Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Φοίνικες Ιουδαίοι. Μέρος Β.
MYTILENEPRESS
Η Αταργάτη Στο συμπόσιο που περιγράφει ο Αθήναιος δεν παρατέθηκαν ψάρια, από σεβασμό σε ένα Σύριο συνδαιτημόνα, τον Ουλπιανό.
Μytilenepress : Αν και δεν συμφωνώ σε όλα όσα έχει γράψει σχετικά με τον Χριστιανισμό ο Δημήτρης Σκουρτέλης, εν τούτοις οι έρευνες του σχετικά με την ξενόφερτη Ολύμπια Θρησκεία, τους Φοίνικες Ιουδαίους και τις Φοινικικές-Ιουδαϊκές θεότητες είναι πολύ αξιόλογες.
Ο *(κρυφός)*σεβασμός στη *«πάτρια»*ψαρολατρία δεν είχε υποχωρήσει. Από τον Όμηρο, που δεν τολμά να περιγράψει γεύμα με ψάρι, φτάνουμε στον Ι.Χ.Θ.Υ.Σ. (Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ) των Χριστιανών, και καταλήγουμε στη λιμνούλα στη Δαμασκό, με τα Ιερά Ψάρια του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου, της Δερκετώς και του Μόψου, ένα τοπικό… Μουσουλμανικό προσκύνημα! Αυτό είναι πάτρια θρησκεία -ευτυχώς που υπάρχουν τα Ομηρικά έπη, οι Χριστιανοί και οι Μουσουλμάνοι να μας την θυμίζουν!
Η ειρωνεία των Ελλήνων πήγαινε κι’ ερχότανε, παρ’ όλο που η «θεά Συρίας» λατρεύονταν και εδώ. Κάποιος Δωρίων πρόσταξε το δούλο του να του λέει ονόματα ψαριών. Όταν αυτός άρχισε να τα απαριθμεί, ο Δωρίων του είπε:«σε διέταξα να λες ονόματα ψαριών, όχι θεών». Άλλη ειρωνική έκφραση: «οι γλάροι θα γίνουν Σύριοι». (θα πάψουν να τρώνε ψάρια, άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς) Η θεά Αταργάτη, (**:Δερκετώ -ο Στράβων την λέει Αθάρα ) ονομάζονταν στην πραγματικότητα… Γάτη, λέγανε ειρωνικά και σατιρικά οι Έλληνες, και καταβρόχθιζε όλα τα ψάρια, και γι’ αυτό απαγόρεψε στους Σύριους να τα τρώνε, ενώ απαιτούσε να της τα θυσιάζουν. Φαίνεται πως συγκρούστηκε με το γιο του Απόλλωνα Μόψο, και καταποντίστηκε στη λίμνη της Ασκαλών. Η πτώση της θεάς και η μεταμόρφωσή της σε ψάρι, είτε από την Αφροδίτη, είτε από τον Απόλλωνα, υπονοούν κάποια αρχαία θρησκευτική διαμάχη. Η ιστορία του Πύθωνα σε Συριακή έκδοση.
Οι Ελ «Ελ»–«Ηλ»-«Αλ»(είναι θέμα προφοράς ή μεταγραφής) στα Φοινικικά-Εβραϊκά σημαίνει «θεός». Ο Βα-άλ της Παλαιάς Διαθήκης, ο Αλ-λάχ των Μουσουλμάνων. Υιοθετήθηκε σαν «Ήλιος» στα Ελληνικά, κατάλοιπο πανάρχαιας ηλιολατρείας. Η λέξη απαντά και σαν*«ηέλιος», «αέλιος»,«ηλ»,** «άλιος», και «αβέλιος».* ***«Αλιεία»***ήταν η γιορτή του Ήλιου στη Ρόδο. «*Έλη» (η)*είναι η ακτίνα του Ήλιου. «Ηλέκτωρ» είναι ο λαμπερός.
Ο Ήλιος συνδέθηκε με τον Δία και τον Απόλλωνα, και τελικά ταυτίστηκε με τον τελευταίο. Οι αρχαίοι πίστευαν πως η αρχική θρησκεία της ανθρωπότητας ήταν η λατρεία των Ουρανίων Σωμάτων και της Γης. «Τον πάντων θεών πρόμον Άλιον» *(τον πρώτο απ’ όλους τους θεούς, τον Ήλιο)Σε αυτές τις δυο θεότητες (Ήλιο και Γη) ορκίζεται ο Αγαμέμνων στην Ιλιάδα, ενώ θεωρεί πεντακάθαρα τον Δία ως Τρωικό θεό, στον οποίο ορκίζεται επίσης. *(«Ίδηθεν μεδέων», κυβερνά από την Ίδη[της Τρωάδας]ο Δίας, του ξεφεύγει…* )* Η Φοινικική θρησκεία ξεκίνησε σαν Ηλιολατρεία. «τον Ήλιο, πίστευαν πως ήταν θεός, άρχοντας του ουρανού, και τον αποκαλούσαν Βεελσάμη,»[Βαάλ-Σαλάμ]«που για τους Φοίνικες είναι κύριος του ουρανού, και για τους Έλληνες είναι ο Δίας»…«ο Κρόνος λοιπόν, που οι Φοίνικες αποκαλούν Ηλ»** Η λέξη κατέληξε να σημαίνει «θεός». Τον Ηλ – Ελί καλεί ο Χριστός στον Σταυρό. Άλλη Βιβλική επίκληση: «Αδωναΐ Κύριε Ελωέ Σαβαώθ» «Περιέργως», η λέξη απαντάται στην Παλαιά Διαθήκη και στον πληθυντικό! ***(Ελοχείμ)***Σύμφωνα με τους Φοίνικες, έτσι ονομάστηκαν αρχικά οι σύμμαχοι του Κρόνου. (Ηλ). Οι Φοινικικοί θεοί άφησαν παντού την επωνυμία τους (Ελ-Αλ-Ηλ = θεός) στην Ελλάδα, δείχνοντας σαφώς την καταγωγή των «Ολύμπιων».Fέλχανοαποκαλούσαν το Δία στην Κρήτη, Αλέα την Αθηνά στην Αρκαδία, Αλέκτορα στην Αθήνα, και Ελλωτία στην Κόρινθο.
Την έλεγαν και Ελεσίη. Ελωαίο αποκαλούσαν τον«δύοντα και ανατέλλοντα» Ήλιο, και τον Ήφαιστο, δηλαδή *«θεούς».«Ελάπεδον»,*** είναι το*«πεδίο του Ελ»* το τέμενος, ιερός τόπος, ναόςδηλαδή και «ελατήριον απόβαμμα», είναι το νερό των καθαρμών, το θεϊκό νερό του Ελ. «Ηλίβατος» είναι ο υψηλός θρόνος του Δία, αλλά και ο Τάρταρος, ενώ ο αρχαίος Παράδεισος είναι τα «Ηλύσια» Πεδία, τρεις τόποι θεών, δαιμόνων και μακάρων – των Ελ. Από εκεί προέρχεται και ο ***Όλυμπος.***Το όνομα του Απόλλωνα – Απαλιούνας περιέχει, επίσης, το συνθετικό «Αλ» «Ελ», ειδικά στον τύπο «Απέλλων», μια κοινή παραλλαγή του ονόματος του θεού, που μπορεί να ήταν και η αρχική.
Η Αλαλά, ήταν προσωποποιημένη σε θεότητα, «Πολέμου θυγάτερ». Ο «αλαλαγμός» που σημαίνει «πολεμική κραυγή», έχει και την έννοια της θορυβώδους λατρείας των θεών, του ύμνου και της υψίφωνης επίκλησης στους «Ελ»– «Αλ». «Είναι συνήθειο αυτό, να προσφέρουμε στο θεό τον αλαλαγμό» «παιάνισε ιερό και ευμενή αλαλαγμό» λέει και ο Αισχύλος.«Το λέμε και για τις βακχικές τελετές». «Είναι επινίκιος ύμνος». «Η θεά ευχαριστήθηκε από τον αλαλλαγμό».** «αλάλαξαν στον Ενυάλιο».
«Ο Μελάμπους πήρε τους δυνατότερους νέους και τις καταδίωξε από τα βουνά στη Σικυώνα, με αλαλαγμό και κάποιου είδους ένθεο χορό».. Και στην Παλαιά Διαθήκη: «αλαλάξατε τω Κυρίω πάσα η γη». Η λατρεία με τύμπανα, όργανα και κραυγές ήταν χαρακτηριστικό της Φρυγικής αλλά και της Εβραϊκής λατρείας.«και ο Δαυίδ και όλος ο λαός του Ισραήλ ανέβασαν την Κιβωτό με κραυγές και ήχους σάλπιγγας» ****Αλαλαγμός και ένθεος χορείατου Μελάμποδα. ***Χάβρα Ιουδαίων,***που λένε… Αχ, Έλληνες, αιώνια παιδιάΤο***«αλέγω»,*** σημαίνει «φροντίζω, συγκαταλέγω, με μέλει για κάτι», αλλά κυρίως «ευλαβούμαι, σέβομαι» (τους Ελ)***(«βωμών αλέγοντες ουδέν»)***Το «αλέξω», «αλέξησις», = προστατεύω, αποκρούω, υπονοεί θεϊκή βοήθεια κάποιου «Ελ». Ο «άλκιμος», ο δυνατός, είναι χαρακτηριστικό ενός «Ελ».
Το «ελινιώ», σημαίνει «υμνώ». Το «ελίσσομαι» αρχικά σήμαινε**:** «παρακαλώ με λιτανεία» και «ικετεύω». (τους «Ελ») Η αρπαγή της Ευρώπης, μια Εθνική Εορτή που μας έφερε το φως της Φοινίκης Υπήρχε και γιορτή σε πολλά μέρη της Ελλάδας, που ονομάζονταν Ελλώτια. Γιορτάζονταν εκεί η αρπαγή της Ευρώπης, της Φοινίκισσας κόρης του βασιλιά της Τύρου Αγήνορα και αδελφής του Κάδμου, από τον Δία. Την Ευρώπη αποκαλούσαν «Ελλωτίδα» (:θεϊκή) Έτσι, αποδείχνεται πεντακάθαρα η καταγωγή των θεϊκών επιθέτων με ρίζα «Ελ»–«Ηλ»-«Αλ».** Η γιορτή των Ελλωτίων ήταν ουσιαστικά εορτασμός της πρώτης Μυθολογικής επαφής Ελλάδας – Φοινίκης, μέσω του Δία και της Ευρώπης. **Δηλαδή, γιόρταζαν το τέλος της παλιάς θρησκείας.**Αλλά και τα ψάρια λέγονταν και «Έλλοπες»… ****γιατίήταν ιερά, τόσο στη Συρία όσο και στην… Ιλιάδα, όπου αναφέρεται «ιερός ιχθύς». Δεν ετυμολογώ και το «Ελλάς» από τους Ελ, σαν κάτι Ιουδαιοπατριώτες, μάλλον γιατί ήδη βρίσκομαι ένα βήμα πριν την αυτοκτονία… Η απάτη των Ελ Ο Αριστοφάνης έφτασε στο σημείο να αποκαλέσει τον Δία: «Ευρύβατον», «υποθέτοντας πως ο Δίας μεταμορφώνονταν και πλούτιζε και έκανε πανουργίες». Ο Ευρύβατος ήταν υπαρκτό πρόσωπο, έζησε επί Κροίσου, και συμβόλιζε την πονηρία.
Οι χαρακτηρισμοί του Δία ως νέου, άδικου, σκληρού και επίορκου θεού, δεν έγιναν από τους Χριστιανούς, αλλά από τον Αισχύλο, που ξεσπά με μανία πάνω στους νέους θεούς στο έργο του «Προμηθέας Δεσμώτης», που θα έπρεπε να μελετήσουν λίγο και οι θαυμαστές του Δωδεκάθεου… Σώζεται και μια παροιμία: «Πόρρω Διός τε και κεραυνού» (μακριά απ’ τον Δία και τον κεραυνό [του]) Ο Απόλλων λέγονταν «Λοξίας» (=αυτός που τα λέει λοξά) για τους διφορούμενους χρησμούς του. Ακόμη, το ψέμα λέγονταν «Φοινικικόν», «εξ αιτίας όσων ψεμάτων λέγονται για το φίδι, τους Σπαρτούς» [Θηβαίους] «και τον Κάδμο». (που ήταν Φοίνικας και ιδρυτής της Θήβας) Προς τιμή του Διόνυσου και της Αθηνάς γιόρταζαν τα «Απατούρια».
Η Αθηνά και η Αφροδίτη ονομάζονταν «Μαχανίτιδες». (Μηχανή=τέχνασμα) Η εξαπάτηση, λοιπόν, συνδέεται με τους νέους θεούς, και θα γέμιζα βιβλίο με ανάλογα παραδείγματα. Αυτό φαίνεται και στη χρήση των λέξεων σχετικών με τους *«Ελ».Η διπλή αυτή σημασία των λέξεων από το«ελ», Ιερήκαι **Υβριστική,**δείχνει την αντιφατική φύση της ξενόφερτης«πάτριας»*θρησκείας μας. Υπάρχουν γλωσσικά κατάλοιπα της πρώτης, αρνητικής αντίδρασης των Ελλήνων στη λατρεία των «Ελ». Πάνω απ’ όλα, σημειώνουμε τη λέξη «άλωσις» και τα άπειρα παράγωγά της, («αλιτήριος») που δείχνει την καταστροφική δύναμη των Ελ. «Άλιος» σήμαινε μάταιος, ανωφελής. («άλιον βέλος» =άστοχο) Ακόμη επισημαίνω το ρήμα «ηλαίνω» = πλανώμαι τον νουν, είμαι μωρός, μωραίνω τα επίθετα«ηλεμάτοςκαι «αλεμάτος», = μάταιος, κούφος, μωρός, ανόητος, μηδαμινός και*«ηλεόφρων»* = ηλίθιος. «Έλλερος»** = «κακός». Το ρήμα «ελεφαίρω» και «ελεφέρομαι» σημαίνει εξαπατώ, αποπλανώ, βλάπτω, παραπλανώ με μάταιες ελπίδες, καταστρέφω, ****ενεργώ όπως οι ξένοι θεοί, οι «Ελ». Ο Απόλλων στην Ιλιάδα, «ελεφηράμενος» τον Διομήδη, του πετά το μαστίγιο από τα χέρια πάνω από το άρμα του. «Έργα θεών» λέει ο Όμηρος, όταν κόβεται το κοντάρι του Αίαντα από μια σπαθιά του Έκτορα…
Αυτό ήταν το ***«έργο»***των νέων «Ελ» (=θεών) ειδικά του Απόλλωνα και της Σφίγγας-Πυθίας, με το Μαντείο τους. Η εξαπάτηση. Η λέξη Ελ (= ξένος = ψεύτικος) θεός, ταυτίστηκε με το «απατεώνας»! Στην Οδύσσεια, ο Όμηρος προσπαθεί να διορθώσει τα πράγματα. Κάνοντας μάθημα… ετυμολογίας (!) μας βεβαιώνει πως το «ελεφαίρω» προέρχεται από την απατηλή πύλη των ονείρων, που είναι φτιαγμένη από… ελεφ-αντοκόκαλο. ****Δεν είναι η μόνη προσπάθεια του Ομήρου να μπαλώσει τα αμπάλωτα των «Ελ» του Ολ-ύμπου… Αλλά και σε αυτόν, η Ήρακαι ο (θεός)Ύπνος σφραγίζουν την συμφωνία τους με όρκους στους… παλιούς θεούς, ξεχνώντας τη… Στύγα, που θέλανε να ορκιστούν αρχικά! «Μάρτυροι ωσ’ οι ένερθε θεοί Κρόνον αμφίς εόντες» (Να είναι μάρτυρες οι κάτω θεοί, που είναι γύρω από τον Κρόνο) Αυτοί ήταν οι Τιτάνες, οι παλιοί θεοί. Αυτοί δεν ελεφαίρονταν, και μπορούσες να τους εμπιστευθείς σε έναν όρκο… Στα ζόρικα, οι Έλληνες επικαλούνταν πάντα τους Τιτάνες: «Τιτάνας βοάν, γιατί βοηθούσαν και άκουγαν τους ανθρώπους…» Δήλος και Τύρος, «οι άγιες νήσοι», και πολλά και διάφορα άλλα … Η λέξη «Αστήρ» υπάρχει σε όλες τις Δυτικές γλώσσες και προέρχεται από την θεά Ιστάρ – Αστάρτη, που σημαίνει «πρωινό άστρο» στα Εβραϊκά*(Εσθήρ).* ****
Για τους Έλληνες, η Αστερία ήταν μια Τιτανίδα, αδελφή της Λητώς, της μάνας του Απόλλωνα. Έκανε με τον Δία τον Τύριο Ηρακλή. (Μελκάρτ) Αυτός ανήκε στους Ιδαίους Δακτύλους, και λατρεύονταν στην Τύρο, όπως και στην Ελλάδα. Λένε πως η Αστερία, για να αποφύγει το θεό μεταμορφώθηκε στο νησί της Δήλου, όπου γεννήθηκε ο Απόλλων. Η Δήλος ονομάζονταν καιΑστερίακαι **Ορτυγία.**Οι Φοίνικες θυσίαζαν ορτύκια στον Ηρακλή-Μελκάρτ, γιατί τον ανάστησε ένα ορτύκι όταν τον είχε σκοτώσει ο Τυφώνας (Σεθ) στη Λιβύη. Η Δήλος-Ορτυγία-Αστερίαήταν λένε, γεμάτη ορτύκια. Η Φοινικική Τύρος ήταν χτισμένη σε ένα νησί κοντά στην ακτή, και είχε επίσης πάνω της ένα αστέρι! Σύμφωνα με την Φοινικική Μυθολογία, «η Αστάρτη βρήκε ένα πεφταστέρι, το πήρε και το αφιέρωσε στο άγιο νησί της Τύρου». ****Ας προσθέσουμε πως πολιούχος της Τύρου ήταν ο Απόλλων.(Η… Φάτνη του… Απόλλωνα, που λέγαμε, με το αστεράκι από πάνω… καμία σχέση…) Μ’ άλλα λόγια, Τύρος και Δήλος συνδέονται, ή μάλλον η Δήλος ήταν η ίδια η Τύρος.
Η Τιτανίδα Αστερία που έγινε νησί, είναι παραλλαγή και προσωποποίηση του Φοινικικού Μύθου της ***«Αγίας Νήσου»*με το αστέρι της. Σε νομίσματα της Τύρου διαβάζουμε, στα Ελληνικά (!) «Βύβλου ιεράς», «Τύρου ιεράς και ασύλου», «Τύρου ιεράς μητροπόλεως» (ήταν Μητρόπολη όχι μόνο της Καρχηδόνας, αλλά και της Βοιωτικής Θήβας, κατά τους ‘Έλληνες, αλλά και της Αθήνας, μια που η Αθηνά ήταν κόρη του Βαάλ – Κρόνου, κατά τους Φοίνικες!!! ) Δεν ήταν, βέβαια, μόνο οι Φοίνικες που θεωρούσαν την Τύρο «αγία». Ο Μνησίμαχος έγραφε: «από άγια γη, την παραλιακή Συρία». (δηλ. την Φοινίκη) Η Φοινίκη αναφέρεται ως ***«ιερά»***σε πολλές άλλες περιπτώσεις από τους αρχαίους συγγραφείς, πχ. τον Αρχέστρατο.
Τα ίδια λέμε και σήμερα –τελείως συμπτωματικά, (…) για την ίδια περιοχή! Φυσικά, υπήρχε και Αιγύπτια Αστερία, κόρη του Δαναού, που και αυτός συνδέεται με τον Λύκιοθεό. (δες κεφ. «Που γεννήθηκε ο Απόλλων») Ο Φοίβος ήταν «πολιούχος» της Φοινικικής Τύρου, της πατρίδας του Κάδμου. Οι Τύριοι φοβήθηκαν πως ο θεός θα τους εγκατέλειπε κατά την πολιορκία της πόλης τους από τον Αλέξανδρο, και έδεσαν το άγαλμά του με χρυσές αλυσίδες. Με την Αστερία/Δήλο, την Τύρο και το πεφταστέρι της συνδέεται η ακόλουθη αφήγηση: Κάποιος ήθελε να φέρει τη λατρεία του Απόλλωνα στους Εβραίους. (!) Κατασκεύασε λοιπόν, ένα ξύλινο σκελετό με λυχνάρια, που από μακριά έμοιαζε «σαν αστέρια που πέσανε στη γη». **Έτσι προώθησε την απάτη του, γιατί αυτή ήταν η εικόνα που είχαν οι Μεσανατολικοί λαοί για το θεό που γεννήθηκε στο νησί του Αστεριού. Για τους Φοίνικες, ο Απόλλων ήταν γιος του Κρόνου και αδελφός του «Διός Βήλου». (του Βαάλ) Ο Σέλευκος Α΄ ο Νικάνωρ βρήκε ένα βέλος στη Συρία, που απάνω έγραφε «Φοίβον».
Πίστεψαν πως το βέλος ήταν του ίδιου του Απόλλωνα, (αυτό σημαίνει πως οι Έλληνες γνώριζαν πως επρόκειτο για αγαπημένη περιοχή του θεού και πως είχε «ζήσει» εκεί) αλλά πιθανά ήταν κατάλοιπο ντόπιας αρχαιότατης λατρείας του. Ο Μυθικός Σύρος, σε άλλη παραλλαγή, δεν ήταν γιος του Αγήνορα, αλλά του Απόλλωνα και της Σινώπης, κόρης του Ασωπού. Στην Ταμασσό της Κύπρου, λατρεύονταν ο Απόλλων Ελείτας, *(το όνομα προέρχεται από το έλος– εδώ)*και ο ναός του είχε επιγραφές και στα Φοινικικά. Ο Όμηρος ονομάζει την πόλη αλλόγλωσση, ξένη. Το όνομα προέρχεται από την πόλη Χαμάθ. Και όμως, εκεί λατρεύονταν ο θεός. Η Φοινικική επιρροή δεν σταμάτησε στα χρόνια της Ελληνικής ακμής, που ξεκίνησε με τον γνωστό αποικισμό της Μ. Ασίας. Στο Ηράκλειο, στις Ερυθρές, π.χ., ξεβράστηκε από την θάλασσα ένα άγαλμα θεού (προφανώς του Ηρακλή) που προέρχονταν από την Φοινίκη. «Ακριβώς εστίν Αιγύπτιον. σχεδία γαρ ξύλων, και επ’ αυτή ο θεός εκ Τύρου της Φοινίκης εξέπλευσε. καθ’ ήντινα αιτίαν ουδέ αυτοί τούτο οι Ερυθραίοι λέγουσιν…» (περίληψη: το άγαλμα έμοιαζε Αιγυπτιακό, και ο θεός ήρθε πλέοντας από την Τύρο της Φοινίκης, για ποιο λόγο ούτε οι ίδιοι οι Ερυθραίοι δεν έλεγαν…) Έγινε επεισόδιο, γιατί το θαυματουργό άγαλμα που ήρθε από τους Αγίους Τόπους διεκδικήθηκε από τους Χιώτες και τους Ερυθραίους. Ένα όνειρο διάταξε να φτιαχτεί σκοινί από γυναικεία μαλλιά για να ρυμουλκηθεί η σχεδία με τον θεό. Μόνο Θρακιώτισσες σκλάβες προσφέρανε τα μαλλιά τους, συνεπώς έκτοτε, μόνο αυτές έμπαιναν στο ιερό του θεού! Είναι προφανείς οι εθνικές καταγωγές της *«πάτριας»*θρησκείας μας… (Αίγυπτος, Φοινίκη, Θράκη) Ο Όμηρος αναφέρει πως ο Φοίνικας βασιλιάς της Σιδώνας Φαίδιμος είχε έναν «κρατήρα» φτιαγμένο από το χέρι του ίδιου του θεού Ήφαιστου…
Υπήρχε και Ογκαίος Απόλλων, που ο Παυσανίας εξηγεί πως δεν είχε σχέση με τον όγκο, αλλά με τη Φοινικική θεότητα Όγγα που είχε ταυτιστεί και με την Αθηνά. «Όγγα Παλλάς αγχίπτολις» ****Όγγα στα Φοινικικά σημαίνει «αγελάδα» και συνδέεται με τον Μύθο πως ο Κάδμος ακολούθησε μια αγελάδα με τις οδηγίες της Αθηνάς και του Απόλλωνα, και έχτισε τη Θήβα στο μέρος που κάθισε το ζώο. Με τον ίδιο τρόπο χτίστηκε και το Ίλιον στην Τρωάδα, ακολουθώντας μια Φρυγική αγελάδα. (βουν ποικίλην) Εκεί στήσανε, σα φυλαχτό της πόλης, και το Παλλάδιον, ξόανο της ***Όγγας – Αγελάδας – Αθηνάς.***Φαίνεται πως τις λατρείες -και τις πόλεις- ίδρυσε ο Κάδμος και/ή άλλοι Ιουδαιο-χαναναιο-πατριώτες του από τη Φοινίκη, αφού ακολουθήθηκαν Φοινικικά έθιμα στο χτίσιμό τους. Καμιά άλλη πόλη δεν χτίστηκε παρόμοια στην Ελλάδα. Χάλκινα βόδια στόλιζαν το ιερό του Ναού του Σολομώντα,«δώδεκα μόσχους, οι τρεις βλέποντας βορράν και οι τρεις δυσμάς και οι τρεις νότον και οι τρεις κατ’ ανατολάς, και η θάλασσα [λεκάνη τελετουργικών πλύσεων]επ’ αυτών άνω, ήσαν τα οπίσθια αυτών έσω…» παρά την απαγόρευση εικονικής διακόσμησης από τον Ιουδαϊσμό. Συνεπώς, το ζώο είχε θρησκευτική σημασία, και συνδέονταν με τη θεμελίωση Ιερών και πόλεων στο Μεσανατολικό κόσμο, όπως και στη Θήβα και την Τροία, μέσω του Φοινικικού αποικισμού. Οι περιπλανήσεις της Ιώς, που παρουσιάζουμε σαν Ελληνίδα που μεταμορφώθηκε σε αγελάδα, είναι μεταφορά και υπερβολή του αρχικού Φοινικικού Μύθου της περιπλανώμενης ποικίλης (παρδαλής) αγελάδας που θεμελίωνε πόλεις. Μη ξεχνάμε πως ο Κάδμος ήταν απόγονός της, όπως και ο Αβραάμ. Ο Ηρόδοτος επισημαίνει πως όλοι οι λαοί γνώριζαν το Μύθο της Ιώς, και σε αντίθεση με τα άλλα μυθικά πρόσωπα, την αποκαλούσαν με το ίδιο όνομα! Ο προφήτης Μιχαίας οραματίζεται την Ιώ (ή μια άλλη αγελάδα που της έμοιαζε, και ήταν κόρη μιας άλλης (αγελάδας;) που την έλεγαν… Σιών!) σαν σωτήρα του Ισραήλ**:«σήκω και αλώνισέ τους, κόρη της Σιών,»**[Ιώ – Σ-ιώ-ν; ούπς… γειά σου μπάρμπα Ηρόδοτε με τα ωραία σου…]«γιατί θα σου κάνω τα κέρατά σου σιδερένια και τις οπλές σου χάλκινες, και θα λιώσεις και θα ισοπεδώσεις με αυτές έθνη και λαούς πολλούς, και θα τους αφιερώσεις στον Κύριο, το πλήθος τους και την δύναμή τους θα αφιερώσεις στον Κύριο όλης της γης» Φυσικά, ο Μύθος του Μιχαία δεν είναι Εβραϊκής προέλευσης. Είναι απεικόνιση του Φοινικικού αποικισμού και εξάπλωσης, μέσω των «αγελάδων» που έχτιζαν πόλεις. Εδώ ο Μύθος χρησιμεύει για να ισχυροποιήσει το Ισραήλ… Αυτή η παραλλαγή είναι γνησιότερη και προτιμότερη από την Ελληνική, που είναι τύπου *Μάρθα Βούρτση – περιπλανήθηκα για το παιδί μου-*τον Έπαφο. (οι ιδιαιτερότητες της Φυλής βλέπετε…)Πολλοί, άλλωστε, θεωρούν τον Μύθο της Ιώς σαν απόδειξη Ελληνικής εξάπλωσης, γιατί παρά τον οίκτο που γεννά για την κοπέλα, συμβολίζει ταυτόχρονα Δύναμη (κέρατα ) και Κατάκτηση. (οπλές) έννοιες άσχετες και αταίριαστες με την Ελληνική εκδοχή, που συνεπώς, είναι κακέκτυπο της Φοινικικής. Οι Φοίνικες έλεγαν πως η Ιώ ήρθε μεν από το Άργος, αλλά ήταν Φοινίκισσα που είχε απαχθεί από Έλληνες και δραπέτευσε. Μιλήσαμε για το πέπλο της γυναίκας του Κάδμου, Αρμονίας,. που κατέληξε στη Συρία. Οι Φοίνικες φαίνεται πως είχαν μανία με αυτά. Ένα πολύτιμο πέπλο του αγάλματος της Ήρας από την Σύβαρη, πουλήθηκε από τον Διονύσιο τον Πρεσβύτερο, τύραννο των Συρακουσών, στην ΦοινικικήΚαρχηδόνα, για εκατόν είκοσι τάλαντα! Οι Καρχηδόνιοι δεν θα έδιναν τέτοιο ποσό αν δεν υπήρχαν ισχυροί θρησκευτικοί λόγοι. Η Εβραϊκή παραλλαγή της Βίβλου μιλά για ξόανο της Αστάρτης («Ασερά»- Χαστορέτ) που βρίσκονταν στο Ναό και αποβλήθηκε από τον βασιλιά Ιωσία. Υπήρχαν και «καδησίμ», υφαντές των πέπλων του αγάλματος της θεάς, «ιερόδουλοι» [ιεροί δούλοι του Ναού] που έμεναν δίπλα στο ιερό. ****Το Παραπέτασμα του Ναού του Σολομώντα συνδέεται, επίσης, με τη θεά Αθηνά, αλλά και την Φοινικική λατρεία της Αστάρτης, και τα Φοινικικά πέπλα των αγαλμάτων. Η παράδοση διαιωνίστηκε, μια που αργότερα, οι κοπέλες του Ισραήλ ύφαιναν πλέον το Παραπέτασμα του Ναού, κατάλοιπο του Πέπλου της θεάς που είχε καταργηθεί. Στα Απόκρυφα Ευαγγέλια περιγράφεται η απομόνωση της παιδίσκης Μαρίας (της Παναγίας) μέσα στο άδυτο του Ναού, όπου «ελάμβανεν τροφήν δια χειρός αγγέλου». Σε αυτήν και σε άλλα κορίτσια, παραδόθηκαν από τους ιερείς τα ιερά υλικά, «αληθινή πορφύρα και το κόκκινον» για να υφάνει το Παραπέτασμα του Ναού. Παρόμοια, σύμφωνα με το Ιουδαιοφοινικικό έθιμο, υφαίνονταν το Πέπλο της θεάς Αθηνάς πάνω στην Ακρόπολη, στον οπισθόδομο του Παρθενώνα, από κορίτσια που ζούσαν εκεί απομονωμένα, διατρεφόμενα με ειδική τροφή. … Η μόνη διαφορά είναι ότι η Παναγία ύφανε το Παραπέτασμα έξω από το Ναό,*(ίσως επειδή ήταν ήδη μνηστευμένη με τον Ιωσήφ)*αλλά φαίνεται πως τα άλλα κορίτσια που εργάζονταν με διαφορετικά υλικά στο ίδιο έργο, παρέμειναν εκεί. («…και εισήγαγον αυτάς εν τω ναώ Κυρίου») Το εν λόγω Φοινικικό μνημείο στο Εθνικό αρχαιαολογικό Μουσείο Η Ελλάδα είναι πηγή Φοινικικών επιγραφών. Δίγλωσση επιγραφή στα Φοινικικά και Ελληνικά από τον Κεραμεικό στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, σε ταφικό μνημείο που κατασκευάστηκε από τον Δομσαλώ, γιό του Δομανώ, (γνήσιοι Έλληνες ούτοι)στα μέσα του 4ου αι πΧ., αναφέρει «ιερό πλοίο» από τη Φοινίκη, πράγμα που σημαίνει πως υπήρχαν μόνιμες και επίσημες θρησκευτικές ανταλλαγές με τους «Άγιους Τόπους»… (σύμπτωση;**) Τα ίδια αναφέρονται και στην τραγωδία «Φοίνισσαι»: «Τη θάλασσα της Τύρου αφήνοντας, από το νησί» [την Τύρο] «ήρθα της Φοινίκης, για τον Λοξία προσφορά ακριβή, δουλεύτρα»[σκλάβα]«στο ναό του Φοίβου»/…/«Κι ο δοξασμένος του Οιδίπου ο γιος»* [ο βασιλιάς της Θήβας]«καθώς ετοιμάζονταν στα ιερά μαντεία του Λοξία» [Απόλλωνα] «και στους βωμούς του να μας στείλει…»* Εφ’ όσον η Τύρος είχε πολιούχο τον Απόλλωνα, έστελνε σκλάβες ως αφιέρωμα στους Δελφούς, μέσω της αδελφής της πόλης, της Θήβας. Η Θήβα, λοιπόν, ακόμα και στους ιστορικούς χρόνους, είχε απόλυτη συναίσθηση των δεσμών της με την Φοινίκη. Ο Ευριπίδης λέει πως οι εν λόγω Φοινίκισσες ήρθαν από το Ιόνιο πέλαγος, πράγμα που ίσως σημαίνει πως τέτοια έμψυχα αφιερώματα έστελνε και η **Φοινικική Καρχηδόνα.**Άλλη ερμηνεία είναι πως οι «Επτά επί Θήβας» είχαν επιβάλλει ναυτικό αποκλεισμό των ανατολικών παραλίων της Βοιωτίας! **Ανάλογες ιερές αποστολές έρχονταν και από το Ισραήλ!**Γνωρίζουμε για μια τέτοια που έφτασε στην Αθήνα, επί άρχοντος Αγαθοκλέους. ****Μετόχιον Αγιοταφικής Αδελφότητος κλπ. Εδώ ήρθαμε, που λένε και στον κινηματογράφο… Το αρχιερατικό συμβούλιο της Ιερουσαλήμ είχε διπλωματικές σχέσεις και με τη Σπάρτη. Οι δυο λαοί πίστευαν πως είναι φυλετικά συγγενείς. Αγνοούμε άλλη τυχόν μυθολογική συγγένεια, εκτός από την καταγωγή της μητρικής πλευράς των Σπαρτιατών βασιλέων από τους Φοίνικες του Κάδμου, που αποδείξαμε πως ήταν φυλετικά συγγενείς των Εβραίων. Η ταύτιση φαίνεται πως προέρχεται κυρίως από την Αίγυπτο, όπου συναντώνται οι μυθικές καταγωγές των «Δωριέων ηγεμόνων», που ήταν «αυτόχθονες Αιγύπτιοι», των Εβραίων, και του Κάδμου . Μιλήσαμε ήδη για τη λατρεία του ήλιου στο Ισραήλ. Μάλιστα είχαν άλογα αφιερωμένα σε αυτόν, σταυλισμένα πλάι στο Ναό, *(τα οποία μάλλον θυσίαζαν)*μάλιστα υπήρχε και άρμα αφιερωμένο σε αυτόν. Με τον ίδιο τρόπο λάτρευαν τον Ήλιο στη Ρόδο, ρίχνοντας ένα άρμα ζεμένο με άλογα στη θάλασσα. [1] Κλήμη Αλεξανδρείας, Προτρεπτικός προς Έλληνας,VI σελ 53 **[2]**Ιουλιανού «Εις τον βασιλέα Ήλιον προς Σαλούστιον», 7 [3] Ηρόδοτος, 2, 49 (αποσπάσματα) [4] Διόδωρος Σικελιώτης, Δ΄, 72 Αδελφό του Κάδμου τον λέει ο Κλήμης Αλεξανδρείας, (αποσπάσματα έργων, τομ. Β΄, σελ. 390) (Από τον Ιω. Μαλάλα) **[5]**Παυσανίας Βοιωτικά, 12, 2. **[6]**Απολλόδωρος, Β΄, Ι, 4 [7] Απολλόδωρος, Β΄, Ι, 3 [8] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, τομ. 14, 77, σελ. 237 [9] Παυσανίας Βοιωτικά, 5, 1 [10] Λαϊκή παροιμία: «Διπλάρικα εγέννησε, Δέσποτας την εγκάστρωσε». [11] Σούδα, λήμμα «Μελχισεδέκ». Ιωάννης Μαλάλας, Χρονογραφία, σελ. 58. [12] Καινή Διαθήκη, Επιστολή προς Εβραίους, ΣΤ΄,19- 20 και Ζ΄,2- 3 [13] Ευριπίδης, Φοίνισσαι, στ. 202 κ. έ, και στ.280 κ.έ [14] Παυσανίας, Κορινθιακά, 1, 8 [15] Παυσανίας Βοιωτικά, 19, 1 [16] Σούδα, λήμμα «Τελχίνες» **[17]**Σοφοκλής, «Οιδίπους Τύραννος» στ. 1199 [18] Κλήμη Αλεξανδρείας, αποσπάσματα έργων, τομ. Β΄, σελ. 390 (Από τον Ιω. Μαλάλα) [19] Σούδα, λήμμα «Θαλής» [20] Κλήμης Αλεξανδρείας, Στρωματείς, XV σελ 261 – 262. [21] Κλήμη Αλεξανδρείας, αποσπάσματα έργων, τομ. Β΄, σελ. 386. Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα «Σαγχωνιάθων» **[22]*Ερμής στα Βαβυλωνιακά σημαίνει Ναμπού. (ο πλανήτης και ο Θεϊκός άνθρωπος) Στα Εβραϊκά σημαίνει «προφήτης». Έτσι ονομάζονταν οι Εβραίοι«Προφήτες του Κυρίου»*. Ερμήδες! **[23]**Λεξικό Σούδας, λήμμα Σαγχωνιάθων. **[24]**Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Γ΄, 99, σελ. 264 [25] Στράβων, ΙΣΤ΄, ΙΙ, 24 σελ. 99 [26] Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Α΄, ια΄, σελ. 41 . [27] Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Β΄, γ΄, σελ 53 «Λοιμού δε γενομένου και φθοράς, τον εαυτού μονογενή υιόν ο Κρόνος Ουρανώ τω πατρί ολοκαρποί και τα αιδοία περιτέμνεται, ταυτόν ποιήσαι και τους αμ’ αυτώ συμμάχους εξαναγκάσας» **[28]**Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Α΄, ια΄, σελ. 41 και 42 [29] Το «αγίασον» είναι ταυτόσημο με το «καθιέρωσον» στα αρχαία Ελληνικά. Σημαίνει «θυσίασε»!!! **[30]**Παλαιά Διαθήκη, Έξοδος, ΙΓ΄, 1-2 [31] Παλαιά Διαθήκη, Έξοδος, ΙΒ΄, 12 **[32]**Ιώσηπος, Ιουδαϊκή αρχαιολογία, Δ΄, IV, 4. [33] Ιώσηπος, Ιουδαϊκή αρχαιολογία, Α΄, ΧΙΙ, 2. Φίλων, «Περί Αβραάμ», 36 **[34]**Παλαιά Διαθήκη, Κριταί, ΙΑ΄, 29 – 40, ΙΒ΄, 7 [35] Παλαιά Διαθήκη, Λευιτικόν, Κ΄, 2. [36] Παυσανίας, Μεσσηνιακά, 10, 5 [37] Παλαιά Διαθήκη, Ιησούς Ναυή, Θ΄ και Βασιλειών Β΄, ΚΑ΄«τι ποιήσω υμίν και εν τίνι εξιλάσομαι και ευλογήσετε την κληρονομίαν Κυρίου;» [38] Παλαιά Διαθήκη, Βασιλειών Α΄, ΙΕ΄, 32-33 [39] ***«…κινδύνων εκ πολέμου μεγίστων κατειληφότων την χώραν, βασιλικώ κοσμήσας σχήματι τον υιόν βωμόν τε κατασκευασάμενος κατέθυσεν».***Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Α΄, ια΄, σελ. 42 **[40] *«εις δε τις εξ αυτών Καϊάφας, αρχιερεύς ων του ενιαυτού εκείνου, είπεν αυτοίς. υμείς ουκ οίδατε ουδέν ουδέ διαλογίζεσθε ότι συμφέρει ημίν ίνα εις άνθρωπος αποθάνη υπέρ του λαού και μη όλον το έθνος απόληται. τούτο δε αφ’ εαυτού ουκ είπεν, αλλά αρχιερεύς ων του ενιαυτού εκείνου προεφήτευσεν ότι ότι έμελλεν ο Ιησούς αποθνήσκειν υπέρ του έθνους, και ουχί υπέρ του έθνους μόνον, αλλ΄ ίνα και τα τέκνα του Θεού τα διεσκορπισμένα συναγάγει εις έν».***Κατά Ιωάννην, ΙΑ΄, 49-52 [41] Κατά Ιωάννην, ΙΑ΄, 43. Λένε οι Αρχιερείς: «εάν αφώμεν αυτόν ούτω, πάντες πιστεύσουσιν εις αυτόν, και ελεύσονται οι Ρωμαίοι και αρούσιν ημών και τον τόπον και το έθνος» **[42]**Ιώσηππος, Ιουδαϊκοί πόλεμοι, Α΄, ΙΙ, 8 και ΙΙΙ, 5. Αναφέρει έναν Αρχιερέα του Ναού, τον Ιωάννη Υρκανό, που ***«…ομίλει γαρ αυτώ το δαιμόνιον ως μηδέν των μελλόντων αγνοείν…»***Αναφέρει και τον Ιούδα, έναν Εσσαίο, (Εβραϊκή αίρεση) που ***«…ουκ έστιν πταίσας ή ψευσθείς εν τοις προαπαγγέλμασιν…»***Μια φορά πίστεψαν πως έκανε λάθος, ***«ο δη χρόνος εκκρούει το μάντευμα»***αλλά απλά είχε μπερδέψει δυο ομώνυμες τοποθεσίες… **[43]**Σούδα, λήμμα «Ιησούς ο Χριστός και θεός ημών» [44] Ηρόδοτος, 2, 39. **[45]**Κατά Μάρκον, ΙΕ΄, 17-18, Κατά Λουκάν, ΚΓ΄, 11. **[46]**Παλαιά Διαθήκη, Βασιλειών Δ΄, ΙΖ΄, 31 [47]«Ελθών δε Μασαλμάς εν Περγάμω ταύτην παρέλαβεν. Εισηγήσεσι γαρ τινός μάγου ενέγκαντες οι της πόλεως έγκυον γυναίκα ταύτην ανέτεμον, και το βρέφος εν κακάβω εψήσαντες εις την τοιαύτην θεοβδέλυκτον θυσίαν πάντες οι πολεμείν βουλόμενοι τα μανίκια της δεξιάς χειρός αυτών έβαψαν, καντεύθεν δικαία του Θεού κρίσει τοις εχθροίς παρεδόθησαν.» (Κεδρηνός, τομ 1, σελ. 788) Όλα αυτά, και πολλές άλλες «Ελληνικές» συνήθειες στο Βυζάντιο, *(λεκανομαντείες, θυσίες, κληδονισμοί κ. ά.)*Κουκουλέ, Βυζαντινών βίος και πολιτισμός, τομ Α ΙΙ σελ. 190 – 195. Παρόμοιο βράσιμο βρεφών από Έλληνες -μπαρδόν, Βυζαντινούς- περιγράφει η Άννα Κομνηνή. Μάλιστα, με αυτή τη θυσία νικήσαμε, παρά τις κατάρες των Χριστιανών. Σκέτη απόλαυση. [48] Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα «Σιδών». **[49]**Παυσανίας, Μεσσηνιακά, 31, 2 και Αχαϊκά, 26, 7 **[50]**Σούδα, λήμμα «Μελεδωνός» , κατά τον Ευνάπιο. [51] Κτησία, ανάλεκτα, σελ.139, Ερατοσθένης, Καταστερισμοί, 28 [52] Κτησία, ανάλεκτα, σελ. 149, Αθηναγόρας, Πρεσβεία περί Χριστιανών, 30 **[53]**Ηρόδοτος, Κλειώ, 105 και Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα «Ασκαλών» «Αταργάτη». [54] Διόδωρος Σικελιώτης, Β΄, 4 [55] Κτησία, ανάλεκτα, σελ. 141, Υγίνος, αστρονομικά, 2, 41 [56] Ηρόδοτος, 2, 36 [57] Προφανώς όχι ο γνωστός Αίσωπος [58] Σούδα, λήμμα «Ιχθύς» [59] Σούδα, λήμμα «αλίπλαγκτος» [60] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Η΄, 12, σελ. 31 [61] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Α΄, 46, σελ. 137 [62] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Α΄, 22, σελ. 85. [63] Οδύσσεια, μ, 335. [64] Πλούταρχος, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 7, 18, 32. [65] Ιλιάδα, Π, 401 κ. έ. Το σχόλιο του Κομνηνού – Κακριδή: «ίσως το επίθετο αναφέρεται σε κάποια θρησκευτική απαγόρευση». [66] Οδύσσεια, α, 2 [67] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Δ΄, 45, σελ. 135, Α΄, 16, σελ. 69 [68] Σούδα, λήμμα «Θέωρος» [69] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Η΄, 19, σελ. 44 [70] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Η΄, 27, σελ. 62 [71] Κτησία, ανάλεκτα, σελ. 139. Στράβων, ΙΣΤ΄, 4, 27 **[72]**Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Η΄, 37, σελ. 85. Επιτρέψτε μου να μην κλίνω το Φοινικικό τοπωνύμιο. **[73]**Παγκόσμια ιστορία ΕΣΣΔ τομ. Α2 σελ. 635-636 [74] Λεξικό Δημητράκου, λήμμα «ήλιος» [75] Λεξικό Δημητράκου, λήμμα «Αλιεία» [76] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, ΙΕ΄, 57, σελ. 185. [77] Σοφοκλής, Οιδίπους Τύραννος, στ. 662-663 [78] Ιλιάδα Γ, 276 [79]Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Α΄, ια΄, σελ. 42 και 38 «Τοιούτον γαρ» (τον ήλιο) «θεόν ενόμιζον μόνον ουρανού κύριον, Βεελσάμην καλούντες, ο εστι παρά Φοίνιξι κύριος ουρανού, Ζευς δε παρ’ Έλλησιν»«Κρόνος τοίνυν, ον οι Φοίνικες Ηλ προσαγορεύουσιν…»** **[80]**Παλαιά Διαθήκη, Βασιλειών Α΄, α΄, 11 [81] Παυσανίας, Αρκαδικά, 4, 8 **[82]**Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Γ΄, 55, σελ. 132 [83] Λεξικό Δημητράκου, αντίστοιχα λήμματα. **[84]**Λεξικό Δημητράκου, λήμμα «Ελεσίη» **[85]**Ορφικά τομ 4 σελ.172. **[86]**Λεξικό Δημητράκου, λήμμα «ελάπεδον». [87] Λεξικό Δημητράκου, λήμμα «ελατήριος» [88] Λεξικό Δημητράκου, λήμμα «ηλίβατος» [89] Το όνομα στην Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα «Απόλλων» [90] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 33, σελ. 109 [91] ***«Θεώ τ’ αλάλαγμα νομαίον δούναι τοιούτον εστιν».***Σούδα, λήμμα «Ελελεύ» **[92]**Αισχύλου, «Επτά επί Θήβας», στ. 268 [93] ***«Λέγεται και επί των εκβακχευμάτων», «επινίκιος ύμνος» «θεά τερφθείσ’ αλαλαγμών», «ολολυγμόν ιερόν ευμενή παιώνισον»***Λεξικό Δημητράκου, λήμματα «αλαλαγή» «αλάλαγμα» «αλαλαγμός» «αλαλάζω» «αλαλάξιος» [94] «τω Ενυαλίω ηλάλαξαν» Λεξικό Δημητράκου, λήμματα «αλαλαγή» «αλάλαγμα» «αλαλαγμός» «αλαλάζω» «αλαλάξιος» **[95]**Απολλόδωρος, Β΄, ΙΙ, 2 «Μελάμπους δε παραλαβών τους δυνατωτάτους των νεανιών μετ’ αλαλαγμού και τινός ενθέου χορείας εκ των ορών αυτάς εις Σικυώνα συνεδίωξε» [96] Παλαιά Διαθήκη Ψαλμός 80, 2 [97] ***«…και Δαυίδ και πας ο οίκος Ισραήλ ανήγαγον την κιβωτόν Κυρίου μετά κραυγής και φωνής σάλπιγγος…»***Παλαιά Διαθήκη, Βασιλειών Β΄, ΣΤ΄, 14-16 **[98]**Λεξικό Δημητράκου, λήμμα «αλέγω» «αλεγύνω» [99] Λεξικό Δημητράκου, λήμμα«ελινιώ» [100] Σούδα, λήμμα «Ελίσσετο». **[101]**Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, ΙΕ΄, 22, σελ. 72 [102] Σούδα, λήμμα «Έλλοπες». [103] Σούδα, λήμμα «Ευρύβατος» [104] Σούδα, ομώνυμο λήμμα **[105]**Σούδα, λήμμα «Φοινικικόν». [106] Ιλιάδα, Ε, 18 [107] Λεξικό Δημητράκου, λήμμα «ηλαίνω» [108] Λεξικό Δημητράκου, λήμμα «ηλεμάτος» **[109]**Λεξικό Δημητράκου, λήμμα«Έλλερος» [110] Λεξικό Δημητράκου, λήμμα «Ελεφαίρομαι» και «ελεφαίρω» [111] Ιλιάδα, Ψ, 383 κ. έ και Π 115 κ. έ. «αιχμή χαλκείη χαμάδις βόμβησε πεσούσα. γνω δ’ Αίας κατά θυμόν αμύμονα, ρίγησέν τε, έργα θεών, ό ρα πάγχυ μάχης επί μήδεα κείρε Ζεύς υψιβρεμέτης, Τρώεσσι δε βούλετο νίκην» **[112]**Οδύσσεια, Τα 560 και έ. **[113]**Ιλιάδα, Ξ΄, 274-279 [114] Σούδα, λήμμα «Τιτανίδα γην». «Τιτάνας βοάν, εβοήθουν γαρ τοις ανθρώποις επακούοντες, ως Νίκανδρος εν α΄των Αιτωλικών, ενομίζοντο δε των Πριαπωδών θεών είναι» [115] Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα «Χαλδαίοι» **[116]**Παυσανίας, Βοιωτικά, 27, 8. [117] Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα Αστερία, και Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 9, 392, σελ.140, Απολλόδωρος Α΄, IV, 1. [118] Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Α΄, ια΄, σελ. 41***«Η δε Αστάρτη /…/ εύρεν αεροπετή αστέρα, ον και ανελομένη εν Τύρω τη αγία νήσω αφιέρωσεν»*** **[119]**Ευβέβιου Καισαρείας, ευαγγελική προπαρασκευή, σελ. 41 [120] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Θ΄, 67, σελ. 196**:** «από γας αγίας, αλίας Συρίας». [121] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Α΄, 52, σελ 154 [122] Διόδωρος Σικελιώτης, 17. 41, 7-8. [123] Ιώσηπος, Λόγος Β΄, 9. **[124]**Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Α΄, ια΄, σελ. 40 **[125]**Ρισπέν, Μυθολογία, τομ. Α σελ. 104. [126] Διόδωρος Σικελιώτης, Δ΄, 72, 2 **[127]**Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα Ταμασσός. [128] Οδύσσεια, α 189, αν η ταύτιση είναι σωστή. **[129]**Ο Ηρακλής είχε θεοποιηθεί. Ο Ηρόδοτος μιλά για διπλή λατρεία (θεού και Ήρωα) Πρόκειται για δυο πρόσωπα, τον Φοίνικα και τον Έλληνα Ηρακλή. Δες και Παυσανία, Κορινθιακά, 10, 1 **[130]**Παυσανίας, Αχαϊκά, 5, 5-8 **[131]**Οδύσσεια, ο 115 κ. έ. **[132]**Παυσανίας, Βοιωτικά, 12, 2 και υποσημ. του Κάκτου. Αισχύλου, «Επτά επί Θήβας», στ. 163 «μάκαιρ’ άνασσ’ ‘Ογκα». [133] Αισχύλου, «Επτά επί Θήβας», στ. 501 [134] Απολλόδωρος, Γ΄, ΧΙΙ, 3 [135] Π. Διαθήκη, Βασιλειών Γ΄, 13 κ. έ., και Παραλεπομένων Β΄, δ΄, 3-4 [136] Π. Διαθήκη, Δευτερονόμιον, Δ΄, 16-18. [137] Ηρόδοτος, 1, 1. «το δε οι ούνομα είναι, κατά τωυτό το και Έλληνες λέγουσι, Ιούν την Ινάχου.» [138] Παλαιά Διαθήκη, Μιχαίας, Δ΄, 13.«Ανάστηθι και αλόα αυτούς θυγάτερ Σιών, ότι τα κέρατά σου θήσομαι σιδηρά και τας οπλάς σου θήσομαι χαλκάς, και κατατήξεις εν αυτοίς έθνη και λεπτυνείς λαούς πολλούς και αναθήσεις τω Κυρίω το πλήθος αυτών και την ισχύν αυτών τω Κυρίω πάσης της γης» **[139]**Τα κέρατα στην αρχαιότητα δεν ήταν σύμβολο του Κακού, αλλά σύμβολο δύναμης. Γι’ αυτό και τα έβαζαν στα κράνη. [140] Το λέει ο Τρώας Αινείας στη αφήγηση του Δίκτη, Β΄, 26, σελ. 109. Ανθελληνικά ψέμματα!!! [141] Παυσανίας, Κορινθιακά, 1, 8 **[142]**Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, ΙΒ΄, 58, σελ. 146 [143] Παλαιά Διαθήκη, Βασιλειών Δ΄, ΚΓ΄, και Εβραϊκή παραλλαγή, Δ΄ Βασιλειών, 23 [144] Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα «Αρρηφόροι» και Πρωτευγγέλιον του Ιακώβου, Χ. [145] Έκθεμα αρ. 1488, και αναρτημένη πινακίδα σχολιασμού. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Είναι το ταφικό μνημείο ενός Αντίπατρου, γιου του Αφροδισίου από την Ασκαλώνα, που θάφτηκε από τον Δομσαλώ, γιό του Δομανώ από την Σιδώνα. Το θέμα –δαιμονικό χθόνιο λιοντάρι που κατασπαράζει το νεκρό στη κλίνη του- δεν είναι Ελληνικό. Αντιγράφω το σχόλιο των ειδικών του Μουσείου**:** «… ήταν μέλη κάποιας επίσημης, ιερής αποστολής και είχαν έρθει με πλοίο από τη μακρινή πατρίδα τους στην Αττική…» [146] Ευριπίδης, Φοίνισσαι, στ. 202 κ. έ, και στ.280 κ.έ **[147]**Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα «Αγαθοκλής» [148] Παλαιά Διαθήκη, Μακκαβαίων Α΄, κεφ. ιβ΄ 20-21 και Β, Ε΄, 9 **[149]**Ηρόδοτος, 6, 53-54 **[150]**Παλαιά Διαθήκη, Βασιλειών Δ΄, ΚΓ΄, 11, και Εβραϊκή παραλλαγή, Δ΄ Βασιλειών, 23, 11.
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: