁ Ὅμηρος κατά τόν φιλόσοφο καί ἱστορικό Πορφύριο (3ος μ.Χ. αἰ.) ἔγραψε τήν Ἰλιάδα «οὔχ ἅμα, οὐδέ κατά τό συνεχές, καθάπερ σύγκεινται, ἀλλ’ αὐτός μέν ἑκάστην ῥαψῳδίαν γράψας καί ἐπιδειξάμενος ἐν τῷ περινοστεῖν τάς πόλεις τροφῆς ἕνεκεν ἀπέλιπεν…» (Λεξικό Σούδα ἤ Σουίδα).

Ὁ Μιστριώτης ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἀπολλόδωρος (180-110 π.Χ.) μᾶς γνωρίζει ὅτι ὁ Οἴαξ, κατά τόν Τρωϊκό Πόλεμο, ἔγραψε τήν εἴδηση τοῦ θανάτου τοῦ ἀδελφοῦ του, τοῦ Παλαμήδη, ἐπάνω σέ πηδάλιο, τό ὁποῖον τά θαλάσσια κύματα μετέφεραν στόν πατέρα τους τόν Ναύπλιο.

Ἐνδιαφέρουσα εἶναι ἡ Ἐπιστημονική Ἀνακοίνωση τῶν Ἑλλήνων ἐρευνητῶν Σταύρου Παπαμαρινόπουλου καί τῶν συνεργατῶν του, τήν ὁποία παρουσίασα στήν Δημόσια Συνεδρία τῆς Ἀκαδημίας (19/10/2017) μέ τίτλο «Ἀστρονομικές Χρονολογήσεις τοῦ τέλους τοῦ Τρωϊκοῦ Πολέμου καί τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Ὀδυσσέα» (Πρακτικά Ἀκαδημίας, τ. 92 Α΄, 2017). Ἡ Ἀνακοίνωση καταλήγει στό συμπέρασμα ὅτι τό τέλος τοῦ Τρωικοῦ Πολέμου χρονολογεῖται πρό τοῦ 1200 π.Χ. Ἡ χρονολογία αὐτή ὑποδηλοῖ τήν ὕπαρξη γραφῆς κατά τούς χρόνους τοῦ Τρωϊκοῦ Πολέμου, ἐνόψει καί τῶν προεκτεθέντων ἀπό τόν Ὅμηρο περί τοῦ Βελλερεφόντη καί ἀπό τόν Μιστριώτη – Ἀπολλόδωρο γιά ὅσα ἀναφέρουν γιά τόν Οἴακα. Ἐάν πράγματι ὑπῆρχε γραφή πρίν ἀπό τό 1200 π.Χ., τά ὑποστηριζόμενα ὅτι δῆθεν οἱ Ἕλληνες πῆραν τό σύστημα γραφῆς (Συλλαβάριο) ἀπό τούς Φοίνικες κλονίζονται, στερούμενα ἀξιοπιστίας. Βεβαίως τό ζήτημα αὐτό παραμένει ἀνοικτό ἐλλείψει ἀποδείξεων, διότι οἱ ὑπάρχουσες ἐνδείξεις δέν ἀρκοῦν.

ΕΒΑΝΣ: ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. ΓΡΑΜΜΙΚΗ Α΄ Κατά τόν Sir Arthur Evans «ἡ γραφή τῆς Κρήτης εἶναι ἡ μήτηρ τῆς Φοινικικῆς», ἐνῶ κατά τόν Ρενέ Ντυσσώ «Οἱ Φοίνικες εἶχαν παραλάβει πρωιμότατα τό ἀλφάβητόν των παρά τῶν Ἑλλήνων, οἵτινες εἶχαν διαμορφώσει τοῦτο ἐκ τῆς Κρητο-Μυκηναϊκῆς γραφῆς». (Βλ. καί Γκεόργκιεφ, Προβλήματα τῆς Μινωικῆς Γλώσσας, Σόφια 1953.) ΦΟΙΝΙΚΙΚΑ ΧΩΡΙΣ ΦΩΝΗΕΝΤΑ. Τό Φοινικικό δέν εἶναι ἀλφάβητο, ἀλλά «Συλλαβάριο», χωρίς φωνήεντα, μέ 22 σύμφωνα καί χωρίς τά σύμφωνα Ξ, Φ, Ψ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφάβητου. Ἀλλά καί κατά τό Κέντρο τοῦ Πανεπιστήμιου Irvain TLG(Thesaurus Linguae Graecae), ὁ Κρητικός ἱστορικός Δωσιάδης (συγγράψας τήν τοπική ἱστορία τῆς Κρήτης) ἀναφέρει ὅτι τό ἀλφάβητο εὑρέθη ἀπό τούς Κρῆτας.

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ «ΑΛΦΑ». Ὁ Πλούταρχος (Προβλήματα 737) θεωρεῖ ἀφελῆ τήν ἄποψη ὅτι τό γράμμα «ἄλφα» εἶναι Φοινικικό ἐκ τοῦ «Ἄλεφ» πού ὀνόμαζαν τόν βοῦν (θεωρούμενον πρῶτον ἐκ τῶν ἀναγκαίων). Κατά τό Μέγα Ἐτυμολογικό Λεξικό, το γράμμα «ἄλφα» προέρχεται ἐκ τοῦ ρήματος ἄλφω (= εὑρίσκω), διότι «πρῶτον γάρ τῶν ἄλλων στοιχείων εὑρέθη.»

ΙΩΝΙΚΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ. Ἡ κάθε πόλις-κράτος ἤ περιοχή στόν ἀρχαϊκό ἑλληνικό κόσμο εἶχε τό δικό της ἀλφάβητο, (μέ μικρές παραλλαγές ἀπό ἐκεῖνα τῶν ἄλλων πόλεων.) Τό σημερινό Ἑλληνικό ἀλφάβητο εἶναι τό ἐπικρατῆσαν Ἰωνικό, μέ 24 γράμματα, ἀπό τό 403 π.Χ. ἐπί ἄρχοντος Εὐκλείδου. Τό Κορινθιακό, ἐπίσης, διαθέτει 24 γράμματα, τό Κρητικό 21, τῆς Μιλήτου 24, τό Χαλκιδικό 25, ἀπό τό ὁποῖον προῆλθε τό σημερινό Λατινικό, μετά ἀπό προσαρμογή ἀπό τούς κατοίκους τοῦ Λατίου τῆς Ἰταλίας, (οἱ ὁποῖοι, ὡς φαίνεται, τό παρέλαβαν ἀπό Ἕλληνες τῆς Κύμης.) Ἀπό τό Ἑλληνικό, ἐπίσης, ἀλφάβητο προῆλθαν τό Ἐτρουσκικό, τό Κυριλλικό, τό ἀρχαῖο Φρυγικό, τό ἀλφάβητο τῆς Λυκίας, τό Λυδικό, τό Ἀρμενικό, τό Κοπτικό, τό Γοτθικό κ.λπ. ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΦΕΣ. Πηγές γιά τίς ἀπαρχές τῆς Ἑλληνικῆς γραφῆς ὑπάρχουν πολλές, μεταξύ τῶν ὁποίων: 1) Ἡ πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ τῆς Καστοριᾶς πού ἔφερε σέ φῶς τό 1993 ὁ καθηγητής Γ. Χουρμουζιάδης, τήν ὁποίαν ἀρχαιομέτρες τόσο ἀπό τό Ἐρευνητικό Κέντρο «Δημόκριτος» ὅσο καί τοῦ ἐξωτερικοῦ χρονολόγησαν στό 5250 π.Χ.  2) «Τό Ὄστρακο στήν Ἐρημονησίδα Γιούρα τῶν Σποράδων», τό ὁποῖον εὑρῆκε ὁ ἀρχαιολόγος Ἀδάμ Σαμψών μέ Ἑλληνική ἐπιγραφή τοῦ 5500 π.Χ., στήν ὁποία διακρίνονται εὐκρινῶς τά γράμματα Α Υ Δ χωρίς βεβαίως νά εἶναι γνωστή ἡ φωνητική τους ἀξία. 3) «Τό Ὄστρακο στήν Περιοχή Πιλικάτα τῆς Ἰθάκης», χρονολογούμενο τό 2700 π.Χ., στό ὁποῖον ὑπάρχουν χαραγμένα συμβολικά σχήματα παρόμοια μέ αὐτά τῶν Γραμμικῶν Γραφῶν Α΄ καί Β΄.

ΓΡΑΠΤΩΣ ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΝ ΤΑ ΕΠΗ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ. Ἐν προκειμένω, εὔλογο τίθεται τό ἐρώτημα πῶς εἶναι δυνατόν χιλιάδες στίχων τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν νά διατηροῦνται καί μεταφέρονται ἐπί πολλούς αἰῶνες ἀναλλοίωτοι μέ θαυμαστή ἀκρίβεια. Γι’ αὐτό καί ὁ Μιστριώτης στό ἔργο του «Ἱστορία τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν» (Τύποις Σακελλαρίου, Ἀθήνα 1903, ἔκδοση Β΄) ἀναφέρει: «Τό πολύμορφον καί ἡ ἀστασία ἐν τῇ ἐκτάσει καί συστολῇ φωνηέντων, οὐ δύναταί τις ἀποδοῦναι τῇ ἐλλείψει τῆς γραφῆς.».

Ὁ καθηγητής Τζίλμπερτ Χάιγκετ δηλώνει ὅτι ἕνα ποίημα ὅπως ἡ Ἰλιάδα εἶναι ἀδύνατον νά εἶχε παραδοθεῖ χωρίς γραφή (Ἡ Κλασσική παράδοση, Ἐκδ. ΜΙΕΤ), ἐνῶ ὁ διάσημος συγγραφέας Χόρστ Μπλάνκ(Ἐκδ. Παπαδήμα, σελ. 148) βεβαιώνει ὅτι: «Σήμερα ἕνα μεγάλο μέρος φιλολόγων κλείνει πρός τήν ὑπόθεση ὅτι ἡ σύνταξη τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν εἶχε ἤδη καταστήσει ἀπαραίτητη τήν γραπτή παγίωση τοῦ κειμένου… οἱ ραψωδοί κουβαλοῦσαν μαζί τους τό γραπτό χειρόγραφο ἀντίτυπό τους.». Ἐπίσης, ἡ Γαλλίδα Ἑλληνίστρια Ζακλίν Ντέ Ρομιγύ δηλώνει κατηγορηματικά: «Ὅμηρος καί γραφή συνυπάρχουν.». (Γιατί ἡ Ἑλλάδα, Ἐκδ. Τό «Ἄστυ», σελ. 28.) Tό δακτυλικό ἑξάμετρο στά Ὁμηρικά Ἔπη βασίζεται στήν προσωδία (μακρά καί βραχέα φωνήεντα, διπλά σύμφωνα, δίφθογγοι κ.λπ.). Ἡ ἄποψη ὅτι οἱ Φοίνικες δάνεισαν κάποια σύμφωνα καί ἀμέσως οἱ Ἕλληνες ἔγραψαν ὀρθογραφημένα τά Ἔπη, δέν ἔχει ἰσχυρά ἐπιχειρήματα, ὅπως ἀναφέρει τό Λεξικό Σούδα ἤ Σουίδα (βλ. Φοινίκη πόλις).

ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΝΤΟΥΡΑΝΤ: ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΤΟ ΠΗΡΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. Χαρακτηριστική εἶναι καί ἡ ἀναφορά τοῦ Ἀμερικανοῦ ἱστορικοῦ/φιλοσόφου, συντάκτη τῆς παγκόσμιας ἱστορίας πολιτισμοῦ, William Durant: «Οἱ Φοίνικες δέν ἦσαν οἱ ἐφευρέται τοῦ ἀλφαβήτου, τό κυκλοφόρησαν μόνο ἀπό τόπο σέ τόπο. Τό ἐπῆραν ἀπό τούς Κρῆτες καί τό μετέφεραν στήν Τύρο, στήν Σιδῶνα, στήν Βύβλο καί ἄλλες πόλεις τῆς Μεσογείου. Ὑπῆρξαν οἱ “γυρολόγοι” καί ὄχι οἱ ἐφευρέται τοῦ ἀλφαβήτου.». Ὁ ἀρχαιολόγος-ἐπιγραφικός Ἀπόστολος Ἀρβανιτόπουλος εἶχε δηλώσει: «Τό ἀλφάβητο ἐπενόησαν καί ἐφήρμοσαν οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες… ἐδώρισαν δέ αὐτό εἰς ἅπασαν τήν ἀνθρωπότητα ὡς κοινόν κτῆμα αὐτῆς.». Ὑπάρχουν ἀρκετές μαρτυρίες μέ κείμενα ἀρχαίων ἱστορικῶν καί συγγραφέων (μεταγενέστερα τῆς ἐποχῆς τοῦ Ὁμήρου), τά ὁποῖα ὑποστηρίζουν ὅτι ὑπῆρχε γραπτή Ἑλληνική γλῶσσα (διάφορος τῆς Γραμμικῆς Β΄) περί τό 1200 π.Χ., δηλαδή πρίν ἀπό τό Φοινικικοσημιτικό Συλλαβάριο. Ὡστόσο, τεκμήρια (π.χ. ἐπιγραφές) γιά τήν ὕπαρξη Ἑλληνικῆς γραφῆς πού ἀνάγεται σ’ αὐτήν τήν περίοδο δέν ὑπάρχουν.

ΓΚΙΛΜΠΕΡΤ ΜΑΡΡΕΪ: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΙΟΤΕΡΗ ΓΛΩΣΣΑ. Γι’ αὐτήν τήν ἀσύγκριτης τελειότητας γλῶσσα πού ἐμεῖς οἱ ἴδιοι κακοποιήσαμε, ἐνῶ γιά τούς ξένους ἑλληνιστές καί γλωσσολόγους ἀποτελεῖ ἀντικείμενο θαυμασμοῦ καί μελέτης, χαρακτηριστική εἶναι ἡ δήλωση τοῦ διακεκριμένου Ἑλληνιστοῦ καθηγητοῦ στό Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης Gilbert Murray: «[…] μία σκέψη μπορεῖ νά διατυπωθεῖ μέ ἄνεση καί χάρι στήν Ἑλληνική, ἐνῶ γίνεται δύσκολη καί βαρειά στήν Λατινική, Ἀγγλική, Γαλλική, Γερμανική. Ἡ Ἑλληνική εἶναι ἡ τελειότερη γλῶσσα, ἐπειδή ἐκφράζει τίς σκέψεις τελειοτέρων ἀνθρώπων.». Ὁ διακεκριμένος Ἑλληνιστής καί γλωσσολόγος Ἱσπανός καθηγητής F.R. Adrados, ξένος ἑταῖρος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, ἔχει ἐπανειλημμένα δηλώσει ὅτι οἱ Δυτικοευρωπαϊκές γλῶσσες εἶναι ἡμιελληνικές ἤ κρυπτοελληνικές. Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΤΟΝΩΝ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ. Ἀξίζει, ἐπίσης, νά σημειωθεῖ ὅτι ὁ Ἀριστοφάνης ὁ Βυζάντιος (2ος π.Χ. αἰ.) θεωρεῖται ὅτι πρῶτος ἐπενόησε καί ἐφήρμοσε τούς τόνους καί τά πνεύματα. Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟΥ

ΠΗΛΙΝΑ ΕΓΓΡΑΦΑ 2.000 π.Χ. 

ΙΚΛΑΙΝΑ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ: ΓΡΑΜΜΙΚΗ Β’  ΤΟΥ 1450 π.Χ.

Ο Αρχαιολόγος Μ. Κοσμόπουλος στην Ίκλαινα Μεσσηνίας με Γραμμική Β΄ του 1450 π.Χ. Πρόσφατα στήν Ἴκλαινα τῆς Μεσσηνίας (14 χλμ. ἀπό τήν Πύλο) ὁ ἀρχαιολόγος Μιχαήλ Κοσμόπουλος, καθηγητής στό Πανεπιστήμιο τοῦ Μιζούρι τῶν ΗΠΑ (ὑπεύθυνος ἀνασκαφῶν ἀπό τό 1998 στό χῶρο αὐτό), βρῆκε «μέσα σέ μπάζα καί σκουπίδια» τήν ἀρχαιότερη μέχρι σήμερα πήλινη πινακίδα Γραμμικῆς Β΄ χρονολογούμενη μεταξύ 1450 καί 1400 π.Χ., ὅπως μοῦ ἐγνώρισε μέ σχετική ἐπιστολή του. ΟΙΝΟΧΟΗ ΤΟΥ ΔΙΠΥΛΟΥ. Οινοχόη Δίπυλου Κεραμεικού του 740 π.Χ. με τα γράμματα: «ΗΟΣ ΝΥΝ ΟΡΧΕΣΤΟΝ ΠΑΝΤΟΝ ΑΤΑΛΟΤΑΤΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΤΟΔΕ ΚΑΝ ΜΙΝ…» που κατά Μπαμπινιώτη σημαίνει «1. Όποιος από τους ορχηστές χορεύει πιο ανάλαφρα απ’ όλους 2α. σε αυτόν ανήκει τούτο (το αγγείο, η οινοχόη) και αν τον [δεις, ευχήσου του κάθε ευτυχία] 2β. αυτός να το πάρει (το αγγείο)»

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Πάντως, ἡ ἀρχαιότερη ἀλφαβητική ἐπιγραφή, χαραγμένη σέ πήλινο ἀγγεῖο, στήν «Οἰνοχόη τοῦ Διπύλου» εἶναι τοῦ Η΄ π.Χ. αἰ.: «ΗΟΣ ΝΥΝ ΟΡΧΕΣΤΟΝ ΠΑΝΤΟΝ ΑΤΑΛΟΤΑΤΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΤΟ ΔΕΚΑΝ MΙΝ». Ὡστόσο, ἐνόψει τῶν προεκτεθέντων, ἡ ἐπιγραφή αὐτή δέν πρέπει νά εἶναι ἡ ἀρχαιότερη. Λαμβάνοντας ὑπόψη ὅτι μέχρι σήμερα ποσοστό μικρότερο τοῦ 5% τῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας ἔχει γίνει γνωστόν, εἶναι εὔλογο νά ἀναμένει κανείς ὅτι στό μέλλον νεώτερα εὑρήματα θά φέρει σέ φῶς ἡ ἀρχαιολογική σκαπάνη.

ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΗ ΓΛΩΣΣΑ. Κατά τόν γλωσσολόγο καθηγητή στό Πανεπιστήμιο Charles Sturt τῆς Αὐστραλίας Γεώργιο Καναράκη (ἀλλά καί ἄλλους ἐρευνητές), βάσει τῆς ἱστορικοσυγκριτικῆς γλωσσολογίας, «ἡ ἑλληνική γλῶσσα δέν ἀνήκει σέ καμμία ἀπό τίς γλωσσικές ὁμάδες τῆς Ἰνδοευρωπαϊκῆς οἰκογενείας καί συνεπῶς κατατάσσεται ὡς μεμονωμένη γλῶσσα (isolate) μέσα στό πλαίσιο τῆς ὁμογλωσσίας αὐτῆς.» Ὁ ὅρος Ἰνδοευρωπαῖοι εἰσήχθη τό 1813 ἀπό τόν Βρεταννό γλωσσολόγο, ἰατρό καί φυσικό Thomas Young (1779-1829). Ὁ κορυφαῖος διεθνῶς γλωσσολόγος – ἑλληνιστής F.R. Adrados σέ ἀνακοίνωσή του στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν εἶπε ὅτι οἱ Μινωίτες «τούς ὁποίους δέν ξέρουμε πῶς νά ὁρίσουμε μέ ἀκρίβεια, ἀλλά Ἰνδοευρωπαῖοι δέν ἦταν – δέν ἦταν Εὐρωπαῖοι οἱ ἄνθρωποι πού ἔγραψαν τόν “δίσκο τῆς Φαιστοῦ”, οὔτε αὐτοί πού ἔγραψαν τήν Μυκηναϊκή γραφή.». DNA. Ἡ ἐπικρατοῦσα ἄποψη, ἀντίθετη ἐκείνης τοῦ Sir Arthur Evans (κατά τήν ὁποία Λύβιοι καί Αἰγύπτιοι μετανάστευσαν στή Κρήτη ἀναπτύξαντες τόν Μινωικό πολιτισμό), εἶναι ὅτι οἱ Μινωίτες δέν ἀνήκουν στούς γλωσσικά Ἰνδοευρωπαϊκούς πληθυσμούς πού ἐποίκησαν τήν Εὐρώπη τήν Νεολιθική ἐποχή. 

Ὡστόσο, ἡ ἐρευνητική ὁμάδα τοῦ Καθηγητοῦ Γενετικῆς καί Γενετικῆς Ἰατρικῆς στό Πανεπιστημίου G. Washington Γεωργίου Σταματογιαννόπουλου, σέ συνεργασία μέ Ἕλληνες καί ξένους ἐπιστήμονες διαφόρων εἰδικοτήτων, ἀπομόνωσε τό αDNA (ancient DNA) ἀπό Μινωικά ὑπολείμματα 4.300 χρόνων καί καθόρισε τούς πολυμορφισμούς τοῦ μιτοχονδριακοῦ, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τά χαρακτηριστικά τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρουσα εἶναι πρόσφατη δημοσίευση τοῦ ἴδιου καί συνεργατῶν του μέ τίτλο «Ἡ Πληθυσμιακή Γενετική καί ἡ Θεωρία Περί Δῆθεν Ἀφανισμοῦ τῶν Ἑλλήνων τῆς Πελοποννήσου κατά τόν Μεσαίωνα» πού ἀνακοίνωσα στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν (27/4/2017), μέ τήν ὁποία ἀπεδεικνύετο ὅτι ἡ Πληθυσμιακή Γενετική μπορεῖ νά διευκρινίσει σημαντικά θέματα καταγωγῆς καί ἱστορίας τοῦ Ἀνθρώπινου πληθυσμοῦ. ΤΑ ΣΑΝΣΚΡΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Ὁ διακεκριμένος Γερμανός γλωσσολόγος Franz Bopp (συντάκτης τῆς Συγκριτικῆς Γραμματικῆς τό 1857) ἔχει ὑποστηρίξει ὅτι τά Σανσκριτικά στηρίζονται στά Ἑλληνικά, καί ὄχι τό ἀντίστροφο.

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Μέ βάση τά προεκτεθέντα μποροῦμε νά καταλήξουμε στά ἀκόλουθα συμπεράσματα: 1. Ὁ Πλάτων ἔθεσε τίς βάσεις τῆς Ἐτυμολογίας τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας, ἡ ὁποία εἶναι κατ’ ἐξοχήν νοηματική (ἐννοιολογική), δηλαδή ὑπάρχει αἰτιώδης σχέση μεταξύ τῶν λέξεων καί τῆς ἐτυμολογικῆς σημασίας τους. 2. Ἔρευνες μέσω τοῦ DNA ἔδειξαν ὅτι ὑπῆρξαν ἐπεκτάσεις πληθυσμιακῶν ὁμάδων ἀπό τίς Ρωσικές στέπες τόσο Δυτικά (πρός Κεντρική καί Δυτική Εὐρώπη) ὅσο καί Ἀνατολικά τῆς Εὐρώπης, μέσω τῶν Ἀσιατικῶν στεπῶν. Γενετική ὑπογραφή μεταναστεύσεων πρός τήν Ἑλλάδα δέν ἐπιβεβαιώνεται μέχρι σήμερα, ἄν ὅμως ὑπάρξει τέτοια κατά τόν κορυφαῖο γλωσσολόγο J. Mallory θά εἶναι πολύ μικρή ἐν σχέσει μέ τόν τότε ἐγκατεστημένο στόν Ἑλλαδικό χῶρο πληθυσμό αὐτοχθόνων. 

3. Ὁ ὅρος Ἰνδο-Ευρωπαῖοι εἶναι καθαρά γλωσσικός καί δέν ὑποδηλοῖ ὁποιοδήποτε φυλετικό τύπο ἀνθρώπου. Ἡ ὕπαρξη Ἰνδο-Ευρωπαϊκῆς φυλῆς ἀμφισβητεῖται ἐντόνως ἀπό κορυφαίους εἰδικούς ἐπιστήμονες, μέ βάση πρόσφατα γενετικά δεδομένα. Καιρός εἶναι πλέον ἡ παλιά Ἰνδο-Ευρωπαϊκή ὑπόθεση νά ἀφαιρεθεῖ ἀπό τά σχολικά βιβλία. 4. Ἡ ἔνταξη τῆς Πρωτο-ελληνικῆς στήν Ἰνδο-Ευρωπαϊκή ὁμογλωσσία δέν ἀμφισβητεῖται, παραμένει, ὅμως, ἄγνωστη ἡ μητέρα-γλῶσσα τῆς ὁμογλωσσίας αὐτῆς. Ὡστόσο, ὡς προεξετέθη, ἡ Πρωτο-ελληνική φαίνεται νά ὑπερτερεῖ τῶν ὑπολοίπων γλωσσῶν (συμπεριλαμβανομένων τῶν Σανσκριτικῶν), τό ζήτημα ὅμως τοῦ χρόνου ἐμφανίσεώς της στόν Ἑλλαδικό χῶρο παραμένει ἀνοικτό (κατά τόν Δρ. Ι. Λαζαρίδη).

5. Στόν Ἑλλαδικό χῶρο, καί συγκεκριμένα στήν Κρήτη, ἐμφανίζεται πρίν ἀπό 5.000 χρόνια τό πρῶτο σύστημα γραφῆς μέ ἰδεογράμματα (ἱερογλυφικά), ἀκολουθεῖ πρίν ἀπό περίπου 4.000 χρόνια ἡ Γραμμική γραφή Α΄ (πού δέν ἔχει ἀκόμη ἀποκρυπτογραφηθεῖ), τήν ὁποία διαδέχεται πρίν ἀπό 3.500 χρόνια (15ος π.Χ. αἰ.) ἡ Γραμμική γραφή Β΄ (περιλαμβάνουσα καί φωνήεντα), τήν ὁποία ἀποκρυπτογράφησε ὡς Ἑλληνική ὁ Βρεταννός ἀρχιτέκτων Μ. Ventris. Κατά τόν διάσημο γλωσσολόγο – Μυκηνολόγο Osvald Panagl, οἱ πινακίδες Κνωσοῦ καί Μυκηνῶν χρονολογοῦνται περί τό 1300 π.Χ., τῆς δέ Πύλου περί τό 1200 π.Χ.,ἐνῶ ὁ διαπρεπής ἀρχαιολόγος Μ. Κοσμόπουλος ἀνεκάλυψε στήν Ἴκλαινα (14 χλμ. ἀπό τή Πύλο) τήν ἀρχαιότερη μέχρι σήμερα πήλινη πινακίδα Γραμμικῆς Β΄, χρονολογούμενη περί τό 1450-1400 π.Χ.

6. Στή Μέση Ἀνατολή καί συγκεκριμένα στήν πρώην Φοινίκη ἐμφανίζεται περί τό 1150 π.Χ. τό καλούμενο Φοινικικοσημιτικό σύστημα γραφῆς, τό ὁποῖο δέν εἶναι ἀλφάβητο ἀλλά συλλαβάριο χωρίς φωνήεντα, μέ 22 σύμφωνα, (στά ὁποῖα δέν περιλαμβάνονται τά ἑλληνικά σύμφωνα Ξ, Φ, Ψ.) Ἄν ὑπῆρχε γραφή κατά τούς χρόνους τοῦ Τρωικοῦ Πολέμου (δηλ. πρίν ἀπό τό 1200 π.Χ.), ἡ ὑπόθεση ὅτι οἱ Ἕλληνες πῆραν τό σύστημα γραφῆς (Συλλαβάριο) ἀπό τούς Φοίνικες κλονίζεται, στερούμενη ἀξιοπιστίας.

7. Τό πρῶτο ἀλφάβητο στόν κόσμο εἶναι τό Ἑλληνικό, τοῦ 8ου π.Χ. αἰ. Ἀρχικῶς εἶχε 27 γράμματα, ἀπό δέ τό 403 π.Χ. 24 γράμματα, μετά τήν ἀφαίρεση τοῦ δίγαμμα, τοῦ Κόπα καί τοῦ σαμπί. Ὡστόσο, ὑπάρχουν σοβαρές ἐνδείξεις βάσει ἱστορικῶν πηγῶν (Ὁμηρικά Ἔπη, Μιστριώτης κτλ) καί ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων, ὅτι τό Ἑλληνικό ἀλφάβητο εἶναι πολύ ἀρχαιότερο, ἀναγόμενο πιθανότατα στά χρόνια τοῦ Τρωικοῦ Πολέμου (Μιστριώτης , Ἀπολλόδωρος, κ.ἄ.), πολύ δέ πιθανότερο εἶναι τά Ὁμηρικά Ἔπη νά εἶχαν παραδοθεῖ γραπτά (Μιστριώτης, Τζ. Χάιγκετ, Χ. Μπλάνκ, Ζακλίν Ντέ Ρομιγύ). Ἐν ὄψει τῶν προεκτεθέντων, εἶναι ἀναγκαία ἡ συνέχιση τῆς διεπιστημονικῆς ἔρευνας, τῆς ὁποίας τά συμπεράσματα τῶν διαφορετικῶν ἐπιστημῶν θά πρέπει νά συγκλίνουν ἰδιαίτερα μάλιστα πρός ἐκεῖνα τῆς Ἀρχαιογενετικῆς καί τῆς Πληθυσμιακῆς Γενετικῆς, λόγω τῶν ραγδαίων ἐξελίξεών τους. Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, φαινόμενο συνέχειας καί ἀκτινοβολίας, ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἀντικείμενο θαυμασμοῦ καί σπουδῆς ἀπό κορυφαίους γλωσσολόγους, ἑλληνιστές καί διανοουμένους . Κατά μέν τόν παγκοσμίως γνωστόν ἑλληνιστή καί καθηγητή γλωσσολογίας F.R. Adrados, ἡ Ἑλληνική ἔχει θέσει ἀνεξίτηλη τήν σφραγῖδα της σ’ ὅλες τίς δυτικοευρωπαϊκές γλῶσσες πού θεωροῦνται ἡμιελληνικές ἤ κρυπτοελληνικές, κατά δέ τόν ἐπιφανῆ ἑλληνιστή καθηγητή στό Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης Gilbert Murray ἡ Ἑλληνική εἶναι ἡ τελειότερη γλῶσσα τοῦ κόσμου. Πράγματι, ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, γραπτή καί προφορική, ἀποτελεῖ ἐπίτευγμα τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος ἀνυπερβλήτου τελειότητος.

ΠΕΡΙ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΦΟΙΝΙΚΙΚΟΥ ΑΛΦΆΒΗΤΟΥ. 

Συνεχίζοντας θα δούμε τι αναφέρει σχετικά μια έγκριτη Ελληνίδα καθηγήτρια σχετικά με το θέμα αυτό : 

"Το δεύτερο ήμισυ του 18ου και τις αρχές του 19ου αι. αναπτύχθηκε από τον Γάλλο Coeurdoux (1767), τον Άγγλο William Jones (1786) και από τους Γερμανούς Fr. Schlegex (1772-1829) και Fr. Bopp (1791-1867) η θεωρία των Ινδοευρωπαίων, η οποία εξυπηρετούσε τις αποικιοκρατικές χώρες.     

Κατά την θεωρία αυτή άνθρωποι από την Ινδία προχώρησαν προς την Ευρώπη και την 3η π.Χ. χιλιετία έφθασαν στα Ουράλια όρη και άλλοι προχώρησαν προς την Δ. Ευρώπη και άλλοι από το 2000 π.Χ. άρχισαν να κατεβαίνουν στο νότιο τμήμα της Βαλκανικής χερσονήσου ως Ίωνες, το 1800 π.Χ. ως Αχαιοί και το 1100 π.Χ. ως Δωριείς.  Αργότερα θεωρήθηκε ως κοιτίδα των Ινδοευρωπαϊκών ή Ιαπετικών λαών (συμπεριλαμβάνονται εκτός από τους Ευρωπαίους και τους Ινδούς και οι Αρμένιοι, Πέρσες και Αφγανοί) η βόρεια ή κεντρική Ευρώπη και άλλοι προχώρησαν προς ανατολάς έως την Ινδία και άλλοι διά της κοιλάδας του Αξιού έως τον ελλαδικό χώρο. Γι’ αυτό υπάρχουν κοινές λέξεις. Π.χ. μήτηρ (δωρ. μάτηρ) λατιν. mater ινδ, mata πατήρ pater pita ναυς, αιτ. vaFa (νήα) navis, naven naus, navan δύο duo dua τρία tria tri επτά septen sapta βους bos gaiis.     

Πάρα πολλές όμως αρχαίες ελληνικές λέξεις δεν έχουν αντίστοιχες στις άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες και πολλοί επιστήμονες, και επειδή δεν βρέθηκαν αρχαιολογικά ευρήματα κοινής ινδοευρωπαϊκής τεχνοτροπίας, δεν αποδέχθηκαν ποτέ την ινδοευρωπαϊκή θεωρία. O J. Mucke δέχεται ότι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες, θεωρεί παράλογη την θεωρία αυτή, αφού κανείς δεν γνωρίζει την αρχική κοιτίδα των Ινδοευρωπαίων και «λαός ούτινος αγνοούμεν τον τόπο οικήσεως, αποτελεί διά την γεωγραφίαν ακατάληπιον εμφάνισιν».  Πιστεύει ότι οι Έλληνες γεννήθηκαν βραδέως στην Ελλάδα, όπως και η γλώσσα τους.  Από την επίδραση των μικρών αρχικώς ομάδων και των γλωσσών τους, έπειτα από τις μεγαλύτερες ομάδες και τις διαλέκτους τους εμφανίζεται λαός συμπαγής και ενιαία εθνική γλώσσα.     

Από τις διαλέκτους γεννάται εθνική γλώσσα, ουδέποτε από την εθνική γλώσσα γεννώνται διάλεκτοι. Την ινδοευρωπαϊκή θεωρία απορρίπτουν και πρόσφατες έρευνες του DNA, που έγιναν από πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής, στις οποίες συμμετείχε και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και είχαν απώτερο σκοπό να διερευνηθούν οι βιολογικές ρίζες των ευρωπαϊκών πληθυσμών. Οι έρευνες απέδειξαν ότι οι Έλληνες κατά 75-80% έχουν παλαιολοθική προέλευση έως 80.000 έτη πριν και κατά 20-25% νεολιθική 9.000-3.000 π.Χ. και η γενετική σύσταση και των Μακεδόνων κατά 99.6% είναι καυκάσια (λευκή) και μόνον 0.04% μη λευκή.  

Επομένως όλα τα γενετικά στοιχεία συνηγορούν για την γενετική συνέχεια των κατοίκων της Ελλάδος με ελάχιστες επιμιξίες από τους γειτονικούς πληθυσμούς και καμία επίδραση από μογγολικούς και νέγρικους λαούς. Κατά την νεολιθική εποχή μετακινήθηκαν άνθρωποι από την Ασία προς την Ευρώπη αλλά από τις περιοχές έως και την Περσία, όπως μετακινήθηκαν και από την Ελλάδα και την Μ. Ασία περίπου 5-20% προς το εσωτερικό της Ασίας.  Από την Ινδία προς την Ευρώπη μετακινήθηκαν μόνον το 1,000 μ.Χ. και αυτοί είναι οι Αθίγγανοι. Οι έρευνες του DNA απέδειξαν ότι και οι άλλοι Ευρωπαίοι κατά 80% έχουν παλαιολιθική προέλευση και έχουμε τρία διαφορετικά κύματα μετακινήσεων, που αντιστοιχούν στις παγετωνικές περιόδους από 50.000-9.000 έτη π.Χ. Δηλαδή κατά τις παγετωνικές περιόδους ο ανθρώπινος πληθυσμός είχε μεγάλες απώλειες και για. να επιβιώσει κατέφευγε σε τρεις περιοχές, σε τρία κέντρα, στην Βαλκανική, στην Ουκρανία και στην Ιβηρική χερσόνησο στην χώρα των Βάσκων. 

Στην Ιταλία δεν κατέφευγε, επειδή έπρεπε να περάσει τις Αλπεις. Όταν βελτιωνόταν το κλίμα μετακινούνταν εκ νέου προς την Κεντρική Ευρώπη. Το υπόλοιπο 20% και των άλλων Ευρωπαίων έχει νεολιθική προέλευση 9.000-3.000 έτη π.Χ, και προέρχεται από την Εγγύς Ανατολή και την Ν. Βαλκανική.  Επομένως οι πεδιάδες της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας πρέπει να ήταν η κοιτίδα εξαπλώσεως των κατοίκων της Ευρώπης την νεολιθική εποχή και οι γυναίκες μετακινήθηκαν κυρίως μέσω της κοιλάδας του Αξιού, ενώ οι άνδρες μετακινήθηκαν κυρίως με πλοία στα παράλια της Ιταλίας, Γαλλίας και Ισπανίας και μετέφεραν τον τότε πολιτισμό τους. Γι’ αυτό έως την 8η π.Χ. χιλιετία το DNA των Ιταλών ήταν όμοιο με των Ελλήνων, ο ένας στους τέσσερις κατοίκους της Ν. Ιταλίας (Μεγάλης Ελλάδος) σήμερα έχει την σφραγίδα του DNA των Ελλήνων. Και οι Βάσκοι θεωρούν τους Έλληνες πολύ μακρινούς συγγενείς.     

Οι έρευνες του DNA επιβεβαιώνουν και τις αρχαιολογικές έρευνες, οι οποίες απέδειξαν ότι στον ελλαδικό χώρο υπάρχει συνεχής ανθρώπινη παρουσία, διότι περίπου πριν 100.000 έτη έχουμε κατοίκηση ανθρώπων στην Θεσσαλία, πριν 50.000-45.000 έτη στην Θεόπετρα Τρικάλων, πριν 35.000 έτη στον Κοκκινόπηλο της Ηπείρου και μετά το 30.000 έτη έχουμε πολύ περισσότερα αρχαιολογικά ευρήματα κατοικήσεως ανθρώπων στον ελλαδικό χώρο. Στον Κοκκινόπηλο της Ηπείρου βρέθηκε και η αρχαιότερη έως σήμερα λιθοτεχνία και η τεχνική των λεπίδων ήταν μεγάλη τεχνολογική ανακάλυψη, διότι οι άνθρωποι είχαν καλά βέλη, με τα οποία σκότωναν εκ του μακρόθεν τα άγρια ζώα και δεν κινδύνευαν, οστέινες βελόνες με οπή για την συρραφή των δερμάτων, οστέινα περιδέραια, βραχιόλια, γλυπτά αντικείμενα, ζωγραφιές.    

Η αρχαιολογική σκαπάνη ανακάλυψε στο Ρομανέλι της Απουλίας στην Ιταλία όμοια λιθοτεχνία περίπου πριν 25.000 έτη και οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι δημιουργήθηκε από ανθρώπους που κινήθηκαν από τον ελλαδικό χώρο προς την Δύση, το οποίο επιβεβαίωσαν και οι πρόσφατες έρευνες του DNA. Αφού μετέφεραν τον πολιτισμό τους, δεν θα μετέφεραν στην Δύση και την γλώσσα τους;  Την ίδια εποχή έχουμε και την ανάπτυξη δύο πολιτισμών, του Aurignaciam (35.000 έτη πριν) και του Gravetian (25.000 έτη πριν). Οι πολιτισμοί αυτοί πιστεύουν οι ειδικοί ότι αναπτύχθηκαν στην Ανατολική Ευρώπη και αργότερα και στην Δυτική. Οι άνθρωποι της εποχής αυτής ήταν κυνηγοί, αλλά τα καλλιτεχνικά δημιουργήματά τους, ζωγραφιές ζώων στα σπήλαια και αγάλματα, ήταν εξαιρετικά. Και η μυθολογία, η οποία συνεχώς αποδεικνύεται ιστορία, όπως απέδειξαν οι ανασκαφές του Σλήμαν στην Τροία και τις Μυκήνες, του Έβανς στην Κρήτη κ.ά., αναφέρεται στην πανάρχαια μετακίνηση των Ελλήνων προς την Δύση. 

Μετά τον 3° κατακλυσμό, τον του Δευκαλίωνος, ο οποίος έγινε γύρω στο 10.000 π.Χ., ο Δευκαλίων με την Πύρρα για να σωθούν κατέφυγαν στην Όρθυ ή τον Παρνασσό ή τον Αθω ή την Αίτνα. Και ο Πλάτων αναφέρει κυρίως στο έργο του Τίμαιος ότι οι Έλληνες είχαν σημαντικό πολιτισμό, ο οποίος καταστράφηκε εξαιτίας του κατακλυσμού αυτού. Αναφέρεται και με τους άθλους του Ηρακλέους, ο οποίος όταν βρισκόταν στην Ευρώπη απέκτησε δύο υιούς, τον Κέλτο ή Κελτό και τον Γαλάτη, τους μετέπειτα γενάρχες των ευρωπαϊκών λαών.     

Η μυθολογία αναφέρεται και στην μετακίνηση ανθρώπων από την Ελλάδα και την Μ. Ασία προς την Ασία κατά την νεολιθική εποχή. Κατά έναν μύθο ο Δίας μετέφερε τον Διόνυσο στην Ινδία για να τον σώσει από την ζήλεια της Ήρας και εκεί τον ανέθρεψαν, νύμφες. Ο Δίας φόνευσε και τον Ινδό, τον ήρωα των Ινδών. Αργότερα ο θεός Διόνυσος έκανε εκστρατεία στην Ινδία, την οποία υπέταξε με την δύναμη των όπλων αλλά και την μυστική δύναμή του. Για αυτό και υπήρχε πόλη Νύσα στην Ινδία (περιοχή της σημερινής επαρχίας Καμντές του Αφγανιστάν), η οποία κατά την παράδοση των κατοίκων της κτίσθηκε από τον Διόνυσο προς τιμή της τροφού του νύμφης Νύσας και «εις μνημόσυνον της αυτού πλάνης τε και νίκης».    

Και το γειτονικό βουνό το ονόμασε Μηρό εις ανάμνηση του γεγονότος ότι ο πατέρας του Δίας, μετά τον θάνατο της μητέρας του Σεμέλης, τον έκρυψε στον μηρό του έως ότου έγινε εννέα μηνών.  Απόδειξη ότι η πόλη κτίσθηκε από τον Διόνυσο ήταν η δάφνη και ο κισσός που φύτρωνε στον Μηρό, ενώ δεν φύτρωνε σε άλλο σημείο της Ινδίας.     Γι’ αυτό όταν έφθασε εκεί ο Μ. Αλέξανδρος την μεν πόλη σεβάσθηκε, τους δε κατοίκους της κατέστησε φίλους και συμμάχους. Ο δε Στέφανος Βυζάντιος γράφει: «Νύσαι πόλεις πολλαί... Εβδόμη εν Ινδοίς». Ο Αρριανός επίσης αναφέρει ότι όταν ο Μ. Αλέξανδρος θα εξεστράτευε στην Αραβία πληροφορήθηκε ότι εκεί τιμούσαν δύο θεούς, τον Ουρανό και τον Διόνυσο, τους οποίους θα γνώρισαν από τους μετακινηθέντες Έλληνες προς την Ασία.  

Ακόμα η μυθολογία αναφέρει, ότι ο βασιλιάς της Αθήνας Αιγεύς, ο πατέρας του Θησέως, όταν η Μήδεια μετά τον θάνατο των παιδιών της κατέφυγε στην Αθήνα την παντρεύθηκε και απέκτησαν έναν υιό, τον Μήδο. Επειδή η Μήδεια επιβουλευόταν τον Θησέα αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει με τον Μήδο την Αθήνα. Ο Μήδος νίκησε πολλούς βαρβάρους και την χώρα που κατέκτησε την ονόμασε Μηδία, σκοτώθηκε όμως κατά την εκστρατεία στην Ινδία:  «Μήδεια δε ήκεν εις Αθήνας κακεί... Αιγεί παίδα γεννά Μήδον. Επιβουλεύουσα δε ύστερον Θησεί φυγάς εξ Αθηνών μετά του παιδός εκβάλλεται. Αλλ’ ούτος μεν πολλών κρατήσας βαρβάρων την υφ’ εαυτόν χώραν άπασαν Μηδίαν εκάλεσε, και στρατευόμενος επί Ινδούς απέθανε». Η Μηδία έγινε τμήμα της Περσίας και ο Ηρόδοτος γράφει ότι ο Ξέρξης, πριν εκστρατεύσει εναντίον της Ελλάδος, έστειλε κήρυκα να πείσει τους Αργείους να μείνουν ουδέτεροι, επειδή οι Πέρσες ήταν απόγονοι των Αργείων, διότι ο Πέρσης (Περσεύς) ο γενάρχης τους ήταν υιός του ομώνυμου ήρωα των Αργείων Περσέως και της Ανδρομέδας, της κόρης του Κηφέως. "Ψαύει της αληθείας το μυθώδες"       

Επομένως ισχύει η ρήση του Πλουτάρχου: «Ψαύει της αληθείας το μυθώδες», αφού και οι έρευνες του DNA βεβαιώνουν ότι από την Ελλάδα και την Μ. Ασία μετακινήθηκαν άνθρωποι έως την Περσία. Και στην Μ. Ασία από παλαιότατους χρόνους κατοικούσαν Έλληνες, γι’ αυτό υπάρχουν πολλά ελληνικά τοπωνύμια, όπως Όλυμπος, Παρνασσός, Πίνδος, Πήδασος, Λάρισα κ.ά. Γι’ αυτό και τώρα, παρά την φυγή των Ελλήνων πριν και μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως την 29η Μαΐου 1453, παρά τα δεινά των Ελλήνων κατά την τουρκοκρατία, παρά την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών, 5-20% των κατοίκων είναι Έλληνες ή Φρύγες. Και οι Φρύγες όμως έφυγαν από την Θράκη ίσως την 3η π.Χ. χιλιετία και εγκαταστάθηκαν στην Μ. Ασία, γι’ αυτό και ο Ορφεύς ήταν Θράξ, ο Πέλοψ ήταν Φρύξ.  Αλλά και η ιστορία, συνεπικουρούμενη και από τα αρχαιολογικά ευρήματα, διαψεύδει την ινδοευρωπαϊκή θεωρία.  

Ο Διογένης Λαέρτιος (30ς ; αι. μ.Χ.) αναφέρει: «Λανθάνουσα δ’ αυτούς τα των Ελλήνων κατορθώματα, αφ’ ων μη ότι γε φιλοσοφία, αλλά και γένος ανθρώπων ήρξε, βαρβάρους προσάπτοντες».  Και ο Ηρόδοτος (484-410 π.Χ.) γράφει ότι οι Δωριείς είναι οι Μακεδόνες:  «Εί μεν γαρ Δευκαλίωνος βασιλέως οίκεε γην την Φθιώτιν, επί δε Δώρου του Έλληνος την υπό Όσσαν τε και τον Όλυμπον χώρην, καλεομένην δε Ιστιαιώτιν. Εκ δε Ιστιαιώτιδος ως εξανέστη υπό Καδμίων οίκεε εν Πίνδω Μακεδνόν καλεόμενον. Εντεύθεν δε αύτις ες την Δρυόπιδα μετέβη και εκ της Δρυόπιδος ούτως ες Πελοπόννησον ελθόν Δωρικόν εκλήθη».         

Και η γενετική σύσταση των Μακεδόνων, όπως αναφέραμε, δεν έχει καμία σχέση με τους Ινδούς, αφού 99.6% είναι λευκή. Επομένως καταρρίπτεται ο μύθος της αφίξεως στον ελλαδικό χώρο τουλάχιστον των Δωριέων-Ινδοευρωπαίων. Οι κάτοικοι του ελλαδικού χώρου μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος, από την νεολιθική εποχή, είχαν αναπτύξει πολιτισμό στο Διμήνι, Σέσκλο, Κρήτη, Κύπρο κ.λ,π. Στην Χοιροκοιτία της Κύπρου βρέθηκε μία μικρή πόλη (6.020-5800 π.Χ.) με χίλια περίπου θολωτά οικήματα. Οικισμός με όμοια θολωτά οικήματα βρέθηκε στην περιοχή της Πέτρας της Παλαιστίνης, από όπου περνούσε ο δρόμος προς την Ανατολή.     

Μήπως κάτοικοι της Κύπρου, καθώς οι Έλληνες από την 9η ή 8η π.Χ. χιλιετία μετακινούνταν με πλοία στο Αιγαίο Πέλαγος, έφθασαν έως την περιοχή αυτή της Παλαιστίνης;  Από την αρχή της 3ης π.Χ. χιλιετίας η ανάπτυξη είναι μεγαλύτερη στον ελλαδικό χώρο, διότι αρχίζει και η χρήση των μετάλλων. Έχουμε τον Πρωτοελλαδικό πολιτισμό, που αναπτύσσεται από την Θράκη έως την Πελοπόννησο, τον Κυκλαδικό και τον Μινωικό.  Η ανάπτυξη ιδίως της Κρήτης είναι πολύ μεγάλη, όπως αποδεικνύουν τα ανάκτορα, οι πολυώροφες ιδιωτικές κατοικίες, οι προσόψεις των οποίων απεικονίζονται σε πλακίδια από φαγεντιανή, και τα άλλα αρχαιολογικά ευρήματα. Οι Κρήτες με τα ποντοπόρα πλοία τους κυριαρχούσαν σε όλη την Μεσόγειο. 

 Απόδειξη το ειδικό λιμάνι που κατασκεύασαν στην νήσο Φάρο έξω από το Δέλτα του Νείλου, ένα γιγαντιαίο τεχνικό έργο, με μικρές προβλήτες, κυματοθραύστες κ.λ.π. Είχαν όμως εμπορικές και πολιτιστικές σχέσεις και με τα μεγάλα κέντρα της Ανατολής (Βαβυλώνα κ.ά.). Επομένως δεν ήταν ακατόρθωτο για τους Κρήτες ή άλλους κατοίκους του σημερινού ελλαδικού χώρου ή της Μ. Ασίας να προχωρήσουν έως την Ινδία. Πάντως θεωρείται ιστορικό γεγονός ότι το 2000 π.Χ. έχουμε κάθοδο προς την Ινδία «λαών συγγενών κατά την γλώσσαν προς τους λαούς του Ιράν, τους Αρμενίους, Έλληνας και Κελτούς.     

Οι βεδικοί ύμνοι δεικνύουν ότι οι Αριοί ούτοι καθυπέταξαν τας φυλάς των ιθαγενών και οργάνωσαν μικρά κράτη ακμάσαντα ιδίως εις τας μεγάλος κοιλάδας του Ινδού και του Γάγγου» γράφει ο καθηγητής Γεωγραφίας Σαρρής Ι.Σ.Και ο Θεόφιλος Μπάγιερ γράφει: «Όλες οι χαρακτηρισθείσες «Ινδοευρωπαϊκές» γλώσσες κατάγονται από την ελληνική». Και πράγματι οι Έλληνες πιθανόν να δημιούργησαν γραφή από το 5.500 π.Χ., όπως αποδεικνύουν και οι πινακίδες του Δισπηλιού Καστοριάς, η πινακίδα - σφραγίδα των Γιαννιτσών, η της 3ης π.Χ. χιλιετίας πινακίδα της Λήμνου και της Αλονήσου, στην οποία αναγράφεται η λέξη ΑΥΔΗ (φωνή) κ.ά. Η γενετική επιστήμη, αρχαιολογικά ευρήματα και ιστορικοί μας πριν 2500 π.Χ. περίπου έτη βεβαιώνουν ότι είμεθα γηγενείς και ότι μετακινηθήκαμε στην Δύση και την Ανατολή έως την Περσία πριν χιλιάδες έτη.    

Στην Ινδία δεν έγινε έρευνα DNA για να επιβεβαιωθεί και από την γενετική η εκεί παρουσία των Ελλήνων. Οι βεδικοί όμως ύμνοι, τα ιερά βιβλία των Ινδών, αναφέρουν μετακίνηση και Ελλήνων το 2000 π.Χ., όπως και η μυθολογία μας. Επομένως γιατί δεν αποδεχόμεθα ότι οι Έλληνες μετέδωσαν την γλώσσα τους στην Ανατολή, όπως την μετέδωσαν και στην Δύση, έτσι ώστε να σταματήσουμε να διδάσκουμε στα πανεπιστήμια και στα σχολεία μας μία θεωρία την οποία δημιούργησαν πριν 200 περίπου έτη κάποιοι ξένοι γλωσσολόγοι και δεν αποδέχθηκαν ποτέ πολλοί επιστήμονες.  

Αγνοούμε την προσπάθεια που γινόταν (πριν 200 περίπου έτη έδρασε και ο Φαλλμεράυερ) και γίνεται για να υποβιβασθεί η ελληνική προσφορά στην ανθρωπότητας;  Αγνοούμε ότι οι περισσότερες λέξεις των επιστημών παγκοσμίως είναι ελληνικές;   Αγνοούμε ότι και σήμερα σε νέες ανακαλύψεις των επιστημών αναγκάζονται να χρησιμοποιούν ελληνικές λέξεις: cosmonaute, astronaute, dermatologue και πάρα πολλές άλλες; Αγνοούμε ότι η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κυρίως η ιστορία του ελληνικού πολιτισμού; " Αυτά αναφέρει η καθηγήτρια Ερατώ Ζέλλιου. 

ΠΕΡΙ ΙΔΟΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΦΟΙΝΙΚΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ. 

Η εξάπλωση του διαδικτύου μας έφερε μπροστά σε μια απίστευτα μεγάλη «βιβλιοθήκη» και πηγή γνώσης. Κι όσο περισσότερο ψάξει κανείς για το συγκεκριμένο θέμα, θα διαπιστώσει ότι από κάποιο σημείο και πριν, θα βρεθεί εν μέσω πολιτισμικής σύγχυσης. Η θεωρία της ινδοευρωπαϊκής φυλής και γλώσσας είναι κατά βάση ένα ρατσιστικό δημιούργημα που πλάστηκε βασικά από ορισμένους Γερμανούς (ο λόγος και που την πρώτη φορά ονομάστηκε « ινδογερμανική») προπαγανδιστές με σκοπό να εκθειάσουν την ανωτερότητα της λευκής ή άλλως Αρείας φυλής και συνάμα να δείξουν ότι η Γερμανική φυλή έχει σχέση με τους καλύτερους λαούς – πολιτισμούς της αρχαιότητας (Έλληνες, Ρωμαίους κ.α.) και γι αυτό πρέπει να ηγεμονεύσει του κόσμου.   

Η κίβδηλη ιστορική άποψη περί ινδοευρωπαίων και γενικά των ομογλωσσιών όχι μόνο δε στηρίζεται σε κανένα συγγραφικό, αρχαιολογικό και ανθρωπολογικό αρχαιολογικό εύρημα, αλλά αγνοείται ακόμη και από την τις μυθολογίες όλων των λαών !!!  Αν πραγματικά υπήρξε ινδοευρωπαϊκή φυλή θα είχε αφήσει γραπτά ή αρχιτεκτονικά μνημεία. Έπειτα είναι λογικό όπως ισχυρίζονται καθηγητές-ερευνητές και αναλυτές, ότι οι Ινδοί, που είναι σχεδόν έγχρωμοι και κατοικούν στα βάθη της Ασίας, ανήκουν στην ινδοευρωπαϊκή φυλή ή είναι συγγενείς των Ελλήνων ;  Όλα αυτά τα παράλογα καταρρίπτονται εύκολα από την τεκμηριωμένη επιστημονική έρευνα. Οι πρόγονοι μας, οι αρχαίοι Σοφοί   

Η θεωρία της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας και γλώσσας στηρίζεται μόνο σε επιδέξιες-δόλιες Διονυσιακές λεξικές συγκρίσεις που κάνουν διάφοροι συγκριτικοί γλωσσολόγοι. Όμως η μεγάλη διάψευση στην συγκεκριμένη θεωρία έρχεται από την Γιούρα-Γεροντία Αλοννήσου. Η επιγραφή των Γιούρων Αλοννήσου αποτελεί ένα καταπληκτικό εύρημα από τις Βόρειες Σποράδες έρχεται να ισοπεδώσει την άποψη της διεθνούς επιστημονικής-Διονυσιακής κοινότητος για την δημιουργία τής γραφής. Πρόκειται για το θραύσμα ενός αγγείου πάνω στο οποίο είναι χαραγμένα σύμβολα γραφής. Το εύρημα χρονολογείται γύρω στο  5.000-4.500 π.Χ. (χρονολόγηση με την μέθοδο της στρωματογραφίας). Το σημαντικότερο όμως είναι ότι τα σήματα αυτής της γραφής μοιάζουν με τα γράμματα του ελληνικού Αλφαβήτου που υποτίθεται ότι «εμφανίστηκαν» γύρω στο 800 π.Χ. !!! Τα χαράγματα στο όστρακο δεν σχετίζονται με κανένα γνωστό είδος εγχάρακτης διακοσμήσεως και αποτελούν σαφή σύμβολα γραφής. Τα χαράγματα έγιναν στην αρχική επεξεργασία του αγγείου. Μετά το αγγείο ψήθηκε και έτσι τα χαραγμένα σύμβολα έμειναν για πάντα. Επομένως τα σύμβολα γραφής χρονολογούνται την εποχή κατασκευής του αγγείου (5.000-4.500 π.Χ.) και αποτελούν μία συνειδητή ενέργεια του κεραμέως.   

Για όσους δεν γνωρίζουν το αρχαιότερο μέχρι τώρα γνωστό επιγραφικό τεκμήριο, προέρχονταν από την Σουμερία και χρονολογείται στο 3200 π.Χ.  Ωστόσο να σημειώσουμε ότι τα σύμβολα πρωτογραφής των Γιούρων δεν είναι μοναδικά στον χώρο των πολιτισμών του Αιγαίου. Ο Γιώργος Χουρμουζιάδης καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, ανακοίνωσε ότι ανακάλυψε στον οικισμό του Δισπηλιού Καστοριάς μια ξύλινη πινακίδα με ίχνη γραφής, που χρονολογείται γύρω στο 5300 π.Χ. Απαραίτητη διευκρίνιση σχετικά με τον Γ. Χουρμουζιάδη, γνωστό μαρξιστή και επιφανές στέλεχος του ΚΚΕ δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως πατριωτικών αρχών.  

Η θεωρία ότι το αλφάβητο είναι εφεύρεση των Φοινίκων συντηρήθηκε εκτός των άλλων με το επιχείρημα ότι ορισμένα σύμβολα της φοινικικής γραφής ομοιάζουν με τα αλφαβητικά γράμματα. Για παράδειγμα το Φοινικικό Α (άλεφ) είναι αντεστραμμένο ή πλαγιαστό το ελληνικό Α. Το επιχείρημα αυτό φαινόταν ισχυρό μέχρι πριν από εκατό έτη περίπου, όταν οι γλωσσολόγοι και οι ιστορικοί ισχυρίζονταν ακόμη ότι οι Ελληνες δεν γνώριζαν γραφή προ του 800 π.Χ.!!! Γύρω στο 1900 ο Αρθούρος Εβανς ανέσκαψε την Ελληνική-Μινωική Κρήτη και ανακάλυψε τις ελληνικές Γραμμικές γραφές, των οποίων σύμβολα ήταν ως σχήματα πανομοιότυπα προς τα 17 τουλάχιστον εκ των 24 γραμμάτων του ελληνικού Αλφαβήτου. Τα αρχαιότερα δείγματα των ελληνικών αυτών γραφών (Γραμμική Α και Β), που στη συνέχεια ανακαλύφθηκαν στην Πύλο, στις Μυκήνες, στο Μενίδι, στη Θήβα, αλλά και βορειότερα μέχρι την γραμμή του Δούναβη και χρονολογήθηκαν τότε πριν από το 1500 π.Χ.  

Οι Φοίνικες και η γραφή τους εμφανίζονται στην ιστορία όχι πριν το 1300 π.Χ.  Ο Έβανς στο έργο του Scripta Minoa διατύπωσε, πρώτος αμφιβολίες για την αλήθεια της θεωρίας ότι οι Έλληνες έλαβαν την γραφή από τους Φοίνικες, εκφράζοντας ταυτόχρονα την επιστημονική υποψία ότι μάλλον συνέβη το αντίθετο.  Οι Φοίνικες παρέλαβαν την γραφή από τους Κρήτες αποίκους κατά τον 13ο αιώνα π.Χ. όταν αποίκησαν τις ακτές της Παλαιστίνης ως Φιλισταίοι. Περίπου την ίδια εποχή ο Ρενέ Ντυσσώ διατύπωσε μια ανάλογη άποψη. Οι Φοίνικες είχαν παραλάβει πρωϊμότατα το αλφαβητον παρά των Ελλήνων, οίτινες είχον διαμορφώσει εκ της Κρητομυκηναϊκής γραφής. Οι αμφιβολίες για την μη προτεραιότητα των Φοινίκων έναντι των Ελλήνων στην ανακάλυψη της γραφής έγιναν βεβαιότητα, όταν ο καθηγητής Πωλ Φωρ, διεθνής αυθεντία της Προϊστορικής Αρχαιολογίας, δημοσίευσε στο Αμερικάνικο αρχαιολογικό περιοδικό, εκδόσεως του Πανεπιστημίου της Ινδιάνας, Nestor (έτος 16ο, 1989) ανακοίνωση στην οποία παραθέτει και αποκρυπτογραφεί πινακίδες Ελληνικής Γραμμικής Γραφής. Αυτές βρέθηκαν σε ανασκαφές στο κυκλώπειο τείχος των Πιλικάτων της Ιθάκης και χρονολογήθηκαν με σύγχρονες μεθόδους στο 2700 π.Χ.  

Η Γλώσσα των πινακίδων είναι η Ελληνική και η αποκρυπτογράφηση του Φωρ απέδωσε φωνητικά το συλλαβικό κείμενο ως εξής:  Α]RE-DA-TI. DA-MI-U-A-. A-TE-NA-KA-NA-RE(ija)-TE.    

Η φωνητική αυτή απόδοση μεταφράζεται κατά τον Γάλλο καθηγητή πάντοτε :«Ιδού τι εγώ η Αρεδάτις δίδω εις την άνασσαν, την θεάν Ρέαν 100 αίγας, 10 πρόβατα, 3 χοίρους».  Για αυτό ο Φωρ απέδειξε, ότι οι Ελληνες έγραφαν και μιλούσαν ελληνικά τουλάχιστον 1400 χρόνια πριν από την εμφάνιση των Φοινίκων και της γραφής τους στην ιστορία. Αλλά οι αρχαιολογικές ανασκαφές στον ελληνικό χώρο τα τελευταία χρόνια απέδωσαν και άλλες πολλές και μεγάλες εκπλήξεις: Οι Έλληνες έγραφαν όχι μόνο τις συλλαβικές Γραμμική Α και Β Γραφές τους αλλά και ένα είδος γραφής πανομοιότυπης με εκείνη του αλφαβήτου τουλάχιστον από το 6000 π.Χ.  Πράγματι στο Δισπηλιό, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, μέσα στα νερά της λίμνης της Καστοριάς, ο καθηγητής Γ. Χουρμουζιάδης ανακάλυψε πινακίδα με γραφή σχεδόν όμοια με την αλφαβητική, η οποία χρονολογήθηκε με τις σύγχρονες μεθόδους του ραδιενεργού άνθρακα (C14) και της οπτικής θερμοφωταύγειας στο 5250 π.Χ.  Όλοι οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς που αναφέρονται στο Αλφάβητο το θεωρούν πανάρχαια ελληνική εφεύρεση (του Προμηθέα, του Παλαμήδη, του Λίνου κλπ.).   

Η θεωρία του Φοινικικού» Αλφαβήτου πάντοτε στηριζόταν και στηρίζεται ακόμη από τους υποστηρικτές της σε μία εξαίρεση του κανόνα αυτού. Την εξαίρεση αυτή αποτελεί ένα απόσπασμα του Ηροδότου, που ο ίδιος παρουσιάζει ως προσωπική γνώμη του λέγοντας ως εμοί δοκέει, την οποία σχημάτισε όπως αναφέρει σε προηγούμενη παράγραφο, παίρνοντας πληροφορίες από τρίτους. Οι Φοίνικες που κατοικούσαν στην περιοχή του σημερινού Ισραήλ, πήραν από τους Αιγύπτιους ορισμένα γραφικά σύμβολα και με την εξέλιξή τους σχημάτισαν το πρώτο αλφάβητο (γνωστό και ως σημιτικό αλφάβητο). Περιλάμβανε 22 γράμματα σύμφωνα και ημίφωνα, χωρίς να έχει φωνήεντα. Από τα πρώτα αυτά γράμματα σχηματίστηκαν τα νεότερα αλφάβητα. 

Οι Έλληνες καθώς ταξίδευαν στα τέλη του 9ου π.Χ. αιώνα στην ανατολική Μεσόγειο, πήραν το αλφάβητο των Φοινίκων, το πλούτισαν με φωνήεντα και το προσάρμοσαν στην ελληνική γλώσσα. Όμως όλες αυτές οι Διονυσιακές θεωρίες έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον μεγάλο Ισοκράτη και του Πλούταρχό περί αλφάβητου και καταγωγής των αρχαίων Ελλήνων. Επιπροσθέτως απτές αποδείξεις για τους αυτόχθονες Έλληνες έχουμε από τον  Αρχάνθρωπος των Πετραλώνων και τα ευρήματα της Τρίλλιας, που έφερε στο φως ο Άρης Πουλιανός, όπου και ανεκάλυψε κνήμη όρθιου ανθρώπου ηλικίας 11 εκατομμυρίων ετών! Η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία είναι μια καθαρά γλωσσολογική θεωρία, σύμφωνα με την οποία η Σανσκριτική ήταν η κοινή μητέρα όλων των Ευρωπαϊκών γλωσσών ακόμη και την Ελληνικής! Ο άνθρωπο, που την διατύπωσε ήταν ένας Βρετανός δικαστής ο Ουίλλιαμ Τζόουνς, ο οποίος υπηρετούσε στις Βρετανικές κτήσεις στην Ινδία στα τέλη του 18ου αιώνος. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε λόγω της γλωσσικής συνάφειας ορισμένων λέξεων της Σανσκριτικής με τις Ευρωπαϊκές γλώσσες. Αλλά ο Τζόουνς δεν ήταν παρά ένας ερασιτέχνης γλωσσολόγος.     

Ο πραγματικός θεμελιωτής της Ινδοευρωπαϊκής θεωρίας ήταν ο Γερμανός Φραντς Μποπ (1791-1867). Ο Μποπ ήταν αυτός, ο οποίος μελετώντας το έργο του Τζόουνς το συνέθεσε και το εξέλιξε στην λεγόμενη «Ινδογερμανική θεωρία», βάση της οποίας όλοι οι Ευρωπαϊκοί λαοί, πέραν της υποτιθέμενης κοινής γλώσσης, είχαν κοινή πολιτισμική κοιτίδα αλλά και κοινή καταγωγή !!! Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί ότι για να εξάγει κανείς σωστά συμπεράσματα από την αλληλουχία των γεγονότων, θα πρέπει η κριτική σκέψη να συμπλέει αρμονικά με την εποχή και το ιστορικό-γεωπολΙτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτά διεξάγονται. Το ιστορικό-γεωπολιτικό πλαίσιο στο οποίο έζησε ο Μπομπ, περιελάμβανε αρχικά τις ταπεινώσεις της Πρωσσίας στις μάχες της Ιένα και του Άουερστάντ από τον Ναπολέοντα. Οι παραπάνω ήττες και η κατάληψη της Πρωσσίας από τα Γαλλικά στρατεύματα μοιραία οδήγησαν στην αφύπνιση του κοιμώμενου Γερμανικού γίγαντα και του Γερμανικού εθνικισμού.      

Με την συντριπτική νίκη εναντίον του Ναπολέοντα στο Βατερλώ το 1815, η Γερμανική υπερηφάνεια κορυφώθηκε και μέσα σΕ αυτό το κλίμα της εθνικής ευφορίας, ο Μπομπ διετύπωσε το 1816 την Ινδογερμανική του θεωρία, η οποία προσέθετε αιώνες ζωής στο Γερμανικό Έθνος !!! Η δημοσίευση της μελέτης του Μποπ περί «κλιτικού συστήματος της Σανσκριτικής σε σύγκριση με εκείνο της Ελληνικής, Λατινικής, Περσικής και Γερμανικής γλώσσης» απετέλεσε τον θεμέλιο λίθο της Ινδοευρωπαϊκής θεωρίας. Μιας θεωρίας, που δυστυχώς εξακολουθεί να ζει και να ταλανίζει τους νεοέλληνες, οι οποίοι αγνοούν τον λαμπρό πολιτισμό από τους Νεολιθικούς ήδη χρόνους.Το τραγικό είναι ότι η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία, η οποία θα έπρεπε να είχε ήδη ανατραπεί και να έχει καταλήξει, βάση των αρχαιολογικών τεκμηρίων, εν τούτοις εξακολουθεί να διατηρείται εν ζωή, «διασωληνωμένη» εις την εντατική των Διονυσιακών-Ελληνικών σχολείων και των Ελληνικών-Διονυσιακών-Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων                

Οι  υπέρμαχοι του Διονυσιακού πολιτισμού υποστηρίζουν, ότι οι Έλληνες δεν ήταν αυτόχθονες και γηγενείς αλλά επήλυδες, οι οποίοι κατέφθασαν στον Ελλαδικό χώρο απ’ τα Βορρειοανατολικά !!! Οι παλαιότεροι κάτοικοι της Ελλάδος, τους οποίους ονόμασαν Προέλληνες, είτε αφομοιώθησαν από τους μετανάστες είτε βρήκαν τον θάνατο από τις ατρόμητες ορδές τους και το εξαίρετο ιππικό τους! Όμως ο παγκόσμιος πολιτισμός δεν θα μπορούσε να είχε γεννηθεί πουθενά αλλού παρά σε έναν τόπο ευνοημένο από τις πολιτιστικές- κλιματολογικές συνθήκες όπως η Ελλάδα. Σε όλη την οικουμένη οι πολιτισμοί ανεδείχθησαν εκεί όπου οι περιβαλλοντικές συνθήκες ευνόησαν την συγκέντρωση πληθυσμών μετά την εποχή των παγετώνων. Συνεπώς ο πολιτισμός δημιουργήθηκε στις εύκρατες περιοχές της Μεσογείου. Ακόμη και μετά την τήξη των πάγων, είναι λογικό συνειρμικά να συμπεράνουμε, ότι ο πολιτισμός της Μεσογείου, έχοντας προηγηθεί αρκετά έναντι των πολιτισμών, που ανεπτύχθησαν στις βόρειες περιοχές, διατήρησε αυτό το αρχικό πολιτιστικό του προβάδισμα.    

Οι Ινδοευρωπαϊστές υποστηρίζουν, ότι οι Ινδοευρωπαίοι αφίχθησαν κατά κύματα στον Ελλαδικό χώρο μεταξύ της 5ης και της 2ης χιλιετίας π.Χ. Εν τούτοις δεν υπάρχει κανένα απολύτως αρχαιολογικό τεκμήριο, το οποίο να αποδεικνύει την ύπαρξη ενός προηγμένου πολιτισμού στις περιοχές του Καυκάσου. Κάνω...έκκληση προς όλους σας, να μου δείξετε το οτιδήποτε, ένα Ινδοευρωπαϊκό άγαλμα π.χ. ή κάτι τέλος πάντων, δηλωτικό της ύπαρξης αυτών των...οντοτήτων. Ο ευρών αμοιφθήσεται! Με δεδομένο ότι η Νεολιθική Ελλάς είχε προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό πολιτιστικά,  για αυτό ο καθηγητής Θεοχάρης αναφέρει, ότι μόνο στην Θεσσαλία είχαν εντοπισθεί, έως τη δεκαετία του 80, περισσότεροι από 170 νεολιθικοί οικισμοί, όπου μάλιστα σε έναν από αυτούς στην Θεόπετρα Τρικάλων, το ευρισκόμενο σπήλαιο κατοικείτο σύμφωνα με τους ανασκαφείς από το 50.000 π.Χ. Εκεί ευρέθησαν σπόροι οσπρίων-σιτηρών ενώ η κεραμική που ανακαλύφθηκε στο ίδιο σπήλαιο ανάγεται στη μεσολιθική περίοδο 9η π.Χ. χιλιετία. Η ανάπτυξη του πολιτισμού υπήρξε απόρροια της μόνιμης εγκατάστασης, η οποία και αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Η γέννηση της πόλεως συνεπάγονταν βεβαίως την ανάγκη συγκροτήσεως στρατευμάτων για την προστασία του συνόλου των πολιτών, οι οποίοι ως καλλιεργητές, αποτελούν το σημαντικότερο παραγωγικό κεφάλαιο για τη νεοσύστατη πόλη.      

Η τάξη αυτή των επαγγελματιών του πολέμου συνέχισε να υφίσταται στην Ελλάδα, ως τους αρχαϊκούς χρόνους. Οι Άρειοι, σε καμία περίπτωση δεν περιόρισαν το ρόλο του πολίτου-οπλίτου ενώ αργότερα ο ρόλος τους αναβαθμίζεται, όπως τα αρχαιολογικά ευρήματα αλλά και τα Ομηρικά έπη καταδεικνύουν. Η συγκρότηση στρατών εξυπηρετεί όπως είδαμε την ασφάλεια των κατοίκων καθώς και τη διαφύλαξη της παραγωγικής ζωής των οικισμών. Πώς λοιπόν ήρθαν οι Ινδοευρωπαίοι;  Για να ανταπεξέλθουν όλες αυτές τις. ενοχλητικές αναζητήσεις, οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού ομολογούν, ότι η εισβολή των Ινδοευρωπαίων έγινε εκ της θαλάσσης.  Όμως αυτό είναι το πιο γελοίο επιχείρημα της εν γένει φαιδρότατης-Διονυσιακής  θεωρίας !!! Πού βρήκαν οι Ινδοευρωπαίοι τα πλοία; Και που έμαθαν να ναυμαχούν ; Μήπως στις. στέπες; Και επί προσθέτως γιατί οι κάτοικοι του Αιγαίου, οι οποίοι τεκμηριωμένα ναυτικοί τουλάχιστον από την 8η χιλιετία με βάση τα ευρήματα από ναυάγια όπως αυτό της Λήμνου είτε από βραχογραφίες δεν επιχείρησαν να τους σταματήσουν;  

Οι μέτοχοι των Διονυσιακών αξιωμάτων στηρίζουν τους ισχυρισμούς τους, από τα λείψανα και τις επιβεβαιωμένες καταστροφές πολλών θεωρουμένων ως Προελληνικών, νεολιθικών οικισμών, όπως της Λέρνης και του Σέσκλου, το οποίο αποτελεί και τον παλαιότερο νεολιθικό οικισμό της Ευρώπης.      

Στοιχεία τα οποία αποτελούν απτές αποδείξεις για τους αυτόχθονες προγόνους μας υπάρχουν αμέτρητα σε κάθε σημείο της ιερής Ελληνικής γης. Ενδεικτικά αναφέρω τον Αρχάνθρωπο των Πετραλώνων και τα ευρήματα της Τρίλλιας, που έφερε στο φως ο καθηγητής  Άρης Πουλιανός, όπου και ανακάλυψε κνήμη όρθιου ανθρώπου ηλικίας 11 εκατομμυρίων. ετών !!! Οι εν λόγω ανακαλύψεις αποτελούν αδιάψευστα τεκμήρια για την παλαιότητα της Ελληνικής φυλής. Bάση χρονολόγησης που δίνουν ξένα Πανεπιστήμια ο άνθρωπος των Πετραλώνων χρονολογείται μεταξύ 1.000.000 και 500.000 π.Χ. και ανήκει βεβαίως είδος ανθρώπου (Homo Erectus).  Η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία είναι διάτρητη. Είναι μια γλωσσολογική μελέτη και μόνο, βασισμένη σε κάποιες ομοιότητες λέξεων, η οποία όμως ακόμα και αμιγώς γλωσσολογικά, καταρρίπτεται.   

Οι Έλληνες ήταν ο πρώτος λαός, ο οποίος ασχολήθηκε επισταμένως με το υγρό στοιχείο από τις απαρχές της ανθρώπινης ιστορίας, με αποτέλεσμα η θάλασσα να να αποτελεί τον κατ’ εξοχήν παράγοντα που καθόρισε το χαρακτήρα του Ελληνικού-Αριστόκλειου πολιτισμού. Οι αέναοι ταξιδευτές Έλληνες-Μινωίτες-Μυκηναίοι αργότερα, διέσχισαν από τα πανάρχαια χρόνια την Γηραιά Ήπειρο, εμπορευόμενοι με τους βάρβαρους Ευρωπαίους. Σε εκείνους έδωσαν τον Ελληνικό πολιτισμό. Αυτά  τα έχουν καταγράψει οι αρχαίες παραδόσεις, επιβεβαιωμένες από τις αρχαιολογικές ανασκαφές και τις πιο αξιόπιστες ιστορικές αναφορές.Χιλιάδες Ελληνικά τοπωνύμια στην Βρετανία, όπου οι Έλληνες την επισκέπτονταν τακτικά για να εισάγουν κασσίτερο για τα όπλα τους, ευρήματα μυκηναϊκών ξιφών στα δάση της Γερμανίας, ερείπια από μυκηναϊκά ανάκτορα στην Βορειοανατολική Ευρώπη και όχι μόνον. Ενδεικτικά όλων αυτών είναι ότι ο αρχαιολόγος Βίκτωρ Σαρηγιαννίδης ανακάλυψε ανάκτορο της Κνωσσού στο Τουρκμενιστάν. Αυτή η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου. Δυστυχώς στην Διονυσιακή Ελλάδα σχεδόν αποσιωπήθηκε με εξαίρεση κάποια ελάχιστα ΜΜΕ τα οποία την προέβαλαν. 

https://www.lifo.gr/culture/arxaiologia/biktor-sarigiannidis-i-zoi-kai-ergo-enos-thryloy-tis-arhaiologias .....

Έως και την ακριβή πορεία, τον σχετικά με τον πλού που ακολούθησαν οι Έλληνες θαλασσοπόροι για να προσεγγίσουν τις ακτές της Βόρειας Αμερικής μας αναφέρει με κάθε λεπτομέρεια ο Πλούταρχος. Η αρχαιότερη ίσως στον κόσμο βυθισμένη πόλη βρίσκεται στο Παυλοπέτρι της νότιας Λακωνίας, σε βάθος μόλις τριών έως τεσσάρων μέτρων και πολύ κοντά σε μια αμμουδερή ακτή ιδιαίτερα δημοφιλή στους τουρίστες και τους κατασκηνωτές. 

Μια ομάδα επιστημόνων από το Ερευνητικό Κέντρο Υποβρύχιας Αρχαιολογίας του βρετανικού Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ, σε συνεργασία με Έλληνες συναδέλφους τους, φιλοδοξούν να αποκαλύψουν τα μυστικά της, με τη βοήθεια εξελιγμένου ηλεκτρονικού εξοπλισμού που μπορεί να φέρει επανάσταση στο χώρο της ενάλιας αρχαιολογίας.      

Τα απομεινάρια της βυθισμένης προϊστορικής πόλης, που χρονολογείται από τουλάχιστον το 2800 π.Χ., περιλαμβάνουν ανέπαφα κτίρια, αυλές, δρόμους, καθώς και μεταγενέστερους τάφους που πιστεύεται ότι ανήκουν στη Μυκηναϊκή περίοδο.    Μινωίτες ταξίδεψαν μέχρι την βόρεια θάλασσα. Σύμφωνα με τα τελευταία ευρήματα γερμανών αρχαιολόγων.  Ευρήματα στο Λύκαιον όρος  Σχετικά με αυτά διαβάζουμε από τον John Νoble Wilford :  "Ο Δίας «έκρυβε» 900 χρόνια  Ο βωμός του Διός στο Λύκαιον Όρος «μιλά» και οι αρχαιολόγοι ισχυρίζονται πως ο Δίας λατρευόταν στην Αρκαδία ήδη από το 3000 π.Χ.   Κατά 900 χρόνια γηραιότερος από ότι πιστευόταν αποδεικνύεται ο Δίας σύμφωνα με νέα αρχαιολογική έρευνα στο Λύκαιον Όρος, στην Αρκαδία.     

Πλήρη ανατροπή στη ζωή του πατέρα θεών και ανθρώπων για τους πιστούς του Διονυσιακού πολιτισμού, φέρνει η αρχαιολογική σκαπάνη η οποία αποδεικνύει πως ο ισχυρός θεός της Διονυσιακής; κουλτούρας «γεννήθηκε» το 3000 π.Χ. Αυτό σημαίνει 900 χρόνια παλαιότερα από ό,τι πιστευόταν μέχρι τώρα. Πριν στήσει τον θρόνο του στον Όλυμπο, είχε εγκατασταθεί στην Αρκαδία, στο Λύκαιον Όρος. Το τρίπτυχο της κίβδηλης Διονυσιακής ιστορίας βασίζεται στην "Ινδοευρωπαϊκή" καταγωγή των Ελλήνων, στο αλφάβητο που μας έδωσαν οι Φοίνικες Ιουδαίοι και στην 'αντιγραφή" των διδαχών του Μωυσή από τον Μέγα Αριστοκλή !!!  Στο σημείο αυτό να δούμε αποσπάσματα και τι αναφέρει η σχετική ανάρτηση : 

"Ουσιαστικά έχουμε ιστορία πάνω από 12.000 χρόνια. Δεύτεροι με 9.000 έρχονται οι Αιγύπτιοι. Οι Μινωίτες και οι Μυκηναίοι είχαν μεγάλες γενετικές συγγένειες μεταξύ τους παρά τις όποιες διαφορές τους, κατάγονταν και οι δύο κυρίως από τους πρώτους νεολιθικούς γεωργούς στην περιοχή του Αιγαίου, ενώ οι σημερινοί Έλληνες είναι γενετικά παρόμοιοι σε μεγάλο βαθμό με τους Μυκηναίους. Πρόκειται για μια ακόμη επιβεβαίωση, μέσω DNA, ότι οι σύγχρονοι Έλληνες όχι μόνο είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων αλλά και ότι Έλληνες ήταν τόσο οι Μυκηναίοι όσο και οι Μινωίτες και ότι είμαστε απόγονοι των νεολιθικών κατοίκων της Ελλάδας, δηλαδή επιβεβαιώνεται αυτό που ισχυρίζονταν οι αρχαίοι συγγραφείς ότι είμαστε «αυτόχθονες». 

Αυτά είναι τα κυριότερα ευρήματα μιας νέας πρωτοποριακής έρευνας Ελλήνων και ξένων επιστημόνων, οι οποίοι για πρώτοι φορά ανέλυσαν το αρχαίο DNA Μυκηναίων και Μινωιτών και το συνέκριναν με άλλους πληθυσμούς και με τους σύγχρονους Έλληνες. Η αρχαιογενετική μελέτη, με επικεφαλής δύο Έλληνες γενετιστές του εξωτερικού, τον Ιωσήφ Λαζαρίδη του Τμήματος Γενετικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ της Βοστώνης και τον Γιώργο Σταματογιαννόπουλο του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον του Σιάτλ, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Nature», εστίασε στην εποχή του Χαλκού (3η-2η χιλιετία π.Χ.). Η προέλευση των Μυκηναίων και των Μινωιτών απασχολεί τους αρχαιολόγους για πάνω από έναν αιώνα και οι σχετικές εκτιμήσεις βασίζονταν έως τώρα κυρίως σε αρχαιολογικά και γλωσσολογικά δεδομένα. Οι Μινωίτες δεν προέρχονταν από εξελιγμένο πολιτισμό εκτός Αιγαίου Η νέα μελέτη ρίχνει πλέον νέο γενετικό φως στην καταγωγή τους, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι Μινωίτες -οι δημιουργοί της πρώτης ευρωπαϊκής γραφής (της Γραμμικής Α, που δεν έχει ακόμη διαβασθεί επισήμως)- είχαν βαθιές ρίζες στο Αιγαίο και δεν προέρχονταν από κάποιον άλλο μακρινό εξελιγμένο πολιτισμό εκτός αιγαιακού χώρου. 

Η γενετική ανάλυση συμπεραίνει ότι οι αρχικοί πρόγονοι τόσο των Μινωιτών όσο και των Μυκηναίων ήσαν κατά βάση ντόπιοι γεωργικοί πληθυσμοί από τη νεολιθική Δυτική Ανατολία (μικρασιατικές ακτές), την ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου. Για πρώτη φορά μελετήθηκαν δείγματα αρχαίου DNA από οστά και δόντια 19 ατόμων, μεταξύ των οποίων δέκα Μινωιτών από την Κρήτη, από τις τοποθεσίες της Ιεράς Μονής Οδηγήτριας στα νότια του νομού Ηρακλείου και του σπηλαίου του Αγίου Χαραλάμπους στο οροπέδιο του Λασιθίου (2900-1700 π.Χ.), τεσσάρων Μυκηναίων από την Αργολίδα της Πελοποννήσου και τη Σαλαμίνα (1700-1200 π.Χ.) και τριών κατοίκων της νοτιοδυτικής Ανατολίας στην Τουρκία (2800-1800 π.Χ.). 

Αυτά τα αρχαία γονιδιώματα συγκρίθηκαν με το αρχαίο DNA 332 ανθρώπων από γειτονικές χώρες και 2.616 συγχρόνων (μεταξύ των οποίων δύο σημερινών Κρητών). Όπως δήλωσε ο Ι. Λαζαρίδης, «οι πρώτοι Νεολιθικοί πληθυσμοί της δυτικής Ανατολίας και της Ελλάδας ήσαν εξαιρετικά ομοιογενείς, απόγονοι ενός κοινού πρωτο-γεωργικού πληθυσμού που εξαπλώθηκε από την 7η χιλιετία π.Χ. ανά την Ευρώπη. 

https://www.facebook.com/elladaistoriapolitismos/posts/%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-12000-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-9000-%CE%AD%CF%81%CF%87%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%B9%CE%B3%CF%8D/1265216451627440/

   

Δυστυχώς διαχρονικά ιστορικά ψεύδη και κίβδηλες επιστημονικές εργασίες παρουσιάζουν τους Έλληνες ως "Ινδοευρωπαίους", τους αρχαίους Σπαρτιάτες ως "Ιουδαίους" και τους Φοίνικες Σημίτες ως "Έλληνες" !!! Επιπροσθέτως οι αγράμματοι-αρχαίοι  Έλληνες "ευεργετήθηκαν" από τους Φοίνικες και απέκτησαν αλφάβητο !!! Αυτό όπως διαπιστώσατε με βάση τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα είναι αδύνατον. Αυτό διότι υπήρχε ο θεσμός της Ξενηλασίας. Επιπροσθέτως οι Έλληνες ήταν αυτόχθονες κάτι που μας επιβεβαιώνουν ιστορικά-επιστημονικά ο Μεγάλος Ρήτορας Ισοκράτης και ο σημαντικός παράγοντας του Διονυσιακού πολιτισμού ο Πλούταρχος όπως θα διαπιστώσετε στην συνέχεια της επιστημονικής μου εργασίας. 

Με πληροφορίες από ΕΡΤ  https://lakonikos.gr/epikairothta/item/136528-sti-vasi-tis-filias-spartis-israil-dieksixthi-to-diethnes-synedrio-ston-mystra 

Δεν μπορώ να υποθέσω ότι Δήμαρχος κος Βαλιώτης δεν έχει τίποτα υπ’ όψη του γι’ αυτά και για την τεράστια καμπάνια που τα τελευταία χρόνια κάνει στην Ελλάδα το Ισραήλ. Με λύπη διαβάσαμε ότι ο Δήμος Σπάρτης διοργανώνει σε πολυτελές ξενοδοχείο του Μυστρά, μαζί με δυο οργανώσεις προπαγάνδας της Ισραηλινής πολιτικής “συνέδριο για την αναβίωση της αρχαίας φιλίας μεταξύ Σπάρτης και Ισραήλ”. Ο τίτλος είναι προφανώς ψευδεπίγραφος και αποσκοπεί στην δημιουργία παραπλανητικών συνειρμών, αφού το κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε μόλις το 1948, σαν διάδοχος της βρετανικής κατοχής, από πρόσωπα διαφόρων εθνικοτήτων και προελεύσεων με μόνο συνδετικό μεταξύ τους το θρήσκευμα και τη σιωνιστική ιδεολογία . 

Στο ενημερωτικό δελτίο στην ιστοσελίδα www.sparta-israel.org] αναφέρεται ότι το πανάρχαιον της σπαρτιάτικο - ισραηλινής φιλίας προκύπτει από επιστολή του βασιλιά της Σπάρτης “Areus “ (πιθανώς εννοούν τον Αρύ) προς τους Εβραίους αρχιερείς περί το 300 π.Χ. που κατά δήλωσή τους αναφέρεται στο βιβλίο των Μακκαβαίων. Οι δυο πλην του Δήμου, συνδιοργανωτές αυτοσυστήνονται στην παραπάνω ιστοσελίδα τους ως προμηθευτές «ισχυρών» ομιλητών και πάνελ εν γένει , δηλαδή σε απλά ελληνικά ως προωθητές φιλοϊσραηλινής προπαγάνδας. Οι «ισχυροί» ομιλητές και τα θέματα των ομιλιών τους μέχρι την έναρξη του « συνέδριου» δεν είχαν αναρτηθεί . 

Είναι προφανές ότι το ενδιαφέρον τους δεν βρίσκεται στους ομιλητές και στις αποδείξεις που θα φέρουν για την υποτιθέμενη επιστολή βασιλιά της Σπάρτης σε κάποιο ραβίνο πριν 2.300 χρόνια, αλλά στο να σύρουν τον Δήμο Σπάρτης σε μια επικοινωνιακή επιχείρηση καλλιέργειας φιλικών αισθημάτων προς την πιο ρατσιστική και εγκληματική κρατική υπόσταση της εποχής μας. Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι το Ισραήλ από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του το 1948, διεξάγει ένα αμείλικτο πόλεμο εξόντωσης του Παλαιστινιακού λαού που κατέκτησε και υποδούλωσε. Αυτό είναι έγκλημα πολέμου. Ότι είναι μία από τις τρείς χώρες στον κόσμο που δεν έχουν Σύνταγμα (γιατί δεν θέλει να αναγνωρίσει ανθρώπινα και πολύ περισσότερο πολιτικά δικαιώματα στους υπόδουλους), δεν έχει επίσημα καθορισμένα σύνορα (γιατί θα έπρεπε να προσδιορίσει τι είναι οι περιοχές που κατέκτησε στους διάφορους πολέμους, επικράτειά του ; κατεχόμενα; έδαφος άλλου κράτους ; και να εξηγήσει τι έρεισμα έχουν στο διεθνές δίκαιο οι διαρκείς βομβαρδισμοί , αποκλεισμοί και επιχειρήσεις εξόντωσης όσων ζουν σε αυτές) . 

Με πρόσφατο νόμο έγινε το πρώτο κράτος που στον 21ο αιώνα μ.Χ. θεσμοθέτησε επίσημα απαρτχάιντ. Είναι το μόνο κράτος στον πλανήτη που είναι επισήμως θεοκρατικό. Με νόμο απονέμει ιδιότητα πολίτη μόνο σε πιστούς συγκεκριμένης θρησκείας. Θεωρεί δικαίωμά του εκτελεί πολίτες άλλων κρατών ακόμη και επιστημόνων και να βομβαρδίζει κατά βούληση γειτονικές του χώρες. Κοντολογίς πρόκειται για μια διαρκή προσβολή όχι μόνο του διεθνούς δικαίου αλλά της ίδιας της έννοιας του ανθρώπινου πολιτισμού.  

Το κράτος του Ισραήλ προφανώς δεν αντλεί την θρασύτητα για μια τόσο επιθετική πολιτική στο εσωτερικό και το εξωτερικό του, από τα λίγα εκατομμύρια του εβραϊκού πληθυσμού του. Ένας πληθυσμός που παραμένει ανομοιογενής και σε μεγάλο ποσοστό προσωρινός. Επίσης η δύναμη του Ισραήλ δεν προέρχεται από το σχετικά μικρό έδαφος που έχει κατακτήσει, ούτε από την δοτή οικονομική και στρατιωτική ισχύ του. Αυτό που του επιτρέπει αυτή τη συμπεριφορά είναι ο ανατεθειμένος ρόλος του προκεχωρημένου φυλακίου των συνολικών δυτικών συμφερόντων στην Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο, του εργαλείου που κάνει τη βρώμικη δουλειά, αυτή που στην εποχή μας δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν ευθέως οι δυτικές δυνάμεις. 

Η αξία του δεν είναι συγκρίσιμη με άλλα προτεκτοράτα της δύσης στην περιοχή, γιατί δεν αποτελείται από ιθαγενείς, αλλά από δυτικούς, κυρίως αγγλοσαξωνικής προέλευσης και παιδείας. Είναι μια βάση του δυτικού κόσμου σε μια θάλασσα επικίνδυνων ιθαγενών. Σ’ αυτό έγκειται η ανυπέρβλητη στρατηγική σημασία του για τη Δύση.  Δεν μπορώ να υποθέσω ότι Δήμαρχος κος Βαλιώτης δεν έχει τίποτα υπ’ όψη του γι’ αυτά και για την τεράστια καμπάνια που τα τελευταία χρόνια κάνει στην Ελλάδα το Ισραήλ με την αποφασιστική στήριξη της πρεσβείας των ΗΠΑ, ξοδεύοντας άπειρα χρήματα, για τη συσκότιση των εγκλημάτων του και τον εξωραίσμό του με επικλήσεις των αρχαίων εβραίων, άσχετων φυσικά με το σημερινό ρατσιστικό κρατικό μόρφωμα, του ευρωπαϊκού αντισημιτισμού και με την επικοινωνιακή εκμετάλλευση της συστηματικής εξόντωσης εβραίων όπως και πολλών άλλων από τους Ναζί. 

Το έστω και πριν δεκαετίες πέρασμά του κ. Δημάρχου από τις τάξεις της ελληνικής αριστεράς αποκλείει το ενδεχόμενο άγνοιας. Το ίδιο ισχύει και για τους δημοτικούς του συμβούλους που αδιαμαρτύρητα δέχονται την συμμετοχή του δήμου που διοικούν σε τέτοιες προσβλητικές για την περιοχή μας καμπάνιες.  Δυστυχώς, οι δημοτικοί μας άρχοντες, ευθυγραμμίζονται με την μεταστροφή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας που επέβαλαν οι κκ Τσίπρας και Κοτζιάς, σε βάρος των κρατικών μας συμφερόντων. 

Η σημερινή κυβέρνηση, σε βαθμό που ούτε ή χούντα είχε τολμήσει, μας έχει μετατρέψει σε απλό προωθητή των αμερικανικών επιδιώξεων στην περιοχή με κίνδυνο να υποστούμε διάφορα αντίποινα ή και εμπλοκής σε πολεμικές περιπέτειες. Το χειρότερο αυτής της επικίνδυνης μεταστροφής είναι ότι έχουμε μετατραπεί σε στρατιωτική ενδοχώρα του Ισραήλ και σύμμαχος κάθε δικτάτορα ή μαριονέτας που έχουν εγκαταστήσει οι ΗΠΑ στη περιοχή ( π.χ. του στρατηγού Αλ Σίσι στην Αίγυπτο , του Ποροσένκο στην Ουκρανία κοκ.). 

Οι όποιες υποσχέσεις για «επενδύσεις» ή για χρηματοδοτήσεις από τους προωθητές της Ισραηλινής πολιτικής δεν μπορούν να γίνονται πρόσχημα για την καταστροφή των παραδοσιακών μας δεσμών με λαούς και κράτη και συμμετοχή σε νεοαποικιοκρατικά εγκλήματα που είναι βέβαιο ότι θα καταλήξουν άδοξα και θα μας συμπαρασύρουν στην κατάρρευσή τους. Γι' αυτό οι δήμοι πρέπει τουλάχιστον να μείνουν μακριά από τις επικοινωνιακές επιχειρήσεις στήριξης πολιτικών όχι απλά πολύ άδικων αλλά και επικίνδυνων για τον Ελληνικό λαό.  *Δημότης Σπάρτης, Δικηγόρος Αθηνών.

https://www.notospress.gr/apopseis/story/37985/psevdepigrafi-i-arxaia-filia-spartis-israil

Διαβάζουμε σχετικά με τον δήμο Σπάρτης και τα επικίνδυνα ανθελληνικά του παιχνίδια σε περίοδο υβριδικού πολέμου :  

Επάνω στην βάση της φιλίας Σπάρτης-Ισραήλ διεξήχθη το διεθνές συνέδριο στον Μυστρά. Tο διήμερο 2-3 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Παλαιολόγιο Μυστρά, το διεθνές συνέδριο «Σπάρτη – Ισραήλ: Αναβίωση μιας Αρχαίας Φιλίας». Το συνέδριο φιλοξενήθηκε στο ξενοδοχείο “Mystras Grand Palace” με συνδιοργανωτές τον Δήμο Σπάρτης, τη διεθνή οργάνωση Μπενέ Μπερίτ και το Ελληνικό Μπενέ Μπερίτ, καθώς και το Ινστιτούτο Ελληνο-Ισραηλινής Συνεργασίας.  

Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη βάση μιας αρχαίας φιλίας ανάμεσα στη Σπάρτη και το Ισραήλ και στην περαιτέρω προώθηση της συνεργασίας σε παγκόσμιο ορίζοντα, παρουσία σημαντικών προσωπικοτήτων από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Ελλάδα. Σκοπός του συνεδρίου ήταν η βαθύτερη γνωριμία και συνεργασία μεταξύ των δύο λαών, ως συνέχεια της ιστορικά καταγεγραμμένης φιλίας μεταξύ της Αρχαίας Σπάρτης και του Ισραήλ. Τιμώμενο πρόσωπο ήταν ο κ. Ντανιέλ Μαριάτσιν αντιπρόεδρος του Παγκόσμιου Οργανισμού B’nai B’rith με έδρα την Ουάσιγκτον.  

Ομιλίες και χαιρετισμούς απηύθυναν μεταξύ άλλων ο κ. Βίκτωρ Μπάτης πρόεδρος B’ nai B’rith Ελλάδος, ο κ. Άγγελος Κολοτούρης πρόεδρος Ινστιτούτου Ελληνο-Ισραηλινής Συνεργασίας, ο Δήμαρχος Σπάρτης Ευστάθιος Βαλιώτης, ο κ. Νόα Χαχάμ καθηγητής ιστορικός, ο ειδικός γραμματέας Πολιτισμικής Διπλωματίας Υπουργείου Εξωτερικών Ευστάθιος Λιάντης, ο διδάσκων Διεθνών Σχέσεων στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Γιώργος Τζογόπουλος και η ιστορικός –αρχαιολογος κ. Λαμπροπούλου.  Για την υλοποίηση του συνεδρίου ένωσαν τις δυνάμεις τους ο Παγκόσμιος Οργανισμός B’nai B’rith, το Ινστιτούτο Συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ και ο Δήμος Σπάρτης.  

Η καταγεγραμμένη φιλία μεταξύ της Αρχαίας Σπάρτης και του λαού του Ισραήλ προσδιορίζεται περίπου στο 300 π.Χ., τότε που ο βασιλιάς Αρεύς της Σπάρτης, έστειλε επιστολή στους Αρχιερείς της Ιερουσαλήμ και πρότεινε μια φιλική συμμαχία μεταξύ των δύο λαών. Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου έγιναν επιστημονικές ανακοινώσεις για την αρχαία αυτή φιλία, αν πρόκειται για μύθο ή πραγματικότητα και για την παρουσία του εβραϊκού λαού στην ευρύτερη περιοχή της Σπάρτης.  Ο κύκλος των ομιλιών του συνεδρίου έκλεισε με την ομιλία του καθηγητή του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Παναγιώτη Λιαργκόβα. Ο πρώην επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή αναφέρθηκε στις προοπτικές της Ελληνικής οικονομίας μετά την κρίση. Το «παρών» μεταξύ άλλων, έδωσαν ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Αντιστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής, ως εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΕΘ, η αντιπεριφερειάρχης Λακωνίας Αδ. Τζανετέα, ο δήμαρχος Σπάρτης Ευ. Βαλιώτης, καθώς και άλλοι εκπρόσωποι της περιφερειακής και δημοτικής αρχής και άλλων φορέων του νομού."  

Είναι θλιβερό όμως στην οργανωμένη παραποίηση της Ελληνικής ιστορίας στα πλαίσια του υβριδικού πολέμου συμμετέχουν αρκετοί μέτοχοι του Διονυσιακού πολιτισμού. Στα βιβλία των Μακκαβαίων, στην Παλαιά Διαθήκη και από  έναν βασιλιά της Σπάρτης "επιβεβαιώνεται" ότι οι Σπαρτιάτες ήταν φυλετικά Ισραηλίτες, καταγόμενοι από τον Αβραάμ !!!  Επίσης στο επίμαχο άρθρο διαβάζουμε ότι οι Φοίνικες δεν ήταν Σημιτικής καταγωγής !!! Αυτό είναι εντελώς αντιεπιστημονικό καθώς όλοι γνωρίζουμε ότι ήταν Φοινικικής προελεύσεως. 

https://orthodoxoiorizontes.gr/Eguklopaideia/Laoi_kai_fules/Foinikes.htm

Ακόμη και ο στυλοβάτης του Διονυσιακού πολιτισμού στην αρχαία Ελλάδα (Όμηρος) παρουσιάζει τους Φοίνικες ως σημαντικούς ναυτικούς, εμπόρους-τεχνίτες, αναξιόπιστους, πονηρούς και διακινητές προϊόντων και ανθρώπων !!! Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε τι αναφέρουν τα επίμαχα άρθρα :  

"Είναι δυνατόν να υπήρχε αδελφική σχέση ανάμεσα στους Σπαρτιάτες και τους Ιουδαίους; Και όμως, ο ίδιος ο βασιλιάς της Σπάρτης Αρέας ή αλλιώς Αρείος (309 – 264 π.Χ.) σε επιστολή του προς τον μέγιστον αρχιερέα των Ιουδαίων Οινία (αλλιώς Ονία), αναφέρει ότι «από την ίδια γενιά κατάγονται Ιουδαίοι και Λακεδαιμόνιοι, κατευθείαν από τον Άβραμον ( Αβραάμ)», σύμφωνα με ένα «ιερό κείμενο». 

Ο Αρείος τονίζει στην ίδια επιστολή ότι «εφόσον ήμαστε αδέλφια, δίκαιο είναι να νεμόμαστε εμείς τα δικά σας, και τα δικά μας να τα έχουμε κοινά με σας».Εκ πρώτης όψεως, η κοινή καταγωγή Ιουδαίων και Σπαρτιατών που προβάλλει ο Αρείος φαίνεται να αποτελεί δικό του εφεύρημα, προκειμένου να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Ιουδαίων σε επικείμενη σύγκρουση. Δεν ζητά εν τούτοις άμεσα πολεμική βοήθεια, αλλά προτείνει περι έργων κοινοκτημοσύνη στα αγαθά, μια πρόταση πρωτάκουστη, θα έλεγα, για τα δεδομένα της εποχής. 

Στην Παλαιά Διαθήκη πάντως, αναφέρεται η απερίφραστη εκ μέρους των Ιουδαίων αποδοχή της πρότασης του Άρειου: Η ύπαρξις (τα υπάρχοντα) υμών ημίν έσται, και τα ημών υμίν» («Μακκαβαίων Α΄, κεφ. 12, 22). Η σχέση Ιουδαίων-Σπαρτιατών έχει συνέχεια. Το 168 π. Χ. επὶ Αντίοχου Δ΄ (175 – 163 π. Χ. ο μέγιστος αρχιερέας των Ιουδαίων Ιάσων, μισητός από το λαό του γιατί μεταξύ άλλων είχε ασπαστεί συνήθειες και επιβάλλει σύμβολα ξένα προς την Ιουδαϊκή θρησκεία, εξορίζεται από τα Ιεροσόλυμα και καταφεύγει στην αδελφή πόλη Σπάρτη (Μακκαβαίων Β, κεφ 5, 9). 

Τέλος το 145 π. Χ. όταν οι Ρωμαίοι έχουν κατακτήσει την Ελλάδα, ο μέγιστος αρχιερέας των Ιουδαίων Ιωνάθαν στέλνει πρεσβεία στην Ρώμη για ανανέωση της φιλίας και της συμμαχίας του με τους Ρωμαίους. Ταυτόχρονα στέλνει επιστολή στους Σπαρτιάτες, η οποία αρχίζει ως εξῆς: «Ιωνάθαν αρχιερέας, η γερουσία του έθνους και οι ιερείς και ο λοιπός δήμος των Ιουδαίων Σπαρτιάταις τοις αδελφοίς χαίρειν». 

Σε συνέχεια υπενθυμίζει στους Σπαρτιάτες την παλιά επιστολή του βασιλέως Αρείου και τους δεσμούς φιλίας των δύο λαών, η οποία είναι σύμφωνη και μὲ τα «ιερά βιβλία» των Ιουδαίων, τονίζοντας ότι οι Ιουδαίοι δεν παραλείπουν να μνημονεύουν τους Σπαρτιάτες στις γιορτές, τις καθημερινές θυσίες και τις προσευχές τους. 

Οι ίδιοι οι Ιουδαίοι έχουν δοκιμάσει πολλές πικρίες και ταλαιπωρίες από πολέμους συνεχίζει ο Ιωνάθαν, αλλά δεν θέλησαν ποτέ να ενοχλήσουν τους φίλους και συμμάχους τους Σπαρτιάτες, γιατί οι ίδιοι έχουν «την εξ ουρανου βοήθειαν» (Ιώσηπος Ιουδαϊκές αρχαιότητες, 13 163 -166. Μακκαβαίων Α, 12, 2 – 23). Εκπλήσσει ομολογουμένως η ειλικρινής αυτή έκφραση συναισθημάτων συγγένειας και φιλίας εκ μέρους των Ιουδαίων προς τους Σπαρτιάτες, σε μια φάση μάλιστα της ιστορίας τους, κατά την οποία δεν φαίνεται να είχαν ανάγκη από την πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη της Σπάρτης απέναντι στους Ρωμαίους.  

Σε σχέση με τα παραπάνω άξιο μνείας είναι το γεγονός ότι κατά την Ελληνιστική περίοδο οι Ιουδαίοι της Αιγύπτου δύσκολα διακρίνονταν από τους Έλληνες, ιδιαίτερα όσον αφορά την γλώσσα. Ορισμένοι μάλιστα Ιουδαίοι σε ένα  κατάλογο εισφορών του 3ου αι. π. Χ. απὸ τὴν κώμη Τρικώμια της Αρσενοίτιδος στην Αίγυπτο, εμφανίζονται ως Έλληνες καθώς αγαπούσαν την Ελληνική παιδεία  

Η παράδοση και ἡ πίστη για κοινή εξ Αβραάμ καταγωγὴ των δύο λαών είναι άγνωστο το πως προήλθε. Το «ιερό βιβλίο» των Σπαρτιατών, που διέσωζε αυτήν την παράδοση, δεν υπάρχει δυστυχώς. Ο Ηρόδοτος πάντως , (4. 147 – 149) μαρτυρεί ότι ο Λάκων Θήρας καταγόταν απευθείας από τον Φοίνικα Κάδμο, για αυτό και οι πρώτοι Φοίνικες κάτοικοι του νησιού δέχτηκαν τον Θήρα αμένως και τον λάτρεψαν ως ήρωα οικιστή. Στο γνωστό «ιερό βιβλίο» των Ιουδαίων την Παλαιά Διαθήκη, ο Κεδμά, που ενδεχομένως ταυτίζεται με τον Καδμο, είναι ένας από τους δώδεκα γιους του Ισμαήλ, γιου του Αβραάμ από την Αιγυπτία παιδίσκη γαρ (Γένεσις, κεφ. 16 21, 15).  Δεν έχω την πρόθεση να επιδοθώ σε ξεπερασμένους ετυμολογικούς ακροβατισμούς ή σε πολύπλοκους συλλογισμούς, για να απορρίψω τον ισχυρισμό ότι ὁ Κάδμος και οι Φοίνικές του δεν ήταν Σημίτες, αλλὰ ινδοευρωπαϊκός λαός, που έφτασε στη Βοιωτία από την Ήπειρο(!) 

Η ιστορία αναφέρει τον Κάδμο ως Φοίνικα, μια παράδοση που για τους Έλληνες, έως και την ύστερη αρχαιότητα, δεν ήταν παραμύθι, αλλὰ ιστορικὴ πραγματικότητα. Στα αρχαϊκά χρόνια παρατηρείται μια τάση μεταξὺ των ισχυρών βασιλικών οίκων της εποχῆς, που θέλει οι γενάρχες των βασιλικών οικογενειών να κατάγονται ή να έρχονται από την Ανατολή. 

Όπως η οικογένεια των Περσειδών από τό Άργος είχε γενάρχη της το Δαναό, που ήλθε από την Ανατολή, έτσι και οἱ Θηβαίοι τιμούσαν ως γενάρχη τους τον Κάδμο γιο του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, που ήλθε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη, εγκαταστάθηκε στην Θήβα και συνέβαλε στην γένεση των λεγόμενων Σπαρτών από τα δόντια του δράκοντα 5. Κατά τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ένωνε τους Θηβαίους με τους Φοίνικες.  Οι Φοίνικες ήταν Ιουδαίοι. Στην Βίβλο, οι άνθρωποι που κατοικούσαν στη στενη λωρίδα γης, την Παλαιστίνη καθώς και στην ενδοχώρα της κατά την εποχή του Χαλκού, ονομάζονταν Χαναναίοι. Ήταν Σημίτες όπως και οι Ιουδαίοι και μιλούσαν την ίδια σημιτική γλώσσα, έστω και αν στη Γένεση (κεφ. Θ, 18), ο Χαναάν, από τον οποίο υποτίθεται ότι πήραν το όνομά τους οι Χαναναίοι, φέρεται ως γιος του Χαμ και όχι του Σημ, από τον οποίο καταγόταν ο Αβραάμ. 

Ο Αβραάμ μὲ τὴν γυναίκα του Σάρα κατοίκησαν άλλωστε «εις γην Χαναάν». Χαναάν σημαίνει «χώρα της πορφύρας, το όνομα δηλαδή προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. Στις επιστολές της Αμάρνα του 14ου αιώνα π. Χ. οι κάτοικοι της Χαναάν αποκαλούνται «Kinanuh» ή «kinahhu», δηλαδή Χαναναίοι, «Πορφυροί». 

Το ὄνομα Φοίνικες (πορφυροί) δόθηκε στους Χαναναίους από τους Μυκηναίους (Φιλισταίους), οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές σχέσεις με τους λαούς της παράκτιας ζώνης της Παλαιστίνης και είχαν μόνιμα εγκατασταθεί εκεῖ. Για παράδειγμα αναφέρω τον γίγαντα Γολιάθ που ήταν Φιλισταίος, δηλαδή Μυκηναίος κάτοικος της Παλαιστίνης. Οι Φιλισταίοι–Μυκηναίοι μεταφράζοντας στην δική τους γλώσσα την  Σημητική λέξη Kinanuh (Χαναάν), ονόμασαν τους Σημίτες συγκατοίκους τους τῆς Παλαιστίνης Φοίνικες. Η Φοινίκη ονομαζόταν και Χνα (Χαναάν), σύμφωνα με τον Στέφανο Βυζάντιο. Κατά την περίοδο των μαζικών μετακινήσεων και εισβολών οι Χαναναίοι έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της γης τους και αναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς τα ορεινά ενδότερα της Παλαιστίνης για να χρησιμοποιήσουν την ξυλεία του Λιβάνου, που αποτελούσε και κύρια πηγή της ναυτικής οἰκονομίας τους. 

Ἡ μεγάλη ακμή τους τοποθετείται στα γεωμετρικὰ και τὰ ἀρχαϊκὰ χρόνια. Στην Βίβλο ονομάζονται συχνά και Σιδώνιοι. Οι Ιουδαίοι εισέβαλαν σταδιακά στην Παλαιστίνη και δεν την κατάκτησαν ολόκληρη παρά μόνο αργότερα, στα χρόνια του βασιλιά Σολομόντα. Πόλεις όπως η Χαζόρ για παράδειγμα, παρέμειναν στα χέρια των Χαναναίων για πολλούς αιώνες. Παρατηρούνται ωστόσο κοινά πολιτιστικά στοιχεία μεταξύ των δύο λαών. Χαναναίων και Ἰουδαίων οι οποίοι ανήκαν στην ίδια φυλετική οικογένεια. Και το εβραϊκό αλφάβητο όπως το ελληνικό κατάγεται από το φοινικικό όπως πιστεύουν καθηγητές και ερευνητές.  

Ο Κάδμος ήταν Φοίνικας σύμφωνα με την Ελληνική ιστορία, δηλαδή Χαναναίος. Ο Κεδμά ένας από τους δώδεκα γιους του Ισμαήλ (γιου της Αιγύπτιας Άγαρ), οι οποίοι είχαν γεννηθεί στην Χαναάν και χαρακτηρίζονται στην Βίβλο οι «κατά έθνη άρχοντες», θα μπορούσε να ταυτισθεί κατά τη γνώμη μας με τον Κάδμο. Η συγγένεια επομένως των Σπαρτιατών με τους Ιουδαίους φαίνεται ότι είχε καλλιεργηθεί πολὺ πριν την περίοδο της βασιλείας του Αρείου, τον 3ο αἰ. π. Χ.  Οι γάμοι και οι επιμιξίες, κατά την εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου, μεταξὺ των συγκατοικούντων Ιουδαίων, Φοινίκων ( Χαναναίων), Αιγυπτίων Σύρων και Φιλισταίων δεν ήταν σπάνιοι. Γάμοι μάλιστα ανάμεσα σε βασιλικά γένη Φοινίκων και Ιουδαίων μαρτυρούνται αρκετοί. 

Δεν ἀπαγορεύονταν τότε αυστηρὰ οι μικτοὶ γάμοι, όπως συνέβη αργότερα στα χρόνια του Δαυίδ, ο οποίος επέτυχε την ένωση των φυλών του Ισραηλ και συνέβαλε στην διαμόρφωση της εθνικής τους ταυτότητας, επιβάλλοντας αυστηρούς κανόνες και απαγορεύσεις για να σφυρηλατήσει την συνοχή τους.  Ενδιαφέρον για τη στενή σχέση των Ιουδαίων και των Φοινίκων του Κάδμου, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν, σύμφωνα με  στην Θήβα την ύστερη εποχή του χαλκού, είναι η μαρτυρία του Στέφανου Βυζάντιου στην λέξη Ιουδαία: «ως δε Κλαύδιος Ιούλιος, από Ουδαίου Σπαρτών, ενός εκ Θήβης μετά Διονύσου εστρατευκότος, το εθνικόν Ιουδαίους, τινές δεΙδουμαίους φασίν»10. 

Ο ίδιος λεξικογράφος για τους Ιδουμαίους (Ιουδαίους) σημειώνει τα εξῆς: «Ιδουμαίοι, έθνος Εβραίων, απὸ αδώμου (άδωμα γαρ οι Εβραίοι το ερυθρό καλούσι) ότι ξανθόν βρώμα δους αυτώ ο αδελφός τα πρωτεία ειλήφει». Το ερυθρό λοιπόν χρώμα της πορφύρας είναι αυτό που χάρισε το όνομα στους κατοίκους της γης αὐτῆς, όχι μόνο τους Χαναναίους και τους Φοίνικες, αλλά και τους Ιουδαίους. 

Για το όνομα Εβραίοι ο Στέφανος Βυζάντιος σημειώνει ότι ονομάζονται έτσι «από Αβράμωνος, ως φησί Χάραξ». Ο Αβράμων του Στέφανου Βυζάντιου και ο Άβραμος του ιστορικού Ιωσήπου ταυτίζονται βεβαίως με τον Αβραάμ της Παλαιάς Διαθήκης, όπως αποδίδεται το όνομά του στην ελληνική μετάφραση των εβδομήκοντα. Ο Κάδμος με τους Φοίνικες έφτασε στη Θήβα γύρω στο 1510 π.Χ., στην πρώιμη δηλαδή Μυκηναϊκή περίοδο 12. Στην πορεία του, από την Φοινίκη για τη Θήβα με πλοία πέρασε από το νησί Καλλίστη, που αργότερα ονομάστηκε Θήρα, και την εποίκησε με Φοίνικες, αφήνοντας επικεφαλής τον Φοίνικα ακόλουθό του Μεμβλίαρον (Ηρόδοτος 4. 147 – 149)13. 

Οι Φοίνικες μεταξὺ άλλων μετέφεραν και την συριακής προέλευσης λατρεία της Αφροδίτης Αστάρτης στην Κύπρο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπως την Αθήνα, τα Κύθηρα και πιθανώς την Κόρινθο και τη Θήβα (Ηρόδοτος, Ι. 105. Παυσανίας, 1. 14. 7, 2. 5. 1 και 9. 16. 3)." 

Mια πολύ ενδιαφέρουσα εργασία έχουμε από τον καθηγητή Bremme ο οποίος αν και μέτοχος του Διονυσιακού πολιτισμού εκφράζει αμφιβολίες σχετικά με την "συγγένεια" αρχαίων Σπαρτιατών και Ισραηλιτών.  Διαβάζουμε σχετικά με το θέμα σε άλλη ιστοσελίδα τα εξής πολύ ενδιαφέροντα : "Με τη παρούσα μετάφραση του κειμένου του Jan N. Bremmer σχετικά με την σχέση των Σπαρτιατών με τους Εβραίους, συνεχίζουμε την καταγραφή της τοπικής ιστορίας της περιοχής της Λακωνίας και μάλιστα με ιστορικά στοιχεία που μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Η μετάφραση αυτή θα συμπεριληφθεί εκτός από τον «Φάκελο Λακωνική Ιστορία», που για χρόνια τώρα καταγράφει πολύτιμα στοιχεία σχετικά με την τοπική ιστορία, και στο αρχείο μεταφράσεων του Shades Magazine. Η μετάφραση αυτή είναι η τρίτη στη σειρά που αφορά την Εβραϊκή παρουσία στη Λακωνία, μπορείτε να βρείτε τις δύο προηγούμενες εδώ. Την μετάφραση του κειμένου επιμελήθηκε η σ. Β.Κ.

Του JAN N. BREMMER*. Σε μία μελέτη για τον Αβραάμ και τα έθνη, δεν θα μπορούσε να λείπει ένα κεφάλαιο για την σχέση μεταξύ Σπαρτιατών και Εβραίων και είναι δύσκολο να φανταστούμε πιο παράταιρους συγγενείς των Εβραίων από τους Σπαρτιάτες.  Οι δεσμοί μεταξύ των δύο λαών αυθεντικοί ή μη, αναλύονται συχνά και η δική μου συνεισφορά θα εστιάσει στην συζήτηση γύρω από την πιο πρόσφατη βιβλιογραφία, πιο συγκεκριμένα γύρω από τις μελέτες των Momigliano, Eric Gruen και  Christropher Jones. Δεν έχουν προκύψει νέα αρχεία από τημ διαμάχη σχετικά με την σχέση που ξεκίνησε τον 18οαιώνα, αλλά μία φρέσκια ματιά μπορεί να προσφέρει νέες προοπτικές, όπως ευελπιστώ να αναδείξω.

Η πλέον πρώιμη αν και έμμεση πηγή για μία Εβραιο-σπαρτιατική σχέση μπορεί να εντοπιστεί στην πραγματεία του Εκαταίου του Αβδηρίτη «Αιγυπτιακά». Αυτό είναι επίσης το παλαιότερο σωζόμενο έργο για τους Εβραίους στην ελληνική γραμματεία, ακόμα κι αν γνώση γι αυτούς μπορούσε να εντοπιστεί και στους Περιπατητικούς κύκλου. Πιθανόν ο Εκαταίος να έγραψε την πραγματεία του για την Αίγυπτο γύρω στο 315 πΧ5. 

Προφανώς και υπήρχαν Εβραίοι στην Αίγυπτο για πολλούς αιώνες, αλλά μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου από τον Μεγάλο Αλέξανδρο και η παγίωση της ισχύος του από τον Πτολεμαίο Α’ παρατηρήθηκε μία μεγάλη εισροή Εβραίων μεταναστών, στρατιωτική και όχι μόνο. Ο Εκαταίος, ο οποίος μετέβη στην Αίγυπτο μετά από προτροπή του Πτολεμαίου, πρέπει να συνάντησε κάποιους από αυτούς τους Εβραίους στην Αλεξάνδρεια. Θα πρέπει να ξεχώριζαν μέσα στην αιγυπτιακή κοινωνία ως άνθρωποι που ήταν ξεκάθαρα μη-Αιγύπτιοι και μη-Έλληνες. 

Ο Shaye Cohen έχει εγείρει την ερώτηση: «Πώς καταλαβαίνεις έναν αρχαίο Εβραίο από την όψη του;» Η απάντηση σίγουρα θα ποικίλει από την γεωγραφία, όμως είναι ξεκάθαρο από πάπυρους ότι οι Εβραίοι στην Αίγυπτο συχνά περιγραφόταν ως «μελί», πράγμα το οποίο δεν προκαλεί έκπληξη αφού οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι δεν είχαν ασυνήθιστα σκουρόχρωμη όψη7.

Παρόλα αυτά ο Εκαταίος δεν ξεχώρισε φυσικά χαρακτηριστικά ούτε περιέγραψε τι είδε στην Αίγυπτο, αλλά επικεντρώθηκε περισσότερο στην κατάσταση στην Παλαιστίνη. Στην συζήτηση του, η οποία έφτασε στα χέρια μας χάρη σε ένα απόσπασμα του Διόδωρου Σικελιώτη (40.3), περιγράφει πώς οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν από την Αίγυπτο, αλλά επανοργανώθηκαν στην Παλαιστίνη κάτω από τις εντολές του Μωυσή, στη σοφία και το κουράγιο του οποίου αποδίδει την τρέχουσα κατάσταση της χώρας και της νομοθεσίας. Για τον σκοπό μας, ακολουθεί η πιο ενδιαφέρουσα παρατήρηση.

Ο νομοθέτης Μωυσής άφησε πολλούς κανόνες σχετικά με την στρατιωτική εκπαίδευση, την εξάσκηση του θάρρους των νέων, την αντοχή και εν συντομία, την ανοχή κάθε είδους κακουχίας. Επιπλέον ηγήθηκε επιδρομών ενάντια σε γειτονικές φυλές και χώρισε τις μεγάλες εκτάσεις γης που είχε κερδίσει σε οικόπεδα. Έδωσε πολλά ισομερή σε συνηθισμένους ανθρώπους, αλλά μεγαλύτερα στους ιερείς, ώστε να μπορούν να απολαμβάνουν μεγαλύτερα εισοδήματα και κατά συνέπεια να εκτελούν την υπηρεσία του Θεού χωρίς διακοπές και περισπασμούς. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι απαγορευόταν να πουλήσουν τα οικόπεδα τους σε περίπτωση που κάποιος οδηγούταν από την απληστία στην αγορά πολλών καταπίεζε τους φτωχούς και προκαλούσε μείωση του πληθυσμού (Διοδ. Σικ. 40.30.6-7, μτφ. Jones, Loeb, ελαφρώς προσαρμοσμένο)

Τα διάφορα χαρακτηριστικά προσομοιάζουν έντονα στην κατάσταση στη Σπάρτη, ακόμα και αν δεν αναφέρεται το όνομα. Η ομοιότητα δεν μπορεί να είναι τυχαία και έχει παρατηρηθεί αρκετές φορές, όμως ο λόγος αυτής της σύγκρισης έχει μελετηθεί ανεπαρκώς μέχρι σήμερα. Η πηγή του Εκαταίου για τους Εβραίους πρέπει να είναι διττή. Από τη μία μπορούμε να διακρίνουμε την επιρροή των Αιγυπτίων πιθανότατα των ιερέων, που ήταν υπεύθυνοι για την αρχή της καταγραφής του Εκαταίου, όπου αφηγείται την εκδίωξη των Εβραίων από την Αίγυπτο. Από την άλλη πρέπει να υπάρχουν Εβραίοι με μία πολύ πιο συμπονετική προοπτική στην ιστορία τους. Αυτό είναι ξεκάθαρο από το γεγονός ότι ο Εκαταίος παραπέμπει στην Τόρα, όπως λέει στο τέλος της ανάλυσης του: «Στο τέλος των Νόμων τους υπάρχει ακόμα καταγεγραμμένο ότι ο Μωυσής απηύθυνε αυτά τα λόγια στους Εβραίους αφότου τα άκουσε από τον Θεό» (Διοδ. Σικ. 40.3.6). 

Η ρήση αυτή δεν είναι κυριολεκτική, αν και φαίνεται να υπάρχει στο Δευτερονομικό (29:1), είναι όμως δύσκολο να φανταστούμε έναν Αιγύπτιο ιερέα να εφευρίσκει κάτι τέτοιο. Αναφορικά με αυτό μπορούμε να πούμε ότι εδώ έχουμε ένα από να παλαιότερα αποσπάσματα της μετά-Αλεξανδρινής γραμματείας όπου το Πεντάτευχο αναφέρεται συνολικά. Σε μία βάση σύγκρισης της Σοφία Σειράχ 39:1-3 και του Προλόγου του ίδιο βιβλίου, ο Arie van der Kooij παρατήρησε μία τριμερή διαίρεση του «Νόμου, των προφητών και των άλλων βιβλίων», αλλά το απόσπασμα που είδαμε υπονοεί ήδη την ύπαρξη του Πεντάτευχου ως μία ξεχωριστή ολότητα στα τέλη του τετάρτου αιώνα π.Χ. Ο Momigliano θεώρησε πως «μία εκτίμηση πως υπήρξε μετάφραση κάποιων εδαφίων της Τόρα πριν την Μετάφραση των Εβδομίκοντα δεν είναι τελείως αναξιόπιστη» αλλά το να προϋποθέσει κανείς τέτοιες μεταφράσεις μέσα σε μόλις δύο δεκαετίες από την ίδρυση της Αλεξάνδρειας είναι τουλάχιστον τολμηρό.

Οι πρώτοι Αλεξανδρινοί Εβραίοι πρέπει να αντιμετώπισαν σύντομα το πρόβλημα της εξήγησης και δικαιολόγησης του διαφορετικού τρόπου ζωής τους, τόσο της θρησκευτικής όσο και της κοσμικής.Ο Εκαταίος, λέγοντας ότι ο Μωυσής «ως αποτέλεσμα της εκδίωξης τους (ξενηλασίαν) είχε εισαγάγει ένα είδος ζωής κάπως ακοινώνητο (απάνθρωπον τινά) και ξενοφοβικό (μισόξενον)» (Διοδ. Σικ. 40.3.4) υποδεικνύει ότι ήδη από ένα πολύ αρχικό στάδιο της ζωής στην Αλεξάνδρεια οι Εβραίοι ερχόταν αντιμέτωποι με τις κατηγορίες των Ελλήνων ότι δεν συναναστρεφόταν με άλλους λαούς και κρατούνταν σε απόσταση. Προκειμένου να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, ανέπτυξαν την ενδιαφέρουσα στρατηγική του να συγκρίνουν τον τρόπο ζωής τους με εκείνον των Σπαρτιατών. Οι τελευταίοι είχαν έναν διάσημο νομοθέτη, τον Λυκούργο και ήταν γνωστοί στην Ελλάδα για το ότι δεν συμπαθούσαν τους ξένους, φτάνοντας σε σημείο ακόμα και να τους απελαύνουν. 

Μέσα από την σύγκριση των ίδιων με τους ξενοφοβικούς αλλά ένδοξους Σπαρτιάτες, οι Εβραίοι προσπάθησαν, να νομιμοποιήσουν τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο ζωής. Από την περιγραφή της στρατιωτικής εκπαίδευσης του Μωυσή από τον Εκαταίο μπορούμε να συμπεράνουμε ότι κάποιοι Εβραίοι πρέπει να ουσιοποίησαν αυτή την σύγκριση υπερβολικά πολύ, ακόμα και υπό μία ιστορική προοπτική. Παρόλα αυτά η σύγκριση πρέπει να ήταν επιτυχημένη και διατηρήθηκε από τις συνεχείς κατηγορίες των Ελλήνων απέναντι στην μισανθρωπία των Εβραίων. Ένα τέτοιο συμπέρασμα είναι δύσκολο να αποφευχθεί από την παρατήρηση στο Β’ Μακκ 5:0 ότι ο αρχιερέας Ιάσων (175-172 π.Χ. μετά από ανεπιτυχείς προσπάθειες να καταφύγει στους Ναβαταίους και τους Αιγυπτίους, τελικά ξεκίνησε για την Σπάρτη «λόγω της συνεργείας τους» και φαίνεται πως απεβίωσε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. 

Δεν μπορούμε να είμαστε εκατό τοις εκατό σίγουροι ότι τα λόγια που αναφέρθηκαν ανήκουν στην πηγή του παρόντος κειμένου, του αυθεντικού του Ιάσωνα της Κυρήνης που γράφτηκε πιθανότατα γύρω στο 150 π.Χ. αλλά δεν φαίνεται απίθανο. Ο Martin Hengel, τον οποίο ακολούθησε ο Habicht, στην περίφημη μετάφραση και σχολιασμό στο Β’ Μακκ, θεωρεί ότι ο μύθος προέρχεται από την εποχή του Ιάσωνα και από τους κύκλους του Reformjudentum (Ιουδαϊκή Μεταρρύθμιση) , όμως αυτό είναι στην παρούσα συζήτηση. Αν ο μύθος έλκει μία τόσο πρόσφατη καταγωγή, ο Ιάσωνας δεν θα την είχε λάβει σοβαρά υπόψη του. Το γεγονός ότι ο διάδοχος του στο αξίωμα του αρχιερέα ονομαζόταν Μενέλαος (171-161 π.Χ), φέροντας το όνομα του μυθικού βασιλιά της Σπάρτης κατά τον Τρωικό Πόλεμο, πιθανόν να αποτελεί ακόμα  μία ένδειξη του μύθου.

Οι επόμενες μαρτυρίες είναι τρεις επιστολές, για τις οποίες θα μιλήσω με χρονολογική σειρά, από το Α’ Μακκ, ένα βιβλίο που χρονολογείται στις δεκαετίες γύρω από το 100 π.Χ18. Οι δύο παλαιότερες επιστολές εμφανίζονται στο Κεφάλαιο 12, συνδεδεμένες με μία (πρεσβεία), αποτελούμενη από τον Νούμενο και τον Αντίπατρο (12:16), εστάλησαν από τον Γιοχανάν (161-143 π.Χ) γύρω στο 143 π.Χ στους Ρωμαίους και στους Σπαρτιάτες. Τα ονόματα των πρεσβευτών είναι ενδεικτικά της πρώιμης διαδικασίας εξελληνισμού της Παλαιστίνης. «Αντίπατρος» είναι ένα τυπικό Μακεδονικό όνομα, σε αυτή την περίπτωση μάλλον εμπνευσμένο από τον πρώτο διάδοχο του Αλεξάνδρου, τον Αντίπατρο Από την άλλη, το όνομα «Νούμενος» ήταν ένα αρκούντως ελληνικό, εμπνευσμένο από τους εορτασμούς της νέας σελήνης, αλλά επίσης κι ένα ελληνικό όνομα που έφεραν πολλοί Σύριοι και Φοίνικες, όπου μεταφράζει το επιχώριο όνομα (Μπεν-) Χοντές. Όπως εντοπίζουμε το όνομα Χοντές στο Α’ Χρον (8:9), μία παρόμοια διαδικασία πρέπει να ακολουθήθηκε και στην Παλαιστίνη.

Ακολούθως το περιεχόμενο της επιστολής που ο Γιοχανάν έστειλε επίτηδες στους Σπαρτιάτες, βρίσκουμε μία δεύτερη επιστολή από τον Σπαρτιάτη βασιλιά Αρέα. Η επιστολή παρατίθεται επίσης από τον Ιώσηπο, ο οποίος δεν προσαρμόζει απλά το ύφος στη φρασεολογία μίας αυθεντικής ελληνικής επιστολής, αλλά προσθέτει και ένα νέο τέλος23. Θα παραθέσω πρώτα το κείμενο όπως το βρίσκουμε στο Α’ Μακκ και θα προσθέσω στο τέλος το τέλος που βρίσκουμε στο έργο του Ιώσηπου. Τον Ονία, τον αρχιερέα, ο βασιλιάς της Σπάρτης Αρεύς χαιρετίζει. Έχει βρεθεί σε ένα έγγραφο που αφορά τους Σπαρτιάτες και τους Εβραίους ότι είναι αδερφοί, σπορά (γένος) του Αβραάμ. Τώρα που γνωρίζουμε αυτά, θα πράττατε ορθά αν μας γράφατε για θέματα σχετικά με την ειρήνη. Με την σειρά μας θα σας γράψουμε: τα ζώα και τα αποκτήματα σας είναι δικά μας και τα δικά μας είναι δικά σας. Για αυτό διατάσσουμε αυτούς (τους αγγελιοφόρους), να σας ενημερώσουν επί τούτω. Ο αγγελιοφόρος Δημοτέλης θα μεταφέρει αυτή την επιστολή. Το κείμενο είναι κυκλικό: η σφραγίδα είναι ένας αετός που κρατά στο στόμα ένα ερπετό (Ιωσ. AJ. 12.237, μτφ. Jones).

Οι πρωταγωνιστές αυτής της επιστολής είναι ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Αρεύς (309/8-265 π.Χ) και, πιθανότατα, ο αρχιερέας Ονίας. Ο I. Gruen θεωρεί το Ονία τον Β’ λήπτη, όμως η αρνητική εικόνα του τελευταίου στον Ιώσηπο (AJ 12.157-67) το κάνει λιγότερο πιθανό. Σε κάθε περίπτωση είναι πέρα από κάθε λογική αμφιβολία ότι αυτή η επιστολή δεν είναι αυθεντική. Πρώτον, υπάρχουν τυπικοί σημιτικοί τρόποι, όπως η τοποθέτηση του ονόματος του παραλήπτη στην αρχή (20), η αναφορά στην ειρήνη και (22:Γεν. 37:14, 43:27, Εξ 18:7 κλπ.) και η προσφορά του ζωικού κεφαλαίου (23:1, Kg 22Q4, 2 Kg 3:7), λες και η Σπάρτη ήταν ακόμη μία νομαδική κοινωνία, όπως το Ισραήλ τον καιρό του Αβραάμ. 

Δεύτερον, είναι αδιανόητο ότι ένας Σπαρτιάτης βασιλιάς θα υποστήριζε πως είναι απόγονος του Αβραάμ. Η έλλειψη αυθεντικότητας επιβεβαιώνεται, παραδόξως, κατά μία έννοια, από το τέλος του Ιώσηπου. Όπως ο Cardauns έχει ορθώς παρατηρήσει, τέτοια λεπτομερής καταγραφή δεν είναι απόδειξη αυθεντικότητας αλλά πλαστογραφίας. Επιπρόσθετα, ο αγγελιοφόρος, το σπαρτιατικό του όνομα όπως και ορισμένες εκφράσεις του Ιώσηπου έχουν αντιγραφεί απευθείας από τον Ξενοφώντα (Ελλ. 7.1.32, 39). Ακόμα και το μοτίβο του αετού με το ερπετό στο στόμα προέρχεται πιθανότατα από την Ελλάδα, αν και έχει επίσης βρεθεί σε υπέρθυρα της ύστερης αρχαιότητας σε συναγωγές του Γκόλαν.

Παρόλα αυτά υπάρχει μία σημαντική διαφορά ανάμεσα στην επιστολή του Αρέα στο Α’ Μακκ και του Ιώσηπου που δεν έχει λάβει ακόμη την προσοχή που αξίζει. Στην Μακκάβεια εκδοχή ο Αρεύς υποστηρίζει πως έχει διαβάσει σε ένα έγγραφο, το οποίο προφανώς και δεν αναφέρει συγκεκριμένα, ότι οι Σπαρτιάτες και οι Εβραίοι έχουν τον Αβραάμ ως κοινό πρόγονο. Παρόλα αυτά το ανήκειν στο γένος του Αβραάμ ταιριάζει ιδανικά με την παρατήρηση ότι ο Ιάσων πήγε στη Σπάρτη λόγω της συγγένειας τους. Αυτός ήταν ένας διαδεδομένος μύθος για την εβραϊκή ανώτατη τάξη του δεύτερου αιώνα π.Χ. Όμως, ο Ιώσηπος μιλά για μία στενή σχέση (οικειότης: AJ 10.226). Στον ελλαδικό χώρο οι δύο όροι συγγένεια και οικειότης αναφερόταν σε σχέσεις μεταξύ πόλεων ή ατόμων. Αλλά, η συγγένεια χρησιμοποιούταν σε περίπτωση συγγένειας αίματος ή κοινής καταγωγής, ενώ η οικειότης χρησιμοποιούταν μόνο για στενές σχέσεις. 

Ο Ιώσηπος ζούσε σε έναν διαφορετικό κόσμο από τον Ιάσωνα, ξεκάθαρα, και αυτό το γνώριζε. Στον καιρό του, ισχυρισμοί περί συγγένειας δεν θα γινόταν αποδεκτοί, γι αυτό και προσέγγισε τον ελληνικό όρο οικειότης, πολύ πιο επιδέξια. Ας προχωρήσουμε τώρα στη δεύτερη επιστολή. Δεδομένου ότι η επιστολή του Αρέα είναι πλαστή, παρότι ενδιαφέρουσα, κάθε επιστολή που αναφέρεται σε αυτή πρέπει, αναγκαστικά, να αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Συμβαίνει το ίδιο και στην υπόθεση της επιστολής του Γιοχανάν; Ας ρίξουμε μία πιο αναλυτική ματιά: Ο Γιοχανάν ο αρχιερέας, η γερουσία του έθνους, οι ιερείς και οι εναπομείναντες Εβραίοι και οι αδελφοί τους Σπαρτιάτες, χαιρετίζουν. Σε περασμένο χρόνο είχε σταλεί μία επιστολή στο αρχιερέα Ονία από τον Αρέα, τον βασιλιά σας, και έγραφε ότι είστε αδελφοί μας, όπως αποδεικνύει το επισυναπτόμενο αντίγραφο. Ο Ονίας υποδέχτηκε την αποστολή με τιμές και έλαβε την επιστολή, η οποία περιείχε μία ξεκάθαρη διακήρυξη συνεργασίας και φιλίας. 

Συνεπώς αν και δεν έχουμε ανάγκη τέτοιους δεσμούς, καθώς λαμβάνουμε υποστήριξη από τα ιερά βιβλία που έχουμε στα χέρια μας, προχωρήσαμε στην αποστολή αυτής της επιστολής προκειμένου να ανανεώσουμε την αδελφότητα και τη φιλία μας, προκειμένου να μην αποξενωθούμε, αφού έχει περάσει μεγάλο διάστημα από τότε που μας στείλατε τη σχετική επιστολή. Σας σκεφτόμαστε συνεχώς σε κάθε περίσταση, τόσο στις γιορτές μας και στις υπόλοιπες αρμόζουσες μέρες, όσο και στις θυσίες που προσφέρουμε και στις προσευχές μας, όπως είναι ορθό και πρέπον να θυμόμαστε τους αδελφούς μας. Και χαιρόμαστε για τη δόξα σας. Όμως, αναφορικά με εμάς, μας έχουν κυκλώσει πολλές συμφορές και πολλοί πόλεμοι και οι βασιλιάδες γύρω μας έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον μας. Δεν θα θέλαμε να σας ενοχλήσουμε, τους σύμμαχους και φίλους σε τέτοιους πολέμους, αφού η βοήθεια από τον ουρανό ήρθε για να μας συνδράμει και σωθήκαμε από τους εχθρούς μας και οι εχθροί μας ταπεινώθηκα. 

Για αυτό έχουμε επιλέξει τον Νούμενο, γιο του Αντίοχου και τον Αντίπατρο, τον γιο του Ιάσωνος και τους έχουμε στείλει στην Ρώμη για να ανανεώσουμε την πρότερη φιλία και συνεργασία μαζί τους. Τους διατάξαμε να έλθουν και σε εσάς, να σας φέρουν χαιρετισμούς και να σας παραδώσουν αυτή την επιστολή από μέρους μας αναφορικά με την ανανέωση και την αδελφότητα μας. Θα το εκτιμούσαμε πάρα πολύ εάν μας αποστέλλατε μία απάντηση πάνω σε αυτά (Α’ Μακκ 12:6-18). Όπως και με την αναφορά του στην αποστολή του Αρέα, ο Ιώσηπος μας προσφέρει μία εκδοχή που είναι πολύ πιο κοντινή στις αποφάσεις των ελληνικών πόλεων κατά τους ελληνιστικούς χρόνους και δεν περιλαμβάνει αμήχανες εκφράσεις (AJ 13.166-70). Παρόλα αυτά, σε αντίθεση με τον Christopher Jones, δεν θα κατέληγα πως η εκδοχή του Ιώσηπου είναι πιο αυθεντική από αυτή την πιο διακριτική σύνθεση. Όπως και στην επιστολή του Αρέα, ήταν απλά καλύτερα ενημερωμένος και σε στενότερη σχέση με τον κόσμο γύρω του. Για την ακρίβεια, όπως υποστήριξε ειδικότερα ο Gruen, μία τέτοια ιδέα είναι δύσκολο να διατηρηθεί μιας και είναι αμφίβολο κατά πόσο οι Εβραίοι θα είχαν κάποιο όφελος από την προσέγγιση της Σπάρτης εκείνη τη δεδομένη στιγμή. 

Είναι εξίσου δύσκολο να φανταστούμε ότι ο συγγραφέας του Α’ Μακκ θα είχε συγκεντρωθεί αποκλειστικά στους Σπαρτιάτες και δεν θα είχε αναφέρει τίποτα από την επιστολή προς τους Ρωμαίους, εφόσον ήταν και οι δύο επιστολές διαθέσιμες στα αρχεία της Ιερουσαλήμ. Επιπλέον, η επιστολή είναι περίπλοκη και από μία πιο πρακτική οπτική, αφού ο Γιοχανάν, που δεν απαιτεί καμία συγκεκριμένη βοήθεια, είναι εξόφθαλμα ανειλικρινής, καθώς είναι αδιανόητο να υποστηρίζει ότι οι Εβραίοι θυμόταν τους Σπαρτιάτες κατά τη διάρκεια των θυσιών και των εορτών και παρουσιάζει μία έλλειψη επίγνωσης γύρω από τη σπαρτιατική θέση μετά την καταστροφή της Κορίνθου από τους Ρωμαίους το 146 π.Χ. 

Τέλος, η επιστολή αρθρώνεται με όρους που απέχουν πολύ από όσα συμβαίνουν στις σύγχρονες διπλωματικές σχέσεις. Προφανώς εάν κάποιος αποζητά καλές διπλωματικές επαφές, το τελευταίο πράγμα που θα γράψει είναι ότι δεν χρειαζόμαστε την βοήθεια σας γιατί έχουμε έναν πολύ καλύτερο, μεταφυσικό σύμμαχο! Τι γίνεται με την τρίτη επιστολή; Σύμφωνα με τον συγγραφέα του Α’ Μακκ (14:16), οι Ρωμαίοι και «μέχρι και οι Σπαρτιάτες» ήταν ιδιαίτερα λυπημένοι όταν πληροφορήθηκαν για τον θάνατο του Γιοχανάν. Ακόμα μία φορά η αναφορά στην Σπάρτη φαίνεται να έχει προστεθεί στην πορεία, καθώς η θέση στην πρόταση και το ότι τα ρήματα στις δύο προηγούμενες παραγράφους υποδεικνύει πως αφορά μόνον τους Ρωμαίους. Για την ακρίβεια έγραψε σε χάλκινες πλάκες την επιστολή που έστειλαν οι Ρωμαίοι για να ανανεώσουν την φιλία και τη συμμαχία με τους Εβραίους, πληροφορία η οποία είναι αρκετά απίθανη από μόνη της, η μετάβαση στην επιστολή των Σπαρτιατών είναι σχετικά απότομη.

Και αυτό είναι αντίγραφο της επιστολής που έστειλαν οι Σπαρτιάτες: «Οι άρχοντες και η πόλη των Σπαρτιατών χαιρετίζουν τον αρχιερέα Σημαιών, τους γέροντες, τους ιερείς και τον υπόλοιπο εβραϊκό λαό, τα αδέρφια μας. Οι αποστολές που εστάλησαν μας ενημέρωσαν για τη δόξα και την τιμή σας και χαρήκαμε με την άφιξη τους. «Ο Νούμενος, ο γιος του Αντίοχου και ο Αντίπατρος, ο γιος του Ιάσωνα, απεσταλμένοι των Εβραίων, έφτασαν για να ανανεώσουν την φιλία τους με εμάς. Ο λαός ευχαριστήθηκε με την υποδοχή τέτοιων τίμιων ανδρών και με την τοποθέτηση αντιγράφου των λόγων τους στο Κρατικό Αρχείο, ώστε οι κάτοικοι της Σπάρτης να έχουν μία καταγραφή αυτών». Και έστειλαν ένα αντίγραφο στον αρχιερέα Συμεών (Α’ Μακκ 14:20-23). Αν και κάποιοι σύγχρονοι ερευνητές ακόμα τείνουν προς την αποδοχή της αυθεντικότητας αυτής της επιστολής, κάτι τέτοιο είναι σχετικά απίθανο. Όταν οι δύο πρώτες επιστολές δεν είναι αυθεντικές, και η τρίτη δύσκολα θα είναι αυθεντική, όπως παρατηρεί ορθά ο Gruen. Σαφώς υπάρχει ένας αριθμός αμφισβητούμενων εκφράσεων στην επιστολή. Αν γίνεται λόγος για τις αποστολές του Γιοχανάν, η επιστολή απευθύνεται στον Συμεών. Ο Goldstein θεωρεί ότι ένας ιδιώτης Εβραίος ταξιδιώτης μετέδωσε την είδηση της εκτέλεσης του Γιοχανάν ενώ οι αποστολές βρισκόταν στην Σπάρτη, αν και αυτή η ευρηματική πρόταση αποτελεί ξεκάθαρα ειδική έκκληση (λογική πλάνη), όπως και η προηγούμενη φανταστική υπόθεση ότι ο Αρεύς μίσθωσε έναν γραφέα Αραμαϊκών για να μεταφράσει την επιστολή του στα αραμαϊκά. 

Αυτή η πρόταση προσπερνά επίσης και το γεγονός ότι το λεξιλόγιο της επιστολής δεν μοιάζει καθόλου με εκείνο των Σπαρτιατών και δεν περιλαμβάνει καμία χαρακτηριστική σπαρτιατική έκφραση. Επιπλέον, τα ελληνικά είναι αρκετά περίπλοκα και χρησιμοποιούνται τυπικές Εβραιο-ελληνικές εκφράσεις. Αρχικά, ο συνδυασμός των λέξεων άρχοντες και πόλις (20) είναι μοναδικός στην Σπάρτη, όπου θα περιμέναμε κάποια αναφορά στους εφόρους αλλά ο συνδυασμός προκύπτει πράγματι σε βασιλικές επιστολές των Σελευκιδών, στις αρχές του δευτέρου αιώνα. Το ίδιο ισχύει και για τον συνδυασμό «δόξα και τιμή» που συναντάται συνεχώς σε βασιλικές επιστολές των Σελευκιδών στα μέσα του τρίτου αιώνα π.Χ. 

Η εβραϊκή επιρροή μπορεί να ιδωθεί και στον όρο που χρησιμοποιείται για τον αρχιερέα, αφού βρίσκουμε την εβραϊκή έκφραση ιερεύς μεγάλος αντί για τον συνήθη διπλωματικό όρο αρχιερεύς. Η χαρά των Σπαρτιατών για «δόξα και τιμή» είναι επίσης αδιαμφισβήτητη, μιας και ο συγγραφέας του Α’ Μακκ εκφράζει τέτοιου είδους χαρά σε πολλά σημεία του βιβλίου. 

Τέλος, η επιστολή περιέχει πολλές ασαφείς ή μη διπλωματικές εκφράσεις όπως αι βουλαί του δήμου (όχι τόσο καθαρό), επιδέξασθαι αντί για το σύνηθες αποδέξασθαι και το αξιοπερίεργο τα αποδεδειγμένα τοι δήμοι βιβλία , που πρέπει να σημαίνει κάτι σαν «Κρατικά Αρχεία». Εν συντομία, η επιστολή είναι ένα κράμα ορολογίας των Σελευκιδών, Εβραϊκού λεξιλογίου και κακών ελληνικών- όχι και τόσο τα χαρακτηριστικά που θα περιμέναμε να βρούμε σε μία επιστολή από τη Σπάρτη. Με αυτές τις επιστολές φτάνουμε στο τέλος της Εβραιο-σπαρτιατικής αλληλογραφίας. Το συμπέρασμα μας είναι ότι πραγματικές διπλωματικές επαφές δεν υπήρξαν ποτέ κατά την Μακκαβαϊκή και την Ασμοναϊκή περίοδο, παρότι ένα τέτοιο συμπέρασμα είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτό ακόμα και από ερευνητές που έχουν αμφισβητήσει την αυθεντικότητα των επιστολών. Οι Εσσαίοι μπορεί να επηρεάστηκαν από τα Σπαρτιατικά ιδεώδη αλλά πραγματικές επαφές μεταξύ των δύο λαών πιθανόν προέκυψαν πολύ αργότερα, την περίοδο του Αυγούστου, όταν ο Σπαρτιάτης δυνάστης Ευρυκλής επισκέφτηκε τον Μεγάλο Ηρώδη για λόγους αγνώστους σε εμάς, καθώς έχουμε μόνο την εχθρική καταγραφή του Ιώσηπου (BJ 1.513-31, AJ 16.300-10). 

Σε αυτή την περίπτωση, δεν υπάρχουν καθόλου στοιχεία για να γράψουμε όπως ο Cartledge και ο Spawforth σε μία πρόσφατη έρευνα τους για τον Ευρυκλή: «Η συγγένεια μεταξύ Σπαρτιατών και Εβραίων ήταν μέχρι τώρα ένα αποκύημα της φαντασίας». Πιο ενδιαφέρουσα είναι η αναφορά για μία οικογένεια ραβίνων στο Ισραήλ της ύστερης αρχαιότητας που είχαν το όνομα «Μπεν-Λακωνία». Και πάλι, δεν γίνεται να συνδεθούν με το θέμα του βιβλίου μας, καθώς δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα για την επεξήγηση του ονόματος. Σε κάθε περίπτωση, εκείνη την εποχή οι εικασίες για την συγγένεια Σπαρτιατών και Εβραίων ανήκαν στο παρελθόν.

Οι πρώτες δύο επιστολές ταιριάζουν, ελαφρώς μόνο, στο πλαίσιο στο οποίο αναφέρονται και στην περίπτωση της τελευταίας επιστολής δεν υπάρχει καμία αντιστοίχιση. Αυτό είναι ξεκάθαρο από το ότι μετά την απάντηση των Σπαρτιατών στην επιστολή του Γιοχανάν, ο συγγραφέας αναφέρει πως ο Συμεών έστειλε τον Νούμενο στην Ρώμη (14:24), του οποίου ο πρόξενος Λούσιος υποτίθεται πως έδωσε επιστολές για προστασία ώστε να περάσει από όλα τα κράτη, από την Αίγυπτο των Πτολεμαίων μέχρι την Παρθία των Αρσακιδών, συμπεριλαμβανομένης και της Σπάρτης (15:23): περιττό να ειπωθεί ότι κι αυτά τα γράμματα είναι επίπλαστα. Για την ακρίβεια, ο Goldstein (από Α’ Μακκ 14:16-24k) και ο Schunch (από Α’ Μακκ 14:24) προσπαθούν να επιλύσουν το πρόβλημα μέσω της αναδιάταξης του κειμένου με διαφορετικούς τρόπους. Μία συλλογή επιστολών τέτοιου είδους δεν ήταν μοναδική. Την ίδια περίπου εποχή, στα μέσα του δεύτερου αιώνα π.Χ ο Εβραίος συγγραφέας Ευπόλεμος (FGrH 723 F 2) ήταν σε θέση να επικαλεστεί επιστολές από τον Σολωμόντα μέχρι τον Φαραώ Βαφρή και τον βασιλιά των Φοινίκων Σουρόν (τον βιβλικό Χιράμ). Αυτές οι επιστολές χρησιμοποιούν τη βιβλική γραφή αλλά και μέτρα της σύγχρονης βασιλικής ελληνιστικής αλληλογραφίας, ακριβώς όπως σημειώσαμε αναφορικά με την επιστολή του Αρέα (παραπάνω). Με άλλα λόγια, στα μέσα του δεύτερου αιώνα π.Χ κυκλοφορούσαν στην Ιερουσαλήμ συλλογές επιστολών, με απώτερο στόχο την απόδειξη της σημασίας των Εβραίων για τον ευρύτερο κόσμο- επιστολές που επιστράτευαν τη βιβλική παράδοση όμως, πιθανόν και επιστολές Σελευκιδών που βρισκόταν σε αρχεία της Ιερουσαλήμ.

Αντέγραψε ο συγγραφέας του Α’ Μακκ αυτές τις επιστολές χωρίς να τις εξετάσει.  Αυτό ξεκάθαρα συμβαίνει, όπως υποδεικνύει μία λεπτομέρεια στη δεύτερη επιλογή. Σε αντίθεση με το Β’ Μακκ, όπου ο Θεός διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, στο Α’ Μακκ γίνονται αναφορές μόνο στον «ουρανό» όταν εννοείται ο Θεός. Το γεγονός ότι κάτι παρόμοιο εντοπίζεται και στην επιστολή του Γιοχανάν παραπέμπει σε μία υφολογική προσαρμογή από τον συγγραφέα της επιστολής. Μία ενδελεχής έρευνα του λεξιλογίου του Α’ Μακκ από τον Nelis δείχνει πως η επιστολή του Γιοχανάν περιέχει τόσο έναν αριθμό λέξεων που δεν συναντώνται σε άλλο σημείο στο βιβλίο όσο και λέξεις και εκφράσεις που είναι στερεοτυπικές του Α’ Μακκ. Επομένως, ο Nelis καταλήγει, με αρκετά πειστικό τρόπο, ότι ο συγγραφέας παράλλαξε μία υπάρχουσα επιστολή. 

Επιπλέον, όπως τονίζει ο Nelis, το 8ο Κεφάλαιο αναφορικά με τις επαφές του Ιούδα με τους Ρωμαίους ακολουθείται από το 9ο Κεφάλαιο που περιλαμβάνει τον θάνατο του. Ομοίως, αμέσως μετά την αντιπροσωπεία του Γιοχανάν στη Ρώμη και την επιστολή προς τους Σπαρτιάτες, ακολουθεί κι ο δικός του θάνατος (12:39-53, 13:23) και οι επαφές του Συμεών με τους Ρωμαίους λαμβάνουν χώρα αμέσως μετά την κατάληψη του φρουρίου της Ιερουσαλήμ (14:16-19, 24). Οι επιστολές, όπως προτείνει ο Nelis, ενσωματώθηκαν σε εδάφια σχετικά με τις συνθήκες των Ρωμαίων και την πρόθεση να σχετικοποιηθεί η αξία αυτών των συνθηκών και να δοθεί έμφαση στη δύναμη της θεϊκής βοήθειας.

Αν και δεν είναι αυθεντικό, το πρώτο γράμμα των Σπαρτιατών παραμένει πολύ σημαντικό για το θέμα του βιβλίου, καθώς ο Αρεύς τοποθετεί των Αβραάμ ως κοινό πρόγονο Σπαρτιατών και Εβραίων. Μία τέτοια θέση απηχεί στην θεϊκή υπόσχεση σχετικά με την ευλογία όλων των εθνών από τον Αβραάμ (Γεν 12:3, 17:5). Τέτοιου είδους ισχυρισμοί συγγένειας μεταξύ των Εβραίων και άλλων λαών πρέπει να έχει λειτουργήσει ως τόπος για τον σύγχρονο Ιουδαϊσμό, με εξόφθαλμο στόχο την εξύψωση του κύρους του Αβραάμ, ο οποίος μετατράπηκε σε ένα είδος πολιτισμικού ήρωα από τον Ευπόλεμο. 

Η ίδια πρόθεση εντοπίζεται και σε ένα κείμενο του «Κλεόδημου, του προφήτη που λέγεται και Μάλχος» (FGrH 727 F 1), μία παραπομπή του Ευσέβιου (PE 9.20) που παραθέτει τον Ιώσηπο (ΑΞ 1.240) που παραπέμπει στον Αλέξανδρο τον Πολυίστορα (FGrH 273 F 102), τον σπουδαίο Έλληνα μεταφραστή εβραϊκών γραπτών του πρώτου αιώνα π.Χ. Η φύση της θέσης του Κλεόδημου ως «προφήτη» δεν έχει εξηγηθεί ακόμα με σαφήνεια, όπως επίσης δεν γνωρίζουμε και την εθνική καταγωγή του. Παρόλα αυτά είναι συνετό να δεχτούμε ότι ήταν Εβραίος, όπως είναι το συμπέρασμα του Martin Goodman. Το όνομα του Κλεόδημο, ο και Μάλχος, παρουσιάζει τα συνήθη διπλά ονόματα των Εβραίων της Διασποράς, τα οποία συνήθως ξεκινούσαν με ένα ελληνικό όνομα και έπειτα ακολουθούσε το εβραϊκό. 

Το Μάλχος, «Βασιλιάς», είναι ένα τυπικό συρο-φοινικικό όνομα, το οποίο ήταν ευρέως γνωστό στην Ρώμη (πχ: ο Τριμαλχίων του Πετρόνιου) και όχι τόσο στην Παλαιστίνη, όπου ο μόνος γνωστός φορέας αυτού του ονόματος είναι ο (Σύριος; ) σκλάβος του οποίου το αυτί έκοψε ο Πέτρος (Ιωάννης 18:10). Καθώς η γενεαλογία περιλαμβάνει την αφρικανική και ασσυριακή καταγωγή του Αβραάμ, θα μπορούσε επίσης να υπάρχει και ένας Φοίνικας-Εβραίος με επαφές στην Βόρεια Αφρική ή το αντίστροφο. Το κείμενο του Κλεόδημου είναι ακόμα μία εξόφθαλμη ένδειξη της τάσης των Εβραίων να εντάσσονται σε ολόκληρο τον κόσμο.

Για αυτό θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα ότι οι Σπαρτιάτες έχουν κάποια συγγένεια με τους Εβραίους. Και όμως έχουμε κάποιο όφελος από όλο αυτό. Μπορούμε να δούμε ότι αυτές οι «σπαρτιατικές» επιστολές πρέπει να είχαν κάποιο ρόλο στην πολιτισμική και θρησκευτική διαμάχη στα μέσα του δεύτερου αιώνα π.Χ. μεταξύ των ελληνοποιημένων Εβραίων και εκείνων που προήγαγαν μία αυστηρή προσήλωση στον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης. Με άλλα λόγια, τονίζεται η σύγκρουση μεταξύ οικουμενιστών και τοπικιστών. Μπορούμε να δούμε αυτή τη διαμάχη συσκοτισμένα, μόνο μέσα από ένα τζάμι, αλλά τα ζητήματα που διακυβεύονται δεν έχουν χάσει τη σημασία τους για τους Εβραίους του σήμερα. Αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα έγραψε ο J. Bremmer." 

https://skalalakonias.wordpress.com/2020/12/03/spartiates-kai-evraoi/

Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΞΕΝΗΛΑΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΠΑΡΤΗ. 

Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες για να προστατευτούν από τους Φοίνικες-Ιουδαίους εισβολείς που κατέκτησαν την Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα, δημιούργησαν τον Θεσμό της Ξενηλασίας, Εάν ήταν "Ιουδαίοι" όπως ισχυρίζονται οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, δεν θα δημιουργούσαν τον θεσμό της Ξενηλασίας. 

Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες ήταν Έλληνες ανώτερης ποιότητας στον τομέα των πολέμων και των μαχών. Δεν επιθυμούσαν να ηγούνται άλλοι Έλληνες στις μάχες και στις εκστρατείες. Το θεωρούσαν ανάξιο και προσβλητικό για εκείνους. Ήθελαν μόνο εκείνοι να ηγούνται των άλλων Ελλήνων στους πολέμους. Η αρχαία Σπάρτη ήταν σκόπιμα μια κλειστή Ελληνική κοινωνία. Οι Σπαρτιάτες μέσα από νόμους και θεσμούς διαφύλαξαν την γενετική τους ταυτότητα από την Φοινικική-Σημιτική.  

Οι γάμοι στην αρχαία Σπάρτη γίνονταν μόνο μεταξύ Ελλήνων διότι γνώριζαν πολύ καλά ότι εκείνοι ήταν σε θέση να δημιουργήσουν πραγματικούς Έλληνες που θα πολεμήσουν για την πατρίδα. Στα πλαίσια αυτά μεταξύ άλλων υπήρχε ο νόμος της Ξενηλασίας. Σύμφωνα με αυτόν οι Σπαρτιάτες απαγορεύονταν να φιλοξενήσουν ξένους. Για να φιλοξενηθεί κάποιος ξένος στην αρχαία Σπάρτη έπρεπε να πάρει την έγκριση της πολιτείας. Η Ξενηλασία στην αρχαία Σπάρτη απαγόρευε στους Σπαρτιάτες να φιλοξενούν αυθαίρετα ξένους, με σκοπό την προστασία της πολιτικής ασφάλειας και των ηθών της πόλης, απαιτώντας έγκριση της πολιτείας για την είσοδο ή παραμονή ξένων, καθώς οι Σπαρτιάτες φοβούνταν ότι οι ξένοι θα διέφθειραν τους πολίτες και θα αποκάλυπταν κρατικά μυστικά, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη και τον Ξενοφώντα. 

Ο κύριος λόγος ήταν η διατήρηση της μυστικότητας και της ασφάλειας του κράτους, καθώς και η προστασία των Σπαρτιατών από την επιρροή Διονυσιακών δογμάτων που θα θα αλλοιώσουν την Ελληνική ηθική. Πρακτική. Για αυτό οι ξένοι που πήγαιναν στην Σπάρτη συνήθως αποπέμπονταν, μερικές φορές ακόμη και με χτυπήματα, ή έπρεπε να λάβουν ειδική άδεια από την πολιτεία για να παραμείνουν.  Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι η Αθήνα ήταν ανοιχτή σε όλους, σε αντίθεση με την Σπάρτη που εφάρμοζε την Ξενηλασία για λόγους ασφαλείας. Ο Ξενοφών εξηγεί ότι οι Σπαρτιάτες φοβούνταν ότι οι ξένοι θα μπορούσαν να δοκιμάσουν την αρετή των πολιτών τους μέσα από την διάδοση και την εφαρμογή των Διονυσιακών αξιωμάτων. Ο Σπαρτιατικός θεσμός της ξενηλασίας απαγόρευε την παραμονή των ξένων στη Σπάρτη χωρίς ειδική άδεια και έδινε στις αρμόδιες αρχές το δικαίωμα να διώχνουν κάθε ανεπιθύμητο ξένο που θα μπορούσε να βλάψει τα ήθη των Σπαρτιατών με τις ιδέες και τον τρόπο ζωής του.

Η Ξενηλασία υποδηλώνει την απαγόρευση αφίξεων ή την εκδίωξη ξένων από ένα τόπο. Κατά τον Ξενοφώντα, η απαγόρευση εγκαταστάσεως ξένων στη Λακεδαίμονα, η Σπαρτιατών σε ξένη πόλη, υπαγορεύθηκε από την ανάγκη να διατηρήσει η πόλη τον παλαιό αυστηρό χαρακτήρα της και να μη γίνονται μαλθακοί οι Σπαρτιάτες από τις Διονυσιακές  ραδιουργίες, όπως σε άλλες περιοχές της αρχαία Ελλάδας λόγω της Φοινικικής-Σημιτικής εισβολής. Ο Μέγας Αριστοκλής αναφέρει ρητά και κατηγορηματικά και όχι κεκαλυμμένα όπως ο Μεγάλος Ισοκράτης, ότι είναι ενάντια στους Φοίνικες εισβολείς. Για αυτό ύπατος των Φιλοσόφων μας δίδαξε μεταξύ πολλών άλλων ότι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες και δεν γίνεται να τους διοικούν λαθροεπήλιδες. Ο Μέγας Αριστοκλής αναφέρει στο έργο του Μενέξενος, ότι εμείς οι Έλληνες Αθηναίοι δεν είμαστε βαρβαρόμικτοι όπως είναι στην Πελοπόννησο, διότι δεν είμαστε ούτε Κάδμοι, ούτε Δαναοί, ούτε Πέλοπες, ούτε Αίγυπτοι. 

Χαρακτηριστικά αναφέρει στο ίδιο έργο ότι το μίσος μας αυξάνεται εναντίον όλων αυτών των αλλοδαπών, οι οποίοι έρχονται συνέχεια, στην αρχαία Αθήνα. Ο Πλάτωνας αν και γνώριζε τον θεσμό της φιλοξενίας και ότι ο φιλοξενούμενοι είναι ιερά πρόσωπα, εντούτοις διότι στην περίπτωση αυτή είχαμε μαζική εισβολή από την Αίγυπτο, για αυτό αναφέρεται με τόσο μένος εναντίον των αλλοδαπών κατακτητών. 

Ο Μέγας Αριστοκλής δίνει εθνικιστική χροιά στον θεσμό της Ξενηλασίας. Επειδή οι Σπαρτιάτες δεν επιθυμούσαν να μαθαίνουν οι ξένοι τα κρατικά μυστικά και όλα αυτά που  διδάσκουν οι σοφιστές. Για αυτό εκδιώκουν από την πόλη τους ξένους, ακόμη και αν είναι φιλολάκωνες, ούτε επιτρέπουν σε κανένα δικό τους νέο να κατοικήσει σε ξένες πόλεις. Ο Αριστοτέλης κάνει μνεία της Ξενηλασίας στα Πολιτικά (1272 b 15), προσδιορίζοντας ως αιτία την απόσταση που χωρίζει την Σπάρτη από άλλες πολιτείες. Ξενηλασίας γαρ το πόρρω πεποίηκε. 

Αυτός όμως που καθορίζει το δόγμα της Ξενηλασίας, ήταν ο πατέρας της παγκόσμιας ιστορίας, ο Μέγας Ηρόδοτος. Ο Έλληνας ιστορικός αναφέρει ότι οι Σπαρτιάτες αρνούνταν να έχουν οποιαδήποτε σχέση με ξένους. Ήσαν ξεινισοι απρόσμικτοι. Η ξενηλασία έγινε αυστηρός θεσμός καθώς αυξανόταν ο κίνδυνος φυλετικών προσμίξεων εξαιτίας των Φοινίκων-Ιουδαίων κατακτητών της Πελοποννήσου. 

Η Σπαρτιατική νομοθεσία ενίσχυσε τις απομονωτικές τάσεις των Σπαρτιατών με το να απαγορεύει την εγκατάσταση ξένων χωρίς έγκριση των αρχών (Σπαρτιατική γερουσία). Ολόκληρη η πόλη ήταν ένα στρατόπεδο, όπου διδασκόταν η στρατιωτική τέχνη, την οποία δεν έπρεπε να διδαχτούν και να αξιοποιήσουν οι ξένοι. Οι Σπαρτιάτες διαφύλασσαν τα δικά τους μυστικά καθώς εκεί οφειλόταν οι στρατιωτικές επιτυχίες και η επιβίωση τους. Για αυτό η παραμονή ξένων στην Σπάρτη εγκυμονούσε  κίνδυνο Διονυσιακών αλλοιώσεων, για τα ήθη και τα έθιμα τους. Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες δημιούργησαν τον θεσμό της Ξενηλασίας με σκοπό να μην διαδοθεί στην πόλη τους ο Διονυσιακός πολιτισμός των Φοινίκων όπως έγινε στο Άργος, στις Μυκήνες, στην Κόρινθο και την αρχαία Θήβα. Η εφαρμογή του θεσμού της Ξενηλασίας, ήταν στην δικαιοδοσία των Εφόρων. Αυτοί έδιναν την άδεια εγκαταστάσεως σε ξένους. Εν τούτοις σε περίπτωση που διαισθάνονταν ότι ο ξένος ήταν επικίνδυνος Διονυσιαστής, τότε οι Έφοροι διέταζαν εντός ορισμένου χρόνου απέλαση του. 

Η Σπαρτιατική Πολιτεία τον έκτο αιώνα πριν από την γέννηση του Χριστού, δεν ευνοεί την παραμονή ξένων στην Σπάρτη, και δεν επιτρέπει την διαμονη των Σπαρτιατών εκτός Σπάρτης. Η Κρυπτεία ήταν η αρχαία μυστική υπηρεσία των Σπαρτιατών με βασικό ρόλο την διαδικασία απέλασης για λόγους κρατικής ασφάλειας. Στόχος ήταν αποτροπή κατασκοπείας, δολιοφθοράς και διαδόσεως του Φοινικικού Διονυσιακού πολιτισμού. Ο Σπαρτιατικός νόμος προέβλεπε να παρακολουθούνται οι είλωτες, οι περίοικοι και οι προσωρινά φιλοξενούμενοι-επισκέπτες. για την αποφυγή εξεγέρσεων, προδοσίας στρατιωτικών μυστικών και αποφυγή διδαχής της ερωτικής-Διονυσιακής ελευθεριότητας.  Ο θεσμός της λεγόμενης «ξενηλασίας» προέβλεπε ότι ουδείς ξένος επιτρεπόταν να εγκατασταθεί και να ζήσει στην πόλη για διάστημα αρκετό ώστε να κατασκοπεύσει, να εντοπίσει στρατηγικά σημεία και να διαφθείρει σεξουαλικά τους πολίτες της Σπάρτης. Επιπροσθέτως με βάση τα προαναφερόμενα θα θέσω το πιο σημαντικό επιστημονικό ερώτημα το οποίο δεν έθεσε κανείς σε παγκόσμιο επίπεδο. Γιατί εισέβαλαν οι Φοίνικες-Σημίτες (Ιουδαίοι) στην αρχαία Ελλάδα και κατέκτησαν μεταξύ άλλων και την αρχαία Σπάρτη, εφόσον ήταν ομοεθνείς με τους Σπαρτιάτες ; Εφόσον ήταν αληθές ότι Σπαρτιάτες και Ιουδαίοι προέρχονται από το ίδιο έθνος, δεν θα είχαν κατακτήσει οι Φοίνικες-Σημίτες (Ιουδαίοι), την αρχαία Σπάρτη και δεν θα εφαρμοζόταν ο θεσμός της Ξενηλασίας για να προστατευτούν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες από τους Φοίνικες-Σημίτες εισβολείς.  

Η ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ-ΣΗΜΙΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ.    

Η περίπτωση του αρχαίου Σημιτικού λαού των Φοινίκων, προκαλεί μέχρι σήμερα μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον σε παγκόσμια κλίμακα. Όπως αναφέρεται οι Φοίνικες ήταν δεινοί ναυτικοί, έμποροι-τεχνίτες, αλλά και επιτήδειοι, αναξιόπιστοι, πονηροί και άρπαγες, διακινητές προϊόντων-ανθρώπων με βασικό στόχο το κέρδος, σύμφωνα με τον Όμηρο. 

Οι αρχαίοι Έλληνες χαρακτήριζαν τους Σημίτες-Φοίνικες ως δόλιους- δολοπλόκους, άρπαγες και ψεύτες. Ο Στράβων αναφέρει την έκφραση Φοινικικό ψεύδος. Οι αρχαίοι σοφοί πρόγονοι μας, τους κατηγορούσαν-στιγμάτιζαν για βαρβαρότητα και παρά φύσιν ερωτικές πράξεις. Το Φοινικίζει σημαίνει την διά των Σοδόμων ασέλγειαν. Ο Σοδομισμός είναι από τα πρώτα πράγματα που διδάχτηκε στην αρχαία Ελλάδα από τους Φοίνικες-Ιουδαίους κατακτητές. Εκτός του σοδομισμού δίδαξαν τον στοματικό έρωτα, τα όργια, τις αιμομιξίες, την παιδεραστία και την ομοφυλοφιλία. Όλα τα προαναφερόμενα αποτελούν το βασικότερο σκέλος στην Διονυσιακή θρησκεία από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι και σήμερα. Οι Φοίνικες-Ιουδαίοι επέβαλαν δια γενοκτονιών τον Διονυσιακό πολιτισμό σε όλες τις εκφάνσεις ζωής στην αρχαία Ελλάδα.

[5.57.1] Οἱ δὲ Γεφυραῖοι, τῶν ἦσαν οἱ φονέες οἱ Ἱππάρχου, ὡς μὲν αὐτοὶ λέγουσι, ἐγεγόνεσαν ἐξ Ἐρετρίης τὴν ἀρχήν, ὡς δὲ ἐγὼ ἀναπυνθανόμενος εὑρίσκω, ἦσαν Φοίνικες τῶν σὺν Κάδμῳ ἀπικομένων Φοινίκων ἐς γῆν τὴν νῦν Βοιωτίην καλεομένην, οἴκεον δὲ τῆς χώρης ταύτης ἀπολαχόντες τὴν Ταναγρικὴν μοῖραν. [5.57.2] ἐνθεῦτεν δέ Καδμείων πρότερον ἐξαναστάντων ὑπ᾽ Ἀργείων οἱ Γεφυραῖοι οὗτοι δεύτερα ὑπὸ Βοιωτῶν ἐξαναστάντες ἐτράποντο ἐπ᾽ Ἀβηνέων. Ἀθηναῖοι δέ σφεας ἐπὶ ῥητοῖσι ἐδέξαντο σφέων αὐτῶν εἶναι πολιήτας, ‹οὐ› πολλῶν τεων καὶ οὐκ ἀξιαπηγήτων ἐπιτάξαντες ἔργεσθαι. [5.58.1] οἱ δὲ Φοίνικες οὗτοι οἱ σὺν Κάδμῳ ἀπικόμενοι, τῶν ἦσαν οἱ Γεφυραῖοι. 

[5.61.2] ἐπὶ τούτου δὴ τοῦ Λαοδάμαντος τοῦ Ἐτεοκλέος μουναρχέοντος ἐξανιστέαται Καδμεῖοι ὑπ᾽ Ἀργείων καὶ τρέπονται ἐς τοὺς Ἐγχελέας, οἱ δὲ Γεφυραῖοι ὑπολειφθέντες ὕστερον ὑπὸ Βοιωτῶν ἀναχωρέουσι ἐς Ἀθήνας· καί σφι ἱρά ἐστι ἐν Ἀθήνῃσι ἱδρυμένα, τῶν οὐδὲν μέτα τοῖσι λοιποῖσι Ἀθηναίοισι, ἄλλα τε κεχωρισμένα τῶν ἄλλων ἱρῶν καὶ δὴ καὶ Ἀχαιίης Δήμητρος ἱρόν τε καὶ ὄργια.

Οι Γεφυραίοι στους οποίους ανήκαν οι φονιάδες του Ιππάρχου, κατάγονταν κατά τα λεγόμενά τους, από την Ερέτρια, όμως, όπως εγώ εξακρίβωσα ύστερ᾽ από έρευνα, ήταν Φοίνικες, από εκείνους που έφτασαν μαζί με τον Κάδμο στην χώρα που σήμερα λέγεται Βοιωτία, και εγκαταστάθηκαν σε αυτήν παίρνοντας με κλήρο την περιοχή της Τανάγρας. [5.57.2] Και αποκεί, αφού προηγουμένως οι Καδμείοι εκπατρίστηκαν από τους Αργείους, με την σειρά τους οι Γεφυραίοι εκπατρίστηκαν από τους Βοιωτούς και στράφηκαν προς την Αθήνα. Οι Αθηναίοι δέχτηκαν να τους κάνουν πολίτες με ρητούς όρους.

[5.61.2] Λοιπόν τον καιρό που βασίλευε ετούτος ο Λαοδάμας, ο γιος του Ετεοκλή, οι Καδμείοι εκπατρίστηκαν από τους Αργείους και τράβηξαν προς τους Εγχελείς, και οι Γεφυραίοι, που έμειναν πίσω, αργότερα πιεσμένοι από τους Βοιωτούς, πήραν το δρόμο για την Αθήνα, και έχουν ιδρύσει στην Αθήνα ναούς, στους οποίους ποτέ δεν μπαίνουν οι υπόλοιποι Αθηναίοι, δηλαδή ναούς ξεχωριστούς, προπάντων ένα, το ναό της Δήμητρας Αχαίας με τις μυστηριακές τελετές της. Είναι προφανές με βάση τα αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία του Πατέρα της Ελληνικής και της Παγκόσμιας ιστορίας, του Μέγα Ηρόδοτου ότι η Φοινικική-Διονυσιακή θρησκεία ήταν ξένη πορος τους αρχαίους Έλληνες και επιβλήθηκε δια της βίας από τους Φοίνικες-Ιουδαίους κατακτητές.   

Επίσης ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Λάκων από την Θήρα καταγόταν απευθείας από τον Φοίνικα Κάδμο, για αυτό και οι πρώτοι Φοίνικες κάτοικοι του νησιού δέχτηκαν τον Θήρα αμένως και τον λάτρεψαν ως ήρωα οικιστή !!! Στην Παλαιά Διαθήκη ο Κεδμά σύμφωνα με αρκετούς καθηγητές-ερευνητές ενδεχομένως να ταυτίζεται με τον Κάδμο, είναι ένας από τους δώδεκα γιους του Ισμαήλ, γιου του Αβραάμ από την Αιγύπτια παιδίσκη Αγάρ (Γένεσις, κεφ. 16 21, 15). Η ιστορία αναφέρει τον Κάδμο ως Φοίνικα. Αυτή είναι μια  ιστορική παράδοση που για τους αρχαίους Έλληνες-Σοφούς, έως και την ύστερη αρχαιότητα, δεν ήταν μυθολογία αλλά μία ιστορική πραγματικότητα. Στα αρχαϊκά χρόνια παρατηρείται μια τακτική ανάμεσα στους ισχυρούς βασιλικούς οίκους καθώς οι γενάρχες των βασιλικών οικογενειών κατάγονται ή προέρχονται από την Ανατολή. 

Όπως η οικογένεια των Περσειδών με γενάρχη της τον Δαναό, που ήλθε από την Ανατολή, το ίδιο και οἱ Θηβαίοι τιμούσαν ως γενάρχη τους τον Κάδμο γιο του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, που ήλθε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη, εγκαταστάθηκε στην Θήβα και συνέβαλε στην γένεση των λεγόμενων Σπαρτών από τα δόντια του δράκοντα. Κατά τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ένωνε τους Θηβαίους με τους Φοίνικες. Οι Φοίνικες ήταν Ιουδαίοι. Στην Βίβλο, οι άνθρωποι που κατοικούσαν στη στενή λωρίδα γης, την Παλαιστίνη καθώς και στην ενδοχώρα της κατά την εποχή του Χαλκού, ονομάζονταν Χαναναίοι. Ήταν Σημίτες όπως και οι Ιουδαίοι και μιλούσαν την ίδια σημιτική γλώσσα, έστω και αν στην Γένεση (κεφ. Θ, 18), ο Χαναάν, από τον οποίο υποτίθεται ότι πήραν το όνομά τους οι Χαναναίοι, φέρεται ως γιος του Χαμ και όχι του Σημ, από τον οποίο καταγόταν ο Αβραάμ. 

Ο Αβραάμ με την γυναίκα του Σάρα κατοίκησαν άλλωστε «εις γην Χαναάν». Χαναάν σημαίνει η χώρα της πορφύρας, το όνομα προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. Στις επιστολές της Αμάρνα του 14ου αιώνα π. Χ. οι κάτοικοι της Χαναάν αποκαλούνται «Kinanuh» η «kinahhu», που σημαίνει Χαναναίοι, Πορφυροί»  Το όνομα Φοίνικες (πορφυροί) δόθηκε στους Χαναναίους από τους Μυκηναίους, οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές σχέσεις με τους λαούς της παράκτιας ζώνης της Παλαιστίνης και είχαν μόνιμα εγκατασταθεί εκεί. Για παράδειγμα αναφέρω τον γίγαντα Γολιάθ που ήταν Φιλισταίος κάτοικος της Παλαιστίνης. Οι Φιλισταίοι μεταφράζοντας στην δική τους γλώσσα την Σημιτική λέξη Kinanuh (Χαναάν), ονόμασαν τους Σημίτες συγκατοίκους τους στην Παλαιστίνης Φοίνικες. Η Φοινίκη ονομαζόταν και Χαναάν, σύμφωνα με τον Στέφανο Βυζάντιο. Κατά την περίοδο των μαζικών μετακινήσεων και εισβολών οι Χαναναίοι έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της γης τους και αναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς τα ορεινά ενδότερα της Παλαιστίνης για να χρησιμοποιήσουν την ξυλεία του Λιβάνου, που αποτελούσε και κύρια πηγή της ναυτικής οἰκονομίας τους. 

Η μεγάλη ακμή τους τοποθετείται στα γεωμετρικὰ και τα αρχαϊκὰ χρόνια. Στην Βίβλο ονομάζονται συχνά και Σιδώνιοι. Οι Ιουδαίοι εισέβαλαν σταδιακά στην Παλαιστίνη και δεν την κατέκτησαν ολόκληρη παρά μόνο αργότερα, στα χρόνια του βασιλιά Σολομόντα. Πόλεις όπως η Χαζόρ για παράδειγμα, παρέμειναν στα χέρια των Χαναναίων για πολλούς αιώνες. Παρατηρούνται ωστόσο κοινά πολιτιστικά στοιχεία μεταξύ των δύο λαών. Χαναναίων και Ἰουδαίων οι οποίοι ανήκαν στην ίδια φυλετική οικογένεια. Και το εβραϊκό αλφάβητο όπως το ελληνικό κατάγεται από το φοινικικό όπως πιστεύουν καθηγητές και ερευνητές. Ενδιαφέρον για την στενή σχέση των Ιουδαίων και των Φοινίκων του Κάδμου, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Θήβα την ύστερη εποχή του χαλκού, είναι και οι αναφορές του Στέφανου Βυζάντιου στην λέξη Ιουδαία: «ως δε Κλαύδιος Ιούλιος, από Ουδαίου Σπαρτών, ενός εκ Θήβης μετά Διονύσου εστρατευκότος, το εθνικόν Ιουδαίους, τινές δεΙδουμαίους φασίν». 

Ο ίδιος λεξικογράφος για τους Ιδουμαίους (Ιουδαίους) σημειώνει τα εξῆς: «Ιδουμαίοι, έθνος Εβραίων, απὸ αδώμου (άδωμα γαρ οι Εβραίοι το ερυθρό καλούσι) ότι ξανθόν βρώμα δους αυτώ ο αδελφός τα πρωτεία ειλήφει». Το ερυθρό χρώμα της πορφύρας είναι αυτό που χάρισε το όνομα στους κατοίκους της γης αυτής, όχι μόνο στους Χαναναίους-Φοίνικες, αλλά και στους Ιουδαίους.  Για το όνομα Εβραίοι ο Στέφανος Βυζάντιος σημειώνει ότι ονομάζονται λόγω του «από Αβράμωνος, ως φησί Χάραξ». Ο Αβράμων του Στέφανου Βυζάντιου και ο Άβραμος του ιστορικού Ιώσηπου ταυτίζονται βεβαίως με τον Αβραάμ της Παλαιάς Διαθήκης, όπως αποδίδεται το όνομά του στην ελληνική μετάφραση των εβδομήκοντα.  

Ο Κάδμος με τους Φοίνικες έφτασε στη Θήβα το 1519 π.Χ. κατά την πρώιμη Μυκηναϊκή περίοδο. Στην πορεία του από την Φοινίκη την Θήβα με πλοία πέρασε από το νησί Καλλίστη, που αργότερα ονομάστηκε Θήρα, και την εποίκησε με Φοίνικες, αφήνοντας επικεφαλής τον Φοίνικα ακόλουθό του Μεμβλίαρον (Ηρόδοτος 4. 147 – 149)13.  Οι Φοίνικες μεταξὺ άλλων μετέφεραν και την Συριακής προέλευσης λατρεία της Αφροδίτης Αστάρτης στην Κύπρο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπως την Αθήνα, τα Κύθηρα και πιθανώς την Κόρινθο και τη Θήβα (Ηρόδοτος (Ι. 105). Παυσανίας (1. 14. 7, 2. 5. 1 και 9. 16. 3). 

Διαβάζοντας τους αρχαίους συγγραφείς Εκαταίο Μιλήσιο (Στράβων 7, 321), Θουκυδίδη (Α, 3 – 9), Ηρόδοτο (Ιστορία Α 54 - 58), Ισοκράτη (Παναθηναϊκός, Ελένης εγκώμιον 68 – 69, Πανηγυρικός κ.α.), Διόδωρο (1, 23-24 και 28-29,  Μ, Απόσπασμα 3),και τον Μέγα Αριστοκλή, τον Ύπατο των φιλοσόφων (Μενέξενος 245c-d), διαπιστώνουμε ότι πριν από τους Τρωικούς πολέμους και συγκεκριμένα το 1500 π.Χ. ξεσπούν στην Αίγυπτο λοιμώδης ασθένειες (οι 7 πληγές, σύμφωνα με την Αγία Γραφή) και οι ντόπιοι τις αποδίδουν στους ασεβείς αλλόφυλους. 

Για να αποφύγουν την οργή των ντόπιων οι μετανάστες που ζούσαν στην Αίγυπτο συσπειρώνονται και φεύγουν σε άλλα μέρη. Ένα μέρος των Ισραηλιτών με αρχηγό τον Μωυσή κατευθύνονται δια ξηράς στην Ιουδαία. Με αρχηγό τον Κάδμο οι Φοίνικες πέρασαν σε πολλά Ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, καθώς και στην Βοιωτία όπου έκτισαν την Καδμεία ή Θήβα της Ελλάδας. Η πόλη αυτή ονομάστηκε Καδμεία από το όνομα του Κάδμου και Θήβα λόγω της πατρίδας του Κάδμου, τις Θήβες της Αιγύπτου. 

Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό κάτι που διαβεβαιώνουν οι μεγάλοι σοφοί Αριστοκλής-Πλάτωνας, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Θουκυδίδης και άλλοι, οι Δαναοί έφτασαν στην Πελοπόννησο το έτος 1511 π.Χ. και ο Κάδμος στην Βοιωτία το έτος 1519 π.Χ. Οι Δαναοί έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο (έγινε το έτος 1218 - 1209 π.Χ). Αντίθετα οι Καδμείοι ή Θηβαίοι δεν έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο και κατά τα Περσικά μήδισαν, επειδή ήσαν Φοινικικής-βαρβαρικής καταγωγής  (Ηρόδοτος). Σύμφωνα και με τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ενώνει τους Θηβαίους με τους Φοίνικες.

Ο Εκαταίος-Μιλήσιος αναφέρει ότι η Πελοπόννησος πριν από τους Έλληνες την κατοίκησαν βάρβαροι. Εξάλλου ολόκληρη σχεδόν η Ελλάδα κατοικία βαρβάρων υπήρξε, στους παλιούς καιρούς, αυτά αναφέρουν όσοι μνημονεύουν αυτά τα πράγματα, γιατί ο Πέλοπας έφερε ένα λαό από τη Φρυγία στη χώρα που απο αυτόν ονομάστηκε Πελοπόννησος και ο Δαναός από την Αίγυπτο, και οι Δρύοπες, οι Καύκωνες κι οι Πελασγοί κι οι Λέλεγες και άλλοι τέτοιοι λαοί μοίρασαν τους τόπους πάνω και κάτω από τον ισθμό. Γιατί την Αττική κατέλαβαν Θράκες προκαλώντας φοβερή γενοκτονία με τον θεουργό Εύμολπο, την Δαυλίδα της Φωκίδας ο Τηρεύς, την Καδμεία οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο. 

Ην ότε υας Βοιωτιον ένεπον.  Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται, Κέκροψ, και Κόδρος, και Αίκλος, και Κόθος, και Δρύμας, και Κρίνακος.  Ο Ηρόδοτος αναφέρει και τον επιβεβαιώνει ο Μέγας Αριστοκλής ότι οι Φοίνικες ήρθαν από την Αίγυπτο, από το 1519 π.Χ. και μετά. Εκείνοι κατέκτησαν δια της βίας Στερεά Ελλάδα-Πελοπόννησο, νησιά του  Αιγαίου και επέβαλαν το δωδεκάθεο. Οι Δαναοί με πλοία και με αρχηγό το Δαναό μέσω Ρόδου πάνε στο Άργος της Πελοποννήσου. Όταν έφτασαν εκεί ήρθαν σε σύγκρουση με τους κατοίκους του Άργους, που ήσαν Αχαιοί στην γενιά. Ωστόσο επειδή ο βασιλιάς των Αργείων που ονομάζονταν Γελάνωρ δεν είχε γιο για διάδοχο και από την άλλη δεν είχε στρατιωτικές ικανότητες για να νικήσει , οι Αργείοι κάλεσαν τον Δαναό για συνθηκολόγηση και αφετέρου να γίνει κοινός βασιλιάς. 

Αυτός είναι και ο λόγος που μετά τα Τρωικά οι Αργείοι ονομάζονταν και Αχαιοί-Δαναοί και Αργείοι και από αυτούς κατ’ επέκτασιν και όλοι οι Έλληνες. Με αρχηγό τον Κάδμο οι Φοίνικες πέρασαν σε πολλά Ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, καθώς και στην Βοιωτία της Ελλάδας όπου έκτισαν την Καδμεία ή Θήβα της Ελλάδας. 

Η πόλη αυτή ονομάστηκε Καδμεία από το όνομα του Κάδμου και Θήβα λόγω της πατρίδας του Κάδμου, τις Θήβες της Αιγύπτου. Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό κάτι που διαβεβαιώνουν οι μεγάλοι σοφοί Αριστοκλής-Πλάτωνας, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Θουκυδίδης και άλλοι, οι Δαναοί έφτασαν στην Πελοπόννησο το έτος 1511 π.Χ. και ο Κάδμος στην Βοιωτία το έτος 1519 π.Χ. (1) Η οικογένεια των Περσειδών από το Άργος θεωρούσε γενάρχη της τον Δαναό, που ήλθε από την Ανατολή, και οἱ Θηβαίοι τιμούσαν ως γενάρχη τους τον Κάδμο γιο του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, που ήλθε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη, εγκαταστάθηκε στην Θήβα και συνέβαλε στη γένεση των λεγόμενων Σπαρτών από τα δόντια του δράκοντα. Σύμφωνα και με τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ενώνει τους Θηβαίους με τους Φοίνικες. 

Tην Αττική κατέλαβαν Θράκες προκαλώντας φοβερή γενοκτονία με τον θεουργό Εύμολπο, την Δαυλίδα της Φωκίδας ο Τηρεύς, την Καδμεία-Θήβα οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο,και την ίδια τη Βοιωτία κατέκτησαν οι Aονες, οι Τέμμικες και οι Ύαντες, ως και Πίνδαρος φησίν. Ην ότε υας Βοιωτιον ένεπον.  Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται, Κέκροψ, και Κόδρος, και Αίκλος, και Κόθος, και Δρύμας, και Κρίνακος.  

Οι δε Θράκες, και Ιλλυριοί, και Ηπειρώται, και μέχρι νυν εν πλευραίς εισίν. ΄Τοισι μέντοι μάλλον πρότερον, ή νυν, όπου γε και της εν τω παρόντι Ελλάδος αναντιλέκτως ούσης..» (Στράβων 7, 321). Οι Φοίνικες σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α -2)  κατάγονταν από την Ερυθρά θάλασσα, πήγαν με αρχηγό τον Αγήνορα στην Φοινίκη της Ασίας, την χώρα απέναντι από την Κύπρο και όπου οι πόλεις Τύρος, Σιδών, εξ ου και η ονομασία Φοίνικες. Χαναάν σημαίνει «χώρα της πορφύρας, το όνομα δηλαδή προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. 

Οι Φοίνικες σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α -2)  κατάγονταν από την Ερυθρά θάλασσα, πήγαν με αρχηγό τον Αγήνορα στην Φοινίκη της Ασίας, την χώρα απέναντι από την Κύπρο και όπου οι πόλεις Τύρος, Σιδών, εξ ου και η ονομασία Φοίνικες. Χαναάν σημαίνει «χώρα της πορφύρας, το όνομα δηλαδή προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. Στις επιστολές της Αμάρνα του 14ου αιώνα π. Χ. οι κάτοικοι της Χαναάν αποκαλούνται «Kinanuh» ή «kinahhu», δηλαδή Χαναναίοι, «Πορφυροί». Το όνομα Φοίνικες-πορφυροί δόθηκε στους Χαναναίους από τους Μυκηναίους (Φιλισταίους), οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές σχέσεις με τους λαούς της παράκτιας ζώνης της Παλαιστίνης και είχαν μόνιμα εγκατασταθεί εκεί. Επίσης ο μεγάλος ιστορικός αναφέρει ότι οι Φοίνικες είχαν αφετηρία την Ερυθρά θάλασσα : «Οι λόγιοι των Περσών βρίσκουν του Φοίνικες αίτιους της έχθρας μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων. Λένε πως αυτοί, φτασμένοι από την θάλασσα που ονομάζεται Ερυθρά σε τούτη εδώ τη θάλασσα, αφού κατοίκησαν το χώρο που και τώρα κατοικούν, άρχισαν αμέσως μακρινά ταξίδια, μεταφέροντας εμπορεύματα αιγυπτιακά και ασσυριακά, να πιάνουν και σε άλλα λιμάνια και προπαντός στο Άργος…» (Ηρόδοτος Α, 2). 

O πατέρας της Ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας (Β, 49-50 και Β, 91) αναφέρει ότι οι Χεμμίτες (οι  κάτοικοι της μεγαλούπολης Χεμμις που βρισκόταν στο Θηβαϊκό νομό της Αιγύπτου) είχαν πει ότι ο γιος της Δανάης Περσέας είχε επισκεφτεί τηv χώρα τους, γιατί ο Δαναός και ο Λυγκέας που πήγαν στην Ελλάδα ήταν από τη πόλη τους, καθώς και ότι είδε να οργανώνουν γυμνικούς αγώνες και να έχουν μόνο μια γυναίκα όπως και οι Έλληνες. Αναφέρει επίσης ότι ο Κάδμος ο Τύριος με τους συντρόφους του ήρθε από την Φοινίκη στη περιοχή που τώρα ονομάζεται Βοιωτία. 

Ο Ηρόδοτος αναφέρει και τον επιβεβαιώνει ο Μέγας Αριστοκλής ότι οι Φοίνικες ήρθαν από την Αίγυπτο, από το 1519 π.Χ. και μετά. Εκείνοι κατέκτησαν δια της βίας Στερεά Ελλάδα, και Πελοπόννησο και επέβαλαν το δωδεκάθεο. Η βίαιη επιβολή του Φοινικικού δωδεκαθέου άγγιξε τα όρια γενοκτονίας στην Ελληνική επικράτεια. Ενδεικτικά είναι τα αποσπάσματα τα οποία έχω επιλέξει σχετικά με τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του Ηρόδοτου, για τους Φοίνικες-Σημίτες εισβολείς στην αρχαία Ελλάδα. 

Στο σημείο αυτό επιθυμώ να σας ενημερώσω ότι μετά από 19 χρόνια και 10 μήνες στα ΜΜΕ, με περισσότερες από 5800 πρότυπες-καινοτόμες επιστημονικές εργασίες-άρθρα και ως δημιουργός σε παγκόσμιο επίπεδο των δύο νέων επιστημονικών κλάδων Γεωπολιτικής Θεολογίας-Γεωπολιτικού Εθνικισμού, εξαιτίας των φοβερών συνθηκών των οποίων βρίσκομαι, υγείας και διαβιώσεως εξαιτίας των επιστημονικών μου εργασιών, σε αντίθεση με τα προηγούμενα έτη, θα κάνω μια μικρή ελεύθερη μετάφραση των αποσπασμάτων που έχω επιλέξει. Ηttps://mytilenepress.blogspot.com/2026/01/mytilenepress_1.html

ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΕΙΣΒΟΛΕΩΝ. Στο απόσπασμα αυτό αναφέρει ο Μέγας Ηρόδοτος ποια ήταν η καταγωγή που είχαν οι αρχηγοί των εισβολέων στην αρχαία Ελλάδα (Λυγκέας και Δαναός). Επίσης θα διαβάσετε σχετικά με την καταγωγή του Περσέα. Όπως έχω αναφέρει σε επιστημονική μου εργασία από το έτος 2008, ο Μέγας Ηρόδοτος αναφέρει τους Φοίνικες εισβολείς και ως Χεμμίτας !!! 

"ὃς δ᾽ ἂν ἢ αὐτῶν Αἰγυπτίων ἢ ξείνων ὁμοίως ὑπὸ κροκοδείλου ἁρπασθεὶς ἢ ὑπ᾽ αὐτοῦ τοῦ ποταμοῦ φαίνηται τεθνεώς, κατ᾽ ἣν ἂν πόλιν ἐξενειχθῇ, τούτους πᾶσα ἀνάγκη ἐστὶ ταριχεύσαντας αὐτὸν καὶ περιστείλαντας ὡς κάλλιστα θάψαι ἐν ἱρῇσι θήκῃσι· [90.2] οὐδὲ ψαῦσαι ἔξεστι αὐτοῦ ἄλλον οὐδένα οὔτε τῶν προσηκόντων οὔτε τῶν φίλων, ἀλλά μιν αἱ ἱρέες αὐτοὶ τοῦ Νείλου ἅτε πλέον τι ἢ ἀνθρώπου νεκρὸν χειραπτάζοντες θάπτουσι.

91 [91.1] ἑλληνικοῖσι δὲ νομαίοισι φεύγουσι χρᾶσθαι, τὸ δὲ σύμπαν εἰπεῖν, μηδ᾽ ἄλλων μηδαμὰ μηδαμῶν ἀνθρώπων νομαίοισι. οἱ μέν νυν ἄλλοι Αἰγύπτιοι οὕτω τοῦτο φυλάσσουσι, ἔστι δὲ Χέμμις πόλις μεγάλη νομοῦ τοῦ Θηβαϊκοῦ ἐγγὺς Νέης πόλιος· [91.2] ἐν ταύτῃ τῇ πόλι ἐστὶ Περσέος τοῦ Δανάης ἱρὸν τετράγωνον, πέριξ δὲ αὐτοῦ φοίνικες πεφύκασι. τὰ δὲ πρόπυλα τοῦ ἱροῦ λίθινα ἐστὶ κάρτα μεγάλα· ἐπὶ δὲ αὐτοῖσι ἀνδριάντες δύο ἑστᾶσι λίθινοι μεγάλοι. ἐν δὲ τῷ περιβεβλημένῳ τούτῳ νηός τε ἔνι καὶ ἄγαλμα ἐν αὐτῷ ἐνέστηκε τοῦ Περσέος. [91.3] οὗτοι οἱ Χεμμῖται λέγουσι τὸν Περσέα πολλάκις μὲν ἀνὰ τὴν γῆν φαίνεσθαί σφι πολλάκις δὲ ἔσω τοῦ ἱροῦ, σανδάλιόν τε αὐτοῦ πεφορημένον εὑρίσκεσθαι ἐὸν τὸ μέγαθος δίπηχυ, τὸ ἐπεὰν φανῇ, εὐθηνέειν ἅπασαν Αἴγυπτον. [91.4] ταῦτα μὲν λέγουσι, ποιεῦσι δὲ τάδε Ἑλληνικὰ τῷ Περσέι· ἀγῶνα γυμνικὸν τιθεῖσι διὰ πάσης ἀγωνίης ἔχοντα, παρέχοντες ἄεθλα κτήνεα καὶ χλαίνας καὶ δέρματα. [91.5] εἰρομένου δέ μευ ὅ τι σφι μούνοισι ἔωθε ὁ Περσεὺς ἐπιφαίνεσθαι καὶ ὅ τι κεχωρίδαται Αἰγυπτίων τῶν ἄλλων ἀγῶνα γυμνικὸν τιθέντες, ἔφασαν τὸν Περσέα ἐκ τῆς ἑωυτῶν πόλιος γεγονέναι· τὸν γὰρ Δαναὸν καὶ τὸν Λυγκέα ἐόντας Χεμμίτας ἐκπλῶσαι ἐς τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ δὲ τούτων γενεηλογέοντες κατέβαινον ἐς τὸν Περσέα. [91.6] ἀπικόμενον δὲ αὐτὸν ἐς Αἴγυπτον κατ᾽ αἰτίην τὴν καὶ Ἕλληνες λέγουσι, οἴσοντα ἐκ Λιβύης τὴν Γοργοῦς κεφαλήν, ἔφασαν ἐλθεῖν καὶ παρὰ σφέας καὶ ἀναγνῶναι τοὺς συγγενέας πάντας· ἐκμεμαθηκότα δέ μιν ἀπικέσθαι ἐς Αἴγυπτον τὸ τῆς Χέμμιος οὔνομα, πεπυσμένον παρὰ τῆς μητρός. ἀγῶνα δέ οἱ γυμνικὸν αὐτοῦ κελεύσαντος ἐπιτελέειν." 

Στο επόμενο απόσπασμα θα διαβάσετε ότι οι αλλοδαπές ιέρειες του Διονυσιακού πολιτισμού, όταν πρωτοήρθαν στην αρχαία Ελλάδα, μιλούσαν μια ακατανόητη βαρβαρική διάλεκτο καθώς δεν ήταν Ελληνίδες.   

ΜΕΓΑΣ ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΓΙΑ ΑΛΛΟΔΑΠΕΣ ΙΕΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ-ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ : "ἐγὼ δ᾽ ἔχω περὶ αὐτῶν γνώμην τήνδε· εἰ ἀληθέως οἱ Φοίνικες ἐξήγαγον τὰς ἱρὰς γυναῖκας καὶ τὴν μὲν αὐτέων ἐς Λιβύην τὴν δὲ ἐς τὴν Ἐλλάδα ἀπέδοντο, δοκέει ἐμοί ἡ γυνὴ αὕτη τῆς νῦν Ἑλλάδος, πρότερον δὲ Πελασγίης καλευμένης τῆς αὐτῆς ταύτης, πρηθῆναι ἐς Θεσπρωτούς, [56.2] ἔπειτα δουλεύουσα αὐτόθι ἱδρύσασθαι ὑπὸ φηγῷ πεφυκυίῃ ἱρὸν Διός, ὥσπερ ἦν οἰκὸς ἀμφιπολεύουσαν ἐν Θήβῃσι ἱρὸν Διός, ἔνθα ἀπίκετο, ἐνθαῦτα μνήμην αὐτοῦ ἔχειν· [56.3] ἐκ δὲ τούτου χρηστήριον κατηγήσατο, ἐπείτε συνέλαβε τὴν Ἑλλάδα γλῶσσαν· φάναι δέ οἱ ἀδελφεὴν ἐν Λιβύῃ πεπρῆσθαι ὑπὸ τῶν αὐτῶν Φοινίκων ὑπ᾽ ὧν καὶ αὐτὴ ἐπρήθη. [57.1] πελειάδες δέ μοι δοκέουσι κληθῆναι πρὸς Δωδωναίων ἐπὶ τοῦδε αἱ γυναῖκες, διότι βάρβαροι ἦσαν, ἐδόκεον δέ σφι ὁμοίως ὄρνισι φθέγγεσθαι· [57.2] μετὰ δὲ χρόνον τὴν πελειάδα ἀνθρωπηίῃ φωνῇ αὐδάξασθαι λέγουσι, ἐπείτε συνετά σφι ηὔδα ἡ γυνή· ἕως δὲ ἐβαρβάριζε, ὄρνιθος τρόπον ἐδόκεέ σφι φθέγγεσθαι, ἐπεὶ τέῳ ἂν τρόπῳ πελειάς γε ἀνθρωπηίῃ φωνῇ φθέγξαιτο; μέλαιναν δὲ λέγοντες εἶναι τὴν πελειάδα σημαίνουσι ὅτι Αἰγυπτίη ἡ γυνὴ ἦν. [57.3] ἡ δὲ μαντηίη ἥ τε ἐν Θήβῃσι τῇσι Αἰγυπτίῃσι καὶ ἐν Δωδώνῃ παραπλήσιαι ἀλλήλῃσι τυγχάνουσι ἐοῦσαι. ἔστι δὲ καὶ τῶν ἱρῶν ἡ μαντικὴ ἀπ᾽ Αἰγύπτου ἀπιγμένη." 

Στο απόσπασμα που ακολουθεί θα διαπιστώσετε το απόγειον του ανθελληνισμού και της φαιδρότητας των μετόχων του Διονυσιακού πολιτισμού, καθώς θυσίαζαν βόδια με ειδικές Διονυσιακές τελετές και αν δεν έβρισκαν Έλληνες στις αγορές τις Αιγύπτου να τα δώσουν, τα πετούσαν και έφευγαν εκστομίζοντας Διονυσιακές κατάρες !!! Επιπροσθέτως απαγόρευαν να φιλάνε Ελληνίδες στο στόμα και να τρώνε φαγητό από σκεύη, πιρούνια και κουτάλια Ελλήνων !!!  Τόσο μεγάλο μίσος και παράνοια έχουν οι παράγοντες και οι πιστοί του Διονυσιακού πολιτισμού από τα πανάρχαια χρόνια για τον Ελληνισμό. 

Ο ΜΕΓΑΣ ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. 

40 [40.1] ἡ δὲ δὴ ἐξαίρεσις τῶν ἱρῶν καὶ ἡ καῦσις ἄλλη περὶ ἄλλο ἱρόν σφι κατέστηκε· τὴν δ᾽ ὦν μεγίστην τε δαίμονα ἥγηνται εἶναι καὶ μεγίστην οἱ ὁρτὴν ἀνάγουσι, ταύτην ἔρχομαι ἐρέων... [40.2] ἐπεὰν ἀποδείρωσι τὸν βοῦν, κατευξάμενοι κοιλίην μὲν κείνην πᾶσαν ἐξ ὦν εἷλον, σπλάγχνά δὲ αὐτοῦ λείπουσι ἐν τῷ σώματι καὶ τὴν πιμελήν, σκέλεα δὲ ἀποτάμνουσι καὶ τὴν ὀσφὺν ἄκρην καὶ τοὺς ὤμους τε καὶ τὸν τράχηλον. [40.3] ταῦτα δὲ ποιήσαντες τὸ ἄλλο σῶμα τοῦ βοὸς πιμπλᾶσι ἄρτων καθαρῶν καὶ μέλιτος καὶ ἀσταφίδος καὶ σύκων καὶ λιβανωτοῦ καὶ σμύρνης καὶ τῶν ἄλλων θυωμάτων, πλήσαντες δὲ τούτων καταγίζουσι, ἔλαιον ἄφθονον καταχέοντες· [40.4] προνηστεύσαντες δὲ θύουσι, καιομένων δὲ τῶν ἱρῶν τύπτονται πάντες, ἐπεὰν δὲ ἀποτύψωνται, δαῖτα προτίθενται τὰ ἐλίποντο τῶν ἱρῶν.

41 [41.1] τοὺς μέν νυν καθαροὺς βοῦς τοὺς ἔρσενας καὶ τοὺς μόσχους οἱ πάντες Αἰγύπτιοι θύουσι, τὰς δὲ θηλέας οὔ σφι ἔξεστι θύειν, ἀλλὰ ἱραί εἰσι τῆς Ἴσιος· [41.2] τὸ γὰρ τῆς Ἴσιος ἄγαλμα ἐὸν γυναικήιον βούκερων ἐστὶ κατά περ Ἕλληνες τὴν Ἰοῦν γράφουσι, καὶ τὰς βοῦς τὰς θηλέας Αἰγύπτιοι πάντες ὁμοίως σέβονται προβάτων πάντων μάλιστα μακρῷ. [41.3] τῶν εἵνεκα οὔτε ἀνὴρ Αἰγύπτιος οὔτε γυνὴ ἄνδρα Ἕλληνα φιλήσειε ἂν τῷ στόματι, οὐδὲ μαχαίρῃ ἀνδρὸς Ἕλληνος χρήσεται οὐδὲ ὀβελοῖσι οὐδὲ λέβητι, οὐδὲ κρέως καθαροῦ βοὸς διατετμημένου Ἑλληνικῇ μαχαίρῃ γεύσεται. [41.4] θάπτουσι δὲ τοὺς ἀποθνήσκοντας βοῦς τρόπον τόνδε· τὰς μὲν θηλέας ἐς τὸν ποταμὸν ἀπιεῖσι, τοὺς δὲ ἔρσενας κατορύσσουσι ἕκαστοι ἐν τοῖσι προαστείοισι, τὸ κέρας τὸ ἕτερον ἢ καὶ ἀμφότερα ὑπερέχοντα σημηίου εἵνεκεν· ἐπεὰν δὲ σαπῇ καὶ προσίῃ ὁ τεταγμένος χρόνος, ἀπικνέεται ἐς ἑκάστην πόλιν βᾶρις ἐκ τῆς Προσωπίτιδος καλευμένης νήσου. [41.5] ἣ δ᾽ ἔστι μὲν ἐν τῷ Δέλτα, περίμετρον δὲ αὐτῆς εἰσὶ σχοῖνοι ἐννέα. ἐν ταύτῃ ὦ τῇ Προσωπίτιδι νήσῳ ἔνεισι μὲν καὶ ἄλλαι πόλιες συχναί, ἐκ τῆς δὲ αἱ βάριες παραγίνονται ἀναιρησόμεναι τὰ ὀστέα τῶν βοῶν, οὔνομα τῇ πόλι Ἀτάρβηχις, ἐν δ᾽ αὐτῇ Ἀφροδίτης ἱρὸν ἅγιον ἵδρυται. [41.6] ἐκ ταύτης τῆς πόλιος πλανῶνται πολλοὶ ἄλλοι ἐς ἄλλας πόλις, ἀνορύξαντες δὲ τὰ ὀστέα ἀπάγουσι καὶ θάπτουσι ἐς ἕνα χῶρον πάντες. κατὰ ταὐτὰ δὲ τοῖσι βουσὶ καὶ τἆλλα κτήνεα θάπτουσι ἀποθνήσκοντα· καὶ γὰρ περὶ ταῦτα οὕτω σφι νενομοθέτηται· κτείνουσι γὰρ δὴ οὐδὲ ταῦτα.

ΗΡΟΔΟΤΟΣ Β ΒΙΒΛΙΟ ΕΥΤΕΡΠΗ. ΠΕΡΙ ΣΗΜΙΤΙΚΗΣ-ΦΟΙΝΙΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ. Https://mytilenepress.blogspot.com/2026/01/lene-mytilenepress.html

ΤΡΟΙΑ ΜΙΑ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ-ΙΟΥΔΑΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ. ΜΕΡΟΣ Α https://mytilenepress.blogspot.com/2025/01/mytilenepress_2.html

ΤΡΟΙΑ ΜΙΑ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ-ΙΟΥΔΑΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ. ΜΕΡΟΣ Β. https://mytilenepress.blogspot.com/2025/01/mytilenepress_28.html

ΤΡΟΙΑ ΜΙΑ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ-ΙΟΥΔΑΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ. ΜΕΡΟΣ Γ. https://mytilenepress.blogspot.com/2025/01/mytilenepress_57.html

ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΩΝ ΣΗΜΙΤΩΝ.

Οι πόλεμοι είναι ζήτημα γεωπολιτικών και στρατηγικών συμφερόντων. Ήταν στον πυρήνα τους μια πρωτόγονη επιθυμία για κυριαρχία και ένας ηγεμονικός ανταγωνισμός στον οποίο μια δημοκρατία αντιμετώπιζε μια ολιγαρχία. 

Παράλληλα αντιμάχονται οι δύο παγκόσμιοι πολιτισμοί. Σε αυτή την αντιπαράθεση το χάσμα μεταξύ των συλλογικών συναισθημάτων, των προσχημάτων που επικαλέστηκαν και των άμεσων κινήτρων για εχθροπραξίες ή μεταξύ των αρχικών δικαιολογιών και των καταστροφών και των καταστροφών των μαχών ήταν τέτοιο που η συνέχιση του πολέμου αποδόθηκε στην φύση των καθεστώτων και προσωπικές ευθύνες των πολέμαρχων. 

Μέσα από τις πολεμικές, γεωπολιτικές δραστηριότητες τους τα έθνη-κράτη καθορίζουν τον μέλλον της ανθρωπότητας. Τα ελεύθερα κράτη επιδιώκουν συνεχώς να βελτιώσουν την στρατιωτική-πολιτική και οικονομική δύναμη καθότι αυτό είναι το μοναδικό εχέγγυο ασφαλείας-επιβίωσης. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας με πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών.  

Εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια  άνθρωποι. Από τα αρχαία χρόνια τα έθνη όρισαν κανόνες ηθικής και νομικής δεοντολογίας, όμως ανέκαθεν τα ιερατεία είχαν έναν  ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας την αδίστακτη εξουσία τους  στους λαούς με καταστροφικές συνέπειες. (Εμφύλιοι πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα και οι τέσσερις Σταυροφορίες).

Οι πολεμικές αντιπαραθέσεις στο όνομα των θεών γινόταν στην πραγματικότητα για να αποκτούν οι αχριερείς των θρησκειών εξουσία-δύναμη και πλούτο. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες πολεμούσαν για την πίστη, την πατρίδα, την ελευθερία, την περιουσία, και την ζωή. Το περί δικαίου αίσθημα το οποίο επικαλούνταν τα ιερατεία έκανε λιγότερο ειδεχθής και αποκρουστικές τις πολεμικές διαμάχες.

Στην δίκη της Νυρεμβέργης εισήχθη το αξίωμα σχετικά με τους επιθετικούς πολέμους. Οι επιθετικοί πόλεμοι αποτελούν έγκλημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών επιτρέπει τους αμυντικούς πολέμους και για αυτό δίνει το δικαίωμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας να επιβάλλει στρατιωτικές κυρώσεις για την διατήρηση της ειρήνης. Τα επιχειρήματα περί δίκαιου πολέμου διδάσκονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την Ορθοδοξία. .

Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή. Τo πώς ορίζεται η έννοια του δικαίου διαφέρει ανάλογα με τις θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πεποιθήσεις ενός έθνους, στα πλαίσια μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου. 

Επίσης δύο αντικρουόμενες εκδοχές για τα αίτια του πολέμου, είναι λογικό να παρουσιασθούν ως δίκαιες με αξιόπιστα επιχειρήματα επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Οι πόλεμοι αποδοκιμαζόταν εν μέρη στην αρχαία Ελλάδα, εν τούτοις η νομι­μότητα τους δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Oι αρχαίες Ελληνικές πόλεις έδιναν μεγάλη βαρύτητα στις αιτίες για την προσφυγή σε πόλεμο. "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους." 

Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn.,Berlin: Weidmann, 1951: 150-182).  (1) Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τα θαύματα, τις διδασκαλίες και την Ανάσταση του Χριστού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα. 

Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος. Μερικούς αιώνες αργότερα ο υποστράτηγος των ΗΠΑ Smedley Butler στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έγραψε ότι ο πόλεμος είναι μια απάτη. Σύμφωνα με τον Αμερικανό υποστράτηγο Butler στους πολέμους μόνο μια μικρή ομάδα μυημένων είναι ενημερωμένοι για την πραγματικότητα. 

Οι πόλεμοι είναι μια πραγματική απάτη που οργανώνεται προς όφελος ενός μικρού αριθμού ατόμων που ελέγχουν την εξουσία. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι πραγματοποιούνται σε βάρος των λαών και παράλληλα δίνουν το δικαίωμα σε έναν μικρό αριθμό να αυξήσει την περιουσία του. 

Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών. 

Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα. 

Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4).

Τα αρχαία χρόνια μεταξύ άλλων έλαβαν χώρα φοβεροί εμφύλιοι πόλεμοι τους οποίους πάντοτε υποκινούσε το Φοινικικό ιερατείο των Δελφών. Οι Δελφοί ήταν το μεγαλύτερο μαντείο της αρχαιότητας. Εκεί όλοι οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου όπως οι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι, οι Φρύγες, οι Λυδοι και οι Πέρσες, αναζητούσαν την πρόβλεψη των Φοινικικών ιερατείων για πάσης φύσεως ζητήματα. 

Όλοι οι αξιωματούχοι και οι θεσμικοί παράγοντες της Ανατολής κατέφευγαν στην θεϊκή ετυμηγορία. Μέσα από τους αιματηρούς εμφύλιους πολέμους και την Δελφική Αμφικτυονία, το Φοινικικό μαντείο υπήρξε παγκόσμιο πνευματικό, πολιτικό, οικονομικό και γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό κέντρο κατά τους αρχαίους αιώνες. Εκείνη την εποχή το μαντείο υπήρξε η ανώτατη πολιτική-στρατιωτική και οικονομική εξουσία των εθνών της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας καθόριζαν τις τύχες των κρατών της ανατολής. 

Εκείνοι αποφάσιζαν για την οικονομία, την πολιτική, τους πολέμους και τις κοινωνικές εξελίξεις. Δεν είναι σχήμα λόγου είτε υπερβολή καθώς το μαντείο αποτελούσε το διεθνές νομισματικό ταμείο του αρχαίου κόσμου !!! Πολλές Ελληνικές πόλεις κράτη καθώς και ξένα, διατηρούσαν στους Δελφούς θησαυροφυλάκια για την φύλαξη των προσφορών και των πολύτιμων αντικειμένων τους. 

Κανένας πόλεμος, καμία πολιτική-οικονομική, κοινωνική και πνευματική δραστηριότητα δεν γινόταν χωρίς την έγκριση του μαντείου. Οι Δελφοί απέκτησαν τεράστια δύναμη μέσα από τους πολέμους που υποκίνησαν και την ομοσπονδιακή ένωση δώδεκα φυλών Στερεάς και Θεσσαλίας (Δελφική Αμφικτυονία). Όλοι οι  "ιεροί" πόλεμοι προκλήθηκαν από τους ιερείς-θεουργούς του Φοίβου και του Savaziou. 

Η πολιτική σημασία των Δελφών ήταν τεράστια καθώς υποκινούσαν όλους τους πολέμους που έλαβαν χώρα κατά την αρχαιότητα. Ενδεικτικό ήταν ότι ο δεύτερος Ιερός πόλεμος, έγινε για τον έλεγχο του μαντείου-χρυσωρυχείου πάντα. Οι Αθηναίοι με παρότρυνση του Δελφικού ιερατείου βοήθησαν τους Φωκείς να εντάξουν το ιερό στην ομοσπονδία τους, προκαλώντας την οργή των Σπαρτιατών, οι οποίοι επανέφεραν προσωρινά τους Δελφούς στην πρότερη κατάστασή τους, αλλά οι Αθηναίοι αντεπιτέθηκαν και η πόλη αποδόθηκε τελικά στους Φωκείς. 

Μέχρι τον τρίτο Ιερό Πόλεμο όλα αυτά όταν με παρέμβαση του Φιλίππου οι Δελφοί επέστρεψαν στη Δελφική Αμφικτυονία, η οποία ελεγχόταν ωστόσο πια από τους πανίσχυρους Μακεδόνες. Ένας Δ’ Ιερός Πόλεμος θα ξεσπούσε λίγο αργότερα, καθώς το μαντείο παραήταν πλούσιο και σημαντικό για να μένει ανεξάρτητο. 

Κατά την εποχή των Περσικών πολέμων το Φοινικικό μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών και καλούσαν τους Έλληνες μέσω ψεύτικων χρησμών να μην πολεμήσουν. Ο σκοτεινός Διονυσιακός πολιτισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία Διονυσιακή θρησκεία, κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα, με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.  

Οι Φοίνικες ίδρυσαν το μαντείο των Δελφών. Από την Θήβα και τους Δελφούς προερχόταν όλα τα δεινά του Ελληνικού έθνους. Στην μυθολογία-ιστορία, αναφέρονται πολλοί χρησμοί του Φοινικικού μαντείου, για χιλιάδες-φοβερές θυσίες, στους «θεούς»-δαίμονες, της αρχαίας θρησκείας. Αμέτρητα ήταν τα αθώα θύματα, κυρίως αγνοί νέοι. Τα άτυχα παιδιά, θυσιάστηκαν από τους αιμοσταγείς-αλλοδαπούς ιερείς του παγανισμού, με εντολή του Δελφικού ιερού. Ο σκοτεινός παγανισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. 

Η αρχαία θρησκεία κατέστρεψε τον Ελληνισμό και παράλληλα  κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.  

Οι Φοινικικές ορδές κατέκτησαν τους Έλληνες με άγριες σφαγές και οργανωμένες γενοκτονίες. Απέσπασαν τις περιουσίες των αρχαίων Ελλήνων και τους έκαναν είλωτες όπως στην Σπάρτη. Τους επέβαλαν την θρησκεία τους, το δωδεκάθεο και χρησιμοποίησαν ακόμη και τα ιερά για την νέα θρησκεία. Εμφύλιοι πόλεμοι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών.  

Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα. 

Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4).

Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο για να τιμωρήσουν-πλήξουν και να απομακρύνουν από την εξουσία της Αθηναϊκής πολιτείας τον Περικλή και τους σοφούς φίλους του  Αναξαγόρα, Ιπποκράτη, Ηρόδοτο, Φειδία οι οποίοι αμφισβητούσαν την ύπαρξη των Ολύμπιων Θεών και με τις διδασκαλίες τους αποδομούσαν την ξενόφερτη θρησκεία από την Αίγυπτο. 

Ενδεικτικά αναφέρει ο Ευριπίδης : " Αν οι θεοί κάνουν αισχρές πράξεις δεν είναι θεοί¨ (Martin Nilson, "Η ιστορία της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας", σελίδα 287). Είναι γνωστό σε όλους ότι οι Ολύμπιοι δαίμονες διακατεχόταν από τις πιο ανώμαλες και παρά φύσιν σεξουαλικές επιθυμίες. 

Η Επιρροή του Αναξαγόρα, του Ιπποκράτη και των άλλων σοφών-φίλων του Περικλή στους Αθηναίους πολίτες ήταν πολύ μεγάλη και η Ολύμπια θρησκεία κινδύνευε με κατάρρευση. Για αυτό οι σατανικοί ιερείς υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, με στόχο την ανατροπή του Περικλή, την απομάκρυνση των "άθεων" φίλων του και τον περιορισμό της Ελληνικής φιλοσοφίας που άνθιζε στην Αθήνα. 

Στον αντίποδα στην Σπάρτη εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τόσο υψηλό φιλοσοφικό επίπεδο. Οι Μεσσηνιακοί πόλεμοι που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο, είχαν θρησκευτικό-πνευματικό κίνητρο. Εκεί έγιναν τρομερές ανθρωποθυσίες, όπως στα εκατομφόνια, από τους Σπαρτιάτες και τους Μεσσήνιους. Ακόμη γινόταν αμέτρητες θυσίες αιχμαλώτων στον Δία. Όμως μετά από τριακόσια χρόνια αγρίων πολέμων, απίστευτης γενοκτονίας, οι Σπαρτιάτες επικράτησαν και έκαναν τους Μεσσήνιους  είλωτες.  Το 660 π.Χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό τον τύραννο Κύψελο, έσφαξαν τους Κερκυραίους. 

Το απόγειον του ανθελληνισμού και του εωσφορισμού, ήταν η αποστολή 300 αιχμαλώτων αγοριών, στις Σάρδεις για να ευνουχιστούν προς τιμήν της Κυβέλης !!! Ο Σπαρτιάτης Κλεομένης το 505 π.Χ. σε μια από τις εκστρατείες του εναντίον των Αργείων, ανάγκασε τον άμαχο πληθυσμό, να καταφύγει στο "ιερό" άλσος. Στην συνέχεια έβαλε φωτιά και έκαψε πέντε χιλιάδες άμαχους. Απανθρακώθηκε-αφανίστηκε το άνθος των νέων του Άργους. Η ιδιότητά τους ως ικέτες των κοινών «θεών», δεν έπαιξε κανέναν απολύτως ρόλο. 

Μια ακόμη γενοκτονία προκάλεσαν οι τέσσερις φοβεροί ιεροί πόλεμοι, (595-332 π. Χ.), οι οποίοι για τριακόσια περίπου χρόνια αποδεκάτισαν την Ελλάδα. Ονομάστηκαν ιεροί, διότι έγιναν με υποδείξεις του μαντείου των Δελφών (Θουκυδίδης, Ιστορία Α΄3). 

Οι πόλεμοι έγιναν για να έχει την πολιτική-στρατιωτική και την οικονομική ηγεμονία όλων των Ελλήνων. Υπεύθυνοι για μια ακόμη φορά τα αδίστακτα Δελφικά Ιερατεία.  Ενδεικτικό της τρομερής γενοκτονίας, ήταν ότι το 219 π. Χ., ο επικεφαλής της Αιτωλικής Συμπολιτείας, ο στρατηγός Σκόπας κυριεύει το Δίον, την ιερή πόλη των Μακεδόνων και καταστρέφει τα πάντα. Γκρεμίζει όλα τα κτίσματα, και στην συνέχεια, πυρπολεί ακόμη και τους χώρους λατρείας. 

Οι ίδιες βαρβαρότητες έγιναν, και στο ιερό της Δωδώνης, από τον στρατηγό των Αιτωλών Δωρίμαχο. Στην συνέχεια, ο Φίλιππος με τους Μακεδόνες, πέρασαν σε αντίποινα, «πυρπόλησαν και κατεδάφισαν τα ιερά και ανέτρεψαν η κατέστρεψαν 2.000 ανδριάντες». Όμως δεν περιορίστηκαν στην Αιτωλία, αλλά εισέβαλαν και στην Αττική, το 200 π. Χ., όπως εξιστορεί ο Λίβιος, όπου ισοπέδωσαν, και τα μνημεία και ανέσκαψαν τους τάφους, διασκορπίζοντας τα οστά των νεκρών !!!

Από κάθε πόλεμο οι αλλοδαπό ιερείς των Δελφών απαιτούσαν ως θέληση του Ιουδαίου Απόλλωνα και του Φρυγικού Διόνυσου-Savaziou την δεκάτη από τα αιματοβαμμένα λάφυρα. Χαρακτηριστικό ήταν ότι είχαν την αναίδεια και την ανεντιμότητα να ζητούν από τις πόλεις ποσοστά ακόμη και από τους Περσικούς πολέμους, κατά τους οποίους το Δελφικό ιερό, ήταν με την πλευρά των ηττημένων και ομόθρησκων Περσών, καθώς έδινε αποτρεπτικούς χρησμούς, για να μην πολεμήσουν οι Έλληνες. Επίσης οι Φοίνικες ιερείς έδιναν χρησμούς παγίδες και υποδαύλιζαν τα μίση μεταξύ των αρχαίων πόλεων.   

Οι Έλληνες που επισκεπτόταν το Φοινικικό μαντείο, έβλεπαν κάθε φορά τα αιματοβαμμένα λάφυρα των εμφυλίων πολέμων. Το αποτέλεσμα ήταν φρικτό-οδυνηρό και δυσβάσταχτο, καθώς ενθυμούμενοι τι έγινε στο πρόσφατο παρελθόν, οδηγήθηκαν σε νέους εμφύλιες διαμάχες. Αρκετούς χρησμούς για τους Ελληνικούς εμφυλίους πολέμους τους είχε δώσει ο Φρυγικός "θεός" Savazios μαζί με τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων. 

Την εποχή των Περσικών πολέμων το μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών, και καλούσαν τους Έλληνες, μέσω ψευδοχρησμών να μην πολεμήσουν. Η Ελλάδα ήταν το κέντρο του πολιτισμού, εντούτοις όλοι οι σημαντικοί αρχαίοι Φιλόσοφοι διώχθηκαν, φονεύθηκαν και δημεύτηκαν οι περιουσίες τους. 

Σε κάθε πόλεμο που γινόταν με τους Πέρσες, οι Φοίνικες ιερείς έδιναν αποτρεπτικούς χρησμούς στους Έλληνες να μην πολεμήσουν, διότι οι Μηδοι ήταν ομόθρησκοι τους. Ενδεικτικός είναι ο χρησμός της Αριστονίκης η οποία προδοτικά είπε στους Έλληνες : “Τι κάθεσθε ταλαίπωροι, φύγετε στα πέρατα της γης, εγκαταλείψτε τις οικίες σας και την ακρόπολη σας. 

Ο ερχόμενος από την Ασία Άρης θα καταστρέψει τα πάντα, και όχι μόνον τα δικά σας τείχη, αλλά και τα τείχη των άλλων πόλεων θα απολεσθούν. Φύγετε λοιπόν από το οχυρό σας, έστω και αν αυτό γεμίζει θλίψη τις ψυχές σας. ” (Κ. Παπαρηγόπουλου Ιστορια Γ΄, σελίδα 94 και Ηρόδοτος-VII,140). Τους ίδιους χρησμούς έδωσε η Αριστονίκη και σε άλλες πόλεις όπως στους Αργείους και στους Κρήτες. Σε όλες αυτές τις πόλεις η Αριστονίκη είπε να τηρήσουν ουδετερότητα απέναντι στον πόλεμο Περσών–Ελλήνων και να υποταχθούν στους σατανιστές, βάρβαρους Ασιάτες εισβολείς (Ηρόδοτος .VII,148-169). Όταν οι Έλληνες αρχηγοί δεν δεχόταν αυτούς τους χρησμούς, γιατί ήθελαν να πολεμήσουν, τότε έδιναν νέους χρησμούς παγίδες.

Στις Πλαταιές οι θρησκευτικοί παράγοντες των Δελφών απαγόρευαν μέσω των χρησμών στους Έλληνες να πολεμήσουν. Ούτε να αμυνθούν δεν τους επέτρεπαν για να μην προσβληθεί ο δαίμονας Απόλλων. Είχαν περάσει πλέον αρκετές ημέρες όπου οι Έλληνες παρέμειναν παθητικοί-θεατές στον ίδιο τους τον θάνατο. 

Οι Έλληνες στρατιώτες τραυματιζόταν από τους Πέρσες χωρίς να έχουν το δικαίωμα να αμυνθούν, ενώ ταυτόχρονα εξαιτίας της παρατεταμένης απραξίας τελείωναν τα τρόφιμα και το νερό. Εκείνη ακριβώς την χρονική στιγμή έρχεται το τελειωτικό χτύπημα στους Έλληνες με έναν ακόμη “χρησμό” από την σφηκοφωλιά των Δελφών. Ο νέος κίβδηλος χρησμός έλεγε ότι εάν θέλουν οι Αθηναίοι να νικήσουν τους Πέρσες, θα πρέπει να εγκαταλείψουν της Πλαταιές και να πολεμήσουν στην Αττική, διότι εκεί υπάρχει ναός της Ίσιδας-Δήμητρας της εωσφορικής θεάς από την Αίγυπτο. 

Ο Έλληνας στρατηγός Παυσανίας με το επιτελείο του είδε τον θανάσιμο κίνδυνο και την ολοκληρωτική καταστροφή. Για αυτό σκέφτηκε όπως ο Παυσανίας και σε συνεννόηση με το επιτελείο του, έβαλαν τους Πλαταιείς να παραχωρήσουν τα εδάφη τους, στους Αθηναίους, ώστε να πολεμήσουν σε δικό τους έδαφος, με βάση τον ψευδοχρησμό. Το άριστο αυτό Ελληνικό σχέδιο ευνοούσε και το γεγονός ότι υπήρχε στις Πλαταιές, δαιμονικός ναός της Αιγύπτιας Ίσιδας-Δήμητρας, για αυτό θα ήταν σε θέση να κάμψουν αντιρρήσεις των Αθηναίων. Μετά από αυτό το πολύ ευφυέστατο τρόπο δεν χρειάστηκε να φύγουν καθόλου οι Αθηναίοι, διότι ήταν πλέον Αθηναϊκό έδαφος οι Πλαταιές, υπό την Αθηναϊκή εξουσία. 

Όμως για να είναι απολύτως σίγουρος ο Μέγας Παυσανίας και το επιτελείο του, έβαλαν τον στρατηγό Αρίμνηστο να πει στους Αθηναίους ότι είχε δεί “όνειρο”. Στο “όνειρο” εκείνο τον διέταζε ο αρχηγός των των θεών ο Δίας, να “μεταφέρει” στους Αθηναίους την εντολή του, να πολεμήσουν στις Πλαταιές, μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες. Οι αφελείς Αθηναίοι μετά από όλα όσα τους είπε, ο στρατηγός Αρίμνηστος, ήταν πλέον πεποισμένοι ότι έπρεπε να πολεμήσουν στις Πλαταιές, διότι αυτή ήταν η “εντολή” του Δια. Για αυτό οι Αθηναίοι έκαναν αμέσως ολόκληρο το Αιγυπτιακό τελετουργικό προς τιμήν της Δήμητρας. 

Με αυτόν τον τρόπο απέφυγαν οι πολυμήχανοι Έλληνες την θανάσιμη Φοινικική παγίδα από τους Δελφούς. Με αυτόν τον τρόπο έμειναν οι Αθηναίοι στις Πλαταιές, και όλοι μαζί οι Έλληνες πολέμησαν ενάντια στους Πέρσες με αποτέλεσμα μια ακόμη νίκη, η οποία τους εξασφάλιζε πλέον την πολυπόθητη ελευθερία. 

Μετά το τέλος της μάχης των Πλαταιών ο στρατηγός Παυσανίας, κατευθύνθηκε στην Φοινικική-Ιουδαϊκή Θήβα. Ο Έλληνας στρατηγός Παυσανίας απαίτησε να του παραδώσουν τους προδότες, οι οποίοι ήταν αρχηγοί των Φοινίκων της Θήβας και πολέμησαν με τους ομόθρησκους τους Πέρσες, ενάντια στους Έλληνες. Οι αρχηγοί των Φοινίκων ήταν ο Τιμηγενίδης και ο Ατταγίνης. 

Όμως οι υπόλοιποι Φοίνικες της Θήβας αρνήθηκαν στον Παυσανία, την παράδοση των ομοεθνών τους. Μάλιστα οι δολοπλόκοι Φοίνικες χρησιμοποίησαν και την προσφιλή τους διαχρονική τακτική, σε μια απέλπιδα προσπάθεια τους να αποφύγουν την παράδοση των αρχηγών τους. Για αυτό πρότειναν στον Σπαρτιάτη Παυσανία, ένα πολύ υψηλό χρηματικό ποσό, με σκοπό να τον εξαγοράσουν, ώστε να μην εκτελέσει τους προδότες. 

Όπως ήταν φυσικό ο στρατηγός Παυσανίας διότι ήταν γνήσιος Έλληνας αρνήθηκε την πρόταση των Φοινίκων-Σημιτών για δωροδοκία. Τότε αναγκάστηκαν να παραδώσουν στον Ήρωα Σπαρτιάτη Στρατηγό, τους Σημίτες αρχηγούς. Ένας εκ των αρχηγών ο Ατταγίνης ο οποίος πολέμησε μαζί με τους Πέρσες ενάντια στους Έλληνες, επέτυχε να διαφύγει κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων του Παυσανία με τους Φοίνικες-παγανιστές της Θήβας. Ο Έλληνας Παυσανίας οδήγησε τους προδότες Φοίνικες παγανιστές στην Κόρινθο, όπου τους εκτέλεσε για εσχάτη Προδοσία. 

Αυτός ήταν ένας ακόμη πολύ σοβαρός λόγος για τον οποίο τον είχαν κατηγορήσει άνανδρα-προδοτικά και θανατώθηκε, ως κοινός εγκληματίας, ο Παυσανίας από το Φοινικικό ιερατείο. Εάν ο Ήρωας-Σπαρτιάτης Στρατηγός Παυσανίας ήταν προδότης-Ιουδαίος και χρηματιζόταν όπως ισχυρίζονται οι μέτοχοι της Διονυσιακής κουλτούρας με κίβδηλες ιστορικές εργασίες, τότε θα αποδεχόταν την πρόταση να πάρει το υψηλό χρηματικό ποσό που πρότειναν οι Σημίτες της Θήβας, ώστε να μην εκτελέσει τους προδότες αρχηγούς τους. Επίσης εάν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες και o Παυσανίας ήταν "Ιουδαίοι" θα πολεμούσαν στο πλευρό των Περσών και των Σημιτών της Θήβας στην μάχη των Πλαταιών. 

Ο μεγάλος Παυσανίας σε σχέση με τους άλλους δύο Έλληνες αρχηγούς των Περσικών πολέμων, είχε κάνει ένα ακόμη μεγάλο επίτευγμα. Αυτό ήταν η θανάτωση των αρχηγών της Θήβας οι οποίοι πολέμησαν μαζί με τους υπόλοιπους Φοίνικες της Θήβας ενάντια στους Έλληνες κατά την μάχη των Πλαταιών. 

Ακόμη ο Εθνικός Ήρωας Λεωνίδας και οι 300 Σπαρτιάτες δεν θα έπεφταν στις Θερμοπύλες και οι Δωριείς Σπαρτιάτες-Λάκωνες δεν θα είχαν εκδιωχθεί από την Πελοπόννησο, δεν θα συμμετείχαν στην κάθοδο των Δωριέων, και δεν θα έπαιρναν στον Τρωικό πόλεμο εάν ήταν Ιουδαϊκής καταγωγής. Συνεπώς οι αρχαίοι Σπαρτιάτες δεν ήταν Ιουδαϊκής καταγωγής όπως ψευδώς αναφέρεται σε διάφορα ιστορικά άρθρα και εργασίες.

Εάν ήταν Ιουδαίοι οι Σπαρτιάτες δεν θα κατευθυνόταν ο Στρατηγός Παυσανίας στην Φοινικική Θήβα απαιτώντας την παράδοση των Ιουδαίων αρχηγών του Φοινικικού στρατεύματος που πολέμησε δίπλα στους Πέρσες. 

Οι Ιουδαίοι της Θήβας και γενικότερα οι Ιουδαίοι έχουν πολλούς αιώνες παράδοση στα πεδία των μαχών ενάντια στους Έλληνες. Επίσης στο πλευρό των Περσών και ενάντια στον Ηράκλειο και τον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό πολέμησαν Ιουδαίοι και Γερμανοί (Φράγκοι). Οι Ιουδαίοι συνέχισαν την παράδοση του μεγάλου προγόνου τους, του Φοίνικα Κάδμου και των Φοινίκων της Θήβας. 

Παρά το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος ισοπέδωσε την Ιουδαϊκή-Φοινικική Θήβα της Ελλάδας, οι Ιουδαίοι δεν αντέδρασαν. Προφανώς αυτό έγινε προς τιμήν της μεγάλης Μάγισσας-Θεουργού των Διονυσιακών-Καβειρίων μυστηρίων της Ολυμπιάδας. Οι Ιουδαίοι πολέμησαν ενάντια στον Χριστιανό αυτοκράτορα Ηράκλειο και δεν πολέμησαν ενάντια στον μέτοχο του Διονυσιακού πολιτισμού Αλέξανδρο !!!

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΔΩΡΙΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ-ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ. 

Ο μεγάλος Ρήτορας Ισοκράτης αναφέρει σχετικά με τους Ηρακλειδείς-Δωριείς, ότι όταν πέθανε ο Ηρακλής, οι γιοί και οι απόγονοί του οι λεγόμενοι Ηρακλείδες φοβούμενοι μήπως τους δολοφονήσει ο Σημιτικής καταγωγής Ευρυσθέας, ο σφετεριστής του Θρόνου των Αργείων κατέφυγαν στην Στερεά Ελλάδα. Όμως ο Ευρυσθέας πήγε στην Στερεά, για να τους βρει, και να τους σκοτώσει, φοβούμενος μήπως γυρίσουν, οι Ηρακλειδείς και του πάρουν την βασιλεία. Ωστόσο οι Αθηναίοι βοήθησαν τους Ηρακλείδες και σκότωσαν τον Ευρυσθέα.

Στην συνέχεια οι Ηρακλείδες μαζί με Δωριείς κατέβηκαν από την Β. Ελλάδα και την Πίνδο, στην Πελοπόννησο, και κατέλαβαν όλες σχεδόν τις πόλεις της Πελοποννήσου ( Σπάρτη, Μεσσήνη, Άργος κλπ.) Αυτό έγινε διότι η περιοχή αυτή ήταν βασιλική κληρονομιά των Ελλήνων Δωριέων, των γιών του Ηρακλή. Ακολούθως οι Δωριείς εγκατέστησαν τους απόγονους του Ηρακλή στον Θρόνο και παρεμειναν στην πατρίδα τους. (Ισοκράτης, Αρχίδαμος 16 – 19). Οι Δωριείς που εισέβαλαν στην Πελοπόννησο, ήταν τρεις φυλές, οι Πάμφιλοι, οι Υλλείς και οι Δυνάμεις.

Μόλις οι Δωριείς κατέλαβαν την Πελοπόννησο, οι Ηρακλείδες την μοίρασαν μεταξύ τους με κλήρο διαιρώντας την σε τρία μέρη: Το Άργος, δόθηκε στον Τήμενο,την Μεσσήνη, έλαβε ο Κρεσφόντης και την Λακεδαίμονα πήραν τα δυο αδέλφια Ευρυσθένης και Πρόκλης. Στους δυο τελευταίους ανήγαγαν την καταγωγή τους, οι βασιλιάδες της Σπάρτης και γι αυτό, άλλωστε, ήταν δύο στον αριθμό. 

Μετά την καταστροφή των Μυκηνών και της Τίρυνθας από τους εισβολείς, το Άργος έγινε η βάση των εξορμήσεων, του Δωρικού ήρωα Τέμενου, απόγονου του Ηρακλή. Ήταν ο μεγαλύτερος των τριών αδελφών, του Κρεσφόντη και Αριστόδημου, οι οποίοι κυρίευσαν την Πελοπόννησο. Οι γιοι και οι γαμπροί του διαδοχικά Δειφόντης, Φάλκης, Κεισος, κατέλαβαν την Τροιζήνη, Επίδαυρο, Αίγινα, Σικυών και Φλιούντα, οι οποίες έγιναν Δωρικές αποικίες.

Οι Δωριείς μέχρι να καταλάβουν την Πελοπόννησο προκειμένου να επανέλθουν οι Ηρακλείδες στον θρόνο του Άργους, αλλά και για να βρουν οι Δωριείς καλύτερες συνθήκες ζωής σε σχέση με τα μέρη που έμεναν στα βουνά του Ολύμπου και τις Πίνδου, έκαναν αρκετές επιχειρήσεις. Αυτές της πολεμικές επιχειρήσεις, τις έκαναν οι Ηρακλειδείς Κρεσφόντης, Τέμενος και Αριστόδημος. Ο Αριστόδημος πέθανε στην Ναύπακτο, χτυπημένος από κεραυνό, αφήνοντας πίσω τα παιδιά του, Ευρυσθένη και Πρόκλη.

Εκείνοι πέρασαν τον κόλπο και αποβιβάστηκαν στην Αχαΐα, όπου και πολέμησαν νικώντας τον άρχοντα της Πελοποννήσου, Τισαμένη. Όταν η Δωρική φαλαγγα έφθασε στην περιοχή της Λακωνίας και της Μεσσήνας, επικεφαλής ήταν ο Κρεσφόντης, ο οποίος κατοίκησε την εύφορη πεδιάδα της Πάμεσου. Οι Ηρακλειδείς ήταν ιδαιτέρως μισητοί, από τους αλλοδαπούς παγανιστές, για αυτό και τους κατεδίωξαν τόσο πολύ άγρια, καθώς ήταν οι πρώτοι Έλληνες, οι οποίοι, κατέκτησαν την Σημιτική-Φοινικική Τροία. 

Επίσης πατέρας της ιστορίας Ηρόδοτος αναφέρει στο έργο του Κλειώ (56-57), ότι οι Δωριείς, διωκόμενοι από την Πελοπόνησο, αρχικά κατοικούσαν στην Φθιώτιδα. Την εποχή του βασιλιά Δώρου, οι Δωριείς διωκόμενοι από τους αλλοδαπούς Καδμείους, πήγαν στις πλαγιές της Όσσας, και του Ολύμπου, στην χώρα που ονομάζεται Ιστιαιώτιδα. Από εκεί τους κυνήγησαν οι αλλοδαποί βάρβαροι, οι Καδμείοι, για αυτό αναγκάστηκαν να πάνε στην Πίνδο. Όσοι από τους Δωριείς παρέμειναν στην Μακεδονία, έγιναν γνωστοί με το όνομα έθνος Μακεδνό, δηλαδή Μακεδόνες. 

Οι υπόλοιποι Δωριείς, αποφάσισαν να περάσουν στην αντεπίθεση, με σκοπό να πάρουν πίσω τα εδάφη τους, από τους αλλοδαπούς σκλάβους Σημιτικής-Φοινικής καταγωγής. Οι Έλληνες Δωριείς (Ηρακλειδείς) κατάλαβαν ότι εξαιτίας της υποχωριτικότητας τους, θα είχαν πάρα πολύ άσχημο τέλος, από τους αλλοδαπούς σκλάβους του παγανισμού. Αντιλήφθηκαν οι Δωριείς, ότι η Πίνδος, δεν θα ήταν ο τελικός τους προορισμός. 

Αυτό διότι οι αλλοδαποί Καδμείοι είχαν σκοπό να τους καταδιώξουν, μέχρι να τους πετάξουν μέσα στον Δούναβη. Τότε οι Έλληνες Δωριείς, αποφάσισαν να σταθούν στο ύψος τους, και σταμάτησαν, να πολεμήσουν, για να κερδίσουν πίσω τις ζωές τους, και την πατρίδα τους. Αυτή ήταν η γνωστή κάθοδος των Δωριέων. Στην ανύψωση του ηθικού, για την αντεπίθεση των Δωριέων, συνέβαλε και η νίκη των Ελλήνων, επί των βάρβαρων Φοινικικής καταγωγής Τρώων, όπως μας αναφέρει ο Ισοκράτης στο έργο του, Ελένης Εγκώμιον. 

«Εξαιτίας αυτής της νικηφόρου εκστρατείας των Ελλήνων στην Τροία, επήλθε τόσο μεγάλη μεταβολή, ώστε ενώ προηγουμένως οι βάρβαροι, που ζούσαν δυστυχισμένοι στους τόπους τους, και ο Δαναός, ενώ έφυγε από την Αίγυπτο, κατέλαβε το Άργος, ο Κάδμος ο Σιδώνιος έγινε βασιλιάς της Θήβας, οι Κάρες αποίκησαν τα νησιά και ο Πέλοπας κυρίευσε την Πελοπόννησο, οι μετά από αυτού του πολέμου, το γένος μας γνώρισε τόση ακμή, ώστε κατάφερε να αφαιρέσει από τους βάρβαρους μεγάλες πόλεις και τεράστιες εδαφικές εκτάσεις» (Ισοκράτης Ελένης εγκώμιον 68 – 69), στο τέλος του έργου, τελευταία παράγραφος. 

Δυστυχώς αποτελεί κοινό μυστικό ότι ένα τμήμα του Ισραηλινού έθνους απαγορεύει στην Ελλάδα να αξιοποιήσει Γεωπολιτικά την ιστορία στα πλαίσια της Εθνικής μας επιβίωσης. Για αυτό έχουμε όλη αυτή την συστηματική πλαστογράφηση της Ελληνικής ιστορίας εδώ και αρκετούς αιώνες. Στον αντίποδα οι Ισραηλινοί αξιοποιούν σε υπερθετικό βαθμό την ιστορία τους.  

Με βάση τις αναφορές όλων των μεγάλων Ελλήνων Σοφών (Αριστοκλής, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Διόδωρος, Εκαταίος), στην αρχαία Ελλάδα έγινε εισβολή από  Φοίνικες-Σημίτες. 

Για αυτό στον Πανηγυρικό λόγο του μεγάλου Ρήτορα Ισοκράτη, υπάρχει ένα πολύ σημαντικό σημείο. Τον λόγο αυτό τον είχε γράψει για να διαβαστεί στην εκατοστή Ολυμπιάδα. Ενδεικτικό ήταν ότι τον λόγο αυτό τον έγραφε επί δέκα συναπτά έτη.

Μετά από τόσες γενοκτονίες και κακουργίες των Φοινίκων Ιουδαίων στην αρχαία Ελλάδα, βλέπουμε στον Πανηγυρικό λόγο του μεγάλου Ρήτορα να υπάρχει ξεκάθαρα αναφορά για Φοινικική εισβολή, Τις ίδιες αναφορές σχετικά με την Φοινικική εισβολή-γενοκτονία κάνει ο μεγάλος Ισοκράτης στο έργο του Ελένης Εγκώμιον. Όπως θα δούμε αναλυτικά στην συνέχεια της επιστημονικής μου εργασίας, ο Ισοκράτης απορεί πως οι Φοίνικες Κάδμος, Δαναός, Αίγυπτος, Λυγκέας και άλλοι από ρα Αιγυπτιακά δεσμά κατέληξαν ελεύθεροι και έγιναν βασιλείς των αρχαίων Ελλήνων.    

Έχουν περάσει μερικοί αιώνες, από την εισβολή, στην Ελλάδα, των σκλάβων, Σημιτικής-Φοινικικής καταγωγής, με συνέπεια, να έχουμε βαρβαρόμικτους πληθυσμούς. 

Από τον λόγο, του Μεγάλου Ισοκράτη είναι ολοφάνερο, οτι είχε γίνει εισβολή πιστών του Διονυσιακού πολιτισμού (Φοίνικες) στην αρχαία Ελλαδα.  Σε διαφορετική περίπτωση δεν υπήρχε καμία αιτία και κανένας λόγος, να κάνει όλες αυτές τις αναφορές περι εισβολέων και βαρβάρων.  Αναφέρει ενδεικτικά, ο Ισοκράτης :  

“Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ’ ἐρήμην καταλαβόντες οὐδ’ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ’ οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν, ὥστ’ ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες”.  

“Κατοικούμε σ’ αυτήν την χώρα, χωρίς να έχουμε εκδιώξει άλλους από εδώ, ούτε την καταλάβαμε βρίσκοντάς την έρημη, ούτε είμαστε μιγάδες ανακατεμένοι από διάφορα έθνη ανθρώπων, αλλά υπάρχουμε καλώς και γνησίως, διότι κατέχουμε την χώρα στην οποία γεννηθήκαμε και ζούμε καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας μας, καθώς είμαστε αυτόχθονες”.

Μια ανεκτίμητη ιστορική πληροφορία μας δίνει ο Πλούταρχος σχετικά με την προέλευση του Ελληνικού Αλφάβητου και την αρχαιότητα του Ελληνικού πολιτισμού.

Η αναφορά του Αρχιερέα των Δελφών είναι βαρυσήμαντη καθώς ήταν μέτοχος της Διονυσιακής Κουλτούρας και μεγάλος πολέμιος του Αριστόκλειου πολιτισμού. 

Ο ιστορικός, φιλόσοφος, βιογράφος και θεουργός Πλούταρχος  δίνει μια πολύ σημαντική πληροφορία στο έργο του, με τίτλο “Περί Σωκράτους Δαιμονίου”. Εκεί αναφέρει ότι όταν ο Βασιλιάς Αγησίλαος άνοιξε τον τάφο της Μητέρας του Ηρακλή  (Αλκμήνη), βρήκε μέσα ένα κείμενο και κάποιες επιγραφές.

Τότε αποφάσισε να στείλει τον Σπαρτιάτη Αγητορίδα ως πρεσβευτή της Σπάρτης στην Αίγυπτο, για να μάθει από πότε χρονολογούνται τα ευρήματα. Εκείνη την εποχή Φαραώ ήταν ο Νέκταβι. Μετά από τρεις ημέρες ο Αρχιερέας Χόνουφι, απάντησε στον Φαραώ και στον Αγητορίδα, ότι το αλφάβητο αυτό το γνώριζε ο Ηρακλής και όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες, της εποχής του, και ότι το αλφάβητο αυτό, ξεκίνησε στα χρόνια του Πρωτέα. 

Επίσης εξήγησε, ότι το κείμενο έγραφε, τα εξής : ”Να τιμούν οι Έλληνες τους “θεούς” και να λύνουν της διαφορές, τους μέσα από τους φιλοσοφικούς διαλόγους, και την ρητορική. Από τα αρχαία χρόνια, οι ήρωες, δεν πολεμούν, μόνο με τα όπλα, στα πεδία των μαχών, αλλά και με τον γραπτό-προφορικό λόγο, την Φιλοσοφία, και την Ρητορική.

ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Ανθελληνισμός και από την ιστοσελίδα OODEGR.COM !!! 

[7] ‘Οὐ γὰρ οὖν’ εἶπεν ὁ Φειδόλαος· ‘ἀλλὰ τοῦτον μέν, ὅταν ἥκῃ πρὸς ἡμᾶς, δεξόμεθα· νυνὶ δ´ ὑπὲρ ὧν ἀρτίως ἠποροῦμεν, ὦ Σιμμία, γραμμάτων, εἴ τι γιγνώσκεις πλεῖον ἐξάγγειλον ἡμῖν· λέγονται γὰρ οἱ κατ´ Αἴγυπτον ἱερεῖς τὰ γράμματα συμβαλεῖν τοῦ πίνακος, ἃ παρ´ ἡμῶν ἔλαβεν Ἀγησίλαος τὸν Ἀλκμήνης τάφον ἀνασκευασάμενος.’ καὶ ὁ Σιμμίας εὐθὺς ἀναμνησθείς ‘οὐκ οἶδ´’ ἔφη ‘τὸν πίνακα τοῦτον, ὦ Φειδόλαε, γράμματα δὲ πολλὰ παρ´ Ἀγησιλάου κομίζων Ἀγητορίδας ὁ Σπαρτιάτης ἧκεν εἰς Μέμφιν ὡς Χόνουφιν τὸν προφήτην, - - - ποτὲ συμφιλοσοφοῦντες διετρίβομεν ἐγὼ καὶ Πλάτων καὶ Ἐλλοπίων ὁ Πεπαρήθιος. ἧκε δὲ πέμψαντος βασιλέως καὶ κελεύσαντος τὸν Χόνουφιν, εἴ τι συμβάλλοι τῶν γεγραμμένων, ἑρμηνεύσαντα ταχέως ἀποστεῖλαι· πρὸς ἑαυτὸν δὲ τρεῖς ἡμέρας ἀναλεξάμενος βιβλίων τῶν παλαιῶν παντοδαποὺς (579) χαρακτῆρας | ἀντέγραψε τῷ βασιλεῖ καὶ πρὸς ἡμᾶς ἔφρασεν, ὡς Μούσαις ἀγῶνα συντελεῖσθαι κελεύει τὰ γράμματα, τοὺς δὲ τύπους εἶναι τῆς ἐπὶ Πρωτεῖ βασιλεύοντι γραμματικῆς, ἣν Ἡρακλέα τὸν Ἀμφιτρύωνος ἐκμαθεῖν, ὑφηγεῖσθαι μέντοι καὶ παραινεῖν τοῖς Ἕλλησι διὰ τῶν γραμμάτων τὸν θεὸν ἄγειν σχολὴν καὶ εἰρήνην διὰ φιλοσοφίας ἀγωνιζομένους ἀεί, Μούσαις καὶ λόγῳ διακρινομένους περὶ τῶν δικαίων τὰ ὅπλα καταθέντας. ἡμεῖς δὲ καὶ τότε λέγειν καλῶς ἡγούμεθα τὸν Χόνουφιν καὶ μᾶλλον ὁπηνίκα κομιζομένοις ἡμῖν ἀπ´ Αἰγύπτου περὶ Καρίαν Δηλίων τινὲς ἀπήντησαν δεόμενοι Πλάτωνος ὡς γεωμετρικοῦ λῦσαι χρησμὸν αὐτοῖς ἄτοπον ὑπὸ τοῦ θεοῦ προβεβλημένον. 

https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%AF_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A3%CF%89%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82_%CE%B4%CE%B1%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85_(%CE%A0%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%BF%CF%82)

(1) Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι πλέον εκτός ελέγχου και τα πράγματα είναι πολύ επικίνδυνα για το έθνος. Σε παρουσίαση βιβλίου δύο εκ των ομιλητών έκαναν αναφορά για Σημιτική καταγωγή των σύγχρονων Κρητικών. 

Σφοδρές αντιδράσεις προκάλεσε στην Κρήτη η τοποθέτηση δύο αρχαιολόγων στο Επιμελητήριο Ηρακλείου. Σύμφωνα με αναφορές ένας από τους δύο επιστήμονες ήταν η διευθύντρια του Εθνικού Αρχείου Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού, Μ. Τσιποπούλου. Αμφισβήτησαν την Ελληνικότητα των Κρητικών, τους οποίους εμφανίζουν ως απογόνους των Εβραίων.

Ενδεικτικό ήταν ότι όταν αντέδρασε το ακροατήριο, η διευθύντρια Μ. Τσιποπούλου ζήτησε την γνώμη για την καταγωγή των Μινωιτών, του επιμελητή της έκδοσης  αρχαιολόγου Κωστή Χριστάκη, ο οποίος ήταν στο πάνελ και ο οποίος είπε ότι : "Είτε αρέσει, είτε δεν αρέσει σε κάποιους οι Μινωίτες ήταν σημιτικό φύλο". Αυτά δήλωσε με εμφατικό  τρόπο και ο δεύτερος αρχαιολόγος-ομιλητής. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν οι δύο αρχαιολόγοι τα είπαν όλα αυτά σκόπιμα. Φυσικά υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην έχουν επαρκείς γνώσεις.

Οι αναφορές αυτές έγιναν κατά την παρουσίαση της έκδοσης «Κρητών Επιχειρείν», όπου καταγράφεται διαχρονικά η σχέση των Κρητών με το εμπόριο, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Εκτός από τους Σπαρτιάτες και οι Κρητικοί έγιναν "Ιουδαϊκής" καταγωγής !!! Δυστυχώς αυτά τα αισχρά και συγκλονιστικά διαβάζουμε στο Ελληνικό διαδίκτυο. 

• Tweet
• Share
• Share
• Share
• Share