Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Μ. Αριστοκλής-Μωυσής και Σπαρτιάτες !!! Γεωπολιτικός Εθνικισμός Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος.

Στα πλαίσια του υβριδικού πολέμου με στόχο τον οριστικό αφανισμό του Ελληνισμού, εδώ και αιώνες παραποιείται συστηματικά η Ελληνική ιστορία.  

Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Από όλους τους αναφερόμενους εξαιρείται ένα μικρό μέρος με βάση τις παγκόσμιες Φιλοσοφικές-Μαθηματικές σταθερές Μηδέν Άγαν και Μέτρον Άριστον.   

Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.

ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ. 

Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.  

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.  

ΕΛΛΑΔΑ

ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΥΒΡΙΔΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΥΨΙΣΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ. ttps://mytilenepress.blogspot.com/2024/10/mytilenepress-mytilenepress-2024.html 

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.  

Oι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, αισχρότατα ισχυρίζονται ότι οι αρχαίοι Σπαρτιάτες ήταν "Ιουδαϊκής¨ καταγωγής,  και ότι ο Μέγας Αριστοκλής-Πλάτων "αντέγραψε" τον Μωυσή. 

Εν τούτοις η θεολογία του Μέγα Αριστοκλή είναι εντελώς αντίθετη, από την Ισραηλινή γεωπολιτική Θεολογία. Ο Αριστόβουλος ο Περιπατητικός ισχυριζόταν ότι ο Ύπατος των Φιλοσόφων, ο Μέγας Αριστοκλής, "αντέγραψε, τον Μωυσή. Ενδεικτικά για το θέμα αυτό, αναφέρει μεταξύ άλλων η Διονυσιακή Βικιπαίδεια : Ο Αριστόβουλος ο Αλεξανδρεύς ή Αριστόβουλος ο Περιπατητικός έζησε στην Αλεξάνδρεια τον 3ο-2ο αιώνα π.Χ. και υπήρξε Ιουδαίος περιπατητικός φιλόσοφος, ιδρυτής της Ιουδαϊκής Αλεξανδρινής Σχολής. 

Ενδεικτικά της χρονικής περιόδου που έζησε και έδρασε είναι η βασιλεία του Πτολεμαίου Ε΄ του Επιφανούς (204-181 π.Χ.), του οποίου υπήρξε δάσκαλος και σύμβουλος, καθώς και του Πτολεμαίου ΣΤ΄ του Φιλομήτορος (187-146 π.Χ.), στον οποίο αφιέρωσε το σημαντικότερο βιβλίο του, Εξηγήσεις της Μωυσέως Γραφής ή του Μωυσέως Νόμου, μια ερμηνεία αλληγορική της Πεντατεύχου.  Το έργο του αυτό εμπεριέχει και τον πυρήνα της διδασκαλίας του. Με αυτό προσπάθησε να αποδείξει ότι πηγή της ελληνικής φιλοσοφίας, από τον Όμηρο και έπειτα, υπήρξε η Παλαιά Διαθήκη, ισχυριζόμενος ότι όλοι οι Έλληνες στοχαστές είχαν εντρυφήσει σε αυτήν και είχαν επηρεαστεί από το περιεχόμενό της. 

Για να θεμελιώσει την αυθαίρετη αυτή άποψή του, από την μια μεριά πλησίαζε με την τεχνική της αλληγορικής ερμηνείας χωρία της Παλαιάς Διαθήκης στις αντιλήψεις Ελλήνων φιλοσόφων, όπως του Πυθαγόρα, του Σωκράτη, του Πλάτωνα κ.ά., και από την άλλη ως άριστος ελληνιστής που ήταν παραχάραζε ελληνικά κείμενα ή έπλαθε νόθα χωρία, τα οποία απέδιδε σε Έλληνες ποιητές και φιλοσόφους. 

Τόση ήταν η αληθοφάνεια των δοξασιών του, ώστε να παραπλανήσει και να παρασύρει σε αυτές πολλούς χριστιανούς θεολόγους, μέχρι και τους Πατέρες της Εκκλησίας, από τους οποίους στη συνέχεια καταβλήθηκαν προσπάθειες προκειμένου να εναρμονίσουν τον θαυμασμό τους προς την ελληνική φιλοσοφική σκέψη με την αντίληψή τους για την υπεροχή και τη θεία προέλευση των διδασκαλιών της Βίβλου. 

Ο Αριστόβουλος-Ιουδαίος χωρίς αιδώ ισχυρίζεται ότι ο Μέγας Αριστοκλής, ο Ύπατος των Φιλοσόφων "γνώριζε" τις διδασκαλίες της Παλαιάς Διαθήκης, περί δημιουργίας. Για αυτό  "αντέγραψε¨ τα σχετικά χωρία σχετικά με τον έναν θεό- δημιουργό. Οι θεωρίες αυτές είναι εντελώς απαράδεκτες, ανθελληνικές και αβάσιμες όπως θα αποδείξω, στην σημερινή μου εργασία. Η Αριστόκλεια Θεολογία ήταν κάθετα αντίθετη στον Διονυσιακό πολιτισμό, την Διονυσιακή θρησκεία και την Παλαιά Διαθήκη.  Ο μεγαλύτερος Πανεπιστήμονας στην ιστορία της ανθρωπότητας αντιστάθηκε πιο δυναμικά από όλους ενάντια στον ξενόφερτο Διονυσιακό πολιτισμό, την ξενόφερτη Ολύμπια θρησκεία και τους υποστηρικτές της. Για το ανεκτίμητο επιστημονικό του έργο καθώς και για την ηρωική αντίσταση του απέναντι στους Φοίνικες εισβολείς και στους υποτακτικούς τους Όμηρο και Ησίοδο, ο Ελληνικός πολιτισμός θα ονομάζεται Αριστόκλειος. Την ονομασία αυτή έδωσα για πρώτη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο το έτος 2008 σε σχετικές επιστημονικές μου εργασίες Η ιδέα ότι ο Μέγας Αριστοκλής "αντέγραψε¨ τον Μωυσή είναι μια αρχαία θεωρία, η οποία υποστηρίχθηκε κυρίως από Ιουδαίους και Χριστιανούς απολογητές. 

Όμως δεν αποτελεί ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός με βάση την σύγχρονη επιστημονική έρευνα. Η Αρχαία Ιουδαϊκή θεωρία ότι ο Μέγας Αριστοκλής "ήταν" Μωυσής Αττικίζων είναι κίβδηλη. Αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Φίλων Αλεξανδρεύς (1ος αι. μ.Χ.) και αργότερα Χριστιανοί πατέρες (Ευσέβιος, Κλήμης Αλεξανδρεύς), υποστήριξαν ότι ο Ύπατος των Φιλοσόφων, κατά την διάρκεια των ταξιδιών του στην Αίγυπτο, ήρθε σε επαφή με Εβραϊκές γραφές ή σοφούς και δανείστηκε στοιχεία, κυρίως για την δημιουργία του κόσμου (Τίμαιος) και τους νόμους. 

Ο Νουμήνιος ο Απαμεύς (2ος αι. μ.Χ.) είχε αποκαλέσει χαρακτηριστικά τον Μέγα Αριστοκλή ως "Μωυσή Αττικίζοντα¨ Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας "επισήμαιναν" ομοιότητες μεταξύ του κορυφαίου Σοφού στην παγκόσμια ιστορία και της Πεντατεύχου, όπως ο μονοθεϊσμός (ή η ανώτατη θεϊκή αρχή), η δημιουργία του κόσμου, και ορισμένοι νόμοι που θυμίζουν το βιβλίο της Εξόδου 

Η σύγχρονη επιστήμη είναι πολύ επιφυλακτική. Πολλοί επίστήμονες-μελετητές θεωρούν απίθανο ο Μέγας Αριστοκλής (4ος αι. π.Χ.) να είχε πρόσβαση σε Διονυσιακά-Εβραϊκά κείμενα, καθώς εκείνη την εποχή η Ελληνική κοινωνία δεν είχε μεγάλη επαφή με τον Ιουδαϊκό πολιτισμό. Αρκετοί σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι κατά την ελληνιστική περίοδο, οι εβραίοι συγγραφείς (που μετέφρασαν την Παλαιά Διαθήκη στα ελληνικά), επηρεάστηκαν από την Ελληνική φιλοσοφία, συμπεριλαμβανομένου του μέγιστου επιστήμονα του Ελληνισμού. Για να καταστήσουν το έργο τους πιο κατανοητό στον Ελληνικό κόσμο. 

Η άποψη ότι ο Πλάτωνας αντέγραψε τον Μωυσή ήταν ένα εργαλείο των πρώτων χριστιανών για να αποδείξουν την ανωτερότητα και την παλαιότητα της βιβλικής σοφίας έναντι της ελληνικής φιλοσοφίας. Αυτό σε επιστημονικό-ιστορικό επίπεδο θεωρείται μύθος από αβάσιμες ιστορικές εκδοχές. Ο Νουμήνιος υποστηρίξει ότι ο Πυθαγόρας και ο Μέγας Αριστοκλής είχαν παρουσιάσει την αρχαία σοφία των Βραχμάνων, των Περσῶν, των Χαλδαίων, των Αιγυπτίων και Ιουδαίων. Γνωρίζει πολύ καλά τον Ιουδαϊσμό και παραπέμπει συχνά στον Μωυσή και στους προφήτες.

Χωρίς να καθορίσει την σχέση μεταξύ Ελληνικής φιλοσοφίας και Εβραϊκής παραδόσεως, εκφράζει μία αρκετά διαδεδομένη άποψη της εποχής του. Το ίδιο και οι Ελληνιστές Ιουδαίοι και κατόπιν οι χριστιανοί, εκτός από την Αγία Γραφή θεωρούν φορείς της αλήθειας και τις μεγάλες μορφές της Ελληνιστικής φιλοσοφίας. Από την συνάντηση αυτή των παραπάνω ρευμάτων στα πλαίσια του Μέσου Πλατωνισμού. άνοιξε ο δρόμος για την εμφάνιση του Νεοπλατωνισμού ως το κύκνειο άσμα του ειδωλολατρικού Ελληνισμού και αφετέρου για την δημιουργική προσέγγιση και σταδιακή αφομοίωση Ελληνισμού -Χριστιανισμού, που έμελλε να αποκρυσταλλωθεί ως Ορθοδοξία στους κατοπινούς αιώνες του Αριστόκλειου πολιτισμού. Σχετικά με τις περιβόητες "αντιγραφές" του Μέγα Αριστοκλή και άλλων μεγάλων Σοφών Ελλήνων διαβάζουμε σχετικά σε ξένη εργασία : 

"Ο Νουμήνιος ήταν πλατωνικός και πυθαγόρειος ταυτόχρονα. Αναζητούσε την ουσία του πλατωνισμού στις θέσεις του Πλάτωνα. Πίστευε μάλιστα ότι ο Πλάτων εξέφραζε την αλήθεια στο μέτρο που ακολουθούσε τις θέσεις του Πυθαγόρα. Εκτός από τον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα επηρεάζεται και από τις θρησκευτικές πίστεις των αρχαίων ανατολικών λαών (Βραχμάνων, Ιουδαίων, Μάγων, Αιγυπτίων) στο βαθμό βέβαια που αυτές συμφωνούν με τις πλατωνικές θέσεις. Μάλιστα από τις θρησκείες αυτές δεν αποκλείει τον μονοθεϊσμό της εβραϊκής παράδοσης.

Συνδυάζοντας την Ιδέα του Αγαθού της Πολιτείας , το ον του Παρμενίδη και τον μύθο του Τιμαίου για τον θεό-δημιουργό και την κοσμική ψυχή, ο Νουμήνιος δημιουργεί μια τριάδα θεών. Ο πρώτος θεός (πατήρ) ταυτίζεται με το απόλυτο αγαθό και το εν. Ο δεύτερος θεός ή δημιουργός (ποιητής) έχοντας ως πρότυπο τις Ιδέες δημιουργεί τον αισθητό κόσμο (τα πράγματα του κόσμου που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις). Ο τρίτος θεός είναι το αποτέλεσμα της δημιουργίας (ποίημα) του δεύτερου θεού και ταυτίζεται με τον κόσμο. Ο Νουμήνιος μένει πιστός στις δύο πλατωνικές αρχές, το Έν και τη Δυάδα. Το Έν-Αγαθό ταυτίζεται με τον θεό ενώ η δυάδα με τη ύλη. Η ύλη προϋπάρχει του θεού – δημιουργού και είναι άτακτη. Ο θεός – δημιουργός την ενοποιεί και της δίνει μορφή.

Τὴν περίοδο τοῦ Μέσου Πλατωνισμοῦ (20-30 αἰ.) τὸ κριτήριο ἀναγωγῆς μιᾶς διδασκαλίας στὴν ἀρχαιότητα ὑπῆρξε βασικό χαρακτηριστικὸ στὴ διακίνηση καὶ ἀπήχηση τῶν φιλοσοφικῶν καὶ θρησκευτικῶν ἰδεῶν. Πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση ἡ ἀλληγορία λειτούργησε καταλυτικά. Κάνοντας χρήση τῆς μεθόδου αὐτῆς οἱ στωικοί, οἱ νεοπυθαγόρειοι καὶ οἱ νεοπλατωνικοὶ ἑρμήνευαν φιλοσοφικὰ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ μυθολογία. 

Ὁ Αἰγύπτιος στωικὸς Χαιρήμων, διευθυντὴς τοῦ Μουσείου τῆς Αλεξάνδρειας, προχώρησε στὴ φιλοσοφικὴ ἑρμηνεία τῶν αἰγυπτιακῶν θρησκευτικῶν δοξασιῶν. Τὸ ἴδιο ἔκανε πολὺ ἐπιτυχημένα ὁ Φίλων γιὰ τὴν Π. Διαθήκη· τὸν ἑλληνιστὴ αὐτὸ Ἰουδαῖο ἀκολούθησαν ἀργότερα οἱ χριστιανοὶ λόγιοι. Ἡ ἀλληγορία, λοιπόν, ὑπῆρξε τὸ μέσο προσφυγῆς καὶ σύνδεσης μὲ κάθε παλαιὰ πηγὴ διδασκαλίας, ἡ φιλοσοφικὴ ἑρμηνεία τῆς ὁποίας ἐξασφάλιζε τὸ ἔγκυρο κριτήριο τῆς παλαιότητας ὡς αὐθεντία καὶ γνησιότητα. Στὸ γόητρο αὐτὸ τῆς παλαιότητας, ἄλλωστε, ὀφείλεται καὶ τὸ φαινόμενο τῆς κυκλοφορίας τόσων πλαστῶν ἢ ψευδεπίγραφων ἔργων ἀπὸ τὴν ὄψιμη ἀρχαιότητα ὣς τὴ χριστιανικὴ περίοδο. Ἡ προσφυγὴ στοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες ποιητὲς ἀπεδείκνυε ὅτι μιὰ συγκεκριμένη φιλοσοφικὴ διδασκαλία εἶχε καὶ παλαιότητα καὶ κύρος, ἀφοῦ τὶς ἰδέες της φαινόταν νὰ συμμερίζονται ὁ Ὅμηρος, ὁ Ἡσίοδος καὶ οἱ ἄλλοι μεγάλοι ποιητές, οἱ «παιδαγωγοὶ τῆς Ἑλλάδος». Μπροστὰ σὲ ἕνα τέτοιο πολιτιστικὸ κλίμα, οἱ νεόφερτοι στὸν κόσμο τῶν ἰδεῶν καὶ τοῦ πολιτισμοῦ χριστιανοί, ἂν μή τι ἄλλο, εἰσέπρατταν τὴν περιφρόνηση τῶν φιλοσοφούντων. Μέσα σ' αὐτὰ τὰ πλαίσια ἀναπτύχθηκε κατὰ τὸν δεύτερο αἰώνα ἡ ἀπολογητικὴ στάση τῶν χριστιανῶν ποὺ πάσχισε νὰ δείξει ἀρχικὰ την συγγένεια τοῦ ἑλληνικοῦ φιλοσοφικοῦ μονοθεῖσμοῦ μὲ τὸν Χριστιανισμό, χρησιμοποιώντας τὴ θεωρία τοῦ σπερματικοῦ Λόγου. 

Κατὰ τὰ τέλη τοῦ δευτέρου καὶ κυρίως κατὰ τὸν τρίτο αἰώνα οἱ χριστιανοὶ λόγιοι υἱοθετοῦν καὶ δίνουν καὶ πάλι ἀξία σὲ ἕνα ἐπιχείρημα ποὺ εἶχε ἤδη κατὰ κόρον χρησιμοποιηθεῖ στοὺς κόλπους τοῦ ἑλληνόφωνου Ἰουδαϊσμοῦ. «᾿Αφοῦ ἡ μονοθεϊστική παράδοση τοῦ Ἰσραήλ ἦταν προγενέστερη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ παράδοση, τὰ καλύτερα ἀπὸ τὰ γραπτὰ τοῦ Ὁμήρου καὶ τοῦ Πλάτωνα ἦταν δάνεια ἀπὸ τὸν Μωυσῆ καὶ τοὺς Προφῆτες». Πρόκειται γιὰ τὴν περίφημη θεωρία τῆς «λογοκλοπῆς» τῶν Ελλήνων σὲ βάρος τῶν Εβραίων, ποὺ γνώριζε διαρκὴ ἐπιτυχία καί, παρά τὴν πολεμική της ὑφή, τελικῶς, συνέργησε στὴν προσέγγιση καὶ ἀφομοίωση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ μὲ τὸ βιβλικὸ πνεῦμα. Ὁ ᾿Αλεξανδρινὸς Ἰουδαϊσμὸς ἀριθμοῦσε κατὰ τὴν ἑλληνιστικὴ περίοδο περίπου ἕνα ἑκατομμύριο πληθυσμό. Παρὰ τὴν πατροπαράδοτη εὐσέβειά τους, οἱ Ἰουδαῖοι τῆς ᾿Αλεξάνδρειας καὶ σ' ἀντίθεση μὲ τοὺς Παλαιστινίους συμπατριῶτες τους, ὄχι μόνο μιλοῦσαν καὶ ἔγραφαν στὴν ἑλληνικὴ ἀλλὰ καὶ ἦσαν ἐνταγμένοι στὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό. 

Ἡ διττὴ αὐτὴ πολιτιστική τους ἰδιορρυθμία ἔδωσε ὡς καρποὺς τὴ μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα, τὴ συγγραφὴ στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα ἀρκετῶν βιβλίων τῆς Π. Διαθήκης, ποὺ ὁλόκληρα ἢ τμήματά τους συντάχθηκαν κατὰ τὴν ἑλληνιστικὴ περίοδο, καθώςἐπίσης καὶ μιὰ σειρὰ ἀπὸ ἑλληνιστὲς Ἰουδαίους, μεταξὺ τῶν ὁποίων ξεχωρίζουν ὁ ᾿Αριστόβουλος, ὁ φερόμενος ὡς συγγραφέας τῆς ἐπιστολῆς ᾿Αριστέα πρὸς Φιλοκράτη, ὁ Φίλων καὶ ὁ Ἰώσηπος. Προσπαθώντας νὰ διασώσουν τὴ θρησκευτική τους ἰδιοπροσωπία καὶ παράδοση μπροστὰ στὴ γοητεία τοῦ ἑλληνικοῦ τρόπου σκέψεως καὶ ζωῆς ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἀπολογηθοῦν ἴσως στοὺς Παλαιστινίους ἀδελφούς τους γιὰ τὸ ἄνοιγμά τους αὐτὸ πρὸς τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, ὁρισμένοι ᾿Αλεξανδρινοὶ Ἰουδαῖοι διετύπωσαν τὴ θεωρία τῆς λογοκλοπῆς. Ὁ εἰσηγητὴς τοῦ παραδόξου αὐτοῦ ἰσχυρισμοῦ εἶναι ὁ ᾿Αριστόβουλος, περιπατητικὸς Ἰουδαῖος φιλόσοφος τῆς ᾿Αλεξάνδρειας κατὰ τὸ δεύτερο π.Χ. αἰώνα. Ὁ ᾿Αριστόβουλος ἰσχυρίζεται εὐθέως ὅτι ὁ Πλάτων γνώριζε καὶ ὑπέκλεψε τὴν περὶ δημιουργίας ἀντίληψη τοῦ Τιμαίου ἀπὸ τὴ Γένεση. Παρομοίως, ὁ Πυθαγόρας καὶ ὁ Σωκράτης ἐμπνεύσθηκαν ἀπὸ τὴν Π. Διαθήκη. ᾿Αλλὰ καὶ ὁ Ὅμηρος καὶ ὁ Ἡσίοδος ἄντλησαν στοιχεῖα ἀπὸ τὴν Ἔξοδο, ἐνῶ ἡ Σοφία Σολομῶντος ὑπῆρξε ἡ ἀφετηρία τῶν περιπατητικῶν θέσεων γιὰ τὸν Λόγο καὶ τὴ Σοφία. Ὁ ᾿Αριστόβουλος προχώρησε ἀκόμη περισσότερο στὸ 1. Βλ. J. Pépin, «Ελληνισμὸς καὶ χριστιανισμός», στὸν συλ. τόμο ΗΦιλοσοφία, τ. Α΄, ᾿Απὸ τὸν Πλάτωνα ὡς τὸν Θωμᾶ Ακινάτη, ἐπιμ. Φ. Σατελέ, μτφρ. Κωστῆ Παπαγιώργη, ᾿Αθήνα 19892, σ. 212. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, «Le "challenge" Hom

Πλάτων ἢ Μωυσῆς; θεωρητικό του ἐγχείρημα, χαλκεύοντας πολυάριθμες περικοπὲς Ἑλλήνων συγγραφέων ποὺ θὰ παραπλανήσουν γιὰ ἀρκετὸ διάστημα τὸ ἀναγνωστικὸ κοινό. Μὲ τὸ ἀπεγνωσμένο αὐτὸ τέχνασμά του ἐπεδίωκε νὰ ἀποδείξει ἀκόμη καὶ τὴν ἑβραϊκὴ καταγωγὴ τῆς ἑλληνικῆς ἀλληγορίας. Ἐξάλλου καὶ ὁ Ερμιππος Καλλιμαχίου, Ἰουδαῖος Πυθαγόρειος τοῦ τρίτου π.Χ. αἰώνα, φέρεται ἀπὸ τὸν Ὠριγένη ὡς ὀπαδὸς τῆς θεωρίας τῆς λογοκλοπῆς. Οἱ ἑλληνιστὲς Ἰουδαῖοι ἱστορικοὶ ᾿Αρτάπανος καὶ Εὐπόλεμος θεωροῦν τὸν Μωυσῆ ὡς τὸν ἐμπνευστὴ ὄχι μόνο τοῦ Ὁμήρου ἀλλὰ καὶ αὐτοῦ τοῦ Ὀρφέα, ἀφήνοντας ὡστόσο νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι μεταξὺ ἑλληνικῆς μυθολογίας καὶ βιβλικῆς διήγησης ὑφίσταται κάποιο κοινὸ ἀρχαῖο μυθικὸ ὑπόβαθρος. ᾿Αλλὰ καὶ στὸ ἔργο τοῦ Φίλωνα συχνὰ ἐκφράζεται ἡ ἄποψη ὅτι τὰ φιλοσοφικὰ δόγματα ἀνάγονται στὴν Π. Διαθήκη ὡς ἀρχικὴ πηγὴ ἀπὸ τὴν ὁποία ἄντλησαν οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι. Ὁ Φίλων ὑπῆρξε ἀσφαλῶς ὁ πιὸ «ἑλληνίζων» Ἰουδαῖος καὶ ἡ ἐπίδραση τῆς πλατωνικῆς σκέψεως στὰ συγγράμματά του ἔγινε παροιμιώδης στὴ ρήση «ἢ Πλάτων φιλωνίζει, ἢ Φίλων πλατωνίζει». Ώστόσο, αὐτὸ δὲν τὸν ἐμπόδισε νὰ παρουσιάσει μὲ ἕναν ἐπιδέξιο ἀπολογητικό τρόπο τὴν παλαιοδιαθηκικὴ μονοθεϊστικὴ ἀντίληψη ὡς μία ἐξωτικὴ φιλοσοφική παράδοση προπλατωνικῆς πηγῆς. Κατὰ τὸν Ἰουδαῖο φιλόσοφο, ὁ Πλάτων, «σπουδάσας τὰς τῶν παλαιῶν εὑρέσεις ἔνια τῶν ἀναγκαιοτάτων εἰς ἕκαστον φιλοσοφίας μέρος καινοτομήσας προσεξεύρετο... Μακροῖς δὲ χρόνοις πρότερον ὁ τῶν Ἰουδαίων νομοθέτης Μωυσῆς». 

Ὁ Χριστιανισμός, κατόπιν, ἀντιμετωπίζοντας τὶς κατηγορίες τῶν ἐθνικῶν φιλοσόφων, υἱοθετεῖ, προεκτείνει καὶ προσαρμόζει τὴν ἀπολογητικὴ τοῦ ᾿Αλεξανδρινοῦ Ἰουδαϊσμοῦ στὶς δικές του ἑρμηνευτικὲς καὶ ἀπολογητικὲς ἀνάγκες. ᾿Αφοῦ ἀποκλείονται οἱ ἄπιστοι στὸν Χριστὸ Ἰουδαῖοι, ὁ Χριστιανισμὸς μὲ ἐπιμονὴ θεωρεῖ ὅτι εἶναι ὁ νόμιμος πλέον κληρονόμος τοῦ Μωυσῆ καὶ τῶν προφητῶν. Κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο κατέχει μιὰν ἀρχαιότητα, τὴν ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιποιηθεῖ ἡ ἑλληνικὴ φιλοσοφία. Ἡ χρονολογικὴ πολεμικὴ ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας εἶναι μιὰ κοινὴ στάση ἀπὸ τοὺς ᾿Απολογητές τοῦ δεύτερου αἰώνα ὣς τὴν ὥριμη πατερική περίοδο. Γιὰ τὸν Τατιανὸ «Χρή τῷ πρεσβεύοντι κατὰ τὴν ἡλικίαν (ἐνν. Μωυσεῖ) ἀπὸ πηγῆς χρησαμένοις Ἕλλησι οὐ κατ' ἐπίγνωσιν τὰ ἐκείνου δόγματα... Οὐχ Ὁμήρου μόνον πρεσβύτερός ἐστιν ὁ Μωυσῆς...». Τὸ ἴδιο 2. Βλ. Κατὰ Κέλσου Α' ΧV. 3. BA. J. Pépin, «Mythe et allégorie. Les origines grecques et les contestations judéo-chrétiennes», στὸ συλ. τόμο Philosophiede l' Esprit, Παρίσι 1958. 4. Βλ. Σουΐδα, ἔκδ. Α. Adler, Λειψία 1935, σ. 739. Φωτίου, Βιβλιοθήκη ΙΙ, ἔκδ. R. Henry, Παρίσι 1960. 5. Φίλωνος, Περὶ ἀφθαρσίας κόσμου 4-5. 6. Τατιανοῦ, Πρὸς "Ελληνας 40-41. 44

Ισχυρίζεται καὶ ὁ διδάσκαλος τοῦ Τατιανοῦ, ὁ Ἰουστίνος ὁ φιλόσοφος καὶ μάρτυρας: «ὥστε καὶ Πλάτων... παρὰ Μωυσέως τοῦ προφήτου λαβὼν εἶπε· πρσβύτερος γὰρ Μωυσῆς πάντων τῶν ἐν Ἕλλησι συγγραφέων». Τοῦτο πάντως δὲν ἐμπόδισε τὸν Ἰουστίνο νὰ θεωρεῖ ὁρισμένους ἐκ τῶν Ἑλλήνων φιλοσόφων χριστιανοὺς πρὸ Χριστοῦ, ὅπως ἄλλωστε καὶ τοὺς προφῆτες τῆς Π. Διαθήκης. Ὁ μαθητής του πάντως, ὁ συριακῆς καταγωγῆς Τατιανός, ἐξάντλησε τὴν πολεμική του προβάλλοντας μονομερῶς τὶς ἀντιθέσεις Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ, ὑ- περτονίζοντας συκοφαντικὰ τὰ μελανὰ σημεῖα τῆς ἑλληνικῆς παραδόσεως, ἴσως καὶ ἐξαιτίας φυλετικῶν κινήτρων. 

Ἡ ἀπόλυτη αὐτὴ καταδίκη τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν βρῆκε ὡστόσο συνεχιστὲς στὴ χριστιανική ᾿Ανατολὴ καὶ τοῦτο ὄχι ἁπλῶς ἐπειδὴ ὁ Τατιανὸς ὑπῆρξε αἱρετικὸς γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Τὸ θέμα τῆς ἀντιπαράθεσης μεταξύ Μωυσῆ καὶ Ὁμήρου ἢ Μωυσή καὶ Πλάτωνα, πάντοτε ὑπὲρ τοῦ Μωυσῆ, μεταφέρεται καὶ στοὺς κύκλους τῶν ᾿Αλεξανδρινῶν θεολόγων τοῦ τρίτου αἰώνα. Κατὰ τὸν Κλήμεντα, καθὼς συχνὰ ἀναφέρει στοὺς Στρωματεῖς, οἱ Ἕλληνες παρέλαβαν τὴ φιλοσοφία ἀπὸ τοὺς λαοὺς τῆς ᾿Ανατολῆς, ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους καὶ εἰδικότερα ἀπὸ τὸ Μωυσῆ. Ὁ Κλήμης, μολονότι εἶναι καὶ αὐτὸς βασικὸς θεωρητικὸς τῆς παγανιστικῆς λογοκλοπῆς, ἀναγνωρίζει, ὅπως καὶ οἱ ᾿Απολογητὲς τοῦ δευτέρου αἰώνα, ὅτι οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι, ἔστω καὶ ἂν προσέγγισαν τὶς ἀλήθειες μὲ τὶς φυσικές τους ἱκανότητες, μίλησαν κατὰ θεία πρόνοια καὶ δωρεά. Τονίζοντας τὴ θεία καταγωγὴ τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας διὰ τοῦ Μωυσῆ, ἀπαντᾶ κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο στὶς ἀντιλήψεις ὁρισμένων χριστιανῶν ποὺ πρέσβευαν, ὅπως ὁ Τατιανὸς ἢ ὁ Τερτυλλιανός, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ φιλοσοφία «ἐκ τοῦ διαβόλου τὴν κίνησιν ἴσχει». 

Τὸ γεγονὸς ὅτι πίσω ἀπὸ τὸν ἀνταγωνισμὸ αὐτὸ μεταξὺ Μωυσῆ καὶ Ὁμήρου ἢ Πλάτωνα κρύβεται τελικὰ ἡ ἀμοιβαία προσέγγιση Έλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ ἐκφράζεται καὶ ἀπὸ τὴν πληροφορία τοῦ Κλήμεντος σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Μωυσῆς διδάχθηκε τὴν ἐγκύκλιο παι7. Ιουστίνου, Απολογία Α΄, 44, 8-9. 8. Στρωματεῖς Α΄, ΧΧΙΙ, 23-35. Εὐσεβίου, Εὐαγγελικὴ προπαρασκευή 13, 11-12. Βλ. ἐνδεικτικά, Στρωματεῖς Ι, 14· 1,15· 1,17· 1,21· 1,25·

Μετὰ τὸν Κλήμεντα, ὁ Ὠριγένης μὲ τὴ σειρά του περνᾶ στὴν πολεμικὴ ἀπολογητική, ἀναιρώντας συστηματικὰ τὶς αἰτιάσεις καὶ προκλήσεις τοῦ φιλοσόφου Κέλσου ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Γιὰ τὸν Κέλσο, ὁ Χριστιανισμὸς ἀλλοίωσε τὴν ἀρχαία διδασκαλία, εἴτε κατανοώντας την λανθασμένα, εἴτε διαστρέφοντάς την ἐνσυνείδητα. Ὁ εἰδωλολάτρης φιλόσοφος δὲν ἀμφιβάλλει καθόλου γιὰ τὴν ἀρχαιότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τὴ νοθογενὴ προέλευση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τὶς θέσεις αὐτὲς προέβαλε στὸ ἔργο του Λόγος ἀληθής, προφανῶς ἐναντίον τῶν Ἀπολογιῶν τοῦ Ἰουστίνου. Κατὰ τρόπο τολμηρὸ καὶ θαρραλέο, ὁ ᾿Αλεξανδρινός θεολόγος προεκτείνει στὸ Κατὰ Κέλσου τὴ σύγκριση καὶ ἀντιπαραβολή Π. Διαθήκης καὶ ἑλληνικῆς παγανιστικῆς παραδόσεως, ἐπεκτείνοντας τὸν ἀνταγωνισμὸ πέρα καὶ ἀπὸ τὸν Πλάτωνα ὣς τὸν Ὅμηρο. Στὸν Ὠριγένη ὑπάρχουν ἀρκετὲς μαρτυρίες γιὰ τὴ θεωρία τῆς «κλοπῆς τῶν Ἑλλήνων». 

Στὴν κατηγορία τοῦ Κέλσου ὅτι ἡ Γένεση μὲ τὴ διήγηση γιὰ τὸν πύργο τῆς Βαβέλ μετέφρασε σὲ σημιτικές παραστάσεις τὰ περὶ τῶν τέκνων τοῦ ᾿Αλωέα τῆς Οδύσσειας ἢ τὸ μύθο τοῦ Φαέθοντα μὲ τὰ συμβάντα στὰ Σόδομα καὶ Γόμορα κλπ., ὁ Ὠριγένης ἀντιτάσσει: «Λεκτέον ὅτι τὰ μὲν περὶ τῶν Αλωέως υἱῶν οὐκ οἶμαι πρὸ ὉΟμήρου τινὰ εἰρηκέναι, τὰ δὲ περὶ τοῦ πύργου, πολλῷ πρεσβύτερα ῾Ομήρου ἀλλὰ καὶ τῆς τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων εὑρέσεως ὄντα»". Στὸ σημεῖο αὐτό, ὅπως καὶ σὲ ἄλλα, ὁ Ὅμηρος ἀκολουθεῖ τὸ Μωυσῆ, ἐπιφέροντας τροποποιήσεις, γιὰ νὰ καλύψει τὸ δάνειό του. Πῶς γίνεται αὐτό; Τὴν ἐξήγηση θὰ δώσει τὸ ἀλεξανδρινῆς προέλευσης ἀνώνυμο ἔργο Λόγος παραινετικὸς πρὸς ῞Ελληνας, ὅπου ὁ Ομηρος φέρεται ὅτι ἔζησε γιὰ κάποιο διάστημα στὴν Αἴγυπτο γνωρίζοντας ἐκεῖ τὸ ἔργο τοῦ Μωυσῆ". 

Στὴν ἴδια προοπτική, ἡ ἑλληνικὴ φιλοσοφία, κατὰ τὸν Ὠριγένη, ὑπεξαίρεσε ἀπὸ τὶς Γραφὲς ὅ,τι ἀξιόλογο ἔχει νὰ ἐπιδείξει. Ἡ περὶ ὁμοιώσεως πρὸς τὸ Θεὸ ἀντίληψη προέρχεται ἀπὸ τὴ Βίβλο· ἡ τριπλὴ διαίρεση τῆς φιλοσοφίας καὶ τὸ σωκρατικό γνῶθι σεαυτὸν ἐνδεχομένως ἀπὸ τὸν Σολομώντα (sic)· ὁ Πυθαγόρας δανείσθηκε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους τὴ φιλοσοφία του καθώς μαρτυροῦν ὁ Νουμήνιος καὶ ὁ Ερμιππος· ὁ ὑπερουράνιος τόπος τοῦ Φαίδρου καὶ οἱ πολύτιμοι λίθοι τοῦ Φαίδωνα εἶναι δάνεια ἀπὸ τὶς Γραφές. Ὁ γήινος παράδεισος τῆς Γενέσεως ὁμοιάζει μὲ τὸν κῆπο τοῦ Δία, γιὰ τὸν ὁποῖο κάνει λόγο ὁ μύθος τοῦ Ερωτα στὸ Συμπόσιο". Ὁ κατάλογος τῶν «ἀναιρέσεων Κέλ10. Βλ. Στρωματεῖς Α΄ ΧΧΙΙΙ, 30. Φίλωνος, Βίος Μωυσέως. 11. Κατὰ Κέλσου Δ΄, 21. 12. Βλ. Λόγος Παραινετικός 14, 15. 13. Βλ. Περὶ ἀρχῶν ΙΙΙ, 6,1. 

Εἰς τὸ ᾿Ασμα ᾿Ασμάτων, πρόλογο σου κατὰ χριστιανῶν» εἶναι μακρύς, τὸ συμπέρασμα ὅμως ἴδιο: «οὐ δύνανται οἱ παρ' ἡμῖν Ἰουδαίων προφῆται ἀπὸ Πλάτωνός τι εἰληφέναι· πρεσβύτεροι γὰρ ἦσαν αὐτοῦ»4. Ὅπως ὁ Ὅμηρος ἔτσι καὶ ὁ Πλάτων, εἴτε παράκουσαν εἴτε παραποίησαν τὸν Μωυσῆ καὶ τοὺς προφῆτες. ᾿Αλλὰ πῶς ὁ Πλάτων μπόρεσε νὰ ἔλθει σὲ ἐπαφὴ μὲ τὶς ἑβραϊκὲς ἀντιλήψεις ἢ καὶ ἀπευθείας μὲ τὶς Γραφές τους; ᾿Απαντώντας στὸ ἐρώτημα αὐτὸ ὁ Ὠριγένης, προφανῶς, ἀναφέρεται σὲ μιὰν ὑπόθεση τοῦ Ἑρμοδώρου τοῦ Συρακουσίου, ποὺ ὑπῆρξε ἄμεσος μαθητὴς τοῦ Πλάτωνα, γνωστὴ ἄλλωστε ἀπὸ τοὺς Διογένη Λαέρτιο, Στράβωνα, Διόδωρο καὶ Πλούταρχο5. 

Σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόθεση αὐτὴ ὁ Πλάτων ταξίδεψε στὴν Αἴγυπτο, στοὺς προφῆτες. Οἱ προφῆτες αὐτοὶ εἶναι οἱ Αἰγύπτιοι σοφοί. Τὴ μαρτυρία αὐτὴ ἴσως νὰ τὴν κατενόησαν διαφορετικὰ Ἰουδαῖοι καὶ χριστιανοί. Τόσο ὁ Κλήμης ὅσο καὶ ὁ Ὠριγένης ὑπεραμύνονται καὶ ἐπιχειρηματολογοῦν γιὰ τὴν ἀρχαιότητα τῶν ἁγιογραφικῶν κειμένων ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς γραμματείας, δίχως τοῦτο νὰ τοὺς ἐμποδίσει νὰ ἀντλοῦν πάμπολλα στοιχεῖα ἀπὸ τὸ Μέσο Πλατωνισμὸ καὶ διὰ τῆς ἀλληγορίας νὰ τὰ θεμελιώνουν στὴν ἰουδαιοχριστιανικὴ παράδοση. Ἡ χρονολογικὴ πολεμικὴ καθὼς καὶ ὁ ἀνταγωνισμὸς τοῦ Μωυσῆ μὲ τὸν Ὅμηρο καὶ τὸν Πλάτωνα ἐξυπηρετοῦσαν τὶς ἀπολογητικὲς ἀνάγκες χριστιανῶν καὶ εἰδωλολατρῶν. 

Ὁ χριστιανὸς τοῦ τρίτου αἰώνα προσπαθοῦσε νὰ ἑδραιώσει τὴ θρησκευτική του πίστη συνδέοντάς την μὲ τὸ Μωυσῆ, ποὺ ἔζησε πρὶν τὸν Τρωικό πόλεμο. Ὁ σύγχρονός του Ἕλληνας εἰδωλολάτρης ἀναζωπύρωνε τὸν ἐνθουσιασμό του, ὅταν ἐξαρτοῦσε τὴν ὅποια πίστη του μὲ τὸν Ὅμηρο, ἡ ἐποχὴ τοῦ ὁποίου ἦταν σχεδὸν ταυτόσημη μὲ τὶς πρωταρχὲς τοῦ χρόνου. Παράλληλα, οἱ Ἕλληνες τῆς ὄψιμης ἀρχαιότητας, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀναγωγή τους στὸν Ὅμηρο ὡς ἐπίκληση παλαιότητας καὶ αὐθεντίας, στρέφονταν ὅλο καὶ περισσότερο πρὸς τὴν ᾿Ανατολή. Πίστευαν ὅτι θὰ ἔκαναν ἀκόμη πιὸ ἀξιοσέβαστη τὴ φιλοσοφία ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρο τὸν πολιτισμό τους, ἂν κάθε τὶ πολύτιμο καὶ ἱερὸ ποὺ ὑπῆρχε σ' αὐτὸν τὸ ἀντλοῦσαν ἀπὸ τὶς ἀνατολικές δοξασίες. Η στάση τοῦ μεσοπλατωνικοῦ καὶ πυθαγόρειου Νουμηνίου κατὰ τὸν δεύτερο αἰώνα ἢ τῶν ὕστερων νεοπλατωνικῶν ὅπως ὁ Ἰάμβλιχος καὶ ὁ Πρόκλος, εἶναι κατὰ πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴν τοῦ Κέλσου ἢ τοῦ Πορφυρίου." 

ΜΕΓΑΣ ΑΡΙΣΤΟΚΛΗΣ Ο ΥΠΑΤΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ. ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ. 

Ο Μέγας Αρριστοκλής είναι ο μοναδικός παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε τον Θεό-δημιουργό, στο πιο υιψηλό επιστημονικό επίπεδο όλων των εποχών.   

Με βάση την Αριστόλεια Θεολογία ο Θεός-Δημιουργός του Αριστοκλέους είναι αιτία μόνον για ότι καλό συμβαίνει. Αιτία για ότι κακό συμβαίνει είναι οι θεοί του Διονυσιακού πολιτισμού. Συνεπώς τα ποιήματα του Ομήρου και του Ησιόδου είναι ενάντια στην Αριστόκλεια-Πλατωνική Θεολογία.  Ο θεός ήταν και είναι αιτία για ότι καλό συμβαίνει στην ανθρωπότητα. Για ότι κακό συνέβη και θα συμβεί στην ανθρωπότητα αιτία είναι ο Διονυσιακός πολιτισμός και οι Θεοί της Διονυσιακής κουλτούρας. 

Οι Σοφοί πρόγονοι μας από την αρχή απέρριψαν την Ολύμπια θρησκεία ως ανάξια του πολιτισμού και των ηθών του Ελληνικού έθνους. Ο Μέγιστος των Σοφών της ανθρωπότητας δίδαξε με μοναδικό τρόπο τον Θεό. Κανένας άλλος αρχαίος φιλόσοφος δεν απέρριψε τόσο έντονα, την σκοτεινή Αιγυπτιακή-Φοινικική θρησκεία και τα Διονυσιακά αξιώματα όσο ο Μέγας Αριστοκλής. Οι θεϊκές δυνάμεις των Ολύμπιων και των ανθρώπων, αποτελούν έναν συνδυασμό καλού και κακού. Οι θεοί της Αιγυπτιακής-Φοινικικής θρησκείας, είναι ικανοί να επιδείξουν οίκτο και παράλληλα καταστροφική συμπεριφορά. Επίσης επιδεικνύουν υπερβολική ζήλια προς τους ανθρώπους. Ο Θεός είναι αιτία μόνον για ότι καλό συμβαίνει σύμφωνα με τον ύπατο των φιλοσόφων Αριστοκλή.  Για αυτό έπλασε όλα αυτά τα θαυμαστά και μοναδικά στο είδος τους πράγματα και εν συνεχεία ήρθε στην γη ως Θεάνθρωπος για να λυτρώσει, να διδάξει, να σταυρωθεί, να αναστηθεί για να σωθεί η ανθρωπότητα από τον μισάνθρωπο Εωσφόρο και τους αρχιδαίμονες του παγανισμού Savazio-Διόνυσο και Απόλλωνα. Ο ύπατος των Φιλοσόφων στο έργο του Τίμαιος, αναφέρει σχετικά με την δημιουργία του σύμπαντος ότι είναι έργο του Αγαθού Θεού-δημιουργού. 

Ο καλός Θεός από αγάπη δίνει ζωή και δημιουργία, ενώ πραγματοποιεί το έργο του μέσα από αξίες τις οποίες ενσωματώνει στον υλικό κόσμο, με στόχο το τέλειο αποτέλεσμα. Ο θεός-Δημιουργός έπλασε έναν τέλειο- αγαθό κόσμο, διότι είναι αγαθός (καλός), γιατί δεν έχει καμία κακία μέσα του (Τίμαιος 29d-30c). Επειδή ο Θεός είναι πάνσοφος χωρίς ταπεινά πάθη, όπως έχουν οι δαίμονες του παγανισμού και οι άνθρωποι, ελεύθερος από τον φθόνο ήθελε ο κόσμος να μοιάζει σε αυτόν στο μέτρο του δυνατού. Η αρχαία Αιγυπτιακή-Φοινικική θρησκεία με διάφορες μορφές πολυθεϊσμού, δεν υποστήριζε ότι οι θεοί ήταν αγαθοί. 

Στην Θεολογία του Ύπατου των Φιλοσόφων ο άναρχος Θεός είναι μόνον καλός και κάνει πάντοτε αγαθές πράξεις από υπέρμετρη αγάπη για τα δημιουργήματα του. Ο Αριστοκλής αναπτύσσει μια ορθή-Ελληνική θεολογία, η οποία είναι αντίθετη με τις δοξασίες που οι λαϊκές-αγράμματες μάζες και οι σκοτεινοί ιερείς αντιλαμβανόταν την θεϊκή κτίση. Στην αρχαία θρησκεία, βλέπουμε την εφαρμογή καταπιεστικών-φασιστικών μεθόδων, που δεν έχουν προηγούμενο στον αρχαίο παγανιστικό καθεστώς. Οι πολίτες δεν επιτρεπόταν να έχουν ιδιωτικούς βωμούς ή ναούς και να αμφισβητούν τους “θεούς”. 

Μόνον να λειτουργούν σε καθορισμένους δημόσιους χώρους και ήταν βασικό να πιστεύουν, στους αρχαίους δαίμονες. Όλοι οι Έλληνες έπρεπε να πιστεύουν ότι πράγματι “υπάρχουν” οι Ολύμπιοι “θεοί” και ότι αυτοί οι θεοί "νοιάζονται" και είναι “καλοί” για τους ανθρώπους. Για αυτό δεν ήταν εφικτό να αδικήσουν και να κάνουν κακό. Οι Έλληνες που δεν δέχονται αυτές τις αρχές όπως οι μεγάλοι σοφοί και ήταν αντιρρησίες έπρεπε να αφανιστούν. Σε αυτό το πλαίσιο έγιναν και οι ανελέητες διώξεις, των Ελλήνων Σοφών, από τα σκοτεινά-παγανιστικά ιερατεία. Ο Αριστοκλής ήταν και είναι ο μοναδικός φιλόσοφο που δίδαξε, ότι είναι σημαντικό να έχουν όλοι οι Έλληνες την ορθή-πίστη για τον Θεό. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις θα πρέπει απαραιτήτως να περιλαμβάνουν την πίστη, ότι ο θεός-δημιουργός είναι υπεύθυνος μόνον για ότι καλό συμβαίνει στο σύμπαν. 

Στον Τίμαιο γράφει ενδεικτικά : “Τον μεν ουν ποιητήν και πατέρα τούδε του παντός ευρείν τε έργον και ευρόντα εις πάντας αδύνατον λέγειν”. Είναι δύσκολο να βρει κάποιος τον δημιουργό και πατέρα του σύμπαντος, και αν τον βρει, είναι αδύνατο να το πει στον κάθε άπιστο. Στην Φιλοκαλία των ιερών νηπτικών, του Αγίου Όρους αναφέρει : “Μην φανταστείς κανένα σχήμα για το Θεό όταν προσεύχεσαι, ούτε να επιτρέπεις στο νου σου να μορφωθεί, σύμφωνα με κάποια μορφή, αλλά  πλησίασε με άϋλο τόπο, τον Άυλο και θα εννοήσεις”. Στο σημείο  αυτό βλέπουμε μια ακόμη ομοιότητα, ανάμεσα στα φιλοσοφικά αξιώματα του Αριστοκλή και στους Ορθόδοξους νηπτικούς, οι οποίοι έχουν μια καθαρά θρησκευτική προσέγγιση της έννοιας του Θεού. 

Επίσης στην Φιλοκαλία αναφέρονται και οι αρετές, οι οποίες τονίζονται και αναφέρονται πρώτα από τον Αριστοκλή, όπως είναι η ανδρεία, η δικαιοσύνη, η σωφροσύνη. Ο Μέγας Αριστοκλής αναφέρει ότι αν οι Έλληνες είναι απαλλαγμένοι από τα πάθη, τότε θα αντιληφθούν ως έναν βαθμό τον Θεό-Δημιουργό. Ολόκληρη η σοφία του Αριστοκλή διακατέχεται από ένα έντονο θρησκευτικό-μονοθεϊστικό δόγμα. Εκτός από τον καλό Θεό υπάρχουν και οι θεότητες του Διονυσιακού πολιτισμού οι οποίες είναι αιτία για ότι κακό συμβαίνει. Αυτοί είναι ο Εωσφόρος και οι Αρχιδαίμονες του Savazios-Διόνυσος και Απόλλων.  

Σε όλο του το έργο ο Ύπατος των φιλοσόφων μιλά ότι το σύμπαν έκανε, ο ένας θεός-δημιουργός, και αγαθός Θεός. Δεν αναφέρει πουθενά ότι ο Δίας ο πατέρας των “θεών”, ούτε κάποιος άλλος Ολύμπιος αναφέρεται ως δημιουργός του σύμπαντος. Ακόμη και για τους Ολύμπιους αναφέρει ότι τους έπλασε ο ένας Θεός-δημιουργός, ως κατώτερους “θεούς”. Αυτό το τελευταίο το αναφέρει, για να εξευμενίσει κάπως τα Διονυσιακά ιερατεία και τους πιστούς του Διονυσιακού πολιτισμού, ώστε να μην έχει την τύχη του Σωκράτη. Ενδεικτικός, ήταν ο διάλογος στο έργο του Πλάτωνα με τίτλο “Πολιτεία”. Στο έργο αυτό συνομιλούν σε κάποιο σημείο ο Σωκράτης, με τον σοφιστή Θρασύμαχο, σχετικά με τους Ολύμπιους. Απευθυνόμενος ο Θρασύμαχος στον Σωκράτη, του είπε τα εξής : “Για όλους αυτούς τους “θεούς”, τους οποίους αναφέρεις Σωκράτη, δεν τους είδε ποτέ κανένας άνθρωπος. Ούτε φανερώθηκαν ποτέ για να κάνουν κάποιο θαύμα, είτε να δώσουν κάποια συμβουλή. Όλους αυτούς τους γνωρίζουμε, από τους ποιητές που έγραψαν πολύ παλαιότερα για τα πολεμικά τους κατορθώματα και τα γενεαλογικά τους δένδρα”. 

Είναι προφανές ότι ο Σοφιστής Θρασύμαχος αναφέρει, ανθρώπους που έζησαν σε παλαιότερη εποχή και ήταν βασιλιάδες, έκαναν πολέμους, όπως έκαναν παιδιά, εγγόνια, κλπ. Ποτέ ο αληθινός Θεός δεν κάνει πολέμους, και φυσικά δεν είχε, ούτε έχει παιδιά, ούτε γενεαλογικό δέντρο. Είναι πλέον γνωστό ότι με βάση τις αναφορές του Ηρόδοτου και άλλων μεγάλων Ελλήνων Σοφών, ότι όταν ήρθαν οι σκλάβοι από την Αίγυπτο στην Ελλάδα, για να είναι οικεία στους Έλληνες τα ονόματα των δαιμόνων του δωδεκαθέου, άλλαξαν τα πραγματικά ονόματα των δαιμόνων, με ονόματα παλαιότερων επιφανών Ελλήνων. 

Στον Τίμαιο έχουμε την διδασκαλία για τον ένα Θεό-δημιουργό με γεωμετρία στο πιο υψηλό επιστημονικό επίπεδο παγκοσμίως. Για όσους δεν γνωρίζουν ο πιο αγαπημένος φιλόσοφος των τριών Ιεραρχών ήταν ο Πλάτωνας-Αριστοκλής. Το δωδεκάθεο ήταν εντελώς ανάξιο μπροστά στον κορυφαίο πολιτισμό του κόσμου που ήταν ο αρχαίος Ελληνικός. Αυτό μας το δείχνει μεταξύ άλλων, το κορυφαίο έργο του Πλάτωνα για την δημιουργία του σύμπαντος. Ένα έργο με γεωμετρία στο πιο υψηλό επίπεδο, που κανένας άλλος δεν επέτυχε να γράψει σε παγκόσμίως. Για την δημιουργία του σύμπαντος αναφέρουν σχετικά και οι θρησκείες, ενώ πάρα πολλοί ανά τους αιώνες σχολίασαν και ερμήνευσαν τα αναφερόμενα, από τα ιερά βιβλία των θρησκειών. Όμως ουδέποτε υπήρξε παρόμοιο έργο σαν αυτό του Πλάτωνα, που να εξηγεί επιστημονικά και τεκμηριωμένα, τον τρόπο με τον οποίο έγινε το σύμπαν.

Πριν από την την δημιουργία του σύμπαντος θα μας πει ο μέγας διδάσκαλος, όλα τα πράγματα βρισκόταν χωρίς λόγο, χωρίς αιτία, χωρίς μέτρο. Όταν όμως άρχισε να δημιουργείται το σύμπαν, τότε κατά πρώτον το πυρ, το ύδωρ, η γη και ο αέρας, βρισκόταν σε ασύμμετρη κατάσταση. Από αυτά τα τέσσερα πήρε ο θεός αρχίζοντας να κάνει το σύμπαν, τους έδωσε σχήμα και αριθμούς τακτοποιώντας άριστα τα πάντα. Τα σώματα αυτά το πυρ, η γη, το ύδωρ, ο αέρας έχουν βάθος το οποίο περιλαμβάνει την επιφάνεια των σωμάτων, η επιφάνεια αυτή για κάθε σώμα συνίσταται από τρίγωνα. Όλα τα τρίγωνα προέρχονται από άλλα δύο τρίγωνα, που το καθένα τους έχει μια γωνία ορθή και δύο οξείες. 

Το ένα από αυτά τα τρίγωνα από τα δύο του μέρη έχει το ένα μέρος της ορθής γωνίας να περικλείεται υπό ίσων πλευρών. Το ισοσκελές τρίγωνο και το άλλο έχουν άνισα μέρη ορθής γωνίας, περικλειομένης από άνισες πλευρές, του σκαληνού. Αυτή είναι η αρχή του πυρός και των άλλων σωμάτων, τις δε αρχές που είναι ανώτερες από αυτές της γνωρίζει μόνον ο Θεός-δημιουργός και οποίος από τους ανθρώπους είναι φίλος του θεού. Ας πάρουμε θα πει ο μέγας δάσκαλος τα δυο τρίγωνα από τα οποία κατασκευάστηκαν τα σώματα του πυρός και των άλλων στοιχείων από αυτά τα δύο τρίγωνα, το ένα είναι ισοσκελές που είπαμε ήδη, το άλλο όμως έχει πάντοτε το τετράγωνον της μεγαλύτερης του πλευράς τριπλάσιο από το τετράγωνο της μικρότερης του πλευράς.Ξαναρχίζοντας από το πρώτο στοιχείο που είναι και το μικρότερο από τα τέσσερα, θα δούμε ότι το τρίγωνο αυτό έχει την υποτείνουσα διπλάσια κατά μήκος από την μικρότερη πλευρά. 

Όταν συνδεθούν τα τρίγωνα αυτά ανά δύο και αυτό το πράγμα επαναληφθεί τρεις φορές ώστε να στηρίξουμε τις διαγωνίους και τις μικρές πλευρές εις ένα κοινόν σημείον ως κέντρο, τότε τα εξ αυτά τρίγωνα γίνονται ένα ισόπλευρο τρίγωνο, μαζί με άλλα τέσσερα τα οποία όταν ενωθούν σε τρεις επίπεδες γωνίες κάνουν μια στερεά γωνία η οποία είναι εφεξής (γωνία που έχει κοινή κορυφή, μια πλευρά κοινή, και τις άλλες δύο πλευρές από το ένα μέρος και το άλλο της κοινής), της αμβλύτερης γωνίας από τις επίπεδες γωνίες. Όταν αυτό το πράγμα γίνει τέσσερις φορές σχηματίζεται το πρώτο είδος του στερεού (πυρ) το οποίο διαχωρίζει ολόκληρη την περιφέρεια μέσα στην οποία βρίσκεται, σε ίσα και όμοια μέρη. 

Το δεύτερο είδος στερεού γίνεται από τα ίδια τρίγωνα, όταν συνενωθούν οκτώ ισόπλευρα τρίγωνα, τεσσάρων επιπέδων. Άμα αυτό το πράγμα επαναληφθεί έξι φορές τελειοποιείται και το δεύτερο σώμα (αέρας).Το τρίτο σώμα (ύδωρ),γίνεται από εκατόν είκοσι στοιχεία, τα οποία είναι τρίγωνα ενωμένα, από δώδεκα στερεές γωνίες. Κάθε μια γωνία περικλείεται από πέντε επίπεδα ισόπλευρα τρίγωνα. Το ένα είδος των τριγώνων το σκαληνό όταν δημιούργησε τα πρώτα τρία σώματα σταμάτησε και έρχεται ένα νέο άλλο τρίγωνο το ισοσκελές που δημιούργησε το τέταρτο σώμα, με την ένωση ισοσκελών τριγώνων ανά- τέσσερα. 

Δηλαδή ενώθηκαν οι ορθές αυτές γωνίες των τεσσάρων αυτών τριγώνων, στο κέντρο σχηματίζεται λοιπόν ένα ισόπλευρο τετράγωνο. Όταν ενωθούν έξι τέτοια τετράγωνα κάνουν οκτώ στερεές γωνίες από τις οποίες η κάθε μια αποτελείται από τρεις επίπεδες ορθές. Το σχήμα του νεοσχηματισθέντος αυτού σχήματος είναι κυβικό που έχει έξι επίπεδες τετράγωνες, ισόπλευρες βάσεις. Επειδή όμως είναι δυνατόν να γίνει και μια ακόμη δημιουργία τριγώνων όταν ο Θεός αποφάσισε να κάνει το σύμπαν χρησιμοποίησε τελικά και αυτόν τον συνδύασμό, με το πενταγωνικό δωδεκάεδρο, που αντιπροσωπεύει τον αιθέρα. 

Ο μεγαλύτερος Πανεπιστήμονας στην ιστορία της ανθρωπότητας αντιστάθηκε πιο δυναμικά από όλους ενάντια στον ξενόφερτο Διονυσιακό πολιτισμό, την ξενόφερτη Ολύμπια θρησκεία και τους υποστηρικτές τους. Για το ανεκτίμητο επιστημονικό του έργο καθώς και για την ηρωική αντίσταση του απέναντι στους Φοίνικες εισβολείς και στους υποτακτικούς τους Όμηρο και Ησίοδο, ο Ελληνικός πολιτισμός θα ονομάζεται Αριστόκλειος. Την ονομασία αυτή έδωσα για πρώτη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο το έτος 2008 σε σχετικές επιστημονικές μου εργασίες.    

Ο Μέγας Αριστοκλής στα έργα του αναγνωρίζει την αξία και τις ικανότητες των αρχαίων ποιητών. Εν τούτοις θεωρεί κάποια από τα ποιήματα τους καταστροφικά για την διαπαιδαγώγηση των νέων. Η τέχνη της ποίησης στο Αριστόκλειο-Φιλοσοφικό σύστημα δεν γίνεται να βασίζεται σε ψευδείς μύθους που διαφθείρουν τους νέους. Για αυτό τα ποιήματα του Ομήρου και του Ησιόδου δεν έχουν θέση στην Πλατωνική πολιτεία.  Ο μέγιστος των Ελλήνων σοφών αμφισβητεί την Ομηρική-Ησιοδική ποίηση στην εποχή του και την ικανότητά της να διαπλάθει ενάρετους πολίτες με βάση το Μέτρον Άριστον και το Μηδέν Άγαν. Για αυτό με τα επιστημονικά του έργα τάχθηκε ενάντια σε Όμηρο-Ησίοδο και μέσα από τις φιλοσοφικές διδαχές του δεν αναγνωρίζει το αρχαίο σύστημα εκπαίδευσης μέσα από τα ποιήματα των δύο προαναφερθέντων. 

Η ποίηση Ομήρου και Ησιόδου τίθεται σε επιστημονική κριτική και διερεύνηση από τον κορυφαίο πανεπιστήμονα της ανθρωπότητας. Η εκτενής επιστημονικές μελέτες του Μέγα Αριστοκλή μας διδάσκουν τον σημαντικό ρόλο της ποίησης στην Ελληνική παιδεία. Παράλληλα όμως υπάρχουν και επικίνδυνα ποιήματα και ποιητές που είναι σε θέση να δημιουργήσουν τρομερά προβλήματα και να καταστρέψουν χιλιάδες ψυχές. Η επιστημονική γνώμη του Μέγα Αριστοκλή είναι κάθετα αντίθετη στην ποίηση και στους μύθους που συνέθεταν ο Όμηρος και ο Ησίοδος. Σαφέστατα ο Ύπατος των Φιλοσόφων αμφισβητεί την ικανότητά των ποιημάτων Ομήρου-Ησιόδου και ότι αυτά έχουν θετικά στοιχεία σχετικά με την αγωγή των νέων στην  αρχαία Ελλάδα. Ο Μέγας Αριστοκλής δεν απορρίπτει στο σύνολο της την ποιητική τέχνη. Όμως είναι κάθετα αντίθετος σε ποιήματα που κάνουν κακό στις ψυχές και τον χαρακτήρα των ανθρώπων. 

Οι ενστάσεις του Μέγιστων των Σοφών για τις κίβδηλες μυθοπλασίες είναι ότι οι μυθικές διηγήσεις μέσα από τα ποιήματα του Ομήρου-Ησιόδου αλλοιώνουν  την πραγματικότητα. Για αυτό τα ποιήματα Ομήρου-Ησιόδου είναι κάκιστη επίδραση για τους Έλληνες πολεμιστές και για τους φύλακες της Αριστόκλειας Πολιτείας. Οι ποιητές υποχρεούνται να διαπλάθουν ενάρετες ψυχές και για αυτό ο Μέγας Αριστοκλής θεωρεί ότι δεν έχουν θέση στην Αριστόκλεια παιδεία-πολιτεία αυτού του είδους τα ποιήματα. Μέσα από τα έργα του Μέγα Αριστοκλή αντιλαμβανόμαστε ότι ο Όμηρος-Ησίοδος δημιούργησαν αξιόλογα ποιήματα και ωραίους μύθους με πρωτότυπη τεχνική. Εν τούτοις η ουσία σύμφωνα με τον ύπατο των φιλοσόφων δεν είναι το επίπεδο ενός ποιήματος, αλλά το περιεχόμενό του και τα διδάγματά του, τα οποία δεν πρέπει να είναι βλαβερά για το κοινωνικό σύνολο. Τα ποιήματα πρέπει να διδάσκουν την ανδρεία, την τιμιότητα, την ηθική και την αλήθεια. Δεν πρέπει να στηρίζονται σε κίβδηλους μύθους. 

Διότι σε αυτή την περίπτωση οι χαρακτήρες που θα δημιουργούνται θα είναι κακοί. Ο Μέγας Αριστοκλής θεωρεί ότι με τα ποιήματα του Ομήρου οι Έλληνες στρατιώτες-υπερασπιστές φύλακες θα καταλήξουν να είναι αντίπαλοι και εχθροί μεταξύ τους. Αυτό είναι φυσικό επακόλουθο καθώς ο Όμηρος εμφανίζει τους Ολύμπιους Θεούς κακούς-εκδικητικούς να πολεμούν μεταξύ τους. Οι νέοι σε αυτές τις ηλικίες δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν τα ποιήματα του Ομήρου. Αν και δεν αμφιβάλει για την αξία της ποίησης οι Ύπατος των Φιλοσόφων  ως πολύτιμο εκπαιδευτικό εργαλείο, παράλληλα αντιτίθεται στους Όμηρο και Ησίοδο. 

Σύμφωνα με τον Μέγα Αριστοκλή η ποιητική τέχνη πρέπει να μας διδάσκει τις μέγιστες αρετές του Ελληνικού πολιτισμού. Αντιθέτως  η ποίηση του Ησιόδου και του Ομήρου με θεούς γεμάτους ταπεινά ερωτικά-εκδικητικά Διονυσιακά πάθη είναι ακατάλληλη για τους Έλληνες νέους. 

http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547/2222/Anthologio-Filosofikon-Keimenon_G-Gymnasiou_html-empl/index_03_03.html

ΤΙ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΡΙΣΤΟΚΛΗΣ ; ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ. 

Ο Μέγας Αριστοκλής είναι ο μοναδικός σοφός στον κόσμο, ο οποίος πήγε ενάντια Φιλοσοφικές- ηθικές του διδασκαλίες, για να επιβιώσει η Ελλάδα.  Από την μητέρα, τον πατέρα και όλους τους άλλους προγόνους, η Ελλάδα είναι το πιο ιερό-πολύτιμο και σεβαστό. Με αυτό το αξίωμα ο Αριστοκλής καθόρισε τι πρέπει να είναι η πατρίδα για τους Έλληνες. Επίσης με μοναδικό τρόπο και με τον πιο αξιοθαύμαστο μας δίδαξε τι είναι δίκαιο, ηθικό, γενναίο και άξιο.

Ο μέγιστος των φιλοσόφων μας δίδαξε την αρετή, την αγνότητα, την συνύπαρξη με τους άλλους ανθρώπους, και την ελευθερία, με ανεπανάληπτες μεθόδους. Οι μέγιστες πανανθρώπινες αρχές, τις οποίες δημιούργησαν οι αρχαίοι Έλληνες διδάχτηκαν από τον Αριστοκλή με τρόπους που όμοιοι τους δεν θα βρεθούν ποτέ, από κανέναν άλλο Σοφό. Σε μια προσπάθεια να επιβιώσει η Ελλάδα από τους αλλοδαπούς εισβολείς-κατακτητές και πιστούς του δωδεκαθέου, έφτασε να διδάξει ενάντια στις ηθικές και στις φιλοσοφικές του αρχές. Επί πολλά έτη δίδαξε στην σχολή του για την ηθική-γενναιότητα, καλοσύνη, δικαιοσύνη, την αγάπη για την πατρίδα και για το πως μπορεί να είναι ένας άνθρωπος χρήσιμος στην κοινωνία. 

Ο άνθρωπος που δίδαξε τι είναι ηθικό, δίκαιο, γενναίο με τόση τέχνη, ο σοφός που μας έμαθε κάθε τι ωραίο και ευγενές, άλλαξε τις διδαχές του για το καλό του έθνους. Ο κορυφαίος φιλόσοφος όλων των εποχών, συνειδητά έγινε ο μοναδικός μέχρι και σήμερα ο οποίος δίδαξε την ηθική και τις αρετές και και στην συνέχεια ζήτησε να αλλάξουν τρόπο ζωής οι Έλληνες για να επιβιώσουμε ως έθνος. Αυτό το έκανε από μεγάλη ανάγκη για να μην εξαφανιστεί δια παντός ο Ελληνισμός. Στην πολιτεία το κορυφαίο έργο του, αναφέρει ότι όλοι οι γνήσιοι Έλληνες πρέπει να ζούνε μαζί σε κοινόβιο, να μοιράζονται τις γυναίκες και να μην παντρεύονται ποτέ. Να μην γνωρίζει κανείς ποιο είναι το δικό του παιδί. Ειδικά οι στρατιώτες-φύλακες της Ελλάδος, πρέπει να ζούνε, με αυτόν τον τρόπο ζωής σύμφωνα, με τον Μέγα Αριστοκλή.

Με όλα αυτά που αναφέρει ζητά και διδάσκει την κοινοκτημοσύνη όλων των παιδιών και των γυναικών. Αυτό το πράγμα το οποίο μας δίδαξε ο ύπατος των φιλοσόφων, δεν συμβαίνει ούτε στο ζωικό βασίλειο. Ακόμη και τα ζώα γνωρίζουν ποια είναι τα παιδιά τους. Με αυτή την πρόταση του επί της ουσίας, ζητούσε να γίνουν οι Έλληνες, κατώτεροι ακόμη και από τα ζώα. Όμως στην αρχαία εποχή ήταν θανάσιμος ο κίνδυνος για το Ελληνικό έθνος, εξαιτίας των εισβολέων δωδεκαθειστών (Φοίνικες). Για αυτό ο Αριστοκλής πρότεινε να ζήσoυν οι Έλληνες με τρόπο εντελώς ανάξιο σε σχέση με τον πολιτισμό και ο οποίος είναι κατώτερος ακόμη και από αυτόν τον οποίο διαβιώνουν τα κτήνη. Ακόμη μεταξύ πολλών άλλων μας διδάσκει την κοινή στρατιωτική εκπαίδευση–παιδεία για τους άνδρες και τις γυναίκες. 

Αναφέρει ότι είναι απαραίτητο οι γυναίκες να έχουν την ίδια εκπαίδευση στον στρατιωτικό τομέα με τους άνδρες και το ίδιο μορφωτικό επίπεδο. Όλα αυτά τα έκανε για έναν πολύ ιερό σκοπό. Επιθυμούσε να μας κάνει πραγματικά αδέλφια. Να γίνουν οι Έλληνες ένα σώμα και μια ψυχή ώστε να επιβιώσουμε από τον αφανισμό που είχε επιφέρει η σκλαβιά από το Φοινικικό δωδεκάθεο. Δεν υπήρξε ποτέ κανένας άλλος φιλόσοφος σε όλο τον κόσμο ο οποίος από αγάπη για την πατρίδα του να πάει ενάντια στις Φιλοσοφικές και ηθικές του πεποιθήσεις. 

Αυτά τα δίδαξε με μοναδικό σκοπό την συνέχεια, την επιβίωση του Ελληνικού έθνους. Δεν ήταν ποτέ δυνατόν από την μια στιγμή στην άλλη να έχει γίνει τόσο πολύ “ανήθικος”, είτε να έχει “χάσει” τα λογικά του, ώστε να διδάσκει όλα αυτά χωρίς σοβαρές αιτίες ενάντια στις ηθικές και στις φιλοσοφικές του αρχές, ώστε να καταστρέψει τον εαυτό του, την υστεροφημία του και φυσικά να κλείσει η σχολή του. Εν τούτοις κανένας μαθητής δεν έφυγε ποτέ από την σχολή του Πλάτωνα. Αυτό διότι όλοι οι μαθητές του γνώριζαν σχετικά με το εθνοκτόνο δωδεκάθεο. Σε διαφορετική περίπτωση θα έφευγαν όλοι οι μαθητές και θα έκλεινε η σχολή του Πλάτωνα. Την ίδια συμπεριφορά απέναντι στον ύπατο των φιλοσόφων, επέδειξαν και όλοι οι γνήσιοι Έλληνες, οι οποίοι ήταν υπέρ των διδασκαλιών και των προτάσεων του Αριστοκλή, σχετικά με την εθνική μας επιβίωση.

ΟΙ ΣΟΦΙΣΤΕΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΚΑΝΑΝ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ  ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ.

Σε καμία των περιπτώσεων οι άλλοι φιλόσοφοι και ειδικά οι αντίπαλοι του οι σοφιστές με τους οποίους βρισκόταν σε πολύ έντονη διαμάχη ο Αριστοκλής, δεν θα δεχόταν τις προτάσεις του, εάν δεν ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου για το Ελληνικό έθνος. Κυριολεκτικά δεν θα έβρισκε τόπο να σταθεί ο Μέγας Αριστοκλής, καθώς όλοι οι σοφιστές θα μιλούσαν δημοσίως και πάρα πολύ σκληρά εναντίον του και θα ζητούσαν το κλείσιμο της φιλοσοφικής σχολής (Ακαδημία) και την απομάκρυνση του από την πόλη των Αθηνών. Πολύ ενδεικτικά σας αναφέρω τα έργα του Αριστοκλή με τίτλους "Πρωταγόρας" και "Ιππίας" η διαμάχη μεταξύ φιλοσόφων – σοφιστών βρίσκεται στο απόγειο της. Ειδικά στο έργο του Ιππίας είναι πολύ μεγάλη η αντιπαλότητα ανάμεσα στις δύο πλευρές (Φιλόσοφοι-Σοφιστές). Ο Ύπατος των Φιλοσόφων τα έγραψε όλα αυτά με μοναδικό σκοπό να αποδείξει ότι μόνον οι φιλόσοφοι είναι ικανοί να διαπαιδαγωγήσουν τους νέους στην Αρχαία Ελλάδα. 

Ο Αριστοκλής μισούσε τους σοφιστές. Για αυτό δημοσίως και μέσα από τους περίφημους διαλόγους με τον Σωκράτη, ανέφερε ότι οι σοφιστές διαφθείρουν και καταστρέφουν ηθικά τους νέους. Τους θεωρούσε ως τους χειρότερους και τους πιο ακατάλληλους για την διαπαιδαγώγηση των Ελλήνων. Η αντιπαλότητα μεταξύ φιλοσόφων και σοφιστών ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Ο Αριστοκλής πρωτοστατούσε από την πλευρά των Ελλήνων φιλοσόφων, σε αυτήν την πνευματική φιλοσοφική και ρητορική διαμάχη. Ακόμη και πολύ μικρότερης σημασίας ηθικό παράπτωμα να έκανε ο Αριστοκλής-Πλάτων, δεν υπήρχε καμία απολύτως περίπτωση να αποφύγει την οργή και την δημόσια διαπόμπευση από τους σοφιστές.

ΤΙ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΕΙΣΒΟΛΕΙΣ ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ;

Έχουν περάσει μερικοί αιώνες, από την εισβολή, στην Ελλάδα, των σκλάβων, Σημιτικής-Φοινικικής καταγωγής, με συνέπεια, να έχουμε βαρβαρόμικτους πληθυσμούς.  Για αυτό ύπατος των Φιλοσόφων μας δίδαξε μεταξύ πολλών άλλων ότι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες και δεν γίνεται να τους διοικούν λαθροεπήλιδες. Ο Μέγας Αριστοκλής αναφέρει στο έργο του Μενέξενος, ότι εμείς οι Έλληνες Αθηναίοι, δεν είμαστε βαρβαρόμικτοι, διότι δεν είμαστε ούτε Κάδμοι, ούτε Δαναοί, ούτε Πέλοπες, ούτε Αίγυπτοι. Χαρακτηριστικά αναφέρει στο ίδιο έργο, ότι το μίσος μας αυξάνεται εναντίον όλων αυτών των αλλοδαπών, οι οποίοι έρχονται συνέχεια, στην αρχαία Αθήνα. Ο Πλάτωνας αν και γνώριζε τον θεσμό της φιλοξενίας και ότι ο φιλοξενούμενοι είναι ιερά πρόσωπα, εντούτοις διότι στην περίπτωση αυτή είχαμε μαζική εισβολή από την Αίγυπτο, για αυτό αναφέρεται με τόσο μένος εναντίον των αλλοδαπών κατακτητών. 

Εκτός από τον Πλάτωνα έχουμε αναφορές από τον Ηρόδοτο στο έργο του Ευτέρπη, και στον Ισοκράτη, στα έργα του Ελένης εγκώμιον, Πανηγυρικός, Παναθηναϊκός. Τιμή και δόξα σε όλους τους Έλληνες, σοφιστές, Φιλοσόφους, ποιητές που δεν φοβήθηκαν τους σκλάβους Σημιτικής-Φοινικικής καταγωγής που κατέλαβαν την Ελλάδα, για αυτό έγραψαν για αυτούς και το δαιμονικό δωδεκάθεο που μας επέβαλαν. Παρά τις εξορίες, τις θανατικές ποινές με κώνειο, το κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών, το κάψιμο των βιβλίων τους, αντιστάθηκαν και έγραψαν-δίδαξαν την αλήθεια. Όλοι οι μεγάλοι Έλληνες φιλόσοφοι-σοφιστές δίδαξαν ότι το δωδεκάθεο είναι δαιμονικό, αλλά και ότι ταυτόχρονα ήταν φαιδρό και ανάξιο του αρχαίου αρχαίου πολιτισμού. Ο Αριστοκλής ήταν ο μοναδικός φιλόσοφος, της αρχαίας Αθήνας οποίος επέτυχε να μην υποστεί τις διώξεις, όπως έγινε εις βάρος του Σωκράτη, του Αναξαγόρα και άλλων σοφών. 

Δυστυχώς ότι δεν επέτυχαν τα σκοτεινά ιερατεία στην Αρχαία Αθήνα, το πραγματοποίησαν στην αρχαία Σικελία. Για να εκδικηθούν τον Μέγα Αριστοκλή διότι δίδαξε τον έναν Θεό-Δημιουργό και αντιτάχθηκε πιο δυναμικά από όλους τους Έλληνες σοφούς στον εωσφορικό παγανισμό, τον πούλησαν ως σκλάβο. Ο Μέγας Αριστοκλής είναι ένας ακόμη μεγάλος Εθνομάρτυρας, του Ελληνικού έθνους. 

Η ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑ ΑΡΙΣΤΟΚΛΗ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ IMPERIUM ROMANUM TOY ΒΟΣΠΟΡΟΥ. 

Τον τέταρτο αιώνα έχουμε την θεολογική εδραίωση του Χριστιανισμού και του Imperium Romanum. Kατά τις Αγίες  Οικουμενικές Συνόδους που έλαβαν χώρα δια την αναίρεση των αιρετικών δοξασιών και την υποστήριξη Ορθόδοξου Δόγματος έχουμε την ένωση της χριστιανικής Χριστιανικής πίστεως με την φιλοσοφία και την δημιουργία της Ελληνοχριστιανικής Θεολογίας. Δεν ήταν τυχαία ιστορικά γεγονότα ότι ο Τίμιος Σταυρός βρέθηκε για πρώτη φορά επί βασιλείας του Αγίου Κωνσταντίνου, όταν παραχωρήθηκε η Ρωμαϊκή εξουσία στους Έλληνες και επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα από τον πρώτο Έλληνα αυτοκράτορα που ανέβηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως.  Τα δύο μεγίστης-παγκόσμιας σημασίας γεγονότα δείχνουν ότι οι αναγεννημένοι από την Ορθοδοξία Έλληνες, είχαν την ευλογία και την απόλυτη στήριξη του Χριστού να διοικήσουν την παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία για να διδάξουν τον Θεό-Δημιουργό του Μέγα Αριστοκλή και τον Ελληνικό πολιτισμό στα έθνη κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους. 

Ότι είμαστε ως έθνος το οφείλουμε στον Χριστό, τον Άγιο Κωνσταντίνο, την Αγία Ελένη, τον Μέγα Αριστοκλή, τον Ηρόδοτο και στους τρεις Ιεράρχες. Για την αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας, για όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα αιτία είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Άγιος Κωνσταντίνος, η Αγία Ελένη, οι τρεις ιεράρχες και ο Μέγας Αριστοκλής. Εκείνοι άλλαξαν την ιστορία της ανθρωπότητας. Ήταν η αιτία για την δημιουργία της πρώτης και μοναδικής Ορθόδοξης- παγκόσμιας αυτοκρατορίας.  Ήταν οι δημιουργοί της πρώτης και μοναδικής Ορθόδοξης- παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Ο Κωνσταντίνος αντιλαμβάνεται ότι ήδη έχουμε μια αλλαγή στην παγκόσμια ιστορία καθώς ο Ιουδαϊκός χριστιανισμός άρχισε να εξελληνίζεται μέσα από την χρήση της Ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού. Την αλλαγή αυτή την θεμελίωσαν οριστικά οι τρεις ιεράρχες με την είσοδο των διδαχών του Αριστοκλή στον χριστιανισμό. 

Η μεταστροφή της Ορθοδόξου πίστεως από τον Διονυσιακό-Ιουδαϊκό στον Ελληνικό πολιτισμό, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την παγκοσμιότητα της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου, του κλασικού πολιτισμού και του Ελληνικού Imperium Romanum. Ο Μέγας Αριστοκλής μαζί με τον σωτήρα Ιησού Χριστό διαμόρφωσαν ηθικά και πνευματικά ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, διότι εξ αρχής ο Χριστιανισμός με τον Ελληνισμό, είχαν τα ίδια ηθικά αξιώματα στους περισσότερους τομείς. Ενδεικτικό περί αυτού ήταν ότι τρία από τα τέσσερα Ευαγγέλια γράφτηκαν απευθείας στην Ελληνική γλώσσα, όπως επίσης οι πράξεις των Αποστόλων, οι επιστολές του Αποστόλου των εθνών Παύλου, καθώς και τα πρώτα άρθρα της Ορθόδοξης, Χριστιανικής θεολογίας. 

Η ίδρυση της παγκόσμιας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τους Ιουδαίους ένωσε όλη την οικουμένη. Αυτό έφερε την υποταγή των εθνών, κατάργησε τα σύνορα στην Μεσόγειο, Ευρώπη, Μικρά Ασία. Βόρεια Αφρική κλπ, και σχημάτισε την πατρίδα που γεννήθηκε η Ελληνορθοδοξία. παράλληλα δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την απελευθέρωση του Ελληνικού έθνους, το οποίο έφτασε στο απόγειο του, με την ανάληψη διοικήσεως του Ρωμαϊκού κράτους.  Οι Έλληνες των μεσαιωνικών αιώνων μέσα από την ηθική, την πίστη και την παιδεία έγιναν κληρονόμοι μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας (Ρωμαϊκή) και μια παγκόσμιας θρησκείας (Χριστιανισμός). Ο Χριστιανισμός αναδύθηκε και έγινε παγκόσμια θρησκεία με την εισαγωγή των Πλατωνικών διδασκαλιών από τους τρείς ιεράρχες και η αρχαία Ελληνική σοφία διασώθηκε και διατηρήθηκε στους αιώνες μέσα από την ενσωμάτωση της στην Ορθόδοξη-Χριστιανική πίστη. Κυριολεκτικά ο Ελληνισμός αναστήθηκε από την Ορθοδοξία.

Ήδη από την εποχή του Αγίου Κωνστναντίνου έχουμε μια αλλαγή στην παγκόσμια ιστορία καθώς ο Ιουδαϊκός χριστιανισμός άρχισε να εξελληνίζεται μέσα από την χρήση της Ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού. Την αλλαγή αυτή την θεμελίωσαν οριστικά οι τρεις ιεράρχες με την είσοδο των διδαχών του Αριστοκλή στον χριστιανισμό. Οι Έλληνες με το που αναλαμβάνουν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, έχουν πλήρη συνείδηση της πολιτιστικής και θρησκευτικής ανωτερότητας τους. 

Ο σκοπός των Τριών Ιεραρχών ήταν η ενοποίηση του Ρωμαϊκού κράτους μέσω της χριστιανικής πίστεως και της Ελληνικής παιδείας. Η Ορθοδοξία και ο Αριστόκλειος πολιτισμός ήταν τα βασικά στοιχεία συνοχής για να αντιμετωπίσει το Ελληνικό-Ρωμαϊκό έθνος, τον μόνιμο κίνδυνο λόγω των διαφορετικών λαών. Οι Άγιοι πατέρες θεμελίωσαν την πολιτική ιδεολογία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επάνω στο αξίωμα της χριστιανικής οικουμενικότητας, του Ελληνικού πολιτισμού και των Ρωμαϊκών πολιτικών αξιωμάτων. Το Ρωμαϊκό κράτος συνέχισε να υπάρχει εξαιτίας του Χριστού, του Αγίου Κωνσταντίνου, των τριών Ιεραρχών και του Μέγα Αιρστοκλή. Χωρίς την ένωση του Χριστιανισμού και του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, ήταν αδύνατον να γίνει το έθνος μας, παγκόσμια αυτοκρατορία και να φτάσει στην κορυφή του κόσμου. 

Ο Ελληνικός πολιτισμός και ο Χριστιανισμός θα ενωθούν ώστε να γίνει για μία και μοναδική φορά η Ελλάδα παγκόσμιο κρατικό μόρφωμα. Ο Χριστός και ο Αριστοκλής-Πλάτωνας υπήρξαν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας και του έθνους. Από εκεί ο Ελληνισμός θα πάρει αστείρευτες δυνάμεις για να μεγαλουργήσει και να επιβιώσει. Οι πατέρες της Ορθοδοξίας, κράτησαν ότι πολύτιμο είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, όπως οι διδασκαλίες του Πλάτωνα-Αριστοκλή, ενώ παράλληλα χρησιμοποίησαν την κορυφαία γλώσσα στον κόσμο την Ελληνική. Ο Ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν αρκετός από μόνος του για να φτάσει στην κορυφή του κόσμου το έθνος. Για αυτό και έπρεπε να ενωθεί ο Ελληνικός πολιτισμός με τον χριστιανισμό, για να φτάσει ο Ελληνισμός στο απόγειον της δυνάμεως του. Η πολιτιστική διαδρομή του αρχαίου Ελληνικού κόσμου ενώθηκε με την Ορθοδοξία ως σώμα Χριστού, όταν οι Έλληνες θα αναλάβουν την ηγεσία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός πολιτισμός βασίζεται σε μια πολυπολικότητα και σε ανταγωνιστικές αρχές με βασικούς πυλώνες τον Ιησού Χριστό και τον Μέγα Αριστοκλή. Είναι εμφανέστατη η  δυναμική-καταλυτική συνύπαρξη ισορροπία μεταξύ του χριστιανικού πολιτισμού και του ελληνιστικού πολιτισμού. Ο μέγιστος εκφραστής της Αρχαιότητας ο Αριστοκλής μαζί με τους τρεις Ιεράρχες θα δημιουργήσουν της βάσεις για την οικουμενικότητα, την διαχρονικότητα του Ελληνισμού και της Χριστιανικής, Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα περισσότερα στοιχεία του αθάνατου Ελληνικού πνεύματος θα είναι πλέον μέσα στην Ορθόδοξη πίστη. Η εισαγωγή των διδασκαλιών του ύπατου των φιλοσόφων Πλάτωνα-Αριστοκλή από τους Αγίους Ιεράρχες, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι οι Έλληνες φιλόσοφοι ήταν μονοθεϊστές και ότι δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με το Φοινικικό δωδεκάθεο. 

Μέσα από τα Πλατωνικά διδάγματα και τα ηθικά αξιώματα, ο Χριστιανισμός έγινε πολύ ευκολότερα αποδεκτός από τους Έλληνες, καθώς τους φάνηκε από την αρχή, ότι η Ορθοδοξία είναι κάτι πολύ οικείο, προς εκείνους. Το αποτέλεσμα ήταν με την εισαγωγή των διδαχών του Πλάτωνα, στον Χριστιανισμό, να έχουμε πολύ μεγάλη εξάπλωση, της νέας και ανερχόμενης θρησκείας στην αυτοκρατορία. Μόνον όσοι ήταν αγράμματοι δεν έγιναν Χριστιανοί, διότι δεν επέτυχαν να διεισδύσουν στα ουσιώδη νοήματα της Χριστιανικής διδασκαλίας. Η αλλαγή του Χριστιανισμού από τον Εβραϊκό, στον Ελληνικό πολιτισμό επέφερε την οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου, του κλασικού πολιτισμού και της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. 

Έξω από την Ελληνική Ορθοδοξία άφησαν οι άγιοι Ιεράρχες, μόνο το δωδεκάθεο, τον Φοινικικό παγανισμό ως ανάξιο του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και της Ορθοδοξίας. Πρόσθεσαν στον Χριστιανισμό μόνον ότι καλό είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός μέσα από τα φιλοσοφικά αξιώματα του Αριστοκλή.  Οι Τρεις Ιεράρχες διέσωσαν ότι πολύτιμο είχε δημιουργήσει η ανθρώπινη διάνοια των Ελλήνων σοφών, συνδυάζοντας το πνεύμα του αρχαίου φωτός, με την διδασκαλία του Χριστού. Η σκέψη των Χριστιανών φιλοσόφων του 4ου αιώνα με βασικούς εκφραστές τον Μ. Βασίλειο, τον Άγιο  Γρηγόριο, (Ναζιανζηνό-Θεολόγο), τον Άγιο Ιωάννη-Χρυσόστομο και τον Άγιο Γρηγόριο (Επίσκοπος Νύσσης), αποτελεί κομβικό σημείο για την ανάπτυξη της Ορθοδόξου πίστεως. Στις διδαχές και στα έργα τους είναι εμφανής η ιδεολογία του Αριστοκλή-Πλάτωνα. Οι Καππαδόκες νεοπλατωνικοί-φιλόσοφοι έρχονται στο πιο καθοριστικό χρονικό σημείο, να διαμορφώσουν και την Ορθόδοξη πίστη.

Την εποχή εκείνη οι όλοι οι μεγάλοι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι διδάσκουν τον Αριστοκλή, έχοντας πάντοτε την αμέριστη υποστήριξη των αυτοκρατόρων. Οι αυτοκράτορες γνωρίζουν προσωπικά τους μεγάλους φιλοσόφους – ρήτορες, τους Αγίους Ιεράρχες και τους στηρίζουν στο επιστημονικό τους έργο. Αυτό ήταν η ενσωμάτωση της Πλατωνικής διδασκαλίας στον Χριστιανισμό. Με την ολοκλήρωση αυτού του μοναδικού στο είδος του φιλοσοφικού-πνευματικού έργου οι Ιεράρχες, μετέτρεψαν τον Ιουδαϊκό Χριστιανισμό σε καθαρά Ελληνικό.  

Αμέσως τότε ο Μέγας Θεοδόσιος τον Μάιο του 381 μ.Χ. θα ανακηρύξει τον Χριστιανισμό σε επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εάν οι αυτοκράτορες ήταν ενάντια στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, δεν θα επέτρεπαν πότε την ενσωμάτωση αυτούσιας της διδασκαλίας του Αριστοκλή-Πλάτωνα, στην Χριστιανική θρησκεία.

Δυστυχώς αποτελεί κοινό μυστικό ότι ένα τμήμα του Ισραηλινού έθνους απαγορεύει στην Ελλάδα να αξιοποιήσει Γεωπολιτικά την ιστορία στα πλαίσια της Εθνικής μας επιβίωσης. Για αυτό έχουμε όλη αυτή την συστηματική πλαστογράφηση της Ελληνικής ιστορίας εδώ και αρκετούς αιώνες. Στον αντίποδα οι Ισραηλινοί αξιοποιούν σε υπερθετικό βαθμό την ιστορία τους. 

(1)Να περάσουμε να δούμε τι αναφέρουν κάποιοι άλλοι συνάνθρωποι μας σχετικά με τις επιστημονικές απόψεις του Μέγα Αριστοκλή σχετικά με τους όμηρο και Ησίοδο : 

Γράφει στην «Πολιτεία» «τούτο (αναφέρεται στο μύθο) που ως το όλον ειπείν ψεύδος, ενί δε και αληθή» (377a). Δηλαδή, το «ψεύδος» είναι οι αλληγορίες και οι συμβολισμοί που δεν θα έπρεπε να εκλαμβάνονται κατά κυριολεξία, και «αληθή» είναι ο αποσυμβολισμός.  Κοιτάζοντας τις μεγαλύτερες μυθικές διηγήσεις, είπα εγώ, θα διακρίνουμε και τις πιο μικρές. Γιατί το καλούπι είναι ασφαλώς το ίδιο κι η επίδραση που ασκούν, και οι μεγάλες και οι μικρές, επίσης η ίδια· ή δεν το νομίζεις; Αυτό το δέχομαι, είπε· δεν καταλαβαίνω όμως ποιους εννοείς όταν λες μεγάλους μύθους. Αυτούς, είπα, που μας έλεγαν ο Ησίοδος κι ο Όμηρος και οι άλλοι ποιητές. Αυτοί έπλεκαν μυθικές ψευδείς διηγήσεις και τις έλεγαν στους ανθρώπους και τις λένε και τώρα. Ποιους μύθους εννοείς, είπε, και τι κακό βρίσκεις σε αυτούς; Αυτό που πρωτίστως και κυρίως πρέπει να κατακρίνει κανείς, ιδίως όταν κανείς δεν ψεύδεται με όμορφο τρόπο. Έχεις ένα παράδειγμα; Όταν λόγου χάριν κάποιος, με όσα λέει, παρουσιάζει άσχημα ό, τι σχετίζεται με τους θεούς και τους ήρωες, δηλαδή ποιας λογής είναι αυτοί, σαν το ζωγράφο που όσα ζωγραφίζει δεν έχουν καμία ομοιότητα με αυτά που θέλει να ζωγραφίσει. Πραγματικά, είπε, σωστό είναι τέτοια πράγματα να τα κατακρίνει κανείς. (377c). 

Ο Πλάτων (428-347 π.Χ.) φυγάδευσε κυριολεκτικά τον Όμηρο από την «Πολιτεία» του, διότι θεώρησε ότι οι ανήθικοί μύθοι για τους θεούς αποτελούν επιζήμια πρότυπα για τους νέους. Τόνισε εμφατικά ότι ο Όμηρος και ο Ησίοδος έπλασαν ψευδείς και ανάξιους μύθους για τους θεούς (Πολιτ. 368Α-383C). Αρνήθηκε ουσιαστικά την πατρώα ειδωλολατρική θρησκεία και προσηλώθηκε στην δική του ιδεατή θεότητα, το «Όντως Όν». Χαρακτηριστικά είναι τα εξής αποφθέγματα του μεγάλου φιλοσόφου, τα οποία προδίδουν τις μονοθεϊστικές αντιλήψεις του: «Ο δή Θεός ημίν πάντων χρημάτων μέτρον άν είη μάλιστα» (Νομ. IV 716e), «Ομοιούσθαι Θεώ» (Πολ. 613Β), «Ο Θεός έχει ταίς χερσίν αυτού τήν αρχήν, το μέσον και το πέρας πάντων των όντων» (Νομ. Δ 713e).

OMAΔΑ ΟΡΘΟΞΟΞΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ https://www.oodegr.com/neopaganismos/filosofoi/theoi1.htm

Ο Πλάτωνας κατά του Ομήρου και του Αισχύλου Αν αυτά που έγραψε ο Πλάτωνας κατά του Ομήρου και του Αισχύλου, τα έλεγε κάποιος Χριστιανός, οι Νεοπαγανιστές θα χάλαγαν τον κόσμο ότι είναι "ανθέλληνας", "σκοταδιστής", "εναντίον της αρχαιοελληνικής τέχνης", "εχθρός του πολιτισμού", και άλλα τέτοια. Για τον Πλάτωνα όμως σιωπούν. Μάλιστα, ενώ οι Παγανιστές ζητούν να διδάσκονται στα σχολεία εντατικά τα μαθήματα για την Ελληνική Μυθολογία, ο Πλάτωνας ζητάει να μη διδάσκονται, επειδή κάνουν κακό στους νέους! Μάλιστα ο Πλάτωνας τα θεωρεί και βλάσφημα για τους "θεούς", για όσα τους φορτώνουν, έστω και αν αυτά είναι συμβολικά!  

Σε αντίθεση με τον Πλάτωνα, στο Βυζάντιο οι Χριστιανοί διδάσκονταν Όμηρο στις σχολές τους...  Ο Πλάτωνας, θεωρούσε την ιδανική του Πολιτεία, απαλλαγμένη από τα αίσχη των πράξεων των "θεών" της αρχαίας Ελλάδος. Μάλιστα γράφει ότι ακόμα και ως συμβολικές, αυτές οι πράξεις είναι απαράδεκτες για να διαβάζονται από τους νέους, γιατί τους ΔΙΑΦΘΕΙΡΟΥΝ. Αλλά ας τα δούμε κατ' ευθείαν από τον Πλάτωνα αυτά:

Οι Χριστιανοί ήξεραν και ξέρουν να εκτιμήσουν την τέχνη του Ομήρου και του Αισχύλου. Ήξεραν και ξέρουν να εκτιμούν τους συμβολισμούς των δύο αυτών καλλιτεχνών. Όμως πολλοί αρχαίοι Έλληνες, αρνούνταν αυτή την τέχνη, γιατί τη θεωρούσαν κακή επιρροή στους νέους, όταν οι αρχαίοι "θεοί", έδιναν τόσο κακά παραδείγματα!  Βέβαια οι Χριστιανοί, δεν έχουν τέτοιο πρόβλημα, γιατί γνωρίζουν, ότι οι αρχαίοι δαίμονες, όχι μόνο αυτά, αλλά και πολύ χειρότερα έκαναν και κάνουν! Και αποδεχόμαστε τους ωφέλιμους συμβολισμούς, ενώ το "ήθος" της αρχαίας θρησκείας και τα έργα των αρχαίων δαιμόνων, είναι για εμάς και τα παιδιά μας, παραδείγματα ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗΝ!

ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΤΑ ΟΜΗΡΟΥ ΚΑΙ ΑΙΣΧΥΛΟΥ https://www.oodegr.com/neopaganismos/pseftotheoi/mythoi1.htm

Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΞΕΝΗΛΑΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΠΑΡΤΗ. 

Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες για να προστατευτούν από τους Φοίνικες-Ιουδαίους εισβολείς που κατέκτησαν την Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα, δημιούργησαν τον Θεσμό της Ξενηλασίας, Εάν ήταν "Ιουδαίοι" όπως ισχυρίζονται οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, δεν θα δημιουργούσαν τον θεσμό της Ξενηλασίας. 

Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες ήταν Έλληνες ανώτερης ποιότητας στον τομέα των πολέμων και των μαχών. Δεν επιθυμούσαν να ηγούνται άλλοι Έλληνες στις μάχες και στις εκστρατείες. Το θεωρούσαν ανάξιο και προσβλητικό για εκείνους. Ήθελαν μόνο εκείνοι να ηγούνται των άλλων Ελλήνων στους πολέμους. Η αρχαία Σπάρτη ήταν σκόπιμα μια κλειστή Ελληνική κοινωνία. Οι Σπαρτιάτες μέσα από νόμους και θεσμούς διαφύλαξαν την γενετική τους ταυτότητα από την Φοινικική-Σημιτική.  

Οι γάμοι στην αρχαία Σπάρτη γίνονταν μόνο μεταξύ Ελλήνων διότι γνώριζαν πολύ καλά ότι εκείνοι ήταν σε θέση να δημιουργήσουν πραγματικούς Έλληνες που θα πολεμήσουν για την πατρίδα. Στα πλαίσια αυτά μεταξύ άλλων υπήρχε ο νόμος της Ξενηλασίας. Σύμφωνα με αυτόν οι Σπαρτιάτες απαγορεύονταν να φιλοξενήσουν ξένους. Για να φιλοξενηθεί κάποιος ξένος στην αρχαία Σπάρτη έπρεπε να πάρει την έγκριση της πολιτείας. Η Ξενηλασία στην αρχαία Σπάρτη απαγόρευε στους Σπαρτιάτες να φιλοξενούν αυθαίρετα ξένους, με σκοπό την προστασία της πολιτικής ασφάλειας και των ηθών της πόλης, απαιτώντας έγκριση της πολιτείας για την είσοδο ή παραμονή ξένων, καθώς οι Σπαρτιάτες φοβούνταν ότι οι ξένοι θα διέφθειραν τους πολίτες και θα αποκάλυπταν κρατικά μυστικά, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη και τον Ξενοφώντα. 

Ο κύριος λόγος ήταν η διατήρηση της μυστικότητας και της ασφάλειας του κράτους, καθώς και η προστασία των Σπαρτιατών από την επιρροή Διονυσιακών δογμάτων που θα θα αλλοιώσουν την Ελληνική ηθική. Πρακτική. Για αυτό οι ξένοι που πήγαιναν στην Σπάρτη συνήθως αποπέμπονταν, μερικές φορές ακόμη και με χτυπήματα, ή έπρεπε να λάβουν ειδική άδεια από την πολιτεία για να παραμείνουν.  Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι η Αθήνα ήταν ανοιχτή σε όλους, σε αντίθεση με την Σπάρτη που εφάρμοζε την Ξενηλασία για λόγους ασφαλείας. Ο Ξενοφών εξηγεί ότι οι Σπαρτιάτες φοβούνταν ότι οι ξένοι θα μπορούσαν να δοκιμάσουν την αρετή των πολιτών τους μέσα από την διάδοση και την εφαρμογή των Διονυσιακών αξιωμάτων. Ο Σπαρτιατικός θεσμός της ξενηλασίας απαγόρευε την παραμονή των ξένων στη Σπάρτη χωρίς ειδική άδεια και έδινε στις αρμόδιες αρχές το δικαίωμα να διώχνουν κάθε ανεπιθύμητο ξένο που θα μπορούσε να βλάψει τα ήθη των Σπαρτιατών με τις ιδέες και τον τρόπο ζωής του.

Η Ξενηλασία υποδηλώνει την απαγόρευση αφίξεων ή την εκδίωξη ξένων από ένα τόπο. Κατά τον Ξενοφώντα, η απαγόρευση εγκαταστάσεως ξένων στη Λακεδαίμονα, η Σπαρτιατών σε ξένη πόλη, υπαγορεύθηκε από την ανάγκη να διατηρήσει η πόλη τον παλαιό αυστηρό χαρακτήρα της και να μη γίνονται μαλθακοί οι Σπαρτιάτες από τις Διονυσιακές  ραδιουργίες, όπως σε άλλες περιοχές της αρχαία Ελλάδας λόγω της Φοινικικής-Σημιτικής εισβολής. Ο Μέγας Αριστοκλής αναφέρει ρητά και κατηγορηματικά και όχι κεκαλυμμένα όπως ο Μεγάλος Ισοκράτης, ότι είναι ενάντια στους Φοίνικες εισβολείς. Για αυτό ύπατος των Φιλοσόφων μας δίδαξε μεταξύ πολλών άλλων ότι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες και δεν γίνεται να τους διοικούν λαθροεπήλιδες. Ο Μέγας Αριστοκλής αναφέρει στο έργο του Μενέξενος, ότι εμείς οι Έλληνες Αθηναίοι δεν είμαστε βαρβαρόμικτοι όπως είναι στην Πελοπόννησο, διότι δεν είμαστε ούτε Κάδμοι, ούτε Δαναοί, ούτε Πέλοπες, ούτε Αίγυπτοι. 

Χαρακτηριστικά αναφέρει στο ίδιο έργο ότι το μίσος μας αυξάνεται εναντίον όλων αυτών των αλλοδαπών, οι οποίοι έρχονται συνέχεια, στην αρχαία Αθήνα. Ο Πλάτωνας αν και γνώριζε τον θεσμό της φιλοξενίας και ότι ο φιλοξενούμενοι είναι ιερά πρόσωπα, εντούτοις διότι στην περίπτωση αυτή είχαμε μαζική εισβολή από την Αίγυπτο, για αυτό αναφέρεται με τόσο μένος εναντίον των αλλοδαπών κατακτητών. 

Ο Μέγας Αριστοκλής δίνει εθνικιστική χροιά στον θεσμό της Ξενηλασίας. Επειδή οι Σπαρτιάτες δεν επιθυμούσαν να μαθαίνουν οι ξένοι τα κρατικά μυστικά και όλα αυτά που  διδάσκουν οι σοφιστές. Για αυτό εκδιώκουν από την πόλη τους ξένους, ακόμη και αν είναι φιλολάκωνες, ούτε επιτρέπουν σε κανένα δικό τους νέο να κατοικήσει σε ξένες πόλεις. Ο Αριστοτέλης κάνει μνεία της Ξενηλασίας στα Πολιτικά (1272 b 15), προσδιορίζοντας ως αιτία την απόσταση που χωρίζει την Σπάρτη από άλλες πολιτείες. Ξενηλασίας γαρ το πόρρω πεποίηκε. Αυτός όμως που καθορίζει το δόγμα της Ξενηλασίας, ήταν ο πατέρας της παγκόσμιας ιστορίας, ο Μέγας Ηρόδοτος. Ο Έλληνας ιστορικός αναφέρει ότι οι Σπαρτιάτες αρνούνταν να έχουν οποιαδήποτε σχέση με ξένους. Ήσαν ξεινισοι απρόσμικτοι. Η ξενηλασία έγινε αυστηρός θεσμός καθώς αυξανόταν ο κίνδυνος φυλετικών προσμίξεων εξαιτίας των Φοινίκων-Ιουδαίων κατακτητών της Πελοποννήσου. 

Η Σπαρτιατική νομοθεσία ενίσχυσε τις απομονωτικές τάσεις των Σπαρτιατών με το να απαγορεύει την εγκατάσταση ξένων χωρίς έγκριση των αρχών (Σπαρτιατική γερουσία). Ολόκληρη η πόλη ήταν ένα στρατόπεδο, όπου διδασκόταν η στρατιωτική τέχνη, την οποία δεν έπρεπε να διδαχτούν και να αξιοποιήσουν οι ξένοι. Οι Σπαρτιάτες διαφύλασσαν τα δικά τους μυστικά καθώς εκεί οφειλόταν οι στρατιωτικές επιτυχίες και η επιβίωση τους. Για αυτό η παραμονή ξένων στην Σπάρτη εγκυμονούσε  κίνδυνο Διονυσιακών αλλοιώσεων, για τα ήθη και τα έθιμα τους. Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες δημιούργησαν τον θεσμό της Ξενηλασίας με σκοπό να μην διαδοθεί στην πόλη τους ο Διονυσιακός πολιτισμός των Φοινίκων όπως έγινε στο Άργος, στις Μυκήνες, στην Κόρινθο και την αρχαία Θήβα. Η εφαρμογή του θεσμού της Ξενηλασίας, ήταν στην δικαιοδοσία των Εφόρων. Αυτοί έδιναν την άδεια εγκαταστάσεως σε ξένους. Εν τούτοις σε περίπτωση που διαισθάνονταν ότι ο ξένος ήταν επικίνδυνος Διονυσιαστής, τότε οι Έφοροι διέταζαν εντός ορισμένου χρόνου απέλαση του. 

Η Σπαρτιατική Πολιτεία τον έκτο αιώνα πριν από την γέννηση του Χριστού, δεν ευνοεί την παραμονή ξένων στην Σπάρτη, και δεν επιτρέπει την διαμονη των Σπαρτιατών εκτός Σπάρτης. Η Κρυπτεία ήταν η αρχαία μυστική υπηρεσία των Σπαρτιατών με βασικό ρόλο την διαδικασία απέλασης για λόγους κρατικής ασφάλειας. Στόχος ήταν αποτροπή κατασκοπείας, δολιοφθοράς και διαδόσεως του Φοινικικού Διονυσιακού πολιτισμού. Ο Σπαρτιατικός νόμος προέβλεπε να παρακολουθούνται οι είλωτες, οι περίοικοι και οι προσωρινά φιλοξενούμενοι-επισκέπτες. για την αποφυγή εξεγέρσεων, προδοσίας στρατιωτικών μυστικών και αποφυγή διδαχής της ερωτικής-Διονυσιακής ελευθεριότητας.  Ο θεσμός της λεγόμενης «ξενηλασίας» προέβλεπε ότι ουδείς ξένος επιτρεπόταν να εγκατασταθεί και να ζήσει στην πόλη για διάστημα αρκετό ώστε να κατασκοπεύσει, να εντοπίσει στρατηγικά σημεία και να διαφθείρει σεξουαλικά τους πολίτες της Σπάρτης. Επιπροσθέτως με βάση τα προαναφερόμενα θα θέσω το πιο σημαντικό επιστημονικό ερώτημα το οποίο δεν έθεσε κανείς σε παγκόσμιο επίπεδο. Γιατί εισέβαλαν οι Φοίνικες-Σημίτες (Ιουδαίοι) στην αρχαία Ελλάδα και κατέκτησαν μεταξύ άλλων και την αρχαία Σπάρτη, εφόσον ήταν ομοεθνείς με τους Σπαρτιάτες ; Εφόσον ήταν αληθές ότι Σπαρτιάτες και Ιουδαίοι προέρχονται από το ίδιο έθνος, δεν θα είχαν κατακτήσει οι Φοίνικες-Σημίτες (Ιουδαίοι), την αρχαία Σπάρτη και δεν θα εφαρμοζόταν ο θεσμός της Ξενηλασίας για να προστατευτούν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες από τους Φοίνικες-Σημίτες εισβολείς.     

Δυστυχώς διαχρονικά ιστορικά ψεύδη και κίβδηλες επιστημονικές εργασίες παρουσιάζουν τους Έλληνες ως "Ινδοευρωπαίους", τους αρχαίους Σπαρτιάτες ως "Ιουδαίους" και τους Φοίνικες Σημίτες ως "Έλληνες" !!! Επιπροσθέτως οι αγράμματοι-αρχαίοι  Έλληνες "ευεργετήθηκαν" από τους Φοίνικες και απέκτησαν αλφάβητο !!! Αυτό όπως διαπιστώσατε με βάση τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα είναι αδύνατον. Αυτό διότι υπήρχε ο θεσμός της Ξενηλασίας. Επιπροσθέτως οι Έλληνες ήταν αυτόχθονες κάτι που μας επιβεβαιώνουν ιστορικά-επιστημονικά ο Μεγάλος Ρήτορας Ισοκράτης και ο σημαντικός παράγοντας του Διονυσιακού πολιτισμού ο Πλούταρχος όπως θα διαπιστώσετε στην συνέχεια της επιστημονικής μου εργασίας. 

Με πληροφορίες από ΕΡΤ  https://lakonikos.gr/epikairothta/item/136528-sti-vasi-tis-filias-spartis-israil-dieksixthi-to-diethnes-synedrio-ston-mystra 

Δεν μπορώ να υποθέσω ότι Δήμαρχος κος Βαλιώτης δεν έχει τίποτα υπ’ όψη του γι’ αυτά και για την τεράστια καμπάνια που τα τελευταία χρόνια κάνει στην Ελλάδα το Ισραήλ. Με λύπη διαβάσαμε ότι ο Δήμος Σπάρτης διοργανώνει σε πολυτελές ξενοδοχείο του Μυστρά, μαζί με δυο οργανώσεις προπαγάνδας της Ισραηλινής πολιτικής “συνέδριο για την αναβίωση της αρχαίας φιλίας μεταξύ Σπάρτης και Ισραήλ”. Ο τίτλος είναι προφανώς ψευδεπίγραφος και αποσκοπεί στην δημιουργία παραπλανητικών συνειρμών, αφού το κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε μόλις το 1948, σαν διάδοχος της βρετανικής κατοχής, από πρόσωπα διαφόρων εθνικοτήτων και προελεύσεων με μόνο συνδετικό μεταξύ τους το θρήσκευμα και τη σιωνιστική ιδεολογία . 

Στο ενημερωτικό δελτίο στην ιστοσελίδα www.sparta-israel.org] αναφέρεται ότι το πανάρχαιον της σπαρτιάτικο - ισραηλινής φιλίας προκύπτει από επιστολή του βασιλιά της Σπάρτης “Areus “ (πιθανώς εννοούν τον Αρύ) προς τους Εβραίους αρχιερείς περί το 300 π.Χ. που κατά δήλωσή τους αναφέρεται στο βιβλίο των Μακκαβαίων. Οι δυο πλην του Δήμου, συνδιοργανωτές αυτοσυστήνονται στην παραπάνω ιστοσελίδα τους ως προμηθευτές «ισχυρών» ομιλητών και πάνελ εν γένει , δηλαδή σε απλά ελληνικά ως προωθητές φιλοϊσραηλινής προπαγάνδας. Οι «ισχυροί» ομιλητές και τα θέματα των ομιλιών τους μέχρι την έναρξη του « συνέδριου» δεν είχαν αναρτηθεί . 

Είναι προφανές ότι το ενδιαφέρον τους δεν βρίσκεται στους ομιλητές και στις αποδείξεις που θα φέρουν για την υποτιθέμενη επιστολή βασιλιά της Σπάρτης σε κάποιο ραβίνο πριν 2.300 χρόνια, αλλά στο να σύρουν τον Δήμο Σπάρτης σε μια επικοινωνιακή επιχείρηση καλλιέργειας φιλικών αισθημάτων προς την πιο ρατσιστική και εγκληματική κρατική υπόσταση της εποχής μας. Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι το Ισραήλ από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του το 1948, διεξάγει ένα αμείλικτο πόλεμο εξόντωσης του Παλαιστινιακού λαού που κατέκτησε και υποδούλωσε. Αυτό είναι έγκλημα πολέμου. Ότι είναι μία από τις τρείς χώρες στον κόσμο που δεν έχουν Σύνταγμα (γιατί δεν θέλει να αναγνωρίσει ανθρώπινα και πολύ περισσότερο πολιτικά δικαιώματα στους υπόδουλους), δεν έχει επίσημα καθορισμένα σύνορα (γιατί θα έπρεπε να προσδιορίσει τι είναι οι περιοχές που κατέκτησε στους διάφορους πολέμους, επικράτειά του ; κατεχόμενα; έδαφος άλλου κράτους ; και να εξηγήσει τι έρεισμα έχουν στο διεθνές δίκαιο οι διαρκείς βομβαρδισμοί , αποκλεισμοί και επιχειρήσεις εξόντωσης όσων ζουν σε αυτές) . 

Με πρόσφατο νόμο έγινε το πρώτο κράτος που στον 21ο αιώνα μ.Χ. θεσμοθέτησε επίσημα απαρτχάιντ. Είναι το μόνο κράτος στον πλανήτη που είναι επισήμως θεοκρατικό. Με νόμο απονέμει ιδιότητα πολίτη μόνο σε πιστούς συγκεκριμένης θρησκείας. Θεωρεί δικαίωμά του εκτελεί πολίτες άλλων κρατών ακόμη και επιστημόνων και να βομβαρδίζει κατά βούληση γειτονικές του χώρες. Κοντολογίς πρόκειται για μια διαρκή προσβολή όχι μόνο του διεθνούς δικαίου αλλά της ίδιας της έννοιας του ανθρώπινου πολιτισμού.  

Το κράτος του Ισραήλ προφανώς δεν αντλεί την θρασύτητα για μια τόσο επιθετική πολιτική στο εσωτερικό και το εξωτερικό του, από τα λίγα εκατομμύρια του εβραϊκού πληθυσμού του. Ένας πληθυσμός που παραμένει ανομοιογενής και σε μεγάλο ποσοστό προσωρινός. Επίσης η δύναμη του Ισραήλ δεν προέρχεται από το σχετικά μικρό έδαφος που έχει κατακτήσει, ούτε από την δοτή οικονομική και στρατιωτική ισχύ του. Αυτό που του επιτρέπει αυτή τη συμπεριφορά είναι ο ανατεθειμένος ρόλος του προκεχωρημένου φυλακίου των συνολικών δυτικών συμφερόντων στην Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο, του εργαλείου που κάνει τη βρώμικη δουλειά, αυτή που στην εποχή μας δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν ευθέως οι δυτικές δυνάμεις. 

Η αξία του δεν είναι συγκρίσιμη με άλλα προτεκτοράτα της δύσης στην περιοχή, γιατί δεν αποτελείται από ιθαγενείς, αλλά από δυτικούς, κυρίως αγγλοσαξωνικής προέλευσης και παιδείας. Είναι μια βάση του δυτικού κόσμου σε μια θάλασσα επικίνδυνων ιθαγενών. Σ’ αυτό έγκειται η ανυπέρβλητη στρατηγική σημασία του για τη Δύση.  Δεν μπορώ να υποθέσω ότι Δήμαρχος κος Βαλιώτης δεν έχει τίποτα υπ’ όψη του γι’ αυτά και για την τεράστια καμπάνια που τα τελευταία χρόνια κάνει στην Ελλάδα το Ισραήλ με την αποφασιστική στήριξη της πρεσβείας των ΗΠΑ, ξοδεύοντας άπειρα χρήματα, για τη συσκότιση των εγκλημάτων του και τον εξωραίσμό του με επικλήσεις των αρχαίων εβραίων, άσχετων φυσικά με το σημερινό ρατσιστικό κρατικό μόρφωμα, του ευρωπαϊκού αντισημιτισμού και με την επικοινωνιακή εκμετάλλευση της συστηματικής εξόντωσης εβραίων όπως και πολλών άλλων από τους Ναζί. 

Το έστω και πριν δεκαετίες πέρασμά του κ. Δημάρχου από τις τάξεις της ελληνικής αριστεράς αποκλείει το ενδεχόμενο άγνοιας. Το ίδιο ισχύει και για τους δημοτικούς του συμβούλους που αδιαμαρτύρητα δέχονται την συμμετοχή του δήμου που διοικούν σε τέτοιες προσβλητικές για την περιοχή μας καμπάνιες.  Δυστυχώς, οι δημοτικοί μας άρχοντες, ευθυγραμμίζονται με την μεταστροφή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας που επέβαλαν οι κκ Τσίπρας και Κοτζιάς, σε βάρος των κρατικών μας συμφερόντων. 

Η σημερινή κυβέρνηση, σε βαθμό που ούτε ή χούντα είχε τολμήσει, μας έχει μετατρέψει σε απλό προωθητή των αμερικανικών επιδιώξεων στην περιοχή με κίνδυνο να υποστούμε διάφορα αντίποινα ή και εμπλοκής σε πολεμικές περιπέτειες. Το χειρότερο αυτής της επικίνδυνης μεταστροφής είναι ότι έχουμε μετατραπεί σε στρατιωτική ενδοχώρα του Ισραήλ και σύμμαχος κάθε δικτάτορα ή μαριονέτας που έχουν εγκαταστήσει οι ΗΠΑ στη περιοχή ( π.χ. του στρατηγού Αλ Σίσι στην Αίγυπτο , του Ποροσένκο στην Ουκρανία κοκ.). 

Οι όποιες υποσχέσεις για «επενδύσεις» ή για χρηματοδοτήσεις από τους προωθητές της Ισραηλινής πολιτικής δεν μπορούν να γίνονται πρόσχημα για την καταστροφή των παραδοσιακών μας δεσμών με λαούς και κράτη και συμμετοχή σε νεοαποικιοκρατικά εγκλήματα που είναι βέβαιο ότι θα καταλήξουν άδοξα και θα μας συμπαρασύρουν στην κατάρρευσή τους. Γι' αυτό οι δήμοι πρέπει τουλάχιστον να μείνουν μακριά από τις επικοινωνιακές επιχειρήσεις στήριξης πολιτικών όχι απλά πολύ άδικων αλλά και επικίνδυνων για τον Ελληνικό λαό.  *Δημότης Σπάρτης, Δικηγόρος Αθηνών.

https://www.notospress.gr/apopseis/story/37985/psevdepigrafi-i-arxaia-filia-spartis-israil

Διαβάζουμε σχετικά με τον δήμο Σπάρτης και τα επικίνδυνα ανθελληνικά του παιχνίδια σε περίοδο υβριδικού πολέμου :  

Επάνω στην βάση της φιλίας Σπάρτης-Ισραήλ διεξήχθη το διεθνές συνέδριο στον Μυστρά. Tο διήμερο 2-3 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Παλαιολόγιο Μυστρά, το διεθνές συνέδριο «Σπάρτη – Ισραήλ: Αναβίωση μιας Αρχαίας Φιλίας». Το συνέδριο φιλοξενήθηκε στο ξενοδοχείο “Mystras Grand Palace” με συνδιοργανωτές τον Δήμο Σπάρτης, τη διεθνή οργάνωση Μπενέ Μπερίτ και το Ελληνικό Μπενέ Μπερίτ, καθώς και το Ινστιτούτο Ελληνο-Ισραηλινής Συνεργασίας.  

Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη βάση μιας αρχαίας φιλίας ανάμεσα στη Σπάρτη και το Ισραήλ και στην περαιτέρω προώθηση της συνεργασίας σε παγκόσμιο ορίζοντα, παρουσία σημαντικών προσωπικοτήτων από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Ελλάδα. Σκοπός του συνεδρίου ήταν η βαθύτερη γνωριμία και συνεργασία μεταξύ των δύο λαών, ως συνέχεια της ιστορικά καταγεγραμμένης φιλίας μεταξύ της Αρχαίας Σπάρτης και του Ισραήλ. Τιμώμενο πρόσωπο ήταν ο κ. Ντανιέλ Μαριάτσιν αντιπρόεδρος του Παγκόσμιου Οργανισμού B’nai B’rith με έδρα την Ουάσιγκτον.  

Ομιλίες και χαιρετισμούς απηύθυναν μεταξύ άλλων ο κ. Βίκτωρ Μπάτης πρόεδρος B’ nai B’rith Ελλάδος, ο κ. Άγγελος Κολοτούρης πρόεδρος Ινστιτούτου Ελληνο-Ισραηλινής Συνεργασίας, ο Δήμαρχος Σπάρτης Ευστάθιος Βαλιώτης, ο κ. Νόα Χαχάμ καθηγητής ιστορικός, ο ειδικός γραμματέας Πολιτισμικής Διπλωματίας Υπουργείου Εξωτερικών Ευστάθιος Λιάντης, ο διδάσκων Διεθνών Σχέσεων στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Γιώργος Τζογόπουλος και η ιστορικός –αρχαιολογος κ. Λαμπροπούλου.  Για την υλοποίηση του συνεδρίου ένωσαν τις δυνάμεις τους ο Παγκόσμιος Οργανισμός B’nai B’rith, το Ινστιτούτο Συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ και ο Δήμος Σπάρτης.  

Η καταγεγραμμένη φιλία μεταξύ της Αρχαίας Σπάρτης και του λαού του Ισραήλ προσδιορίζεται περίπου στο 300 π.Χ., τότε που ο βασιλιάς Αρεύς της Σπάρτης, έστειλε επιστολή στους Αρχιερείς της Ιερουσαλήμ και πρότεινε μια φιλική συμμαχία μεταξύ των δύο λαών. Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου έγιναν επιστημονικές ανακοινώσεις για την αρχαία αυτή φιλία, αν πρόκειται για μύθο ή πραγματικότητα και για την παρουσία του εβραϊκού λαού στην ευρύτερη περιοχή της Σπάρτης.  Ο κύκλος των ομιλιών του συνεδρίου έκλεισε με την ομιλία του καθηγητή του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Παναγιώτη Λιαργκόβα. Ο πρώην επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή αναφέρθηκε στις προοπτικές της Ελληνικής οικονομίας μετά την κρίση. Το «παρών» μεταξύ άλλων, έδωσαν ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Αντιστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής, ως εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΕΘ, η αντιπεριφερειάρχης Λακωνίας Αδ. Τζανετέα, ο δήμαρχος Σπάρτης Ευ. Βαλιώτης, καθώς και άλλοι εκπρόσωποι της περιφερειακής και δημοτικής αρχής και άλλων φορέων του νομού."  

Είναι θλιβερό όμως στην οργανωμένη παραποίηση της Ελληνικής ιστορίας στα πλαίσια του υβριδικού πολέμου συμμετέχουν αρκετοί μέτοχοι του Διονυσιακού πολιτισμού. Στα βιβλία των Μακκαβαίων, στην Παλαιά Διαθήκη και από  έναν βασιλιά της Σπάρτης "επιβεβαιώνεται" ότι οι Σπαρτιάτες ήταν φυλετικά Ισραηλίτες, καταγόμενοι από τον Αβραάμ !!!  Επίσης στο επίμαχο άρθρο διαβάζουμε ότι οι Φοίνικες δεν ήταν Σημιτικής καταγωγής !!! Αυτό είναι εντελώς αντιεπιστημονικό καθώς όλοι γνωρίζουμε ότι ήταν Φοινικικής προελεύσεως. 

https://orthodoxoiorizontes.gr/Eguklopaideia/Laoi_kai_fules/Foinikes.htm

Ακόμη και ο στυλοβάτης του Διονυσιακού πολιτισμού στην αρχαία Ελλάδα (Όμηρος) παρουσιάζει τους Φοίνικες ως σημαντικούς ναυτικούς, εμπόρους-τεχνίτες, αναξιόπιστους, πονηρούς και διακινητές προϊόντων και ανθρώπων !!! Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε τι αναφέρουν τα επίμαχα άρθρα :  

"Είναι δυνατόν να υπήρχε αδελφική σχέση ανάμεσα στους Σπαρτιάτες και τους Ιουδαίους; Και όμως, ο ίδιος ο βασιλιάς της Σπάρτης Αρέας ή αλλιώς Αρείος (309 – 264 π.Χ.) σε επιστολή του προς τον μέγιστον αρχιερέα των Ιουδαίων Οινία (αλλιώς Ονία), αναφέρει ότι «από την ίδια γενιά κατάγονται Ιουδαίοι και Λακεδαιμόνιοι, κατευθείαν από τον Άβραμον ( Αβραάμ)», σύμφωνα με ένα «ιερό κείμενο». 

Ο Αρείος τονίζει στην ίδια επιστολή ότι «εφόσον ήμαστε αδέλφια, δίκαιο είναι να νεμόμαστε εμείς τα δικά σας, και τα δικά μας να τα έχουμε κοινά με σας».Εκ πρώτης όψεως, η κοινή καταγωγή Ιουδαίων και Σπαρτιατών που προβάλλει ο Αρείος φαίνεται να αποτελεί δικό του εφεύρημα, προκειμένου να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Ιουδαίων σε επικείμενη σύγκρουση. Δεν ζητά εν τούτοις άμεσα πολεμική βοήθεια, αλλά προτείνει περι έργων κοινοκτημοσύνη στα αγαθά, μια πρόταση πρωτάκουστη, θα έλεγα, για τα δεδομένα της εποχής. 

Στην Παλαιά Διαθήκη πάντως, αναφέρεται η απερίφραστη εκ μέρους των Ιουδαίων αποδοχή της πρότασης του Άρειου: Η ύπαρξις (τα υπάρχοντα) υμών ημίν έσται, και τα ημών υμίν» («Μακκαβαίων Α΄, κεφ. 12, 22). Η σχέση Ιουδαίων-Σπαρτιατών έχει συνέχεια. Το 168 π. Χ. επὶ Αντίοχου Δ΄ (175 – 163 π. Χ. ο μέγιστος αρχιερέας των Ιουδαίων Ιάσων, μισητός από το λαό του γιατί μεταξύ άλλων είχε ασπαστεί συνήθειες και επιβάλλει σύμβολα ξένα προς την Ιουδαϊκή θρησκεία, εξορίζεται από τα Ιεροσόλυμα και καταφεύγει στην αδελφή πόλη Σπάρτη (Μακκαβαίων Β, κεφ 5, 9). 

Τέλος το 145 π. Χ. όταν οι Ρωμαίοι έχουν κατακτήσει την Ελλάδα, ο μέγιστος αρχιερέας των Ιουδαίων Ιωνάθαν στέλνει πρεσβεία στην Ρώμη για ανανέωση της φιλίας και της συμμαχίας του με τους Ρωμαίους. Ταυτόχρονα στέλνει επιστολή στους Σπαρτιάτες, η οποία αρχίζει ως εξῆς: «Ιωνάθαν αρχιερέας, η γερουσία του έθνους και οι ιερείς και ο λοιπός δήμος των Ιουδαίων Σπαρτιάταις τοις αδελφοίς χαίρειν». 

Σε συνέχεια υπενθυμίζει στους Σπαρτιάτες την παλιά επιστολή του βασιλέως Αρείου και τους δεσμούς φιλίας των δύο λαών, η οποία είναι σύμφωνη και μὲ τα «ιερά βιβλία» των Ιουδαίων, τονίζοντας ότι οι Ιουδαίοι δεν παραλείπουν να μνημονεύουν τους Σπαρτιάτες στις γιορτές, τις καθημερινές θυσίες και τις προσευχές τους. 

Οι ίδιοι οι Ιουδαίοι έχουν δοκιμάσει πολλές πικρίες και ταλαιπωρίες από πολέμους συνεχίζει ο Ιωνάθαν, αλλά δεν θέλησαν ποτέ να ενοχλήσουν τους φίλους και συμμάχους τους Σπαρτιάτες, γιατί οι ίδιοι έχουν «την εξ ουρανου βοήθειαν» (Ιώσηπος Ιουδαϊκές αρχαιότητες, 13 163 -166. Μακκαβαίων Α, 12, 2 – 23). Εκπλήσσει ομολογουμένως η ειλικρινής αυτή έκφραση συναισθημάτων συγγένειας και φιλίας εκ μέρους των Ιουδαίων προς τους Σπαρτιάτες, σε μια φάση μάλιστα της ιστορίας τους, κατά την οποία δεν φαίνεται να είχαν ανάγκη από την πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη της Σπάρτης απέναντι στους Ρωμαίους.  

Σε σχέση με τα παραπάνω άξιο μνείας είναι το γεγονός ότι κατά την Ελληνιστική περίοδο οι Ιουδαίοι της Αιγύπτου δύσκολα διακρίνονταν από τους Έλληνες, ιδιαίτερα όσον αφορά την γλώσσα. Ορισμένοι μάλιστα Ιουδαίοι σε ένα  κατάλογο εισφορών του 3ου αι. π. Χ. απὸ τὴν κώμη Τρικώμια της Αρσενοίτιδος στην Αίγυπτο, εμφανίζονται ως Έλληνες καθώς αγαπούσαν την Ελληνική παιδεία  

Η παράδοση και ἡ πίστη για κοινή εξ Αβραάμ καταγωγὴ των δύο λαών είναι άγνωστο το πως προήλθε. Το «ιερό βιβλίο» των Σπαρτιατών, που διέσωζε αυτήν την παράδοση, δεν υπάρχει δυστυχώς. Ο Ηρόδοτος πάντως , (4. 147 – 149) μαρτυρεί ότι ο Λάκων Θήρας καταγόταν απευθείας από τον Φοίνικα Κάδμο, για αυτό και οι πρώτοι Φοίνικες κάτοικοι του νησιού δέχτηκαν τον Θήρα αμένως και τον λάτρεψαν ως ήρωα οικιστή. Στο γνωστό «ιερό βιβλίο» των Ιουδαίων την Παλαιά Διαθήκη, ο Κεδμά, που ενδεχομένως ταυτίζεται με τον Καδμο, είναι ένας από τους δώδεκα γιους του Ισμαήλ, γιου του Αβραάμ από την Αιγυπτία παιδίσκη γαρ (Γένεσις, κεφ. 16 21, 15).  Δεν έχω την πρόθεση να επιδοθώ σε ξεπερασμένους ετυμολογικούς ακροβατισμούς ή σε πολύπλοκους συλλογισμούς, για να απορρίψω τον ισχυρισμό ότι ὁ Κάδμος και οι Φοίνικές του δεν ήταν Σημίτες, αλλὰ ινδοευρωπαϊκός λαός, που έφτασε στη Βοιωτία από την Ήπειρο(!) 

Η ιστορία αναφέρει τον Κάδμο ως Φοίνικας, μια παράδοση που για τους Έλληνες, έως και την ύστερη αρχαιότητα, δεν ήταν παραμύθι, αλλὰ ιστορικὴ πραγματικότητα. Στα αρχαϊκά χρόνια παρατηρείται μια τάση μεταξὺ των ισχυρών βασιλικών οίκων της εποχῆς, που θέλει οι γενάρχες των βασιλικών οικογενειών να κατάγονται ή να έρχονται από την Ανατολή. 

Όπως η οικογένεια των Περσειδών από τό Άργος είχε γενάρχη της το Δαναό, που ήλθε από την Ανατολή, έτσι και οἱ Θηβαίοι τιμούσαν ως γενάρχη τους τον Κάδμο γιο του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, που ήλθε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη, εγκαταστάθηκε στην Θήβα και συνέβαλε στην γένεση των λεγόμενων Σπαρτών από τα δόντια του δράκοντα 5. Κατά τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ένωνε τους Θηβαίους με τους Φοίνικες.  Οι Φοίνικες ήταν Ιουδαίοι. Στην Βίβλο, οι άνθρωποι που κατοικούσαν στη στενη λωρίδα γης, την Παλαιστίνη καθώς και στην ενδοχώρα της κατά την εποχή του Χαλκού, ονομάζονταν Χαναναίοι. Ήταν Σημίτες όπως και οι Ιουδαίοι και μιλούσαν την ίδια σημιτική γλώσσα, έστω και αν στη Γένεση (κεφ. Θ, 18), ο Χαναάν, από τον οποίο υποτίθεται ότι πήραν το όνομά τους οι Χαναναίοι, φέρεται ως γιος του Χαμ και όχι του Σημ, από τον οποίο καταγόταν ο Αβραάμ. 

Ο Αβραάμ μὲ τὴν γυναίκα του Σάρα κατοίκησαν άλλωστε «εις γην Χαναάν». Χαναάν σημαίνει «χώρα της πορφύρας, το όνομα δηλαδή προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. Στις επιστολές της Αμάρνα του 14ου αιώνα π. Χ. οι κάτοικοι της Χαναάν αποκαλούνται «Kinanuh» ή «kinahhu», δηλαδή Χαναναίοι, «Πορφυροί». 

Το ὄνομα Φοίνικες (πορφυροί) δόθηκε στους Χαναναίους από τους Μυκηναίους (Φιλισταίους), οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές σχέσεις με τους λαούς της παράκτιας ζώνης της Παλαιστίνης και είχαν μόνιμα εγκατασταθεί εκεῖ. Για παράδειγμα αναφέρω τον γίγαντα Γολιάθ που ήταν Φιλισταίος, δηλαδή Μυκηναίος κάτοικος της Παλαιστίνης. Οι Φιλισταίοι–Μυκηναίοι μεταφράζοντας στην δική τους γλώσσα την  Σημητική λέξη Kinanuh (Χαναάν), ονόμασαν τους Σημίτες συγκατοίκους τους τῆς Παλαιστίνης Φοίνικες. Η Φοινίκη ονομαζόταν και Χνα (Χαναάν), σύμφωνα με τον Στέφανο Βυζάντιο. Κατά την περίοδο των μαζικών μετακινήσεων και εισβολών οι Χαναναίοι έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της γης τους και αναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς τα ορεινά ενδότερα της Παλαιστίνης για να χρησιμοποιήσουν την ξυλεία του Λιβάνου, που αποτελούσε και κύρια πηγή της ναυτικής οἰκονομίας τους. 

Ἡ μεγάλη ακμή τους τοποθετείται στα γεωμετρικὰ και τὰ ἀρχαϊκὰ χρόνια. Στην Βίβλο ονομάζονται συχνά και Σιδώνιοι. Οι Ιουδαίοι εισέβαλαν σταδιακά στην Παλαιστίνη και δεν την κατάκτησαν ολόκληρη παρά μόνο αργότερα, στα χρόνια του βασιλιά Σολομόντα. Πόλεις όπως η Χαζόρ για παράδειγμα, παρέμειναν στα χέρια των Χαναναίων για πολλούς αιώνες. Παρατηρούνται ωστόσο κοινά πολιτιστικά στοιχεία μεταξύ των δύο λαών. Χαναναίων και Ἰουδαίων οι οποίοι ανήκαν στην ίδια φυλετική οικογένεια. Και το εβραϊκό αλφάβητο όπως το ελληνικό κατάγεται από το φοινικικό όπως πιστεύουν καθηγητές και ερευνητές.  

Ο Κάδμος ήταν Φοίνικας σύμφωνα με την Ελληνική ιστορία, δηλαδή Χαναναίος. Ο Κεδμά ένας από τους δώδεκα γιους του Ισμαήλ (γιου της Αιγύπτιας Άγαρ), οι οποίοι είχαν γεννηθεί στην Χαναάν και χαρακτηρίζονται στην Βίβλο οι «κατά έθνη άρχοντες», θα μπορούσε να ταυτισθεί κατά τη γνώμη μας με τον Κάδμο. Η συγγένεια επομένως των Σπαρτιατών με τους Ιουδαίους φαίνεται ότι είχε καλλιεργηθεί πολὺ πριν την περίοδο της βασιλείας του Αρείου, τον 3ο αἰ. π. Χ.  Οι γάμοι και οι επιμιξίες, κατά την εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου, μεταξὺ των συγκατοικούντων Ιουδαίων, Φοινίκων ( Χαναναίων), Αιγυπτίων Σύρων και Φιλισταίων δεν ήταν σπάνιοι. Γάμοι μάλιστα ανάμεσα σε βασιλικά γένη Φοινίκων και Ιουδαίων μαρτυρούνται αρκετοί. 

Δεν ἀπαγορεύονταν τότε αυστηρὰ οι μικτοὶ γάμοι, όπως συνέβη αργότερα στα χρόνια του Δαυίδ, ο οποίος επέτυχε την ένωση των φυλών του Ισραηλ και συνέβαλε στην διαμόρφωση της εθνικής τους ταυτότητας, επιβάλλοντας αυστηρούς κανόνες και απαγορεύσεις για να σφυρηλατήσει την συνοχή τους.  Ενδιαφέρον για τη στενή σχέση των Ιουδαίων και των Φοινίκων του Κάδμου, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν, σύμφωνα με  στην Θήβα την ύστερη εποχή του χαλκού, είναι η μαρτυρία του Στέφανου Βυζάντιου στην λέξη Ιουδαία: «ως δε Κλαύδιος Ιούλιος, από Ουδαίου Σπαρτών, ενός εκ Θήβης μετά Διονύσου εστρατευκότος, το εθνικόν Ιουδαίους, τινές δεΙδουμαίους φασίν»10. 

Ο ίδιος λεξικογράφος για τους Ιδουμαίους (Ιουδαίους) σημειώνει τα εξῆς: «Ιδουμαίοι, έθνος Εβραίων, απὸ αδώμου (άδωμα γαρ οι Εβραίοι το ερυθρό καλούσι) ότι ξανθόν βρώμα δους αυτώ ο αδελφός τα πρωτεία ειλήφει». Το ερυθρό λοιπόν χρώμα της πορφύρας είναι αυτό που χάρισε το όνομα στους κατοίκους της γης αὐτῆς, όχι μόνο τους Χαναναίους και τους Φοίνικες, αλλά και τους Ιουδαίους. 

Για το όνομα Εβραίοι ο Στέφανος Βυζάντιος σημειώνει ότι ονομάζονται έτσι «από Αβράμωνος, ως φησί Χάραξ». Ο Αβράμων του Στέφανου Βυζάντιου και ο Άβραμος του ιστορικού Ιωσήπου ταυτίζονται βεβαίως με τον Αβραάμ της Παλαιάς Διαθήκης, όπως αποδίδεται το όνομά του στην ελληνική μετάφραση των εβδομήκοντα. Ο Κάδμος με τους Φοίνικες έφτασε στη Θήβα γύρω στο 1510 π.Χ., στην πρώιμη δηλαδή Μυκηναϊκή περίοδο 12. Στην πορεία του, από την Φοινίκη για τη Θήβα με πλοία πέρασε από το νησί Καλλίστη, που αργότερα ονομάστηκε Θήρα, και την εποίκησε με Φοίνικες, αφήνοντας επικεφαλής τον Φοίνικα ακόλουθό του Μεμβλίαρον (Ηρόδοτος 4. 147 – 149)13. 

Οι Φοίνικες μεταξὺ άλλων μετέφεραν και την συριακής προέλευσης λατρεία της Αφροδίτης Αστάρτης στην Κύπρο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπως την Αθήνα, τα Κύθηρα και πιθανώς την Κόρινθο και τη Θήβα (Ηρόδοτος, Ι. 105. Παυσανίας, 1. 14. 7, 2. 5. 1 και 9. 16. 3)." 

Mια πολύ ενδιαφέρουσα εργασία έχουμε από τον καθηγητή Bremme ο οποίος αν και μέτοχος του Διονυσιακού πολιτισμού εκφράζει αμφιβολίες σχετικά με την "συγγένεια" αρχαίων Σπαρτιατών και Ισραηλιτών.  Διαβάζουμε σχετικά με το θέμα σε άλλη ιστοσελίδα τα εξής πολύ ενδιαφέροντα : "Με τη παρούσα μετάφραση του κειμένου του Jan N. Bremmer σχετικά με την σχέση των Σπαρτιατών με τους Εβραίους, συνεχίζουμε την καταγραφή της τοπικής ιστορίας της περιοχής της Λακωνίας και μάλιστα με ιστορικά στοιχεία που μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Η μετάφραση αυτή θα συμπεριληφθεί εκτός από τον «Φάκελο Λακωνική Ιστορία», που για χρόνια τώρα καταγράφει πολύτιμα στοιχεία σχετικά με την τοπική ιστορία, και στο αρχείο μεταφράσεων του Shades Magazine. Η μετάφραση αυτή είναι η τρίτη στη σειρά που αφορά την Εβραϊκή παρουσία στη Λακωνία, μπορείτε να βρείτε τις δύο προηγούμενες εδώ. Την μετάφραση του κειμένου επιμελήθηκε η σ. Β.Κ.

Του JAN N. BREMMER*. Σε μία μελέτη για τον Αβραάμ και τα έθνη, δεν θα μπορούσε να λείπει ένα κεφάλαιο για την σχέση μεταξύ Σπαρτιατών και Εβραίων και είναι δύσκολο να φανταστούμε πιο παράταιρους συγγενείς των Εβραίων από τους Σπαρτιάτες.  Οι δεσμοί μεταξύ των δύο λαών αυθεντικοί ή μη, αναλύονται συχνά και η δική μου συνεισφορά θα εστιάσει στην συζήτηση γύρω από την πιο πρόσφατη βιβλιογραφία, πιο συγκεκριμένα γύρω από τις μελέτες των Momigliano, Eric Gruen και  Christropher Jones. Δεν έχουν προκύψει νέα αρχεία από τημ διαμάχη σχετικά με την σχέση που ξεκίνησε τον 18οαιώνα, αλλά μία φρέσκια ματιά μπορεί να προσφέρει νέες προοπτικές, όπως ευελπιστώ να αναδείξω.

Η πλέον πρώιμη αν και έμμεση πηγή για μία Εβραιο-σπαρτιατική σχέση μπορεί να εντοπιστεί στην πραγματεία του Εκαταίου του Αβδηρίτη «Αιγυπτιακά». Αυτό είναι επίσης το παλαιότερο σωζόμενο έργο για τους Εβραίους στην ελληνική γραμματεία, ακόμα κι αν γνώση γι αυτούς μπορούσε να εντοπιστεί και στους Περιπατητικούς κύκλου. Πιθανόν ο Εκαταίος να έγραψε την πραγματεία του για την Αίγυπτο γύρω στο 315 πΧ5. 

Προφανώς και υπήρχαν Εβραίοι στην Αίγυπτο για πολλούς αιώνες, αλλά μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου από τον Μεγάλο Αλέξανδρο και η παγίωση της ισχύος του από τον Πτολεμαίο Α’ παρατηρήθηκε μία μεγάλη εισροή Εβραίων μεταναστών, στρατιωτική και όχι μόνο. Ο Εκαταίος, ο οποίος μετέβη στην Αίγυπτο μετά από προτροπή του Πτολεμαίου, πρέπει να συνάντησε κάποιους από αυτούς τους Εβραίους στην Αλεξάνδρεια. Θα πρέπει να ξεχώριζαν μέσα στην αιγυπτιακή κοινωνία ως άνθρωποι που ήταν ξεκάθαρα μη-Αιγύπτιοι και μη-Έλληνες. 

Ο Shaye Cohen έχει εγείρει την ερώτηση: «Πώς καταλαβαίνεις έναν αρχαίο Εβραίο από την όψη του;» Η απάντηση σίγουρα θα ποικίλει από την γεωγραφία, όμως είναι ξεκάθαρο από πάπυρους ότι οι Εβραίοι στην Αίγυπτο συχνά περιγραφόταν ως «μελί», πράγμα το οποίο δεν προκαλεί έκπληξη αφού οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι δεν είχαν ασυνήθιστα σκουρόχρωμη όψη7.

Παρόλα αυτά ο Εκαταίος δεν ξεχώρισε φυσικά χαρακτηριστικά ούτε περιέγραψε τι είδε στην Αίγυπτο, αλλά επικεντρώθηκε περισσότερο στην κατάσταση στην Παλαιστίνη. Στην συζήτηση του, η οποία έφτασε στα χέρια μας χάρη σε ένα απόσπασμα του Διόδωρου Σικελιώτη (40.3), περιγράφει πώς οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν από την Αίγυπτο, αλλά επανοργανώθηκαν στην Παλαιστίνη κάτω από τις εντολές του Μωυσή, στη σοφία και το κουράγιο του οποίου αποδίδει την τρέχουσα κατάσταση της χώρας και της νομοθεσίας. Για τον σκοπό μας, ακολουθεί η πιο ενδιαφέρουσα παρατήρηση.

Ο νομοθέτης Μωυσής άφησε πολλούς κανόνες σχετικά με την στρατιωτική εκπαίδευση, την εξάσκηση του θάρρους των νέων, την αντοχή και εν συντομία, την ανοχή κάθε είδους κακουχίας. Επιπλέον ηγήθηκε επιδρομών ενάντια σε γειτονικές φυλές και χώρισε τις μεγάλες εκτάσεις γης που είχε κερδίσει σε οικόπεδα. Έδωσε πολλά ισομερή σε συνηθισμένους ανθρώπους, αλλά μεγαλύτερα στους ιερείς, ώστε να μπορούν να απολαμβάνουν μεγαλύτερα εισοδήματα και κατά συνέπεια να εκτελούν την υπηρεσία του Θεού χωρίς διακοπές και περισπασμούς. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι απαγορευόταν να πουλήσουν τα οικόπεδα τους σε περίπτωση που κάποιος οδηγούταν από την απληστία στην αγορά πολλών καταπίεζε τους φτωχούς και προκαλούσε μείωση του πληθυσμού (Διοδ. Σικ. 40.30.6-7, μτφ. Jones, Loeb, ελαφρώς προσαρμοσμένο)

Τα διάφορα χαρακτηριστικά προσομοιάζουν έντονα στην κατάσταση στη Σπάρτη, ακόμα και αν δεν αναφέρεται το όνομα. Η ομοιότητα δεν μπορεί να είναι τυχαία και έχει παρατηρηθεί αρκετές φορές, όμως ο λόγος αυτής της σύγκρισης έχει μελετηθεί ανεπαρκώς μέχρι σήμερα. Η πηγή του Εκαταίου για τους Εβραίους πρέπει να είναι διττή. Από τη μία μπορούμε να διακρίνουμε την επιρροή των Αιγυπτίων πιθανότατα των ιερέων, που ήταν υπεύθυνοι για την αρχή της καταγραφής του Εκαταίου, όπου αφηγείται την εκδίωξη των Εβραίων από την Αίγυπτο. Από την άλλη πρέπει να υπάρχουν Εβραίοι με μία πολύ πιο συμπονετική προοπτική στην ιστορία τους. Αυτό είναι ξεκάθαρο από το γεγονός ότι ο Εκαταίος παραπέμπει στην Τόρα, όπως λέει στο τέλος της ανάλυσης του: «Στο τέλος των Νόμων τους υπάρχει ακόμα καταγεγραμμένο ότι ο Μωυσής απηύθυνε αυτά τα λόγια στους Εβραίους αφότου τα άκουσε από τον Θεό» (Διοδ. Σικ. 40.3.6). 

Η ρήση αυτή δεν είναι κυριολεκτική, αν και φαίνεται να υπάρχει στο Δευτερονομικό (29:1), είναι όμως δύσκολο να φανταστούμε έναν Αιγύπτιο ιερέα να εφευρίσκει κάτι τέτοιο. Αναφορικά με αυτό μπορούμε να πούμε ότι εδώ έχουμε ένα από να παλαιότερα αποσπάσματα της μετά-Αλεξανδρινής γραμματείας όπου το Πεντάτευχο αναφέρεται συνολικά. Σε μία βάση σύγκρισης της Σοφία Σειράχ 39:1-3 και του Προλόγου του ίδιο βιβλίου, ο Arie van der Kooij παρατήρησε μία τριμερή διαίρεση του «Νόμου, των προφητών και των άλλων βιβλίων», αλλά το απόσπασμα που είδαμε υπονοεί ήδη την ύπαρξη του Πεντάτευχου ως μία ξεχωριστή ολότητα στα τέλη του τετάρτου αιώνα π.Χ. Ο Momigliano θεώρησε πως «μία εκτίμηση πως υπήρξε μετάφραση κάποιων εδαφίων της Τόρα πριν την Μετάφραση των Εβδομίκοντα δεν είναι τελείως αναξιόπιστη» αλλά το να προϋποθέσει κανείς τέτοιες μεταφράσεις μέσα σε μόλις δύο δεκαετίες από την ίδρυση της Αλεξάνδρειας είναι τουλάχιστον τολμηρό.

Οι πρώτοι Αλεξανδρινοί Εβραίοι πρέπει να αντιμετώπισαν σύντομα το πρόβλημα της εξήγησης και δικαιολόγησης του διαφορετικού τρόπου ζωής τους, τόσο της θρησκευτικής όσο και της κοσμικής.Ο Εκαταίος, λέγοντας ότι ο Μωυσής «ως αποτέλεσμα της εκδίωξης τους (ξενηλασίαν) είχε εισαγάγει ένα είδος ζωής κάπως ακοινώνητο (απάνθρωπον τινά) και ξενοφοβικό (μισόξενον)» (Διοδ. Σικ. 40.3.4) υποδεικνύει ότι ήδη από ένα πολύ αρχικό στάδιο της ζωής στην Αλεξάνδρεια οι Εβραίοι ερχόταν αντιμέτωποι με τις κατηγορίες των Ελλήνων ότι δεν συναναστρεφόταν με άλλους λαούς και κρατούνταν σε απόσταση. Προκειμένου να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, ανέπτυξαν την ενδιαφέρουσα στρατηγική του να συγκρίνουν τον τρόπο ζωής τους με εκείνον των Σπαρτιατών. Οι τελευταίοι είχαν έναν διάσημο νομοθέτη, τον Λυκούργο και ήταν γνωστοί στην Ελλάδα για το ότι δεν συμπαθούσαν τους ξένους, φτάνοντας σε σημείο ακόμα και να τους απελαύνουν. 

Μέσα από την σύγκριση των ίδιων με τους ξενοφοβικούς αλλά ένδοξους Σπαρτιάτες, οι Εβραίοι προσπάθησαν, να νομιμοποιήσουν τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο ζωής. Από την περιγραφή της στρατιωτικής εκπαίδευσης του Μωυσή από τον Εκαταίο μπορούμε να συμπεράνουμε ότι κάποιοι Εβραίοι πρέπει να ουσιοποίησαν αυτή την σύγκριση υπερβολικά πολύ, ακόμα και υπό μία ιστορική προοπτική. Παρόλα αυτά η σύγκριση πρέπει να ήταν επιτυχημένη και διατηρήθηκε από τις συνεχείς κατηγορίες των Ελλήνων απέναντι στην μισανθρωπία των Εβραίων. Ένα τέτοιο συμπέρασμα είναι δύσκολο να αποφευχθεί από την παρατήρηση στο Β’ Μακκ 5:0 ότι ο αρχιερέας Ιάσων (175-172 π.Χ. μετά από ανεπιτυχείς προσπάθειες να καταφύγει στους Ναβαταίους και τους Αιγυπτίους, τελικά ξεκίνησε για την Σπάρτη «λόγω της συνεργείας τους» και φαίνεται πως απεβίωσε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. 

Δεν μπορούμε να είμαστε εκατό τοις εκατό σίγουροι ότι τα λόγια που αναφέρθηκαν ανήκουν στην πηγή του παρόντος κειμένου, του αυθεντικού του Ιάσωνα της Κυρήνης που γράφτηκε πιθανότατα γύρω στο 150 π.Χ. αλλά δεν φαίνεται απίθανο. Ο Martin Hengel, τον οποίο ακολούθησε ο Habicht, στην περίφημη μετάφραση και σχολιασμό στο Β’ Μακκ, θεωρεί ότι ο μύθος προέρχεται από την εποχή του Ιάσωνα και από τους κύκλους του Reformjudentum (Ιουδαϊκή Μεταρρύθμιση) , όμως αυτό είναι στην παρούσα συζήτηση. Αν ο μύθος έλκει μία τόσο πρόσφατη καταγωγή, ο Ιάσωνας δεν θα την είχε λάβει σοβαρά υπόψη του. Το γεγονός ότι ο διάδοχος του στο αξίωμα του αρχιερέα ονομαζόταν Μενέλαος (171-161 π.Χ), φέροντας το όνομα του μυθικού βασιλιά της Σπάρτης κατά τον Τρωικό Πόλεμο, πιθανόν να αποτελεί ακόμα  μία ένδειξη του μύθου.

Οι επόμενες μαρτυρίες είναι τρεις επιστολές, για τις οποίες θα μιλήσω με χρονολογική σειρά, από το Α’ Μακκ, ένα βιβλίο που χρονολογείται στις δεκαετίες γύρω από το 100 π.Χ18. Οι δύο παλαιότερες επιστολές εμφανίζονται στο Κεφάλαιο 12, συνδεδεμένες με μία (πρεσβεία), αποτελούμενη από τον Νούμενο και τον Αντίπατρο (12:16), εστάλησαν από τον Γιοχανάν (161-143 π.Χ) γύρω στο 143 π.Χ στους Ρωμαίους και στους Σπαρτιάτες. Τα ονόματα των πρεσβευτών είναι ενδεικτικά της πρώιμης διαδικασίας εξελληνισμού της Παλαιστίνης. «Αντίπατρος» είναι ένα τυπικό Μακεδονικό όνομα, σε αυτή την περίπτωση μάλλον εμπνευσμένο από τον πρώτο διάδοχο του Αλεξάνδρου, τον Αντίπατρο Από την άλλη, το όνομα «Νούμενος» ήταν ένα αρκούντως ελληνικό, εμπνευσμένο από τους εορτασμούς της νέας σελήνης, αλλά επίσης κι ένα ελληνικό όνομα που έφεραν πολλοί Σύριοι και Φοίνικες, όπου μεταφράζει το επιχώριο όνομα (Μπεν-) Χοντές. Όπως εντοπίζουμε το όνομα Χοντές στο Α’ Χρον (8:9), μία παρόμοια διαδικασία πρέπει να ακολουθήθηκε και στην Παλαιστίνη.

Ακολούθως το περιεχόμενο της επιστολής που ο Γιοχανάν έστειλε επίτηδες στους Σπαρτιάτες, βρίσκουμε μία δεύτερη επιστολή από τον Σπαρτιάτη βασιλιά Αρέα. Η επιστολή παρατίθεται επίσης από τον Ιώσηπο, ο οποίος δεν προσαρμόζει απλά το ύφος στη φρασεολογία μίας αυθεντικής ελληνικής επιστολής, αλλά προσθέτει και ένα νέο τέλος23. Θα παραθέσω πρώτα το κείμενο όπως το βρίσκουμε στο Α’ Μακκ και θα προσθέσω στο τέλος το τέλος που βρίσκουμε στο έργο του Ιώσηπου. Τον Ονία, τον αρχιερέα, ο βασιλιάς της Σπάρτης Αρεύς χαιρετίζει. Έχει βρεθεί σε ένα έγγραφο που αφορά τους Σπαρτιάτες και τους Εβραίους ότι είναι αδερφοί, σπορά (γένος) του Αβραάμ. Τώρα που γνωρίζουμε αυτά, θα πράττατε ορθά αν μας γράφατε για θέματα σχετικά με την ειρήνη. Με την σειρά μας θα σας γράψουμε: τα ζώα και τα αποκτήματα σας είναι δικά μας και τα δικά μας είναι δικά σας. Για αυτό διατάσσουμε αυτούς (τους αγγελιοφόρους), να σας ενημερώσουν επί τούτω. Ο αγγελιοφόρος Δημοτέλης θα μεταφέρει αυτή την επιστολή. Το κείμενο είναι κυκλικό: η σφραγίδα είναι ένας αετός που κρατά στο στόμα ένα ερπετό (Ιωσ. AJ. 12.237, μτφ. Jones).

Οι πρωταγωνιστές αυτής της επιστολής είναι ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Αρεύς (309/8-265 π.Χ) και, πιθανότατα, ο αρχιερέας Ονίας. Ο I. Gruen θεωρεί το Ονία τον Β’ λήπτη, όμως η αρνητική εικόνα του τελευταίου στον Ιώσηπο (AJ 12.157-67) το κάνει λιγότερο πιθανό. Σε κάθε περίπτωση είναι πέρα από κάθε λογική αμφιβολία ότι αυτή η επιστολή δεν είναι αυθεντική. Πρώτον, υπάρχουν τυπικοί σημιτικοί τρόποι, όπως η τοποθέτηση του ονόματος του παραλήπτη στην αρχή (20), η αναφορά στην ειρήνη και (22:Γεν. 37:14, 43:27, Εξ 18:7 κλπ.) και η προσφορά του ζωικού κεφαλαίου (23:1, Kg 22Q4, 2 Kg 3:7), λες και η Σπάρτη ήταν ακόμη μία νομαδική κοινωνία, όπως το Ισραήλ τον καιρό του Αβραάμ. 

Δεύτερον, είναι αδιανόητο ότι ένας Σπαρτιάτης βασιλιάς θα υποστήριζε πως είναι απόγονος του Αβραάμ. Η έλλειψη αυθεντικότητας επιβεβαιώνεται, παραδόξως, κατά μία έννοια, από το τέλος του Ιώσηπου. Όπως ο Cardauns έχει ορθώς παρατηρήσει, τέτοια λεπτομερής καταγραφή δεν είναι απόδειξη αυθεντικότητας αλλά πλαστογραφίας. Επιπρόσθετα, ο αγγελιοφόρος, το σπαρτιατικό του όνομα όπως και ορισμένες εκφράσεις του Ιώσηπου έχουν αντιγραφεί απευθείας από τον Ξενοφώντα (Ελλ. 7.1.32, 39). Ακόμα και το μοτίβο του αετού με το ερπετό στο στόμα προέρχεται πιθανότατα από την Ελλάδα, αν και έχει επίσης βρεθεί σε υπέρθυρα της ύστερης αρχαιότητας σε συναγωγές του Γκόλαν.

Παρόλα αυτά υπάρχει μία σημαντική διαφορά ανάμεσα στην επιστολή του Αρέα στο Α’ Μακκ και του Ιώσηπου που δεν έχει λάβει ακόμη την προσοχή που αξίζει. Στην Μακκάβεια εκδοχή ο Αρεύς υποστηρίζει πως έχει διαβάσει σε ένα έγγραφο, το οποίο προφανώς και δεν αναφέρει συγκεκριμένα, ότι οι Σπαρτιάτες και οι Εβραίοι έχουν τον Αβραάμ ως κοινό πρόγονο. Παρόλα αυτά το ανήκειν στο γένος του Αβραάμ ταιριάζει ιδανικά με την παρατήρηση ότι ο Ιάσων πήγε στη Σπάρτη λόγω της συγγένειας τους. Αυτός ήταν ένας διαδεδομένος μύθος για την εβραϊκή ανώτατη τάξη του δεύτερου αιώνα π.Χ. Όμως, ο Ιώσηπος μιλά για μία στενή σχέση (οικειότης: AJ 10.226). Στον ελλαδικό χώρο οι δύο όροι συγγένεια και οικειότης αναφερόταν σε σχέσεις μεταξύ πόλεων ή ατόμων. Αλλά, η συγγένεια χρησιμοποιούταν σε περίπτωση συγγένειας αίματος ή κοινής καταγωγής, ενώ η οικειότης χρησιμοποιούταν μόνο για στενές σχέσεις. 

Ο Ιώσηπος ζούσε σε έναν διαφορετικό κόσμο από τον Ιάσωνα, ξεκάθαρα, και αυτό το γνώριζε. Στον καιρό του, ισχυρισμοί περί συγγένειας δεν θα γινόταν αποδεκτοί, γι αυτό και προσέγγισε τον ελληνικό όρο οικειότης, πολύ πιο επιδέξια. Ας προχωρήσουμε τώρα στη δεύτερη επιστολή. Δεδομένου ότι η επιστολή του Αρέα είναι πλαστή, παρότι ενδιαφέρουσα, κάθε επιστολή που αναφέρεται σε αυτή πρέπει, αναγκαστικά, να αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Συμβαίνει το ίδιο και στην υπόθεση της επιστολής του Γιοχανάν; Ας ρίξουμε μία πιο αναλυτική ματιά: Ο Γιοχανάν ο αρχιερέας, η γερουσία του έθνους, οι ιερείς και οι εναπομείναντες Εβραίοι και οι αδελφοί τους Σπαρτιάτες, χαιρετίζουν. Σε περασμένο χρόνο είχε σταλεί μία επιστολή στο αρχιερέα Ονία από τον Αρέα, τον βασιλιά σας, και έγραφε ότι είστε αδελφοί μας, όπως αποδεικνύει το επισυναπτόμενο αντίγραφο. Ο Ονίας υποδέχτηκε την αποστολή με τιμές και έλαβε την επιστολή, η οποία περιείχε μία ξεκάθαρη διακήρυξη συνεργασίας και φιλίας. 

Συνεπώς αν και δεν έχουμε ανάγκη τέτοιους δεσμούς, καθώς λαμβάνουμε υποστήριξη από τα ιερά βιβλία που έχουμε στα χέρια μας, προχωρήσαμε στην αποστολή αυτής της επιστολής προκειμένου να ανανεώσουμε την αδελφότητα και τη φιλία μας, προκειμένου να μην αποξενωθούμε, αφού έχει περάσει μεγάλο διάστημα από τότε που μας στείλατε τη σχετική επιστολή. Σας σκεφτόμαστε συνεχώς σε κάθε περίσταση, τόσο στις γιορτές μας και στις υπόλοιπες αρμόζουσες μέρες, όσο και στις θυσίες που προσφέρουμε και στις προσευχές μας, όπως είναι ορθό και πρέπον να θυμόμαστε τους αδελφούς μας. Και χαιρόμαστε για τη δόξα σας. Όμως, αναφορικά με εμάς, μας έχουν κυκλώσει πολλές συμφορές και πολλοί πόλεμοι και οι βασιλιάδες γύρω μας έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον μας. Δεν θα θέλαμε να σας ενοχλήσουμε, τους σύμμαχους και φίλους σε τέτοιους πολέμους, αφού η βοήθεια από τον ουρανό ήρθε για να μας συνδράμει και σωθήκαμε από τους εχθρούς μας και οι εχθροί μας ταπεινώθηκα. 

Για αυτό έχουμε επιλέξει τον Νούμενο, γιο του Αντίοχου και τον Αντίπατρο, τον γιο του Ιάσωνος και τους έχουμε στείλει στην Ρώμη για να ανανεώσουμε την πρότερη φιλία και συνεργασία μαζί τους. Τους διατάξαμε να έλθουν και σε εσάς, να σας φέρουν χαιρετισμούς και να σας παραδώσουν αυτή την επιστολή από μέρους μας αναφορικά με την ανανέωση και την αδελφότητα μας. Θα το εκτιμούσαμε πάρα πολύ εάν μας αποστέλλατε μία απάντηση πάνω σε αυτά (Α’ Μακκ 12:6-18). Όπως και με την αναφορά του στην αποστολή του Αρέα, ο Ιώσηπος μας προσφέρει μία εκδοχή που είναι πολύ πιο κοντινή στις αποφάσεις των ελληνικών πόλεων κατά τους ελληνιστικούς χρόνους και δεν περιλαμβάνει αμήχανες εκφράσεις (AJ 13.166-70). Παρόλα αυτά, σε αντίθεση με τον Christopher Jones, δεν θα κατέληγα πως η εκδοχή του Ιώσηπου είναι πιο αυθεντική από αυτή την πιο διακριτική σύνθεση. Όπως και στην επιστολή του Αρέα, ήταν απλά καλύτερα ενημερωμένος και σε στενότερη σχέση με τον κόσμο γύρω του. Για την ακρίβεια, όπως υποστήριξε ειδικότερα ο Gruen, μία τέτοια ιδέα είναι δύσκολο να διατηρηθεί μιας και είναι αμφίβολο κατά πόσο οι Εβραίοι θα είχαν κάποιο όφελος από την προσέγγιση της Σπάρτης εκείνη τη δεδομένη στιγμή. 

Είναι εξίσου δύσκολο να φανταστούμε ότι ο συγγραφέας του Α’ Μακκ θα είχε συγκεντρωθεί αποκλειστικά στους Σπαρτιάτες και δεν θα είχε αναφέρει τίποτα από την επιστολή προς τους Ρωμαίους, εφόσον ήταν και οι δύο επιστολές διαθέσιμες στα αρχεία της Ιερουσαλήμ. Επιπλέον, η επιστολή είναι περίπλοκη και από μία πιο πρακτική οπτική, αφού ο Γιοχανάν, που δεν απαιτεί καμία συγκεκριμένη βοήθεια, είναι εξόφθαλμα ανειλικρινής, καθώς είναι αδιανόητο να υποστηρίζει ότι οι Εβραίοι θυμόταν τους Σπαρτιάτες κατά τη διάρκεια των θυσιών και των εορτών και παρουσιάζει μία έλλειψη επίγνωσης γύρω από τη σπαρτιατική θέση μετά την καταστροφή της Κορίνθου από τους Ρωμαίους το 146 π.Χ. 

Τέλος, η επιστολή αρθρώνεται με όρους που απέχουν πολύ από όσα συμβαίνουν στις σύγχρονες διπλωματικές σχέσεις. Προφανώς εάν κάποιος αποζητά καλές διπλωματικές επαφές, το τελευταίο πράγμα που θα γράψει είναι ότι δεν χρειαζόμαστε την βοήθεια σας γιατί έχουμε έναν πολύ καλύτερο, μεταφυσικό σύμμαχο! Τι γίνεται με την τρίτη επιστολή; Σύμφωνα με τον συγγραφέα του Α’ Μακκ (14:16), οι Ρωμαίοι και «μέχρι και οι Σπαρτιάτες» ήταν ιδιαίτερα λυπημένοι όταν πληροφορήθηκαν για τον θάνατο του Γιοχανάν. Ακόμα μία φορά η αναφορά στην Σπάρτη φαίνεται να έχει προστεθεί στην πορεία, καθώς η θέση στην πρόταση και το ότι τα ρήματα στις δύο προηγούμενες παραγράφους υποδεικνύει πως αφορά μόνον τους Ρωμαίους. Για την ακρίβεια έγραψε σε χάλκινες πλάκες την επιστολή που έστειλαν οι Ρωμαίοι για να ανανεώσουν την φιλία και τη συμμαχία με τους Εβραίους, πληροφορία η οποία είναι αρκετά απίθανη από μόνη της, η μετάβαση στην επιστολή των Σπαρτιατών είναι σχετικά απότομη.

Και αυτό είναι αντίγραφο της επιστολής που έστειλαν οι Σπαρτιάτες: «Οι άρχοντες και η πόλη των Σπαρτιατών χαιρετίζουν τον αρχιερέα Σημαιών, τους γέροντες, τους ιερείς και τον υπόλοιπο εβραϊκό λαό, τα αδέρφια μας. Οι αποστολές που εστάλησαν μας ενημέρωσαν για τη δόξα και την τιμή σας και χαρήκαμε με την άφιξη τους. «Ο Νούμενος, ο γιος του Αντίοχου και ο Αντίπατρος, ο γιος του Ιάσωνα, απεσταλμένοι των Εβραίων, έφτασαν για να ανανεώσουν την φιλία τους με εμάς. Ο λαός ευχαριστήθηκε με την υποδοχή τέτοιων τίμιων ανδρών και με την τοποθέτηση αντιγράφου των λόγων τους στο Κρατικό Αρχείο, ώστε οι κάτοικοι της Σπάρτης να έχουν μία καταγραφή αυτών». Και έστειλαν ένα αντίγραφο στον αρχιερέα Συμεών (Α’ Μακκ 14:20-23). Αν και κάποιοι σύγχρονοι ερευνητές ακόμα τείνουν προς την αποδοχή της αυθεντικότητας αυτής της επιστολής, κάτι τέτοιο είναι σχετικά απίθανο. Όταν οι δύο πρώτες επιστολές δεν είναι αυθεντικές, και η τρίτη δύσκολα θα είναι αυθεντική, όπως παρατηρεί ορθά ο Gruen. Σαφώς υπάρχει ένας αριθμός αμφισβητούμενων εκφράσεων στην επιστολή. Αν γίνεται λόγος για τις αποστολές του Γιοχανάν, η επιστολή απευθύνεται στον Συμεών. Ο Goldstein θεωρεί ότι ένας ιδιώτης Εβραίος ταξιδιώτης μετέδωσε την είδηση της εκτέλεσης του Γιοχανάν ενώ οι αποστολές βρισκόταν στην Σπάρτη, αν και αυτή η ευρηματική πρόταση αποτελεί ξεκάθαρα ειδική έκκληση (λογική πλάνη), όπως και η προηγούμενη φανταστική υπόθεση ότι ο Αρεύς μίσθωσε έναν γραφέα Αραμαϊκών για να μεταφράσει την επιστολή του στα αραμαϊκά. 

Αυτή η πρόταση προσπερνά επίσης και το γεγονός ότι το λεξιλόγιο της επιστολής δεν μοιάζει καθόλου με εκείνο των Σπαρτιατών και δεν περιλαμβάνει καμία χαρακτηριστική σπαρτιατική έκφραση. Επιπλέον, τα ελληνικά είναι αρκετά περίπλοκα και χρησιμοποιούνται τυπικές Εβραιο-ελληνικές εκφράσεις. Αρχικά, ο συνδυασμός των λέξεων άρχοντες και πόλις (20) είναι μοναδικός στην Σπάρτη, όπου θα περιμέναμε κάποια αναφορά στους εφόρους αλλά ο συνδυασμός προκύπτει πράγματι σε βασιλικές επιστολές των Σελευκιδών, στις αρχές του δευτέρου αιώνα. Το ίδιο ισχύει και για τον συνδυασμό «δόξα και τιμή» που συναντάται συνεχώς σε βασιλικές επιστολές των Σελευκιδών στα μέσα του τρίτου αιώνα π.Χ. 

Η εβραϊκή επιρροή μπορεί να ιδωθεί και στον όρο που χρησιμοποιείται για τον αρχιερέα, αφού βρίσκουμε την εβραϊκή έκφραση ιερεύς μεγάλος αντί για τον συνήθη διπλωματικό όρο αρχιερεύς. Η χαρά των Σπαρτιατών για «δόξα και τιμή» είναι επίσης αδιαμφισβήτητη, μιας και ο συγγραφέας του Α’ Μακκ εκφράζει τέτοιου είδους χαρά σε πολλά σημεία του βιβλίου. 

Τέλος, η επιστολή περιέχει πολλές ασαφείς ή μη διπλωματικές εκφράσεις όπως αι βουλαί του δήμου (όχι τόσο καθαρό), επιδέξασθαι αντί για το σύνηθες αποδέξασθαι και το αξιοπερίεργο τα αποδεδειγμένα τοι δήμοι βιβλία , που πρέπει να σημαίνει κάτι σαν «Κρατικά Αρχεία». Εν συντομία, η επιστολή είναι ένα κράμα ορολογίας των Σελευκιδών, Εβραϊκού λεξιλογίου και κακών ελληνικών- όχι και τόσο τα χαρακτηριστικά που θα περιμέναμε να βρούμε σε μία επιστολή από τη Σπάρτη. Με αυτές τις επιστολές φτάνουμε στο τέλος της Εβραιο-σπαρτιατικής αλληλογραφίας. Το συμπέρασμα μας είναι ότι πραγματικές διπλωματικές επαφές δεν υπήρξαν ποτέ κατά την Μακκαβαϊκή και την Ασμοναϊκή περίοδο, παρότι ένα τέτοιο συμπέρασμα είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτό ακόμα και από ερευνητές που έχουν αμφισβητήσει την αυθεντικότητα των επιστολών. Οι Εσσαίοι μπορεί να επηρεάστηκαν από τα Σπαρτιατικά ιδεώδη αλλά πραγματικές επαφές μεταξύ των δύο λαών πιθανόν προέκυψαν πολύ αργότερα, την περίοδο του Αυγούστου, όταν ο Σπαρτιάτης δυνάστης Ευρυκλής επισκέφτηκε τον Μεγάλο Ηρώδη για λόγους αγνώστους σε εμάς, καθώς έχουμε μόνο την εχθρική καταγραφή του Ιώσηπου (BJ 1.513-31, AJ 16.300-10). 

Σε αυτή την περίπτωση, δεν υπάρχουν καθόλου στοιχεία για να γράψουμε όπως ο Cartledge και ο Spawforth σε μία πρόσφατη έρευνα τους για τον Ευρυκλή: «Η συγγένεια μεταξύ Σπαρτιατών και Εβραίων ήταν μέχρι τώρα ένα αποκύημα της φαντασίας». Πιο ενδιαφέρουσα είναι η αναφορά για μία οικογένεια ραβίνων στο Ισραήλ της ύστερης αρχαιότητας που είχαν το όνομα «Μπεν-Λακωνία». Και πάλι, δεν γίνεται να συνδεθούν με το θέμα του βιβλίου μας, καθώς δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα για την επεξήγηση του ονόματος. Σε κάθε περίπτωση, εκείνη την εποχή οι εικασίες για την συγγένεια Σπαρτιατών και Εβραίων ανήκαν στο παρελθόν.

Οι πρώτες δύο επιστολές ταιριάζουν, ελαφρώς μόνο, στο πλαίσιο στο οποίο αναφέρονται και στην περίπτωση της τελευταίας επιστολής δεν υπάρχει καμία αντιστοίχιση. Αυτό είναι ξεκάθαρο από το ότι μετά την απάντηση των Σπαρτιατών στην επιστολή του Γιοχανάν, ο συγγραφέας αναφέρει πως ο Συμεών έστειλε τον Νούμενο στην Ρώμη (14:24), του οποίου ο πρόξενος Λούσιος υποτίθεται πως έδωσε επιστολές για προστασία ώστε να περάσει από όλα τα κράτη, από την Αίγυπτο των Πτολεμαίων μέχρι την Παρθία των Αρσακιδών, συμπεριλαμβανομένης και της Σπάρτης (15:23): περιττό να ειπωθεί ότι κι αυτά τα γράμματα είναι επίπλαστα. Για την ακρίβεια, ο Goldstein (από Α’ Μακκ 14:16-24k) και ο Schunch (από Α’ Μακκ 14:24) προσπαθούν να επιλύσουν το πρόβλημα μέσω της αναδιάταξης του κειμένου με διαφορετικούς τρόπους. Μία συλλογή επιστολών τέτοιου είδους δεν ήταν μοναδική. Την ίδια περίπου εποχή, στα μέσα του δεύτερου αιώνα π.Χ ο Εβραίος συγγραφέας Ευπόλεμος (FGrH 723 F 2) ήταν σε θέση να επικαλεστεί επιστολές από τον Σολωμόντα μέχρι τον Φαραώ Βαφρή και τον βασιλιά των Φοινίκων Σουρόν (τον βιβλικό Χιράμ). Αυτές οι επιστολές χρησιμοποιούν τη βιβλική γραφή αλλά και μέτρα της σύγχρονης βασιλικής ελληνιστικής αλληλογραφίας, ακριβώς όπως σημειώσαμε αναφορικά με την επιστολή του Αρέα (παραπάνω). Με άλλα λόγια, στα μέσα του δεύτερου αιώνα π.Χ κυκλοφορούσαν στην Ιερουσαλήμ συλλογές επιστολών, με απώτερο στόχο την απόδειξη της σημασίας των Εβραίων για τον ευρύτερο κόσμο- επιστολές που επιστράτευαν τη βιβλική παράδοση όμως, πιθανόν και επιστολές Σελευκιδών που βρισκόταν σε αρχεία της Ιερουσαλήμ.

Αντέγραψε ο συγγραφέας του Α’ Μακκ αυτές τις επιστολές χωρίς να τις εξετάσει.  Αυτό ξεκάθαρα συμβαίνει, όπως υποδεικνύει μία λεπτομέρεια στη δεύτερη επιλογή. Σε αντίθεση με το Β’ Μακκ, όπου ο Θεός διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, στο Α’ Μακκ γίνονται αναφορές μόνο στον «ουρανό» όταν εννοείται ο Θεός. Το γεγονός ότι κάτι παρόμοιο εντοπίζεται και στην επιστολή του Γιοχανάν παραπέμπει σε μία υφολογική προσαρμογή από τον συγγραφέα της επιστολής. Μία ενδελεχής έρευνα του λεξιλογίου του Α’ Μακκ από τον Nelis δείχνει πως η επιστολή του Γιοχανάν περιέχει τόσο έναν αριθμό λέξεων που δεν συναντώνται σε άλλο σημείο στο βιβλίο όσο και λέξεις και εκφράσεις που είναι στερεοτυπικές του Α’ Μακκ. Επομένως, ο Nelis καταλήγει, με αρκετά πειστικό τρόπο, ότι ο συγγραφέας παράλλαξε μία υπάρχουσα επιστολή. 

Επιπλέον, όπως τονίζει ο Nelis, το 8ο Κεφάλαιο αναφορικά με τις επαφές του Ιούδα με τους Ρωμαίους ακολουθείται από το 9ο Κεφάλαιο που περιλαμβάνει τον θάνατο του. Ομοίως, αμέσως μετά την αντιπροσωπεία του Γιοχανάν στη Ρώμη και την επιστολή προς τους Σπαρτιάτες, ακολουθεί κι ο δικός του θάνατος (12:39-53, 13:23) και οι επαφές του Συμεών με τους Ρωμαίους λαμβάνουν χώρα αμέσως μετά την κατάληψη του φρουρίου της Ιερουσαλήμ (14:16-19, 24). Οι επιστολές, όπως προτείνει ο Nelis, ενσωματώθηκαν σε εδάφια σχετικά με τις συνθήκες των Ρωμαίων και την πρόθεση να σχετικοποιηθεί η αξία αυτών των συνθηκών και να δοθεί έμφαση στη δύναμη της θεϊκής βοήθειας.

Αν και δεν είναι αυθεντικό, το πρώτο γράμμα των Σπαρτιατών παραμένει πολύ σημαντικό για το θέμα του βιβλίου, καθώς ο Αρεύς τοποθετεί των Αβραάμ ως κοινό πρόγονο Σπαρτιατών και Εβραίων. Μία τέτοια θέση απηχεί στην θεϊκή υπόσχεση σχετικά με την ευλογία όλων των εθνών από τον Αβραάμ (Γεν 12:3, 17:5). Τέτοιου είδους ισχυρισμοί συγγένειας μεταξύ των Εβραίων και άλλων λαών πρέπει να έχει λειτουργήσει ως τόπος για τον σύγχρονο Ιουδαϊσμό, με εξόφθαλμο στόχο την εξύψωση του κύρους του Αβραάμ, ο οποίος μετατράπηκε σε ένα είδος πολιτισμικού ήρωα από τον Ευπόλεμο. 

Η ίδια πρόθεση εντοπίζεται και σε ένα κείμενο του «Κλεόδημου, του προφήτη που λέγεται και Μάλχος» (FGrH 727 F 1), μία παραπομπή του Ευσέβιου (PE 9.20) που παραθέτει τον Ιώσηπο (ΑΞ 1.240) που παραπέμπει στον Αλέξανδρο τον Πολυίστορα (FGrH 273 F 102), τον σπουδαίο Έλληνα μεταφραστή εβραϊκών γραπτών του πρώτου αιώνα π.Χ. Η φύση της θέσης του Κλεόδημου ως «προφήτη» δεν έχει εξηγηθεί ακόμα με σαφήνεια, όπως επίσης δεν γνωρίζουμε και την εθνική καταγωγή του. Παρόλα αυτά είναι συνετό να δεχτούμε ότι ήταν Εβραίος, όπως είναι το συμπέρασμα του Martin Goodman. Το όνομα του Κλεόδημο, ο και Μάλχος, παρουσιάζει τα συνήθη διπλά ονόματα των Εβραίων της Διασποράς, τα οποία συνήθως ξεκινούσαν με ένα ελληνικό όνομα και έπειτα ακολουθούσε το εβραϊκό. 

Το Μάλχος, «Βασιλιάς», είναι ένα τυπικό συρο-φοινικικό όνομα, το οποίο ήταν ευρέως γνωστό στην Ρώμη (πχ: ο Τριμαλχίων του Πετρόνιου) και όχι τόσο στην Παλαιστίνη, όπου ο μόνος γνωστός φορέας αυτού του ονόματος είναι ο (Σύριος; ) σκλάβος του οποίου το αυτί έκοψε ο Πέτρος (Ιωάννης 18:10). Καθώς η γενεαλογία περιλαμβάνει την αφρικανική και ασσυριακή καταγωγή του Αβραάμ, θα μπορούσε επίσης να υπάρχει και ένας Φοίνικας-Εβραίος με επαφές στην Βόρεια Αφρική ή το αντίστροφο. Το κείμενο του Κλεόδημου είναι ακόμα μία εξόφθαλμη ένδειξη της τάσης των Εβραίων να εντάσσονται σε ολόκληρο τον κόσμο.

Για αυτό θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα ότι οι Σπαρτιάτες έχουν κάποια συγγένεια με τους Εβραίους. Και όμως έχουμε κάποιο όφελος από όλο αυτό. Μπορούμε να δούμε ότι αυτές οι «σπαρτιατικές» επιστολές πρέπει να είχαν κάποιο ρόλο στην πολιτισμική και θρησκευτική διαμάχη στα μέσα του δεύτερου αιώνα π.Χ. μεταξύ των ελληνοποιημένων Εβραίων και εκείνων που προήγαγαν μία αυστηρή προσήλωση στον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης. Με άλλα λόγια, τονίζεται η σύγκρουση μεταξύ οικουμενιστών και τοπικιστών. Μπορούμε να δούμε αυτή τη διαμάχη συσκοτισμένα, μόνο μέσα από ένα τζάμι, αλλά τα ζητήματα που διακυβεύονται δεν έχουν χάσει τη σημασία τους για τους Εβραίους του σήμερα. Αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα έγραψε ο J. Bremmer." 

https://skalalakonias.wordpress.com/2020/12/03/spartiates-kai-evraoi/

Η ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ-ΣΗΜΙΤΙΚΗ  ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ.    

Η περίπτωση του αρχαίου Σημιτικού λαού των Φοινίκων, προκαλεί μέχρι σήμερα μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον σε παγκόσμια κλίμακα. Όπως αναφέρεται οι Φοίνικες ήταν δεινοί ναυτικοί, έμποροι-τεχνίτες, αλλά και επιτήδειοι, αναξιόπιστοι, πονηροί και άρπαγες, διακινητές προϊόντων-ανθρώπων με βασικό στόχο το κέρδος, σύμφωνα με τον Όμηρο. 

Οι αρχαίοι Έλληνες χαρακτήριζαν τους Σημίτες-Φοίνικες ως δόλιους- δολοπλόκους, άρπαγες και ψεύτες. Ο Στράβων αναφέρει την έκφραση Φοινικικό ψεύδος. Οι αρχαίοι σοφοί πρόγονοι μας, τους κατηγορούσαν-στιγμάτιζαν για βαρβαρότητα και παρά φύσιν ερωτικές πράξεις. Το Φοινικίζει σημαίνει την διά των Σοδόμων ασέλγειαν. Ο Σοδομισμός είναι από τα πρώτα πράγματα που διδάχτηκε στην αρχαία Ελλάδα από τους Φοίνικες-Ιουδαίους κατακτητές. Εκτός του σοδομισμού δίδαξαν τον στοματικό έρωτα, τα όργια, τις αιμομιξίες, την παιδεραστία και την ομοφυλοφιλία. Όλα τα προαναφερόμενα αποτελούν το βασικότερο σκέλος στην Διονυσιακή θρησκεία από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι και σήμερα. Οι Φοίνικες-Ιουδαίοι επέβαλαν δια γενοκτονιών τον Διονυσιακό πολιτισμό σε όλες τις εκφάνσεις ζωής στην αρχαία Ελλάδα.

[5.57.1] Οἱ δὲ Γεφυραῖοι, τῶν ἦσαν οἱ φονέες οἱ Ἱππάρχου, ὡς μὲν αὐτοὶ λέγουσι, ἐγεγόνεσαν ἐξ Ἐρετρίης τὴν ἀρχήν, ὡς δὲ ἐγὼ ἀναπυνθανόμενος εὑρίσκω, ἦσαν Φοίνικες τῶν σὺν Κάδμῳ ἀπικομένων Φοινίκων ἐς γῆν τὴν νῦν Βοιωτίην καλεομένην, οἴκεον δὲ τῆς χώρης ταύτης ἀπολαχόντες τὴν Ταναγρικὴν μοῖραν. [5.57.2] ἐνθεῦτεν δέ Καδμείων πρότερον ἐξαναστάντων ὑπ᾽ Ἀργείων οἱ Γεφυραῖοι οὗτοι δεύτερα ὑπὸ Βοιωτῶν ἐξαναστάντες ἐτράποντο ἐπ᾽ Ἀβηνέων. Ἀθηναῖοι δέ σφεας ἐπὶ ῥητοῖσι ἐδέξαντο σφέων αὐτῶν εἶναι πολιήτας, ‹οὐ› πολλῶν τεων καὶ οὐκ ἀξιαπηγήτων ἐπιτάξαντες ἔργεσθαι. [5.58.1] οἱ δὲ Φοίνικες οὗτοι οἱ σὺν Κάδμῳ ἀπικόμενοι, τῶν ἦσαν οἱ Γεφυραῖοι. 

[5.61.2] ἐπὶ τούτου δὴ τοῦ Λαοδάμαντος τοῦ Ἐτεοκλέος μουναρχέοντος ἐξανιστέαται Καδμεῖοι ὑπ᾽ Ἀργείων καὶ τρέπονται ἐς τοὺς Ἐγχελέας, οἱ δὲ Γεφυραῖοι ὑπολειφθέντες ὕστερον ὑπὸ Βοιωτῶν ἀναχωρέουσι ἐς Ἀθήνας· καί σφι ἱρά ἐστι ἐν Ἀθήνῃσι ἱδρυμένα, τῶν οὐδὲν μέτα τοῖσι λοιποῖσι Ἀθηναίοισι, ἄλλα τε κεχωρισμένα τῶν ἄλλων ἱρῶν καὶ δὴ καὶ Ἀχαιίης Δήμητρος ἱρόν τε καὶ ὄργια.

Οι Γεφυραίοι στους οποίους ανήκαν οι φονιάδες του Ιππάρχου, κατάγονταν κατά τα λεγόμενά τους, από την Ερέτρια, όμως, όπως εγώ εξακρίβωσα ύστερ᾽ από έρευνα, ήταν Φοίνικες, από εκείνους που έφτασαν μαζί με τον Κάδμο στην χώρα που σήμερα λέγεται Βοιωτία, και εγκαταστάθηκαν σε αυτήν παίρνοντας με κλήρο την περιοχή της Τανάγρας. [5.57.2] Και αποκεί, αφού προηγουμένως οι Καδμείοι εκπατρίστηκαν από τους Αργείους, με την σειρά τους οι Γεφυραίοι εκπατρίστηκαν από τους Βοιωτούς και στράφηκαν προς την Αθήνα. Οι Αθηναίοι δέχτηκαν να τους κάνουν πολίτες με ρητούς όρους.

[5.61.2] Λοιπόν τον καιρό που βασίλευε ετούτος ο Λαοδάμας, ο γιος του Ετεοκλή, οι Καδμείοι εκπατρίστηκαν από τους Αργείους και τράβηξαν προς τους Εγχελείς, και οι Γεφυραίοι, που έμειναν πίσω, αργότερα πιεσμένοι από τους Βοιωτούς, πήραν το δρόμο για την Αθήνα, και έχουν ιδρύσει στην Αθήνα ναούς, στους οποίους ποτέ δεν μπαίνουν οι υπόλοιποι Αθηναίοι, δηλαδή ναούς ξεχωριστούς, προπάντων ένα, το ναό της Δήμητρας Αχαίας με τις μυστηριακές τελετές της. Είναι προφανές με βάση τα αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία του Πατέρα της Ελληνικής και της Παγκόσμιας ιστορίας, του Μέγα Ηρόδοτου ότι η Φοινικική-Διονυσιακή θρησκεία ήταν ξένη πορος τους αρχαίους Έλληνες και επιβλήθηκε δια της βίας από τους Φοίνικες-Ιουδαίους κατακτητές.   

Επίσης ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Λάκων από την Θήρα καταγόταν απευθείας από τον Φοίνικα Κάδμο, για αυτό και οι πρώτοι Φοίνικες κάτοικοι του νησιού δέχτηκαν τον Θήρα αμένως και τον λάτρεψαν ως ήρωα οικιστή !!! Στην Παλαιά Διαθήκη ο Κεδμά σύμφωνα με αρκετούς καθηγητές-ερευνητές ενδεχομένως να ταυτίζεται με τον Κάδμο, είναι ένας από τους δώδεκα γιους του Ισμαήλ, γιου του Αβραάμ από την Αιγύπτια παιδίσκη Αγάρ (Γένεσις, κεφ. 16 21, 15). Η ιστορία αναφέρει τον Κάδμο ως Φοίνικα. Αυτή είναι μια  ιστορική παράδοση που για τους αρχαίους Έλληνες-Σοφούς, έως και την ύστερη αρχαιότητα, δεν ήταν μυθολογία αλλά μία ιστορική πραγματικότητα. Στα αρχαϊκά χρόνια παρατηρείται μια τακτική ανάμεσα στους ισχυρούς βασιλικούς οίκους καθώς οι γενάρχες των βασιλικών οικογενειών κατάγονται ή προέρχονται από την Ανατολή. 

Όπως η οικογένεια των Περσειδών με γενάρχη της τον Δαναό, που ήλθε από την Ανατολή, το ίδιο και οἱ Θηβαίοι τιμούσαν ως γενάρχη τους τον Κάδμο γιο του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, που ήλθε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη, εγκαταστάθηκε στην Θήβα και συνέβαλε στην γένεση των λεγόμενων Σπαρτών από τα δόντια του δράκοντα. Κατά τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ένωνε τους Θηβαίους με τους Φοίνικες. Οι Φοίνικες ήταν Ιουδαίοι. Στην Βίβλο, οι άνθρωποι που κατοικούσαν στη στενή λωρίδα γης, την Παλαιστίνη καθώς και στην ενδοχώρα της κατά την εποχή του Χαλκού, ονομάζονταν Χαναναίοι. Ήταν Σημίτες όπως και οι Ιουδαίοι και μιλούσαν την ίδια σημιτική γλώσσα, έστω και αν στην Γένεση (κεφ. Θ, 18), ο Χαναάν, από τον οποίο υποτίθεται ότι πήραν το όνομά τους οι Χαναναίοι, φέρεται ως γιος του Χαμ και όχι του Σημ, από τον οποίο καταγόταν ο Αβραάμ. 

Ο Αβραάμ με την γυναίκα του Σάρα κατοίκησαν άλλωστε «εις γην Χαναάν». Χαναάν σημαίνει η χώρα της πορφύρας, το όνομα προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. Στις επιστολές της Αμάρνα του 14ου αιώνα π. Χ. οι κάτοικοι της Χαναάν αποκαλούνται «Kinanuh» η «kinahhu», που σημαίνει Χαναναίοι, Πορφυροί»  Το όνομα Φοίνικες (πορφυροί) δόθηκε στους Χαναναίους από τους Μυκηναίους, οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές σχέσεις με τους λαούς της παράκτιας ζώνης της Παλαιστίνης και είχαν μόνιμα εγκατασταθεί εκεί. Για παράδειγμα αναφέρω τον γίγαντα Γολιάθ που ήταν Φιλισταίος κάτοικος της Παλαιστίνης. Οι Φιλισταίοι μεταφράζοντας στην δική τους γλώσσα την Σημιτική λέξη Kinanuh (Χαναάν), ονόμασαν τους Σημίτες συγκατοίκους τους στην Παλαιστίνης Φοίνικες. Η Φοινίκη ονομαζόταν και Χαναάν, σύμφωνα με τον Στέφανο Βυζάντιο. Κατά την περίοδο των μαζικών μετακινήσεων και εισβολών οι Χαναναίοι έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της γης τους και αναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς τα ορεινά ενδότερα της Παλαιστίνης για να χρησιμοποιήσουν την ξυλεία του Λιβάνου, που αποτελούσε και κύρια πηγή της ναυτικής οἰκονομίας τους. 

Η μεγάλη ακμή τους τοποθετείται στα γεωμετρικὰ και τα αρχαϊκὰ χρόνια. Στην Βίβλο ονομάζονται συχνά και Σιδώνιοι. Οι Ιουδαίοι εισέβαλαν σταδιακά στην Παλαιστίνη και δεν την κατέκτησαν ολόκληρη παρά μόνο αργότερα, στα χρόνια του βασιλιά Σολομόντα. Πόλεις όπως η Χαζόρ για παράδειγμα, παρέμειναν στα χέρια των Χαναναίων για πολλούς αιώνες. Παρατηρούνται ωστόσο κοινά πολιτιστικά στοιχεία μεταξύ των δύο λαών. Χαναναίων και Ἰουδαίων οι οποίοι ανήκαν στην ίδια φυλετική οικογένεια. Και το εβραϊκό αλφάβητο όπως το ελληνικό κατάγεται από το φοινικικό όπως πιστεύουν καθηγητές και ερευνητές. Ενδιαφέρον για την στενή σχέση των Ιουδαίων και των Φοινίκων του Κάδμου, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Θήβα την ύστερη εποχή του χαλκού, είναι και οι αναφορές του Στέφανου Βυζάντιου στην λέξη Ιουδαία: «ως δε Κλαύδιος Ιούλιος, από Ουδαίου Σπαρτών, ενός εκ Θήβης μετά Διονύσου εστρατευκότος, το εθνικόν Ιουδαίους, τινές δεΙδουμαίους φασίν». 

Ο ίδιος λεξικογράφος για τους Ιδουμαίους (Ιουδαίους) σημειώνει τα εξῆς: «Ιδουμαίοι, έθνος Εβραίων, απὸ αδώμου (άδωμα γαρ οι Εβραίοι το ερυθρό καλούσι) ότι ξανθόν βρώμα δους αυτώ ο αδελφός τα πρωτεία ειλήφει». Το ερυθρό χρώμα της πορφύρας είναι αυτό που χάρισε το όνομα στους κατοίκους της γης αυτής, όχι μόνο στους Χαναναίους-Φοίνικες, αλλά και στους Ιουδαίους.  Για το όνομα Εβραίοι ο Στέφανος Βυζάντιος σημειώνει ότι ονομάζονται λόγω του «από Αβράμωνος, ως φησί Χάραξ». Ο Αβράμων του Στέφανου Βυζάντιου και ο Άβραμος του ιστορικού Ιώσηπου ταυτίζονται βεβαίως με τον Αβραάμ της Παλαιάς Διαθήκης, όπως αποδίδεται το όνομά του στην ελληνική μετάφραση των εβδομήκοντα.  

Ο Κάδμος με τους Φοίνικες έφτασε στη Θήβα το 1519 π.Χ. κατά την πρώιμη Μυκηναϊκή περίοδο. Στην πορεία του από την Φοινίκη την Θήβα με πλοία πέρασε από το νησί Καλλίστη, που αργότερα ονομάστηκε Θήρα, και την εποίκησε με Φοίνικες, αφήνοντας επικεφαλής τον Φοίνικα ακόλουθό του Μεμβλίαρον (Ηρόδοτος 4. 147 – 149)13.  Οι Φοίνικες μεταξὺ άλλων μετέφεραν και την Συριακής προέλευσης λατρεία της Αφροδίτης Αστάρτης στην Κύπρο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπως την Αθήνα, τα Κύθηρα και πιθανώς την Κόρινθο και τη Θήβα (Ηρόδοτος (Ι. 105). Παυσανίας (1. 14. 7, 2. 5. 1 και 9. 16. 3). 

Διαβάζοντας τους αρχαίους συγγραφείς Εκαταίο Μιλήσιο (Στράβων 7, 321), Θουκυδίδη (Α, 3 – 9), Ηρόδοτο (Ιστορία Α 54 - 58), Ισοκράτη (Παναθηναϊκός, Ελένης εγκώμιον 68 – 69, Πανηγυρικός κ.α.), Διόδωρο (1, 23-24 και 28-29,  Μ, Απόσπασμα 3),και τον Μέγα Αριστοκλή, τον Ύπατο των φιλοσόφων (Μενέξενος 245c-d), διαπιστώνουμε ότι πριν από τους Τρωικούς πολέμους και συγκεκριμένα το 1500 π.Χ. ξεσπούν στην Αίγυπτο λοιμώδης ασθένειες (οι 7 πληγές, σύμφωνα με την Αγία Γραφή) και οι ντόπιοι τις αποδίδουν στους ασεβείς αλλόφυλους. 

Για να αποφύγουν την οργή των ντόπιων οι μετανάστες που ζούσαν στην Αίγυπτο συσπειρώνονται και φεύγουν σε άλλα μέρη. Ένα μέρος των Ισραηλιτών με αρχηγό τον Μωυσή κατευθύνονται δια ξηράς στην Ιουδαία. Με αρχηγό τον Κάδμο οι Φοίνικες πέρασαν σε πολλά Ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, καθώς και στην Βοιωτία όπου έκτισαν την Καδμεία ή Θήβα της Ελλάδας. Η πόλη αυτή ονομάστηκε Καδμεία από το όνομα του Κάδμου και Θήβα λόγω της πατρίδας του Κάδμου, τις Θήβες της Αιγύπτου. 

Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό κάτι που διαβεβαιώνουν οι μεγάλοι σοφοί Αριστοκλής-Πλάτωνας, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Θουκυδίδης και άλλοι, οι Δαναοί έφτασαν στην Πελοπόννησο το έτος 1511 π.Χ. και ο Κάδμος στην Βοιωτία το έτος 1519 π.Χ. Οι Δαναοί έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο (έγινε το έτος 1218 - 1209 π.Χ). Αντίθετα οι Καδμείοι ή Θηβαίοι δεν έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο και κατά τα Περσικά μήδισαν, επειδή ήσαν Φοινικικής-βαρβαρικής καταγωγής  (Ηρόδοτος). Σύμφωνα και με τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ενώνει τους Θηβαίους με τους Φοίνικες.

Ο Εκαταίος-Μιλήσιος αναφέρει ότι η Πελοπόννησος πριν από τους Έλληνες την κατοίκησαν βάρβαροι. Εξάλλου ολόκληρη σχεδόν η Ελλάδα κατοικία βαρβάρων υπήρξε, στους παλιούς καιρούς, αυτά αναφέρουν όσοι μνημονεύουν αυτά τα πράγματα, γιατί ο Πέλοπας έφερε ένα λαό από τη Φρυγία στη χώρα που απο αυτόν ονομάστηκε Πελοπόννησος και ο Δαναός από την Αίγυπτο, και οι Δρύοπες, οι Καύκωνες κι οι Πελασγοί κι οι Λέλεγες και άλλοι τέτοιοι λαοί μοίρασαν τους τόπους πάνω και κάτω από τον ισθμό. Γιατί την Αττική κατέλαβαν Θράκες προκαλώντας φοβερή γενοκτονία με τον θεουργό Εύμολπο, την Δαυλίδα της Φωκίδας ο Τηρεύς, την Καδμεία οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο. 

Ην ότε υας Βοιωτιον ένεπον.  Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται, Κέκροψ, και Κόδρος, και Αίκλος, και Κόθος, και Δρύμας, και Κρίνακος.  Ο Ηρόδοτος αναφέρει και τον επιβεβαιώνει ο Μέγας Αριστοκλής ότι οι Φοίνικες ήρθαν από την Αίγυπτο, από το 1519 π.Χ. και μετά. Εκείνοι κατέκτησαν δια της βίας Στερεά Ελλάδα-Πελοπόννησο, νησιά του  Αιγαίου και επέβαλαν το δωδεκάθεο. Οι Δαναοί με πλοία και με αρχηγό το Δαναό μέσω Ρόδου πάνε στο Άργος της Πελοποννήσου. Όταν έφτασαν εκεί ήρθαν σε σύγκρουση με τους κατοίκους του Άργους, που ήσαν Αχαιοί στην γενιά. Ωστόσο επειδή ο βασιλιάς των Αργείων που ονομάζονταν Γελάνωρ δεν είχε γιο για διάδοχο και από την άλλη δεν είχε στρατιωτικές ικανότητες για να νικήσει , οι Αργείοι κάλεσαν τον Δαναό για συνθηκολόγηση και αφετέρου να γίνει κοινός βασιλιάς. 

Αυτός είναι και ο λόγος που μετά τα Τρωικά οι Αργείοι ονομάζονταν και Αχαιοί-Δαναοί και Αργείοι και από αυτούς κατ’ επέκτασιν και όλοι οι Έλληνες. Με αρχηγό τον Κάδμο οι Φοίνικες πέρασαν σε πολλά Ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, καθώς και στην Βοιωτία της Ελλάδας όπου έκτισαν την Καδμεία ή Θήβα της Ελλάδας. 

Η πόλη αυτή ονομάστηκε Καδμεία από το όνομα του Κάδμου και Θήβα λόγω της πατρίδας του Κάδμου, τις Θήβες της Αιγύπτου. Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό κάτι που διαβεβαιώνουν οι μεγάλοι σοφοί Αριστοκλής-Πλάτωνας, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Θουκυδίδης και άλλοι, οι Δαναοί έφτασαν στην Πελοπόννησο το έτος 1511 π.Χ. και ο Κάδμος στην Βοιωτία το έτος 1519 π.Χ. (1) Η οικογένεια των Περσειδών από το Άργος θεωρούσε γενάρχη της τον Δαναό, που ήλθε από την Ανατολή, και οἱ Θηβαίοι τιμούσαν ως γενάρχη τους τον Κάδμο γιο του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, που ήλθε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη, εγκαταστάθηκε στην Θήβα και συνέβαλε στη γένεση των λεγόμενων Σπαρτών από τα δόντια του δράκοντα. Σύμφωνα και με τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ενώνει τους Θηβαίους με τους Φοίνικες. 

Tην Αττική κατέλαβαν Θράκες προκαλώντας φοβερή γενοκτονία με τον θεουργό Εύμολπο, την Δαυλίδα της Φωκίδας ο Τηρεύς, την Καδμεία-Θήβα οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο,και την ίδια τη Βοιωτία κατέκτησαν οι Aονες, οι Τέμμικες και οι Ύαντες, ως και Πίνδαρος φησίν. Ην ότε υας Βοιωτιον ένεπον.  Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται, Κέκροψ, και Κόδρος, και Αίκλος, και Κόθος, και Δρύμας, και Κρίνακος.  

Οι δε Θράκες, και Ιλλυριοί, και Ηπειρώται, και μέχρι νυν εν πλευραίς εισίν. ΄Τοισι μέντοι μάλλον πρότερον, ή νυν, όπου γε και της εν τω παρόντι Ελλάδος αναντιλέκτως ούσης..» (Στράβων 7, 321). Οι Φοίνικες σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α -2)  κατάγονταν από την Ερυθρά θάλασσα, πήγαν με αρχηγό τον Αγήνορα στην Φοινίκη της Ασίας, την χώρα απέναντι από την Κύπρο και όπου οι πόλεις Τύρος, Σιδών, εξ ου και η ονομασία Φοίνικες. Χαναάν σημαίνει «χώρα της πορφύρας, το όνομα δηλαδή προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. 

Οι Φοίνικες σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α -2)  κατάγονταν από την Ερυθρά θάλασσα, πήγαν με αρχηγό τον Αγήνορα στην Φοινίκη της Ασίας, την χώρα απέναντι από την Κύπρο και όπου οι πόλεις Τύρος, Σιδών, εξ ου και η ονομασία Φοίνικες. Χαναάν σημαίνει «χώρα της πορφύρας, το όνομα δηλαδή προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. Στις επιστολές της Αμάρνα του 14ου αιώνα π. Χ. οι κάτοικοι της Χαναάν αποκαλούνται «Kinanuh» ή «kinahhu», δηλαδή Χαναναίοι, «Πορφυροί». Το όνομα Φοίνικες-πορφυροί δόθηκε στους Χαναναίους από τους Μυκηναίους (Φιλισταίους), οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές σχέσεις με τους λαούς της παράκτιας ζώνης της Παλαιστίνης και είχαν μόνιμα εγκατασταθεί εκεί. Επίσης ο μεγάλος ιστορικός αναφέρει ότι οι Φοίνικες είχαν αφετηρία την Ερυθρά θάλασσα : «Οι λόγιοι των Περσών βρίσκουν του Φοίνικες αίτιους της έχθρας μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων. Λένε πως αυτοί, φτασμένοι από την θάλασσα που ονομάζεται Ερυθρά σε τούτη εδώ τη θάλασσα, αφού κατοίκησαν το χώρο που και τώρα κατοικούν, άρχισαν αμέσως μακρινά ταξίδια, μεταφέροντας εμπορεύματα αιγυπτιακά και ασσυριακά, να πιάνουν και σε άλλα λιμάνια και προπαντός στο Άργος…» (Ηρόδοτος Α, 2). 

O πατέρας της Ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας (Β, 49-50 και Β, 91) αναφέρει ότι οι Χεμμίτες (οι  κάτοικοι της μεγαλούπολης Χεμμις που βρισκόταν στο Θηβαϊκό νομό της Αιγύπτου) είχαν πει ότι ο γιος της Δανάης Περσέας είχε επισκεφτεί τηv χώρα τους, γιατί ο Δαναός και ο Λυγκέας που πήγαν στην Ελλάδα ήταν από τη πόλη τους, καθώς και ότι είδε να οργανώνουν γυμνικούς αγώνες και να έχουν μόνο μια γυναίκα όπως και οι Έλληνες. Αναφέρει επίσης ότι ο Κάδμος ο Τύριος με τους συντρόφους του ήρθε από την Φοινίκη στη περιοχή που τώρα ονομάζεται Βοιωτία. 

Ο Ηρόδοτος αναφέρει και τον επιβεβαιώνει ο Μέγας Αριστοκλής ότι οι Φοίνικες ήρθαν από την Αίγυπτο, από το 1519 π.Χ. και μετά. Εκείνοι κατέκτησαν δια της βίας Στερεά Ελλάδα, και Πελοπόννησο και επέβαλαν το δωδεκάθεο. Η βίαιη επιβολή του Φοινικικού δωδεκαθέου άγγιξε τα όρια γενοκτονίας στην Ελληνική επικράτεια. Ενδεικτικά είναι τα αποσπάσματα τα οποία έχω επιλέξει σχετικά με τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του Ηρόδοτου, για τους Φοίνικες-Σημίτες εισβολείς στην αρχαία Ελλάδα. 

Στο σημείο αυτό επιθυμώ να σας ενημερώσω ότι μετά από 19 χρόνια και 10 μήνες στα ΜΜΕ, με περισσότερες από 5800 πρότυπες-καινοτόμες επιστημονικές εργασίες-άρθρα και ως δημιουργός σε παγκόσμιο επίπεδο των δύο νέων επιστημονικών κλάδων Γεωπολιτικής Θεολογίας-Γεωπολιτικού Εθνικισμού, εξαιτίας των φοβερών συνθηκών των οποίων βρίσκομαι, υγείας και διαβιώσεως εξαιτίας των επιστημονικών μου εργασιών, σε αντίθεση με τα προηγούμενα έτη, θα κάνω μια μικρή ελεύθερη μετάφραση των αποσπασμάτων που έχω επιλέξει. Ηttps://mytilenepress.blogspot.com/2026/01/mytilenepress_1.html

ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΕΙΣΒΟΛΕΩΝ. Στο απόσπασμα αυτό αναφέρει ο Μέγας Ηρόδοτος ποια ήταν η καταγωγή που είχαν οι αρχηγοί των εισβολέων στην αρχαία Ελλάδα (Λυγκέας και Δαναός). Επίσης θα διαβάσετε σχετικά με την καταγωγή του Περσέα. Όπως έχω αναφέρει σε επιστημονική μου εργασία από το έτος 2008, ο Μέγας Ηρόδοτος αναφέρει τους Φοίνικες εισβολείς και ως Χεμμίτας !!! 

"ὃς δ᾽ ἂν ἢ αὐτῶν Αἰγυπτίων ἢ ξείνων ὁμοίως ὑπὸ κροκοδείλου ἁρπασθεὶς ἢ ὑπ᾽ αὐτοῦ τοῦ ποταμοῦ φαίνηται τεθνεώς, κατ᾽ ἣν ἂν πόλιν ἐξενειχθῇ, τούτους πᾶσα ἀνάγκη ἐστὶ ταριχεύσαντας αὐτὸν καὶ περιστείλαντας ὡς κάλλιστα θάψαι ἐν ἱρῇσι θήκῃσι· [90.2] οὐδὲ ψαῦσαι ἔξεστι αὐτοῦ ἄλλον οὐδένα οὔτε τῶν προσηκόντων οὔτε τῶν φίλων, ἀλλά μιν αἱ ἱρέες αὐτοὶ τοῦ Νείλου ἅτε πλέον τι ἢ ἀνθρώπου νεκρὸν χειραπτάζοντες θάπτουσι.

91 [91.1] ἑλληνικοῖσι δὲ νομαίοισι φεύγουσι χρᾶσθαι, τὸ δὲ σύμπαν εἰπεῖν, μηδ᾽ ἄλλων μηδαμὰ μηδαμῶν ἀνθρώπων νομαίοισι. οἱ μέν νυν ἄλλοι Αἰγύπτιοι οὕτω τοῦτο φυλάσσουσι, ἔστι δὲ Χέμμις πόλις μεγάλη νομοῦ τοῦ Θηβαϊκοῦ ἐγγὺς Νέης πόλιος· [91.2] ἐν ταύτῃ τῇ πόλι ἐστὶ Περσέος τοῦ Δανάης ἱρὸν τετράγωνον, πέριξ δὲ αὐτοῦ φοίνικες πεφύκασι. τὰ δὲ πρόπυλα τοῦ ἱροῦ λίθινα ἐστὶ κάρτα μεγάλα· ἐπὶ δὲ αὐτοῖσι ἀνδριάντες δύο ἑστᾶσι λίθινοι μεγάλοι. ἐν δὲ τῷ περιβεβλημένῳ τούτῳ νηός τε ἔνι καὶ ἄγαλμα ἐν αὐτῷ ἐνέστηκε τοῦ Περσέος. [91.3] οὗτοι οἱ Χεμμῖται λέγουσι τὸν Περσέα πολλάκις μὲν ἀνὰ τὴν γῆν φαίνεσθαί σφι πολλάκις δὲ ἔσω τοῦ ἱροῦ, σανδάλιόν τε αὐτοῦ πεφορημένον εὑρίσκεσθαι ἐὸν τὸ μέγαθος δίπηχυ, τὸ ἐπεὰν φανῇ, εὐθηνέειν ἅπασαν Αἴγυπτον. [91.4] ταῦτα μὲν λέγουσι, ποιεῦσι δὲ τάδε Ἑλληνικὰ τῷ Περσέι· ἀγῶνα γυμνικὸν τιθεῖσι διὰ πάσης ἀγωνίης ἔχοντα, παρέχοντες ἄεθλα κτήνεα καὶ χλαίνας καὶ δέρματα. [91.5] εἰρομένου δέ μευ ὅ τι σφι μούνοισι ἔωθε ὁ Περσεὺς ἐπιφαίνεσθαι καὶ ὅ τι κεχωρίδαται Αἰγυπτίων τῶν ἄλλων ἀγῶνα γυμνικὸν τιθέντες, ἔφασαν τὸν Περσέα ἐκ τῆς ἑωυτῶν πόλιος γεγονέναι· τὸν γὰρ Δαναὸν καὶ τὸν Λυγκέα ἐόντας Χεμμίτας ἐκπλῶσαι ἐς τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ δὲ τούτων γενεηλογέοντες κατέβαινον ἐς τὸν Περσέα. [91.6] ἀπικόμενον δὲ αὐτὸν ἐς Αἴγυπτον κατ᾽ αἰτίην τὴν καὶ Ἕλληνες λέγουσι, οἴσοντα ἐκ Λιβύης τὴν Γοργοῦς κεφαλήν, ἔφασαν ἐλθεῖν καὶ παρὰ σφέας καὶ ἀναγνῶναι τοὺς συγγενέας πάντας· ἐκμεμαθηκότα δέ μιν ἀπικέσθαι ἐς Αἴγυπτον τὸ τῆς Χέμμιος οὔνομα, πεπυσμένον παρὰ τῆς μητρός. ἀγῶνα δέ οἱ γυμνικὸν αὐτοῦ κελεύσαντος ἐπιτελέειν." 

Στο επόμενο απόσπασμα θα διαβάσετε ότι οι αλλοδαπές ιέρειες του Διονυσιακού πολιτισμού, όταν πρωτοήρθαν στην αρχαία Ελλάδα, μιλούσαν μια ακατανόητη βαρβαρική διάλεκτο καθώς δεν ήταν Ελληνίδες.   

ΜΕΓΑΣ ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΓΙΑ ΑΛΛΟΔΑΠΕΣ ΙΕΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ-ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ : "ἐγὼ δ᾽ ἔχω περὶ αὐτῶν γνώμην τήνδε· εἰ ἀληθέως οἱ Φοίνικες ἐξήγαγον τὰς ἱρὰς γυναῖκας καὶ τὴν μὲν αὐτέων ἐς Λιβύην τὴν δὲ ἐς τὴν Ἐλλάδα ἀπέδοντο, δοκέει ἐμοί ἡ γυνὴ αὕτη τῆς νῦν Ἑλλάδος, πρότερον δὲ Πελασγίης καλευμένης τῆς αὐτῆς ταύτης, πρηθῆναι ἐς Θεσπρωτούς, [56.2] ἔπειτα δουλεύουσα αὐτόθι ἱδρύσασθαι ὑπὸ φηγῷ πεφυκυίῃ ἱρὸν Διός, ὥσπερ ἦν οἰκὸς ἀμφιπολεύουσαν ἐν Θήβῃσι ἱρὸν Διός, ἔνθα ἀπίκετο, ἐνθαῦτα μνήμην αὐτοῦ ἔχειν· [56.3] ἐκ δὲ τούτου χρηστήριον κατηγήσατο, ἐπείτε συνέλαβε τὴν Ἑλλάδα γλῶσσαν· φάναι δέ οἱ ἀδελφεὴν ἐν Λιβύῃ πεπρῆσθαι ὑπὸ τῶν αὐτῶν Φοινίκων ὑπ᾽ ὧν καὶ αὐτὴ ἐπρήθη. [57.1] πελειάδες δέ μοι δοκέουσι κληθῆναι πρὸς Δωδωναίων ἐπὶ τοῦδε αἱ γυναῖκες, διότι βάρβαροι ἦσαν, ἐδόκεον δέ σφι ὁμοίως ὄρνισι φθέγγεσθαι· [57.2] μετὰ δὲ χρόνον τὴν πελειάδα ἀνθρωπηίῃ φωνῇ αὐδάξασθαι λέγουσι, ἐπείτε συνετά σφι ηὔδα ἡ γυνή· ἕως δὲ ἐβαρβάριζε, ὄρνιθος τρόπον ἐδόκεέ σφι φθέγγεσθαι, ἐπεὶ τέῳ ἂν τρόπῳ πελειάς γε ἀνθρωπηίῃ φωνῇ φθέγξαιτο; μέλαιναν δὲ λέγοντες εἶναι τὴν πελειάδα σημαίνουσι ὅτι Αἰγυπτίη ἡ γυνὴ ἦν. [57.3] ἡ δὲ μαντηίη ἥ τε ἐν Θήβῃσι τῇσι Αἰγυπτίῃσι καὶ ἐν Δωδώνῃ παραπλήσιαι ἀλλήλῃσι τυγχάνουσι ἐοῦσαι. ἔστι δὲ καὶ τῶν ἱρῶν ἡ μαντικὴ ἀπ᾽ Αἰγύπτου ἀπιγμένη." 

Στο απόσπασμα που ακολουθεί θα διαπιστώσετε το απόγειον του ανθελληνισμού και της φαιδρότητας των μετόχων του Διονυσιακού πολιτισμού, καθώς θυσίαζαν βόδια με ειδικές Διονυσιακές τελετές και αν δεν έβρισκαν Έλληνες στις αγορές τις Αιγύπτου να τα δώσουν, τα πετούσαν και έφευγαν εκστομίζοντας Διονυσιακές κατάρες !!! Επιπροσθέτως απαγόρευαν να φιλάνε Ελληνίδες στο στόμα και να τρώνε φαγητό από σκεύη, πιρούνια και κουτάλια Ελλήνων !!!  Τόσο μεγάλο μίσος και παράνοια έχουν οι παράγοντες και οι πιστοί του Διονυσιακού πολιτισμού από τα πανάρχαια χρόνια για τον Ελληνισμό. 

Ο ΜΕΓΑΣ ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. 

40 [40.1] ἡ δὲ δὴ ἐξαίρεσις τῶν ἱρῶν καὶ ἡ καῦσις ἄλλη περὶ ἄλλο ἱρόν σφι κατέστηκε· τὴν δ᾽ ὦν μεγίστην τε δαίμονα ἥγηνται εἶναι καὶ μεγίστην οἱ ὁρτὴν ἀνάγουσι, ταύτην ἔρχομαι ἐρέων... [40.2] ἐπεὰν ἀποδείρωσι τὸν βοῦν, κατευξάμενοι κοιλίην μὲν κείνην πᾶσαν ἐξ ὦν εἷλον, σπλάγχνά δὲ αὐτοῦ λείπουσι ἐν τῷ σώματι καὶ τὴν πιμελήν, σκέλεα δὲ ἀποτάμνουσι καὶ τὴν ὀσφὺν ἄκρην καὶ τοὺς ὤμους τε καὶ τὸν τράχηλον. [40.3] ταῦτα δὲ ποιήσαντες τὸ ἄλλο σῶμα τοῦ βοὸς πιμπλᾶσι ἄρτων καθαρῶν καὶ μέλιτος καὶ ἀσταφίδος καὶ σύκων καὶ λιβανωτοῦ καὶ σμύρνης καὶ τῶν ἄλλων θυωμάτων, πλήσαντες δὲ τούτων καταγίζουσι, ἔλαιον ἄφθονον καταχέοντες· [40.4] προνηστεύσαντες δὲ θύουσι, καιομένων δὲ τῶν ἱρῶν τύπτονται πάντες, ἐπεὰν δὲ ἀποτύψωνται, δαῖτα προτίθενται τὰ ἐλίποντο τῶν ἱρῶν.

41 [41.1] τοὺς μέν νυν καθαροὺς βοῦς τοὺς ἔρσενας καὶ τοὺς μόσχους οἱ πάντες Αἰγύπτιοι θύουσι, τὰς δὲ θηλέας οὔ σφι ἔξεστι θύειν, ἀλλὰ ἱραί εἰσι τῆς Ἴσιος· [41.2] τὸ γὰρ τῆς Ἴσιος ἄγαλμα ἐὸν γυναικήιον βούκερων ἐστὶ κατά περ Ἕλληνες τὴν Ἰοῦν γράφουσι, καὶ τὰς βοῦς τὰς θηλέας Αἰγύπτιοι πάντες ὁμοίως σέβονται προβάτων πάντων μάλιστα μακρῷ. [41.3] τῶν εἵνεκα οὔτε ἀνὴρ Αἰγύπτιος οὔτε γυνὴ ἄνδρα Ἕλληνα φιλήσειε ἂν τῷ στόματι, οὐδὲ μαχαίρῃ ἀνδρὸς Ἕλληνος χρήσεται οὐδὲ ὀβελοῖσι οὐδὲ λέβητι, οὐδὲ κρέως καθαροῦ βοὸς διατετμημένου Ἑλληνικῇ μαχαίρῃ γεύσεται. [41.4] θάπτουσι δὲ τοὺς ἀποθνήσκοντας βοῦς τρόπον τόνδε· τὰς μὲν θηλέας ἐς τὸν ποταμὸν ἀπιεῖσι, τοὺς δὲ ἔρσενας κατορύσσουσι ἕκαστοι ἐν τοῖσι προαστείοισι, τὸ κέρας τὸ ἕτερον ἢ καὶ ἀμφότερα ὑπερέχοντα σημηίου εἵνεκεν· ἐπεὰν δὲ σαπῇ καὶ προσίῃ ὁ τεταγμένος χρόνος, ἀπικνέεται ἐς ἑκάστην πόλιν βᾶρις ἐκ τῆς Προσωπίτιδος καλευμένης νήσου. [41.5] ἣ δ᾽ ἔστι μὲν ἐν τῷ Δέλτα, περίμετρον δὲ αὐτῆς εἰσὶ σχοῖνοι ἐννέα. ἐν ταύτῃ ὦ τῇ Προσωπίτιδι νήσῳ ἔνεισι μὲν καὶ ἄλλαι πόλιες συχναί, ἐκ τῆς δὲ αἱ βάριες παραγίνονται ἀναιρησόμεναι τὰ ὀστέα τῶν βοῶν, οὔνομα τῇ πόλι Ἀτάρβηχις, ἐν δ᾽ αὐτῇ Ἀφροδίτης ἱρὸν ἅγιον ἵδρυται. [41.6] ἐκ ταύτης τῆς πόλιος πλανῶνται πολλοὶ ἄλλοι ἐς ἄλλας πόλις, ἀνορύξαντες δὲ τὰ ὀστέα ἀπάγουσι καὶ θάπτουσι ἐς ἕνα χῶρον πάντες. κατὰ ταὐτὰ δὲ τοῖσι βουσὶ καὶ τἆλλα κτήνεα θάπτουσι ἀποθνήσκοντα· καὶ γὰρ περὶ ταῦτα οὕτω σφι νενομοθέτηται· κτείνουσι γὰρ δὴ οὐδὲ ταῦτα.

ΗΡΟΔΟΤΟΣ Β ΒΙΒΛΙΟ ΕΥΤΕΡΠΗ. ΠΕΡΙ ΣΗΜΙΤΙΚΗΣ-ΦΟΙΝΙΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ. Https://mytilenepress.blogspot.com/2026/01/lene-mytilenepress.html

ΤΡΟΙΑ ΜΙΑ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ-ΙΟΥΔΑΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ. ΜΕΡΟΣ Α https://mytilenepress.blogspot.com/2025/01/mytilenepress_2.html

ΤΡΟΙΑ ΜΙΑ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ-ΙΟΥΔΑΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ. ΜΕΡΟΣ Β. https://mytilenepress.blogspot.com/2025/01/mytilenepress_28.html

ΤΡΟΙΑ ΜΙΑ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ-ΙΟΥΔΑΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ. ΜΕΡΟΣ Γ. https://mytilenepress.blogspot.com/2025/01/mytilenepress_57.html

ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΩΝ ΣΗΜΙΤΩΝ.

Οι πόλεμοι είναι ζήτημα γεωπολιτικών και στρατηγικών συμφερόντων. Ήταν στον πυρήνα τους μια πρωτόγονη επιθυμία για κυριαρχία και ένας ηγεμονικός ανταγωνισμός στον οποίο μια δημοκρατία αντιμετώπιζε μια ολιγαρχία. 

Παράλληλα αντιμάχονται οι δύο παγκόσμιοι πολιτισμοί. Σε αυτή την αντιπαράθεση το χάσμα μεταξύ των συλλογικών συναισθημάτων, των προσχημάτων που επικαλέστηκαν και των άμεσων κινήτρων για εχθροπραξίες ή μεταξύ των αρχικών δικαιολογιών και των καταστροφών και των καταστροφών των μαχών ήταν τέτοιο που η συνέχιση του πολέμου αποδόθηκε στην φύση των καθεστώτων και προσωπικές ευθύνες των πολέμαρχων. 

Μέσα από τις πολεμικές, γεωπολιτικές δραστηριότητες τους τα έθνη-κράτη καθορίζουν τον μέλλον της ανθρωπότητας. Τα ελεύθερα κράτη επιδιώκουν συνεχώς να βελτιώσουν την στρατιωτική-πολιτική και οικονομική δύναμη καθότι αυτό είναι το μοναδικό εχέγγυο ασφαλείας-επιβίωσης. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας με πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών.  

Εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια  άνθρωποι. Από τα αρχαία χρόνια τα έθνη όρισαν κανόνες ηθικής και νομικής δεοντολογίας, όμως ανέκαθεν τα ιερατεία είχαν έναν  ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας την αδίστακτη εξουσία τους  στους λαούς με καταστροφικές συνέπειες. (Εμφύλιοι πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα και οι τέσσερις Σταυροφορίες).

Οι πολεμικές αντιπαραθέσεις στο όνομα των θεών γινόταν στην πραγματικότητα για να αποκτούν οι αχριερείς των θρησκειών εξουσία-δύναμη και πλούτο. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες πολεμούσαν για την πίστη, την πατρίδα, την ελευθερία, την περιουσία, και την ζωή. Το περί δικαίου αίσθημα το οποίο επικαλούνταν τα ιερατεία έκανε λιγότερο ειδεχθής και αποκρουστικές τις πολεμικές διαμάχες.

Στην δίκη της Νυρεμβέργης εισήχθη το αξίωμα σχετικά με τους επιθετικούς πολέμους. Οι επιθετικοί πόλεμοι αποτελούν έγκλημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών επιτρέπει τους αμυντικούς πολέμους και για αυτό δίνει το δικαίωμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας να επιβάλλει στρατιωτικές κυρώσεις για την διατήρηση της ειρήνης. Τα επιχειρήματα περί δίκαιου πολέμου διδάσκονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την Ορθοδοξία. .

Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή. Τo πώς ορίζεται η έννοια του δικαίου διαφέρει ανάλογα με τις θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πεποιθήσεις ενός έθνους, στα πλαίσια μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου. 

Επίσης δύο αντικρουόμενες εκδοχές για τα αίτια του πολέμου, είναι λογικό να παρουσιασθούν ως δίκαιες με αξιόπιστα επιχειρήματα επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Οι πόλεμοι αποδοκιμαζόταν εν μέρη στην αρχαία Ελλάδα, εν τούτοις η νομι­μότητα τους δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Oι αρχαίες Ελληνικές πόλεις έδιναν μεγάλη βαρύτητα στις αιτίες για την προσφυγή σε πόλεμο. "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους." 

Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn.,Berlin: Weidmann, 1951: 150-182).  (1) Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τα θαύματα, τις διδασκαλίες και την Ανάσταση του Χριστού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα. 

Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος. Μερικούς αιώνες αργότερα ο υποστράτηγος των ΗΠΑ Smedley Butler στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έγραψε ότι ο πόλεμος είναι μια απάτη. Σύμφωνα με τον Αμερικανό υποστράτηγο Butler στους πολέμους μόνο μια μικρή ομάδα μυημένων είναι ενημερωμένοι για την πραγματικότητα. 

Οι πόλεμοι είναι μια πραγματική απάτη που οργανώνεται προς όφελος ενός μικρού αριθμού ατόμων που ελέγχουν την εξουσία. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι πραγματοποιούνται σε βάρος των λαών και παράλληλα δίνουν το δικαίωμα σε έναν μικρό αριθμό να αυξήσει την περιουσία του. 

Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών. 

Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα. 

Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4).

Τα αρχαία χρόνια μεταξύ άλλων έλαβαν χώρα φοβεροί εμφύλιοι πόλεμοι τους οποίους πάντοτε υποκινούσε το Φοινικικό ιερατείο των Δελφών. Οι Δελφοί ήταν το μεγαλύτερο μαντείο της αρχαιότητας. Εκεί όλοι οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου όπως οι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι, οι Φρύγες, οι Λυδοι και οι Πέρσες, αναζητούσαν την πρόβλεψη των Φοινικικών ιερατείων για πάσης φύσεως ζητήματα. 

Όλοι οι αξιωματούχοι και οι θεσμικοί παράγοντες της Ανατολής κατέφευγαν στην θεϊκή ετυμηγορία. Μέσα από τους αιματηρούς εμφύλιους πολέμους και την Δελφική Αμφικτυονία, το Φοινικικό μαντείο υπήρξε παγκόσμιο πνευματικό, πολιτικό, οικονομικό και γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό κέντρο κατά τους αρχαίους αιώνες. Εκείνη την εποχή το μαντείο υπήρξε η ανώτατη πολιτική-στρατιωτική και οικονομική εξουσία των εθνών της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας καθόριζαν τις τύχες των κρατών της ανατολής. 

Εκείνοι αποφάσιζαν για την οικονομία, την πολιτική, τους πολέμους και τις κοινωνικές εξελίξεις. Δεν είναι σχήμα λόγου είτε υπερβολή καθώς το μαντείο αποτελούσε το διεθνές νομισματικό ταμείο του αρχαίου κόσμου !!! Πολλές Ελληνικές πόλεις κράτη καθώς και ξένα, διατηρούσαν στους Δελφούς θησαυροφυλάκια για την φύλαξη των προσφορών και των πολύτιμων αντικειμένων τους. 

Κανένας πόλεμος, καμία πολιτική-οικονομική, κοινωνική και πνευματική δραστηριότητα δεν γινόταν χωρίς την έγκριση του μαντείου. Οι Δελφοί απέκτησαν τεράστια δύναμη μέσα από τους πολέμους που υποκίνησαν και την ομοσπονδιακή ένωση δώδεκα φυλών Στερεάς και Θεσσαλίας (Δελφική Αμφικτυονία). Όλοι οι  "ιεροί" πόλεμοι προκλήθηκαν από τους ιερείς-θεουργούς του Φοίβου και του Savaziou. 

Η πολιτική σημασία των Δελφών ήταν τεράστια καθώς υποκινούσαν όλους τους πολέμους που έλαβαν χώρα κατά την αρχαιότητα. Ενδεικτικό ήταν ότι ο δεύτερος Ιερός πόλεμος, έγινε για τον έλεγχο του μαντείου-χρυσωρυχείου πάντα. Οι Αθηναίοι με παρότρυνση του Δελφικού ιερατείου βοήθησαν τους Φωκείς να εντάξουν το ιερό στην ομοσπονδία τους, προκαλώντας την οργή των Σπαρτιατών, οι οποίοι επανέφεραν προσωρινά τους Δελφούς στην πρότερη κατάστασή τους, αλλά οι Αθηναίοι αντεπιτέθηκαν και η πόλη αποδόθηκε τελικά στους Φωκείς. 

Μέχρι τον τρίτο Ιερό Πόλεμο όλα αυτά όταν με παρέμβαση του Φιλίππου οι Δελφοί επέστρεψαν στη Δελφική Αμφικτυονία, η οποία ελεγχόταν ωστόσο πια από τους πανίσχυρους Μακεδόνες. Ένας Δ’ Ιερός Πόλεμος θα ξεσπούσε λίγο αργότερα, καθώς το μαντείο παραήταν πλούσιο και σημαντικό για να μένει ανεξάρτητο. 

Κατά την εποχή των Περσικών πολέμων το Φοινικικό μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών και καλούσαν τους Έλληνες μέσω ψεύτικων χρησμών να μην πολεμήσουν. Ο σκοτεινός Διονυσιακός πολιτισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία Διονυσιακή θρησκεία, κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα, με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.  

Οι Φοίνικες ίδρυσαν το μαντείο των Δελφών. Από την Θήβα και τους Δελφούς προερχόταν όλα τα δεινά του Ελληνικού έθνους. Στην μυθολογία-ιστορία, αναφέρονται πολλοί χρησμοί του Φοινικικού μαντείου, για χιλιάδες-φοβερές θυσίες, στους «θεούς»-δαίμονες, της αρχαίας θρησκείας. Αμέτρητα ήταν τα αθώα θύματα, κυρίως αγνοί νέοι. Τα άτυχα παιδιά, θυσιάστηκαν από τους αιμοσταγείς-αλλοδαπούς ιερείς του παγανισμού, με εντολή του Δελφικού ιερού. Ο σκοτεινός παγανισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. 

Η αρχαία θρησκεία κατέστρεψε τον Ελληνισμό και παράλληλα  κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.  

Οι Φοινικικές ορδές κατέκτησαν τους Έλληνες με άγριες σφαγές και οργανωμένες γενοκτονίες. Απέσπασαν τις περιουσίες των αρχαίων Ελλήνων και τους έκαναν είλωτες όπως στην Σπάρτη. Τους επέβαλαν την θρησκεία τους, το δωδεκάθεο και χρησιμοποίησαν ακόμη και τα ιερά για την νέα θρησκεία. Εμφύλιοι πόλεμοι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών.  

Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα. 

Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4).

Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο για να τιμωρήσουν-πλήξουν και να απομακρύνουν από την εξουσία της Αθηναϊκής πολιτείας τον Περικλή και τους σοφούς φίλους του  Αναξαγόρα, Ιπποκράτη, Ηρόδοτο, Φειδία οι οποίοι αμφισβητούσαν την ύπαρξη των Ολύμπιων Θεών και με τις διδασκαλίες τους αποδομούσαν την ξενόφερτη θρησκεία από την Αίγυπτο. 

Ενδεικτικά αναφέρει ο Ευριπίδης : " Αν οι θεοί κάνουν αισχρές πράξεις δεν είναι θεοί¨ (Martin Nilson, "Η ιστορία της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας", σελίδα 287). Είναι γνωστό σε όλους ότι οι Ολύμπιοι δαίμονες διακατεχόταν από τις πιο ανώμαλες και παρά φύσιν σεξουαλικές επιθυμίες. 

Η Επιρροή του Αναξαγόρα, του Ιπποκράτη και των άλλων σοφών-φίλων του Περικλή στους Αθηναίους πολίτες ήταν πολύ μεγάλη και η Ολύμπια θρησκεία κινδύνευε με κατάρρευση. Για αυτό οι σατανικοί ιερείς υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, με στόχο την ανατροπή του Περικλή, την απομάκρυνση των "άθεων" φίλων του και τον περιορισμό της Ελληνικής φιλοσοφίας που άνθιζε στην Αθήνα. 

Στον αντίποδα στην Σπάρτη εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τόσο υψηλό φιλοσοφικό επίπεδο. Οι Μεσσηνιακοί πόλεμοι που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο, είχαν θρησκευτικό-πνευματικό κίνητρο. Εκεί έγιναν τρομερές ανθρωποθυσίες, όπως στα εκατομφόνια, από τους Σπαρτιάτες και τους Μεσσήνιους. Ακόμη γινόταν αμέτρητες θυσίες αιχμαλώτων στον Δία. Όμως μετά από τριακόσια χρόνια αγρίων πολέμων, απίστευτης γενοκτονίας, οι Σπαρτιάτες επικράτησαν και έκαναν τους Μεσσήνιους  είλωτες.  Το 660 π.Χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό τον τύραννο Κύψελο, έσφαξαν τους Κερκυραίους. 

Το απόγειον του ανθελληνισμού και του εωσφορισμού, ήταν η αποστολή 300 αιχμαλώτων αγοριών, στις Σάρδεις για να ευνουχιστούν προς τιμήν της Κυβέλης !!! Ο Σπαρτιάτης Κλεομένης το 505 π.Χ. σε μια από τις εκστρατείες του εναντίον των Αργείων, ανάγκασε τον άμαχο πληθυσμό, να καταφύγει στο "ιερό" άλσος. Στην συνέχεια έβαλε φωτιά και έκαψε πέντε χιλιάδες άμαχους. Απανθρακώθηκε-αφανίστηκε το άνθος των νέων του Άργους. Η ιδιότητά τους ως ικέτες των κοινών «θεών», δεν έπαιξε κανέναν απολύτως ρόλο. 

Μια ακόμη γενοκτονία προκάλεσαν οι τέσσερις φοβεροί ιεροί πόλεμοι, (595-332 π. Χ.), οι οποίοι για τριακόσια περίπου χρόνια αποδεκάτισαν την Ελλάδα. Ονομάστηκαν ιεροί, διότι έγιναν με υποδείξεις του μαντείου των Δελφών (Θουκυδίδης, Ιστορία Α΄3). 

Οι πόλεμοι έγιναν για να έχει την πολιτική-στρατιωτική και την οικονομική ηγεμονία όλων των Ελλήνων. Υπεύθυνοι για μια ακόμη φορά τα αδίστακτα Δελφικά Ιερατεία.  Ενδεικτικό της τρομερής γενοκτονίας, ήταν ότι το 219 π. Χ., ο επικεφαλής της Αιτωλικής Συμπολιτείας, ο στρατηγός Σκόπας κυριεύει το Δίον, την ιερή πόλη των Μακεδόνων και καταστρέφει τα πάντα. Γκρεμίζει όλα τα κτίσματα, και στην συνέχεια, πυρπολεί ακόμη και τους χώρους λατρείας. 

Οι ίδιες βαρβαρότητες έγιναν, και στο ιερό της Δωδώνης, από τον στρατηγό των Αιτωλών Δωρίμαχο. Στην συνέχεια, ο Φίλιππος με τους Μακεδόνες, πέρασαν σε αντίποινα, «πυρπόλησαν και κατεδάφισαν τα ιερά και ανέτρεψαν η κατέστρεψαν 2.000 ανδριάντες». Όμως δεν περιορίστηκαν στην Αιτωλία, αλλά εισέβαλαν και στην Αττική, το 200 π. Χ., όπως εξιστορεί ο Λίβιος, όπου ισοπέδωσαν, και τα μνημεία και ανέσκαψαν τους τάφους, διασκορπίζοντας τα οστά των νεκρών !!!

Από κάθε πόλεμο οι αλλοδαπό ιερείς των Δελφών απαιτούσαν ως θέληση του Ιουδαίου Απόλλωνα και του Φρυγικού Διόνυσου-Savaziou την δεκάτη από τα αιματοβαμμένα λάφυρα. Χαρακτηριστικό ήταν ότι είχαν την αναίδεια και την ανεντιμότητα να ζητούν από τις πόλεις ποσοστά ακόμη και από τους Περσικούς πολέμους, κατά τους οποίους το Δελφικό ιερό, ήταν με την πλευρά των ηττημένων και ομόθρησκων Περσών, καθώς έδινε αποτρεπτικούς χρησμούς, για να μην πολεμήσουν οι Έλληνες. Επίσης οι Φοίνικες ιερείς έδιναν χρησμούς παγίδες και υποδαύλιζαν τα μίση μεταξύ των αρχαίων πόλεων.   

Οι Έλληνες που επισκεπτόταν το Φοινικικό μαντείο, έβλεπαν κάθε φορά τα αιματοβαμμένα λάφυρα των εμφυλίων πολέμων. Το αποτέλεσμα ήταν φρικτό-οδυνηρό και δυσβάσταχτο, καθώς ενθυμούμενοι τι έγινε στο πρόσφατο παρελθόν, οδηγήθηκαν σε νέους εμφύλιες διαμάχες. Αρκετούς χρησμούς για τους Ελληνικούς εμφυλίους πολέμους τους είχε δώσει ο Φρυγικός "θεός" Savazios μαζί με τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων. 

Την εποχή των Περσικών πολέμων το μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών, και καλούσαν τους Έλληνες, μέσω ψευδοχρησμών να μην πολεμήσουν. Η Ελλάδα ήταν το κέντρο του πολιτισμού, εντούτοις όλοι οι σημαντικοί αρχαίοι Φιλόσοφοι διώχθηκαν, φονεύθηκαν και δημεύτηκαν οι περιουσίες τους. 

Σε κάθε πόλεμο που γινόταν με τους Πέρσες, οι Φοίνικες ιερείς έδιναν αποτρεπτικούς χρησμούς στους Έλληνες να μην πολεμήσουν, διότι οι Μηδοι ήταν ομόθρησκοι τους. Ενδεικτικός είναι ο χρησμός της Αριστονίκης η οποία προδοτικά είπε στους Έλληνες : “Τι κάθεσθε ταλαίπωροι, φύγετε στα πέρατα της γης, εγκαταλείψτε τις οικίες σας και την ακρόπολη σας. 

Ο ερχόμενος από την Ασία Άρης θα καταστρέψει τα πάντα, και όχι μόνον τα δικά σας τείχη, αλλά και τα τείχη των άλλων πόλεων θα απολεσθούν. Φύγετε λοιπόν από το οχυρό σας, έστω και αν αυτό γεμίζει θλίψη τις ψυχές σας. ” (Κ. Παπαρηγόπουλου Ιστορια Γ΄, σελίδα 94 και Ηρόδοτος-VII,140). Τους ίδιους χρησμούς έδωσε η Αριστονίκη και σε άλλες πόλεις όπως στους Αργείους και στους Κρήτες. Σε όλες αυτές τις πόλεις η Αριστονίκη είπε να τηρήσουν ουδετερότητα απέναντι στον πόλεμο Περσών–Ελλήνων και να υποταχθούν στους σατανιστές, βάρβαρους Ασιάτες εισβολείς (Ηρόδοτος .VII,148-169). Όταν οι Έλληνες αρχηγοί δεν δεχόταν αυτούς τους χρησμούς, γιατί ήθελαν να πολεμήσουν, τότε έδιναν νέους χρησμούς παγίδες.

Στις Πλαταιές οι θρησκευτικοί παράγοντες των Δελφών απαγόρευαν μέσω των χρησμών στους Έλληνες να πολεμήσουν. Ούτε να αμυνθούν δεν τους επέτρεπαν για να μην προσβληθεί ο δαίμονας Απόλλων. Είχαν περάσει πλέον αρκετές ημέρες όπου οι Έλληνες παρέμειναν παθητικοί-θεατές στον ίδιο τους τον θάνατο. 

Οι Έλληνες στρατιώτες τραυματιζόταν από τους Πέρσες χωρίς να έχουν το δικαίωμα να αμυνθούν, ενώ ταυτόχρονα εξαιτίας της παρατεταμένης απραξίας τελείωναν τα τρόφιμα και το νερό. Εκείνη ακριβώς την χρονική στιγμή έρχεται το τελειωτικό χτύπημα στους Έλληνες με έναν ακόμη “χρησμό” από την σφηκοφωλιά των Δελφών. Ο νέος κίβδηλος χρησμός έλεγε ότι εάν θέλουν οι Αθηναίοι να νικήσουν τους Πέρσες, θα πρέπει να εγκαταλείψουν της Πλαταιές και να πολεμήσουν στην Αττική, διότι εκεί υπάρχει ναός της Ίσιδας-Δήμητρας της εωσφορικής θεάς από την Αίγυπτο. 

Ο Έλληνας στρατηγός Παυσανίας με το επιτελείο του είδε τον θανάσιμο κίνδυνο και την ολοκληρωτική καταστροφή. Για αυτό σκέφτηκε όπως ο Παυσανίας και σε συνεννόηση με το επιτελείο του, έβαλαν τους Πλαταιείς να παραχωρήσουν τα εδάφη τους, στους Αθηναίους, ώστε να πολεμήσουν σε δικό τους έδαφος, με βάση τον ψευδοχρησμό. Το άριστο αυτό Ελληνικό σχέδιο ευνοούσε και το γεγονός ότι υπήρχε στις Πλαταιές, δαιμονικός ναός της Αιγύπτιας Ίσιδας-Δήμητρας, για αυτό θα ήταν σε θέση να κάμψουν αντιρρήσεις των Αθηναίων. Μετά από αυτό το πολύ ευφυέστατο τρόπο δεν χρειάστηκε να φύγουν καθόλου οι Αθηναίοι, διότι ήταν πλέον Αθηναϊκό έδαφος οι Πλαταιές, υπό την Αθηναϊκή εξουσία. 

Όμως για να είναι απολύτως σίγουρος ο Μέγας Παυσανίας και το επιτελείο του, έβαλαν τον στρατηγό Αρίμνηστο να πει στους Αθηναίους ότι είχε δεί “όνειρο”. Στο “όνειρο” εκείνο τον διέταζε ο αρχηγός των των θεών ο Δίας, να “μεταφέρει” στους Αθηναίους την εντολή του, να πολεμήσουν στις Πλαταιές, μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες. Οι αφελείς Αθηναίοι μετά από όλα όσα τους είπε, ο στρατηγός Αρίμνηστος, ήταν πλέον πεποισμένοι ότι έπρεπε να πολεμήσουν στις Πλαταιές, διότι αυτή ήταν η “εντολή” του Δια. Για αυτό οι Αθηναίοι έκαναν αμέσως ολόκληρο το Αιγυπτιακό τελετουργικό προς τιμήν της Δήμητρας. 

Με αυτόν τον τρόπο απέφυγαν οι πολυμήχανοι Έλληνες την θανάσιμη Φοινικική παγίδα από τους Δελφούς. Με αυτόν τον τρόπο έμειναν οι Αθηναίοι στις Πλαταιές, και όλοι μαζί οι Έλληνες πολέμησαν ενάντια στους Πέρσες με αποτέλεσμα μια ακόμη νίκη, η οποία τους εξασφάλιζε πλέον την πολυπόθητη ελευθερία. 

Μετά το τέλος της μάχης των Πλαταιών ο στρατηγός Παυσανίας, κατευθύνθηκε στην Φοινικική-Ιουδαϊκή Θήβα. Ο Έλληνας στρατηγός Παυσανίας απαίτησε να του παραδώσουν τους προδότες, οι οποίοι ήταν αρχηγοί των Φοινίκων της Θήβας και πολέμησαν με τους ομόθρησκους τους Πέρσες, ενάντια στους Έλληνες. Οι αρχηγοί των Φοινίκων ήταν ο Τιμηγενίδης και ο Ατταγίνης. 

Όμως οι υπόλοιποι Φοίνικες της Θήβας αρνήθηκαν στον Παυσανία, την παράδοση των ομοεθνών τους. Μάλιστα οι δολοπλόκοι Φοίνικες χρησιμοποίησαν και την προσφιλή τους διαχρονική τακτική, σε μια απέλπιδα προσπάθεια τους να αποφύγουν την παράδοση των αρχηγών τους. Για αυτό πρότειναν στον Σπαρτιάτη Παυσανία, ένα πολύ υψηλό χρηματικό ποσό, με σκοπό να τον εξαγοράσουν, ώστε να μην εκτελέσει τους προδότες. 

Όπως ήταν φυσικό ο στρατηγός Παυσανίας διότι ήταν γνήσιος Έλληνας αρνήθηκε την πρόταση των Φοινίκων-Σημιτών για δωροδοκία. Τότε αναγκάστηκαν να παραδώσουν στον Ήρωα Σπαρτιάτη Στρατηγό, τους Σημίτες αρχηγούς. Ένας εκ των αρχηγών ο Ατταγίνης ο οποίος πολέμησε μαζί με τους Πέρσες ενάντια στους Έλληνες, επέτυχε να διαφύγει κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων του Παυσανία με τους Φοίνικες-παγανιστές της Θήβας. Ο Έλληνας Παυσανίας οδήγησε τους προδότες Φοίνικες παγανιστές στην Κόρινθο, όπου τους εκτέλεσε για εσχάτη Προδοσία. 

Αυτός ήταν ένας ακόμη πολύ σοβαρός λόγος για τον οποίο τον είχαν κατηγορήσει άνανδρα-προδοτικά και θανατώθηκε, ως κοινός εγκληματίας, ο Παυσανίας από το Φοινικικό ιερατείο. Εάν ο Ήρωας-Σπαρτιάτης Στρατηγός Παυσανίας ήταν προδότης-Ιουδαίος και χρηματιζόταν όπως ισχυρίζονται οι μέτοχοι της Διονυσιακής κουλτούρας με κίβδηλες ιστορικές εργασίες, τότε θα αποδεχόταν την πρόταση να πάρει το υψηλό χρηματικό ποσό που πρότειναν οι Σημίτες της Θήβας, ώστε να μην εκτελέσει τους προδότες αρχηγούς τους. Επίσης εάν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες και o Παυσανίας ήταν "Ιουδαίοι" θα πολεμούσαν στο πλευρό των Περσών και των Σημιτών της Θήβας στην μάχη των Πλαταιών. 

Ο μεγάλος Παυσανίας σε σχέση με τους άλλους δύο Έλληνες αρχηγούς των Περσικών πολέμων, είχε κάνει ένα ακόμη μεγάλο επίτευγμα. Αυτό ήταν η θανάτωση των αρχηγών της Θήβας οι οποίοι πολέμησαν μαζί με τους υπόλοιπους Φοίνικες της Θήβας ενάντια στους Έλληνες κατά την μάχη των Πλαταιών. 

Ακόμη ο Εθνικός Ήρωας Λεωνίδας και οι 300 Σπαρτιάτες δεν θα έπεφταν στις Θερμοπύλες και οι Δωριείς Σπαρτιάτες-Λάκωνες δεν θα είχαν εκδιωχθεί από την Πελοπόννησο, δεν θα συμμετείχαν στην κάθοδο των Δωριέων, και δεν θα έπαιρναν στον Τρωικό πόλεμο εάν ήταν Ιουδαϊκής καταγωγής. Συνεπώς οι αρχαίοι Σπαρτιάτες δεν ήταν Ιουδαϊκής καταγωγής όπως ψευδώς αναφέρεται σε διάφορα ιστορικά άρθρα και εργασίες.

Εάν ήταν Ιουδαίοι οι Σπαρτιάτες δεν θα κατευθυνόταν ο Στρατηγός Παυσανίας στην Φοινικική Θήβα απαιτώντας την παράδοση των Ιουδαίων αρχηγών του Φοινικικού στρατεύματος που πολέμησε δίπλα στους Πέρσες. 

Οι Ιουδαίοι της Θήβας και γενικότερα οι Ιουδαίοι έχουν πολλούς αιώνες παράδοση στα πεδία των μαχών ενάντια στους Έλληνες. Επίσης στο πλευρό των Περσών και ενάντια στον Ηράκλειο και τον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό πολέμησαν Ιουδαίοι και Γερμανοί (Φράγκοι). Οι Ιουδαίοι συνέχισαν την παράδοση του μεγάλου προγόνου τους, του Φοίνικα Κάδμου και των Φοινίκων της Θήβας. 

Παρά το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος ισοπέδωσε την Ιουδαϊκή-Φοινικική Θήβα της Ελλάδας, οι Ιουδαίοι δεν αντέδρασαν. Προφανώς αυτό έγινε προς τιμήν της μεγάλης Μάγισσας-Θεουργού των Διονυσιακών-Καβειρίων μυστηρίων της Ολυμπιάδας. Οι Ιουδαίοι πολέμησαν ενάντια στον Χριστιανό αυτοκράτορα Ηράκλειο και δεν πολέμησαν ενάντια στον μέτοχο του Διονυσιακού πολιτισμού Αλέξανδρο !!!

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΔΩΡΙΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ-ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ. 

Ο μεγάλος Ρήτορας Ισοκράτης αναφέρει σχετικά με τους Ηρακλειδείς-Δωριείς, ότι όταν πέθανε ο Ηρακλής, οι γιοί και οι απόγονοί του οι λεγόμενοι Ηρακλείδες φοβούμενοι μήπως τους δολοφονήσει ο Σημιτικής καταγωγής Ευρυσθέας, ο σφετεριστής του Θρόνου των Αργείων κατέφυγαν στην Στερεά Ελλάδα. Όμως ο Ευρυσθέας πήγε στην Στερεά, για να τους βρει, και να τους σκοτώσει, φοβούμενος μήπως γυρίσουν, οι Ηρακλειδείς και του πάρουν την βασιλεία. Ωστόσο οι Αθηναίοι βοήθησαν τους Ηρακλείδες και σκότωσαν τον Ευρυσθέα.

Στην συνέχεια οι Ηρακλείδες μαζί με Δωριείς κατέβηκαν από την Β. Ελλάδα και την Πίνδο, στην Πελοπόννησο, και κατέλαβαν όλες σχεδόν τις πόλεις της Πελοποννήσου ( Σπάρτη, Μεσσήνη, Άργος κλπ.) Αυτό έγινε διότι η περιοχή αυτή ήταν βασιλική κληρονομιά των Ελλήνων Δωριέων, των γιών του Ηρακλή. Ακολούθως οι Δωριείς εγκατέστησαν τους απόγονους του Ηρακλή στον Θρόνο και παρεμειναν στην πατρίδα τους. (Ισοκράτης, Αρχίδαμος 16 – 19). Οι Δωριείς που εισέβαλαν στην Πελοπόννησο, ήταν τρεις φυλές, οι Πάμφιλοι, οι Υλλείς και οι Δυνάμεις.

Μόλις οι Δωριείς κατέλαβαν την Πελοπόννησο, οι Ηρακλείδες την μοίρασαν μεταξύ τους με κλήρο διαιρώντας την σε τρία μέρη: Το Άργος, δόθηκε στον Τήμενο,την Μεσσήνη, έλαβε ο Κρεσφόντης και την Λακεδαίμονα πήραν τα δυο αδέλφια Ευρυσθένης και Πρόκλης. Στους δυο τελευταίους ανήγαγαν την καταγωγή τους, οι βασιλιάδες της Σπάρτης και γι αυτό, άλλωστε, ήταν δύο στον αριθμό. 

Μετά την καταστροφή των Μυκηνών και της Τίρυνθας από τους εισβολείς, το Άργος έγινε η βάση των εξορμήσεων, του Δωρικού ήρωα Τέμενου, απόγονου του Ηρακλή. Ήταν ο μεγαλύτερος των τριών αδελφών, του Κρεσφόντη και Αριστόδημου, οι οποίοι κυρίευσαν την Πελοπόννησο. Οι γιοι και οι γαμπροί του διαδοχικά Δειφόντης, Φάλκης, Κεισος, κατέλαβαν την Τροιζήνη, Επίδαυρο, Αίγινα, Σικυών και Φλιούντα, οι οποίες έγιναν Δωρικές αποικίες.

Οι Δωριείς μέχρι να καταλάβουν την Πελοπόννησο προκειμένου να επανέλθουν οι Ηρακλείδες στον θρόνο του Άργους, αλλά και για να βρουν οι Δωριείς καλύτερες συνθήκες ζωής σε σχέση με τα μέρη που έμεναν στα βουνά του Ολύμπου και τις Πίνδου, έκαναν αρκετές επιχειρήσεις. Αυτές της πολεμικές επιχειρήσεις, τις έκαναν οι Ηρακλειδείς Κρεσφόντης, Τέμενος και Αριστόδημος. Ο Αριστόδημος πέθανε στην Ναύπακτο, χτυπημένος από κεραυνό, αφήνοντας πίσω τα παιδιά του, Ευρυσθένη και Πρόκλη.

Εκείνοι πέρασαν τον κόλπο και αποβιβάστηκαν στην Αχαΐα, όπου και πολέμησαν νικώντας τον άρχοντα της Πελοποννήσου, Τισαμένη. Όταν η Δωρική φαλαγγα έφθασε στην περιοχή της Λακωνίας και της Μεσσήνας, επικεφαλής ήταν ο Κρεσφόντης, ο οποίος κατοίκησε την εύφορη πεδιάδα της Πάμεσου. Οι Ηρακλειδείς ήταν ιδαιτέρως μισητοί, από τους αλλοδαπούς παγανιστές, για αυτό και τους κατεδίωξαν τόσο πολύ άγρια, καθώς ήταν οι πρώτοι Έλληνες, οι οποίοι, κατέκτησαν την Σημιτική-Φοινικική Τροία. 

Επίσης πατέρας της ιστορίας Ηρόδοτος αναφέρει στο έργο του Κλειώ (56-57), ότι οι Δωριείς, διωκόμενοι από την Πελοπόνησο, αρχικά κατοικούσαν στην Φθιώτιδα. Την εποχή του βασιλιά Δώρου, οι Δωριείς διωκόμενοι από τους αλλοδαπούς Καδμείους, πήγαν στις πλαγιές της Όσσας, και του Ολύμπου, στην χώρα που ονομάζεται Ιστιαιώτιδα. Από εκεί τους κυνήγησαν οι αλλοδαποί βάρβαροι, οι Καδμείοι, για αυτό αναγκάστηκαν να πάνε στην Πίνδο. Όσοι από τους Δωριείς παρέμειναν στην Μακεδονία, έγιναν γνωστοί με το όνομα έθνος Μακεδνό, δηλαδή Μακεδόνες. 

Οι υπόλοιποι Δωριείς, αποφάσισαν να περάσουν στην αντεπίθεση, με σκοπό να πάρουν πίσω τα εδάφη τους, από τους αλλοδαπούς σκλάβους Σημιτικής-Φοινικής καταγωγής. Οι Έλληνες Δωριείς (Ηρακλειδείς) κατάλαβαν ότι εξαιτίας της υποχωριτικότητας τους, θα είχαν πάρα πολύ άσχημο τέλος, από τους αλλοδαπούς σκλάβους του παγανισμού. Αντιλήφθηκαν οι Δωριείς, ότι η Πίνδος, δεν θα ήταν ο τελικός τους προορισμός. 

Αυτό διότι οι αλλοδαποί Καδμείοι είχαν σκοπό να τους καταδιώξουν, μέχρι να τους πετάξουν μέσα στον Δούναβη. Τότε οι Έλληνες Δωριείς, αποφάσισαν να σταθούν στο ύψος τους, και σταμάτησαν, να πολεμήσουν, για να κερδίσουν πίσω τις ζωές τους, και την πατρίδα τους. Αυτή ήταν η γνωστή κάθοδος των Δωριέων. Στην ανύψωση του ηθικού, για την αντεπίθεση των Δωριέων, συνέβαλε και η νίκη των Ελλήνων, επί των βάρβαρων Φοινικικής καταγωγής Τρώων, όπως μας αναφέρει ο Ισοκράτης στο έργο του, Ελένης Εγκώμιον. 

«Εξαιτίας αυτής της νικηφόρου εκστρατείας των Ελλήνων στην Τροία, επήλθε τόσο μεγάλη μεταβολή, ώστε ενώ προηγουμένως οι βάρβαροι, που ζούσαν δυστυχισμένοι στους τόπους τους, και ο Δαναός, ενώ έφυγε από την Αίγυπτο, κατέλαβε το Άργος, ο Κάδμος ο Σιδώνιος έγινε βασιλιάς της Θήβας, οι Κάρες αποίκησαν τα νησιά και ο Πέλοπας κυρίευσε την Πελοπόννησο, οι μετά από αυτού του πολέμου, το γένος μας γνώρισε τόση ακμή, ώστε κατάφερε να αφαιρέσει από τους βάρβαρους μεγάλες πόλεις και τεράστιες εδαφικές εκτάσεις» (Ισοκράτης Ελένης εγκώμιον 68 – 69), στο τέλος του έργου, τελευταία παράγραφος. 

Δυστυχώς αποτελεί κοινό μυστικό ότι ένα τμήμα του Ισραηλινού έθνους απαγορεύει στην Ελλάδα να αξιοποιήσει Γεωπολιτικά την ιστορία στα πλαίσια της Εθνικής μας επιβίωσης. Για αυτό έχουμε όλη αυτή την συστηματική πλαστογράφηση της Ελληνικής ιστορίας εδώ και αρκετούς αιώνες. Στον αντίποδα οι Ισραηλινοί αξιοποιούν σε υπερθετικό βαθμό την ιστορία τους.  

Με βάση τις αναφορές όλων των μεγάλων Ελλήνων Σοφών (Αριστοκλής, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Διόδωρος, Εκαταίος), στην αρχαία Ελλάδα έγινε εισβολή από  Φοίνικες-Σημίτες. 

Για αυτό στον Πανηγυρικό λόγο του μεγάλου Ρήτορα Ισοκράτη, υπάρχει ένα πολύ σημαντικό σημείο. Τον λόγο αυτό τον είχε γράψει για να διαβαστεί στην εκατοστή Ολυμπιάδα. Ενδεικτικό ήταν ότι τον λόγο αυτό τον έγραφε επί δέκα συναπτά έτη.

Μετά από τόσες γενοκτονίες και κακουργίες των Φοινίκων Ιουδαίων στην αρχαία Ελλάδα, βλέπουμε στον Πανηγυρικό λόγο του μεγάλου Ρήτορα να υπάρχει ξεκάθαρα αναφορά για Φοινικική εισβολή, Τις ίδιες αναφορές σχετικά με την Φοινικική εισβολή-γενοκτονία κάνει ο μεγάλος Ισοκράτης στο έργο του Ελένης Εγκώμιον. Όπως θα δούμε αναλυτικά στην συνέχεια της επιστημονικής μου εργασίας, ο Ισοκράτης απορεί πως οι Φοίνικες Κάδμος, Δαναός, Αίγυπτος, Λυγκέας και άλλοι από ρα Αιγυπτιακά δεσμά κατέληξαν ελεύθεροι και έγιναν βασιλείς των αρχαίων Ελλήνων.    

Έχουν περάσει μερικοί αιώνες, από την εισβολή, στην Ελλάδα, των σκλάβων, Σημιτικής-Φοινικικής καταγωγής, με συνέπεια, να έχουμε βαρβαρόμικτους πληθυσμούς. 

Από τον λόγο, του Μεγάλου Ισοκράτη είναι ολοφάνερο, οτι είχε γίνει εισβολή πιστών του Διονυσιακού πολιτισμού (Φοίνικες) στην αρχαία Ελλαδα.  Σε διαφορετική περίπτωση δεν υπήρχε καμία αιτία και κανένας λόγος, να κάνει όλες αυτές τις αναφορές περι εισβολέων και βαρβάρων.  Αναφέρει ενδεικτικά, ο Ισοκράτης :  

“Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ’ ἐρήμην καταλαβόντες οὐδ’ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ’ οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν, ὥστ’ ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες”.  

“Κατοικούμε σ’ αυτήν την χώρα, χωρίς να έχουμε εκδιώξει άλλους από εδώ, ούτε την καταλάβαμε βρίσκοντάς την έρημη, ούτε είμαστε μιγάδες ανακατεμένοι από διάφορα έθνη ανθρώπων, αλλά υπάρχουμε καλώς και γνησίως, διότι κατέχουμε την χώρα στην οποία γεννηθήκαμε και ζούμε καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας μας, καθώς είμαστε αυτόχθονες”.

Μια ανεκτίμητη ιστορική πληροφορία μας δίνει ο Πλούταρχος σχετικά με την προέλευση του Ελληνικού Αλφάβητου και την αρχαιότητα του Ελληνικού πολιτισμού.

Η αναφορά του Αρχιερέα των Δελφών είναι βαρυσήμαντη καθώς ήταν μέτοχος της Διονυσιακής Κουλτούρας και μεγάλος πολέμιος του Αριστόκλειου πολιτισμού. 

Ο ιστορικός, φιλόσοφος, βιογράφος και θεουργός Πλούταρχος  δίνει μια πολύ σημαντική πληροφορία στο έργο του, με τίτλο “Περί Σωκράτους Δαιμονίου”. Εκεί αναφέρει ότι όταν ο Βασιλιάς Αγησίλαος άνοιξε τον τάφο της Μητέρας του Ηρακλή  (Αλκμήνη), βρήκε μέσα ένα κείμενο και κάποιες επιγραφές.

Τότε αποφάσισε να στείλει τον Σπαρτιάτη Αγητορίδα ως πρεσβευτή της Σπάρτης στην Αίγυπτο, για να μάθει από πότε χρονολογούνται τα ευρήματα. Εκείνη την εποχή Φαραώ ήταν ο Νέκταβι. Μετά από τρεις ημέρες ο Αρχιερέας Χόνουφι, απάντησε στον Φαραώ και στον Αγητορίδα, ότι το αλφάβητο αυτό το γνώριζε ο Ηρακλής και όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες, της εποχής του, και ότι το αλφάβητο αυτό, ξεκίνησε στα χρόνια του Πρωτέα. 

Επίσης εξήγησε, ότι το κείμενο έγραφε, τα εξής : ”Να τιμούν οι Έλληνες τους “θεούς” και να λύνουν της διαφορές, τους μέσα από τους φιλοσοφικούς διαλόγους, και την ρητορική. Από τα αρχαία χρόνια, οι ήρωες, δεν πολεμούν, μόνο με τα όπλα, στα πεδία των μαχών, αλλά και με τον γραπτό-προφορικό λόγο, την Φιλοσοφία, και την Ρητορική.

ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Ανθελληνισμός και από την ιστοσελίδα OODEGR.COM !!! 

[7] ‘Οὐ γὰρ οὖν’ εἶπεν ὁ Φειδόλαος· ‘ἀλλὰ τοῦτον μέν, ὅταν ἥκῃ πρὸς ἡμᾶς, δεξόμεθα· νυνὶ δ´ ὑπὲρ ὧν ἀρτίως ἠποροῦμεν, ὦ Σιμμία, γραμμάτων, εἴ τι γιγνώσκεις πλεῖον ἐξάγγειλον ἡμῖν· λέγονται γὰρ οἱ κατ´ Αἴγυπτον ἱερεῖς τὰ γράμματα συμβαλεῖν τοῦ πίνακος, ἃ παρ´ ἡμῶν ἔλαβεν Ἀγησίλαος τὸν Ἀλκμήνης τάφον ἀνασκευασάμενος.’ καὶ ὁ Σιμμίας εὐθὺς ἀναμνησθείς ‘οὐκ οἶδ´’ ἔφη ‘τὸν πίνακα τοῦτον, ὦ Φειδόλαε, γράμματα δὲ πολλὰ παρ´ Ἀγησιλάου κομίζων Ἀγητορίδας ὁ Σπαρτιάτης ἧκεν εἰς Μέμφιν ὡς Χόνουφιν τὸν προφήτην, - - - ποτὲ συμφιλοσοφοῦντες διετρίβομεν ἐγὼ καὶ Πλάτων καὶ Ἐλλοπίων ὁ Πεπαρήθιος. ἧκε δὲ πέμψαντος βασιλέως καὶ κελεύσαντος τὸν Χόνουφιν, εἴ τι συμβάλλοι τῶν γεγραμμένων, ἑρμηνεύσαντα ταχέως ἀποστεῖλαι· πρὸς ἑαυτὸν δὲ τρεῖς ἡμέρας ἀναλεξάμενος βιβλίων τῶν παλαιῶν παντοδαποὺς (579) χαρακτῆρας | ἀντέγραψε τῷ βασιλεῖ καὶ πρὸς ἡμᾶς ἔφρασεν, ὡς Μούσαις ἀγῶνα συντελεῖσθαι κελεύει τὰ γράμματα, τοὺς δὲ τύπους εἶναι τῆς ἐπὶ Πρωτεῖ βασιλεύοντι γραμματικῆς, ἣν Ἡρακλέα τὸν Ἀμφιτρύωνος ἐκμαθεῖν, ὑφηγεῖσθαι μέντοι καὶ παραινεῖν τοῖς Ἕλλησι διὰ τῶν γραμμάτων τὸν θεὸν ἄγειν σχολὴν καὶ εἰρήνην διὰ φιλοσοφίας ἀγωνιζομένους ἀεί, Μούσαις καὶ λόγῳ διακρινομένους περὶ τῶν δικαίων τὰ ὅπλα καταθέντας. ἡμεῖς δὲ καὶ τότε λέγειν καλῶς ἡγούμεθα τὸν Χόνουφιν καὶ μᾶλλον ὁπηνίκα κομιζομένοις ἡμῖν ἀπ´ Αἰγύπτου περὶ Καρίαν Δηλίων τινὲς ἀπήντησαν δεόμενοι Πλάτωνος ὡς γεωμετρικοῦ λῦσαι χρησμὸν αὐτοῖς ἄτοπον ὑπὸ τοῦ θεοῦ προβεβλημένον. 

https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%AF_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A3%CF%89%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82_%CE%B4%CE%B1%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85_(%CE%A0%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%BF%CF%82)

(1) Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι πλέον εκτός ελέγχου και τα πράγματα είναι πολύ επικίνδυνα για το έθνος. Σε παρουσίαση βιβλίου δύο εκ των ομιλητών έκαναν αναφορά για Σημιτική καταγωγή των σύγχρονων Κρητικών. 

Σφοδρές αντιδράσεις προκάλεσε στην Κρήτη η τοποθέτηση δύο αρχαιολόγων στο Επιμελητήριο Ηρακλείου. Σύμφωνα με αναφορές ένας από τους δύο επιστήμονες ήταν η διευθύντρια του Εθνικού Αρχείου Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού, Μ. Τσιποπούλου. Αμφισβήτησαν την Ελληνικότητα των Κρητικών, τους οποίους εμφανίζουν ως απογόνους των Εβραίων.

Ενδεικτικό ήταν ότι όταν αντέδρασε το ακροατήριο, η διευθύντρια Μ. Τσιποπούλου ζήτησε την γνώμη για την καταγωγή των Μινωιτών, του επιμελητή της έκδοσης  αρχαιολόγου Κωστή Χριστάκη, ο οποίος ήταν στο πάνελ και ο οποίος είπε ότι : "Είτε αρέσει, είτε δεν αρέσει σε κάποιους οι Μινωίτες ήταν σημιτικό φύλο". Αυτά δήλωσε με εμφατικό  τρόπο και ο δεύτερος αρχαιολόγος-ομιλητής. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν οι δύο αρχαιολόγοι τα είπαν όλα αυτά σκόπιμα. Φυσικά υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην έχουν επαρκείς γνώσεις.

Οι αναφορές αυτές έγιναν κατά την παρουσίαση της έκδοσης «Κρητών Επιχειρείν», όπου καταγράφεται διαχρονικά η σχέση των Κρητών με το εμπόριο, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Εκτός από τους Σπαρτιάτες και οι Κρητικοί έγιναν "Ιουδαϊκής" καταγωγής !!! Δυστυχώς αυτά τα αισχρά και συγκλονιστικά διαβάζουμε στο Ελληνικό διαδίκτυο. 

• Tweet
• Share
• Share
• Share
• Share