Συγκλονίζουν οι αναφορές Ραββίνων σχετικά με την Ιουδαϊκή καταγωγή των Φοινίκων και την εισβολή τους στην αρχαία Ελλάδα.
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
Επίσης οι Ραββίνοι κάνουν αναφορές ότι η Κύπρος περιλαμβάνεται στο Μεγάλο Ισραήλ, δικαιώνοντας τον γράφοντα για πολλοστή φορά. Για όσους θυμούνται πρώτος σε παγκόσμιο επίπεδο είχα αναφέρει σχετικά με τον κίνδυνο που διατρέχει ο Ελληνισμός-Ελλάδα από την επανασύσταση του Μεγάλου Ισραήλ.
Κυριολεκτικά συγκλονίζουν τα όσα αναφέρονται σε ξένες ιστοσελίδες :
"Η Κύπρος ανήκει στο Ισραήλ και ονομαζόταν Νήσος Δαν. Τα σύνορα του Ισραήλ εκτείνονται από τον ποταμό Νείλο μέχρι τον Ευφράτη. Η Ανατολική Αίγυπτος, το Σινά, η Ιορδανία, μέρος της Σαουδικής Αραβίας, του Ιράκ, της Τουρκίας, η Συρία, ο Λίβανος, το Κουβέιτ, βρίσκονται εντός των Βιβλικών Συνόρων του Ισραήλ. Είναι «Κατεχόμενα Εδάφη».
Ο Ραβίνος Μ.Μ. Σνίρσον του Λουμπάβιτς (Χαμπάντ) στα σύνορα του Ισραήλ. Η Γη του Ισραήλ Απαντήσεις, Δείτε επίσης το ξεχωριστό μας άρθρο. Επιστροφή στην Γη του Ισραήλ Περιεχόμενα: 1. Ποια είναι η θέση των Βρετανών-Αμερικάνων σχετικά με την έλευση των Εφραϊμιτών να εγκατασταθούν στην Γη του Ισραήλ αυτή τη στιγμή; 2. Είναι το νησί της Κύπρου μέρος της Γης της Επαγγελίας του Ισραήλ; 3. Ποια είναι τα όρια της Γης της Επαγγελίας σύμφωνα με τη Βίβλο; 4. Θα περιλαμβάνει η Γη του Ισραήλ τη Βόρεια Αμερική ; Αυτή την στιγμή ο Ιούδας προετοιμάζει την Γη ως Πρόδρομο για τις άλλες Φυλές. Τελικά, οι άλλες Φυλές θα επιστρέψουν και θα λάβουν κληρονομιά μαζί με τον Ιούδα.
Αν ένας Εφραϊμίτης έρθει στο Ισραήλ σήμερα, θα πρέπει να είναι είτε ως φιλοξενούμενος του Ιούδα είτε ως κάποιος που ταυτίζεται με τον Ιούδα. Αυτό είναι ένα ευαίσθητο και περίπλοκο ζήτημα και έχουμε γράψει αρκετά γι' αυτό και έχουμε απαντήσει σε πολλά ερωτήματα που το αφορούν. Βλέπε: "Brit-Am Now"-277 #5. Ναχμανίδης: Η Σύνδεση Μεταξύ Νόμου και Γης Επιστρέφοντας στην Γη του Ισραήλ 2. Ερώτηση: Είναι το νησί της Κύπρου μέρος της Γης της Επαγγελίας του Ισραήλ; Shalom Yair , Σας ευχαριστώ για το έργο που κάνετε για την επανένωση.
Ζούμε στην Κύπρο τον τελευταίο χρόνο και μας εξέπληξε το γεγονός ότι συμπεριλάβατε το νησί της Κύπρου στη Γη της Επαγγελίας. Μπορείτε παρακαλώ να εξηγήσετε το σημείο αναφοράς σας, καθώς δεν το έχουμε ξανακούσει ποτέ; Frank και Shirlianne Whigham. Απάντηση: Η Κύπρος είναι μέρος της Γης της Επαγγελίας του Ισραήλ. Όσον αφορά τα σύνορα που περιλαμβάνουν την Κύπρο, αυτή είναι ομολογουμένως μια ακραία μειοψηφική άποψη, αλλά πιθανότατα σωστή. Η άποψη λέει ότι τα δυτικά σύνορα ήταν οι δυτικές εκβολές του Δέλτα του Νείλου στο Νότο (απέναντι από την Αλεξάνδρεια, όπως σημείωσε ο αείμνηστος Ραβίνος Μ.Μ. Σνίρσον του Λουμπάβιτς) και μια γραμμή βόρεια προς τη νοτιοανατολική Τουρκία και περιλάμβανε όλη τη Μεσόγειο Ωκεανό και τα νησιά (συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου εντός αυτής της περιοχής). Η Κύπρος αναφέρθηκε συχνά στο βιβλίο μας "Lost Israelite Identity. The Hebrew Ancestry of Celtic Races" (1996). ΓΙΑΤΙ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ α.
Η Κύπρος φαίνεται να βρίσκεται εντός των ορίων της Γης της Επαγγελίας, σύμφωνα με την άποψη που θεωρούμε σωστή. Η Γη της Επαγγελίας περιελάμβανε όλη την περιοχή μέχρι τον ποταμό Ευφράτη και σε όλο το μήκος του που έφτανε μέχρι τα βόρεια. Περιελάμβανε επίσης τουλάχιστον την περιοχή της Κιλικίας (νοτιοανατολική Τουρκία) και το νησί της Κύπρου. Σε κάθε περίπτωση, όλες αυτές οι περιοχές και άλλες καταλήφθηκαν από τους Ισραηλίτες για σημαντικές χρονικές περιόδους, παρόλο που δεν κατάφεραν να τις κρατήσουν μόνιμα. Στην Μεσσιανική εποχή (βλ. Ιεζεκιήλ κεφ. 48) και στους χρόνους που προηγήθηκαν αυτής, όλες αυτές οι περιοχές και άλλες θα ανακτηθούν.
Ο πληθυσμός της Κύπρου υπέστη την ίδια μοίρα με τους Χαναναίους κατά την εποχή της ισραηλιτικής κατάκτησης, όπως και πολλές γειτονικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολίας και της Ελλάδας. Ξεκινώντας από περίπου το 1200 π.Χ., τα καλά ανεπτυγμένα πολεμοχαρή κράτη της Μυκηναϊκής Ελλάδας, η ισχυρή αυτοκρατορία της Χετταϊκής Ανατολίας, οι ισχυρές πόλεις-κράτη στη νότια Χαναάν, κάθε σημαντική πόλη στη βόρεια Συρία και την Κύπρο καταστράφηκαν ολοσχερώς. Ο πληθυσμός της Ελλάδας θεωρείται συμβατικά ότι μειώθηκε (αν και τα στοιχεία που δίνονται εδώ έχουν έκτοτε αμφισβητηθεί) κατά 75% και η πολιτιστική ενότητα της Μυκηναϊκής Εποχής έφτασε στο τέλος της. Η Κρήτη υπέστη παρόμοια μοίρα.
Υπήρξε μείωση πληθυσμού κατά 75% επίσης στη βόρεια Μεσοποταμία και 25% στο νότο. Είναι πιθανό οι πόλεις της Χαναάν (που επίσης καταστράφηκαν για άλλη μια φορά) να βρήκαν το τέλος τους λόγω μιας αναζωπύρωσης της ισραηλιτικής κατάκτησης. Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύουμε ότι αυτό που συνέβη αλλού σε ορισμένες από τις άλλες περιοχές οφειλόταν επίσης στην εβραϊκή πρωτοβουλία ή στο ότι οι Χαναναίοι τράπηκαν σε φυγή από τους Ισραηλίτες ή τουλάχιστον επηρεάστηκαν με κάποιο τρόπο από οποιονδήποτε από αυτούς τους παράγοντες.
Η Ασσυρία δέχτηκε επίθεση από ημι-νομαδικές «Αραμαϊκές» φυλές που μπορεί επίσης να ήταν στην πραγματικότητα Εβραίοι. γ. Αιγυπτιακές επιγραφές αναφέρουν ότι οι Ζεκάρου και οι Πελεσέτ ηττήθηκαν στην Κύπρο. Οι Ζεκάρου ήταν μέρος των λεγόμενων Λαών της Θάλασσας, οι οποίοι τουλάχιστον εν μέρει ήταν Ισραηλίτες. Αναγνωρίζουμε τους Ζεκάρου ως μέλη της φυλής του Ισάκαρ. Αν αυτή η ταύτιση είναι σωστή, έχουμε μια Ισραηλιτική Φυλή στην Κύπρο από τα αρχαία χρόνια. δ.
Η Κύπρος (δηλαδή «Καφθώρ» Νησί των Φιλισταίων;) σε ασσυριακές επιγραφές αργότερα ονομαζόταν «Γιάννανα» που σημαίνει «ΝΗΣΟΣ ΤΗΣ ΔΑΝΑΝΟΥ», δηλαδή Νησί της Φυλής Δαν. ε. Οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν τους Δανανούς-Δανίτες μεταξύ των Λαών της Θάλασσας. Συνέδεαν την Δανανού κυρίως με τις περιοχές βόρεια του ποταμού Ορόντη1 στην βόρεια Συριακή ακτή, με την Κιλικία και με την ΚΥΠΡΟ, και σύμφωνα με τον Ed. Meier και με την Κρήτη. στ. Από την δεκαετία του 800 π.Χ., ένα είδος κεραμικής που ονομάζεται «σαμαρειακή» άφησε τα υπολείμματά του σε όλη την Κύπρο.
Η σαμαρειακή κεραμική είναι η ίδια με αυτή που είναι γνωστή από τη Σαμάρεια, την πρωτεύουσα του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ. Η Κύπρος εκείνη την εποχή έχει περιγραφεί ως «σε μεγάλο βαθμό ένα φοινικικό νησί». Αυτό σημαίνει ότι χρησιμοποιούσε μια παρόμοια πολιτιστική βάση με αυτήν των περισσότερων βόρειων ισραηλιτικών φυλών. Μέχρι στιγμής έχουν ανακαλυφθεί περισσότερες φοινικικές επιγραφές στην Κύπρο παρά στην ίδια τη Φοινίκη. Η Φοινίκη περιλάμβανε τον Λίβανο και το παράκτιο τμήμα της Συρίας.
Οι βόρειοι Ισραηλίτες της Σαμάρειας μιλούσαν μια εβραϊκή διάλεκτο που θεωρείται πιο κοντά σε αυτή των Φοινίκων παρά σε αυτή των Ιουδαίων του νότιου βασιλείου. Από πολλές απόψεις, ο πολιτισμός μεγάλου μέρους του βόρειου Ισραήλ ήταν «φοινικικός». Εναλλακτικά, μεγάλο μέρος αυτού που ονομάζεται «φοινικικός» μπορεί στην πραγματικότητα να είναι «ισραηλιτικός». ζ. Τα κτίρια στην κυπριακή πρωτεύουσα Κίτιον και στην πόλη Έγκωμη είναι ενός προτύπου-τύπου που ισοδυναμεί μόνο με αυτό του παλατιού του Όμρι (882-871 π.Χ.) στην ισραηλιτική Σαμάρεια. η.
Ο σωματικός τύπος ενός Κύπριου ηγεμόνα που απεικονίζεται σε μια αιγυπτιακή απεικόνιση περιγράφεται παρόμοια με αυτόν που αφορά τους Ισραηλίτες της περιόδου, ως «ανοιχτόκόκκινη γενειάδα, ανοιχτόχρωμο δέρμα ματιών (μπλε)» ως «Χαρακτηριστικά ενός συγκεκριμένου τύπου Συροπαλαιστινίου που βρίσκει κανείς [εικονογραφημένα] σε πολλούς Θηβαϊκούς [Αιγυπτιακούς] τάφους». JEAN VERCOUTTER, «L'Egypte et le Monde Egeen Prehellenique (18em et 19em Dynasties)», Le Caire, 1956. σελ. 219 i. Η επιρροή των Ισραηλιτών είναι εμφανής σε αρχαιολογικά ευρήματα σχετικά με τον τρόπο ζωής και τις αξίες της αρχαίας Κύπρου.
Η Κύπρος ήταν γνωστή ως Yadnana που σημαίνει «Νήσος του Dananu» από την ισραηλιτική φυλή του Dan. Μια περιοχή που αντιστοιχεί στις περιγραφές στην Σκανδιναβία ονομαζόταν επίσης «Keftiu» ή «Kaptara» που σημαίνουν και τα δύο Κύπρος. Δεδομένου ότι οι Δανίτες συνδέονταν με την Κύπρο της Μεσογείου, μπορεί (μόνο σε αυτό το σημείο) να βρίσκονταν και στην Κύπρο του Ατλαντικού Ωκεανού που σημαίνει στην Σκανδιναβία. Ο Δαν εξορίστηκε και ορισμένοι Δανίτες μπορεί να έφυγαν νωρίτερα από τους άλλους, όπως εξηγείται αλλού. Ο σκανδιναβικός πολιτισμός εκείνης της εποχής αποκαλύπτει την πιθανή παρουσία μιας ομάδας που προερχόταν από τις ίδιες περιοχές της Μέσης Ανατολής, στις οποίες οι Δανίτες είχαν κατείχαν λίγο νωρίτερα. Μπορεί να υποτεθεί ότι οι Δανίτες (ένα μέρος τους) από την Μεσόγειο είχαν μεταναστεύσει στη Σκανδιναβία. Η Κύπρος φαίνεται να είναι η περιοχή που αναφέρεται στην Βίβλο ως το «Νησί του Καφθόρ» (Ιερεμίας 47:7 Αμώς 9:7), ορμητήριο των Φιλισταίων, το οποίο πιστεύουμε ότι κατέκτησαν οι Ισραηλίτες.
Η λέξη «Καφθόρ» έχει ερμηνευτεί ως «Κορυφή της Στήλης». Η σκανδιναβική παράδοση κατά μία εκδοχή ανήγαγε τους προγονικούς θεούς τους στο νησί «Άσγκαρντ», το οποίο σύμφωνα με τον Γιούγκεν Σπάνουθ («Ατλαντίδα του Βορρά», 1980, σ.94) ήταν το «Νησί του Καφθόρ».
Οι ιρλανδικοί θρύλοι μιλούσαν για την φυλή Ντάνα (Tuatha De Danaan), η οποία ήταν φημισμένη μεταλλουργός και επιστημονικά επιδέξια. Έφτασαν από τα «βόρεια νησιά» μετά από κάποια καταστροφή. Τα μόνα «βόρεια νησιά» όσον αφορά την Ιρλανδία είναι αυτά της Σκανδιναβίας. Η φυλή Ντάνα, σύμφωνα με τις ιρλανδικές πηγές, προερχόταν αρχικά από την περιοχή του Όρους Λίβανο, είχε διαμείνει στην Ελλάδα, είχε υποδουλωθεί, είχε πολεμήσει με τους «Φιλισταίους» και στην συνέχεια είχε καταφύγει βόρεια, μετά την οποία είχε έρθει στην Ιρλανδία. Οι ουαλικοί θρύλοι μιλούσαν επίσης για τα Παιδιά του Ντον που ήταν παράλληλα με την φυλή Ντάνα. Οι ιρλανδικοί θρύλοι στην πραγματικότητα ταυτίζουν τα Παιδιά της Ντάνα με την ισραηλιτική φυλή του Δαν.
Στην πραγματικότητα λένε ότι από τη Σκανδιναβία οι Δανίτες είχαν προχωρήσει στα Βρετανικά Νησιά. Οι ιρλανδικές αφηγήσεις ταιριάζουν ακριβώς με ό,τι έχει αποκαλύψει η αρχαιολογική έρευνα. Τα ιρλανδικά αρχεία μεταδόθηκαν προφορικά για γενιές και στη συνέχεια καταγράφηκαν αιώνες πριν τα επιβεβαιώσει η αρχαιολογία. Η Ντάνα της ιρλανδικής (και ουαλικής) μυθολογίας ανήκε στην ισραηλιτική φυλή του Δαν. Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι Ασσύριοι ή οι σύμμαχοι τους κατέκτησαν την Σκανδιναβία περίπου το 1200 π.Χ. και οι Δανίτες μπορεί να έφτασαν στη Σκανδιναβία μετά από αυτή την ημερομηνία.
Ο Σκανδιναβικός Πολιτισμός της Εποχής του Χαλκού έληξε περίπου το 500 π.Χ., περίπου όταν οι Ντάνα από την Σκανδιναβία ήρθαν στην Ιρλανδία και σε μέρη της Βρετανίας. Η Κύπρος ταυτίζεται με τον Καφθόρ. Ήταν ένα από τα μέρη από τα οποία προήλθαν οι Φιλισταίοι. [Γένεση 10:14] ΚΑΙ ΠΑΘΡΟΥΣΙΜ ΚΑΙ ΧΑΣΛΟΥΧΙΜ (ΕΚ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΠΡΟΗΛΘΑΝ ΟΙ ΦΙΛΙΣΤΙΜ) ΚΑΙ ΚΑΦΤΟΡΕΙΜ.
Η Κύπρος παρέμεινε βάση των Φιλισταίων και ο αγώνας εναντίον τους συνεπαγόταν την κατάληψη του νησιού. Μετά από αυτό, οι Δανίτες το κατέλαβαν. Μια εκδοχή του σκανδιναβικού θρύλου λέει ότι οι πρόγονοί τους προέρχονταν από ένα νησί που ονομαζόταν Άσγκαρντ. Μια άλλη εκδοχή λέει ότι προέρχονταν από την πεδιάδα της Ίδας και την περιοχή του ποταμού Ντον στη Σκυθία (Νότια Ρωσία). Και οι δύο εκδοχές είναι σωστές και ισχύουν για διαφορετικά μεταναστευτικά σώματα. Ο όρος Άσγκαρντ, ωστόσο, όταν εφαρμόζεται στην προγονική τους πατρίδα, προφανώς θα πρέπει να εφαρμόζεται αυστηρότερα στο νησί. Ο Γιούργκεν Σπανούθ, στο βιβλίο του «Ατλαντίδα του Βορρά» (σελ. 211), ταυτίζει την Κύπρο με την Άσγκαρντ: «Το όνομα «Ι Καφθόρ» [στα εβραϊκά σημαίνει Νησί του Καφθόρ] είναι μια κυριολεκτική μετάφραση του «χόλμρ Άσγκαρντ».
Και τα δύο σημαίνουν νησί του ουράνιου πυλώνα ή κυριολεκτικά, νησί της κορυφής του πυλώνα, νησί της ουράνιας δοκού». Δείτε επίσης : Ερώτηση σχετικά με την ένταξη της Κύπρου στο Ισραήλ Δείτε επίσης τον Χάρτη της Γης της Επαγγελίας σύμφωνα με τον Bar-Deroma Μερικά στοιχεία για την Κύπρο Η Κύπρος καταλήφθηκε από την Μ. Βρετανία το 1878 κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης του πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Ντισραέλι. Η βρετανική κατοχή συνεχίστηκε μέχρι το 1960. Η Κύπρος διευκόλυνε την προστασία της θαλάσσιας οδού προς την Ινδία και την Αυστραλία μέσω της διώρυγας του Σουέζ και ήταν επίσης σημαντική στην διοίκηση της «Παλαιστίνης».
Η Κύπρος έχει κλίμα «μεσογειακού» τύπου, ζεστά καλοκαίρια, βροχή τον χειμώνα, μέτριες θερμοκρασίες. Οι φυσικοί πόροι περιλαμβάνουν: χαλκόπυριτες, αμίαντο, γύψο, ξυλεία, αλάτι, μάρμαρο, χρωστική αργιλώδους γης. Στο παρελθόν, η Κύπρος ήταν σημαντική για την ξυλεία της και τα δάση της εξακολουθούν να καλύπτουν περίπου το 15% της επιφάνειας. Υπάρχει επίσης γεωργικό δυναμικό και τουριστική βιομηχανία. Σήμερα υπάρχουν προβλήματα νερού λόγω των αραιών βροχοπτώσεων, των εισροών της θάλασσας και της ρύπανσης των φυσικών υδροφορέων.
Ο έλεγχος της χώρας μοιράζεται μεταξύ των ελληνόφωνων (περίπου 80%) και τουρκικόφωνων (περίπου 20%) πληθυσμών, οι οποίοι βρίσκονται σε κατάσταση συγκρατημένης εχθρότητας ο ένας προς τον άλλον. Ο πληθυσμός αριθμεί περισσότερους από 1200.000 ανθρώπους. Η Κύπρος παράγει εσπεριδοειδή, κριθάρι, πατάτες, αλιεία, πρόβατα, χοίρους, κρασί, ένδυση και τραπεζικές υπηρεσίες.
Σημείωση: Ο ΠΡΩΤΟΣ χάρτης παρακάτω ΔΕΝ είναι του Brit-Am αλλά του Kol HaTor. Τον σχεδίασαν μετά από διαβούλευση με το Brit-Am ΑΛΛΑ δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τον τρόπο που σχεδίασαν τα σύνορα. Τον συμπεριλάβαμε εδώ μόνο για λόγους ενδιαφέροντος. Γη του Ισραήλ ΕΔΩ είναι ο Χάρτης του Μεγάλου Ισραήλ όπως τον ΚΑΤΑΝΟΗΣΑΝ οι Βρετανοί-Αμερικάνοι. Το θέμα, ωστόσο, απαιτεί ακόμη πολύ περαιτέρω μελέτη. Γη του Ισραήλ
4. Θα περιλαμβάνει η Γη του Ισραήλ τη Βόρεια Αμερική; Σχετικά με το " Όλοι οι Ισραηλίτες θα Επιστρέψουν ! " του Alexander Zephyr http://www.britam.org/Complete.html Υπάρχουν πηγές που υποστηρίζουν ότι τα μελλοντικά σύνορα της Γης του Ισραήλ θα φτάνουν στη Δυτική Ευρώπη και θα περιλαμβάνουν τα Βρετανικά Νησιά (ο Eretz Chemda, 20, παραθέτει τον Levush Mordecai στο όνομα του Chatam Sofer). Αυτή η άποψη βασίζεται στην κατανόηση της Μεγάλης Θάλασσας. Αριθμοί 34:6 Όσο για τα δυτικά σύνορα, θα έχετε τη Μεγάλη Θάλασσα ως σύνορο· αυτό θα είναι το δυτικό σας σύνορο. Η Μεγάλη Θάλασσα συνήθως νοείται ως η Μεσόγειος δυτικά του Ισραήλ. Υπάρχει αυτό που φαίνεται να είναι μια μειοψηφική άποψη ότι σημαίνει τον Ατλαντικό Ωκεανό, αλλά ακόμη και αυτό δεν είναι βέβαιο.
Ο Ραβίνος Yehudah (Gittin 8a) λέει ότι "η Μεγάλη Θάλασσα ως σύνορο" σημαίνει το Yam HaOkeanus που αναφέρεται στον Ατλαντικό Ωκεανό. Σε τι αναφερόταν ο Ραβίνος Yehudah; Υπάρχουν διαφορές απόψεων. Μια άποψη λέει ότι εννοούσε την περιοχή της Μεσογείου που περικλείεται από μια γραμμή από την Αλεξάνδρεια βόρεια προς την Τουρκία και περιλαμβάνει νησί στη θάλασσα που βρίσκεται ενδιάμεσα, όπως η Κύπρος. Αυτό συμφωνεί με ορισμένες άλλες απόψεις. Βλέπε: #3. Ερώτηση: Ποια είναι τα όρια της Γης της Επαγγελίας σύμφωνα με τη Βίβλο; http://www.britam.org/Questions/QuesLand.html#Boundaries και παραπάνω Χάρτης. Μια άλλη άποψη λέει ότι σημαίνει όλη την περιοχή της Μεσογείου μέχρι τον Ατλαντικό. Άλλες απόψεις (Chatam Sofer) υποδηλώνουν ότι σημαίνει εδάφη της Δυτικής Ευρώπης που εκτείνονται μέχρι τον Ατλαντικό. Ή περιλαμβάνει εδάφη της Δυτικής Ευρώπης καθώς και τη Βρετανία (μια πρόσθετη κατανόηση του Chatam Sofer).
Η κατανόησή μας είναι ότι η Βρετανία θα θεωρούνταν στη Μεγάλη Θάλασσα (Ατλαντικός Ωκεανός) και αν συμπεριλάμβανε τη Βρετανία, θα επεκτεινόταν αναγκαστικά για να συμπεριλάβει και τη Βόρεια Αμερική! [Ή για κάποιο λόγο, παρόλο που θα έπρεπε να σταματήσει στη Μεγάλη Θάλασσα, μπορεί να συμπεριλάβει τη Βρετανία αλλά να μην φτάσει παραπέρα;]. Τα ζητήματα που αφορούν τους Καιρούς του Μεσσία είναι αναγκαστικά εικασίες. Το βασικό είναι η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ. Η κατανόησή μας είναι να τονίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο την κυριολεκτική κατανόηση της Αγίας Γραφής, συμπεριλαμβανομένης της Προφητείας. Δείτε: #2. Πότε και πότε δεν πρέπει να λαμβάνεται η Γραφή κυριολεκτικά;
http://britam.org/Questions/QuesLiteral.html#Όταν #3. Saadia Gaon: Η κυριολεκτική έννοια της Αγίας Γραφής πρέπει να γίνει αποδεκτή http://britam.org/Questions/QuesLiteral.html#Saadia Σύμφωνα με αυτό που προφητεύτηκε ότι προοριζόταν να λάβει χώρα στη Γη του Ισραήλ θα συμβεί."
https://www.britam.org/Questions/QuesLand.html
ΔΕΙΤΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΧΕΤΙΚΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΜΠΟΜΠΕΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.(1)
Η ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ-ΣΗΜΙΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΩΝ.
Η περίπτωση του αρχαίου Σημιτικού λαού των Φοινίκων, προκαλεί μέχρι σήμερα μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον σε παγκόσμια κλίμακα. Όπως αναφέρεται οι Φοίνικες ήταν δεινοί ναυτικοί, έμποροι-τεχνίτες, αλλά και επιτήδειοι, αναξιόπιστοι, πονηροί και άρπαγες, διακινητές προϊόντων-ανθρώπων με βασικό στόχο το κέρδος, σύμφωνα με τον Όμηρο.
Οι αρχαίοι Έλληνες χαρακτήριζαν τους Σημίτες-Φοίνικες ως δόλιους- δολοπλόκους, άρπαγες και ψεύτες. Ο Στράβων αναφέρει την έκφραση Φοινικικό ψεύδος. Οι αρχαίοι σοφοί πρόγονοι μας, τους κατηγορούσαν-στιγμάτιζαν για βαρβαρότητα και παρά φύσιν ερωτικές πράξεις. Το Φοινικίζει σημαίνει την διά των Σοδόμων ασέλγειαν. Ο Σοδομισμός είναι από τα πρώτα πράγματα που διδάχτηκε στην αρχαία Ελλάδα από τους Φοίνικες-Ιουδαίους κατακτητές. Εκτός του σοδομισμού δίδαξαν τον στοματικό έρωτα, τα όργια, τις αιμομιξίες, την παιδεραστία και την ομοφυλοφιλία. Όλα τα προαναφερόμενα αποτελούν το βασικότερο σκέλος στην Διονυσιακή θρησκεία από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι και σήμερα. Οι Φοίνικες-Ιουδαίοι επέβαλαν δια γενοκτονιών τον Διονυσιακό πολιτισμό σε όλες τις εκφάνσεις ζωής στην αρχαία Ελλάδα.
[5.57.1] Οἱ δὲ Γεφυραῖοι, τῶν ἦσαν οἱ φονέες οἱ Ἱππάρχου, ὡς μὲν αὐτοὶ λέγουσι, ἐγεγόνεσαν ἐξ Ἐρετρίης τὴν ἀρχήν, ὡς δὲ ἐγὼ ἀναπυνθανόμενος εὑρίσκω, ἦσαν Φοίνικες τῶν σὺν Κάδμῳ ἀπικομένων Φοινίκων ἐς γῆν τὴν νῦν Βοιωτίην καλεομένην, οἴκεον δὲ τῆς χώρης ταύτης ἀπολαχόντες τὴν Ταναγρικὴν μοῖραν. [5.57.2] ἐνθεῦτεν δέ Καδμείων πρότερον ἐξαναστάντων ὑπ᾽ Ἀργείων οἱ Γεφυραῖοι οὗτοι δεύτερα ὑπὸ Βοιωτῶν ἐξαναστάντες ἐτράποντο ἐπ᾽ Ἀβηνέων. Ἀθηναῖοι δέ σφεας ἐπὶ ῥητοῖσι ἐδέξαντο σφέων αὐτῶν εἶναι πολιήτας, ‹οὐ› πολλῶν τεων καὶ οὐκ ἀξιαπηγήτων ἐπιτάξαντες ἔργεσθαι. [5.58.1] οἱ δὲ Φοίνικες οὗτοι οἱ σὺν Κάδμῳ ἀπικόμενοι, τῶν ἦσαν οἱ Γεφυραῖοι. [5.61.2] ἐπὶ τούτου δὴ τοῦ Λαοδάμαντος τοῦ Ἐτεοκλέος μουναρχέοντος ἐξανιστέαται Καδμεῖοι ὑπ᾽ Ἀργείων καὶ τρέπονται ἐς τοὺς Ἐγχελέας, οἱ δὲ Γεφυραῖοι ὑπολειφθέντες ὕστερον ὑπὸ Βοιωτῶν ἀναχωρέουσι ἐς Ἀθήνας· καί σφι ἱρά ἐστι ἐν Ἀθήνῃσι ἱδρυμένα, τῶν οὐδὲν μέτα τοῖσι λοιποῖσι Ἀθηναίοισι, ἄλλα τε κεχωρισμένα τῶν ἄλλων ἱρῶν καὶ δὴ καὶ Ἀχαιίης Δήμητρος ἱρόν τε καὶ ὄργια.
Οι Γεφυραίοι στους οποίους ανήκαν οι φονιάδες του Ιππάρχου, κατάγονταν κατά τα λεγόμενά τους, από την Ερέτρια, όμως, όπως εγώ εξακρίβωσα ύστερ᾽ από έρευνα, ήταν Φοίνικες, από εκείνους που έφτασαν μαζί με τον Κάδμο στην χώρα που σήμερα λέγεται Βοιωτία, και εγκαταστάθηκαν σε αυτήν παίρνοντας με κλήρο την περιοχή της Τανάγρας. [5.57.2] Και αποκεί, αφού προηγουμένως οι Καδμείοι εκπατρίστηκαν από τους Αργείους, με την σειρά τους οι Γεφυραίοι εκπατρίστηκαν από τους Βοιωτούς και στράφηκαν προς την Αθήνα. Οι Αθηναίοι δέχτηκαν να τους κάνουν πολίτες με ρητούς όρους.
[5.61.2] Λοιπόν τον καιρό που βασίλευε ετούτος ο Λαοδάμας, ο γιος του Ετεοκλή, οι Καδμείοι εκπατρίστηκαν από τους Αργείους και τράβηξαν προς τους Εγχελείς, και οι Γεφυραίοι, που έμειναν πίσω, αργότερα πιεσμένοι από τους Βοιωτούς, πήραν το δρόμο για την Αθήνα, και έχουν ιδρύσει στην Αθήνα ναούς, στους οποίους ποτέ δεν μπαίνουν οι υπόλοιποι Αθηναίοι, δηλαδή ναούς ξεχωριστούς, προπάντων ένα, το ναό της Δήμητρας Αχαίας με τις μυστηριακές τελετές της. Είναι προφανές με βάση τα αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία του Πατέρα της Ελληνικής και της Παγκόσμιας ιστορίας, του Μέγα Ηρόδοτου ότι η Φοινικική-Διονυσιακή θρησκεία ήταν ξένη πορος τους αρχαίους Έλληνες και επιβλήθηκε δια της βίας από τους Φοίνικες-Ιουδαίους κατακτητές.
Επίσης ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Λάκων από την Θήρα καταγόταν απευθείας από τον Φοίνικα Κάδμο, για αυτό και οι πρώτοι Φοίνικες κάτοικοι του νησιού δέχτηκαν τον Θήρα αμένως και τον λάτρεψαν ως ήρωα οικιστή !!! Στην Παλαιά Διαθήκη ο Κεδμά σύμφωνα με αρκετούς καθηγητές-ερευνητές ενδεχομένως να ταυτίζεται με τον Κάδμο, είναι ένας από τους δώδεκα γιους του Ισμαήλ, γιου του Αβραάμ από την Αιγύπτια παιδίσκη Αγάρ (Γένεσις, κεφ. 16 21, 15). Η ιστορία αναφέρει τον Κάδμο ως Φοίνικα. Αυτή είναι μια ιστορική παράδοση που για τους αρχαίους Έλληνες-Σοφούς, έως και την ύστερη αρχαιότητα, δεν ήταν μυθολογία αλλά μία ιστορική πραγματικότητα. Στα αρχαϊκά χρόνια παρατηρείται μια τακτική ανάμεσα στους ισχυρούς βασιλικούς οίκους καθώς οι γενάρχες των βασιλικών οικογενειών κατάγονται ή προέρχονται από την Ανατολή.
Όπως η οικογένεια των Περσειδών με γενάρχη της τον Δαναό, που ήλθε από την Ανατολή, το ίδιο και οἱ Θηβαίοι τιμούσαν ως γενάρχη τους τον Κάδμο γιο του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, που ήλθε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη, εγκαταστάθηκε στην Θήβα και συνέβαλε στην γένεση των λεγόμενων Σπαρτών από τα δόντια του δράκοντα. Κατά τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ένωνε τους Θηβαίους με τους Φοίνικες. Οι Φοίνικες ήταν Ιουδαίοι. Στην Βίβλο, οι άνθρωποι που κατοικούσαν στη στενή λωρίδα γης, την Παλαιστίνη καθώς και στην ενδοχώρα της κατά την εποχή του Χαλκού, ονομάζονταν Χαναναίοι. Ήταν Σημίτες όπως και οι Ιουδαίοι και μιλούσαν την ίδια σημιτική γλώσσα, έστω και αν στην Γένεση (κεφ. Θ, 18), ο Χαναάν, από τον οποίο υποτίθεται ότι πήραν το όνομά τους οι Χαναναίοι, φέρεται ως γιος του Χαμ και όχι του Σημ, από τον οποίο καταγόταν ο Αβραάμ.
Ο Αβραάμ με την γυναίκα του Σάρα κατοίκησαν άλλωστε «εις γην Χαναάν». Χαναάν σημαίνει η χώρα της πορφύρας, το όνομα προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. Στις επιστολές της Αμάρνα του 14ου αιώνα π. Χ. οι κάτοικοι της Χαναάν αποκαλούνται «Kinanuh» η «kinahhu», που σημαίνει Χαναναίοι, Πορφυροί» Το όνομα Φοίνικες (πορφυροί) δόθηκε στους Χαναναίους από τους Μυκηναίους, οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές σχέσεις με τους λαούς της παράκτιας ζώνης της Παλαιστίνης και είχαν μόνιμα εγκατασταθεί εκεί. Για παράδειγμα αναφέρω τον γίγαντα Γολιάθ που ήταν Φιλισταίος κάτοικος της Παλαιστίνης. Οι Φιλισταίοι μεταφράζοντας στην δική τους γλώσσα την Σημιτική λέξη Kinanuh (Χαναάν), ονόμασαν τους Σημίτες συγκατοίκους τους στην Παλαιστίνης Φοίνικες. Η Φοινίκη ονομαζόταν και Χαναάν, σύμφωνα με τον Στέφανο Βυζάντιο. Κατά την περίοδο των μαζικών μετακινήσεων και εισβολών οι Χαναναίοι έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της γης τους και αναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς τα ορεινά ενδότερα της Παλαιστίνης για να χρησιμοποιήσουν την ξυλεία του Λιβάνου, που αποτελούσε και κύρια πηγή της ναυτικής οἰκονομίας τους.
Η μεγάλη ακμή τους τοποθετείται στα γεωμετρικὰ και τα αρχαϊκὰ χρόνια. Στην Βίβλο ονομάζονται συχνά και Σιδώνιοι. Οι Ιουδαίοι εισέβαλαν σταδιακά στην Παλαιστίνη και δεν την κατέκτησαν ολόκληρη παρά μόνο αργότερα, στα χρόνια του βασιλιά Σολομόντα. Πόλεις όπως η Χαζόρ για παράδειγμα, παρέμειναν στα χέρια των Χαναναίων για πολλούς αιώνες. Παρατηρούνται ωστόσο κοινά πολιτιστικά στοιχεία μεταξύ των δύο λαών. Χαναναίων και Ἰουδαίων οι οποίοι ανήκαν στην ίδια φυλετική οικογένεια. Και το εβραϊκό αλφάβητο όπως το ελληνικό κατάγεται από το φοινικικό όπως πιστεύουν καθηγητές και ερευνητές. Ενδιαφέρον για την στενή σχέση των Ιουδαίων και των Φοινίκων του Κάδμου, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Θήβα την ύστερη εποχή του χαλκού, είναι και οι αναφορές του Στέφανου Βυζάντιου στην λέξη Ιουδαία: «ως δε Κλαύδιος Ιούλιος, από Ουδαίου Σπαρτών, ενός εκ Θήβης μετά Διονύσου εστρατευκότος, το εθνικόν Ιουδαίους, τινές δεΙδουμαίους φασίν».
Ο ίδιος λεξικογράφος για τους Ιδουμαίους (Ιουδαίους) σημειώνει τα εξῆς: «Ιδουμαίοι, έθνος Εβραίων, απὸ αδώμου (άδωμα γαρ οι Εβραίοι το ερυθρό καλούσι) ότι ξανθόν βρώμα δους αυτώ ο αδελφός τα πρωτεία ειλήφει». Το ερυθρό χρώμα της πορφύρας είναι αυτό που χάρισε το όνομα στους κατοίκους της γης αυτής, όχι μόνο στους Χαναναίους-Φοίνικες, αλλά και στους Ιουδαίους. Για το όνομα Εβραίοι ο Στέφανος Βυζάντιος σημειώνει ότι ονομάζονται λόγω του «από Αβράμωνος, ως φησί Χάραξ». Ο Αβράμων του Στέφανου Βυζάντιου και ο Άβραμος του ιστορικού Ιώσηπου ταυτίζονται βεβαίως με τον Αβραάμ της Παλαιάς Διαθήκης, όπως αποδίδεται το όνομά του στην ελληνική μετάφραση των εβδομήκοντα.
Ο Κάδμος με τους Φοίνικες έφτασε στη Θήβα το 1519 π.Χ. κατά την πρώιμη Μυκηναϊκή περίοδο. Στην πορεία του από την Φοινίκη την Θήβα με πλοία πέρασε από το νησί Καλλίστη, που αργότερα ονομάστηκε Θήρα, και την εποίκησε με Φοίνικες, αφήνοντας επικεφαλής τον Φοίνικα ακόλουθό του Μεμβλίαρον (Ηρόδοτος 4. 147 – 149)13. Οι Φοίνικες μεταξὺ άλλων μετέφεραν και την Συριακής προέλευσης λατρεία της Αφροδίτης Αστάρτης στην Κύπρο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπως την Αθήνα, τα Κύθηρα και πιθανώς την Κόρινθο και τη Θήβα (Ηρόδοτος (Ι. 105). Παυσανίας (1. 14. 7, 2. 5. 1 και 9. 16. 3).
Διαβάζοντας τους αρχαίους συγγραφείς Εκαταίο Μιλήσιο (Στράβων 7, 321), Θουκυδίδη (Α, 3 – 9), Ηρόδοτο (Ιστορία Α 54 - 58), Ισοκράτη (Παναθηναϊκός, Ελένης εγκώμιον 68 – 69, Πανηγυρικός κ.α.), Διόδωρο (1, 23-24 και 28-29, Μ, Απόσπασμα 3),και τον Μέγα Αριστοκλή, τον Ύπατο των φιλοσόφων (Μενέξενος 245c-d), διαπιστώνουμε ότι πριν από τους Τρωικούς πολέμους και συγκεκριμένα το 1500 π.Χ. ξεσπούν στην Αίγυπτο λοιμώδης ασθένειες (οι 7 πληγές, σύμφωνα με την Αγία Γραφή) και οι ντόπιοι τις αποδίδουν στους ασεβείς αλλόφυλους.
Για να αποφύγουν την οργή των ντόπιων οι μετανάστες που ζούσαν στην Αίγυπτο συσπειρώνονται και φεύγουν σε άλλα μέρη. Ένα μέρος των Ισραηλιτών με αρχηγό τον Μωυσή κατευθύνονται δια ξηράς στην Ιουδαία. Με αρχηγό τον Κάδμο οι Φοίνικες πέρασαν σε πολλά Ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, καθώς και στην Βοιωτία όπου έκτισαν την Καδμεία ή Θήβα της Ελλάδας. Η πόλη αυτή ονομάστηκε Καδμεία από το όνομα του Κάδμου και Θήβα λόγω της πατρίδας του Κάδμου, τις Θήβες της Αιγύπτου.
Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό κάτι που διαβεβαιώνουν οι μεγάλοι σοφοί Αριστοκλής-Πλάτωνας, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Θουκυδίδης και άλλοι, οι Δαναοί έφτασαν στην Πελοπόννησο το έτος 1511 π.Χ. και ο Κάδμος στην Βοιωτία το έτος 1519 π.Χ. Οι Δαναοί έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο (έγινε το έτος 1218 - 1209 π.Χ). Αντίθετα οι Καδμείοι ή Θηβαίοι δεν έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο και κατά τα Περσικά μήδισαν, επειδή ήσαν Φοινικικής-βαρβαρικής καταγωγής (Ηρόδοτος). Σύμφωνα και με τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ενώνει τους Θηβαίους με τους Φοίνικες.
Ο Εκαταίος-Μιλήσιος αναφέρει ότι η Πελοπόννησος πριν από τους Έλληνες την κατοίκησαν βάρβαροι. Εξάλλου ολόκληρη σχεδόν η Ελλάδα κατοικία βαρβάρων υπήρξε, στους παλιούς καιρούς, αυτά αναφέρουν όσοι μνημονεύουν αυτά τα πράγματα, γιατί ο Πέλοπας έφερε ένα λαό από τη Φρυγία στη χώρα που απο αυτόν ονομάστηκε Πελοπόννησος και ο Δαναός από την Αίγυπτο, και οι Δρύοπες, οι Καύκωνες κι οι Πελασγοί κι οι Λέλεγες και άλλοι τέτοιοι λαοί μοίρασαν τους τόπους πάνω και κάτω από τον ισθμό. Γιατί την Αττική κατέλαβαν Θράκες προκαλώντας φοβερή γενοκτονία με τον θεουργό Εύμολπο, την Δαυλίδα της Φωκίδας ο Τηρεύς, την Καδμεία οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο.
Ην ότε υας Βοιωτιον ένεπον. Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται, Κέκροψ, και Κόδρος, και Αίκλος, και Κόθος, και Δρύμας, και Κρίνακος. Ο Ηρόδοτος αναφέρει και τον επιβεβαιώνει ο Μέγας Αριστοκλής ότι οι Φοίνικες ήρθαν από την Αίγυπτο, από το 1519 π.Χ. και μετά. Εκείνοι κατέκτησαν δια της βίας Στερεά Ελλάδα-Πελοπόννησο, νησιά του Αιγαίου και επέβαλαν το δωδεκάθεο. Οι Δαναοί με πλοία και με αρχηγό το Δαναό μέσω Ρόδου πάνε στο Άργος της Πελοποννήσου. Όταν έφτασαν εκεί ήρθαν σε σύγκρουση με τους κατοίκους του Άργους, που ήσαν Αχαιοί στην γενιά. Ωστόσο επειδή ο βασιλιάς των Αργείων που ονομάζονταν Γελάνωρ δεν είχε γιο για διάδοχο και από την άλλη δεν είχε στρατιωτικές ικανότητες για να νικήσει , οι Αργείοι κάλεσαν τον Δαναό για συνθηκολόγηση και αφετέρου να γίνει κοινός βασιλιάς.
Αυτός είναι και ο λόγος που μετά τα Τρωικά οι Αργείοι ονομάζονταν και Αχαιοί-Δαναοί και Αργείοι και από αυτούς κατ’ επέκτασιν και όλοι οι Έλληνες. Με αρχηγό τον Κάδμο οι Φοίνικες πέρασαν σε πολλά Ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, καθώς και στην Βοιωτία της Ελλάδας όπου έκτισαν την Καδμεία ή Θήβα της Ελλάδας.
Η πόλη αυτή ονομάστηκε Καδμεία από το όνομα του Κάδμου και Θήβα λόγω της πατρίδας του Κάδμου, τις Θήβες της Αιγύπτου. Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό κάτι που διαβεβαιώνουν οι μεγάλοι σοφοί Αριστοκλής-Πλάτωνας, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Θουκυδίδης και άλλοι, οι Δαναοί έφτασαν στην Πελοπόννησο το έτος 1511 π.Χ. και ο Κάδμος στην Βοιωτία το έτος 1519 π.Χ. (1) Η οικογένεια των Περσειδών από το Άργος θεωρούσε γενάρχη της τον Δαναό, που ήλθε από την Ανατολή, και οἱ Θηβαίοι τιμούσαν ως γενάρχη τους τον Κάδμο γιο του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, που ήλθε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη, εγκαταστάθηκε στην Θήβα και συνέβαλε στη γένεση των λεγόμενων Σπαρτών από τα δόντια του δράκοντα. Σύμφωνα και με τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ενώνει τους Θηβαίους με τους Φοίνικες.
Tην Αττική κατέλαβαν Θράκες προκαλώντας φοβερή γενοκτονία με τον θεουργό Εύμολπο, την Δαυλίδα της Φωκίδας ο Τηρεύς, την Καδμεία-Θήβα οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο,και την ίδια τη Βοιωτία κατέκτησαν οι Aονες, οι Τέμμικες και οι Ύαντες, ως και Πίνδαρος φησίν. Ην ότε υας Βοιωτιον ένεπον. Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται, Κέκροψ, και Κόδρος, και Αίκλος, και Κόθος, και Δρύμας, και Κρίνακος. Οι δε Θράκες, και Ιλλυριοί, και Ηπειρώται, και μέχρι νυν εν πλευραίς εισίν.΄Τοισι μέντοι μάλλον πρότερον, ή νυν, όπου γε και της εν τω παρόντι Ελλάδος αναντιλέκτως ούσης..» (Στράβων 7, 321). Οι Φοίνικες σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α -2) κατάγονταν από την Ερυθρά θάλασσα, πήγαν με αρχηγό τον Αγήνορα στην Φοινίκη της Ασίας, την χώρα απέναντι από την Κύπρο και όπου οι πόλεις Τύρος, Σιδών, εξ ου και η ονομασία Φοίνικες. Χαναάν σημαίνει «χώρα της πορφύρας, το όνομα δηλαδή προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας.
Οι Φοίνικες σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α -2) κατάγονταν από την Ερυθρά θάλασσα, πήγαν με αρχηγό τον Αγήνορα στην Φοινίκη της Ασίας, την χώρα απέναντι από την Κύπρο και όπου οι πόλεις Τύρος, Σιδών, εξ ου και η ονομασία Φοίνικες. Χαναάν σημαίνει «χώρα της πορφύρας, το όνομα δηλαδή προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. Στις επιστολές της Αμάρνα του 14ου αιώνα π. Χ. οι κάτοικοι της Χαναάν αποκαλούνται «Kinanuh» ή «kinahhu», δηλαδή Χαναναίοι, «Πορφυροί». Το όνομα Φοίνικες-πορφυροί δόθηκε στους Χαναναίους από τους Μυκηναίους (Φιλισταίους), οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές σχέσεις με τους λαούς της παράκτιας ζώνης της Παλαιστίνης και είχαν μόνιμα εγκατασταθεί εκεί. Επίσης ο μεγάλος ιστορικός αναφέρει ότι οι Φοίνικες είχαν αφετηρία την Ερυθρά θάλασσα : «Οι λόγιοι των Περσών βρίσκουν του Φοίνικες αίτιους της έχθρας μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων. Λένε πως αυτοί, φτασμένοι από την θάλασσα που ονομάζεται Ερυθρά σε τούτη εδώ τη θάλασσα, αφού κατοίκησαν το χώρο που και τώρα κατοικούν, άρχισαν αμέσως μακρινά ταξίδια, μεταφέροντας εμπορεύματα αιγυπτιακά και ασσυριακά, να πιάνουν και σε άλλα λιμάνια και προπαντός στο Άργος…» (Ηρόδοτος Α, 2).
O πατέρας της Ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας (Β, 49-50 και Β, 91) αναφέρει ότι οι Χεμμίτες (οι κάτοικοι της μεγαλούπολης Χεμμις που βρισκόταν στο Θηβαϊκό νομό της Αιγύπτου) είχαν πει ότι ο γιος της Δανάης Περσέας είχε επισκεφτεί τηv χώρα τους, γιατί ο Δαναός και ο Λυγκέας που πήγαν στην Ελλάδα ήταν από τη πόλη τους, καθώς και ότι είδε να οργανώνουν γυμνικούς αγώνες και να έχουν μόνο μια γυναίκα όπως και οι Έλληνες. Αναφέρει επίσης ότι ο Κάδμος ο Τύριος με τους συντρόφους του ήρθε από την Φοινίκη στη περιοχή που τώρα ονομάζεται Βοιωτία.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει και τον επιβεβαιώνει ο Μέγας Αριστοκλής ότι οι Φοίνικες ήρθαν από την Αίγυπτο, από το 1519 π.Χ. και μετά. Εκείνοι κατέκτησαν δια της βίας Στερεά Ελλάδα, και Πελοπόννησο και επέβαλαν το δωδεκάθεο. Η βίαιη επιβολή του Φοινικικού δωδεκαθέου άγγιξε τα όρια γενοκτονίας στην Ελληνική επικράτεια. Ενδεικτικά είναι τα αποσπάσματα τα οποία έχω επιλέξει σχετικά με τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του Ηρόδοτου, για τους Φοίνικες-Σημίτες εισβολείς στην αρχαία Ελλάδα. Στο σημείο αυτό επιθυμώ να σας ενημερώσω ότι μετά από 19 χρόνια και 10 μήνες στα ΜΜΕ, με περισσότερες από 5800 πρότυπες-καινοτόμες επιστημονικές εργασίες-άρθρα και ως δημιουργός σε παγκόσμιο επίπεδο των δύο νέων επιστημονικών κλάδων Γεωπολιτικής Θεολογίας-Γεωπολιτικού Εθνικισμού, εξαιτίας των φοβερών συνθηκών των οποίων βρίσκομαι, υγείας και διαβιώσεως εξαιτίας των επιστημονικών μου εργασιών, σε αντίθεση με τα προηγούμενα έτη, θα κάνω μια μικρή ελεύθερη μετάφραση των αποσπασμάτων που έχω επιλέξει. Ηttps://mytilenepress.
ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΕΙΣΒΟΛΕΩΝ. Στο απόσπασμα αυτό αναφέρει ο Μέγας Ηρόδοτος ποια ήταν η καταγωγή που είχαν οι αρχηγοί των εισβολέων στην αρχαία Ελλάδα (Λυγκέας και Δαναός). Επίσης θα διαβάσετε σχετικά με την καταγωγή του Περσέα. Όπως έχω αναφέρει σε επιστημονική μου εργασία από το έτος 2008, ο Μέγας Ηρόδοτος αναφέρει τους Φοίνικες εισβολείς και ως Χεμμίτας !!! "ὃς δ᾽ ἂν ἢ αὐτῶν Αἰγυπτίων ἢ ξείνων ὁμοίως ὑπὸ κροκοδείλου ἁρπασθεὶς ἢ ὑπ᾽ αὐτοῦ τοῦ ποταμοῦ φαίνηται τεθνεώς, κατ᾽ ἣν ἂν πόλιν ἐξενειχθῇ, τούτους πᾶσα ἀνάγκη ἐστὶ ταριχεύσαντας αὐτὸν καὶ περιστείλαντας ὡς κάλλιστα θάψαι ἐν ἱρῇσι θήκῃσι· [90.2] οὐδὲ ψαῦσαι ἔξεστι αὐτοῦ ἄλλον οὐδένα οὔτε τῶν προσηκόντων οὔτε τῶν φίλων, ἀλλά μιν αἱ ἱρέες αὐτοὶ τοῦ Νείλου ἅτε πλέον τι ἢ ἀνθρώπου νεκρὸν χειραπτάζοντες θάπτουσι.
91 [91.1] ἑλληνικοῖσι δὲ νομαίοισι φεύγουσι χρᾶσθαι, τὸ δὲ σύμπαν εἰπεῖν, μηδ᾽ ἄλλων μηδαμὰ μηδαμῶν ἀνθρώπων νομαίοισι. οἱ μέν νυν ἄλλοι Αἰγύπτιοι οὕτω τοῦτο φυλάσσουσι, ἔστι δὲ Χέμμις πόλις μεγάλη νομοῦ τοῦ Θηβαϊκοῦ ἐγγὺς Νέης πόλιος· [91.2] ἐν ταύτῃ τῇ πόλι ἐστὶ Περσέος τοῦ Δανάης ἱρὸν τετράγωνον, πέριξ δὲ αὐτοῦ φοίνικες πεφύκασι. τὰ δὲ πρόπυλα τοῦ ἱροῦ λίθινα ἐστὶ κάρτα μεγάλα· ἐπὶ δὲ αὐτοῖσι ἀνδριάντες δύο ἑστᾶσι λίθινοι μεγάλοι. ἐν δὲ τῷ περιβεβλημένῳ τούτῳ νηός τε ἔνι καὶ ἄγαλμα ἐν αὐτῷ ἐνέστηκε τοῦ Περσέος. [91.3] οὗτοι οἱ Χεμμῖται λέγουσι τὸν Περσέα πολλάκις μὲν ἀνὰ τὴν γῆν φαίνεσθαί σφι πολλάκις δὲ ἔσω τοῦ ἱροῦ, σανδάλιόν τε αὐτοῦ πεφορημένον εὑρίσκεσθαι ἐὸν τὸ μέγαθος δίπηχυ, τὸ ἐπεὰν φανῇ, εὐθηνέειν ἅπασαν Αἴγυπτον. [91.4] ταῦτα μὲν λέγουσι, ποιεῦσι δὲ τάδε Ἑλληνικὰ τῷ Περσέι· ἀγῶνα γυμνικὸν τιθεῖσι διὰ πάσης ἀγωνίης ἔχοντα, παρέχοντες ἄεθλα κτήνεα καὶ χλαίνας καὶ δέρματα. [91.5] εἰρομένου δέ μευ ὅ τι σφι μούνοισι ἔωθε ὁ Περσεὺς ἐπιφαίνεσθαι καὶ ὅ τι κεχωρίδαται Αἰγυπτίων τῶν ἄλλων ἀγῶνα γυμνικὸν τιθέντες, ἔφασαν τὸν Περσέα ἐκ τῆς ἑωυτῶν πόλιος γεγονέναι· τὸν γὰρ Δαναὸν καὶ τὸν Λυγκέα ἐόντας Χεμμίτας ἐκπλῶσαι ἐς τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ δὲ τούτων γενεηλογέοντες κατέβαινον ἐς τὸν Περσέα. [91.6] ἀπικόμενον δὲ αὐτὸν ἐς Αἴγυπτον κατ᾽ αἰτίην τὴν καὶ Ἕλληνες λέγουσι, οἴσοντα ἐκ Λιβύης τὴν Γοργοῦς κεφαλήν, ἔφασαν ἐλθεῖν καὶ παρὰ σφέας καὶ ἀναγνῶναι τοὺς συγγενέας πάντας· ἐκμεμαθηκότα δέ μιν ἀπικέσθαι ἐς Αἴγυπτον τὸ τῆς Χέμμιος οὔνομα, πεπυσμένον παρὰ τῆς μητρός. ἀγῶνα δέ οἱ γυμνικὸν αὐτοῦ κελεύσαντος ἐπιτελέειν."
Στο επόμενο απόσπασμα θα διαβάσετε ότι οι αλλοδαπές ιέρειες του Διονυσιακού πολιτισμού, όταν πρωτοήρθαν στην αρχαία Ελλάδα, μιλούσαν μια ακατανόητη βαρβαρική διάλεκτο καθώς δεν ήταν Ελληνίδες.
ΜΕΓΑΣ ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΓΙΑ ΑΛΛΟΔΑΠΕΣ ΙΕΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ-ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ : "ἐγὼ δ᾽ ἔχω περὶ αὐτῶν γνώμην τήνδε· εἰ ἀληθέως οἱ Φοίνικες ἐξήγαγον τὰς ἱρὰς γυναῖκας καὶ τὴν μὲν αὐτέων ἐς Λιβύην τὴν δὲ ἐς τὴν Ἐλλάδα ἀπέδοντο, δοκέει ἐμοί ἡ γυνὴ αὕτη τῆς νῦν Ἑλλάδος, πρότερον δὲ Πελασγίης καλευμένης τῆς αὐτῆς ταύτης, πρηθῆναι ἐς Θεσπρωτούς, [56.2] ἔπειτα δουλεύουσα αὐτόθι ἱδρύσασθαι ὑπὸ φηγῷ πεφυκυίῃ ἱρὸν Διός, ὥσπερ ἦν οἰκὸς ἀμφιπολεύουσαν ἐν Θήβῃσι ἱρὸν Διός, ἔνθα ἀπίκετο, ἐνθαῦτα μνήμην αὐτοῦ ἔχειν· [56.3] ἐκ δὲ τούτου χρηστήριον κατηγήσατο, ἐπείτε συνέλαβε τὴν Ἑλλάδα γλῶσσαν· φάναι δέ οἱ ἀδελφεὴν ἐν Λιβύῃ πεπρῆσθαι ὑπὸ τῶν αὐτῶν Φοινίκων ὑπ᾽ ὧν καὶ αὐτὴ ἐπρήθη. [57.1] πελειάδες δέ μοι δοκέουσι κληθῆναι πρὸς Δωδωναίων ἐπὶ τοῦδε αἱ γυναῖκες, διότι βάρβαροι ἦσαν, ἐδόκεον δέ σφι ὁμοίως ὄρνισι φθέγγεσθαι· [57.2] μετὰ δὲ χρόνον τὴν πελειάδα ἀνθρωπηίῃ φωνῇ αὐδάξασθαι λέγουσι, ἐπείτε συνετά σφι ηὔδα ἡ γυνή· ἕως δὲ ἐβαρβάριζε, ὄρνιθος τρόπον ἐδόκεέ σφι φθέγγεσθαι, ἐπεὶ τέῳ ἂν τρόπῳ πελειάς γε ἀνθρωπηίῃ φωνῇ φθέγξαιτο; μέλαιναν δὲ λέγοντες εἶναι τὴν πελειάδα σημαίνουσι ὅτι Αἰγυπτίη ἡ γυνὴ ἦν. [57.3] ἡ δὲ μαντηίη ἥ τε ἐν Θήβῃσι τῇσι Αἰγυπτίῃσι καὶ ἐν Δωδώνῃ παραπλήσιαι ἀλλήλῃσι τυγχάνουσι ἐοῦσαι. ἔστι δὲ καὶ τῶν ἱρῶν ἡ μαντικὴ ἀπ᾽ Αἰγύπτου ἀπιγμένη."
Στο απόσπασμα που ακολουθεί θα διαπιστώσετε το απόγειον του ανθελληνισμού και της φαιδρότητας των μετόχων του Διονυσιακού πολιτισμού, καθώς θυσίαζαν βόδια με ειδικές Διονυσιακές τελετές και αν δεν έβρισκαν Έλληνες στις αγορές τις Αιγύπτου να τα δώσουν, τα πετούσαν και έφευγαν εκστομίζοντας Διονυσιακές κατάρες !!! Επιπροσθέτως απαγόρευαν να φιλάνε Ελληνίδες στο στόμα και να τρώνε φαγητό από σκεύη, πιρούνια και κουτάλια Ελλήνων !!! Τόσο μεγάλο μίσος και παράνοια έχουν οι παράγοντες και οι πιστοί του Διονυσιακού πολιτισμού από τα πανάρχαια χρόνια για τον Ελληνισμό.
Ο ΜΕΓΑΣ ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
40 [40.1] ἡ δὲ δὴ ἐξαίρεσις τῶν ἱρῶν καὶ ἡ καῦσις ἄλλη περὶ ἄλλο ἱρόν σφι κατέστηκε· τὴν δ᾽ ὦν μεγίστην τε δαίμονα ἥγηνται εἶναι καὶ μεγίστην οἱ ὁρτὴν ἀνάγουσι, ταύτην ἔρχομαι ἐρέων... [40.2] ἐπεὰν ἀποδείρωσι τὸν βοῦν, κατευξάμενοι κοιλίην μὲν κείνην πᾶσαν ἐξ ὦν εἷλον, σπλάγχνά δὲ αὐτοῦ λείπουσι ἐν τῷ σώματι καὶ τὴν πιμελήν, σκέλεα δὲ ἀποτάμνουσι καὶ τὴν ὀσφὺν ἄκρην καὶ τοὺς ὤμους τε καὶ τὸν τράχηλον. [40.3] ταῦτα δὲ ποιήσαντες τὸ ἄλλο σῶμα τοῦ βοὸς πιμπλᾶσι ἄρτων καθαρῶν καὶ μέλιτος καὶ ἀσταφίδος καὶ σύκων καὶ λιβανωτοῦ καὶ σμύρνης καὶ τῶν ἄλλων θυωμάτων, πλήσαντες δὲ τούτων καταγίζουσι, ἔλαιον ἄφθονον καταχέοντες· [40.4] προνηστεύσαντες δὲ θύουσι, καιομένων δὲ τῶν ἱρῶν τύπτονται πάντες, ἐπεὰν δὲ ἀποτύψωνται, δαῖτα προτίθενται τὰ ἐλίποντο τῶν ἱρῶν.
41 [41.1] τοὺς μέν νυν καθαροὺς βοῦς τοὺς ἔρσενας καὶ τοὺς μόσχους οἱ πάντες Αἰγύπτιοι θύουσι, τὰς δὲ θηλέας οὔ σφι ἔξεστι θύειν, ἀλλὰ ἱραί εἰσι τῆς Ἴσιος· [41.2] τὸ γὰρ τῆς Ἴσιος ἄγαλμα ἐὸν γυναικήιον βούκερων ἐστὶ κατά περ Ἕλληνες τὴν Ἰοῦν γράφουσι, καὶ τὰς βοῦς τὰς θηλέας Αἰγύπτιοι πάντες ὁμοίως σέβονται προβάτων πάντων μάλιστα μακρῷ. [41.3] τῶν εἵνεκα οὔτε ἀνὴρ Αἰγύπτιος οὔτε γυνὴ ἄνδρα Ἕλληνα φιλήσειε ἂν τῷ στόματι, οὐδὲ μαχαίρῃ ἀνδρὸς Ἕλληνος χρήσεται οὐδὲ ὀβελοῖσι οὐδὲ λέβητι, οὐδὲ κρέως καθαροῦ βοὸς διατετμημένου Ἑλληνικῇ μαχαίρῃ γεύσεται. [41.4] θάπτουσι δὲ τοὺς ἀποθνήσκοντας βοῦς τρόπον τόνδε· τὰς μὲν θηλέας ἐς τὸν ποταμὸν ἀπιεῖσι, τοὺς δὲ ἔρσενας κατορύσσουσι ἕκαστοι ἐν τοῖσι προαστείοισι, τὸ κέρας τὸ ἕτερον ἢ καὶ ἀμφότερα ὑπερέχοντα σημηίου εἵνεκεν· ἐπεὰν δὲ σαπῇ καὶ προσίῃ ὁ τεταγμένος χρόνος, ἀπικνέεται ἐς ἑκάστην πόλιν βᾶρις ἐκ τῆς Προσωπίτιδος καλευμένης νήσου. [41.5] ἣ δ᾽ ἔστι μὲν ἐν τῷ Δέλτα, περίμετρον δὲ αὐτῆς εἰσὶ σχοῖνοι ἐννέα. ἐν ταύτῃ ὦ τῇ Προσωπίτιδι νήσῳ ἔνεισι μὲν καὶ ἄλλαι πόλιες συχναί, ἐκ τῆς δὲ αἱ βάριες παραγίνονται ἀναιρησόμεναι τὰ ὀστέα τῶν βοῶν, οὔνομα τῇ πόλι Ἀτάρβηχις, ἐν δ᾽ αὐτῇ Ἀφροδίτης ἱρὸν ἅγιον ἵδρυται. [41.6] ἐκ ταύτης τῆς πόλιος πλανῶνται πολλοὶ ἄλλοι ἐς ἄλλας πόλις, ἀνορύξαντες δὲ τὰ ὀστέα ἀπάγουσι καὶ θάπτουσι ἐς ἕνα χῶρον πάντες. κατὰ ταὐτὰ δὲ τοῖσι βουσὶ καὶ τἆλλα κτήνεα θάπτουσι ἀποθνήσκοντα· καὶ γὰρ περὶ ταῦτα οὕτω σφι νενομοθέτηται· κτείνουσι γὰρ δὴ οὐδὲ ταῦτα.
ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΩΝ ΣΗΜΙΤΩΝ.
Οι πόλεμοι είναι ζήτημα γεωπολιτικών και στρατηγικών συμφερόντων. Ήταν στον πυρήνα τους μια πρωτόγονη επιθυμία για κυριαρχία και ένας ηγεμονικός ανταγωνισμός στον οποίο μια δημοκρατία αντιμετώπιζε μια ολιγαρχία. Παράλληλα αντιμάχονται οι δύο παγκόσμιοι πολιτισμοί. Σε αυτή την αντιπαράθεση το χάσμα μεταξύ των συλλογικών συναισθημάτων, των προσχημάτων που επικαλέστηκαν και των άμεσων κινήτρων για εχθροπραξίες ή μεταξύ των αρχικών δικαιολογιών και των καταστροφών και των καταστροφών των μαχών ήταν τέτοιο που η συνέχιση του πολέμου αποδόθηκε στην φύση των καθεστώτων και προσωπικές ευθύνες των πολέμαρχων.
Μέσα από τις πολεμικές, γεωπολιτικές δραστηριότητες τους τα έθνη-κράτη καθορίζουν τον μέλλον της ανθρωπότητας. Τα ελεύθερα κράτη επιδιώκουν συνεχώς να βελτιώσουν την στρατιωτική-πολιτική και οικονομική δύναμη καθότι αυτό είναι το μοναδικό εχέγγυο ασφαλείας-επιβίωσης. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας με πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών. Εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Από τα αρχαία χρόνια τα έθνη όρισαν κανόνες ηθικής και νομικής δεοντολογίας, όμως ανέκαθεν τα ιερατεία είχαν έναν ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας την αδίστακτη εξουσία τους στους λαούς με καταστροφικές συνέπειες. (Εμφύλιοι πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα και οι τέσσερις Σταυροφορίες).
Οι πολεμικές αντιπαραθέσεις στο όνομα των θεών γινόταν στην πραγματικότητα για να αποκτούν οι αχριερείς των θρησκειών εξουσία-δύναμη και πλούτο. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες πολεμούσαν για την πίστη, την πατρίδα, την ελευθερία, την περιουσία, και την ζωή. Το περί δικαίου αίσθημα το οποίο επικαλούνταν τα ιερατεία έκανε λιγότερο ειδεχθής και αποκρουστικές τις πολεμικές διαμάχες.Στην δίκη της Νυρεμβέργης εισήχθη το αξίωμα σχετικά με τους επιθετικούς πολέμους. Οι επιθετικοί πόλεμοι αποτελούν έγκλημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών επιτρέπει τους αμυντικούς πολέμους και για αυτό δίνει το δικαίωμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας να επιβάλλει στρατιωτικές κυρώσεις για την διατήρηση της ειρήνης. Τα επιχειρήματα περί δίκαιου πολέμου διδάσκονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την Ορθοδοξία. .
Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή. Τo πώς ορίζεται η έννοια του δικαίου διαφέρει ανάλογα με τις θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πεποιθήσεις ενός έθνους, στα πλαίσια μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου. Επίσης δύο αντικρουόμενες εκδοχές για τα αίτια του πολέμου, είναι λογικό να παρουσιασθούν ως δίκαιες με αξιόπιστα επιχειρήματα επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Οι πόλεμοι αποδοκιμαζόταν εν μέρη στην αρχαία Ελλάδα, εν τούτοις η νομιμότητα τους δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Oι αρχαίες Ελληνικές πόλεις έδιναν μεγάλη βαρύτητα στις αιτίες για την προσφυγή σε πόλεμο. "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους."
Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn.,Berlin: Weidmann, 1951: 150-182). (1) Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τα θαύματα, τις διδασκαλίες και την Ανάσταση του Χριστού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα.
Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος. Μερικούς αιώνες αργότερα ο υποστράτηγος των ΗΠΑ Smedley Butler στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έγραψε ότι ο πόλεμος είναι μια απάτη. Σύμφωνα με τον Αμερικανό υποστράτηγο Butler στους πολέμους μόνο μια μικρή ομάδα μυημένων είναι ενημερωμένοι για την πραγματικότητα.
Οι πόλεμοι είναι μια πραγματική απάτη που οργανώνεται προς όφελος ενός μικρού αριθμού ατόμων που ελέγχουν την εξουσία. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι πραγματοποιούνται σε βάρος των λαών και παράλληλα δίνουν το δικαίωμα σε έναν μικρό αριθμό να αυξήσει την περιουσία του. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών.
Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα. Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4).
Τα αρχαία χρόνια μεταξύ άλλων έλαβαν χώρα φοβεροί εμφύλιοι πόλεμοι τους οποίους πάντοτε υποκινούσε το Φοινικικό ιερατείο των Δελφών. Οι Δελφοί ήταν το μεγαλύτερο μαντείο της αρχαιότητας. Εκεί όλοι οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου όπως οι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι, οι Φρύγες, οι Λυδοι και οι Πέρσες, αναζητούσαν την πρόβλεψη των Φοινικικών ιερατείων για πάσης φύσεως ζητήματα. Όλοι οι αξιωματούχοι και οι θεσμικοί παράγοντες της Ανατολής κατέφευγαν στην θεϊκή ετυμηγορία. Μέσα από τους αιματηρούς εμφύλιους πολέμους και την Δελφική Αμφικτυονία, το Φοινικικό μαντείο υπήρξε παγκόσμιο πνευματικό, πολιτικό, οικονομικό και γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό κέντρο κατά τους αρχαίους αιώνες. Εκείνη την εποχή το μαντείο υπήρξε η ανώτατη πολιτική-στρατιωτική και οικονομική εξουσία των εθνών της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας καθόριζαν τις τύχες των κρατών της ανατολής.
Εκείνοι αποφάσιζαν για την οικονομία, την πολιτική, τους πολέμους και τις κοινωνικές εξελίξεις. Δεν είναι σχήμα λόγου είτε υπερβολή καθώς το μαντείο αποτελούσε το διεθνές νομισματικό ταμείο του αρχαίου κόσμου !!! Πολλές Ελληνικές πόλεις κράτη καθώς και ξένα, διατηρούσαν στους Δελφούς θησαυροφυλάκια για την φύλαξη των προσφορών και των πολύτιμων αντικειμένων τους. Κανένας πόλεμος, καμία πολιτική-οικονομική, κοινωνική και πνευματική δραστηριότητα δεν γινόταν χωρίς την έγκριση του μαντείου. Οι Δελφοί απέκτησαν τεράστια δύναμη μέσα από τους πολέμους που υποκίνησαν και την ομοσπονδιακή ένωση δώδεκα φυλών Στερεάς και Θεσσαλίας (Δελφική Αμφικτυονία). Όλοι οι "ιεροί" πόλεμοι προκλήθηκαν από τους ιερείς-θεουργούς του Φοίβου και του Savaziou.
Η πολιτική σημασία των Δελφών ήταν τεράστια καθώς υποκινούσαν όλους τους πολέμους που έλαβαν χώρα κατά την αρχαιότητα. Ενδεικτικό ήταν ότι ο δεύτερος Ιερός πόλεμος, έγινε για τον έλεγχο του μαντείου-χρυσωρυχείου πάντα. Οι Αθηναίοι με παρότρυνση του Δελφικού ιερατείου βοήθησαν τους Φωκείς να εντάξουν το ιερό στην ομοσπονδία τους, προκαλώντας την οργή των Σπαρτιατών, οι οποίοι επανέφεραν προσωρινά τους Δελφούς στην πρότερη κατάστασή τους, αλλά οι Αθηναίοι αντεπιτέθηκαν και η πόλη αποδόθηκε τελικά στους Φωκείς. Μέχρι τον τρίτο Ιερό Πόλεμο όλα αυτά όταν με παρέμβαση του Φιλίππου οι Δελφοί επέστρεψαν στη Δελφική Αμφικτυονία, η οποία ελεγχόταν ωστόσο πια από τους πανίσχυρους Μακεδόνες. Ένας Δ’ Ιερός Πόλεμος θα ξεσπούσε λίγο αργότερα, καθώς το μαντείο παραήταν πλούσιο και σημαντικό για να μένει ανεξάρτητο.
Κατά την εποχή των Περσικών πολέμων το Φοινικικό μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών και καλούσαν τους Έλληνες μέσω ψεύτικων χρησμών να μην πολεμήσουν. Ο σκοτεινός Διονυσιακός πολιτισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία Διονυσιακή θρησκεία, κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα, με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ. Οι Φοίνικες ίδρυσαν το μαντείο των Δελφών. Από την Θήβα και τους Δελφούς προερχόταν όλα τα δεινά του Ελληνικού έθνους. Στην μυθολογία-ιστορία, αναφέρονται πολλοί χρησμοί του Φοινικικού μαντείου, για χιλιάδες-φοβερές θυσίες, στους «θεούς»-δαίμονες, της αρχαίας θρησκείας. Αμέτρητα ήταν τα αθώα θύματα, κυρίως αγνοί νέοι. Τα άτυχα παιδιά, θυσιάστηκαν από τους αιμοσταγείς-αλλοδαπούς ιερείς του παγανισμού, με εντολή του Δελφικού ιερού. Ο σκοτεινός παγανισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού.
Η αρχαία θρησκεία κατέστρεψε τον Ελληνισμό και παράλληλα κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ. Οι Φοινικικές ορδές κατέκτησαν τους Έλληνες με άγριες σφαγές και οργανωμένες γενοκτονίες. Απέσπασαν τις περιουσίες των αρχαίων Ελλήνων και τους έκαναν είλωτες όπως στην Σπάρτη. Τους επέβαλαν την θρησκεία τους, το δωδεκάθεο και χρησιμοποίησαν ακόμη και τα ιερά για την νέα θρησκεία. Εμφύλιοι πόλεμοι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών. Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα.
Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4). Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο για να τιμωρήσουν-πλήξουν και να απομακρύνουν από την εξουσία της Αθηναϊκής πολιτείας τον Περικλή και τους σοφούς φίλους του Αναξαγόρα, Ιπποκράτη, Ηρόδοτο, Φειδία οι οποίοι αμφισβητούσαν την ύπαρξη των Ολύμπιων Θεών και με τις διδασκαλίες τους αποδομούσαν την ξενόφερτη θρησκεία από την Αίγυπτο.
Ενδεικτικά αναφέρει ο Ευριπίδης : " Αν οι θεοί κάνουν αισχρές πράξεις δεν είναι θεοί¨ (Martin Nilson, "Η ιστορία της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας", σελίδα 287). Είναι γνωστό σε όλους ότι οι Ολύμπιοι δαίμονες διακατεχόταν από τις πιο ανώμαλες και παρά φύσιν σεξουαλικές επιθυμίες. Η Επιρροή του Αναξαγόρα, του Ιπποκράτη και των άλλων σοφών-φίλων του Περικλή στους Αθηναίους πολίτες ήταν πολύ μεγάλη και η Ολύμπια θρησκεία κινδύνευε με κατάρρευση. Για αυτό οι σατανικοί ιερείς υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, με στόχο την ανατροπή του Περικλή, την απομάκρυνση των "άθεων" φίλων του και τον περιορισμό της Ελληνικής φιλοσοφίας που άνθιζε στην Αθήνα.
Στον αντίποδα στην Σπάρτη εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τόσο υψηλό φιλοσοφικό επίπεδο. Οι Μεσσηνιακοί πόλεμοι που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο, είχαν θρησκευτικό-πνευματικό κίνητρο. Εκεί έγιναν τρομερές ανθρωποθυσίες, όπως στα εκατομφόνια, από τους Σπαρτιάτες και τους Μεσσήνιους. Ακόμη γινόταν αμέτρητες θυσίες αιχμαλώτων στον Δία. Όμως μετά από τριακόσια χρόνια αγρίων πολέμων, απίστευτης γενοκτονίας, οι Σπαρτιάτες επικράτησαν και έκαναν τους Μεσσήνιους είλωτες. Τ
ο 660 π.Χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό τον τύραννο Κύψελο, έσφαξαν τους Κερκυραίους. Το απόγειον του ανθελληνισμού και του εωσφορισμού, ήταν η αποστολή 300 αιχμαλώτων αγοριών, στις Σάρδεις για να ευνουχιστούν προς τιμήν της Κυβέλης !!! Ο Σπαρτιάτης Κλεομένης το 505 π.Χ. σε μια από τις εκστρατείες του εναντίον των Αργείων, ανάγκασε τον άμαχο πληθυσμό, να καταφύγει στο "ιερό" άλσος. Στην συνέχεια έβαλε φωτιά και έκαψε πέντε χιλιάδες άμαχους. Απανθρακώθηκε-αφανίστηκε το άνθος των νέων του Άργους. Η ιδιότητά τους ως ικέτες των κοινών «θεών», δεν έπαιξε κανέναν απολύτως ρόλο.
Μια ακόμη γενοκτονία προκάλεσαν οι τέσσερις φοβεροί ιεροί πόλεμοι, (595-332 π. Χ.), οι οποίοι για τριακόσια περίπου χρόνια αποδεκάτισαν την Ελλάδα. Ονομάστηκαν ιεροί, διότι έγιναν με υποδείξεις του μαντείου των Δελφών (Θουκυδίδης, Ιστορία Α΄3). Οι πόλεμοι έγιναν για να έχει την πολιτική-στρατιωτική και την οικονομική ηγεμονία όλων των Ελλήνων. Υπεύθυνοι για μια ακόμη φορά τα αδίστακτα Δελφικά Ιερατεία. Ενδεικτικό της τρομερής γενοκτονίας, ήταν ότι το 219 π. Χ., ο επικεφαλής της Αιτωλικής Συμπολιτείας, ο στρατηγός Σκόπας κυριεύει το Δίον, την ιερή πόλη των Μακεδόνων και καταστρέφει τα πάντα. Γκρεμίζει όλα τα κτίσματα, και στην συνέχεια, πυρπολεί ακόμη και τους χώρους λατρείας.
Οι ίδιες βαρβαρότητες έγιναν, και στο ιερό της Δωδώνης, από τον στρατηγό των Αιτωλών Δωρίμαχο. Στην συνέχεια, ο Φίλιππος με τους Μακεδόνες, πέρασαν σε αντίποινα, «πυρπόλησαν και κατεδάφισαν τα ιερά και ανέτρεψαν η κατέστρεψαν 2.000 ανδριάντες». Όμως δεν περιορίστηκαν στην Αιτωλία, αλλά εισέβαλαν και στην Αττική, το 200 π. Χ., όπως εξιστορεί ο Λίβιος, όπου ισοπέδωσαν, και τα μνημεία και ανέσκαψαν τους τάφους, διασκορπίζοντας τα οστά των νεκρών !!!
Από κάθε πόλεμο οι αλλοδαπό ιερείς των Δελφών απαιτούσαν ως θέληση του Ιουδαίου Απόλλωνα και του Φρυγικού Διόνυσου-Savaziou την δεκάτη από τα αιματοβαμμένα λάφυρα. Χαρακτηριστικό ήταν ότι είχαν την αναίδεια και την ανεντιμότητα να ζητούν από τις πόλεις ποσοστά ακόμη και από τους Περσικούς πολέμους, κατά τους οποίους το Δελφικό ιερό, ήταν με την πλευρά των ηττημένων και ομόθρησκων Περσών, καθώς έδινε αποτρεπτικούς χρησμούς, για να μην πολεμήσουν οι Έλληνες. Επίσης οι Φοίνικες ιερείς έδιναν χρησμούς παγίδες και υποδαύλιζαν τα μίση μεταξύ των αρχαίων πόλεων. Οι Έλληνες που επισκεπτόταν το Φοινικικό μαντείο, έβλεπαν κάθε φορά τα αιματοβαμμένα λάφυρα των εμφυλίων πολέμων. Το αποτέλεσμα ήταν φρικτό-οδυνηρό και δυσβάσταχτο, καθώς ενθυμούμενοι τι έγινε στο πρόσφατο παρελθόν, οδηγήθηκαν σε νέους εμφύλιες διαμάχες. Αρκετούς χρησμούς για τους Ελληνικούς εμφυλίους πολέμους τους είχε δώσει ο Φρυγικός "θεός" Savazios μαζί με τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων.
Την εποχή των Περσικών πολέμων το μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών, και καλούσαν τους Έλληνες, μέσω ψευδοχρησμών να μην πολεμήσουν. Η Ελλάδα ήταν το κέντρο του πολιτισμού, εντούτοις όλοι οι σημαντικοί αρχαίοι Φιλόσοφοι διώχθηκαν, φονεύθηκαν και δημεύτηκαν οι περιουσίες τους. Σε κάθε πόλεμο που γινόταν με τους Πέρσες, οι Φοίνικες ιερείς έδιναν αποτρεπτικούς χρησμούς στους Έλληνες να μην πολεμήσουν, διότι οι Μηδοι ήταν ομόθρησκοι τους. Ενδεικτικός είναι ο χρησμός της Αριστονίκης η οποία προδοτικά είπε στους Έλληνες : “Τι κάθεσθε ταλαίπωροι, φύγετε στα πέρατα της γης, εγκαταλείψτε τις οικίες σας και την ακρόπολη σας.
Ο ερχόμενος από την Ασία Άρης θα καταστρέψει τα πάντα, και όχι μόνον τα δικά σας τείχη, αλλά και τα τείχη των άλλων πόλεων θα απολεσθούν. Φύγετε λοιπόν από το οχυρό σας, έστω και αν αυτό γεμίζει θλίψη τις ψυχές σας. ” (Κ. Παπαρηγόπουλου Ιστορια Γ΄, σελίδα 94 και Ηρόδοτος-VII,140). Τους ίδιους χρησμούς έδωσε η Αριστονίκη και σε άλλες πόλεις όπως στους Αργείους και στους Κρήτες. Σε όλες αυτές τις πόλεις η Αριστονίκη είπε να τηρήσουν ουδετερότητα απέναντι στον πόλεμο Περσών–Ελλήνων και να υποταχθούν στους σατανιστές, βάρβαρους Ασιάτες εισβολείς (Ηρόδοτος .VII,148-169). Όταν οι Έλληνες αρχηγοί δεν δεχόταν αυτούς τους χρησμούς, γιατί ήθελαν να πολεμήσουν, τότε έδιναν νέους χρησμούς παγίδες.
Στις Πλαταιές οι θρησκευτικοί παράγοντες των Δελφών απαγόρευαν μέσω των χρησμών στους Έλληνες να πολεμήσουν. Ούτε να αμυνθούν δεν τους επέτρεπαν για να μην προσβληθεί ο δαίμονας Απόλλων. Είχαν περάσει πλέον αρκετές ημέρες όπου οι Έλληνες παρέμειναν παθητικοί-θεατές στον ίδιο τους τον θάνατο. Οι Έλληνες στρατιώτες τραυματιζόταν από τους Πέρσες χωρίς να έχουν το δικαίωμα να αμυνθούν, ενώ ταυτόχρονα εξαιτίας της παρατεταμένης απραξίας τελείωναν τα τρόφιμα και το νερό. Εκείνη ακριβώς την χρονική στιγμή έρχεται το τελειωτικό χτύπημα στους Έλληνες με έναν ακόμη “χρησμό” από την σφηκοφωλιά των Δελφών. Ο νέος κίβδηλος χρησμός έλεγε ότι εάν θέλουν οι Αθηναίοι να νικήσουν τους Πέρσες, θα πρέπει να εγκαταλείψουν της Πλαταιές και να πολεμήσουν στην Αττική, διότι εκεί υπάρχει ναός της Ίσιδας-Δήμητρας της εωσφορικής θεάς από την Αίγυπτο.
Ο Έλληνας στρατηγός Παυσανίας με το επιτελείο του είδε τον θανάσιμο κίνδυνο και την ολοκληρωτική καταστροφή. Για αυτό σκέφτηκε όπως ο Παυσανίας και σε συνεννόηση με το επιτελείο του, έβαλαν τους Πλαταιείς να παραχωρήσουν τα εδάφη τους, στους Αθηναίους, ώστε να πολεμήσουν σε δικό τους έδαφος, με βάση τον ψευδοχρησμό. Το άριστο αυτό Ελληνικό σχέδιο ευνοούσε και το γεγονός ότι υπήρχε στις Πλαταιές, δαιμονικός ναός της Αιγύπτιας Ίσιδας-Δήμητρας, για αυτό θα ήταν σε θέση να κάμψουν αντιρρήσεις των Αθηναίων. Μετά από αυτό το πολύ ευφυέστατο τρόπο δεν χρειάστηκε να φύγουν καθόλου οι Αθηναίοι, διότι ήταν πλέον Αθηναϊκό έδαφος οι Πλαταιές, υπό την Αθηναϊκή εξουσία. Όμως για να είναι απολύτως σίγουρος ο Μέγας Παυσανίας και το επιτελείο του, έβαλαν τον στρατηγό Αρίμνηστο να πει στους Αθηναίους ότι είχε δεί “όνειρο”. Στο “όνειρο” εκείνο τον διέταζε ο αρχηγός των των θεών ο Δίας, να “μεταφέρει” στους Αθηναίους την εντολή του, να πολεμήσουν στις Πλαταιές, μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες. Οι αφελείς Αθηναίοι μετά από όλα όσα τους είπε, ο στρατηγός Αρίμνηστος, ήταν πλέον πεποισμένοι ότι έπρεπε να πολεμήσουν στις Πλαταιές, διότι αυτή ήταν η “εντολή” του Δια. Για αυτό οι Αθηναίοι έκαναν αμέσως ολόκληρο το Αιγυπτιακό τελετουργικό προς τιμήν της Δήμητρας.
Με αυτόν τον τρόπο απέφυγαν οι πολυμήχανοι Έλληνες την θανάσιμη Φοινικική παγίδα από τους Δελφούς. Με αυτόν τον τρόπο έμειναν οι Αθηναίοι στις Πλαταιές, και όλοι μαζί οι Έλληνες πολέμησαν ενάντια στους Πέρσες με αποτέλεσμα μια ακόμη νίκη, η οποία τους εξασφάλιζε πλέον την πολυπόθητη ελευθερία. Μετά το τέλος της μάχης των Πλαταιών ο στρατηγός Παυσανίας, κατευθύνθηκε στην Φοινικική-Ιουδαϊκή Θήβα. Ο Έλληνας στρατηγός Παυσανίας απαίτησε να του παραδώσουν τους προδότες, οι οποίοι ήταν αρχηγοί των Φοινίκων της Θήβας και πολέμησαν με τους ομόθρησκους τους Πέρσες, ενάντια στους Έλληνες. Οι αρχηγοί των Φοινίκων ήταν ο Τιμηγενίδης και ο Ατταγίνης.
Όμως οι υπόλοιποι Φοίνικες της Θήβας αρνήθηκαν στον Παυσανία, την παράδοση των ομοεθνών τους. Μάλιστα οι δολοπλόκοι Φοίνικες χρησιμοποίησαν και την προσφιλή τους διαχρονική τακτική, σε μια απέλπιδα προσπάθεια τους να αποφύγουν την παράδοση των αρχηγών τους. Για αυτό πρότειναν στον Σπαρτιάτη Παυσανία, ένα πολύ υψηλό χρηματικό ποσό, με σκοπό να τον εξαγοράσουν, ώστε να μην εκτελέσει τους προδότες. Όπως ήταν φυσικό ο στρατηγός Παυσανίας διότι ήταν γνήσιος Έλληνας αρνήθηκε την πρόταση των Φοινίκων-Σημιτών για δωροδοκία. Τότε αναγκάστηκαν να παραδώσουν στον Ήρωα Σπαρτιάτη Στρατηγό, τους Σημίτες αρχηγούς. Ένας εκ των αρχηγών ο Ατταγίνης ο οποίος πολέμησε μαζί με τους Πέρσες ενάντια στους Έλληνες, επέτυχε να διαφύγει κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων του Παυσανία με τους Φοίνικες-παγανιστές της Θήβας. Ο Έλληνας Παυσανίας οδήγησε τους προδότες Φοίνικες παγανιστές στην Κόρινθο, όπου τους εκτέλεσε για εσχάτη Προδοσία.
Αυτός ήταν ένας ακόμη πολύ σοβαρός λόγος για τον οποίο τον είχαν κατηγορήσει άνανδρα-προδοτικά και θανατώθηκε, ως κοινός εγκληματίας, ο Παυσανίας από το Φοινικικό ιερατείο. Εάν ο Ήρωας-Σπαρτιάτης Στρατηγός Παυσανίας ήταν προδότης-Ιουδαίος και χρηματιζόταν όπως ισχυρίζονται οι μέτοχοι της Διονυσιακής κουλτούρας με κίβδηλες ιστορικές εργασίες, τότε θα αποδεχόταν την πρόταση να πάρει το υψηλό χρηματικό ποσό που πρότειναν οι Σημίτες της Θήβας, ώστε να μην εκτελέσει τους προδότες αρχηγούς τους. Επίσης εάν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες και o Παυσανίας ήταν "Ιουδαίοι" θα πολεμούσαν στο πλευρό των Περσών και των Σημιτών της Θήβας στην μάχη των Πλαταιών.
Ο μεγάλος Παυσανίας σε σχέση με τους άλλους δύο Έλληνες αρχηγούς των Περσικών πολέμων, είχε κάνει ένα ακόμη μεγάλο επίτευγμα. Αυτό ήταν η θανάτωση των αρχηγών της Θήβας οι οποίοι πολέμησαν μαζί με τους υπόλοιπους Φοίνικες της Θήβας ενάντια στους Έλληνες κατά την μάχη των Πλαταιών. Ακόμη ο Εθνικός Ήρωας Λεωνίδας και οι 300 Σπαρτιάτες δεν θα έπεφταν στις Θερμοπύλες και οι Δωριείς Σπαρτιάτες-Λάκωνες δεν θα είχαν εκδιωχθεί από την Πελοπόννησο, δεν θα συμμετείχαν στην κάθοδο των Δωριέων, και δεν θα έπαιρναν στον Τρωικό πόλεμο, εάν ήταν Ιουδαϊκής καταγωγής. Συνεπώς οι αρχαίοι Σπαρτιάτες δεν ήταν Ιουδαϊκής καταγωγής όπως ψευδώς αναφέρεται σε διάφορα ιστορικά άρθρα και εργασίες. Εάν ήταν Ιουδαίοι οι Σπαρτιάτες δεν θα κατευθυνόταν ο Στρατηγός Παυσανίας στην Φοινικική Θήβα απαιτώντας την παράδοση των Ιουδαίων αρχηγών του Φοινικικού στρατεύματος που πολέμησε δίπλα στους Πέρσες.
Οι Ιουδαίοι της Θήβας και γενικότερα οι Ιουδαίοι έχουν πολλούς αιώνες παράδοση στα πεδία των μαχών ενάντια στους Έλληνες. Επίσης στο πλευρό των Περσών και ενάντια στον Ηράκλειο και τον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό πολέμησαν Ιουδαίοι και Γερμανοί (Φράγκοι). Οι Ιουδαίοι συνέχισαν την παράδοση του μεγάλου προγόνου τους, του Φοίνικα Κάδμου και των Φοινίκων της Θήβας.
Παρά το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος ισοπέδωσε την Ιουδαϊκή-Φοινικική Θήβα της Ελλάδας, οι Ιουδαίοι δεν αντέδρασαν. Προφανώς αυτό έγινε προς τιμήν της μεγάλης Μάγισσας-Θεουργού των Διονυσιακών-Καβειρίων μυστηρίων της Ολυμπιάδας. Οι Ιουδαίοι πολέμησαν ενάντια στον Χριστιανό αυτοκράτορα Ηράκλειο και δεν πολέμησαν ενάντια στον μέτοχο του Διονυσιακού πολιτισμού Αλέξανδρο !!! Το Ισραήλ εκτός από το Ελληνικό έθνος έχει προβεί και σε γενοκτονίες και άλλων εθνών από τα αρχαία χρόνια μέχρι την σύγχρονη εποχή.
Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΔΩΡΙΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ-ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ.
Ο μεγάλος Ρήτορας Ισοκράτης αναφέρει σχετικά με τους Ηρακλειδείς-Δωριείς, ότι όταν πέθανε ο Ηρακλής, οι γιοί και οι απόγονοί του οι λεγόμενοι Ηρακλείδες φοβούμενοι μήπως τους δολοφονήσει ο Σημιτικής καταγωγής Ευρυσθέας, ο σφετεριστής του Θρόνου των Αργείων κατέφυγαν στην Στερεά Ελλάδα. Όμως ο Ευρυσθέας πήγε στην Στερεά, για να τους βρει, και να τους σκοτώσει, φοβούμενος μήπως γυρίσουν, οι Ηρακλειδείς και του πάρουν την βασιλεία. Ωστόσο οι Αθηναίοι βοήθησαν τους Ηρακλείδες και σκότωσαν τον Ευρυσθέα.
Στην συνέχεια οι Ηρακλείδες μαζί με Δωριείς κατέβηκαν από την Β. Ελλάδα και την Πίνδο, στην Πελοπόννησο, και κατέλαβαν όλες σχεδόν τις πόλεις της Πελοποννήσου ( Σπάρτη, Μεσσήνη, Άργος κλπ.) Αυτό έγινε διότι η περιοχή αυτή ήταν βασιλική κληρονομιά των Ελλήνων Δωριέων, των γιών του Ηρακλή. Ακολούθως οι Δωριείς εγκατέστησαν τους απόγονους του Ηρακλή στον Θρόνο και παρεμειναν στην πατρίδα τους. (Ισοκράτης, Αρχίδαμος 16 – 19). Οι Δωριείς που εισέβαλαν στην Πελοπόννησο, ήταν τρεις φυλές, οι Πάμφιλοι, οι Υλλείς και οι Δυνάμεις.
Μόλις οι Δωριείς κατέλαβαν την Πελοπόννησο, οι Ηρακλείδες την μοίρασαν μεταξύ τους με κλήρο διαιρώντας την σε τρία μέρη: Το Άργος, δόθηκε στον Τήμενο,την Μεσσήνη, έλαβε ο Κρεσφόντης και την Λακεδαίμονα πήραν τα δυο αδέλφια Ευρυσθένης και Πρόκλης. Στους δυο τελευταίους ανήγαγαν την καταγωγή τους, οι βασιλιάδες της Σπάρτης και γι αυτό, άλλωστε, ήταν δύο στον αριθμό.
Μετά την καταστροφή των Μυκηνών και της Τίρυνθας από τους εισβολείς, το Άργος έγινε η βάση των εξορμήσεων, του Δωρικού ήρωα Τέμενου, απόγονου του Ηρακλή. Ήταν ο μεγαλύτερος των τριών αδελφών, του Κρεσφόντη και Αριστόδημου, οι οποίοι κυρίευσαν την Πελοπόννησο. Οι γιοι και οι γαμπροί του διαδοχικά Δειφόντης, Φάλκης, Κεισος, κατέλαβαν την Τροιζήνη, Επίδαυρο, Αίγινα, Σικυών και Φλιούντα, οι οποίες έγιναν Δωρικές αποικίες.
Οι Δωριείς μέχρι να καταλάβουν την Πελοπόννησο προκειμένου να επανέλθουν οι Ηρακλείδες στον θρόνο του Άργους, αλλά και για να βρουν οι Δωριείς καλύτερες συνθήκες ζωής σε σχέση με τα μέρη που έμεναν στα βουνά του Ολύμπου και τις Πίνδου, έκαναν αρκετές επιχειρήσεις. Αυτές της πολεμικές επιχειρήσεις, τις έκαναν οι Ηρακλειδείς Κρεσφόντης, Τέμενος και Αριστόδημος. Ο Αριστόδημος πέθανε στην Ναύπακτο, χτυπημένος από κεραυνό, αφήνοντας πίσω τα παιδιά του, Ευρυσθένη και Πρόκλη.
Εκείνοι πέρασαν τον κόλπο και αποβιβάστηκαν στην Αχαΐα, όπου και πολέμησαν νικώντας τον άρχοντα της Πελοποννήσου, Τισαμένη. Όταν η Δωρική φαλαγγα έφθασε στην περιοχή της Λακωνίας και της Μεσσήνας, επικεφαλής ήταν ο Κρεσφόντης, ο οποίος κατοίκησε την εύφορη πεδιάδα της Πάμεσου. Οι Ηρακλειδείς ήταν ιδαιτέρως μισητοί, από τους αλλοδαπούς παγανιστές, για αυτό και τους κατεδίωξαν τόσο πολύ άγρια, καθώς ήταν οι πρώτοι Έλληνες, οι οποίοι, κατέκτησαν την Σημιτική-Φοινικική Τροία.
Επίσης πατέρας της ιστορίας Ηρόδοτος αναφέρει στο έργο του Κλειώ (56-57), ότι οι Δωριείς, διωκόμενοι από την Πελοπόνησο, αρχικά κατοικούσαν στην Φθιώτιδα. Την εποχή του βασιλιά Δώρου, οι Δωριείς διωκόμενοι από τους αλλοδαπούς Καδμείους, πήγαν στις πλαγιές της Όσσας, και του Ολύμπου, στην χώρα που ονομάζεται Ιστιαιώτιδα. Από εκεί τους κυνήγησαν οι αλλοδαποί βάρβαροι, οι Καδμείοι, για αυτό αναγκάστηκαν να πάνε στην Πίνδο. Όσοι από τους Δωριείς παρέμειναν στην Μακεδονία, έγιναν γνωστοί με το όνομα έθνος Μακεδνό, δηλαδή Μακεδόνες.
Οι υπόλοιποι Δωριείς, αποφάσισαν να περάσουν στην αντεπίθεση, με σκοπό να πάρουν πίσω τα εδάφη τους, από τους αλλοδαπούς σκλάβους Σημιτικής-Φοινικής καταγωγής. Οι Έλληνες Δωριείς (Ηρακλειδείς) κατάλαβαν ότι εξαιτίας της υποχωριτικότητας τους, θα είχαν πάρα πολύ άσχημο τέλος, από τους αλλοδαπούς σκλάβους του παγανισμού. Αντιλήφθηκαν οι Δωριείς, ότι η Πίνδος, δεν θα ήταν ο τελικός τους προορισμός.
Αυτό διότι οι αλλοδαποί Καδμείοι είχαν σκοπό να τους καταδιώξουν, μέχρι να τους πετάξουν μέσα στον Δούναβη. Τότε οι Έλληνες Δωριείς, αποφάσισαν να σταθούν στο ύψος τους, και σταμάτησαν, να πολεμήσουν, για να κερδίσουν πίσω τις ζωές τους, και την πατρίδα τους. Αυτή ήταν η γνωστή κάθοδος των Δωριέων. Στην ανύψωση του ηθικού, για την αντεπίθεση των Δωριέων, συνέβαλε και η νίκη των Ελλήνων, επί των βάρβαρων Φοινικικής καταγωγής Τρώων, όπως μας αναφέρει ο Ισοκράτης στο έργο του, Ελένης Εγκώμιον.
«Εξαιτίας αυτής της νικηφόρου εκστρατείας των Ελλήνων στην Τροία, επήλθε τόσο μεγάλη μεταβολή, ώστε ενώ προηγουμένως οι βάρβαροι, που ζούσαν δυστυχισμένοι στους τόπους τους, και ο Δαναός, ενώ έφυγε από την Αίγυπτο, κατέλαβε το Άργος, ο Κάδμος ο Σιδώνιος έγινε βασιλιάς της Θήβας, οι Κάρες αποίκησαν τα νησιά και ο Πέλοπας κυρίευσε την Πελοπόννησο, οι μετά από αυτού του πολέμου, το γένος μας γνώρισε τόση ακμή, ώστε κατάφερε να αφαιρέσει από τους βάρβαρους μεγάλες πόλεις και τεράστιες εδαφικές εκτάσεις» (Ισοκράτης Ελένης εγκώμιον 68 – 69), στο τέλος του έργου, τελευταία παράγραφος.
Δυστυχώς αποτελεί κοινό μυστικό ότι ένα τμήμα του Ισραηλινού έθνους απαγορεύει στην Ελλάδα να αξιοποιήσει Γεωπολιτικά την ιστορία στα πλαίσια της Εθνικής μας επιβίωσης. Για αυτό έχουμε όλη αυτή την συστηματική πλαστογράφηση της Ελληνικής ιστορίας εδώ και αρκετούς αιώνες. Στον αντίποδα οι Ισραηλινοί αξιοποιούν σε υπερθετικό βαθμό την ιστορία τους.
Με βάση τις αναφορές όλων των μεγάλων Ελλήνων Σοφών (Αριστοκλής, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Διόδωρος, Εκαταίος), στην αρχαία Ελλάδα έγινε εισβολή από Φοίνικες-Σημίτες. Για αυτό στον Πανηγυρικό λόγο του μεγάλου Ρήτορα Ισοκράτη, υπάρχει ένα πολύ σημαντικό σημείο. Τον λόγο αυτό τον είχε γράψει για να διαβαστεί στην εκατοστή Ολυμπιάδα. Ενδεικτικό ήταν ότι τον λόγο αυτό τον έγραφε επί δέκα συναπτά έτη.
Μετά από τόσες γενοκτονίες και κακουργίες των Φοινίκων Ιουδαίων στην αρχαία Ελλάδα, βλέπουμε στον Πανηγυρικό λόγο του μεγάλου Ρήτορα να υπάρχει ξεκάθαρα αναφορά για Φοινικική εισβολή, Τις ίδιες αναφορές σχετικά με την Φοινικική εισβολή-γενοκτονία κάνει ο μεγάλος Ισοκράτης στο έργο του Ελένης Εγκώμιον. Όπως θα δούμε αναλυτικά στην συνέχεια της επιστημονικής μου εργασίας, ο Ισοκράτης απορεί πως οι Φοίνικες Κάδμος, Δαναός, Αίγυπτος, Λυγκέας και άλλοι από ρα Αιγυπτιακά δεσμά κατέληξαν ελεύθεροι και έγιναν βασιλείς των αρχαίων Ελλήνων.
Έχουν περάσει μερικοί αιώνες, από την εισβολή, στην Ελλάδα, των σκλάβων, Σημιτικής-Φοινικικής καταγωγής, με συνέπεια, να έχουμε βαρβαρόμικτους πληθυσμούς. Από τον λόγο, του Μεγάλου Ισοκράτη είναι ολοφάνερο, οτι είχε γίνει εισβολή πιστών του Διονυσιακού πολιτισμού (Φοίνικες) στην αρχαία Ελλαδα. Σε διαφορετική περίπτωση δεν υπήρχε καμία αιτία και κανένας λόγος, να κάνει όλες αυτές τις αναφορές περι εισβολέων και βαρβάρων. Αναφέρει ενδεικτικά, ο Ισοκράτης :
“Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ’ ἐρήμην καταλαβόντες οὐδ’ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ’ οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν, ὥστ’ ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες”.
“Κατοικούμε σ’ αυτήν την χώρα, χωρίς να έχουμε εκδιώξει άλλους από εδώ, ούτε την καταλάβαμε βρίσκοντάς την έρημη, ούτε είμαστε μιγάδες ανακατεμένοι από διάφορα έθνη ανθρώπων, αλλά υπάρχουμε καλώς και γνησίως, διότι κατέχουμε την χώρα στην οποία γεννηθήκαμε και ζούμε καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας μας, καθώς είμαστε αυτόχθονες”. Μια ανεκτίμητη ιστορική πληροφορία μας δίνει ο Πλούταρχος σχετικά με την προέλευση του Ελληνικού Αλφάβητου και την αρχαιότητα του Ελληνικού πολιτισμού. Η αναφορά του Αρχιερέα των Δελφών είναι βαρυσήμαντη καθώς ήταν μέτοχος της Διονυσιακής Κουλτούρας και μεγάλος πολέμιος του Αριστόκλειου πολιτισμού.
ΤΙ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΕΙΣΒΟΛΕΙΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ-ΣΗΜΙΤΕΣ ;
Έχουν περάσει μερικοί αιώνες, από την εισβολή, στην Ελλάδα, των σκλάβων, Σημιτικής-Φοινικικής καταγωγής, με συνέπεια, να έχουμε βαρβαρόμικτους πληθυσμούς. Για αυτό ύπατος των Φιλοσόφων μας δίδαξε μεταξύ πολλών άλλων ότι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες και δεν γίνεται να τους διοικούν λαθροεπήλιδες. Ο Μέγας Αριστοκλής αναφέρει στο έργο του Μενέξενος ότι εμείς οι Έλληνες Αθηναίοι, δεν είμαστε βαρβαρόμικτοι, διότι δεν είμαστε ούτε Κάδμοι, ούτε Δαναοί, ούτε Πέλοπες, ούτε Αίγυπτοι. (1)
Χαρακτηριστικά αναφέρει στο ίδιο έργο, ότι το μίσος μας αυξάνεται εναντίον όλων αυτών των αλλοδαπών, οι οποίοι έρχονται συνέχεια, στην αρχαία Αθήνα. Ο Πλάτωνας αν και γνώριζε τον θεσμό της φιλοξενίας και ότι ο φιλοξενούμενοι είναι ιερά πρόσωπα, εντούτοις διότι στην περίπτωση αυτή είχαμε μαζική εισβολή Φοινίκων-Ιουδαίων από την Αίγυπτο, για αυτό αναφέρεται με τόσο μένος εναντίον των αλλοδαπών κατακτητών. Διαβάστε προσεκτικά το αρχαίο κείμενο στην παραπομπή ένα. (1) Εκεί ο μέγας Αριστοκλής γράφει ότι μισεί θανάσιμα τους εισβολείς Φοίνικες-Ιουδαίους κατακτητές της Ελλάδας.
Εκτός από τον Αριστοκλή-Πλάτωνα έχουμε αναφορές από τον Ηρόδοτο στο έργο του Ευτέρπη, και στον Ισοκράτη, στα έργα του Ελένης εγκώμιον, Πανηγυρικός, Παναθηναϊκός.
Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛIΤΙΚΟΣ "ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ"-ΝΑΖΙΣΜΟΣ.
Το απόλυτο γεωπολιτικό υπερόπλο του Ισραήλ είναι η παραποιημένη Παλαιά Διαθήκη και όχι η γνήσια Διαθήκη με τον αληθινό Θεό-Δημιουργό. Από εκεί προέρχονται όλα τα δεινά της ανθρωπότητας από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα. Διονυσιακός πολιτισμός, τυραννία, βία, γενοκτονίες, κατακτήσεις και πάσης φύσεως αδικίες και καταστροφές.
Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛIΤΙΚΟΣ "ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ"-ΝΑΖΙΣΜΟΣ.
Το απόλυτο γεωπολιτικό υπερόπλο του Ισραήλ είναι η παραποιημένη Παλαιά Διαθήκη και όχι η γνήσια Διαθήκη με τον αληθινό Θεό-Δημιουργό. Από εκεί προέρχονται όλα τα δεινά της ανθρωπότητας από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα. Διονυσιακός πολιτισμός, τυραννία, βία, γενοκτονίες, κατακτήσεις και πάσης φύσεως αδικίες και καταστροφές.
Όσο μεγαλύτερη είναι η ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των Ιουδαίων, τόσο πιο έντονος είναι γεωπολιτικός εθνικισμός και οι γεωπολιτικές διεκδικήσεις. Όλα τα έθνη έχουν τις ρίζες τους στην συλλογική-ιστορική μνήμη. Αλλά οι μνήμες του Ισραήλ εκτείνονται σε μια εντελώς άλλες διαστάσεις από αυτές των άλλων εθνών. Το Ισραήλ ορίζεται από ένα πανοραμικό εθνικιστικό-γεωπολιτικό όραμα που υπάρχει εδώ και χιλιετίες. Το Ισραήλ διατηρεί μια ζωντανή ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των αρχών του πριν από χιλιάδες χρόνια και περιμένει με ανυπομονησία την εκπλήρωση του ιστορικού του πεπρωμένου στα πλαίσια του γεωπολιτικού εθνικισμού.
Η ιστορία τους είναι μια παγκόσμια γεωπολιτική αξίωση. Η Τορά γράφει ότι πρέπει να γίνει κατανοητή πρωτίστως «ως αξίωση κληρονομιάς, πρωτοκαθεδρίας και προτεραιότητας, γραμμένη για να επωφεληθεί από την θέση υπό μακεδονική και ρωμαϊκή διαιτησία». Υιοθετεί εδώ την υπόθεση ότι η τελική σύνταξη της Τορά χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο, «όταν οι Μακεδόνες και οι Ρωμαίοι άρχισαν να διαιτητεύουν διαφορές στην Αίγυπτο, την Συρία και την Παλαιστίνη και η Τορά σχεδιάστηκε σκόπιμα για να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα για τον σκοπό αυτό .
Αλλά ακόμα και αν κάποιος αποδώσει την κύρια σύνταξη της Τορά στην Βαβυλωνιακή σχολή του Έσδρα, ο στόχος ήταν ο ίδιος. Η Τορά είναι μια γεωπολιτική αξίωση προτεραιότητας ή πρωτοκαθεδρίας των Ιουδαίων έναντι των άλλων εθνών. Είναι αποδεικτικά στοιχεία που πρέπει να παρουσιαστούν στην διεθνή κοινότητα και στο διεθνές δικαστήριο.
Η βιβλική ιστορία είναι έντονα προκατειλημμένη και εν μέρη κατασκευασμένη. Μετά από δύο αιώνες ανασκαφών, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το βασίλειο του Σολομώντα, η βάση του ισχυρισμού για το Μεγάλο Ισραήλ, είναι λιγότερο πραγματικό από την Στρογγυλή Τράπεζα του Βασιλιά Αρθούρου. Στην υποτιθέμενη εποχή του Σολομώντα, η Ιερουσαλήμ ήταν ένα μεγάλο χωριό. Επανερχόμενος στους αναθεωρητές της Βίβλου η Έξοδος τόσο κεντρική στην σιωνιστική ιστορία είναι εξίσου ψευδής. Δεν υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία για μαζική έξοδο από την Αίγυπτο στην Χαναάν μέσω του Σινά και τα στοιχεία δείχνουν ότι οι δώδεκα φυλές ήταν αυτόχθονες και μόνο η θρησκεία τους δεν ήταν τοπική.
Η ιστορική αφήγηση είναι η απόλυτη πηγή δύναμης του Ισραήλ και ο Χριστιανισμός μετέτρεψε την Παλαιά διαθήκη σε παγκόσμια εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη εκτιμούν οι αναθεωρητές της Βίβλου. Στο σημείο αυτό αν υπενθυμίσω ότι οι αναθεωρητές της Παλαιάς διαθήκης στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δέχονται ότι έχουν παρέμβει οι Ιουδαίοι και την έχουν αλλοιώσει ως ένα βαθμό κατά το δοκούν. Στο ιερό βιβλίο το Ισραήλ είναι ταυτόχρονα ήρωας και αθώο θύμα των κακών Διονυσιακών αυτοκρατοριών, όσο και αν εκείνοι κλέβουν, καταστρέφουν και σφαγιάζουν !!!
Ο νικητής γράφει την ιστορία. Όποιος γράφει ιστορία και επιβάλλει την γεωπολιτική αφήγησή θα είναι ο νικητής. Οι Εβραίοι είναι το έθνος της Βίβλου και,μέσω αυτού έχουν κατακτήσει γεωπολιτικά την ανθρωπότητα. Η αρχαία ιστορία από τον Νώε μέχρι τον Κύρο τον Μέγα, γράφτηκε από τους Εβραίους. Για αυτό κακοί είναι οι Χαναναίοι, οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι, για να μην αναφέρουμε τους Αμαληκίτες ή τους Μαδιανίτες, οι οποίοι σαφώς άξιζαν να εξοντωθούν σύμφωνα με τις Ιουδαϊκές γραφές. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την βιβλική του ιστορία για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του αλλά και την περιφρόνησή του για το διεθνές δίκαιο. Το Ισραήλ είναι ένα ένα ναζιστικό-Διονυσιακό μόρφωμα και για να νικηθεί πρέπει να χτυπηθεί στην απόλυτη πηγή της γεωπολιτικής του δύναμής που είναι βιβλική αφήγηση σχετικά με την ανωτερότητα του ως έθνος έναντι των άλλων εθνών. Ο Σιωνισμός υποστηρίζει με πάθος και εκτός Αριστόκλειας λογικής αυτή την βιβλική αφήγηση. Όλοι οι Ιουδαίοι αντιλαμβάνονται την σύγχρονη ισραηλινή εποχή μέσα από το πρίσμα της αρχαίας Εβραϊκής ιστορίας. Αυτή η εμμονή έχει διαποτίσει όλους τους Σιωνιστές.
Πουθενά αλλού εκτός από το Ισραήλ η εντολή να θυμόμαστε την ιστορία δεν γίνεται αισθητή ως θρησκευτική επιταγή για έναν ολόκληρο λαό, έγραψε ο Yosef Hayim Yerushalmi στο Zakhor: Εβραϊκή Ιστορία και Εβραϊκή Μνήμη (1982). Με τον όρο «Ισραήλ» εννοούσε τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο. Η Εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη είναι η ίδια η ουσία της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας και η απόλυτη πηγή της Ισραηλινής δύναμης. Για αυτό οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού καταργούν συστηματικά την Ελληνική ιστορία. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η κύρια διαίρεση εντός του εβραϊκού κόσμου βρίσκεται μεταξύ θρησκευόμενων και κοσμικών Εβραίων. Αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό κριτήριο. Το εύρος και η ένταση της εθνικής μνήμης είναι η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ των Εβραίων. Για τους περιφερειακούς Εβραίους αυτούς που δεν θεωρούν τον Ιουδαϊσμό το πιο ουσιαστικό μέρος της ταυτότητάς τους, το Ολοκαύτωμα είναι το κύριο σημείο αναφοράς. Όταν ρωτήθηκαν: «Τι είναι απαραίτητο για να είσαι Εβραίος;», το 73% των Αμερικανών Εβραίων απάντησε «Θυμούμενοι το Ολοκαύτωμα» σε δημοσκόπηση της Pew Research του 2013.
Εν τούτοις οι πιο πιστοί Εβραίοι έχουν παλαιότερες αναφορές, που εκτείνονται σε περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια. Νιώθουν το 70 μ.Χ. σαν να το είχαν ζήσει. Είναι οι επιδραστικοί Εβραίοι που καταλαμβάνουν και ενώνουν την κοινότητα μέσω της γεωπολιτικής-ιστορικής μνήμης. Είτε παρουσιάζονται ως κοσμικοί είτε ως θρησκευόμενοι Εβραίοι, είτε θεωρούν τον Θεό ή το εβραϊκό πνεύμα την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας ιστορίας. Πολλοί πιθανότατα πιστεύουν ότι ο Θεός και το εβραϊκό πνεύμα είναι ένα και το αυτό. Είτε θρησκευόμενοι είτε κοσμικοί, οι Εβραίοι γενικά είναι βαθιά ριζωμένοι στην γεωπολιτική μνήμη του Ισραηλινού έθνους. Αντιθέτως οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων απαγορεύουν στους Έλληνες να αξιοποιήσουν την ιστορική γεωπολιτική μνήμη !!! Για αυτό διέλυσαν τον Ελληνισμό που ήταν μια παγκόσμια πολιτιστική-γεωπολιτική αυτοκρατορία.
Η εβραϊκή γεωπολιτική μνήμη είναι ανυπολόγιστης αξίας για την ισχύ και την επιβίωση του Ισραηλινού έθνους. Ο γεωπολιτικός εθνικισμός των Ισραηλινών σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική-γεωπολιτική μνήμη είναι ο ισχυρότερος. Ελάχιστοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την Ρωσική η την Κινεζική ιστορία δύο χωρών του γεωπολιτικού άξονα σε σχέση με την Ισραηλινή που προκαλεί παγκόσμιο γεωπολιτικό και όχι μόνον ενδιαφέρον. Το Ισραήλ από τα πανάρχαια χρόνια βασίζει όλη την εθνική του υπόσταση στην Παλαιά Διαθήκη. Στα πλαίσια της γεωπολιτικής θεολογίας έχουμε μια σειρά γενοκτονιών και πολέμων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Οι πόλεμοι που έχει διεξάγει το Ισραήλ από την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι την σύγχρονη εποχή, δεν γίνονται μόνον για λόγους γεωπολιτικής ισχύος. Όλες αυτές οι πολεμικές δραστηριότητες γίνονται με γνώμονα την Γεωπολιτική Θεολογία.
Στους πολέμους αυτούς έχουμε ένα ευρύτατο πεδίο σύγκρουσης γεωπολιτικών θεολογιών και γεωπολιτικού εθνικισμού. Σε αντίθεση με όλες τις εσφαλμένες επιστημονικές εργασίες-αναλύσεις, σε προσωπικό επίπεδο ως δημιουργός-ιδρυτής της γεωπολιτικής-θεολογίας-γεωπολιτικού εθνικισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, έχω επισημάνει πολλές φορές στις επιστημονικές μου εργασίες αλλά και μιλώντας στα ΜΜΕ, ότι τα αντίπαλα έθνη δεν πολεμούν απλώς για να νικήσουν και να κατακτήσουν πλουσιότερες περιοχές. Πολεμούν για να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους δοξασίες. Ο εβραϊκός-γεωπολιτικός εθνικισμός και η Ιουδαϊκή Γεωπολιτική Θεολογία είναι ενάντια στον Αριστόκλειο πολιτισμό, την Αριστόκλειο-Γεωπολιτικό Εθνικισμό και την Γεωπολιτική Θεολογία. Θεσμικά το έθνος-κράτος του Ισραήλ από την αρχαία εποχή είναι θεοκρατικό. Σύμφωνα με την Τορά ο Θεός έκανε μια διαθήκη με τους προγόνους του Εβραϊκού λαού, Αβραάμ-Μωυσή, Ισαάκ και Ιακώβ. Εν τούτοις ο Σιωνισμός διαχρονικά από τα πανάρχαια χρόνια έχει ως πηγή δύναμης-επιβίωσης την γεωπολιτική Θεολογία και την Παλαιά Διαθήκη.
Οι γεωπολιτικές-Θεολογικές δοξασίες ότι η εσχατολογική εποχή έχει ήδη ξεκινήσει με την επιστροφή του Ισραήλ στα βιβλικά εδάφη είναι μέρος της γεωπολιτικής θεολογίας. Η πολιτική πράξη ταυτίζεται με την συμφωνία και τις υποσχέσεις του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, σχετικά με την κυριαρχία του Ισραήλ σε όλο τον κόσμο !!! Αυτή η γεωπολιτική αξίωση της εξωτερικής πολιτικής με τις βιβλικές παραδόσεις έχει οδηγήσει διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις να αντιμετωπίζουν κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, με βάση την Παλαιά Διαθήκη. Από την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ μέχρι την εδαφική πολιτική στην Δυτική Όχθη, κυριαρχεί η θρησκευτική προσήλωση και όχι η απλή γεωπολιτική λογική-δύναμη.
Το ιερό πολεμικό πεδίο επικρατεί. Πατήρ πάντων ο πόλεμος (Ηράκλειτος). Το γεωπολιτικό σημείο όπου όλα συγκλίνουν είναι η Ιερουσαλήμ. Δεν είναι η Κωνσταντινούπολη, η Ρώμη, η Μόσχα, η Χάιφα, η Τεχεράνη και η Γάζα. Η Ιερουσαλήμ είναι το γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό και πάνω από όλα Θεολογικό κομβικό σημείο. Είναι η εσχατολογική πόλη και για τις θεολογίες των εθνών και όχι τόπος γεωπολιτικών διαπραγματεύσεων. Η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη εκπλήρωσης των προφητειών.
Όταν το Ισραήλ αναφέρει την αιώνια διαθήκη με τον Θεό, εννοεί θρησκευτική επανόρθωση-αποκατάσταση των πατρογονικών δικαιωμάτων. Γεωπολιτικές βασισμένες επάνω στην θεολογία δεν ευνοούν στην ειρήνη. Πρόκειται για γεωπολιτικές που νομιμοποιούν τις πολεμικές δραστηριότητες. Αυτά τα κράτη βασίζουν την Εθνική τους ταυτότητα επάνω στην γεωπολιτική Θεολογία. Καταφεύγουν στην θεολογία για να δημιουργήσουν Εθνική συνοχή-ταυτότητα και για να επιτύχουν τα γεωπολιτικά τους σχέδια. Η σύγκρουση στην Μέση Ανατολή μας δείχνει ότι η θρησκεία διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Για αυτό διέλυσαν τον Χριστιανισμό στην σύγχρονη Ελλάδα. Εκτός από το Ισραήλ και τα υπόλοιπα έθνη αξιοποιούν γεωπολιτικά τις ιστορικές μνήμες.
ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ.
Οι Σιωνιστές δηλώνουν επανειλημμένα ότι η Βίβλος τους προστάζει να υποστηρίζουν το Ισραήλ και να εφαρμόζουν τους νόμους του θεού. 'Ένας από τους ιερείς που προσκλήθηκαν στην Ιερουσαλήμ δήλωσε ότι το Ισραήλ αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης του Θεού !!! Οι αναθεωρητές της βίβλου αντιδρούν στο δόγμα ότι ο Θεός προτιμά ορισμένους ανθρώπους με βάση το έθνος και το DNA τους. Η Παλαιά Διαθήκη αναφέρει ότι ο Θεός επέλεξε την γενεαλογία του Ιακώβ για να σώσει τον κόσμο. Αυτό είναι όλο το πρόβλημα με τον Σιωνισμό. Και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους την σημερινή εποχή για τον οποίο πολλοί απομακρύνονται από τον Χριστιανισμό.
Οι άνθρωποι αυτοί απορρίπτουν την πεποίθηση ότι οι Εβραίοι (Ιουδαίοι-Ισραηλίτες) επιλέχθηκαν από τον Θεό να εξουσιάζουν την ανθρωπότητα. Το σημερινό Κράτος του Ισραήλ θεωρείται ναζιστικό μετά την γενοκτονία στην Παλαιστίνη και τους επί σειρά ετών βομβαρδισμούς στην Συρία. Σύμφωνα με ξένους συναδέλφους οι κυβερνήσεις είναι μαφιόζικες, τρομοκρατικές και εγκληματικές οργάνώσεις. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την βιβλική του ιστορία για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του αλλά και την περιφρόνησή του για το διεθνές δίκαιο.
Είναι υψίστης γεωπολιτικής σημασίας η αμφισβήτηση για ένα τμήμα των γραφών το οποίο απεικονίζει τους Εβραίους ως τον εκλεκτό έθνος του Θεού και παράλληλα αιώνια θύματα των Ισραηλινών τα άλλα έθνη προκαλεί αντιδράσεις παγκοσμίως. Για αυτό κάποιοι στο εξωτερικό ονομάζουν βιβλικό αναθεωρητισμό την κίνηση τους ενάντια στον Σιωνισμό. Διατυπώνεται το δόγμα ότι δεν πρέπει να υπονομευτούν τα θεμέλια του Χριστιανισμού αλλά του Σιωνισμού και των ναζιστικών δογμάτων του. Ο βιβλικός αναθεωρητισμός είναι απαραίτητος για την σωτηρία του κόσμου πιστεύουν τα μέλη της κίνησης αυτής. Όμως όπως θα διαπιστώσετε υποστηρίζουν αρκετά Διονυσιακά αξιώματα. Το Ισραήλ είναι ένα τέρας που μπορεί να νικηθεί μόνο στην απόλυτη πηγή της γεωπολιτικής του δύναμής που είναι βιβλική αφήγηση σχετικά με την ανωτερότητα του ως έθνος έναντι των άλλων εθνών. Ο Σιωνισμός υποστηρίζει αυτή την βιβλική αφήγηση. Ο Χριστιανισμός είναι επομένως μέρος του προβλήματος και όχι η λύση εκτιμούν οι καθηγητές-ιστορικοί τις κίνησης του βιβλικού αναθεωρητισμού.
Σε βιβλία, άρθρα και ομιλίες ισχυρίζονται ότι δεν χρειάζεται ο δυτικός κόσμος τον Χριστιανισμό και θα ήταν καλύτερα να επιστρέψει στις ελληνοχριστιανικές πηγές της ιδιοφυΐας, όπως έγινε κατά την Αναγέννηση. Αυτή η κληρονομιά περιέχει όλα όσα χρειάζεται η ανθρωπότητα από άποψη πνευματικών πόρων και θρησκευτικών εργαλείων !!! Εν τούτοις διαφεύγει σκόπιμα η μη στους εμπνευστές αυτών των θεωριών ότι ο Αριστόκλειος πολιτισμός δεν ήταν από μόνος του αρκετός για να γίνουν οι Έλληνες κοσμοκράτορες. Για αυτό έπρεπε να περάσουν μερικοί αιώνες για να ενωθεί με τον Χριστιανισμό, ώστε να αναλάβουν οι Έλληνες την διοίκηση του Imperium Romanum. Είναι προφανές ότι τα αξιώματα ου προτάσουν ότι είναι Διονυσιακά.
Οι υποστηρικτές του διαφωτισμού και του βιβλικού αναθεωρητισμού αναφέρουν ότι υπό τον Θεοδόσιο Α και τους γιους του, ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη "υποχρεωτική" θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και όλες οι παραδοσιακές λατρείες απαγορεύτηκαν, οι ναοί τους απαλλοτριώθηκαν ή καταστράφηκαν, μόνο μία μη χριστιανική θρησκεία παρέμεινε νόμιμη. Αυτή ήταν ο Ιουδαϊσμός, η θρησκεία που θεωρήθηκε υπεύθυνη για τον θάνατο του Χριστού. Ένα παράξενο και παράδοξο! Ο Αυγουστίνος το δικαιολόγησε με την «θεωρία του λαού-μάρτυρα». Οι Εβραίοι που τον σκότωσαν και αρνήθηκαν να πιστέψουν σε αυτόν διασκορπίστηκαν σε όλο τον κόσμο και για αυτό, με την μαρτυρία των δικών τους Γραφών, μαρτυρούν για εμάς ότι δεν επινοήσαμε εμείς τις προφητείες σχετικά με τον Χριστό.
Για να δώσουν αυτή την μαρτυρία, η οποία παρέχεται από την κατοχή και τη διατήρηση αυτών των βιβλίων, είναι οι ίδιοι διασκορπισμένοι σε όλα τα έθνη, όπου εξαπλώνεται η Χριστιανική Εκκλησία. Όπως ο Κάιν που δολοφόνησε τον αδελφό του Άβελ, αναφέρει ο Αυγουστίνος. Οι Εβραίοι βρίσκονται υπό την προστασία του Θεού, ο οποίος υπόσχεται εκδίκηση για τους δολοφόνους. «Η συνεχής διατήρηση των Εβραίων θα αποτελεί απόδειξη για τους πιστούς Χριστιανούς της υποταγής που αξίζουν σε εκείνους που, μέσα στην υπερηφάνεια του βασιλείου τους, θανάτωσαν τον Κύριο».
Η «θεωρία της μαρτυρίας» του Αυγουστίνου είναι περίπλοκη. Ο ισχυρισμός ότι οι Εβραϊκές Γραφές μαρτυρούν την αλήθεια του Χριστιανισμού είναι αμφισβητήσιμος αλλά κατανοητός σύμφωνα με τους αναθεωρητές. Εν τούτοις απορούν πώς η επιμονή του εβραϊκού λαού μαρτυρεί την χριστιανική αλήθεια, όταν ο εβραϊκός λαός απορρίπτει αυτήν την αλήθεια με βάση τις Γραφές του; Δεν θα ήταν η εξαφάνιση των Εβραίων ως έθνους καλύτερη απόδειξη ότι ο Θεός μετέφερε την πρόνοιά του στο «Νέο Ισραήλ»; Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ο Αυγουστίνος ήταν σοφιστής στην εκπαίδευση. Αυτό που κάνει εδώ είναι να αποκρύπτει την προφανή αντίθετη πραγματικότητα. Ο Χριστιανισμός είναι αυτός που μαρτυρά τον υπερβολικό ισχυρισμό των Εβραίων ότι έχουν επιλεγεί από τον Θεό ως το όργανο της σωτηρίας του κόσμου. Κανένας μορφωμένος Ρωμαίος δεν είχε πάρει ποτέ στα σοβαρά αυτόν τον ισχυρισμό πριν ο Χριστιανισμός τον εγκρίνει. Το ότι οι Εβραίοι, απλώς και μόνο με την ύπαρξή τους, μαρτυρούν την αλήθεια του Χριστιανισμού είναι ένας αμφισβητήσιμος ισχυρισμός.
Το ότι οι Χριστιανοί μαρτυρούν την αλήθεια του βιβλικού Ιουδαϊσμού είναι κάτι παραπάνω από αδιαμφισβήτητο αναφέρουν οι αναθεωρητές. Είναι μια προϋπόθεση του Χριστιανισμού σε όλα τα δόγματα. Χριστός σημαίνει Μεσσίας και προϋποθέτει τον ιδιαίτερο ρόλο του Ισραήλ στην θεία οικονομία. Ενώ οι Εβραίοι λένε στους Χριστιανούς ότι κάνουν λάθος, οι Χριστιανοί λένε στους Εβραίους ότι είχαν δίκιο. Αυτά πιστεύουν οι αναθεωρητές της Παλαιάς Διαθήκης.
Ο εβραϊκός λαός συνέχισε την ύπαρξή του ως έθνος διασκορπισμένο σε όλο το Imperium Romanum, εν μέσω χριστιανικής εχθρότητας αλλά υπό την προστασία της Ρωμαϊκής εξουσίας, σε σχετική απομόνωση από τις χριστιανικές κοινωνίες. Υπό αυτό το καθεστώς, ο πληθυσμός του Ισραήλ γνώρισε έναν από τους πιο αξιοσημείωτους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρώπη. Νόμοι που απαγόρευαν στους Χριστιανούς να παντρεύονται Εβραίους ή ακόμα και να τρώνε στο τραπέζι τους (Σύνοδος της Ελβίρα στις αρχές του 4ου αιώνα ) ενίσχυσαν την εβραϊκή ταυτότητα και εθνική συνοχή, καθώς η ενδογαμία και η τελετουργική καθαρότητα είναι οι σημαντικότερες εντολές της Τορά.
Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣ "ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ" ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ.
Είναι προφανές ότι μετά τις σύγχρονες γενοκτονίες του Ισραήλ σε Συρία, Λίβανο και Παλαιστίνη, ότι επικρατεί γεωπολιτική σύγχυση και πλάνη. Oι μέτοχοι του Διονυσιακού πολιτισμού, όσοι είναι σε πλάνη και αρκετοί εξοργισμένοι από τις γενοκτονίες του Bib, έχουν αναπτύξει ένα κυρίαρχο αφήγημα την σύγχρονη εποχή. Ο Χριστιανισμός είναι υπεύθυνος για την "καταστροφή" της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, του Ελληνισμού και των δυτικών εθνών μέχρι και σήμερα !!!
Παράλληλα ήταν επιζήμιος για τα έθνη και άνοιξε τον δρόμο για την ανατροπή-υποδούλωση του δυτικού πολιτισμού από το Ισραήλ. Δεδομένου ότι ο Χριστιανισμός είναι μια εβραϊκή δημιουργία, ήταν μέρος μιας τεράστιας εβραϊκής συνωμοσίας εναντίον του υπόλοιπου κόσμου !!
Εν τούτοις οι ισχυρισμοί τους είναι κίβδηλοι και τους διαψεύδουν τα ιστορικά γεγονότα. Όπως έχω αποδείξει επιστημονικά εδώ και 20 χρόνια μέσα από τις εργασίες μου. το Imperium Romanum ήταν δημιούργημα των πιστών του Savaziou-Διόνυσου και με την ιστορική απόφαση του Αγίου Κωνσταντίνου που άλλαξε την παγκόσμια ιστορία, το κράτος του Σιωνισμού και του Διόνυσου, έγινε η αυτοκρατορία του Χριστού και των Ελλήνων με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη.
Εάν ο Χριστιανισμός ήταν "Δούρειος Ίππος" των Ιουδαίων γιατί τον πολέμησαν με τόσο πάθος και μίσος οι Εβραίοι, με στόχο να εξαλείψουν η να περιορίσουν την Χριστιανική πίστη, και να αποσπάσουν την διοίκηση της αυτοκρατορίας του Βοσπόρου από τους Έλληνες Χριστιανούς ; Αν είχαν ακόμη και μια μικρή δόση αλήθειας οι ισχυρισμοί τους, γιατί οι στυλοβάτες της Ορθοδοξίας, του Ελληνισμού και του Imperium Romanum (Τρεις Ιεράρχες), εξελλήνισαν την Χριστιανική θρησκεία προσθέτοντας τις διδασκαλίες του Μέγα Αριστοκλή στην Ορθοδοξία ;
Γιατί ο Άγιος Χρυσόστομος ήταν από τους πρώτους Πατέρες που έκανε τον διαχωρισμό της Εκκλησίας του Χριστού, από την Συναγωγή των Ιουδαίων ; Γιατί ενώ ήταν δημιούργημα-τέχνασμα ο Χριστιανισμός, επιχείρησαν οι Ιουδαίοι να καταλύσουν-αφανίσουν την Χριστιανική πίστη μέσα από τον Ζαμβρή και τον Σαραντάπηχο ; Επιπροσθέτως έχω αποδείξει με ακλόνητα ιστορικά στοιχεία ότι η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν Σιωνιστικό δημιούργημα με στόχο να αποφευχθεί ο εξελληνισμός του Ισραηλινού έθνους και παράλληλα να έχουν τον απαραίτητο χρόνο να επανασυστήσουν την πρώτη Διονυσιακή τους αυτοκρατορία την Περσική, την οποία είχε κατακτήσει ο Μέγας Αλέξανδρος.
Μια ακόμη απόδειξη περί αυτού είναι ότι οι Εβραίοι είχαν μακράν την πιο προνομιακή μεταχείριση από οποιοδήποτε άλλο έθνος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ενδεικτικό μεταξύ πολλών άλλων ήταν το ιστορικό γεγονός της εντολής του Μέγα Θεοδόσιου να ξανακτίσουν οι Έλληνες-Χριστιανοί την Ιουδαϊκή Συναγωγή που γκρέμισαν και η οποία βρισκόταν δίπλα στην Αγία Σοφία !!! Πως γίνεται το έθνος που σταύρωσε τον Χριστό για έχει σκανδαλώδη-προνομιακή μεταχείριση και υψηλές πολιτικές θέσεις στην κορυφαία Χριστιανική αυτοκρατορία του κόσμου ; Είναι προφανές ότι η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία δημιουργήθηκε από τους Σιωνιστές παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, για να αποφευχθεί ο οριστικός εξελληνισμός, ενός μεγάλου τμήματος των Ισραηλιτών. Ποτέ κανένα κατακτημένο έθνος δεν γνώρισε επί τόσους αιώνες μεγάλα προνόμια και να έχει το δικαίωμα να συμμετοχή στην πολιτική διοίκηση της αυτοκρατορίας. Οι Εβραίοι για πολλοστή φορά αποτελούν παγκόσμιο φαινόμενο.
Συνεπώς όλες οι θεωρίες των αναθεωρητών της Παλαιάς Διαθήκης και των Διονυσιαστών περί Δούρειου Ίππου είναι επιστημονικώς αβάσιμες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όταν οι Ιουδαίοι διαπίστωσαν ότι δεν είναι σε θέση να εκμηδενίσουν-περιορίσουν τον Χριστιανισμό, τον εκμεταλλεύτηκαν σε γεωπολιτικό επίπεδο στα πλαίσια της Εβραϊκής γεωπολιτικής Θεολογίας. Ο εκχριστιανισμός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν ωφέλιμος για τους Εβραίους για να ασκήσουν παγκόσμια γεωπολιτική, προετοιμάζοντας τις συνθήκες για την δημιουργία του νέου Ισραηλινού κράτους.
Όταν συνειδητοποιήσαν οι μέτοχοι του Διονυσιακού πολιτισμού ότι δεν θα εξαλειφθεί η θρησκεία του Χριστού, αποτέλεσε μια εβραϊκή-γεωπολιτική επιχείρηση υβριδικού πολέμου, με στόχο την αποξένωση των εθνών από τα αγαθά της Ελευθερίας, της αυτονομίας και του Αριστόκλειου πολιτισμού. Μεταξύ πολλών άλλων ιστορικών αποδείξεων είναι ο σημαντικός αριθμός εξελληνισμένων Ιουδαίων που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό, ειδικά τον πρώτο αιώνα καταρρίπτει τα Διονυσιακά αφηγήματα.
Ενδεικτικό είναι ότι μέσα στην πνευματική-σύγχυση που επικρατεί κάποιοι υποψιάζονται τον πραγματικό ιδρυτή του Χριστιανισμού των Εθνών Απόστολο Παύλο ως όργανο του Ιουδαϊσμού. Σύμφωνα με αυτούς ο Απόστολος Παύλος ήταν ο "εγκάθετος" των Ραββίνων για να εφαρμόσει το υποχθόνιο σχέδιο της παγκόσμιας-γεωπολιτικής κυριαρχίας του Ισραήλ !!!
Όμως όπως έχω αναφέρει πολλές φορές στις εργασίες μου, ο εκχριστιανισμός των Ελλήνων παρείχε στο Ισραήλ, ένα τεράστιο γεωπολιτικό πλεονέκτημα στον διαχρονικό πόλεμό των Ιουδαίων εναντίον της Ελλάδας. Δεν έχουμε καμία απόδειξη ότι ο Χριστιανισμός δημιουργήθηκε κρυφά από Διονυσιαστές Εβραίους για τον αφανισμό του Ελληνισμού.
Κάποιοι ερευνητές-επιστήμονες εκτιμούν ότι ο κλάδος της εξελικτικής ψυχολογίας, συμβάλει στην έρευνα των ιστορικών γεγονότων που άλλαξαν την παγκόσμια ιστορία. Η εξελικτική ψυχολογία υποστηρίζει ότι οι διάφορες στρατηγικές που αναπτύσσονται από ομάδες βασίζονται στην συγγένεια (φυλές, έθνη) για να διασφαλίσουν την επιβίωση, την αναπαραγωγή, την επέκταση και την κυριαρχία σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, εν μέρει είναι ασυνείδητες παρά ρητά διατυπωμένες. Μέσα σε κάθε εθνική οντότητα, υπάρχει μια συλλογική θέληση για εξουσία που λειτουργεί κάτω από το όριο της ατομικής συνείδησης. Αυτή η συλλογική βούληση-εθνική νοοτροπία, δεν είναι καθαρά προϊόν βιολογικής φύσης. Γιατί κάθε έθνος διαθέτει ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό μέρος που προκύπτει από ορισμένες ιστορικές επιλογές. Με την πάροδο των γενεών, αυτό το ίδιο το πολιτισμικό μέρος γίνεται δεύτερη φύση, μέρος του συλλογικού ασυνείδητου.
Αυτές οι υποθέσεις συμπίπτουν με τα συμπεράσματα της κοινωνιολογίας σύμφωνα με τα οποία οι γνωστικές λειτουργίες, τα συναισθήματα και οι συμπεριφορές των ατόμων, καθορίζονται εν μέρει ασυνείδητα από μια μορφή ομαδικού πνεύματος. Σε βαθμό που εξαρτάται από τη συνοχή της ομάδας, όταν τα άτομα σκέφτονται, αισθάνονται και επιθυμούν, η ομάδα είναι αυτή που σκέφτεται, αισθάνεται και επιθυμεί μέσω αυτών. Αυτή είναι μια μέθοδος εξέτασης για πως οι Εβραίοι έγιναν κυρίαρχοι σε παγκόσμιο επίπεδο μέσα από την Παλαιά Διαθήκη.
Στην περίπτωση μιας εξαιρετικά εξελιγμένης εθνότητας σε γεωπολιτικό επίπεδο, με γεωπολιτική θεολογία πολλούς αιώνες μπροστά από την εποχή της η Εβραϊκή αρχή λειτουργεί με πολύπλοκο τρόπο. Το παράδειγμα της εξελικτικής ψυχολογίας μας επιτρέπει να κατανοήσουμε ότι όταν μια εβραϊκή στρατηγική βασίζεται στην εξαπάτηση, δεν γίνεται απαραίτητα αντιληπτή ως τέτοια από την εβραϊκή κοινότητα.
Ως έθνος οι Εβραίοι εμφανίζουν δύο ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Το πρώτο είναι ότι αποτελούν μια παγκόσμια κοινότητα μετά την Ρωμαϊκή "κατάκτηση". Η συντριπτική πλειοψηφία των Ισραηλινών, ζει και αγωνίζεται σε ξένα έθνη για περισσότερο από δύο χιλιάδες χρόνια. Για αυτό έχουν αναπτύξει μοναδικές στρατηγικές που αποτελούν μέρος των προγονικών τους παραδόσεων. Έχουν αναπτύξει μια διπλή προσωπικότητα. Μια βασική για το Εβραϊκό-παραδοσιακό περιβάλλον και μια πιο ευέλικτη πολυπολιτισμική για τους αλλοεθνείς. Δεν αντιλαμβάνονται απαραίτητα αυτή την πολυπλοκότητα ως ασυνέπεια ή υποκρισία.
Ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Εβραίων είναι ότι αποτελούν μια κοινότητα που είναι ταυτόχρονα εθνική και θρησκευτική. Αυτό τους δίνει το μοναδικό πλεονέκτημα ότι η πιο ουσιαστική στρατηγική επιβίωσής τους σε ξένα περιβάλλοντα είναι η αυστηρή ενδογαμία και η διατήρηση του Διονυσιακού πολιτισμού. Η διαχρονική αποστολή των Εβραίων είναι να καταστρέφουν τους πολιτισμούς και τους θεούς των άλλων εθνών.
Η γεωπολιτική αποστολή είναι η καταστροφή των άλλων εθνών και ειδικά του Ελληνικού. Οτιδήποτε είναι ιερό για τους Έλληνες συμπεριλαμβανομένης της Εθνικής ταυτότητας-συνοχής, του Αριστόκλειου πολιτισμού και του Χριστιανισμού, πρέπει να εκμηδενιστεί. Σύμφωνα με τους Εβραίους ο Θεός των Ελλήνων και οι Σοφοί του Ελληνισμού είναι "κακοί-ψεύτικοι, σε αντίθεση με τον Θεό και τους σοφούς των Εβραίων, ο οποίοι είναι οι μόνοι αληθινοί !!!
Εκτός από την βασική γεωπολιτική στρατηγική της ενδογαμίας και της πολιτιστική-στρατιωτικής και οικονομικής καταστροφής των άλλων εθνών, διακρίνουμε δύο κύρια σύνολα στρατηγικών-γεωπολιτικών τακτικών μεταξύ των Εβραίων της διασποράς. Βλέπουμε στρατηγικές που συμβάλουν να προσαρμόζονται οι Ιουδαίοι στις κοινωνίες, με σκοπό την αλλαγή των εθνών αυτών και την συμμετοχή τους στα Διονυσιακά δρώμενα.
Η πρώιμη εξάπλωση του Χριστιανισμού ενδεχομένως να αποτελεί Εβραϊκή-εξελικτική Γεωπολιτική στρατηγική. Οι Εβραίοι που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό προσαρμόστηκαν στο επικίνδυνα «αντισημιτικό» περιβάλλον, κάνοντας την Ρωμαϊκή κοινωνία πιο Εβραϊκή. Ο Χριστιανισμός έπεισε τους Έλληνες-Ρωμαίους ότι η σωτηρία προέρχεται από τους Ιουδαίους, ένα γεωπολιτικό δόγμα που προώθησαν έναν αιώνα νωρίτερα, κηρύττοντας ότι το εβραϊκό έθνος είναι για ολόκληρο τον κόσμο ότι ο ιερέας για το κράτος.
Η σωτηρία από τον αντισημιτισμό, παρέμεινε μέχρι σήμερα η κύρια αποστολή των αφομοιωμένων Εβραίων. Ο Χριστιανισμός χρησιμοποιήθηκε με δόλιο τρόπο από τους Ισραηλίτες, εφόσον δεν επέτυχαν να το εξαφανίσουν είτε να τον εκμηδενίσουν την Θρησκεία του Χριστού. Ο Χριστιανισμός αποτέλεσε μια εξελικτική γεωπολιτική τακτική, καθώς οι Ραββίνοι αξιοποιούν την νέα ανερχόμενη θρησκεία. Εν τούτοις τα δεδομένα αλλάζουν απροσδόκητα όταν ο Χριστιανισμός έγινε Αριστόκλειος-Ελληνικός. Οι Εβραίοι δεν γίνεται να θεωρηθούν υπεύθυνοι για την μεταστροφή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον τέταρτο αιώνα στην Χριστιανική πίστη, καθώς ήταν και είναι οι μεγαλύτεροι διώκτες του Χριστιανισμού. Οι Ισραηλίτες προσπάθησαν με κάθε τρόπο να αποτρέψουν τον εκχριστιανισμό και τον εξελληνισμό του Ιmperioum Romanum.
Όταν ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρώμης, οι Εβραίοι δεν κατείχαν πλέον την ηγεσία του κράτους. Μπορεί να υποψιάζονται κάποιοι την παρουσία ορισμένων επιδραστικών Εβραίων στις αυλές των δυναστειών, αλλά δεν υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις, πριν από τη εποχή του Λέοντα Γ (ίσαυρος) και τον Σαραντάπηχο. Αναμφίβολα η Εκκλησία δεν ήταν εβραϊκής προέλευσης. Οι Εβραίοι παρείχαν μόνο την αρχική-γεωπολιτική ώθηση. Αλλά είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η επιρροή των Εβραίων στον Ρωμαϊκό Χριστιανισμό ήταν έντονη-διαρκής, εν τούτοις δεν ήταν απόλυτη και καταλυτική.
Το πρώτο γεγονός που πρέπει να αναγνωρίσουμε είναι η σημασία του εβραϊκού πληθυσμού στις μεγάλες πόλεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όπου άκμασε για πρώτη φορά ο Χριστιανισμός. Ο άλλος παράγοντας που πρέπει να λάβουμε υπόψιν είναι ότι δεν έχουμε επαρκείς πληροφορίες για το πώς εξαπλώθηκε ο Χριστιανισμός στις ρωμαϊκές πόλεις, από την εποχή του Απόστολου των εθνών μέχρι τα μέσα του δεύτερου αιώνα. Εκτός από το έργο του Απόστολου Παύλου και των άλλων Αποστόλων, δεν γνωρίζουμε καμία οργανωμένη χριστιανική ιεραποστολική δραστηριότητα, πριν από τη μεταστροφή του μεγαλύτερου μέρους της αυτοκρατορίας στο Χριστιανικό δόγμα.
Όπως υποστηρίζουν αρκετοί, υπάρχουν λόγοι να πιστεύουμε ότι οι Εβραίοι, οι οποίοι ήταν ιδιαίτερα κινητικοί και διασυνδεδεμένοι, ήταν Απόστολοι των Ευαγγελίων σε όλη την Αυτοκρατορία, ακόμη και μετά τον 2ο αιώνα. Η αρχαιολογία επιβεβαιώνει ότι χριστιανικοί χώροι λατρείας και αντικείμενα εξακολουθούν να βρίσκονται σε εβραϊκές συνοικίες. Δεδομένα από τη Ρώμη και τη Βενετία δείχνουν ότι «οι εβραϊκές και χριστιανικές ταφές αντανακλούν μια αλληλεξαρτώμενη και στενά συνδεδεμένη κοινότητα Εβραίων και Χριστιανών, εντός της οποίας τα διακριτικά σημάδια οριοθέτησης ήταν θολά μέχρι τον 3ο και 4ο αιώνα μ.Χ. Στο δεύτερο μισό του 2ου αιώνα, οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί μόλις άρχιζαν να θεωρούν τους εαυτούς τους μέλη διαφορετικών θρησκειών. Υποστηρίζοντας την άποψή ότι ο Χριστιανισμός ελεγχόταν κυρίως από τους Εβραίους μέχρι τα μέσα του 2ου αιώνα, ας θυμηθούμε την ήττα των οπαδών του Μαρκίωνα, οι οποίοι ήθελαν να απορρίψουν την Παλαιά Διαθήκη. Πραγματικά η ταχύτητα με την οποία ο Μαρκίων ίδρυσε ένα σημαντικό κίνημα. υποδηλώνει ότι το δόγμα του άρεσε σε πολλούς.
Όμως η παραδοσιακή χριστιανική παράταξη αντιμετώπισε με ευκολία τον Μαρκίωνα και καταδίκασε τις αντιθέσεις ως αίρεση. Οι παραδοσιακοί Εβραίοι επικράτησαν μέσω ανώτερης-γεωπολιτικής θεολογίας. Στα μέσα του δεύτερου αιώνα η Εκκλησία εξακολουθούσε να κυριαρχείται από ανθρώπους με εβραϊκές ρίζες και στενούς δεσμούς με τον εβραϊκό κόσμο. Η τελική ρήξη μεταξύ Εβραίων και Χριστιανών συνέβη υπό τον Μ. Κωνσταντίνο με τις αποφάσεις-διατάγματα περί ανεξιθρησκείας, μεταφοράς της πρωτεύουσας του Imperium Romanum στον Βόσπορο, την ανάθεση διοίκησης του Ρωμαϊκού κράτους από τους Έλληνες, και την επίλυση των διαφορών θρησκευτικών-πολιτιστικών στην περιβόητη συνάντηση Ελλήνων-Χριστιανών και Ραββίνων στην Κωνσταντινούπολη.
Ο στυλοβάτης του Χριστιανισμού και του εξελληνισμού του Ρωμαϊκού κράτους Ιωάννης Χρυσόστομος, παραπονέθηκε ότι πολλοί Χριστιανοί ενώνονται με τους Εβραίους στον εορτασμούς και στην τήρηση των νηστειών τους ( Πρώτη Ομιλία Ι, 5), ή ακόμη και περιτέμνονται ( Δεύτερη Ομιλία ΙΙ, 4). Ο Άγιος Χρυσόστομος ήταν από τους πρώτους θρησκευτικούς ηγέτες που διαχώρισε την Εκκλησία του Χριστού από την Εβραϊκή συναγωγή, οι οποίες ήταν ακόμα στενά συνδεδεμένες. Εφόσον δεν επέτυχαν να περιορίσουν η να εξαλείψουν την Χριστιανική θρησκεία, η αποδοχή του Χριστιανισμού ήταν ο καλύτερος δυνατός τρόπος για να διαιωνιστεί ο Ιουδαϊσμός ως εξελικτική-Γεωπολιτική θεολογία κατά την μεσαιωνική περίοδο. Είτε ήταν ειλικρινείς, είτε υποκριτές, οι Εβραίοι που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό κατά τον Μεσαίωνα αποκόμισαν αμέσως κοινωνικά οφέλη.
Ο Χριστιανισμός του Παύλου θα πρέπει να θεωρηθεί ως επέκταση του Ελληνιστικού Ιουδαϊσμού, ο οποίος προσπαθούσε να αποδυναμώσει τα πολιτιστικά δόγματα μεταξύ Εβραίων και Ελλήνων. Πριν και κατά την διάρκεια και μετά τους καταστροφικούς Ιουδαϊκούς Πολέμους (66–135 μ.Χ.), οι περισσότεροι Εβραίοι, ειδικά στην Αλεξάνδρεια, αποστασιοποιήθηκαν από τον μεσσιανικό ζήλο των Εβραίων εθνικιστών και προσπάθησαν να κάνουν την παράδοσή τους όσο το δυνατόν πιο ελληνική. Η δουλοπρεπής θεωρία του Φλάβιου Ιώσηπου, ότι οι Εβραίοι εθνικιστές δεν είχαν καταλάβει ότι οι προφητείες τους στην πραγματικότητα έδειχναν τον Βεσπασιανό ως τον αληθινό Μεσσία ( Δ΄ Ιουδαϊκός Πόλεμος) είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα. Ο Χριστιανισμός είναι ένα άλλο.
Πολλοί εξελληνισμένοι Εβραίοι στην Διασπορά έβρισκαν τον Χριστιανισμό ελκυστικό επειδή τους απελευθέρωσε από μια εθνικιστική-Ισραηλινή ταυτότητα με την οποία δεν ένιωθαν πλέον άνετα ως εκλεκτός λαός του θεού. Η μεταστροφή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στον Χριστιανισμό συνεπάγεται την ιερότητα του εβραϊκού έθνους ως του αρχαίου εκλεκτού λαού του Θεού. Ο Ιουδαϊσμός έγινε η μόνη νόμιμη μη χριστιανική θρησκεία. Μέσω της «Θεωρίας της Μαρτυρίας», η Εκκλησία διακήρυξε ότι το εβραϊκό έθνος είχε θεϊκό δικαίωμα να υπάρχει μέχρι το τέλος του χρόνου και ότι η Εκκλησία και η Αυτοκρατορία μοιράζονταν την θεϊκή ευθύνη να το προστατεύσουν.
Αυτή η Θεωρία της Μαρτυρίας ενσωματώθηκε στην Καθολική σωτηριολογία από τον Αυγουστίνο και επιβεβαιώθηκε επανειλημμένα για την καταπολέμηση του λαϊκού αντιεβραϊκού αισθήματος. Όταν πληροφορήθηκε για τον διωγμό των Εβραίων στην Κολωνία και το Μάιντς κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για την Δεύτερη-Διονυσιακή (Γερμανική) Σταυροφορία, ο Άγιος Βερνάρδος διαμαρτυρήθηκε !!! «Οι Εβραίοι είναι για εμάς ο ζωντανός λόγος της Αγίας Γραφής, γιατί μας υπενθυμίζουν συνεχώς τι υπέφερε ο Κύριός μας. Είναι διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο, ώστε, μέσω της εξιλέωσης για τις αμαρτίας τους, να είναι παντού ζωντανοί μάρτυρες της λύτρωσής μας.
Αν οι Εβραίοι εξοντωθούν ολοκληρωτικά τι θα απογίνει η ελπίδα μας για την υποσχόμενη σωτηρία τους, για την τελική τους μεταστροφή ; Βεβαίως η Εκκλησία έδωσε στους πιστούς τον πιο σημαντικό λόγο να μισούν τους Εβραίους ως Χριστοκτόνους. Από στρατηγική άποψη αυτό δεν ήταν αρνητικό, καθώς η εχθρότητα των άλλων λαών ήταν πάντα το καλύτερο κίνητρο για την εβραϊκή-γεωπολιτική συνοχή και την εθνική ταυτότητα. Οι Εβραίοι της διασποράς αισθάνονται επιλεγμένοι για το παγκόσμιο μίσος των εθνών και εκλεκτοί από τον Θεό στα πλαίσια της γεωπολιτικής Θεολογίας. Η ιδανική κατάσταση, από προσαρμοστική άποψη, είναι μια κοινωνία που κρατά τους Εβραίους χωριστά, ελαχιστοποιώντας παράλληλα την βία εναντίον τους.
Η πολιτική της εκκλησίας ήταν στην πραγματικότητα ευνοϊκή για τα Εβραϊκά εθνοτικά συμφέροντα, απαγορεύοντας στους Χριστιανούς να παντρεύονται αβάπτιστους Εβραίους, ενώ παράλληλα απαγορεύει στους Χριστιανούς να αναγκάζουν τους Εβραίους να βαπτίζονται υπό πίεση ή απειλή. Ο εκχριστιανισμός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν πολύ ευνοϊκός για την ανάπτυξη της εβραϊκής κοινότητας, γεωπολιτικά-δημογραφικά όσο και οικονομικά. Στην νομοθεσία της εποχής, η ρητορική ταπείνωση του Ιουδαϊσμού ως θρησκείας συνυπήρχε με εκτεταμένα συλλογικά προνόμια που παραχωρούνταν στους Εβραίους ηγέτες και τις συναγωγές.
Αν και ο Ιουδαϊσμός χαρακτηριζόταν επανειλημμένα ως «ασεβής ανοησία» (Θεοδοσιανός Κώδικας XV,5,5), οι ηγέτες της εβραϊκής κοινότητας μια διαδοχή πατριαρχών στην Παλαιστίνη και άλλων αντιπροσωπευτικών ομάδων σε άλλες επαρχίες, έλαβαν επανειλημμένες διαβεβαιώσεις από όλους τους Χριστιανούς αυτοκράτορες ότι ο Ιουδαϊσμός, σε αντίθεση με τον πολυθεϊσμό και πολλές μορφές αιρετικού Χριστιανισμού, «δεν ήταν αίρεση απαγορευμένη από το νόμο».
Οι εβραϊκές συναγωγές απολάμβαναν τις εξαιρέσεις που σχετίζονταν με τους «ιερούς τόπους. Το προσωπικό των συναγωγών απολάμβανε τα ίδια προνόμια με τον χριστιανικό κλήρο: γιατί και αυτός ήταν άτομα «αληθινά αφοσιωμένα στην υπηρεσία του Θεού» Μπορεί ακόμη και να υποστηριχθεί ότι η απαγόρευση της τοκογλυφίας από τους Χριστιανούς παρείχε ένα τεράστιο επιλεκτικό πλεονέκτημα στους Εβραίους, και αυτό ακριβώς παραδέχτηκε η Δ΄ Λατινική Σύνοδος το 1215, στο Καταστατικό της 67, «Περί Εβραϊκής Τοκογλυφίας»: «Όσο περισσότερο εμποδίζονται οι Χριστιανοί να ασκούν τοκογλυφία, τόσο περισσότερο καταπιέζονται σε αυτό το θέμα από την προδοσία των Εβραίων, ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι τελευταίοι εξαντλούν τους πόρους των Χριστιανών».
Ο Διονυσιακός εκχριστιανισμός των Ευαγγελιστών και των Καθολικών, δημιούργησε σταδιακά την ψυχολογική και κοινωνιολογική αδυναμία που οι Εβραίοι διανοούμενοι και ακτιβιστές εκμεταλλεύτηκαν για να αποδυναμώσουν την συνένωση των λευκών εθνών. Αν η μετατροπή των Ηνωμένων Πολιτειών σε πολυπολιτισμική κοινωνία ήταν ένας σημαντικός εβραϊκός στόχος από τον 19ο αιώνα και μετά, τότε είναι λογικό να αναγνωρίσουμε, τον ίδιο εβραϊκό στόχο στην ίδρυση του Χριστιανισμού των Εθνών από τον Παύλο της Ταρσού εκτιμούν οι αναθεωρητές της Παλαιάς Διαθήκης.
Εν τούτοις αυτό δεν σημαίνει ότι ο Παύλος και οι άλλοι Απόστολοι συνωμότησαν εναντίον των Ρωμαίων και του Ελληνισμού και της ανθρωπότητας, χωρίς να υπάρχουν ατράνταχτα ιστορικά στοιχεία. Επειδή οι Εβραίοι της Διασποράς αισθάνονται ασφαλέστεροι σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία με ατομικιστικές και οικουμενικές αξίες, πιστεύουν ειλικρινά ότι μια τέτοια κοινωνία είναι πιο υγιής εφόσον οι Εβραίοι είναι σε θέση να διατηρήσουν τον έλεγχο της εξουσίας. Από αυτή την οπτική γωνία, ο Χριστιανισμός αναμφίβολα ήταν ωφέλιμος.
Η δύναμη των Εβραίων προέρχεται από την παγκόσμια γεωπολιτική θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης. Με βάση το δόγμα ότι είναι ο μοναδικός-εκλεκτός λαός του αληθινού θεού, απόκτησαν έναν ισχυρό δεσμό που ενώνει τους Εβραίους μεταξύ τους. Έχουμε έναν άρρηκτο γεωπολιτικό δεσμό που δημιουργείται από την διαθήκη που έκαναν με τον θεό, ως το μοναδικό εκλεκτό έθνος του θεού σε όλη την οικουμένη.
Αν αναρωτηθούμε τι έχει κάνει ο Χριστιανισμός-Ελληνισμός για να αποδυναμώσει τον απίστευτα ισχυρό δεσμό που ένωσε τον Εβραϊκό λαό με την παραποίηση της Παλαιάς Διαθήκης, η προφανής απάντηση είναι απολύτως τίποτα. Αντίθετα ο Χριστιανισμός και ο Ελληνισμός έχουν προσφέρει το ιδανικό Γεωπολιτικό περιβάλλον, για τη διατήρηση και την ενίσχυση Ιουδαϊσμού στο πέρασμα των αιώνων. Εξ αρχής οι Χριστιανοί αποδέχτηκαν την αλήθεια αυτού του ισχυρισμού ότι είναι ο περιούσιος λαός του Κυρίου.
Οι Εβραίοι είχαν γράψει ένα βιβλίο που ισχυριζόταν ότι ο Θεός είχε επιλέξει το Ισραήλ ως εκλεκτό έθνος και οι Χριστιανοί το δέχτηκαν ως λόγο-θέλημα του Θεού, χωρίς να αναζητήσουν στοιχεία. Με αυτόν τον τρόπο οι Χριστιανοί απέδωσαν φόρο τιμής στους Εβραίους, και ενίσχυσαν την Διονυσιακή αλαζονεία-αυταπάτη τους. Είναι πολύ πιθανό ότι χωρίς τον Χριστιανισμό, η εβραϊκή εθνική ταυτότητα θα είχε διαλυθεί τον τέταρτο ή πέμπτο αιώνα. Οι ομάδες συγγένειας (φατρίες, φυλές, έθνη) αναπτύσσουν διάφορες στρατηγικές στον αγώνα τους για επιβίωση. Αυτή είναι μια προφανής έννοια για τα Ισραηλινά δεδομένα της εποχής.
(1) ΟΙ ΒΙΒΛΙΚΟΙ-ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΧΑΡΤΕΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ :
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: