Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπαγκάι, επικαλέστηκε την περίφημη νίκη της Περσίας επί της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Έρευνα-επιμέλεια Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του Mytilenepress. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του ηλεκτρονικού περιοδικού.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
Μυτιλήνη (Mytilenepress) : ΔΙΝΩ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ.
Αυτό το έκανε για να στείλει ένα μήνυμα στους σημερινούς αντιπάλους της, προειδοποιώντας τους ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται για όσους αρνούνται να μάθουν από αυτήν.
Στο μήνυμά του στο X, ο Esmail Baghai δήλωσε ότι οι Ιρανοί ανέκαθεν αντιστάθηκαν όχι μόνο ενάντια σε εισβολείς από οποιαδήποτε χώρα, αλλά και ενάντια σε «ισχυρούς στρατούς» και μεγάλους «λεγεωνάριους» , και ότι πάντα αναδείχθηκαν με τιμή.
«Μια μέρα σαν κι αυτή, το 53 π.Χ., στη Μάχη της Κάρρας, ο στρατηγός Σουρένα, με πολύ λιγότερους άνδρες και πόρους, συνέτριψε τις βαριά οπλισμένες ρωμαϊκές λεγεώνες εφαρμόζοντας αριστοτεχνικά τακτικές ασύμμετρου πολέμου », έγραψε.
Κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης, επεσήμανε, ο Κράσσος, ένας από τους πλουσιότερους και ισχυρότερους Ρωμαίους, σκοτώθηκε· ο μύθος της αήττητης Ρώμης κατέρρευσε για πάντα· και το όνειρο της ρωμαϊκής επέκτασης προς τα ανατολικά πέθανε στο πεδίο της μάχης.
«Η ιστορία επαναλαμβάνεται για όσους αρνούνται να τη μελετήσουν ή να σεβαστούν τις διδασκαλίες της », πρόσθεσε.
Αυτό το μήνυμα αναφέρεται ρητά στον ισραηλινο-αμερικανικό επιθετικό πόλεμο κατά του Ιράν, ο οποίος συνεχίζεται εδώ και τρεις μήνες.
Παρά την στρατιωτική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών, οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν πραγματοποιήσει περίπου εκατό αντίποινα στο πλαίσιο της Επιχείρησης «Αληθινή Υπόσχεση IV» και διατηρούν τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, αψηφώντας έτσι τον αμερικανικό ναυτικό αποκλεισμό.
Η σύγκριση του Baghai μεταξύ της ισραηλινο-αμερικανικής επιθετικότητας και της Μάχης της Carrhae - ένα κλασικό παράδειγμα ασύμμετρου πολέμου όπου μια μικρότερη, πιο ευέλικτη δύναμη νίκησε έναν μεγαλύτερο, βαριά εξοπλισμένο στρατό - απηχεί τη ρητορική της Τεχεράνης σχετικά με την αντίσταση σε ανώτερη ισχύ πυρός.
Υπενθυμίζεται ότι οι δυνάμεις του στρατηγού Σουρένα χρησιμοποίησαν ελαφρύ ιππικό και τακτικές ανταρτών για να κατακλύσουν τις αργές και ακίνητες ρωμαϊκές λεγεώνες. Ομοίως, το Ιράν βασίστηκε σε χαμηλού κόστους μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πυραύλους ακριβείας και ασύμμετρες ναυτικές στρατηγικές για να αντιμετωπίσει τα εξελιγμένα όπλα της συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ξεκίνησαν έναν απρόκλητο πόλεμο εναντίον του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, σκοτώνοντας τον Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης, Αγιατολάχ Σεγέντ Αλί Χαμενεΐ, και χτυπώντας πυρηνικές εγκαταστάσεις, σχολεία και νοσοκομεία.
Μια εκεχειρία, με μεσολάβηση του Πακιστάν, ισχύει από τις αρχές Απριλίου. Ωστόσο, ο ναυτικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμένων από τις ΗΠΑ παραμένει σε ισχύ.
Η Τεχεράνη έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι δεν θα ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ μέχρι να αρθεί ο αποκλεισμός και να τελειώσει οριστικά ο πόλεμος.
Πηγή: PressTV
Ο πόλεμος κατά του Ιράν πιθανότατα θα τελειώσει με την αποχώρηση των ΗΠΑ.
Ο πόλεμος κατά του Ιράν, που ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ στις 28 Φεβρουαρίου 2026, πιθανότατα θα τελειώσει με την αποχώρηση των ΗΠΑ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να συνεχίσουν αυτόν τον πόλεμο χωρίς να υποστούν καταστροφικές συνέπειες. Η περαιτέρω κλιμάκωση πιθανότατα θα οδηγήσει στην καταστροφή των υποδομών πετρελαίου, φυσικού αερίου και αφαλάτωσης της περιοχής, προκαλώντας μια παρατεταμένη παγκόσμια καταστροφή. Το Ιράν είναι ικανό να επιβάλει κόστος που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να αντέξουν και που ο κόσμος δεν θα έπρεπε να υποφέρει.
Το πολεμικό σχέδιο ΗΠΑ-Ισραήλ περιελάμβανε μια επίθεση αποκεφαλισμού, την οποία υπέβαλαν στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο Ντέιβιντ Μπαρνέα, διευθυντής της Μοσάντ. Η υπόθεση ήταν ότι μια επιθετική κοινή αεροπορική επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ θα παραλύσει σε τέτοιο βαθμό τη διοικητική δομή του ιρανικού καθεστώτος, το πυρηνικό του πρόγραμμα και την ανώτατη ηγεσία του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) που το καθεστώς θα καταρρεύσει. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα επιβάλουν στη συνέχεια μια πιο υπάκουη κυβέρνηση στην Τεχεράνη.
Ο Τραμπ φαίνεται να πίστευε ότι το Ιράν θα είχε την ίδια μοίρα με τη Βενεζουέλα. Η επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα τον Ιανουάριο του 2026 απήγαγε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο σε αυτό που φαίνεται να ήταν μια συντονισμένη επιχείρηση μεταξύ της CIA και στοιχείων εντός του κράτους της Βενεζουέλας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησαν μια πιο υπάκουη κυβέρνηση, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της δομής εξουσίας της Βενεζουέλας παρέμεινε άθικτο. Ο Τραμπ φαίνεται να πίστευε αφελώς ότι το ίδιο θα συνέβαινε και στο Ιράν.
Η επιχείρηση στο Ιράν, ωστόσο, δεν οδήγησε στην εγκαθίδρυση ενός υπάκουου καθεστώτος στην Τεχεράνη. Το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα, ούτε ιστορικά, ούτε τεχνολογικά, ούτε πολιτισμικά, ούτε γεωγραφικά, ούτε στρατιωτικά, ούτε δημογραφικά, ούτε γεωπολιτικά. Αυτό που συνέβη στο Καράκας είχε ελάχιστη σχέση με το σενάριο που είχε προβλεφθεί για την Τεχεράνη.
Η ιρανική κυβέρνηση δεν κατέρρευσε. Αντί να αποκεφαλιστεί, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) αναδύθηκε με ισχυρότερη εσωτερική διοίκηση και αυξημένο ρόλο στην εθνική ασφάλεια. Το αξίωμα του Ανώτατου Ηγέτη παρέμεινε σταθερό. Το θρησκευτικό κατεστημένο συσπειρώθηκε πίσω του. Και ο πληθυσμός κινητοποιήθηκε ενάντια στην εξωτερική επίθεση.
Δύο μήνες αργότερα, ο Τραμπ και ο Νετανιάχου δεν ελέγχουν καμία ιρανική κυβέρνηση διαδοχής, δεν έχουν εξασφαλίσει την παράδοση του Ιράν για τον τερματισμό του πολέμου και δεν έχουν καμία στρατιωτική στρατηγική που να οδηγεί στη νίκη. Η μόνη διέξοδος, την οποία φαίνεται να επιδιώκουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, είναι η αποχώρηση, καθώς το Ιράν ελέγχει το Στενό του Ορμούζ και κανένα από τα άλλα ζητήματα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν δεν έχει επιλυθεί.
Αρκετοί λόγοι εξηγούν τους καταστροφικούς λανθασμένους υπολογισμούς των Ηνωμένων Πολιτειών και τις επιτυχίες του Ιράν.
Καταρχάς, οι Αμερικανοί ηγέτες υποτίμησαν ριζικά το Ιράν. Το Ιράν είναι ένας σπουδαίος πολιτισμός με πάνω από 5.000 χρόνια ιστορίας, μια αρχαία κουλτούρα, εθνική ανθεκτικότητα και ακλόνητη υπερηφάνεια. Η ιρανική κυβέρνηση δεν επρόκειτο να υποκύψει στον αμερικανικό εκφοβισμό και τους βομβαρδισμούς, ειδικά επειδή οι Ιρανοί θυμούνται ακόμα τον ρόλο που έπαιξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην καταστροφή της ιρανικής δημοκρατίας το 1953, όταν ανέτρεψαν μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση για να εγκαθιδρύσουν ένα αστυνομικό κράτος που βασίλευσε για 27 χρόνια.
Δεύτερον, οι ηγέτες των ΗΠΑ υποτίμησαν σημαντικά το επίπεδο τεχνολογικής πολυπλοκότητας του Ιράν. Το Ιράν διαθέτει παγκόσμιας κλάσης εμπειρογνωμοσύνη στη μηχανική και τα μαθηματικά. Έχει αναπτύξει μια αυτάρκη αμυντική βιομηχανική υποδομή, συμπεριλαμβανομένων προηγμένων βαλλιστικών πυραύλων, εγχώριας βιομηχανίας μη επανδρωμένων αεροσκαφών και της δικής του ικανότητας εκτόξευσης σε τροχιά. Το ιστορικό τεχνολογικής ανάπτυξης του Ιράν, που επιτεύχθηκε παρά τα 40 χρόνια ολοένα και αυστηρότερων κυρώσεων, αποτελεί μια αξιοσημείωτη εθνική επιτυχία.
Τρίτον, η εξέλιξη της στρατιωτικής τεχνολογίας έχει λειτουργήσει υπέρ του Ιράν. Οι ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι κοστίζουν μόνο ένα κλάσμα της τιμής των αμερικανικών αναχαιτιστικών που έχουν αναπτυχθεί εναντίον τους. Τα ιρανικά drones κοστίζουν 20.000 δολάρια. Οι αμερικανικοί πύραυλοι αναχαίτισης αεράμυνας κοστίζουν 4 εκατομμύρια δολάρια. Οι ιρανικοί πύραυλοι κατά πλοίων, που κοστίζουν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια, απειλούν αμερικανικά αντιτορπιλικά αξίας δύο ή τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το δίκτυο ζωνών αποκλεισμού και ελέγχου πρόσβασης του Ιράν γύρω από τον Κόλπο, η πολυεπίπεδη αεράμυνά του, οι δυνατότητες κορεσμού μη επανδρωμένων αεροσκαφών και πυραύλων, και ο θαλάσσιος έλεγχος του στο Στενό έχουν αυξήσει το επιχειρησιακό κόστος επιβολής της αμερικανικής βούλησης στο Ιράν σε ένα επίπεδο πολύ υψηλό για να το αντέξουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη τα καταστροφικά αντίποινα που μπορεί να επιβάλει το Ιράν σε γειτονικές χώρες.
Τέταρτον, η αμερικανική διαδικασία λήψης αποφάσεων δεν είναι πλέον ορθολογική. Ο πόλεμος κατά του Ιράν αποφασίστηκε από έναν μικρό κύκλο πιστών του προέδρου στο Mar-a-Lago, χωρίς επίσημη διατμηματική διαδικασία και με ένα Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας που είχε απομείνει από ουσία σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Ο διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας του Τραμπ, Τζο Κεντ, παραιτήθηκε στις 17 Μαρτίου, δημοσιεύοντας μια ανοιχτή επιστολή στην οποία περιέγραφε τον «θάλαμο ηχούς» που χρησιμοποιήθηκε για να εξαπατήσει τον πρόεδρο. Ο πόλεμος είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος λήψης αποφάσεων του οποίου ο μηχανισμός διαβούλευσης είχε απενεργοποιηθεί.
Αυτός δεν ήταν ούτε πόλεμος ανάγκης ούτε πόλεμος επιλογής. Ήταν ένας πόλεμος που υπαγορεύτηκε από αυθαίρετη βούληση. Η υποκείμενη αρχή είναι η ηγεμονία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν να διατηρήσουν μια παγκόσμια υπεροχή που δεν μπορούν πλέον να διεκδικήσουν και το Ισραήλ προσπάθησε να εδραιώσει μια περιφερειακή υπεροχή που δεν θα επιτύχει ποτέ.
Σε αυτό το πλαίσιο, το πιθανό αποτέλεσμα είναι ότι ο πόλεμος θα τελειώσει με την επιστροφή σε ένα είδος status quo ante, με τρεις εξαιρέσεις. Πρώτον, το Ιράν θα έχει τον επιχειρησιακό έλεγχο του Στενού του Ορμούζ. Δεύτερον, η αποτρεπτική ικανότητα του Ιράν θα ενισχυθεί σημαντικά. Τρίτον, η μακροπρόθεσμη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στον Κόλπο θα μειωθεί σημαντικά. Οι άλλοι λόγοι που θα είχαν ωθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιτεθούν στο Ιράν - το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, οι περιφερειακοί πληρεξούσιοι και το πυραυλικό οπλοστάσιο - πιθανότατα θα είναι οι ίδιοι με αυτούς στην αρχή του πολέμου.
Ακόμα κι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσυρθούν, το Ιράν δεν θα εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημά του έναντι των γειτόνων του για τρεις λόγους. Πρώτον, το Ιράν έχει μακροπρόθεσμο στρατηγικό συμφέρον να συνεργαστεί με τους γείτονές του στον Κόλπο, όχι να διεξάγει έναν αέναο πόλεμο. Δεύτερον, το Ιράν δεν έχει κανένα λόγο να αναζωπυρώσει έναν πόλεμο που μόλις κέρδισε. Τρίτον, το Ιράν, εάν χρειαστεί, θα περιοριστεί από τους προστάτες του, τη Ρωσία και την Κίνα, δύο μεγάλες δυνάμεις που επιδιώκουν μια σταθερή και ευημερούσα περιοχή. Οι Ιρανοί ηγέτες το γνωρίζουν αυτό και θα τερματίσουν τις μάχες.
Ο Τραμπ αναμφίβολα θα προσπαθήσει να παρουσιάσει αυτήν την επικείμενη αποχώρηση ως μια σημαντική στρατιωτική και στρατηγική νίκη, αλλά κανένας από αυτούς τους ισχυρισμούς δεν ευσταθεί. Η αλήθεια είναι ότι το Ιράν έχει αποδειχθεί πολύ πιο ισχυρό από ό,τι περίμεναν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Η απόφαση για πόλεμο ήταν παράλογη και η πολεμική τεχνολογία έχει εξελιχθεί εις βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αμερικανική αυτοκρατορία δεν μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο εναντίον του Ιράν υπό αποδεκτές οικονομικές, στρατιωτικές και πολιτικές συνθήκες. Αυτό που μπορεί να ελπίζει να ανακτήσει η Αμερική, ωστόσο, είναι ένα μέτρο λογικής. Είναι καιρός οι Ηνωμένες Πολιτείες να τερματίσουν τις επιχειρήσεις ανατροπής του καθεστώτος και να επιστρέψουν στο διεθνές δίκαιο και τη διπλωματία.
πηγή: Savage Minds
Η Τεχεράνη επιστρέφει την μπάλα στο γήπεδο της Ουάσινγκτον... Ο Νετανιάχου απαιτεί «ουράνιο» και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη κυνηγούν την ισραηλινή ελίτ.
Βρισκόμαστε εδώ απόψε στην αυγή αποφασιστικών στιγμών. Μετά από μακρά αναμονή και διαρροές στα δυτικά μέσα ενημέρωσης, η Τεχεράνη υπέβαλε την επίσημη απάντησή της στην αμερικανική πρόταση για τερματισμό του πολέμου μέσω του Πακιστανού μεσολαβητή, επιστρέφοντας έτσι τη διπλωματική μπάλα στην κυβέρνηση Τραμπ. Ενώ ο Λευκός Οίκος μελετά την ιρανική απάντηση, η οποία τηρεί τις αρχές της κυριαρχίας και απορρίπτει κάθε καταχρηστικό συμβιβασμό, ο Νετανιάχου εμφανίζεται για να σαμποτάρει τη διαδικασία επίτευξης συμφωνίας, απαιτώντας «την εξόρυξη ιρανικού ουρανίου» ως προϋπόθεση για «νίκη».
Στο πεδίο της μάχης του Λιβάνου, η ισραηλινή κατοχή δεν έχει την πολυτέλεια να διατυπώνει θεωρίες. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της αντίστασης συνεχίζουν να κυνηγούν τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς της και να καταστρέφουν τα οχήματά της στο Χαλέτ Ρατζ και την Αλ-Μπαγιάδα, μετατρέποντας την πρώτη γραμμή σε μια καθημερινή κόλαση που καταρρίπτει την αφήγηση μιας «ουδέτερης ζώνης».
Ακολουθεί μια ανάλυση των επιπτώσεων της ιρανικής αντίδρασης, των κρυφών κινήτρων πίσω από τον ισραηλινό ισχυρισμό για πυρηνικά και της αυξανόμενης επιχειρησιακής κατάρρευσης του στρατού της οντότητας:
1. Η ιρανική απάντηση… «Προϋποθέσεις για οποιαδήποτε συμφωνία»
Η Τεχεράνη επιβεβαίωσε ότι είχε διαβιβάσει την επίσημη απάντησή της στην αμερικανική πλευρά μέσω του Πακιστάν. Ο χρόνος αυτής της απάντησης - μετά τη συνάντηση του Ιρανού προέδρου με τον Ανώτατο Ηγέτη και τις οδηγίες του τελευταίου να «αντιμετωπίσει τους εχθρούς με σθένος και αποφασιστικότητα» - στέλνει ένα σαφές μήνυμα: Το Ιράν εισέρχεται στις διαπραγματεύσεις από θέση ισχύος, όχι από θέση συνθηκολόγησης.
Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι η Τεχεράνη τηρεί αυστηρά τις κόκκινες γραμμές της: πλήρη άρση του αποκλεισμού, εγγυήσεις κατά της επιστροφής στον πόλεμο, κυρίαρχες διευθετήσεις στο Ορμούζ και σταθερή δέσμευση για παύση κάθε επιθετικότητας κατά του Λιβάνου. Η ιρανική απάντηση παραμερίζει το αμερικανικό «μονοσέλιδο έγγραφο» που προσπάθησε να επιβάλει μια συγκαλυμμένη συνθηκολόγηση, θέτοντας την κυβέρνηση Τραμπ σε δύσκολη θέση: είτε να συμφωνήσει σε γνήσιες παραχωρήσεις που θα ικανοποιήσουν την Τεχεράνη πριν από τη σύνοδο κορυφής του Πεκίνου, είτε να υποστεί τις επιπτώσεις των αποτυχημένων διαπραγματεύσεων και του αντίκτυπού τους στην παγκόσμια οικονομία. Αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία δεδομένου ότι το Ιράν έχει προειδοποιήσει σαφώς ότι οποιαδήποτε παρουσία γαλλικών ή βρετανικών πολεμικών πλοίων (κάτι που η Γαλλία στη συνέχεια αρνήθηκε) θα προκαλέσει μια «άμεση και αποφασιστική απάντηση».
2. Το πυρηνικό πρόβλημα… Νετανιάχου, Τραμπ και η προσπάθεια οικειοποίησης της «νίκης»
Σε μια προφανή προσπάθεια να σαμποτάρει οποιαδήποτε συμφωνία δεν ευθυγραμμίζεται με την εξτρεμιστική του ατζέντα, ο Νετανιάχου υπενθύμισε την «πρωταρχική αποστολή» του: να απαιτήσει τη μεταφορά εμπλουτισμένου ουρανίου από το Ιράν. Ο Τραμπ ανέβασε τον πήχη με μια απειλή βγαλμένη κατευθείαν από ταινία του Χόλιγουντ, δεσμευόμενος να «ανακτήσει το θαμμένο ουράνιο» και να παρακολουθεί τις τοποθεσίες μέσω της «Διαστημικής Δύναμης».
Αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά αξιολύπητες στρατηγικές αυταπάτες:
• Στρατιωτική αποτυχία : Εάν η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ ήταν ικανά να καταστρέψουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, θα το είχαν κάνει κατά τη διάρκεια των 72 ημερών της «επικής οργής». Η απαίτηση για «παράδοση» του ουρανίου σήμερα καταδεικνύει την αδυναμία τους να το καταστρέψουν.
• Αμερικανική αμφιταλάντευση : Η δήλωση του Υπουργού Ενέργειας των ΗΠΑ ότι ο στόχος είναι να «τερματιστεί το πρόγραμμα» και όχι απλώς να μεταφερθεί το ουράνιο, έρχεται σε αντίθεση με προηγούμενες διαρροές ότι η Ουάσιγκτον θα δεχόταν αναστολή του εμπλουτισμού. Αυτή η σύγχυση, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις του Τραμπ που αποκλείει προς το παρόν περαιτέρω επιθέσεις, επιβεβαιώνει ότι η Ουάσιγκτον χειραγωγεί τα μέσα ενημέρωσης για να κατευνάσει τον Ισραηλινό σύμμαχό της και να αποκτήσει επιρροή στις διαπραγματεύσεις, αλλά δεν διαθέτει καμία ρεαλιστική στρατιωτική στρατηγική για να επιβάλει αυτές τις αδύνατες απαιτήσεις.
3. Λίβανος… Ο τάφος της κατοχής και η ψευδαίσθηση της «αποκλιμάκωσης»
Ενώ οι Λιβανέζοι αξιωματούχοι επιδεικνύουν μια μορφή πολιτικής αφέλειας αναφερόμενοι σε «αμερικανικές προσπάθειες για την αποτροπή των ισραηλινών ενεργειών», οι μάχες επί τόπου συνεχίζουν να διαψεύδουν αυτές τις ψευδαισθήσεις.
• Η σφαγή με μη επανδρωμένα αεροσκάφη : Η ανακοίνωση του ισραηλινού στρατού ότι ένας αξιωματικός και δύο στρατιώτες τραυματίστηκαν (ο ένας σοβαρά) από μη επανδρωμένο αεροσκάφος, και ότι 10 άλλοι στρατιώτες τραυματίστηκαν σε μια άλλη έκρηξη, αποτελεί αδιάσειστη απόδειξη της απώλειας του ελέγχου από αέρος και εδάφους στο νότο από το Ισραήλ.
• Η τακτική του «αέναου κυνηγιού» : Η Χεζμπολάχ δεν δίνει στον εαυτό της ανάπαυλα. Στοχευμένες επιθέσεις στην Αλ-Μπαγιάδα (ένα κέντρο διοίκησης και ένα άρμα μάχης Merkava), στην Ντέιρ Σιριάν (μπουλντόζες D9 και συγκεντρώσεις στρατευμάτων στο Χαλέτ Ρατζ), στη Σαμάα και στο τρίγωνο Ααλμάν-Κουσάιρ. Αυτές οι επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας, χρησιμοποιώντας την τακτική της «διπλής και συντονισμένης επίθεσης με μη επανδρωμένα αεροσκάφη» (χτύπημα μιας συγκέντρωσης και στη συνέχεια χτύπημα δυνάμεων που προσπαθούν να εκκενώσουν), έχουν καταστήσει τον ισραηλινό στρατό εύκολους στόχους και έχουν αποδείξει ότι η δολοφονία των ηγετών του δεν έχει αποδυναμώσει τη δομή αντίστασης.
• Η παρακμή της ισραηλινής αποτροπής : Όπως επιβεβαίωσε ο πρώην αρχηγός της Shin Bet, Yoram Cohen, και ο στρατιωτικός ανταποκριτής Yossi Yehoshua, το Ισραήλ δεν έχει αποτελεσματική λύση ενάντια σε αυτά τα drones. Η προσπάθεια σύνδεσης αυτών των τακτικών αποτυχιών με τη στρατηγική κατάσταση στον Λίβανο ισοδυναμεί με αγνόηση της πραγματικότητας. Ένας στρατός ανίκανος να προστατεύσει τους στρατιώτες του σε μια λεγόμενη «ουδέτερη ζώνη» δεν μπορεί να υπαγορεύσει τους πολιτικούς του όρους στην αντίσταση ή στο λιβανέζικο κράτος.
4. Δέσμευση στον τομέα της εφοδιαστικής και παγκόσμια εξάντληση
Παρά τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις, η αμερικανική στρατιωτική μηχανή συνεχίζει να προετοιμάζεται για πόλεμο. Η πρόσφατη ενίσχυση του στόλου εναέριου ανεφοδιασμού (225 αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένων 114 στην περιοχή επιχειρήσεων της CENTCOM) υποδηλώνει μια τακτική αλλαγή: αντικατάσταση φθαρμένων αεροσκαφών με νέες μονάδες για να διασφαλιστεί η συνεχής, 24ωρη αεροπορική κάλυψη. Αυτή η ανάπτυξη επιβεβαιώνει ότι το Πεντάγωνο διατηρεί σε εφεδρεία την επιλογή της «πλήρους κλιμάκωσης», είτε ως μοχλό πίεσης στις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις είτε ως σχέδιο έκτακτης ανάγκης σε περίπτωση που η Τεχεράνη απορρίψει τους αμερικανικούς όρους.
Επιπλέον, οι επιπτώσεις του αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ συνεχίζουν να πλήττουν την παγκόσμια οικονομία. Οι αναφορές δείχνουν απότομη μείωση των αποθεμάτων πετρελαίου, αύξηση των παγκόσμιων αεροπορικών εισιτηρίων λόγω της έλλειψης κηροζίνης και ζημίες που υπέστησαν οι μεγάλες αεροπορικές εταιρείες.
Αυτές οι εξελίξεις αυξάνουν την εθνική και διεθνή πίεση στην κυβέρνηση Τραμπ να τερματίσει τον πόλεμο πάση θυσία.
Σύναψη
Η απάντηση του Ιράν θέτει τον Τραμπ σε δύσκολη θέση : είτε μια δίκαιη διευθέτηση που να εγγυάται τα δικαιώματα της Τεχεράνης και να τερματίζει τον διπλό αποκλεισμό (σε βάρος του Ιράν και του Λιβάνου), είτε να βυθιστεί ξανά στο τέλμα του Κόλπου και σε έναν πόλεμο τιμών ενέργειας που θα του κοστίσει την προεδρία του.
Εν τω μεταξύ, στο Ισραήλ, ο Νετανιάχου συνεχίζει να πουλάει αυταπάτες στον λαό του κάνοντάς τον να πιστεύει ότι μπορεί να εξάγει ουράνιο από την Τεχεράνη μέσω τηλεοπτικών διακηρύξεων, ενώ οι ζωές των επίλεκτων στρατιωτών του θυσιάζονται και τα οχήματά του καίγονται μέρα με τη μέρα στο νότιο Λίβανο, σε αυτό το πραγματικό νεκροταφείο.
πηγή: IntelSky
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: