.jpg)
Η πρόσφατη σύνοδος κορυφής μεταξύ του Β. Πούτιν και του Σι Τζινπίνγκ έχει σπείρει ένα νέο κύμα πανικού στους δυτικούς πολιτικούς-μιντιακούς κύκλους.
Έρευνα-επιμέλεια Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του Mytilenepress. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του ηλεκτρονικού περιοδικού.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
Μυτιλήνη (Mytilenepress) : ΔΙΝΩ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ.
Και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, η αυξανόμενη συνεργασία μεταξύ Ρωσίας και Κίνας παρουσιάζεται συστηματικά ως μια αυταρχική συμμαχία που συνωμοτεί εναντίον του «ελεύθερου κόσμου». Οι τίτλοι είναι γεμάτοι με προειδοποιήσεις για έναν νέο αντιδυτικό άξονα. Τα think tanks υιοθετούν έναν αποκαλυπτικό τόνο. Οι φιλελεύθεροι σχολιαστές μιλούν για έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο.
Αλλά πίσω από αυτή την υστερία κρύβεται μια απλούστερη πραγματικότητα: η παλιά παγκόσμια τάξη χάνει την κυριαρχία της.
Η ρωσο-κινεζική συνεργασία δεν είναι μια σταυροφορία κατά της Δύσης. Είναι μια εξέγερση ενάντια στην μονοπολικότητα - ενάντια στην ιδέα ότι ένας ενιαίος πολιτισμός, μια ενιαία ιδεολογία και ένα ενιαίο πολιτικό μοντέλο μπορούν να κυριαρχήσουν επ' αόριστον σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η Μόσχα και το Πεκίνο δεν επιδιώκουν να καταστρέψουν το διεθνές σύστημα. Χτίζουν εναλλακτικές λύσεις σε μια τάξη που μονοπωλείται εδώ και δεκαετίες από τη δυτική φιλελεύθερη δύναμη.
Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη. Αυτό που προωθούν ο Πούτιν και ο Σι είναι η ιδέα ενός πολυπολικού κόσμου: ενός κόσμου όπου οι πολιτισμοί, τα έθνη και οι κουλτούρες μπορούν να ακολουθήσουν τη δική τους πορεία χωρίς ιδεολογικό έλεγχο από την Ουάσιγκτον, τις Βρυξέλλες ή τους διεθνικούς φιλελεύθερους θεσμούς. Αντί να απειλεί την Ευρώπη και την Αμερική, αυτός ο μετασχηματισμός θα μπορούσε, μακροπρόθεσμα, να τις σώσει από την πολιτική και πολιτισμική τους εξάντληση.
Τα ελαττώματα της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης
Όταν η Ρωσία και η Κίνα εξέδωσαν την πρώτη κοινή τους διακήρυξη για την πολυπολικότητα το 1997, λίγοι στη Δύση την πήραν στα σοβαρά. Εκείνη την εποχή, η Σοβιετική Ένωση είχε καταρρεύσει, η αμερικανική ισχύς φαινόταν ακαταμάχητη και η φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση φαινόταν προορισμένη να κατακλύσει ολόκληρο τον πλανήτη. Η θέση του Φράνσις Φουκουγιάμα για το «τέλος της ιστορίας» αντανακλούσε εύστοχα το πνεύμα της εποχής. Τα σύνορα υποτίθεται ότι ξεθώριαζαν. Η εθνική κυριαρχία γινόταν ολοένα και πιο αντιληπτή ως ξεπερασμένη. Η παγκοσμιοποίηση επιταχυνόταν, ενώ το ΝΑΤΟ προχωρούσε αδυσώπητα προς τα ανατολικά.
Ωστόσο, η Ρωσία και η Κίνα είχαν ήδη αισθανθεί την αδυναμία που κρυβόταν πίσω από αυτόν τον θριαμβευτικό θρίαμβο. Ακόμα και στο απόγειο της αμερικανικής κυριαρχίας, και οι δύο δυνάμεις καταλάβαιναν ότι ένας κόσμος οργανωμένος γύρω από ένα ενιαίο ιδεολογικό κέντρο αναπόφευκτα θα δημιουργούσε αστάθεια, αλαζονεία, κατάχρηση εξουσίας και εχθρικές αντιδράσεις. Και αυτό ακριβώς συνέβη. Ατελείωτοι πόλεμοι, παρεμβάσεις αλλαγής καθεστώτος, οικονομικές κρίσεις, αποβιομηχάνιση, μαζικές μεταναστεύσεις, λογοκρισία, κοινωνικός κατακερματισμός και πολιτισμικός μηδενισμός έχουν σταδιακά διαβρώσει την εμπιστοσύνη στο ίδιο το φιλελεύθερο μοντέλο.
Σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα, ο Πούτιν και ο Σι αναβιώνουν την ίδια ιστορική ιδέα, αλλά αυτή τη φορά από μια πολύ πιο ισχυρή θέση.
Στην τελευταία τους σύνοδο κορυφής, οι δύο ηγέτες υιοθέτησαν μια νέα κοινή διακήρυξη για την πολυπολική παγκόσμια τάξη και τη μεταρρύθμιση της παγκόσμιας διακυβέρνησης - ένα μανιφέστο για την κυριαρχία, την κοινή ασφάλεια, την ανοιχτότητα, τον διαπολιτισμικό διάλογο και την εκδημοκρατικοποίηση των διεθνών σχέσεων. Πιο ουσιαστικά, απορρίπτει την ιδέα ότι η φιλελεύθερη νεωτερικότητα αντιπροσωπεύει το μόνο νόμιμο πεπρωμένο της ανθρωπότητας.
Αυτό είναι που πραγματικά τρομοκρατεί τις φιλελεύθερες ελίτ. Το αναδυόμενο ευρασιατικό όραμα αμφισβητεί τη δυτική γεωπολιτική κυριαρχία καθώς και τα ίδια τα ιδεολογικά θεμέλια της μεταψυχροπολεμικής τάξης. Υποστηρίζει ότι η ανθρωπότητα αποτελείται από πολλαπλούς πολιτισμούς, όχι από έναν ενιαίο παγκόσμιο πολιτισμό που διέπεται από ένα ενιαίο ηθικό και πολιτικό δόγμα.
Από πολλές απόψεις, το όραμα Πούτιν-Ξι μοιάζει με ένα γνήσιο Σμιτιανό Pluriversum: έναν κόσμο κυρίαρχων πολιτισμικών κρατών και όχι μια ομογενοποιημένη παγκόσμια αγορά που διοικείται από τεχνοκράτες, ΜΚΟ και υπερεθνικές γραφειοκρατίες. Σε αυτόν τον κόσμο, τα έθνη δεν αναμένεται να απαρνηθούν τις παραδόσεις, τις θρησκείες ή τις ιστορικές τους ταυτότητες στο όνομα ενός αφηρημένου οικουμενισμού. Η ποικιλομορφία των πολιτισμών δεν θεωρείται ως πρόβλημα που πρέπει να εξαλειφθεί, αλλά ως πραγματικότητα που πρέπει να γίνει σεβαστή.
Η αναγνώριση, σε αυτή τη διακήρυξη, του συστατικού και θετικού ρόλου της θρησκείας στην ανάπτυξη και ανανέωση των πολιτισμών είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Σε μια εποχή που πολλά δυτικά ιδρύματα θεωρούν τον Χριστιανισμό και τη θρησκευτική παράδοση ως ενοχλητικά λείψανα του παρελθόντος, η Ρωσία και η Κίνα αναγνωρίζουν την πνευματική κληρονομιά και την πολιτιστική συνέχεια ως πυλώνες κοινωνικής συνοχής και εποικοδομητικού διαπολιτισμικού διαλόγου.
Αυτό το μήνυμα θα αντηχήσει πολύ πέρα από τα σύνορα αυτών των δύο χωρών. Σε όλη την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, εκατομμύρια άνθρωποι αισθάνονται ολοένα και πιο αποξενωμένοι από μια οικονομία χωρίς σύνορα, τη γραφειοκρατική διαχείριση, τον πολιτιστικό ξεριζωμό, την κατάρρευση των κοινοτήτων, το δημογραφικό άγχος και την επιθετική ηθικολογία της φιλελεύθερης ιδεολογίας. Τους λένε ότι η εθνική ταυτότητα είναι επικίνδυνη, η παράδοση καταπιεστική, η θρησκεία οπισθοδρομική και η κυριαρχία ξεπερασμένη. Ωστόσο, όσο περισσότερο η φιλελεύθερη τάξη υπόσχεται απελευθέρωση, τόσο περισσότερο οι δυτικές κοινωνίες κατακερματίζονται και ξεριζώνονται. Ο Πούτιν και ο Σι μιλούν σε αυτό το κενό.
Κυρώσεις, κυριαρχία, επιβίωση
Η ουκρανική σύγκρουση επιτάχυνε τις ιστορικές διαδικασίες που είχαν ήδη ξεκινήσει. Οι δυτικές κυβερνήσεις επέβαλαν πρωτοφανείς κυρώσεις στη Ρωσία, αναμένοντας οικονομική κατάρρευση και πολιτική αποσταθεροποίηση. Αντ' αυτού, η Ρωσία προσαρμόστηκε. Η οικονομία της διαφοροποιήθηκε, αναπροσανατολίστηκε προς τα ανατολικά και επέζησε του σημαντικότερου καθεστώτος κυρώσεων στη σύγχρονη ιστορία.
Η Κίνα έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε αυτό το αποτέλεσμα, ενθαρρύνοντας την επέκταση του εμπορίου, τη στενότερη οικονομική συνεργασία, τις αυξημένες τεχνολογικές ανταλλαγές και νέους διαδρόμους εφοδιαστικής και εμπορίου. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι Δυτικοί σχολιαστές το παρουσίασαν αυτό ως το Πεκίνο που επιτρέπει την «ρωσική επιθετικότητα ». Αλλά οι υπολογισμοί της Κίνας είναι πολύ πιο στρατηγικοί.
Οι Κινέζοι ηγέτες κατανοούν ότι οι κυρώσεις, που κάποτε αποτελούσαν εξαιρετικά μέτρα, έχουν γίνει όργανα συστημικού καταναγκασμού. Οι κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων, ο οικονομικός αποκλεισμός και ο οικονομικός πόλεμος δημιουργούν προηγούμενα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον οποιουδήποτε κράτους αρνείται να υποταχθεί στις δυτικές πολιτικές απαιτήσεις. Έτσι, η υποστήριξη του Πεκίνου σε εναλλακτικά χρηματοπιστωτικά συστήματα όχι μόνο ωφελεί τη Ρωσία, αλλά αποτελεί και υπεράσπιση της κυρίαρχης αυτονομίας της σε μια ολοένα και πιο εργαλειοποιημένη παγκόσμια οικονομία.
Αυτό εξηγεί την αυξανόμενη σημασία των BRICS, του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, του εμπορίου σε εθνικά νομίσματα και των ανεξάρτητων υποδομών πληρωμών. Αυτές οι πρωτοβουλίες στοχεύουν στην ενίσχυση της ανθεκτικότητας και της στρατηγικής ευελιξίας. Ακόμη και η Δύση θα μπορούσε να επωφεληθεί από ένα τέτοιο σύστημα. Ένας κόσμος όπου η οικονομική αλληλεξάρτηση δεν μπορεί να χειραγωγηθεί τόσο εύκολα θα μπορούσε τελικά να αποδειχθεί πιο σταθερός από έναν κόσμο που διέπεται από καταναγκαστικά μονοπώλια.
Παραδόξως, η ίδια η φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι αυτή που έχει προκαλέσει αυτόν τον κατακερματισμό. Οι ίδιες ελίτ που κάποτε υποστήριζαν τις ανοιχτές αγορές και την παγκόσμια ολοκλήρωση τώρα υπερασπίζονται τη λογοκρισία, τις κυρώσεις, την αποσύνδεση, τον βιομηχανικό προστατευτισμό και την ιδεολογική συμμόρφωση. Η υποτιθέμενη καθολική φιλελεύθερη τάξη έχει αποδειχθεί εξαιρετικά επιλεκτική, τιμωρητική και υπερβολικά πολιτική.
Η Ρωσία και η Κίνα απλώς έχουν προσαρμοστεί στην πραγματικότητα πιο γρήγορα από τη Δύση.
Ευρασιατική επανεξισορρόπηση
Η γεωπολιτική σημασία των σινο-ρωσικών σχέσεων είναι αδιαμφισβήτητη. Μαζί, η Ρωσία και η Κίνα κυριαρχούν στην στρατηγική καρδιά της Ευρασίας, τη μεγαλύτερη χερσαία έκταση στη Γη. Τα κοινά τους σύνορα εκτείνονται μακρύτερα από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο. Και οι δύο είναι πυρηνικές δυνάμεις, μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και πολιτισμοί με πλούσια ιστορική ιστορία.
Η εχθρότητα μεταξύ των δύο θα αποσταθεροποιούσε ολόκληρη την ήπειρο. Η συνεργασία, από την άλλη πλευρά, δημιουργεί μια νέα ευρασιατική ισορροπία. Αυτό που πολλοί Δυτικοί αναλυτές εξακολουθούν να δυσκολεύονται να κατανοήσουν είναι ότι αυτή η συνεργασία δεν είναι ιστορικά ανώμαλη. Αντιθέτως, διορθώνει δεκαετίες ανισορροπίας.
Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Ρωσία στράφηκε αποφασιστικά προς την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Κίνα βρέθηκε οικονομικά συνυφασμένη με την Αμερική, γεγονός που οδήγησε σε αυτό που ονομάστηκε «Χιμαιρική». Ακόμα και σήμερα, παρά τις αυξανόμενες εντάσεις, οι οικονομικές σχέσεις της Κίνας με τις Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν πολύ πιο σημαντικές από το εμπόριό της με τη Ρωσία.
Το πραγματικό γεωπολιτικό παράδοξο έγκειται στο γεγονός ότι οι δυτικές ελίτ διεξήγαγαν ταυτόχρονα μια αντιπαράθεση με αυτές τις δύο δυνάμεις, ενώ περίμεναν ότι δεν θα ευθυγραμμιστούν στρατηγικά. Ξεκινώντας έναν διμέτωπο αγώνα εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας, το φιλελεύθερο κατεστημένο επιτάχυνε ακριβώς την ευρασιατική συνεργασία που φοβόταν περισσότερο.
Η Ευρώπη έχει υποστεί τις πιο σοβαρές συνέπειες. Καθώς οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διέκοψαν τους δεσμούς τους με τη Μόσχα, η Κίνα απέκτησε προνομιακή πρόσβαση στην ρωσική ενέργεια, τις πρώτες ύλες, τις γεωργικές εξαγωγές και τις εμπορικές οδούς της Αρκτικής. Η Ευρώπη παραιτήθηκε οικειοθελώς από στρατηγικά πλεονεκτήματα, ενώ το Πεκίνο κάλυψε το κενό. Από πολλές απόψεις, η Ευρώπη χρηματοδοτεί τη δική της γεωπολιτική περιθωριοποίηση.
Αλλά αυτή η διαδικασία δεν είναι μη αναστρέψιμη. Οι μελλοντικοί Ευρωπαίοι ηγέτες μπορεί τελικά να συνειδητοποιήσουν ότι μια μόνιμη αντιπαράθεση με τη Ρωσία δεν εξυπηρετεί ούτε την ευημερία ούτε την ασφάλειά της Ευρώπης. Μια σταθερή ευρασιατική ισορροπία, βασισμένη στη συνεργασία και όχι στις ιδεολογικές σταυροφορίες, θα ωφελούσε ολόκληρη την ήπειρο.
Η πολυπολικότητα δεν είναι ο εχθρός της Δύσης.
Η μεγαλύτερη παρανόηση σχετικά με την πολυπολικότητα είναι η πεποίθηση ότι σημαίνει την καταστροφή της Δύσης. Στην πραγματικότητα, μπορεί να αντιπροσωπεύει τον μόνο δρόμο προς την ανανέωση της Δύσης.
Επί δεκαετίες, ο φιλελεύθερος παγκοσμιισμός έχει υπονομεύσει τα ίδια τα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού. Η εθνική κυριαρχία έχει δώσει τη θέση της σε μια υπερεθνική γραφειοκρατία. Η μεταποίηση έχει εξαφανιστεί. Τα σύνορα έχουν αποδυναμωθεί. Οι κοινότητες έχουν κατακερματιστεί. Οι αδιάκοπες ξένες επεμβάσεις έχουν διαβρώσει την εμπιστοσύνη του κοινού. Ο πολιτισμικός ατομικισμός έχει αντικαταστήσει την κοινωνική αλληλεγγύη.
Υπό την επίδραση του φιλελεύθερου οικουμενισμού, ήταν αναμενόμενο ότι τα ίδια τα έθνη θα διαλύονταν σε μια τάξη χωρίς σύνορα.
Οι απλοί Ευρωπαίοι και Αμερικανοί πολίτες απορρίπτουν ολοένα και περισσότερο αυτό το όραμα. Λαχταρούν τη συνέχεια, την ταυτότητα, την ασφάλεια, την παράδοση και την πραγματική κυριαρχία - τις ίδιες αρχές που η Μόσχα και το Πεκίνο υπερασπίζονται τώρα ανοιχτά στη διεθνή σκηνή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Δύση πρέπει να μιμηθεί τη Ρωσία ή την Κίνα. Μια τέτοια ομοιομορφία θα ερχόταν σε αντίθεση με την ίδια την αρχή της πολυπολικότητας. Οι πολιτισμοί πρέπει να είναι ελεύθεροι να αναπτύσσονται σύμφωνα με τη δική τους ιστορία, παραδόσεις και ηθικά πλαίσια, χωρίς εξωτερική ιδεολογική επιβολή.
Η Ρωσία, η Κίνα, η Ευρώπη, ακόμη και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι φυσικοί πολιτισμικοί εχθροί. Από πολλές απόψεις, μοιράζονται έναν κοινό αντίπαλο: τον φιλελεύθερο παγκοσμιισμό και την υπερεθνική τάξη που έχουν αποδυναμώσει την κυριαρχία, έχουν διαβρώσει τις παραδόσεις, έχουν διαλύσει την κοινωνική συνοχή και έχουν υποτάξει τα έθνη σε αφηρημένα οικουμενικά δόγματα.
Η σύνοδος κορυφής Πούτιν-Ξι συμβόλιζε έτσι την επιτάχυνση της μετάβασης από έναν κόσμο οργανωμένο γύρω από την ιδεολογική ομοιομορφία σε έναν κόσμο βασισμένο στην πολλαπλότητα των πολιτισμών.
Οι δυτικές ελίτ μπορεί να αντιστέκονται σε αυτόν τον μετασχηματισμό για τα επόμενα χρόνια. Αλλά η ιστορία σπάνια αντιστρέφει τον εαυτό της. Η μονοπολική εποχή πλησιάζει στο τέλος της και ούτε η Ρωσία ούτε η Κίνα την κατέστρεψαν. Ο φιλελεύθερος παγκοσμιοποίηση έχει εξαντλήσει τον εαυτό του εκ των έσω.
Ένας ισορροπημένος κόσμος κυρίαρχων πολιτισμών, ξεχωριστών πολιτισμών και πολλαπλών κέντρων εξουσίας δεν αποτελεί απειλή ούτε για την Ευρώπη ούτε για την Αμερική. Μπορεί να αντιπροσωπεύει τον μόνο βιώσιμο δρόμο για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης τους στον δικό τους πολιτισμό.
Πηγή: VT
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: