%20(2).jpg)
Στην σημερινή επιστημονική εργασία μου στα πλαίσια του Γεωπολιτικού εθνικισμού, θα δούμε τις παγίδες του Θουκυδίδη σχετικά με την Μυτιλήνη.
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ. ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
Τα μεγάλα γεωπολιτικά γεγονότα ανέκαθεν αποδεικνύουν την διαχρονικότητα του Θουκυδίδη και τα ανεκτίμητα γεωπολιτικά διδάγματα του στρατηγού-ιστορικού. Ένα από αυτά που μας δίδαξε ήταν οι Διονυσιακές εκφάνσεις του αρχαίου Αθηναϊκού imperium.
Τα αρχαία χρόνια μεταξύ άλλων έλαβαν χώρα φοβεροί εμφύλιοι πόλεμοι τους οποίους πάντοτε υποκινούσε το Φοινικικό ιερατείο των Δελφών. Οι Δελφοί ήταν το μεγαλύτερο μαντείο της αρχαιότητας. Εκεί όλοι οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου όπως οι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι, οι Φρύγες, οι Λυδοι και οι Πέρσες, αναζητούσαν την πρόβλεψη των Φοινικικών ιερατείων για πάσης φύσεως ζητήματα. Όλοι οι αξιωματούχοι και οι θεσμικοί παράγοντες της Ανατολής κατέφευγαν στην θεϊκή ετυμηγορία. Μέσα από τους αιματηρούς εμφύλιους πολέμους και την Δελφική Αμφικτυονία, το Φοινικικό μαντείο υπήρξε παγκόσμιο πνευματικό, πολιτικό, οικονομικό και γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό κέντρο κατά τους αρχαίους αιώνες. Εκείνη την εποχή το μαντείο υπήρξε η ανώτατη πολιτική-στρατιωτική και οικονομική εξουσία των εθνών της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας καθόριζαν τις τύχες των κρατών της ανατολής.
Εκείνοι αποφάσιζαν για την οικονομία, την πολιτική, τους πολέμους και τις κοινωνικές εξελίξεις. Δεν είναι σχήμα λόγου είτε υπερβολή καθώς το μαντείο αποτελούσε το διεθνές νομισματικό ταμείο του αρχαίου κόσμου !!! Πολλές Ελληνικές πόλεις κράτη καθώς και ξένα, διατηρούσαν στους Δελφούς θησαυροφυλάκια για την φύλαξη των προσφορών και των πολύτιμων αντικειμένων τους. Κανένας πόλεμος, καμία πολιτική-οικονομική, κοινωνική και πνευματική δραστηριότητα δεν γινόταν χωρίς την έγκριση του μαντείου. Οι Δελφοί απέκτησαν τεράστια δύναμη μέσα από τους πολέμους που υποκίνησαν και την ομοσπονδιακή ένωση δώδεκα φυλών Στερεάς και Θεσσαλίας (Δελφική Αμφικτυονία). Όλοι οι "ιεροί" πόλεμοι προκλήθηκαν από τους ιερείς-θεουργούς του Φοίβου και του Savaziou.
Η πολιτική σημασία των Δελφών ήταν τεράστια καθώς υποκινούσαν όλους τους πολέμους που έλαβαν χώρα κατά την αρχαιότητα. Ενδεικτικό ήταν ότι ο δεύτερος Ιερός πόλεμος, έγινε για τον έλεγχο του μαντείου-χρυσωρυχείου πάντα. Οι Αθηναίοι με παρότρυνση του Δελφικού ιερατείου βοήθησαν τους Φωκείς να εντάξουν το ιερό στην ομοσπονδία τους, προκαλώντας την οργή των Σπαρτιατών, οι οποίοι επανέφεραν προσωρινά τους Δελφούς στην πρότερη κατάστασή τους, αλλά οι Αθηναίοι αντεπιτέθηκαν και η πόλη αποδόθηκε τελικά στους Φωκείς. Μέχρι τον τρίτο Ιερό Πόλεμο όλα αυτά όταν με παρέμβαση του Φιλίππου οι Δελφοί επέστρεψαν στη Δελφική Αμφικτυονία, η οποία ελεγχόταν ωστόσο πια από τους πανίσχυρους Μακεδόνες. Ένας Δ’ Ιερός Πόλεμος θα ξεσπούσε λίγο αργότερα, καθώς το μαντείο παραήταν πλούσιο και σημαντικό για να μένει ανεξάρτητο.
Κατά την εποχή των Περσικών πολέμων το Φοινικικό μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών και καλούσαν τους Έλληνες μέσω ψεύτικων χρησμών να μην πολεμήσουν. Ο σκοτεινός Διονυσιακός πολιτισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία Διονυσιακή θρησκεία, κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα, με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.
Οι Φοίνικες ίδρυσαν το μαντείο των Δελφών. Από την Θήβα και τους Δελφούς προερχόταν όλα τα δεινά του Ελληνικού έθνους. Στην μυθολογία-ιστορία, αναφέρονται πολλοί χρησμοί του Φοινικικού μαντείου, για χιλιάδες-φοβερές θυσίες, στους «θεούς»-δαίμονες, της αρχαίας θρησκείας. Αμέτρητα ήταν τα αθώα θύματα, κυρίως αγνοί νέοι. Τα άτυχα παιδιά, θυσιάστηκαν από τους αιμοσταγείς-αλλοδαπούς ιερείς του παγανισμού, με εντολή του Δελφικού ιερού. Ο σκοτεινός παγανισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία θρησκεία κατέστρεψε τον Ελληνισμό και παράλληλα κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.
Οι Φοινικικές ορδές κατέκτησαν τους Έλληνες με άγριες σφαγές και οργανωμένες γενοκτονίες. Απέσπασαν τις περιουσίες των αρχαίων Ελλήνων και τους έκαναν είλωτες όπως στην Σπάρτη. Τους επέβαλαν την θρησκεία τους, το δωδεκάθεο και χρησιμοποίησαν ακόμη και τα ιερά για την νέα θρησκεία. Μέσα από τις πολεμικές, γεωπολιτικές δραστηριότητες τους, τα έθνη-κράτη καθορίζουν τον μέλλον της ανθρωπότητας. Τα ελεύθερα κράτη επιδιώκουν συνεχώς να βελτιώσουν την στρατιωτική-πολιτική και οικονομική δύναμη καθότι αυτό είναι το μοναδικό εχέγγυο ασφαλείας-επιβίωσης. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας με πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών. Εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι.
Από τα αρχαία χρόνια τα έθνη όρισαν κανόνες ηθικής και νομικής δεοντολογίας, όμως ανέκαθεν τα ιερατεία είχαν έναν ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας την αδίστακτη εξουσία τους στους λαούς με καταστροφικές συνέπειες. (Εμφύλιοι πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα και οι τέσσερις Σταυροφορίες). Οι πολεμικές αντιπαραθέσεις στο όνομα των θεών γινόταν στην πραγματικότητα για να αποκτούν οι αχριερείς των θρησκειών εξουσία-δύναμη και πλούτο. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες πολεμούσαν για την πίστη, την πατρίδα, την ελευθερία, την περιουσία, και την ζωή. Το περί δικαίου αίσθημα το οποίο επικαλούνταν τα ιερατεία έκανε λιγότερο ειδεχθής και αποκρουστικές τις πολεμικές διαμάχες.
Στην δίκη της Νυρεμβέργης εισήχθη το αξίωμα σχετικά με τους επιθετικούς πολέμους. Οι επιθετικοί πόλεμοι αποτελούν έγκλημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών επιτρέπει τους αμυντικούς πολέμους και για αυτό δίνει το δικαίωμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας να επιβάλλει στρατιωτικές κυρώσεις για την διατήρηση της ειρήνης. Τα επιχειρήματα περί δίκαιου πολέμου διδάσκονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την Ορθοδοξία. Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή. Τo πώς ορίζεται η έννοια του δικαίου διαφέρει ανάλογα με τις θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πεποιθήσεις ενός έθνους, στα πλαίσια μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου.
Επίσης δύο αντικρουόμενες εκδοχές για τα αίτια του πολέμου, είναι λογικό να παρουσιασθούν ως δίκαιες με αξιόπιστα επιχειρήματα επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Οι πόλεμοι αποδοκιμαζόταν εν μέρη στην αρχαία Ελλάδα, εν τούτοις η νομιμότητα τους δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Oι αρχαίες Ελληνικές πόλεις έδιναν μεγάλη βαρύτητα στις αιτίες για την προσφυγή σε πόλεμο. "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους."
Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn.,Berlin: Weidmann, 1951: 150-182). (1) Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τα θαύματα, τις διδασκαλίες και την Ανάσταση του Χριστού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα.
Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος. Μερικούς αιώνες αργότερα ο υποστράτηγος των ΗΠΑ Smedley Butler στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έγραψε ότι ο πόλεμος είναι μια απάτη. Σύμφωνα με τον Αμερικανό υποστράτηγο Butler στους πολέμους μόνο μια μικρή ομάδα μυημένων είναι ενημερωμένοι για την πραγματικότητα. Οι πόλεμοι είναι μια πραγματική απάτη που οργανώνεται προς όφελος ενός μικρού αριθμού ατόμων που ελέγχουν την εξουσία. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι πραγματοποιούνται σε βάρος των λαών και παράλληλα δίνουν το δικαίωμα σε έναν μικρό αριθμό να αυξήσει την περιουσία του.
Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών. Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα.
Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4).Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο για να τιμωρήσουν-πλήξουν και να απομακρύνουν από την εξουσία της Αθηναϊκής πολιτείας τον Περικλή και τους σοφούς φίλους του Αναξαγόρα, Ιπποκράτη, Ηρόδοτο, Φειδία οι οποίοι αμφισβητούσαν την ύπαρξη των Ολύμπιων Θεών και με τις διδασκαλίες τους αποδομούσαν την ξενόφερτη θρησκεία από την Αίγυπτο.
Ενδεικτικά αναφέρει ο Ευριπίδης : " Αν οι θεοί κάνουν αισχρές πράξεις δεν είναι θεοί¨ (Martin Nilson, "Η ιστορία της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας", σελίδα 287). Είναι γνωστό σε όλους ότι οι Ολύμπιοι δαίμονες διακατεχόταν από τις πιο ανώμαλες και παρά φύσιν σεξουαλικές επιθυμίες. Η Επιρροή του Αναξαγόρα, του Ιπποκράτη και των άλλων σοφών-φίλων του Περικλή στους Αθηναίους πολίτες ήταν πολύ μεγάλη και η Ολύμπια θρησκεία κινδύνευε με κατάρρευση. Για αυτό οι σατανικοί ιερείς υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, με στόχο την ανατροπή του Περικλή, την απομάκρυνση των "άθεων" φίλων του και τον περιορισμό της Ελληνικής φιλοσοφίας που άνθιζε στην Αθήνα.
Στον αντίποδα στην Σπάρτη εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τόσο υψηλό φιλοσοφικό επίπεδο. Οι Μεσσηνιακοί πόλεμοι που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο, είχαν θρησκευτικό-πνευματικό κίνητρο. Εκεί έγιναν τρομερές ανθρωποθυσίες, όπως στα εκατομφόνια, από τους Σπαρτιάτες και τους Μεσσήνιους. Ακόμη γινόταν αμέτρητες θυσίες αιχμαλώτων στον Δία. Όμως μετά από τριακόσια χρόνια αγρίων πολέμων, απίστευτης γενοκτονίας, οι Σπαρτιάτες επικράτησαν και έκαναν τους Μεσσήνιους είλωτες. Το 660 π.Χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό τον τύραννο Κύψελο, έσφαξαν τους Κερκυραίους.
Η «Παγίδα» του Θουκυδίδη είναι μια γεωπολιτική έννοια διεθνών σχέσεων που προέρχεται από το βιβλίο σχετικά με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Εκεί ο Έλληνας στρατηγός-ιστορικός περιγράφει την σύγκρουση μεταξύ της Σπάρτης που ήταν η κυρίαρχη δύναμη και της Αθήνα που ήταν η αναδυόμενη δύναμη. Η Σπάρτη οδηγείται στον πόλεμο από φόβους για την άνοδο του αντιπάλου της. Αυτό συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα με την άνοδο της Κίνας και της Ρωσίας. Τον όρο «παγίδα του Θουκυδίδη» επινόησε ο Graham T. Allison στο βιβλίο του Προορισμένοι για πόλεμο. Στο βιβλίο αυτό αναρωτιέται εάν είναι σε θέση ΗΠΑ και Κίνα να αποφύγουν την παγίδα του Θουκυδίδη. Στο βιβλίο του περιγράψει την ερμηνεία του μεγάλου ιστορικού για τα αίτια του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Το επιστημονικό-γεωπολιτικό δόγμα υποστηρίζει ότι όταν μια ισχυρή κυρίαρχη δύναμη αντιλαμβάνεται την άνοδο μιας άλλης που απειλεί να την επισκιάσει, τότε εξαναγκάζεται σε πολεμική σύγκρουση μαζί της. Η συνέλευση των πολιτών της Σπάρτης αποφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο στην Αθήνα, αντίθετα προς την εισήγηση του βασιλιά Αρχίδαμου. Αντίθετα με ότι πιστεύεται η Σπάρτη ήταν ένα καθεστώς άμεσης δημοκρατίας με εξισορροπητικά όργανα, όπως τους δύο βασιλείς, την γερουσία, τους εφόρους κ.λπ.). Μάλιστα η Απέλλα επέβαλε στον διαφωνούντα βασιλιά την αρχιστρατηγία σε έναν πόλεμο που αυτός δεν ήθελε.
Η απόφαση της Απέλλας οφειλόταν στην πεποίθηση ότι η Αθήνα ισχυροποιείτο συνεχώς και πολύ σύντομα η Σπάρτη θα ήταν μία πόλη περικυκλωμένη από μία αχανή Αθηναϊκή επικράτεια και δεν θα ήταν πλέον σε θέση να αντιδράσει. Για τους Αρχαίους Έλληνες η ισορροπία μεταξύ των πόλεων-κρατών ήταν πολύ σημαντική.
Η συνεχής αύξηση της Αθηναϊκής ισχύος οδηγούσε σε ολική ανατροπή αυτής της ισορροπίας. Για αυτό η Σπάρτη αποφάσισε να αρχίσει προληπτικό πόλεμο. Αθήνα και Σπάρτη αποδύθηκαν σε λυσσαλέο αγώνα αλληλοεξόντωσης μέχρις εσχάτων, με αποτέλεσμα την αμοιβαία αποδυνάμωσή τους, μετά μία βραχεία ηγεμονία της Σπάρτης και μία μεταβατική ηγεμονία της Θήβας και τελικώς την σαρωτική επέλαση του Φιλίππου της Μακεδονίας. Αυτό ήταν και το τέλος του αρχαίου Ελληνικού κόσμου. Εν τούτοις οι σωστές επιστημονικές ορολογίες είναι οι παγίδες των Δελφών, η παγίδα του Φοινικικού μαντείου των Δελφών. Ο ίδιος ο Θουκυδίδης καταδεικνύει τους Φοίνικες-Ιουδαίους των Δελφών ως υποκινητές των πολέμων στην αρχαία Ελλάδα.
Οι Δελφοί ήταν ο ισχυρότερος θεσμός που καθόρισε της πολιτικές-στρατιωτικές, οικονομικές και θρησκευτικές εξελίξεις στην αρχαία Ελλάδα. Για αυτό ο Θουκυδίδης ήταν πάντοτε επικριτικός σχετικά με το Φοινικικό μαντείο των Δελφών και την γεωπολιτική του επίδραση εις βάρος του Ελληνισμού κατά την αρχαιότητα. Ο μεγάλος ιστορικός κάνει αναφορές ότι οι σκοτεινοί Φοίνικες-ιερείς επηρέασαν αποφάσεις και έδωσαν κατευθύνσεις. Ο στρατηγός-ιστορικός θεωρούσε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών αναξιόπιστο θεσμικό όργανο καθώς παραποιούσε τους χρησμούς κατά το δοκούν. Επίσης με βάση την γεωπολιτική ορολογία που έδωσε ο Graham T. Allison δεν έχουμε μόνο μια "παγίδα" καθώς υπάρχει και η περίπτωση των αρχαίων Αθηναίων με τους Μήλιους.
ΔΑΣΚΑΛΕ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΣ.
Τις αξίες που εφάρμοσαν οι αρχαίοι Αθηναίοι στην δική τους πόλη-κράτος για να αποφύγουν τα δεσμά της δουλείας και της εκμετάλλευσης, τις απέρριπταν ως επίκληση των αντιπάλων. Επιπροσθέτως ήταν εντελώς αντίθετοι στους νόμους του Μέγα Αριστοκλή περί δικαίου και ηθικής. Η Μήλος ήταν αποικία των Λακεδαιμονίων και στην αρχή του πολέμου κράτησε ουδετερότητα Ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Εν τούτοις οι Αθηναίοι δεν αναγνώριζαν την ανεξαρτησία του νησιού. Αυτό αποτελούσε μειονέκτημα για την Αθηναϊκή συμμαχία και είχε αμαυρώσει ο κύρος των Αθηναίων στις άλλες πόλεις-κράτη. Η αυτοδιάθεση των Μήλιων δημιουργούσε τριγμούς και ρωγμές στην εξουσία των Αθηνών.
Οι απεσταλμένοι της Αθήνας στην Μήλο διαπραγματεύτηκαν σε κλειστό κύκλο με τους ηγέτες του νησιού. Οι Αθηναίοι με ηγεμονικό-Διονυσιακό ύφος υπογραμμίζουν ότι στα πλαίσια του πολιτισμού και της Δημοκρατίας, οι Μήλιοι έχουν το δικαίωμα να διαφωνήσουν. Τότε οι άρχοντες της Μήλου απάντησαν ότι οι Αθηναϊκές δυνάμεις που απειλούν το νησί καταργούν κάθε δημοκρατική έννοια διαλόγου, διότι είναι υπό την απειλή των όπλων. Με την στρατιωτική ισχύ επιβάλουν οι Αθηναίοι τους όρους των διαπραγματεύσεων. Δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή για την Μήλο, εκτός από την υποταγή στην Αθήνα. Στο επιχείρημα των Μήλιων ότι θα φαίνονταν άνανδροι αν παραδοθούν χωρίς να πολεμήσουν, οι επιικεφαλείς των Αθηναίων απάντησαν ότι αν πάρετε συνετές αποφάσεις δεν θεωρείστε ριψάσπιιδες. Γιατί δεν αγωνίζεστε ενάντιά με ίσους όρους, διότι αντιμετωπίζετε μια ανώτερη στρατιωτικά δύναμη. Τα αδύναμα έθνη-κράτη πρέπει πάντοτε να υποτάσσονται στα ισχυρά. Εν τούτοις οι αρχαίοι Αθηναίοι δεν υποτάχτηκαν στους Σπαρτιάτες και στους Πέρσες. Συνεπώς τα επιχειρήματα τους είναι διάτρητα.
Η λογική και το μέτρον Άριστον επιβάλλει την αποφυγή της καταστροφής. Σύμφωνα με τους Αθηναίους η γενναιότητα δεν είναι συνετή. Το παράτολμο συνδέεται με το συναίσθημα. Η λογική συνδέεται με την ψυχρότητα. Αν οι κάτοικοι της Μήλου αποδεχτούν την υποταγή και πληρώνουν το φόρο υποτέλειας που ζητούν οι Αθηναίοι, θα μετατραπούν σε θλιβερά ανδράποδα χωρίς ελευθερία-αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και καλές συνθήκες διαβίωσης. Όμως οι κάτοικοι της Μήλου επέλεξαν τον πόλεμο, γιατί οι Αθηναίοι δεν τους άφησαν κανένα περιθώριο. Γιατί επιχείρησαν να τους εκμηδενίσουν. Η Ελευθερία και η Αξιοπρέπεια είναι οι δύο μεγαλύτερες πανανθρώπινες αξίες τις οποίες δημιούργησαν και τις δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί σε όλη την ανθρωπότητα. Εν τούτοις το σημαντικότερο όλων ήταν ότι δεν ήταν θεωρητικοί διδάσκαλοι των δύο υπέρτατων αξιών. Τις δύο μέγιστες πανανθρώπινες αξίες, τις δίδαξαν πολεμώντας χάνοντας τις ζωές τους και τραυματιζόμενοι στα πεδία των μαχών. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι τα ιερότερα και σημαντικότερα αγαθά της Αριστόκλειας παιδείας. Απαιτούνται σκληροί αγώνες και αιματηροί ενίοτε για να διατηρηθούν αυτές οι δύο υπέρτατες αρχές από τα έθνη.
Διαχρονικά υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν επιθυμούν να ζούνε χωρίς ελευθερία-αξιοπρέπειά. Κατά την διάρκεια των εχθροπραξιών υπήρξαν προδότες ανάμεσα στους Μήλιους, για αυτό εξαναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν με τους Αθηναίους. Ο μοναδικός όρος που ζήτησαν οι νησιώτες ήταν να αποφασίζουν εκείνοι για τις ζωές τους. Όμως οι κατακτητές Αθηναίοι σκότωσαν όσους ενήλικους Μήλιους έπιασαν και έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Εγκαταστάθηκαν στο νησί και αργότερα, έφεραν πεντακοσίους αποίκους. Ο Θουκυδίδης στον περίφημο διάλογό του με τους ΜήλIους αφηγείται τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας και Μήλου. Εφόσον η Αθήνα είναι η πιο δυνατή, η Μήλος υποχρεούται να υποκύψει για να αποφύγει τα χειρότερα. Η δύναμη της πειθούς και το στρατιωτικό οπλοστάσιο έπεισαν μερικούς Μήλιους ότι ήταν καλύτερο να συνεννοηθούν με τον επιτιθέμενο και να προδώσουν, με στόχο να διαπραγματευτούν μια θέση στη νικήτρια πλευρά.
Το να κερδίζεις χωρίς να πολεμάς αποτελεί πάγια τακτική στα πλαίσια του υβριδικού και συμβατικού πολέμου. Η δημιουργία πανικού στον αντίπαλο με στόχο την αποτροπή οποιαδήποτε αντιστάσεως καθώς ο τρομοκρατημένος αντίπαλος είναι πεπεισμένος ότι είναι καλύτερα να υποταχτεί. Αυτό που μας διδάσκουν τα έργα του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντα, είναι ότι η δύναμη και η πολιτιστική ανωτερότητα αποτελούν τα κυρίαρχα στοιχεία στις πολεμικές αναμετρήσεις, στην πολιτική, την οικονομία, τον αθλητισμό και την κοινωνία. Στον Πελοποννησιακό πόλεμο δεν επεμβαίνουν οι θεοί, αλλά πρωταγωνιστούν οι Περικλής, Θουκυδίδης, Αλκιβιάδης, Νικίας για τους Αθηναίους. Βρασίδας, Λύσανδρος για τους Σπαρτιάτες. Από αυτούς τους άνδρες εξαρτάται η νίκη. Από την παιδεία, τις ικανότητες και την ανδρεία τους
Οι ενάρετοι άνθρωποι είναι δυνατοί και είναι σε θέση να αντιστέκονται στους πειρασμούς, στις αδυναμίες, στους θρήνους και δεν αφήνουν τον εαυτό τους να εκτραπεί από το δρόμο τους. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Δέκα Χιλιάδων, οι Έλληνες ηγέτες συνελήφθησαν και σκοτώθηκαν από τους Πέρσες. Για αυτό ο Ξενοφών βρίσκεται μόνος και αναγκασμένος να οδηγήσει τους επιζώντες έξω από αυτή την Περσία. Οι ηγέτες στρατιωτικοί-πολιτικοί πρέπει να είναι πρώτα από όλα ισχυροί άνδρες, ενάρετοι άνθρωποι. Η αδυναμία και η διονυσιακή κουλτούρα. δημιουργούν παρακμιακές καταστάσεις και ανθρώπους αδύναμους να αντισταθούν. Δύναμη δεν είναι μόνον η γενναιότητα στα πεδία των μαχών.
Οι δυνατοί ηγέτες-άνθρωποι ξέρει να προστατεύουν τους στρατιώτες και το έθνος τους (Θησέας, Pallida Mors Saracenorum, Moναδικό Φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία- Μέγας Βασίλειος). Οι μεγάλοι βασιλείς ξεκουράζουν-προστατεύουν και συμμερίζονται τις κακουχίες των στρατιωτών τους. Επίσης οι σωστοί ηγέτες συζητούν με τους στρατιώτες τους, για τα προβλήματα που τους απασχολούν και ότι άλλο τους επιβαρύνει όπως έκανε ο Μέγας Ηράκλειος, ο Κορυφαίος Στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία. Πρώτος διδάξας περί πολιτείας-πολιτικών ήταν ο ύπατος των Φιλοσόφων ο Μέγας Αριστοκλής. Ο μεγάλος ήρωας Θησέας, ο δημιουργός του Παγκρατίου αθλήματος, ήταν ο πρώτος Έλληνας βασιλιάς παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε ότι οι βασιλείς επωμίζονται τα περισσότερα βάρη από όλους τους άλλους, ενώ τους καρπούς των προσπαθειών τους, πάντοτε τους μοιράζονται με όλους τους πολίτες.
Ακόμη ο Θησέας δίδαξε ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, καθημερινά τις περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο στρατιώτη, βάζει την ζωή του σε κίνδυνο ο εκάστοτε Έλληνας Βασιλιάς. Για αυτό όλοι οι Έλληνες Βασιλείς, στρατηγοί κατά την αρχαία και μεσαιωνική εποχή, όπου οι πρόγονοι μας ήταν διοικητές της Ελληνικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έκαναν επιθέσεις, ολομόναχοι, ενάντια σε χιλιάδες αντιπάλους. Αυτό το έκαναν για να πάρουν θάρρος οι Έλληνες στρατιώτες για να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι υπέρ της Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους. Το ίδιο έκαναν και όλες οι επόμενες γενιές Ελλήνων στρατιωτικών μέχρι και την σύγχρονη Ελληνική ιστορία (1821-1940).
Τα μεγάλα γεωπολιτικά γεγονότα ανέκαθεν αποδεικνύουν την διαχρονικότητα του Θουκυδίδη και τα ανεκτίμητα γεωπολιτικά διδάγματα του στρατηγού-ιστορικού. Ένα από αυτά που μας δίδαξε ήταν οι Διονυσιακές εκφάνσεις του αρχαίου Αθηναϊκού imperium.
H αύξηση της Aθηναϊκής πολιτικής-στρατιωτικής ισχύος, προκαλεί τον φόβο των Σπαρτιατών, οδηγώντας τις δύο πόλεις σε πόλεμο. Σχετικά με τους πόλεμους αυτούς παρατηρούμε ότι σύμφωνα με τον Θουκυδίδη ήταν οι σημαντικότεροι, γιατί η διάρκειά τους υπήρξε μεγάλη και οι συμφορές που συνέβησαν στην διάρκειά τους δεν είχαν προηγούμενο. Όμοιες τους δεν είχαν συμβεί στην Ελλάδα. Διότι ποτέ άλλοτε δεν είχαν κυριευτεί και ερημωθεί τόσες πολλές πόλεις ανάμεσα στους εμπόλεμους Έλληνες Σπαριάτες και Αθηναίους. Ορισμένες από τις πόλεις άλλαξαν ακόμη και κατοίκους μετά την άλωσή τους !!! Επίσης πολλοί άνθρωποι εξορίστηκαν και θανατώθηκαν εξαιτίας αυτών των πολέμων.
Ο μεγάλος ιστορικός τονίζει σε όλο το μεγαλειώδες έργο του, τις αρνητικές όψεις του πολέμου με τις εξορίες, τις κτηνωδίες, τις βίαιες πολιτικές μεταβολές και τις εκτοπίσεις πληθυσμών, τις ασθένειες και την ανέχεια. Ο Θουκυδίδης μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει τίποτα το μεγαλειώδες στους πολέμους, εκτός από βία, αδικία, πόνο, θλίψη, βάσανα, πείνα, σκλαβιά, καταστροφή και θάνατο. Σημαντικές είναι οι αναφορές των Αθηναίων πρεσβευτών στην Σπάρτη, οι οποίοι δεν αρνούνται ότι ο αδύναμος πρέπει να υποτάσσεται στην ισχυρότερό κάτι το οποίο δίδαξαν με πολύ επίπονο τρόπο στους Μυτιληνιούς και στους Μήλιους.
Εν τούτοις λόγω της Σπαρτιατικής-στρατιωτικής ισχύος εμφανίζονται διαλλακτικοί και ήπιοι στα λόγια τους, προτάσσοντας μια μετριοπαθή πολιτική, επικαλούμενοι το δίκαιο και την ηθική !!! Σύμφωνα με τους Αθηναίους πρεσβευτές, η πολιτεία τους είχε θεσπίσει κανόνες ηθικής και δικαίου ώστε να μην κυριαρχήσει η τυραννία. Αυτό ήταν κάτι που ανέφερε ο Περικλής λέγοντας ότι η Αθηναϊκή εξουσία ομοιάζει με την τυραννία. Αυτό το αναφέρει με στόχο να συγκρατήσει τους Αθηναίους από καταστροφικές ενέργειες εις βάρος τρίτων και όχι μόνον. Μετριοπάθεια, μέτρον άριστον-μηδέν άγαν, λογική, ψυχραιμία και σύνεση. Αυτά θα είναι τα κριτήρια της πολιτικής και των αποφάσεων σύμφωνα με τον Περικλή.
Την περίοδο που εμφανίζονται οι Αθηναίοι στην Μήλο, κυριαρχεί στην Αθήνα ο Αλκιβιάδης, ο οποίος σύμφωνα με τον σύγχρονο-Εθνικό ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρηγόπουλο, είναι ο έσχατος των προδοτών του Ελληνισμού !!! Οι Μήλιοι στην προσπάθεια τους να αποφύγουν την καταστροφή επικαλούνται το δίκαιο που διδάσκει ο Μέγας Αριστοκλής και το Μηδένα προ του τέλους μακάριζε του Σόλωνα. Όμως οι Διονυσιαστές Αθηναίοι περιφρονούν και δεν δίνουν σημασία στην ηθική-πολιτιστική αξία του Αριστόκλειου δικαίου και στο αξίωμα του Σόλωνα. Για αυτό μέσα στην Διονυσιακή τους αλαζονεία, θα υποστούν πανωλεθρία στην Σικελία. Γράφει σχετικά ο Θουκυδίδης ότι η εκστρατεία της Σικελίας μετατράπηκε σε σφαγή των Αθηναίων, καθώς κάποιοι σκοτώθηκαν διψασμένοι στον ποταμό Ασσίναρο από τους εχθρούς , άλλοι κατέληξαν αιχμάλωτοι σε λατομεία, ενώ όσοι κατάφεραν να διαφύγουν κατέληξαν σκλάβοι στην Κατάνη !!! Συνεπώς το δόγμα του Σόλωνα (Μηδένα προ του τέλους μακάριζε), αποτελεί σημαντικό γεωπολιτικό αξίωμα.
Δυστυχώς μετά τους Περσικούς πολέμους οι Αθηναίοι εκπροσωπούν έναν αντίθετο στα Αριστόκλεια αξιώματα Διονυσιακό κόσμο. Υπερασπίζουν το Δελφικό-Διονυσιακό σύστημα αξιών, παρουσιάζοντας την καταστροφή ως κάτι έντιμο-δίκαιο και σωστό. Εμφανίζουν την υποταγή ως κάτι ηθικό-λογικό-ωφέλιμο. Όμως για τους Αριστόκλειους Έλληνες το πιο αισχρό πράγμα ήταν η υποτέλεια και η δουλεία. Απευθυνόμενοι οι Μήλιοι στους Αθηναίους αναφέρουν ότι οι προτάσεις τους είναι όμοιες με αυτές των Βάρβαρων-Περσών βασιλέων. Οι Αθηναίοι που συμμετείχαν στους Περσικούς πολέμους, είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους με τους Πέρσες βασιλείς, ενάντια σε Έλληνες. Οι Αθηναίοι βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τα πεπραγμένα τους κατά τους Περσικούς πολέμους.
Οι Αθηναίοι θυμίζουν περισσότερο τους Διονυσιαστές-Πέρσες ηγεμόνες, καθώς γίνονται τύραννοι-εξουσιαστές και δεν έχουν καμία σχέση με τους γενναίους προγόνους Αθηναίους Μιλτιάδη-Θεμιστοκλή που πολέμησαν ενάντια στους Πέρσες και απάντησαν αρνητικά στις δελεαστικές προσφορές των Περσών. Το σκλάβωμα των γυναικών της Μήλου, και η εξόντωση των ανδρών του νησιού αποτελούν Μηδικές-Διονυσιακές τακτικές καθώς και Φοινικικές (Σημιτικές). Στα πλαίσια των νέων Διονυσιακών δογμάτων που εκπροσωπούσαν η Αθηναϊκή πολιτεία είχαμε και τις σφαγές στην αρχαία Μυτιλήνη.
Η διάκριση μεταξύ του νόμιμου, του δίκαιου και του ηθικού στην Αριστόκλεια γεωπολιτική αποτελούν θεμελιώδεις αρχές. Εν τούτοις τα Διονυσιακά έθνη δεν επικαλούνται το δίκαιο Τα Διονυσιακά έθνη επικαλούνται το "δίκαιο" του ισχυρού, σύμφωνα με το οποίο οι αδύναμοι εξαναγκάζονται σε υποταγή, για να αποφύγουν τα χειρότερα. Σύμφωνα με τους Διονυσιαστές το δίκαιο είναι για τους αδύναμους ανθρώπους του Αριστόκλειου πολιτισμού. Εν τούτοις με βάση τα αξιώματα του Μέγα Αριστοκλή η δικαιοσύνη αποτελεί τον βασικότερο πυλώνα ενός έθνους και μιας κοινωνίας. Στον αντίποδα η αδικία και η δύναμη του ισχυρού, αποτελεί το βασικό δόγμα των Διονυσιακών εθνών. Ο Θουκυδίδης μας εξηγεί στο μεγαλειώδη ιστορικό του έργο, ότι εκτός από τους Μήλιους, θύματα των Αθηναίων ήταν και η αρχαία Μυτιλήνη.
Οι Διονυσιαστές Αθηναίοι έδειξαν την βαρβαρότητα τους και στην Λέσβο. Για αυτό αποφασίζουν ότι όλοι οι ενήλικοι Μυτιληνιοί πρέπει να εκτελεστούν και όλες οι γυναίκες και τα παιδιά να πουληθούν σαν δούλοι.Όμως οι Αθηναίοι αποφασίζουν να επανεξετάσουν την απόφασή τους, διότι έκριναν ότι ελήφθη κάτω από συναισθηματική πίεση. Κατά την δεύτερη συνεδρίαση αναθεωρούν, καθώς έκρινα ότι η απόφασή τους υπερβολική. Ο Αθηναϊκός-Διονυσιακός ιμπεριαλισμός είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο και αποτέλεσε παράδειγμα και τις επερχόμενες γενεές.
Ο Κλέων εστιάζει στα λάθη που έχουν διαπράξει οι Μυτιληνιοί εναντίον των Αθηναίων και λαμβάνοντας υπόψην τις Διονυσιακές αξίες των Αθηναίων έχει ένα ισχυρό επιχείρημα. Όμως οι ίδιοι οι Αθηναίοι αναγνωρίζουν ότι η τιμωρία εναντίον ολόκληρου του πληθυσμού θα ήταν ένα πολύ αυστηρό μέτρο αλλά όχι αδικαιολόγητο. Ο Κλέων ισχυρίζεται ότι θα ήταν σωστό και συμφέρον η τιμωρία των Μυτιληνιών να λειτουργήσει παραδειγματικά, ώστε να μην επαναστατήσουν οι άλλοι σύμμαχοι.
Αντιθέτως ο Διόδοτος αναφέρει ότι δεν πρέπει να ασχοληθούν με το αν τους αδίκησαν η όχι αλλά να λάβουν την πιο συμφέρουσα για απόφαση για εκείνους. Τους συμβουλεύει ότι ακόμη και αν αδικήθηκαν δεν θα πρέπει να προβούν σε θανατικές ποινές και εξόντωση. Ακόμη και αν είχαν βάσιμες δικαιολογίες οι Μυτιληνιοί δεν θα πρότεινε την συγχώρεση τους, εάν αυτό ήταν ενάντια στα συμφέροντα της Αθηναϊκής πολιτείας.
Ο Αθηναίος Διόδοτος τονίζει τα πλεονεκτήματα μιας μετριοπαθούς πολιτικής που έρχεται σε αντίθεση με την Διονυσιακή αδικία του Κλέωνα. Υπογραμμίζει ότι η καταδίκη των απλών ανθρώπων της Μυτιλήνης θα ενθάρρυνε άλλες πόλεις να επαναστατήσουν ενάντια στην Αθηναϊκή ηγεμονία, και να προβάλουν μεγαλύτερη και πιο δυναμική αντίσταση. Η απόφαση θα έπρεπε να παρθεί με γνώμονα το συμφέρον της Αρχαίας Αθήνας. Επιπρόσθετα, αξίζει να σημειωθεί ότι η άποψη του Θουκυδίδη για τον Κλέωνα είναι άκρως αρνητική, καθώς ανέφερε για εκείνον ότι ήταν ο πιο βίαιος Αθηναίος πολίτης.
Στο σημείο αυτό να δούμε τι αναφέρει η Διονυσιακή Βικιπαίδεια σχετικά με τα γεγονόντα στην αρχαία Μυτιλήνη :
"Η αποστασία της Μυτιλήνης ήταν επεισόδιο του Πελοποννησιακού Πολέμου που έλαβε χώρα την περίοδο 428-427 π.Χ και είχε αιτία την επιθυμία της Μυτιλήνης να ενώσει τις πόλεις της Λέσβου υπό την κυριαρχία της εις βάρος της αθηναϊκής ηγεμονίας, ωστόσο, η προσπάθεια της έληξε με αποτυχία.
Περιγραφή των γεγονότων Το καλοκαίρι του τέταρτου έτους του πολέμου, οι Σπαρτιάτες εισέβαλαν στην Αττική υπό τις διαταγές του βασιλέα Αρχίδαμου και προχώρησαν στην ερήμωση της χώρας. Ωστόσο, οι Αθηναίοι ιππείς προχωρούσαν σε επιθέσεις κατά του στρατοπέδου των Σπαρτιατών, αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν, καθώς δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν τρόφιμα[1].
Μετά την εισβολή των Σπαρτιατών στην Αττική, οι πόλεις της Λέσβου, πλην της Μηθύμνης, αποστάτησαν από τους Αθηναίους. Οι Μυτιληναίοι είχαν σκοπό να προβούν σ' αποστασία πριν από την έναρξη του πολέμου, αλλά οι Λακεδαιμόνιοι αρνήθηκαν να τους βοηθήσουν. Αυτή τη στιγμή, οι Μυτιληναίοι αναγκάστηκαν να αποστατήσουν νωρίτερα απ' ό,τι είχαν σχεδιάσει, παρά το γεγονός ότι έπρεπε πρώτα να κλείσουν τους λιμένες, να οικοδομήσουν τείχος, να κατασκευάσουν πλοία και να λάβουν προμήθειες από τον Εύξεινο Πόντο. Οι Τενέδιοι και οι Μηθυμναίοι, καθώς και το δημοκρατικό κόμμα της Μυτιλήνης, κατηγόρησαν τους Μυτιληναίους ότι είχαν σκοπό να μετατρέψουν την πόλη τους σε πολιτικό κέντρο της Λέσβου και πως συνεργάζονταν με τους Λακεδαιμόνιους και τους Βοιωτούς[2].
Οι Αθηναίοι δεν πίστεψαν στην αρχή τις πληροφορίες για την αποστασία των Μυτιληναίων, αλλά οι πρέσβεις τους δεν κατάφεραν να πείσουν τους Μυτιληναίους να απαρνηθούν τα σχέδια τους. Τότε, οι Αθηναίοι στέλνουν μια μοίρα από σαράντα πλοία υπό τις διαταγές του Κλεϊππίδου και άλλων δύο στρατηγών. Οι Αθηναίοι γνώριζαν πως στη Μυτιλήνη λαμβάνει χώρα εορτή προς τιμήν του Απόλλωνα και ήλπιζαν να πετύχουν μια αιφνιδιαστική έφοδο στους Μυτιληναίους. Πριν αποπλεύσει ο στόλος, οι Αθηναίοι αιχμαλώτισαν τα πληρώματα των δέκα πλοίων που είχαν παραχωρήσει παλαιότερα οι Μυτιληναίοι στην αθηναϊκή συμμαχία, ωστόσο, ένας απ' αυτούς κατάφερε να αποδράσει και να μεταφέρει τα σχέδια των Αθηναίων στους Μυτιληναίους. Οι Μυτιληναίοι ακύρωσαν τους εορτασμούς και έσπευσαν να λάβουν θέσεις μάχης στα τείχη και στους λιμένες[3].
Οι Αθηναίοι στρατηγοί διέταξαν τους Μυτιληναίους να συμμορφωθούν, αλλά οι τελευταίοι αρνήθηκαν, με αποτέλεσμα να αρχίσουν οι εχθροπραξίες. Οι Μυτιληναίοι, ωστόσο, δεν ήταν έτοιμοι για πόλεμο και έστειλαν ένα μικρό στόλο για να ναυμαχήσει με τους Αθηναίους, χωρίς αποτέλεσμα. Τότε, οι Μυτιληναίοι ζήτησαν ανακωχή, την οποία οι Αθηναίοι δέχτηκαν. Οι νησιώτες έστειλαν πρεσβεία στην Αθήνα για διαπραγματεύσεις - ο κύριος όρος ήταν η απόσυρση του αθηναϊκού στόλου από το νησί, με τους Μυτιληναίους να υπόσχονται πως δεν θα προβούν σε εχθρικές ενέργειες κατά της αθηναϊκής συμμαχίας. Παράλληλα, ωστόσο, οι Μυτιληναίοι έστειλαν πρεσβεία στη Σπάρτη για να ζητήσουν βοήθεια[4].
Οι Αθηναίοι απέρριψαν τις προτάσεις της πρεσβείας των Μυτιληναίων, με αποτέλεσμα να ξαναρχίσουν οι εχθροπραξίες. Στο πλευρό των Αθηναίων αποφάσισαν να πολεμήσουν οι Μηθυμναίοι, οι Ίμβριοι και οι Λήμνιοι, ενώ η υπόλοιπη Λέσβος τάχθηκε με τους Μυτιληναίους. Οι νησιώτες επιχείρησαν έφοδο στο αθηναϊκό στρατόπεδο, η οποία έληξε με αποτυχία, γι' αυτό και κλείστηκαν πίσω από τα τείχη της πόλης, περιμένοντας ενισχύσεις από την Πελοπόννησο - πράγματι, ο Σπαρτιάτης Μελέας και ο Θηβαίος Ερμαιώνδας μαζί με τον στόλο τους έφθασαν για να βοηθήσουν τους νησιώτες[5].
Οι Αθηναίοι, μετά την αποτυχημένη έφοδο των Μυτιληναίων, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι οι νησιώτες είχαν κλειστεί πίσω από τα τείχη τους, αποφάσισαν να ζητήσουν τη βοήθεια των συμμάχων και να αποκλείσουν τους δύο λιμένες του νησιού, δημιουργώντας ταυτόχρονα και ένα ορμητήριο για τον στόλο τους. Ως αγορά και σταθμός μεταφορικών πλοίων χρησιμοποιήθηκε η Μαλέα. Ενώ οι Αθηναίοι είχαν τον έλεγχο της θάλασσας, οι Μυτιληναίοι και οι συμμάχοι τους ήταν κυρίαρχοι στη ξηρά[6].
Την ίδια περίοδο, οι Σπαρτιάτες και οι συμμάχοι τους συγκεντρώθηκαν στην Ολυμπία, όπου παρεβρέθηκαν και οι Μυτιληναίοι πρέσβεις. Στην ομιλία τους, οι Μυτιληναίοι αναφέρθηκαν στους λόγους που τους έκαναν ν' αποστατήσουν από την αθηναϊκή συμμαχία - κύριος λόγος ήταν ο φόβος για την αυξανόμενη δύναμη των Αθηναίων και η συμπεριφορά τους απέναντι στους συμμάχους.
Στο τέλος της ομιλίας, οι Μυτιληναίοι παρότρυναν τους Πελοποννήσιους να κινηθούν ταχέως κατά της Αττικής, καθώς ο αθηναϊκός στόλος ήταν διασκορπισμένος στις ακτές της Πελοπννήσου και της Λέσβου. Επίσης, οι Μυτιληναίοι δήλωσαν πως αν οι Πελοποννήσιοι δεν βοηθήσουν στην αποστασία, τότε οι Αθηναίοι θα καταπνίξουν την εξέγερση και θα λάβουν περισσότερα εισοδήματα από τις υποτελείς πόλεις, καθώς οι άλλες πόλεις δεν θα τολμήσουν να εξεγερθούν[7].
Μετά τη συγκέντρωση, οι Σπαρτιάτες πρότειναν στους συμμάχους να συγκεντρώσουν τα 2/3 των δυνάμεων τους στον Ισθμό για να επιτεθούν στην Αττική - οι ίδιοι έφτιαχναν μηχανές για να περάσουν τα πλοία στην αθηναϊκή θάλασσα, ελπίζοντας να αποκλείσουν την πόλη και από τη ξηρά και από τη θάλασσα. Ωστόσο, οι Πελοποννήσιοι σύμμαχοι επικεντρώθηκαν στη συγκομιδή[8]. Την ίδια εποχή, οι Μυτιληναίοι και οι συμμάχοι τους κινήθηκαν εναντίον της Μηθύμνης, αλλά απέτυχαν να καταλάβουν την πόλη.
Τότε, επικεντρώθηκαν στην ενίσχυση των τειχών και την τακτοποίηση των υποθέσεων στην Άντισσα, την Πύρρα και την Έρεσο, πριν κινηθούν εκ νέου κατά της Μηθύμνης. Ωστόσο, οι Μηθυμναίοι επιτέθηκαν κατά των κατοίκων της Άντισσας, ωστόσο, υπέστησαν βαριές απώλειες και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Οι Αθηναίοι έμαθαν πως οι δυνάμεις τους δεν ήσαν ικανές να κρατήσουν τους Μυτιληναίους πίσω από τα τείχη και έστειλαν ενισχύσεις με 1.000 οπλίτες υπό τις διαταγές του Πάχητος, οι οποίοι έφτιαξαν τείχος και περικύκλωσαν την Μυτιλήνη και δια ξηράς[9]. Προς το τέλος του χειμώνα, στην πόλη έφθασε απαρατήρητος ο Σπαρτιάτης Σάλαιθος, ο οποίος ανακοίνωσε στους νησιώτες πως οι Λακεδαιμόνιοι και οι σύμμαχοι τους θα εισβάλλουν στην Αττική και πως θα έστελναν ενισχύσεις αποτελούμενες από 40 πλοία, ενώ ο ίδιος θα αναλάμβανε τη διοίκηση των στρατευμάτων της Μυτιλήνης[10].
Το επόμενο καλοκαίρι, οι Σπαρτιάτες κινήθηκαν κατά της Αττικής και ερήμωσαν εκ νέου τη χώρα, ενώ περίμεναν να ακούσουν καλά νέα από τον στόλο του Αλκίδα που έπλευσε για τη Λέσβο. Ωστόσο, αυτά τα νέα δεν είχαν φθάσει. Επίσης, τα τρόφιμα και τα εφόδια είχαν τελειώσει, αναγκάζοντας τους Πελοποννήσιους να αποχωρήσουν από την Αττική[11]. Στη Μυτιλήνη, οι κάτοικοι της πόλης είχαν προχωρήσει σε συνθηκολόγηση με τους Αθηναίους. Οι Μυτιληναίοι είχαν αντιμετωπίσει σοβαρή έλλειψη τροφίμων, ενώ ο Σάλαιθος δεν έτρεφε ελπίδες για ενισχύσεις από τη Σπάρτη.
Για αυτό παραχώρησε βαρύ οπλισμό στους νησιώτες, αλλά οι τελευταίοι προκαλούσαν τους ολιγαρχικούς να παραδώσουν στον λαό τα τρόφιμα που έκρυβαν, ειδεμή θα συνθηκολογούσαν με τους εχθρούς[12]. Οι ολιγαρχικοί και οι δημοκρατικοί της πόλης συνθηκολόγησαν με τον Πάχη. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, οι Αθηναίοι είχαν το δικαίωμα να λάβουν οποιαδήποτε απόφαση για την τύχη των Μυτιληναίων - οι τελευταίοι είχαν το δικαίωμα να στείλουν πρεσβεία στην Αθήνα και να λογοδοτήσουν για τις ενέργειες τους. Επίσης, ο αθηναϊκός στρατός εισήλθε στην πόλη, αλλά δεν είχε δικαίωμα να συλλάβει, να θανατώσει και να πουλήσει κανένα Μυτιληναίο ως δούλο πριν τη λήψη της απόφασης στην Αθήνα.
Οι Μυτιληναίοι που είχαν συνεννοηθεί προηγούμενως με τους Σπαρτιάτες ένιωσαν φόβο για τη ζωή τους, αλλά ο Πάχης τους εγγυήθηκε πως δεν θα τους προξενούσε κακό και τους έστειλε στην Τένεδο. Τέλος, οι Αθηναίοι έστειλαν στόλο στην Άντισσα και έλαβαν άλλα χρήσιμα στρατιωτικά μέτρα[13]. Οι Πελοποννήσιοι είχαν πλεύσει από την Πελοπόννησο και έφθασαν στη Δήλο, πριν οι Αθηναίοι καταλάβουν τον πλου τους.
Μετά, οι Σπαρτιάτες πέρασαν από τη Μύκονο και την Ίκαρο, όπου έμαθαν για την κατάληψη της Μυτιλήνης, ενώ μετά έπλευσαν στο Έμβατον και στην Ερυθραία. Στην Ερυθραία, εφτά μέρες μετά την κατάληψη της Μυτιλήνης, οι Πελοποννήσιοι επιβεβαίωσαν τα νέα για την κατάληψη της Λέσβου και συγκάλεσαν συμβούλιο για ν' αποφασίσουν τις μελλοντικές ενέργειες τους[14].
Ο Ηλείος Τευτίαπλος πρότεινε μια αιφνιδιαστική έφοδο στον αθηναϊκό στόλο, πιστεύωντας πως οι αθηναϊκές δυνάμεις είχαν χαλαρώσει μετά την κατάληψη της Μυτιλήνης[15], αλλά ο Αλκίδας θεώρησε πως δεν υπήρχε νόημα να πλεύσει στη Λέσβο, μιας και δεν ήταν εκεί την ώρα της αθηναϊκής επίθεσης - μόνη του σκέψη ήταν η επιστροφή του στόλου στην Πελοπόννησο[16]. Ο Αλκίδας πέρασε από αρκετά νησιά και απέπλευσε βιαστικά από την Έφεσο, καθώς στην Κλάρο τον είχαν εντοπίσει δύο αθηναϊκά πλοία, η «Σαλαμινία» και η «Πάραλος». Ο Πάχης είχε λάβει αναφορές από διάφορα νησιά για τον πλου των Σπαρτιατών και αφού οι αναφορές αυτές επιβεβαιώθηκαν από την αναφορά των δύο αθηναϊκών πλοίων, ο Αθηναίος στρατηγός καταδίωξε τον Αλκίδα μέχρι την Πάτμο, αλλά κατάλαβε πως ήσαν αδύνατο να τον φθάσει και σταμάτησε την καταδίωξη[17].
Μετά από εχθροπραξίες στο Νότιο, ο Πάχης επέστρεψε στη Λέσβο, όπου υπέταξε την Πύρρα και την Έρεσο και αιχμαλώτισε τον Σάλαιθο. Ο Πάχης έστειλε στην Αθήνα το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης του μαζί με τον Σάλαιθο και τους Μυτιληναίους αποστάτες, ενώ ο ίδιος με μια μικρή δύναμη έμεινε στη Μυτιλήνη για να ρυθμίσει τις υποθέσεις της περιοχής[18]. Οι Αθηναίοι σκότωσαν απευθείας τον Σάλαιθο, παρά το γεγονός ότι υποσχέθηκε να μεσολαβήσει για να λυθεί η πολιορκία στις Πλαταιές. Τότε, αποφάσισαν να θανατώσουν όχι μόνο τους Μυτιληναίους που βρίσκονταν στην Αθήνα, αλλά και κάθε ενήλικα Μυτιληναίο, ενώ τα γυναικόπαιδα τους έπρεπε να πουληθούν ως δούλοι. Έστειλαν πλοίο με διαταγές στον Πάχη να αφανίσει τη Μυτιλήνη, αλλά αργότερα, όταν είχαν καταλαγιάσει τα πνεύματα, οι Αθηναίοι ανακάλεσαν την απόφαση περί καταστροφής της Μυτιλήνης, καθώς κατάλαβαν πως μια τέτοια τιμωρία ήταν πολύ σκληρή και έθεσαν το θέμα εκ νέου στην Αγορά[19].
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, στη συγκέντρωση μίλησαν δύο άνδρες ο Κλέων, γιος του Κλεαινέτου, γνωστός ως ο πιο άγριος άνδρας στην Αθήνα, και ο Διόδοτος, γιος του Ευκράτους. Ο Κλέων υποστήριξε την άποψη πως οι Μυτιληναίοι είχαν εξεγερθεί ως σύνολο κατά της αθηναϊκής ηγεμονίας και πως έπρεπε να καταδικαστούν σε θάνατο, ώστε οι άλλες πόλεις να μην ακολουθήσουν το παράδειγμα τους. Επίσης, κατηγόρησε τους Αθηναίους για αδυναμία, η οποία οφειλόταν στο δημοκρατικό πολίτευμα της πόλης[20].
Ο Διόδοτος ξεκίνησε να αποκρούει τις κατηγορίες του Κλέωνα, λέγοντας πως η συνέλευση δεν θα λάβει τις σωστές αποφάσεις αν βασιστεί στα κίνητρα των ομιλητών και όχι στα επιχειρήματα τους. Μετά, ο Διόδοτος διαφώνησε με την άποψη του Κλέωνα πως μια σκληρή τιμωρία θα αποτρέψει μελλοντικές εξεγέρσεις, λέγοντας πως καμία πόλη δεν προχωρεί σε εξέγερση με την ιδέα της αποτυχίας και πως μια ήπια τιμωρία θα έδινε στους μελλοντικούς αποστάτες μια ευκαιρία επανεξέτασης των ενεργειών τους σε περίπτωση αποτυχίας.
Τέλος, ο Διόδοτος εξέφρασε την άποψη πως οι Αθηναίοι συγκεντρώνονταν όχι ως δικαστήριο αλλά ως πολιτική συγκέντρωση που λάμβανε αποφάσεις για το συμφέρον της Αθήνας - η ηγεμονία θα έχανε τη στήριξη αρκετών συμμάχων αν τιμωρούσε τον δήμο (δημοκράτες) της Μυτιλήνης μαζί με τους ολιγαρχικούς[21]. Οι Αθηναίοι υποστήριξαν τις απόψεις του Διόδοτου και έστειλαν εκτάκτως μια δεύτερη τριήρη στον Πάχη, ανακοινώνοντας στο πλήρωμα πως θα λάμβανε μια μεγάλη αμοιβή αν έφθανε στη Λέσβο πριν εκτελεστούν οι πρώτες διαταγές περί καταστροφής της Μυτιλήνης.
Τελικά, το πλήρωμα της δεύτερης τριήρους κατάφερε να φθάσει στη Μυτιλήνη πριν ο Πάχης προχωρήσει στην εκτέλεση της πρώτης διαταγής[22]. Όσον αφορά τους Μυτιληναίους που ο Πάχης είχε στείλει στην Αθήνα, αυτοί δεν ξεπερνούσαν τους χίλιους και εκτελέστηκαν. Οι Αθηναίοι κατεδάφισαν τα τείχη της πόλης και μοίρασαν τη Λέσβο σε 3.000 κλήρους, το 1/10 των οποίων αφιέρωσαν στους θεούς. Οι Αθηναίοι ανάγκασαν τους Λέσβιους να πληρώνουν ετήσιο φόρο 2 μηνών για κάθε κλήρο, αλλά τους έδωσαν το δικαίωμα να καλλιεργούν τη γη τους. Μ' αυτό τον τρόπο έληξε η αποστασία της Μυτιλήνης[23]."
Στο σημείο αυτό και στην σημερινή επιστημονική μου εργασία, να επαναλάβω για πολλοστή φορά ότι οι σωστές επιστημονικές ορολογίες είναι οι παγίδες των Δελφών, οι παγίδες του Φοινικικού-Σημιτικού μαντείου των Δελφών. Ο ίδιος ο Θουκυδίδης καταδεικνύει τους Φοίνικες-Ιουδαίους των Δελφών ως υποκινητές των πολέμων στην αρχαία Ελλάδα.
Οι Δελφοί ήταν ο ισχυρότερος θεσμός που καθόρισε της πολιτικές-στρατιωτικές, οικονομικές και θρησκευτικές εξελίξεις στην αρχαία Ελλάδα. Για αυτό ο Θουκυδίδης ήταν πάντοτε επικριτικός σχετικά με το Φοινικικό μαντείο των Δελφών και την γεωπολιτική του επίδραση εις βάρος του Ελληνισμού κατά την αρχαιότητα. Για αυτό κάνει αναφορές ότι οι σκοτεινοί Φοίνικες-ιερείς επηρέασαν αποφάσεις και έδωσαν κατευθύνσεις. Ο στρατηγός-ιστορικός θεωρούσε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών αναξιόπιστο θεσμικό όργανο καθώς παραποιούσε τους χρησμούς κατά το δοκούν.
%20(1).jpg "Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Η Χρυσάνθη και ο Χρήστος θύματα του Μπαντερικού καθεστώτος. Υψηλή Γεωπολιτική Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος.")
Η ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΟΥ ΥΒΡΙΔΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού κατά την σύγχρονη εποχή εφάρμοσαν πιστά τα τις τακτικές των αρχαίων Αθηναίων στην Μήλο και σε άλλες πόλεις του αρχαίου Ελληνικού κόσμου. Εξαθλίωσαν πολιτιστικά-πνευματικά τους νεοέλληνες για να τους υποτάξουν και να τους εντάξουν στην Διονυσιακή κουλτούρα. Προκαλώντας τρόμο-πανικό και εξαθλίωση σε όλες τις εκφάνσεις ζωής εξουσιάζουν τους αδύναμους νεοέλληνες.
Οι πολιτικοί θεωρούν ότι οι κατώτεροι νεοέλληνες πρέπει να υποτάσσονται σε εκείνους για να αποφύγουν τα χειρότερα. Αυτό τον σκοπό είχαν και τα τρία προσχεδιασμένα εγκλήματα σε Τέμπη, Θεσσαλία και Ν. Φιλαδέλφεια το έτος 2023. Υποταχτείτε στην Οθωμανική αυτοκρατορία, αποδεχτείτε τον προσωπικό αριθμό, τις νέες ταυτότητες, τα εμβόλια, για να αποφύγετε ακόμη πιο τρομερές καταστάσεις και συνέπειες. Με την ισχύ των όπλων, τον έλεγχο στην παιδεία, την οικονομία, τον αθλητισμό, την Διονυσιακή πορνεία, εξουσιάζουν τους αδύναμους νεοέλληνες. Η νίκη έξω από το πεδίο της μάχης και μέσα από την εφαρμογή υβριδικών πολεμικών επιχειρήσεων, αποτελεί βασικό δόγμα των μετόχων στα Διονυσιακά αξιώματα. Η δημιουργία πανικού στον αντίπαλο με στόχο την αποτροπή οποιασδήποτε αντιστάσεως καθώς ο τρομοκρατημένος αντίπαλος είναι πεπεισμένος ότι είναι καλύτερα να υποταχτεί έχει στεφθεί με απόλυτη επιτυχία.
Στις γεωπολιτικές παγίδες των παραγόντων του Διονυσιακού πολιτισμού, δεν έπεσαν μόνον οι Έλληνες της αρχαιότητας και του μεσαίωνα. Μεγάλα θύματα αποτελούν και οι νεοέλληνες. Η ασύμμετρη απειλή γεωστρατηγικά-γεωπολιτικά είναι όταν ένα κράτος δέχεται επίθεση από τον Γεωστρατηγικό άξονα 666 (ΗΠΑ-ΕΥΡΩΠΗ-ΙΣΡΑΗΛ), είτε από κράτη του άξονα 888 (ΡΩΣΙΑ-ΚΙΝΑ-ΙΡΑΝ). Οι επιθέσεις αυτές δεν είναι απαραίτητα στρατιωτικές. Είναι πολιτικές-κοινωνικές, οικονομικές, ηθικές, πνευματικές-πολιτιστικές, οικολογικές, ψυχολογικές, εγκληματικές, μεταναστευτικές, διαδικτυακές και Διονυσιακές.
Οι ισχυρότερες και φοβερότερες επιθέσεις που δεχτήκαμε ήταν στον πνευματικό-πολιτιστικό τομέα εξαιτίας του Αριστόκλειου πολιτισμού. Η Ελλάδα έχει υποστεί όλες τις μορφές ασύμμετρων-υβριδικών απειλών για να την υποτάξουν, να την διαλύσουν πνευματικά-ηθικά, πολιτικά-στρατιωτικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά. Όλα αυτές οι υβριδικές απειλές έγιναν με στόχο να αφαιρέσουν παράνομα τον ορυκτό πλούτο (ενέργεια) και λόγω της Γεωστρατηγικής-Γεωπολτικής μας θέσεως.
Το φαινόμενο του πολέμου αποτελεί διαχρονικό αντικείμενο επιστημονικών μελετών στην γεωστρατηγική-γεωπολτική, τις Διεθνείς σπουδές και τις στρατιωτικές σχολές. Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας με στόχο την υποταγή-εξαναγκασμό στις επιθυμίες του αντιπάλου. Οι υβριδικές απειλές-δραστηριότητες είναι πολυποίκιλες και δαιδαλώδεις. Ποτέ δεν είναι μονόπλευρες και βασίζονται στις καινοτομίες και τους αιφνιδιασμούς-τρομοκρατία.. Κατά την διάρκεια των υβριδικών πολέμων γίνεται χρήση όλων των ειδών του εις βάρος του αντιπάλου έθνους. Υψηλή Τεχνολογία-ΜΜΕ, ψυχολογία, μπούλινγκ, απειλές, τρομοκρατία-βία, οικολογικές καταστροφές, κοινωνικός ρατσισμός, πολιτιστική εκμηδένιση και δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Παράμετροι του υβριδικού πολέμου αποτελούν οι ασύμμετρες απειλές, η τρομοκρατία, η λαθρομετανάστευση, το οργανωμένο έγκλημα, η ενεργειακή-οικονομική υποτέλεια, η πολιτική επιρροή, ο έλεγχος των μειονοτήτων, οι παραστρατιωτικές- εγκληματικές οργανώσεις εντός της επικράτειας του έθνους.
Οι τακτικές περιλαμβάνουν συμβατικές και ενέργειες όπως γεωστρατηγικούς-Γεωπολιτικούς σχεδιασμούς, πνευματική-οικονομική εξαθλίωση τρομοκρατικές ενέργειες, τυφλή βία και φοβερή εγκληματική δραστηριότητα. Η παράλληλη χρήση αυτών των μεθόδων σε όλο το εύρος παραλύει σταδιακά το αντίπαλο κράτός το οποίο ανίσχυρο υποτάσσεται στα κελεύσματα των επιβούλων. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Την σημερινή εποχή κυρίαρχο είδος πολέμου δεν είναι ο συμβατικός πόλεμος με όπλα, μαχητικά αεροπλάνα, πυραύλους, τεθωρακισμένα και πλοία. Το κορυφαίο είδος πολέμου είναι ο υβριδικός. Ο υβριδικός πόλεμος χωρίζεται σε πνευματικό-πολιτιστικό, οικονομικό, οικολογικό, διαδικτυακό, κοινωνικό, ψυχολογικό εγκληματικό, μεταναστευτικό, Μέσα Μαζικής Μεταφοράς-οχήματα (θανατοφόρα-σοβαρά τροχαία ατυχήματα), αθλητικό, υγειονομικό-βιολογικό και Διονυσιακό. Αυτά είναι τα κυριότερα είδη όταν ένα έθνος αντιμετωπίζει υβριδική απειλή.
Επίσης κάποιες φορές έχουμε παράλληλα τον συνδυασμό υβριδικού και συμβατικού πολέμου. Βασικότατο σκέλος του υβριδικού πολέμου αποτελεί η έλλειψη παιδείας, η εγκληματικότητα, η ερωτική ελευθεριότητα, η μετανάστευση, και τα τροχαία ατυχήματα. Χωρίς βία-εγκλήματα, διαφθορά, ερωτική ανηθικότητα και πάσης φύσεως κακουργίες δεν είναι εφικτή η νίκη και η κυριαρχία έναντι του αντιπάλου έθνους. Το επιτιθέμενο κράτος που διεξάγει μη συμβατικό πόλεμο μέσα από την εγκληματικότητα-πορνεία (Διονυσιακός πολιτισμός), προκαλεί στο αντίπαλο έθνος παράλυση. Τρόμος-οργή, υποταγή-αδυναμία, σύγχυση και αποσταθεροποίηση επικρατεί στους πολίτες του επιτιθέμενου κράτους.
Η τρομοκρατία-βία και τα ελεύθερα ήθη ενάντια στο κράτος που διεξάγεται ο υβριδικός πόλεμος αποτελούν το βασικότερα σημεία για την κατάκτηση του. Μέσα από την ανελέητη βία και τα Διονυσιακά Αξιώματα, επιφέρουν ανασφάλεια-απελπισία, πολιτική, κοινωνική και οικονομική αστάθεια. Όσο πιο στυγερά είναι τα εγκλήματα τύπου Μ. Κατσουρή, τα υποτιθέμενα ατυχήματα τύπου Τεμπών σε συνδυασμό με την ερωτική διαφθορά, αυξάνεται σε υπερθετικό βαθμό η αδυναμία και ο φόβος. Μεταξύ άλλων συνδυάζουν την εγκληματικότητα, τα βίαια τροχαία ατυχήματα και τον ψυχολογικό πόλεμο. Βαλλόμενοι πανταχόθεν σαστισμένοι οι Έλληνες δεν έχουν δυνάμεις να αντισταθούν, μειώνονται-εκμηδενίζονται οι αντιδράσεις και στην συνέχεια σε καθεστώς παραλυσίας υποκύπτουν στην βούληση του αντιπάλου.
Κατά την εκδήλωση υβριδικών απειλών έχουμε πολλές μορφές πολέμου. Ο υβριδικός πόλεμος είναι ένα είδος πολέμου που εξελίσσεται διαρκώς και η αντιμετώπιση του απαιτεί πολλές γνώσεις και ειδικές ικανότητες. Η περίπτωση της Ελλάδας αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο μελέτης. Όλες οι στρατιωτικές σχολές υβριδικού πολέμου παρακολουθούν με μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον την εξέλιξη των υβριδικών απειλών στην Ελληνική επικράτεια και τις τακτικές που εφαρμόζονται στην χώρα μας από τις μεγάλες δυνάμεις, Δυστυχώς η πολιτιστική κατάπτωση-παρακμή και η άγνοια αποτελούν καταλυτικούς παράγοντες στην απώλεια αθώων συνανθρώπων μας. Η συντριπτική πλειοψηφία έχει πλήρη άγνοια περί υβριδικής απειλής και πολέμου. Η έννοια του αμυντικού-επεκτατικού και του υβριδικού πολέμου στο διεθνές δίκαιο αναφέρεται στην ένοπλη σύρραξη μεταξύ των εθνών.
Όλοι οι αξιόπιστοι γεωπολιτικοί και γεωστρατηγικοί αναλυτές με αδιάσειστα στοιχεία απέδειξαν ότι στην Ελλάδα διεξάγεται υβριδικός πόλεμος. Έχουμε νεκρούς από εμπρησμούς, ουσίες, εγκληματικότητα, Covid-19, μνημόνια, τα θανατηφόρα-σοβαρά τροχαία ατυχήματα και άλλες κακουργηματικές πράξεις. Στην σύγχρονη Ελληνική κοινωνία επικρατεί παρακμή-αμάθεια, έλλειψη αρχών, ταραχή και διχασμός. Η έλλειψη παιδείας-αγωγής και η αποδοχή των Διονυσιακών αξιωμάτων οδηγεί στην απάθεια και στην αδιαφορία. Αυτά είναι από τα πιο επικίνδυνα συμπτώματα μιας κοινωνίας σε μεγάλη παρακμή και σήψη. Οι κάτοικοι είναι προκλητικά-τραγικά απαθείς-αδιάφοροι απέναντι στους εμπρησμούς, τις πανδημίες, τα μνημόνια, τα θανατηφόρα-σοβαρά τροχαία δυστυχήματα, την εισβολή, τα προσχεδιασμένα υβριδικά χτυπήματα και τις εθνοκτόνες συνέπειες τους. Aυτό συμβαίνει διότι αρκετοί δεν έχουν παιδεία και θεωρούν ότι τα προβλήματα πρέπει να απασχολούν όλους τους άλλους, εκτός από τους ίδιους.
Όταν διαπιστώσουν ότι αυτές οι κοινωνικές-εθνικές μάστιγες, ήταν και είναι υπόθεση όλων μας τότε είναι πολύ αργά, καθώς έχουν ήδη υποστεί οι ίδιοι ή κάποια από τα συγγενικά-φιλικά τους πρόσωπα θανάτους και απώλειες εξαιτίας του υβριδικού πολέμου. Δυστυχώς θύμα αυτής της Διονυσιακής-νεοελληνικής νοοτροπίας έπεσε και η Mαρία Καρυστιανού και οι υπόλοιποι τραγικοί γονείς. Είχαν την εντύπωση ότι υπάρχουν νόμοι στην Ελλάδα και κράτος δικαίου. Για αυτό πριν από το προσχεδιασμένο έγκλημα των Τεμπών όλοι οι τραγικοί γονείς ήταν άφαντοι και δεν διαμαρτυρόταν καθόλου για αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Μετά όμως το τρομερό κακούργημα στα Τέμπη αγωνίζονται έστω και εντελώς λανθασμένα για δικαίωση. Αυτό συμβαίνει σε όλα τα θύματα του υβριδικού πολέμου που βάζουν τις ζωές τους στην διαδικασία της κλήρωσης, όπως συμβαίνει με τα τυχερά παιχνίδια. Η κατάληξη ήταν και θα είναι τραγική. Η διαχρονική δύναμη των Ελλήνων είναι η παιδεία-Αριστόκλειος πολιτισμός
Σε περιόδους έντονης ανησυχίας-δυστυχίας, βίας και πολέμων οι άνθρωποι βιώνουν καταστάσεις τις οποίες δεν μπορούν να διαχειριστούν με το πνεύμα και την ηθική. Φοβούνται-αρνούνται να σκεφτούν και να ερευνήσουν. Για αυτό στρέφονται προς το κακό, τις βίαιες πράξεις, στην Διονυσιακή Κουλτούρα, τον φασισμό και την φίμωση. Συνέπεια όλων αυτών είναι να μην υπάρχουν αξίες-ηθική, εξέλιξη, δημιουργικότητα, πολιτιστικό επίπεδο και ελευθερία λόγου στα ΜΜΕ. Στα πλαίσια των σκοπών-υβριδικού πολέμου διέπραξαν το 2023 τρία τρομερά εγκλήματα για να προκαλέσουν τρόμο-υποταγή, σύγχυση-παράλυση και αδυναμία. Βασικοί στόχοι των προσχεδιασμένων εγκλημάτων η αποδοχή των νέων Διονυσιακών ταυτοτήτων και ο εμβολιασμός-πλήρη υποταγή όσων δεν εμβολιάστηκαν.
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΕΝΑΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΙΝΟΥΝ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΟΥΣ.
Από το αρχαίο στο σύγχρονο Μανζικέρτ και οι ομοιότητες του Imperium Romanum του Βοσπόρου με την σύγχρονη Ελλάδα. Το μέγιστον ιστορικό γεγονός καθόρισε την τύχη του Imperium Romanum και του Ελληνικού έθνους μέχρι και σήμερα. Όσα χρόνια κυβέρνησε οι Αυτοκρατορικοί Αετοί πετούσαν νικηφόρα από την Κάτω Ιταλία μέχρι την Αρμενία, και από την Μακεδονία μέχρι την Συρία. Κατά την διάρκεια της Βασιλείας του, οι αιώνιοι και μεγαλύτεροι εχθροί του Ελληνικού έθνους, οι Γερμανοί από τα Δυτικά και οι Σελτζούκοι από τα Ανατολικά ζούσαν υπό το καθεστώς του απόλυτου τρόμου. Έτρεμαν ακόμη και στο άκουσμα του αυτοκράτορα Βουλγαροκτόνου, για αυτό και ανέμεναν να αποβιώσει για να επιτεθούν στην Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
https://mytilenepress.
Δυστυχώς τον πρόλαβε ο θάνατος. Σχεδίαζε να επιτεθεί στην υπό Γερμανική κατοχή Ιταλία. Είχε ήδη στείλει στρατιωτική προπομπή με επικεφαλής τον Ορέστη. Όσο ζούσε οι Γερμανοί (Φράγκοι-Νορμανδοί, Λογγοβάρδοι) και οι Σελτζούκοι δεν τολμούσαν ούτε να αναπνεύσουν. Έντρομοι περίμεναν να πεθάνει για να ολοκληρώσουν τα ανθελληνικά σχέδια τους. Γνώριζαν πολύ καλά ότι αν τολμούσαν να επιτεθούν στην αυτοκρατορία θα είχαν την ίδια τύχη με τους Βούλγαρους και τους Άραβες. Οι ανθέλληνες Γερμανοί επί της Βασιλείας του Βουλγαροκτόνου γνώρισαν τον απόλυτο τρόμο.
Για αυτό και κατά την τέταρτη-εωσφορική Σταυροφορία, όταν κατέκτησαν την αυτοκρατορία και την πρωτεύουσα της, άνοιξαν τον τάφο του Βουλγαροκτόνου, τοποθέτησαν τον σκελετό επάνω σε ένα δέντρο και έβαλαν στο στόμα του μια φλογέρα. Ουδέποτε το έκαναν αυτό σε άλλο αυτοκράτορα. Τόσο μεγάλο ήταν το μίσος των Γερμανών για τον Βασίλειο, ο οποίος ελάχιστα έλειψε να ματαιώσει τα εθνοκτόνα σχέδια τους. Με βάση αυτήν την εωσφορική ενέργεια των Γερμανών, ο μεγάλος Κωστής Παλαμάς έγραψε την “Φλογέρα του Βασιλιά”. Είναι βέβαιον ότι σε περίπτωση που είχε παραμείνει στην ζωή ο Μέγας Βουλγαροκτόνος ότι οι Γερμανοί και οι Σελτζούκοι θα είχαν την ίδια τύχη με τους Βούλγαρους και δεν θα ήταν σε θέση να κατακτήσουν διαδοχικά την αυτοκρατορία. Κανένας άλλος βασιλιάς σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία δεν πήγε να πολεμήσει σε ηλικία 69 ετών, παρά μόνον ο Βασίλειος Β.
Η ενέργεια αυτή μας δείχνει το πόσο επικίνδυνη ήταν η Γερμανική αυτοκρατορία και οι συν αυτώ (Σελτζούκοι). Μετά από τόσες δεκαετίες με νίκες-δόξες και κακουχίες, ο ακαταπόνητος Έλληνας μονάρχης ετοιμαζόταν για μια ακόμη εκστρατεία, σε τόσο μεγάλη ηλικία. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι είχε αντιληφθεί τα ανθελληνικά σχέδια των Γερμανών. Εκτός από τους Γερμανούς και οι Σελτζούκοι ανέμεναν τον θάνατο του Βουλγαροκτόνου, για να επιτεθούν στο Ρωμαϊκό κράτος. Αυτοί ήταν οι "ατρόμητοι" πρόγονοι του Ρετζέπ-Ταγίπ Ερτνογάν τους οποίους τιμά με την εορτή του Μαντζικέρτ. Όλες οι αυτοκρατορίες έχουν ακμή και παρακμή. Για αυτό θα ήταν αδύνατον, να υπήρχε αιωνίως η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Όμως εάν δεν πέθαινε ο Βασίλειος και κατακτούσε τους Γερμανούς, η τύχη της αυτοκρατορίας και ολόκληρου του Ελληνισμού, μέχρι και της ημέρες μας, θα ήταν πάρα πολύ διαφορετική. Μεταξύ πολλών άλλων δεν θα είχαμε γνωρίσει ούτε την Οθωμανική κατοχή των 400 και περισσότερων ετών. Με τον θάνατο, του κορυφαίου Έλληνα αυτοκράτορα όλων των εποχών, οι Φράγκοι-Λογγοβάρδοι πήραν ανάσα ζωής και έδρασαν αμέσως. Οι Γερμανοί σε 75 χρόνια από την κοίμηση του Βασίλειου, έκαναν την πρώτη εωσφορική σταυροφορία και μέσα σε 179 χρόνια είχαν κατακτήσει ολόκληρη την αυτοκρατορία
Oι ένδοξες νίκες της περιόδου που βρισκόταν στον Ρωμαϊκό θρόνο η θρυλική τριανδρία των Pallida Mors Saracenorum, Ι. Τσιμισκή και του παγκοσμίου φαινομένου (Βουλγαροκτόνος), με τον Ελληνισμό να φτάνει στο απόγειον της πολιτικής-στρατιωτικής και οικονομικής του δυνάμεως είχαν δημιουργήσει μια εντύπωση αιωνίου παντοδυναμίας με συνέπεια οι επόμενοι αυτοκράτορες δολίως να επαναπαυτούν στις δάφνες του παρελθόντος.Ενδεικτικό γεγονός είναι ότι 42 χρόνια πριν από τον θάνατο του Βασίλειου Β, η Ελλάδα είχε φτάσει στο απόγειον της δυνάμεως της, σε ηθικό, πολιτικό-στρατιωτικό και κοινωνικό επίπεδο παράλληλα, από την ημέρα που είχε δημιουργηθεί το έθνος των Ελλήνων. Όμως δυστυχώς εκείνα τα χρόνια, η πολιτική “αριστοκρατία, είχε διαλύσει ολοσχερώς τον Ελληνικό στρατό. Είχαν αφαιρέσει την ανωτάτη πολιτική-στρατιωτική εξουσία από της Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες της Μ. Ασίας. Κατέστρεψαν όλες της υποδομές του στρατού και του κράτους.
Επέτυχαν μέχρι να βάλουν στον αυτοκρατορικό θρόνο έναν δικό τους, τον Κωνσταντίνο Δούκα. Όταν ανέλαβε εκ νέου αυτοκράτορας ένας εκ των Ελληνικών στρατιωτικών οικογενειών της Μ. Ασίας, ο Ρωμανός ο Δ. Διογένης βρήκε εντελώς διαλυμένο τον Ελληνικό στρατό. Οι στρατιώτες χωρίς ασπίδες, σπαθιά, και άλογα, ήταν απλήρωτοι, με σκισμένες σημαίες, με κουρελιασμένες στολές. Έκτοτε είχαν εδραιωθεί οριστικά και αμετάκλητα, οι αλλοδαποί πολιτικοί στην διοίκηση του Ελληνικού-Ρωμαϊκού αυτοκρατορικού κράτους. Συνδιοικούν πλέον μαζί με τους Έλληνες στρατιωτικούς.
Η συνδιοίκηση της αυτοκρατορίας μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών, επισφραγίστηκε με τον γάμο ανάμεσα σε ένα πολύ επιφανές μέλος της Ελληνικής στρατιωτικής αριστοκρατίας τον Ρωμανό Διογένη και την χήρα του Κωνσταντίνου Δούκα, την Αυγούστα Ευδοκία την Μακρεμβολίτισσα. Πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, έχουμε έναν τέτοιο γάμο, ανάμεσα στις δύο πλευρές, Όλους τους προηγούμενους αιώνες, οι Ήρωες, Έλληνες στρατιωτικοί παντρευόταν μόνον με μέλη της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Όμως ήταν τόσο κρίσιμη η κατάσταση του Ρωμαϊκού κράτους, ώστε οι πρόγονοί μας να μην έχουν το χρονικό περιθώριο να εκτοπίσουν τους πολιτικούς-προδότες από την εξουσία. Η οριστική επισφράγιση της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών, έγινε μερικά χρόνια αργότερα, με τον γάμο τους Αλέξιου Κομνηνού (Ελληνική ηρωική, στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας, και της Ειρήνης Δούκα (πολιτική, Σημιτική αριστοκρατία). Χωρίς αυτούς τους δύο γάμους, δεν θα μπορούσαν να επιστρέψουν, οι Έλληνες στρατιωτικοί στην διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους.
Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Βουλγαροκτόνου οι Ανατολικές επαρχίες ήταν στο έλεος των Σελτζούκων, τους οποίους παραδόξως αποκαλεί Ούννους ένας αξιόλογος ιστορικός της εποχής. Οι διεφθαρμένοι αλλοδαποί-πολιτικοί αξιωματούχοι έκαναν κατάχρηση των χρημάτων του αυτοκρατορικού Θησαυροφυλακίου, και παράλληλα αδιαφορούσαν για τον Τουρκικό κίνδυνο και επεκτατισμό. Οι πολιτικοί εκτιμούσαν ότι δεν υφίσταται κανένας απολύτως κίνδυνος από τους Σελτζούκους και ότι όλα ήταν φαντασιώσεις των φίλαρχων Ελλήνων στρατιωτικών. Το θλιβερό ήταν ότι οι ασυλλόγιστες σπατάλες από το αυτοκρατορικό ταμείο προέρχονταν από τους φόρους των αδύνατων Ελλήνων, οι οποίοι έβλεπαν τις περιουσίες τους να χάνονται είτε να πυρπολούνται, τους συγγενείς τους να σφάζονται, και να καταλήγουν στα σκλαβοπάζαρα των Αγαρηνών.
Δυστυχώς το υστέρημα των εξασθενημένων οικονομικά Ελλήνων-Ρωμαίων υπηκόων, δινόταν σε πολυτελείς επαύλεις και άλλες επενδύσεις των αλλοδαπών-συγκλητικών της Βασιλεύουσας. Η Ελληνική από τα πανάρχαια χρόνια Μικρά Ασία ήταν το πολυπληθέστερο και πλουσιότερο κομμάτι της αυτοκρατορίας. Ήταν ο πιο σημαντικός πυλώνας σε γεωστρατηγικό, οικονομικό, πνευματικό και στρατιωτικό επίπεδο. Η Μικρά Ασία ήταν αγροτική-κτηνοτροφική κατά βάση και παρείχε επί αιώνες στρατιώτες-άλογα στην Κωνσταντινούπολη. Η Καππαδοκία και η Παφλαγονία ήταν οι βάσεις των ισχυροτέρων οικογενειών της στρατιωτικής αριστοκρατίας.
Στα παράλια της Μικράς Ασίας στο Αιγαίο, άκμαζε το εμπόριο και η ναυτιλία. Η κατοχή των Ρωμαϊκών αυτοκρατορικών ακτών του Αιγαίου, έδινε έναν επαρκή χώρο εσωτερικών υδάτων, πολύ σημαντικό σε θέματα γεωστρατηγικής, οικονομίας και πολιτικής-στρατιωτικής κυριαρχίας. Η μάχη του Μαντζικέρτ εδραίωσε τους Σελτζούκους στην επί χιλάδων χρόνων Ελληνική Μικρά Ασία. Λίγο αργότερα η έξοδος των Τούρκων στο Αιγαίο, ξύπνησε τους εφιάλτες του παρελθόντος, τότε που οι Άραβες είχαν κατακτήσει την Κρήτη και λεηλατούσαν το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος ήταν υπό διάλυση και κύματα προσφύγων συνέρρεαν έντρομα στην Βασιλεύουσα.
Αυτές οι Τραγικές συνθήκες επικρατούσαν μέχρι να αναλάβει την εξουσία ο Ήρωας Ρωμανός Δ. Μεταξύ άλλων με την θάνατο του Παγκόσμιου Φαινομένου για τον Ελληνισμό και την ανθρωπότητα, προέβησαν σε ανελέητες και κατάπτυστες-προδοτικές διώξεις των Ελλήνων στρατηγών που υπηρέτησαν τον κορυφαίο αυτοκράτορα όλων των εποχών στην ανθρώπινη ιστορία. Δυστυχώς ένα συνοθύλευμα διεφθαρμένων-ανίκανων κρατικών λειτουργών και αυτοκρατόρων διέλυσε σε χρονικό διάστημα, το οποίο αποτελεί παγκόσμιο ιστορικό ρεκόρ, την παγκόσμια Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (1025-1071μ.Χ). Οι ανίκανοι αυτοκράτορες μαζί με τους αλλοδαπούς πολιτικούς, εχθρευόταν επί πολλούς αιώνες τους Ήρωες- Έλληνες Στρατιωτικούς. Για αυτό ως αντίδραση όταν ανέλαβαν την εξουσία άρχισαν να διαλύουν τον θεματικό-Ρωμαϊκό στρατό, τον οποίο θεωρούσαν αχρείαστο και επικίνδυνο !!!
Σύμφωνα με την Σημιτική-πολιτική αριστοκρατία αυτό το οποίο έκαναν στην πραγματικότητα, οι Έλληνες στρατιωτικοί, ήταν να διαιωνίζουν “άσκοπους” πολέμους. Κατά την γνώμη των πολιτικών αλλοδαπών αξιωματούχων οι Τούρκοι και οι άλλοι εχθροί αποτελούσαν εκείνη την εποχή, μία μακρινή απειλή. Ακόμα και με την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη, θα χρειαζόταν πολλά χρόνια για να φτάσουν να απειλήσουν την Μικρά Ασία. Οι αλλοδαποί πολιτικοί ισχυριζόταν ότι μόνον οι στρατιωτικοί όπως οι Κωνσταντίνος και Ρωμανός Διογένης, Ευστάθιος Δαφνομήλης, Γεώργιος Μανιάκης, Νικηφόρος Βρυέννιος, Νικηφόρος Βασιλάκιος και Θεόδωρος Αλυάτης, μέσα στα “άρρωστα”-πατριωτικά μυαλά ήταν μονίμως προσηλωμένοι στους αμυντικούς πολέμους, τις σφαγές των αντιπάλων και την “αρχομανία” τους. Οι Έλληνες στρατηγοί σύμφωνα με τους πολιτικούς αξιωματούχους θεωρούσαν ότι έρχεται η εθνική καταστροφή για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Είναι τραγικό όμως οι σημερινοί πολιτικοί εφαρμόζουν τις τακτικές των πολιτικών της Κωνσταντινούπολης την περίοδο 1025-1080 καθώς ανάμεσα σε πολλές άλλες καταστροφικές επιλογές δίνουν όπλα στους ναζιστές της Ουκρανίας και αποδυναμώνουν τον Ελληνικό στρατό και τα νησιά του Αιγαίου ανοίγοντας τον δρόμο στην Τουρκία. Παράλληλα οι κρατούντες έκλεισαν την Συριακή πρεσβεία στην Ελλάδα και μας απομονώνουν από τους λιγοστούς συμμάχους. Επίσης ένα μέρος των πολιτικών μοιράζεται παράνομα το δημόσιο χρήμα, και εξαθλιώνει οικονομικά τον λαό. Στον αντίποδα ο Ερντογάν έχει υπέρμετρες φιλοδοξίες όμοιες με τους προγόνους του και μεγάλες ικανότητες. Ο Τούρκος Πρόεδρος είναι ο πιο φιλόδοξος και φιλοχρήματος πολιτικός. Είναι ο πιο επιτυχημένος πολιτικός του αιώνα μας μετά τον Β. Πούτιν. Εν τούτοις οι φιλοδοξίες του τον κάνουν ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο.
Αν και επί των ημερών του δεν κινδυνέψαμε ουσιαστικά ως Ελλάδα με συμβατικό πόλεμο, παρά μόνον με υβριδικό. Όμως τίποτε δεν θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο. Στους στόχους του Ενρτογάν είναι να ξεπεράσει τον Κεμάλ Ατατούρκ και να αφήσει μια μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκί και να βαδίσει στα βήματα του Αλπ Αρσλαν. Αυτό σημαίνει ότι θα συνεχιστεί ο υβριδικός πόλεμος η ακόμη χειρότερα ότι θα έχουμε συμβατικό και ενδεχομένως μια ακόμη εθνική καταστροφή. Ήδη έχει επιτύχει εν μέρη τον πρώτο στόχο του ο Τούρκος πρόεδρος. Η αυξανόμενη εμπλοκή των στρατιωτικών δυνάμεων της Τουρκίας, με τον κυβερνητικό στρατό της Συρίας, ο οποίος υποστηρίζεται, στρατιωτικά από την Ρωσία του Πούτιν και το Ιράν, έχει αναγκάσει τον Ερντογάν να αποσύρει μεγάλες και μάχιμες μονάδες από την Στρατιά της Θράκης με έδρα την Αδριανούπολη και την Στρατιά του Αιγαίου, με έδρα την Σμύρνη.
Ένα σημαντικό τμήμα του συνεχώς αυξανόμενου αμυντικού κενού στα δυτικά σύνορα, η Τουρκία το καλύπτει με την αποστολή χιλιάδων “μεταναστών” στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια έξυπνη κίνηση τακτικής, με έναν στρατό αντιπερισπασμού, και ειρηνικής κατακτήσεως της Ελλάδος. Τον στρατό των μεταναστών έχει συστήσει ο Ερντογάν με υπηκόους χωρών του μωαμεθανικού-σουνιτικού τομέα. Οι "μετανάστες" είναι στην πλειοψηφία τους νέοι και με έντονο το στοιχείο του Ισλαμικού φανατισμού. Εξορμώντας σε όλο το μήκος των Ελληνοτουρκικών συνόρων στον Έβρο και αποπλέοντας από τα Μικρασιατικά παράλια, για τα νησιά του Αιγαίου, όλοι αυτοί έχουν επιτύχει μια αναίμακτη εισβολή. Με τις επιτυχείς προσπάθειες εισβολής, καταπονούν το Ελληνικό έθνος, σε πνευματικό, ηθικό, οικονομικό, και κοινωνικό επίπεδο. Οι επιπτώσεις του πολέμου με διάφορες διακυμάνσεις, μαίνεται εδώ και χρόνια.
Ο παγκόσμιος πρωταγωνιστής Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την νίκη του στον μικρότερης εμβέλειας παγκόσμιο πόλεμο στην Συρία, αποφάσισε να παραδώσει την παγκόσμια ηγεμονία στην ξανά στην Αμερική και να επιτρέψει την δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ !!! Ταυτόχρονα παρέδωσε τους δύο ισχυρότερους γεωπολιτικούς συμμάχους του στον άξονα 666 (ΗΠΑ-ΕΕ-ΙΣΡΑΗΛ).
Η Αμερική έχασε προσωρινά τον μικρότερης κλίμακας παγκόσμιο πόλεμο που διεξάγεται στην Συρία και η παγκόσμια εξουσία περιήλθε για οκτώ έτη μόνον στην Ρωσική Ομοσπονδία. Για να μην διασύρονται άλλο από την Ρωσία, οι ηττημένοι Αμερικάνοι αποφάσισαν την ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και παράλληλα ανέθεσαν την διεξαγωγή όλων των πολέμων για λογαριασμό των ΗΠΑ, στον Ερντογάν. Ήδη η Τουρκία έχει κατακτήσει την Συρία, την Λιβύη, το Ναγκόρνο Καραμπάχ και αντικαθιστά την Αμερική στο Αφγανιστάν και όπου κριθεί απαραίτητο. Ο Ερντογάν μεγαλώνει την Τουρκία μέσα από τα επεκτατικά σχέδια του. Οι νεότουρκοι σκοπεύουν να δημιουργήσουν ένα ομοσπονδιακό κράτος σύμφωνα με το μοντέλο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Με παράδειγμα την Ρωσία του Πούτιν, ο Τούρκος πρόεδρος δημιουργεί ένα ομοσπονδιακό κράτος το οποίο θα περιλαμβάνει την Βόρεια Συρία, την Βόρεια Κύπρο και τμήματα εδαφών από το Ιρακινό Κουρδιστάν, την Αρμενία το Αζερμπαϊτζάν και την Αφρική (Λιβύη).
Η Τουρκία του Ερντογάν επέτυχε να αλλάξει τις δημογραφικές στατιστικές και την οικονομική επιρροή στις συγκεκριμένες περιοχές.
Η ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας έχει ήδη αρχίσει. Συρία, Βόρεια Κύπρος, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Δυτική Θράκη, Κρήτη, Δωδεκάνησα, Λιβύη (προτεκτοράτο) και όλα τα Ελληνικά νησιά μέχρι την μέση του Αιγαίου θα προσαρτηθούν στην νέα αυτοκρατορία του Ερντογάν. Αυτή είναι η πρώτη φάση επέκτασης των Τούρκων. Η σύγχρονη Τουρκία είναι ο διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία κυβέρνησε τεράστιες περιοχές της Μέσης Ανατολής για αιώνες. Τώρα ξανά η Άγκυρα με την βοήθεια του στρατού, θέλει να ελέγξει εδάφη και θαλάσσιες περιοχές με πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα σε Α. Μεσόγειο.
Ο Τούρκος πρόεδρος έχει αντιληφθεί ότι η Αμερική είναι σε πλήρη αδυναμία και ότι εξαρτάται αποκλειστικά από τις Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στην Ανατολή και την Μεσόγειο (Λιβύη), με αποτέλεσμα να εκμεταλλεύεται στο έπακρο την θέση του. Δυστυχώς αυτό κάνει ανεξέλεγκτο και ασύδοτο τον Τούρκο πρόεδρο. Το πιο ενδεικτικό παράδειγμα περί αυτού είναι η αγορά των πυραύλων S 400, από την Ρωσία. Πλέον δεν έχουμε άλλα περιθώρια πνευματικά, ηθικά, και γεωγραφικά. Την εποχή του αυτοκράτορα Ρωμανού ο Ελληνισμός ήταν ελεύθερος και όχι υπό την υψηλή επιστασία ισχυρών κρατών της Ευρώπης και της Ανατολής, όπως είναι το νεοελληνικό κράτος κατά την σύγχρονη εποχή. Δυστυχώς βιώνουμε ένα δεύτερο Μαντζικέρτ χωρίς να γίνει πόλεμος με τα παραδοσιακά όπλα. Αυτό θα είναι κατά γενική ομολογία το οριστικό τέλος για το Ελληνικό έθνος. Η κατάσταση έχει φτάσει πλέον στο απροχώρητο.
Οι λαοί οι οποίοι αγνοούν επιδεικτικά την ιστορία τους και τείνουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια εγκληματικά-προδοτικά λάθη, είναι καταδικασμένοι σε αφανισμό. Λαός που δεν σέβεται το παρελθόν του δεν έχει παρόν και μέλλον. Όπως ο ραδιούργος Ψελλός, ο εμπνευστής της μεγαλύτερης εθνικής προδοσίας του 1071 στο Μαντζικέρτ, ήξερε ότι ο νέος Αυτοκράτορας μετά την εκκαθάριση των επαρχιών από τους Σελτζούκους, ως έντιμος και γενναίος Έλληνας στρατιωτικός θα προέβαινε σε εκκαθαρίσεις από την πολιτική σαπίλα της Βασιλεύουσας, το ίδιο ακριβώς φοβούνται και οι σύγχρονοι πολιτικοί και προτιμούν ένα νέο Μαντζικέρτ και παράδοση της Ελλάδας στην Τουρκία.
Στις γεωπολιτικές παγίδες των παραγόντων του Διονυσιακού πολιτισμού, δεν έπεσαν μόνον οι Έλληνες της αρχαιότητας και του μεσαίωνα. Μεγάλα θύματα αποτελούν και οι νεοέλληνες. Η ασύμμετρη απειλή γεωστρατηγικά-γεωπολιτικά είναι όταν ένα κράτος δέχεται επίθεση από τον Γεωστρατηγικό άξονα 666 (ΗΠΑ-ΕΥΡΩΠΗ-ΙΣΡΑΗΛ), είτε από κράτη του άξονα 888 (ΡΩΣΙΑ-ΚΙΝΑ-ΙΡΑΝ). Οι επιθέσεις αυτές δεν είναι απαραίτητα στρατιωτικές. Είναι πολιτικές-κοινωνικές, οικονομικές, ηθικές, πνευματικές-πολιτιστικές, οικολογικές, ψυχολογικές, εγκληματικές, μεταναστευτικές, διαδικτυακές και Διονυσιακές.
Οι ισχυρότερες και φοβερότερες επιθέσεις που δεχτήκαμε ήταν στον πνευματικό-πολιτιστικό τομέα εξαιτίας του Αριστόκλειου πολιτισμού. Η Ελλάδα έχει υποστεί όλες τις μορφές ασύμμετρων-υβριδικών απειλών για να την υποτάξουν, να την διαλύσουν πνευματικά-ηθικά, πολιτικά-στρατιωτικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά. Όλα αυτές οι υβριδικές απειλές έγιναν με στόχο να αφαιρέσουν παράνομα τον ορυκτό πλούτο (ενέργεια) και λόγω της Γεωστρατηγικής-Γεωπολτικής μας θέσεως.
Το φαινόμενο του πολέμου αποτελεί διαχρονικό αντικείμενο επιστημονικών μελετών στην γεωστρατηγική-γεωπολτική, τις Διεθνείς σπουδές και τις στρατιωτικές σχολές. Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας με στόχο την υποταγή-εξαναγκασμό στις επιθυμίες του αντιπάλου. Οι υβριδικές απειλές-δραστηριότητες είναι πολυποίκιλες και δαιδαλώδεις. Ποτέ δεν είναι μονόπλευρες και βασίζονται στις καινοτομίες και τους αιφνιδιασμούς-τρομοκρατία.. Κατά την διάρκεια των υβριδικών πολέμων γίνεται χρήση όλων των ειδών του εις βάρος του αντιπάλου έθνους. Υψηλή Τεχνολογία-ΜΜΕ, ψυχολογία, μπούλινγκ, απειλές, τρομοκρατία-βία, οικολογικές καταστροφές, κοινωνικός ρατσισμός, πολιτιστική εκμηδένιση και δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Παράμετροι του υβριδικού πολέμου αποτελούν οι ασύμμετρες απειλές, η τρομοκρατία, η λαθρομετανάστευση, το οργανωμένο έγκλημα, η ενεργειακή-οικονομική υποτέλεια, η πολιτική επιρροή, ο έλεγχος των μειονοτήτων, οι παραστρατιωτικές- εγκληματικές οργανώσεις εντός της επικράτειας του έθνους.
Οι τακτικές περιλαμβάνουν συμβατικές και ενέργειες όπως γεωστρατηγικούς-Γεωπολιτικούς σχεδιασμούς, πνευματική-οικονομική εξαθλίωση τρομοκρατικές ενέργειες, τυφλή βία και φοβερή εγκληματική δραστηριότητα. Η παράλληλη χρήση αυτών των μεθόδων σε όλο το εύρος παραλύει σταδιακά το αντίπαλο κράτός το οποίο ανίσχυρο υποτάσσεται στα κελεύσματα των επιβούλων. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Την σημερινή εποχή κυρίαρχο είδος πολέμου δεν είναι ο συμβατικός πόλεμος με όπλα, μαχητικά αεροπλάνα, πυραύλους, τεθωρακισμένα και πλοία. Το κορυφαίο είδος πολέμου είναι ο υβριδικός. Ο υβριδικός πόλεμος χωρίζεται σε πνευματικό-πολιτιστικό, οικονομικό, οικολογικό, διαδικτυακό, κοινωνικό, ψυχολογικό εγκληματικό, μεταναστευτικό, Μέσα Μαζικής Μεταφοράς-οχήματα (θανατοφόρα-σοβαρά τροχαία ατυχήματα), αθλητικό, υγειονομικό-βιολογικό και Διονυσιακό. Αυτά είναι τα κυριότερα είδη όταν ένα έθνος αντιμετωπίζει υβριδική απειλή.
Επίσης κάποιες φορές έχουμε παράλληλα τον συνδυασμό υβριδικού και συμβατικού πολέμου. Βασικότατο σκέλος του υβριδικού πολέμου αποτελεί η έλλειψη παιδείας, η εγκληματικότητα, η ερωτική ελευθεριότητα, η μετανάστευση, και τα τροχαία ατυχήματα. Χωρίς βία-εγκλήματα, διαφθορά, ερωτική ανηθικότητα και πάσης φύσεως κακουργίες δεν είναι εφικτή η νίκη και η κυριαρχία έναντι του αντιπάλου έθνους. Το επιτιθέμενο κράτος που διεξάγει μη συμβατικό πόλεμο μέσα από την εγκληματικότητα-πορνεία (Διονυσιακός πολιτισμός), προκαλεί στο αντίπαλο έθνος παράλυση. Τρόμος-οργή, υποταγή-αδυναμία, σύγχυση και αποσταθεροποίηση επικρατεί στους πολίτες του επιτιθέμενου κράτους.
Η τρομοκρατία-βία και τα ελεύθερα ήθη ενάντια στο κράτος που διεξάγεται ο υβριδικός πόλεμος αποτελούν το βασικότερα σημεία για την κατάκτηση του. Μέσα από την ανελέητη βία και τα Διονυσιακά Αξιώματα, επιφέρουν ανασφάλεια-απελπισία, πολιτική, κοινωνική και οικονομική αστάθεια. Όσο πιο στυγερά είναι τα εγκλήματα τύπου Μ. Κατσουρή, τα υποτιθέμενα ατυχήματα τύπου Τεμπών σε συνδυασμό με την ερωτική διαφθορά, αυξάνεται σε υπερθετικό βαθμό η αδυναμία και ο φόβος. Μεταξύ άλλων συνδυάζουν την εγκληματικότητα, τα βίαια τροχαία ατυχήματα και τον ψυχολογικό πόλεμο. Βαλλόμενοι πανταχόθεν σαστισμένοι οι Έλληνες δεν έχουν δυνάμεις να αντισταθούν, μειώνονται-εκμηδενίζονται οι αντιδράσεις και στην συνέχεια σε καθεστώς παραλυσίας υποκύπτουν στην βούληση του αντιπάλου.
Κατά την εκδήλωση υβριδικών απειλών έχουμε πολλές μορφές πολέμου. Ο υβριδικός πόλεμος είναι ένα είδος πολέμου που εξελίσσεται διαρκώς και η αντιμετώπιση του απαιτεί πολλές γνώσεις και ειδικές ικανότητες. Η περίπτωση της Ελλάδας αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο μελέτης. Όλες οι στρατιωτικές σχολές υβριδικού πολέμου παρακολουθούν με μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον την εξέλιξη των υβριδικών απειλών στην Ελληνική επικράτεια και τις τακτικές που εφαρμόζονται στην χώρα μας από τις μεγάλες δυνάμεις, Δυστυχώς η πολιτιστική κατάπτωση-παρακμή και η άγνοια αποτελούν καταλυτικούς παράγοντες στην απώλεια αθώων συνανθρώπων μας. Η συντριπτική πλειοψηφία έχει πλήρη άγνοια περί υβριδικής απειλής και πολέμου. Η έννοια του αμυντικού-επεκτατικού και του υβριδικού πολέμου στο διεθνές δίκαιο αναφέρεται στην ένοπλη σύρραξη μεταξύ των εθνών.
Όλοι οι αξιόπιστοι γεωπολιτικοί και γεωστρατηγικοί αναλυτές με αδιάσειστα στοιχεία απέδειξαν ότι στην Ελλάδα διεξάγεται υβριδικός πόλεμος. Έχουμε νεκρούς από εμπρησμούς, ουσίες, εγκληματικότητα, Covid-19, μνημόνια, τα θανατηφόρα-σοβαρά τροχαία ατυχήματα και άλλες κακουργηματικές πράξεις. Στην σύγχρονη Ελληνική κοινωνία επικρατεί παρακμή-αμάθεια, έλλειψη αρχών, ταραχή και διχασμός. Η έλλειψη παιδείας-αγωγής και η αποδοχή των Διονυσιακών αξιωμάτων οδηγεί στην απάθεια και στην αδιαφορία. Αυτά είναι από τα πιο επικίνδυνα συμπτώματα μιας κοινωνίας σε μεγάλη παρακμή και σήψη. Οι κάτοικοι είναι προκλητικά-τραγικά απαθείς-αδιάφοροι απέναντι στους εμπρησμούς, τις πανδημίες, τα μνημόνια, τα θανατηφόρα-σοβαρά τροχαία δυστυχήματα, την εισβολή, τα προσχεδιασμένα υβριδικά χτυπήματα και τις εθνοκτόνες συνέπειες τους. Aυτό συμβαίνει διότι αρκετοί δεν έχουν παιδεία και θεωρούν ότι τα προβλήματα πρέπει να απασχολούν όλους τους άλλους, εκτός από τους ίδιους.
Όταν διαπιστώσουν ότι αυτές οι κοινωνικές-εθνικές μάστιγες, ήταν και είναι υπόθεση όλων μας τότε είναι πολύ αργά, καθώς έχουν ήδη υποστεί οι ίδιοι ή κάποια από τα συγγενικά-φιλικά τους πρόσωπα θανάτους και απώλειες εξαιτίας του υβριδικού πολέμου. Δυστυχώς θύμα αυτής της Διονυσιακής-νεοελληνικής νοοτροπίας έπεσε και η Mαρία Καρυστιανού και οι υπόλοιποι τραγικοί γονείς. Είχαν την εντύπωση ότι υπάρχουν νόμοι στην Ελλάδα και κράτος δικαίου. Για αυτό πριν από το προσχεδιασμένο έγκλημα των Τεμπών όλοι οι τραγικοί γονείς ήταν άφαντοι και δεν διαμαρτυρόταν καθόλου για αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Μετά όμως το τρομερό κακούργημα στα Τέμπη αγωνίζονται έστω και εντελώς λανθασμένα για δικαίωση. Αυτό συμβαίνει σε όλα τα θύματα του υβριδικού πολέμου που βάζουν τις ζωές τους στην διαδικασία της κλήρωσης, όπως συμβαίνει με τα τυχερά παιχνίδια. Η κατάληξη ήταν και θα είναι τραγική. Η διαχρονική δύναμη των Ελλήνων είναι η παιδεία-Αριστόκλειος πολιτισμός
Σε περιόδους έντονης ανησυχίας-δυστυχίας, βίας και πολέμων οι άνθρωποι βιώνουν καταστάσεις τις οποίες δεν μπορούν να διαχειριστούν με το πνεύμα και την ηθική. Φοβούνται-αρνούνται να σκεφτούν και να ερευνήσουν. Για αυτό στρέφονται προς το κακό, τις βίαιες πράξεις, στην Διονυσιακή Κουλτούρα, τον φασισμό και την φίμωση. Συνέπεια όλων αυτών είναι να μην υπάρχουν αξίες-ηθική, εξέλιξη, δημιουργικότητα, πολιτιστικό επίπεδο και ελευθερία λόγου στα ΜΜΕ. Στα πλαίσια των σκοπών-υβριδικού πολέμου διέπραξαν το 2023 τρία τρομερά εγκλήματα για να προκαλέσουν τρόμο-υποταγή, σύγχυση-παράλυση και αδυναμία. Βασικοί στόχοι των προσχεδιασμένων εγκλημάτων η αποδοχή των νέων Διονυσιακών ταυτοτήτων και ο εμβολιασμός-πλήρη υποταγή όσων δεν εμβολιάστηκαν.
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΕΝΑΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΙΝΟΥΝ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΟΥΣ.
Από το αρχαίο στο σύγχρονο Μανζικέρτ και οι ομοιότητες του Imperium Romanum του Βοσπόρου με την σύγχρονη Ελλάδα. Το μέγιστον ιστορικό γεγονός καθόρισε την τύχη του Imperium Romanum και του Ελληνικού έθνους μέχρι και σήμερα. Όσα χρόνια κυβέρνησε οι Αυτοκρατορικοί Αετοί πετούσαν νικηφόρα από την Κάτω Ιταλία μέχρι την Αρμενία, και από την Μακεδονία μέχρι την Συρία. Κατά την διάρκεια της Βασιλείας του, οι αιώνιοι και μεγαλύτεροι εχθροί του Ελληνικού έθνους, οι Γερμανοί από τα Δυτικά και οι Σελτζούκοι από τα Ανατολικά ζούσαν υπό το καθεστώς του απόλυτου τρόμου. Έτρεμαν ακόμη και στο άκουσμα του αυτοκράτορα Βουλγαροκτόνου, για αυτό και ανέμεναν να αποβιώσει για να επιτεθούν στην Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
https://mytilenepress.
Δυστυχώς τον πρόλαβε ο θάνατος. Σχεδίαζε να επιτεθεί στην υπό Γερμανική κατοχή Ιταλία. Είχε ήδη στείλει στρατιωτική προπομπή με επικεφαλής τον Ορέστη. Όσο ζούσε οι Γερμανοί (Φράγκοι-Νορμανδοί, Λογγοβάρδοι) και οι Σελτζούκοι δεν τολμούσαν ούτε να αναπνεύσουν. Έντρομοι περίμεναν να πεθάνει για να ολοκληρώσουν τα ανθελληνικά σχέδια τους. Γνώριζαν πολύ καλά ότι αν τολμούσαν να επιτεθούν στην αυτοκρατορία θα είχαν την ίδια τύχη με τους Βούλγαρους και τους Άραβες. Οι ανθέλληνες Γερμανοί επί της Βασιλείας του Βουλγαροκτόνου γνώρισαν τον απόλυτο τρόμο.
Για αυτό και κατά την τέταρτη-εωσφορική Σταυροφορία, όταν κατέκτησαν την αυτοκρατορία και την πρωτεύουσα της, άνοιξαν τον τάφο του Βουλγαροκτόνου, τοποθέτησαν τον σκελετό επάνω σε ένα δέντρο και έβαλαν στο στόμα του μια φλογέρα. Ουδέποτε το έκαναν αυτό σε άλλο αυτοκράτορα. Τόσο μεγάλο ήταν το μίσος των Γερμανών για τον Βασίλειο, ο οποίος ελάχιστα έλειψε να ματαιώσει τα εθνοκτόνα σχέδια τους. Με βάση αυτήν την εωσφορική ενέργεια των Γερμανών, ο μεγάλος Κωστής Παλαμάς έγραψε την “Φλογέρα του Βασιλιά”. Είναι βέβαιον ότι σε περίπτωση που είχε παραμείνει στην ζωή ο Μέγας Βουλγαροκτόνος ότι οι Γερμανοί και οι Σελτζούκοι θα είχαν την ίδια τύχη με τους Βούλγαρους και δεν θα ήταν σε θέση να κατακτήσουν διαδοχικά την αυτοκρατορία. Κανένας άλλος βασιλιάς σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία δεν πήγε να πολεμήσει σε ηλικία 69 ετών, παρά μόνον ο Βασίλειος Β.
Η ενέργεια αυτή μας δείχνει το πόσο επικίνδυνη ήταν η Γερμανική αυτοκρατορία και οι συν αυτώ (Σελτζούκοι). Μετά από τόσες δεκαετίες με νίκες-δόξες και κακουχίες, ο ακαταπόνητος Έλληνας μονάρχης ετοιμαζόταν για μια ακόμη εκστρατεία, σε τόσο μεγάλη ηλικία. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι είχε αντιληφθεί τα ανθελληνικά σχέδια των Γερμανών. Εκτός από τους Γερμανούς και οι Σελτζούκοι ανέμεναν τον θάνατο του Βουλγαροκτόνου, για να επιτεθούν στο Ρωμαϊκό κράτος. Αυτοί ήταν οι "ατρόμητοι" πρόγονοι του Ρετζέπ-Ταγίπ Ερτνογάν τους οποίους τιμά με την εορτή του Μαντζικέρτ. Όλες οι αυτοκρατορίες έχουν ακμή και παρακμή. Για αυτό θα ήταν αδύνατον, να υπήρχε αιωνίως η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Όμως εάν δεν πέθαινε ο Βασίλειος και κατακτούσε τους Γερμανούς, η τύχη της αυτοκρατορίας και ολόκληρου του Ελληνισμού, μέχρι και της ημέρες μας, θα ήταν πάρα πολύ διαφορετική. Μεταξύ πολλών άλλων δεν θα είχαμε γνωρίσει ούτε την Οθωμανική κατοχή των 400 και περισσότερων ετών. Με τον θάνατο, του κορυφαίου Έλληνα αυτοκράτορα όλων των εποχών, οι Φράγκοι-Λογγοβάρδοι πήραν ανάσα ζωής και έδρασαν αμέσως. Οι Γερμανοί σε 75 χρόνια από την κοίμηση του Βασίλειου, έκαναν την πρώτη εωσφορική σταυροφορία και μέσα σε 179 χρόνια είχαν κατακτήσει ολόκληρη την αυτοκρατορία
Oι ένδοξες νίκες της περιόδου που βρισκόταν στον Ρωμαϊκό θρόνο η θρυλική τριανδρία των Pallida Mors Saracenorum, Ι. Τσιμισκή και του παγκοσμίου φαινομένου (Βουλγαροκτόνος), με τον Ελληνισμό να φτάνει στο απόγειον της πολιτικής-στρατιωτικής και οικονομικής του δυνάμεως είχαν δημιουργήσει μια εντύπωση αιωνίου παντοδυναμίας με συνέπεια οι επόμενοι αυτοκράτορες δολίως να επαναπαυτούν στις δάφνες του παρελθόντος.Ενδεικτικό γεγονός είναι ότι 42 χρόνια πριν από τον θάνατο του Βασίλειου Β, η Ελλάδα είχε φτάσει στο απόγειον της δυνάμεως της, σε ηθικό, πολιτικό-στρατιωτικό και κοινωνικό επίπεδο παράλληλα, από την ημέρα που είχε δημιουργηθεί το έθνος των Ελλήνων. Όμως δυστυχώς εκείνα τα χρόνια, η πολιτική “αριστοκρατία, είχε διαλύσει ολοσχερώς τον Ελληνικό στρατό. Είχαν αφαιρέσει την ανωτάτη πολιτική-στρατιωτική εξουσία από της Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες της Μ. Ασίας. Κατέστρεψαν όλες της υποδομές του στρατού και του κράτους.
Επέτυχαν μέχρι να βάλουν στον αυτοκρατορικό θρόνο έναν δικό τους, τον Κωνσταντίνο Δούκα. Όταν ανέλαβε εκ νέου αυτοκράτορας ένας εκ των Ελληνικών στρατιωτικών οικογενειών της Μ. Ασίας, ο Ρωμανός ο Δ. Διογένης βρήκε εντελώς διαλυμένο τον Ελληνικό στρατό. Οι στρατιώτες χωρίς ασπίδες, σπαθιά, και άλογα, ήταν απλήρωτοι, με σκισμένες σημαίες, με κουρελιασμένες στολές. Έκτοτε είχαν εδραιωθεί οριστικά και αμετάκλητα, οι αλλοδαποί πολιτικοί στην διοίκηση του Ελληνικού-Ρωμαϊκού αυτοκρατορικού κράτους. Συνδιοικούν πλέον μαζί με τους Έλληνες στρατιωτικούς.
Η συνδιοίκηση της αυτοκρατορίας μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών, επισφραγίστηκε με τον γάμο ανάμεσα σε ένα πολύ επιφανές μέλος της Ελληνικής στρατιωτικής αριστοκρατίας τον Ρωμανό Διογένη και την χήρα του Κωνσταντίνου Δούκα, την Αυγούστα Ευδοκία την Μακρεμβολίτισσα. Πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, έχουμε έναν τέτοιο γάμο, ανάμεσα στις δύο πλευρές, Όλους τους προηγούμενους αιώνες, οι Ήρωες, Έλληνες στρατιωτικοί παντρευόταν μόνον με μέλη της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Όμως ήταν τόσο κρίσιμη η κατάσταση του Ρωμαϊκού κράτους, ώστε οι πρόγονοί μας να μην έχουν το χρονικό περιθώριο να εκτοπίσουν τους πολιτικούς-προδότες από την εξουσία. Η οριστική επισφράγιση της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών, έγινε μερικά χρόνια αργότερα, με τον γάμο τους Αλέξιου Κομνηνού (Ελληνική ηρωική, στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας, και της Ειρήνης Δούκα (πολιτική, Σημιτική αριστοκρατία). Χωρίς αυτούς τους δύο γάμους, δεν θα μπορούσαν να επιστρέψουν, οι Έλληνες στρατιωτικοί στην διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους.
Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Βουλγαροκτόνου οι Ανατολικές επαρχίες ήταν στο έλεος των Σελτζούκων, τους οποίους παραδόξως αποκαλεί Ούννους ένας αξιόλογος ιστορικός της εποχής. Οι διεφθαρμένοι αλλοδαποί-πολιτικοί αξιωματούχοι έκαναν κατάχρηση των χρημάτων του αυτοκρατορικού Θησαυροφυλακίου, και παράλληλα αδιαφορούσαν για τον Τουρκικό κίνδυνο και επεκτατισμό. Οι πολιτικοί εκτιμούσαν ότι δεν υφίσταται κανένας απολύτως κίνδυνος από τους Σελτζούκους και ότι όλα ήταν φαντασιώσεις των φίλαρχων Ελλήνων στρατιωτικών. Το θλιβερό ήταν ότι οι ασυλλόγιστες σπατάλες από το αυτοκρατορικό ταμείο προέρχονταν από τους φόρους των αδύνατων Ελλήνων, οι οποίοι έβλεπαν τις περιουσίες τους να χάνονται είτε να πυρπολούνται, τους συγγενείς τους να σφάζονται, και να καταλήγουν στα σκλαβοπάζαρα των Αγαρηνών.
Δυστυχώς το υστέρημα των εξασθενημένων οικονομικά Ελλήνων-Ρωμαίων υπηκόων, δινόταν σε πολυτελείς επαύλεις και άλλες επενδύσεις των αλλοδαπών-συγκλητικών της Βασιλεύουσας. Η Ελληνική από τα πανάρχαια χρόνια Μικρά Ασία ήταν το πολυπληθέστερο και πλουσιότερο κομμάτι της αυτοκρατορίας. Ήταν ο πιο σημαντικός πυλώνας σε γεωστρατηγικό, οικονομικό, πνευματικό και στρατιωτικό επίπεδο. Η Μικρά Ασία ήταν αγροτική-κτηνοτροφική κατά βάση και παρείχε επί αιώνες στρατιώτες-άλογα στην Κωνσταντινούπολη. Η Καππαδοκία και η Παφλαγονία ήταν οι βάσεις των ισχυροτέρων οικογενειών της στρατιωτικής αριστοκρατίας.
Στα παράλια της Μικράς Ασίας στο Αιγαίο, άκμαζε το εμπόριο και η ναυτιλία. Η κατοχή των Ρωμαϊκών αυτοκρατορικών ακτών του Αιγαίου, έδινε έναν επαρκή χώρο εσωτερικών υδάτων, πολύ σημαντικό σε θέματα γεωστρατηγικής, οικονομίας και πολιτικής-στρατιωτικής κυριαρχίας. Η μάχη του Μαντζικέρτ εδραίωσε τους Σελτζούκους στην επί χιλάδων χρόνων Ελληνική Μικρά Ασία. Λίγο αργότερα η έξοδος των Τούρκων στο Αιγαίο, ξύπνησε τους εφιάλτες του παρελθόντος, τότε που οι Άραβες είχαν κατακτήσει την Κρήτη και λεηλατούσαν το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος ήταν υπό διάλυση και κύματα προσφύγων συνέρρεαν έντρομα στην Βασιλεύουσα.
Αυτές οι Τραγικές συνθήκες επικρατούσαν μέχρι να αναλάβει την εξουσία ο Ήρωας Ρωμανός Δ. Μεταξύ άλλων με την θάνατο του Παγκόσμιου Φαινομένου για τον Ελληνισμό και την ανθρωπότητα, προέβησαν σε ανελέητες και κατάπτυστες-προδοτικές διώξεις των Ελλήνων στρατηγών που υπηρέτησαν τον κορυφαίο αυτοκράτορα όλων των εποχών στην ανθρώπινη ιστορία. Δυστυχώς ένα συνοθύλευμα διεφθαρμένων-ανίκανων κρατικών λειτουργών και αυτοκρατόρων διέλυσε σε χρονικό διάστημα, το οποίο αποτελεί παγκόσμιο ιστορικό ρεκόρ, την παγκόσμια Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (1025-1071μ.Χ). Οι ανίκανοι αυτοκράτορες μαζί με τους αλλοδαπούς πολιτικούς, εχθρευόταν επί πολλούς αιώνες τους Ήρωες- Έλληνες Στρατιωτικούς. Για αυτό ως αντίδραση όταν ανέλαβαν την εξουσία άρχισαν να διαλύουν τον θεματικό-Ρωμαϊκό στρατό, τον οποίο θεωρούσαν αχρείαστο και επικίνδυνο !!!
Σύμφωνα με την Σημιτική-πολιτική αριστοκρατία αυτό το οποίο έκαναν στην πραγματικότητα, οι Έλληνες στρατιωτικοί, ήταν να διαιωνίζουν “άσκοπους” πολέμους. Κατά την γνώμη των πολιτικών αλλοδαπών αξιωματούχων οι Τούρκοι και οι άλλοι εχθροί αποτελούσαν εκείνη την εποχή, μία μακρινή απειλή. Ακόμα και με την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη, θα χρειαζόταν πολλά χρόνια για να φτάσουν να απειλήσουν την Μικρά Ασία. Οι αλλοδαποί πολιτικοί ισχυριζόταν ότι μόνον οι στρατιωτικοί όπως οι Κωνσταντίνος και Ρωμανός Διογένης, Ευστάθιος Δαφνομήλης, Γεώργιος Μανιάκης, Νικηφόρος Βρυέννιος, Νικηφόρος Βασιλάκιος και Θεόδωρος Αλυάτης, μέσα στα “άρρωστα”-πατριωτικά μυαλά ήταν μονίμως προσηλωμένοι στους αμυντικούς πολέμους, τις σφαγές των αντιπάλων και την “αρχομανία” τους. Οι Έλληνες στρατηγοί σύμφωνα με τους πολιτικούς αξιωματούχους θεωρούσαν ότι έρχεται η εθνική καταστροφή για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Είναι τραγικό όμως οι σημερινοί πολιτικοί εφαρμόζουν τις τακτικές των πολιτικών της Κωνσταντινούπολης την περίοδο 1025-1080 καθώς ανάμεσα σε πολλές άλλες καταστροφικές επιλογές δίνουν όπλα στους ναζιστές της Ουκρανίας και αποδυναμώνουν τον Ελληνικό στρατό και τα νησιά του Αιγαίου ανοίγοντας τον δρόμο στην Τουρκία. Παράλληλα οι κρατούντες έκλεισαν την Συριακή πρεσβεία στην Ελλάδα και μας απομονώνουν από τους λιγοστούς συμμάχους. Επίσης ένα μέρος των πολιτικών μοιράζεται παράνομα το δημόσιο χρήμα, και εξαθλιώνει οικονομικά τον λαό. Στον αντίποδα ο Ερντογάν έχει υπέρμετρες φιλοδοξίες όμοιες με τους προγόνους του και μεγάλες ικανότητες. Ο Τούρκος Πρόεδρος είναι ο πιο φιλόδοξος και φιλοχρήματος πολιτικός. Είναι ο πιο επιτυχημένος πολιτικός του αιώνα μας μετά τον Β. Πούτιν. Εν τούτοις οι φιλοδοξίες του τον κάνουν ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο.
Αν και επί των ημερών του δεν κινδυνέψαμε ουσιαστικά ως Ελλάδα με συμβατικό πόλεμο, παρά μόνον με υβριδικό. Όμως τίποτε δεν θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο. Στους στόχους του Ενρτογάν είναι να ξεπεράσει τον Κεμάλ Ατατούρκ και να αφήσει μια μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκί και να βαδίσει στα βήματα του Αλπ Αρσλαν. Αυτό σημαίνει ότι θα συνεχιστεί ο υβριδικός πόλεμος η ακόμη χειρότερα ότι θα έχουμε συμβατικό και ενδεχομένως μια ακόμη εθνική καταστροφή. Ήδη έχει επιτύχει εν μέρη τον πρώτο στόχο του ο Τούρκος πρόεδρος. Η αυξανόμενη εμπλοκή των στρατιωτικών δυνάμεων της Τουρκίας, με τον κυβερνητικό στρατό της Συρίας, ο οποίος υποστηρίζεται, στρατιωτικά από την Ρωσία του Πούτιν και το Ιράν, έχει αναγκάσει τον Ερντογάν να αποσύρει μεγάλες και μάχιμες μονάδες από την Στρατιά της Θράκης με έδρα την Αδριανούπολη και την Στρατιά του Αιγαίου, με έδρα την Σμύρνη.
Ένα σημαντικό τμήμα του συνεχώς αυξανόμενου αμυντικού κενού στα δυτικά σύνορα, η Τουρκία το καλύπτει με την αποστολή χιλιάδων “μεταναστών” στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια έξυπνη κίνηση τακτικής, με έναν στρατό αντιπερισπασμού, και ειρηνικής κατακτήσεως της Ελλάδος. Τον στρατό των μεταναστών έχει συστήσει ο Ερντογάν με υπηκόους χωρών του μωαμεθανικού-σουνιτικού τομέα. Οι "μετανάστες" είναι στην πλειοψηφία τους νέοι και με έντονο το στοιχείο του Ισλαμικού φανατισμού. Εξορμώντας σε όλο το μήκος των Ελληνοτουρκικών συνόρων στον Έβρο και αποπλέοντας από τα Μικρασιατικά παράλια, για τα νησιά του Αιγαίου, όλοι αυτοί έχουν επιτύχει μια αναίμακτη εισβολή. Με τις επιτυχείς προσπάθειες εισβολής, καταπονούν το Ελληνικό έθνος, σε πνευματικό, ηθικό, οικονομικό, και κοινωνικό επίπεδο. Οι επιπτώσεις του πολέμου με διάφορες διακυμάνσεις, μαίνεται εδώ και χρόνια.
Ο παγκόσμιος πρωταγωνιστής Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την νίκη του στον μικρότερης εμβέλειας παγκόσμιο πόλεμο στην Συρία, αποφάσισε να παραδώσει την παγκόσμια ηγεμονία στην ξανά στην Αμερική και να επιτρέψει την δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ !!! Ταυτόχρονα παρέδωσε τους δύο ισχυρότερους γεωπολιτικούς συμμάχους του στον άξονα 666 (ΗΠΑ-ΕΕ-ΙΣΡΑΗΛ).
Η Αμερική έχασε προσωρινά τον μικρότερης κλίμακας παγκόσμιο πόλεμο που διεξάγεται στην Συρία και η παγκόσμια εξουσία περιήλθε για οκτώ έτη μόνον στην Ρωσική Ομοσπονδία. Για να μην διασύρονται άλλο από την Ρωσία, οι ηττημένοι Αμερικάνοι αποφάσισαν την ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και παράλληλα ανέθεσαν την διεξαγωγή όλων των πολέμων για λογαριασμό των ΗΠΑ, στον Ερντογάν. Ήδη η Τουρκία έχει κατακτήσει την Συρία, την Λιβύη, το Ναγκόρνο Καραμπάχ και αντικαθιστά την Αμερική στο Αφγανιστάν και όπου κριθεί απαραίτητο. Ο Ερντογάν μεγαλώνει την Τουρκία μέσα από τα επεκτατικά σχέδια του. Οι νεότουρκοι σκοπεύουν να δημιουργήσουν ένα ομοσπονδιακό κράτος σύμφωνα με το μοντέλο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Με παράδειγμα την Ρωσία του Πούτιν, ο Τούρκος πρόεδρος δημιουργεί ένα ομοσπονδιακό κράτος το οποίο θα περιλαμβάνει την Βόρεια Συρία, την Βόρεια Κύπρο και τμήματα εδαφών από το Ιρακινό Κουρδιστάν, την Αρμενία το Αζερμπαϊτζάν και την Αφρική (Λιβύη).
Η Τουρκία του Ερντογάν επέτυχε να αλλάξει τις δημογραφικές στατιστικές και την οικονομική επιρροή στις συγκεκριμένες περιοχές.
Η ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας έχει ήδη αρχίσει. Συρία, Βόρεια Κύπρος, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Δυτική Θράκη, Κρήτη, Δωδεκάνησα, Λιβύη (προτεκτοράτο) και όλα τα Ελληνικά νησιά μέχρι την μέση του Αιγαίου θα προσαρτηθούν στην νέα αυτοκρατορία του Ερντογάν. Αυτή είναι η πρώτη φάση επέκτασης των Τούρκων. Η σύγχρονη Τουρκία είναι ο διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία κυβέρνησε τεράστιες περιοχές της Μέσης Ανατολής για αιώνες. Τώρα ξανά η Άγκυρα με την βοήθεια του στρατού, θέλει να ελέγξει εδάφη και θαλάσσιες περιοχές με πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα σε Α. Μεσόγειο.
Ο Τούρκος πρόεδρος έχει αντιληφθεί ότι η Αμερική είναι σε πλήρη αδυναμία και ότι εξαρτάται αποκλειστικά από τις Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στην Ανατολή και την Μεσόγειο (Λιβύη), με αποτέλεσμα να εκμεταλλεύεται στο έπακρο την θέση του. Δυστυχώς αυτό κάνει ανεξέλεγκτο και ασύδοτο τον Τούρκο πρόεδρο. Το πιο ενδεικτικό παράδειγμα περί αυτού είναι η αγορά των πυραύλων S 400, από την Ρωσία. Πλέον δεν έχουμε άλλα περιθώρια πνευματικά, ηθικά, και γεωγραφικά. Την εποχή του αυτοκράτορα Ρωμανού ο Ελληνισμός ήταν ελεύθερος και όχι υπό την υψηλή επιστασία ισχυρών κρατών της Ευρώπης και της Ανατολής, όπως είναι το νεοελληνικό κράτος κατά την σύγχρονη εποχή. Δυστυχώς βιώνουμε ένα δεύτερο Μαντζικέρτ χωρίς να γίνει πόλεμος με τα παραδοσιακά όπλα. Αυτό θα είναι κατά γενική ομολογία το οριστικό τέλος για το Ελληνικό έθνος. Η κατάσταση έχει φτάσει πλέον στο απροχώρητο.
Οι λαοί οι οποίοι αγνοούν επιδεικτικά την ιστορία τους και τείνουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια εγκληματικά-προδοτικά λάθη, είναι καταδικασμένοι σε αφανισμό. Λαός που δεν σέβεται το παρελθόν του δεν έχει παρόν και μέλλον. Όπως ο ραδιούργος Ψελλός, ο εμπνευστής της μεγαλύτερης εθνικής προδοσίας του 1071 στο Μαντζικέρτ, ήξερε ότι ο νέος Αυτοκράτορας μετά την εκκαθάριση των επαρχιών από τους Σελτζούκους, ως έντιμος και γενναίος Έλληνας στρατιωτικός θα προέβαινε σε εκκαθαρίσεις από την πολιτική σαπίλα της Βασιλεύουσας, το ίδιο ακριβώς φοβούνται και οι σύγχρονοι πολιτικοί και προτιμούν ένα νέο Μαντζικέρτ και παράδοση της Ελλάδας στην Τουρκία.
222%20(1)%20(1)%20(1)%20(1)%20(2)%20(1).jpg "Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Αριστόκλειος πολιτισμός και όχι Απολλώνιος. Γεωπολιτική Θεολογία Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος.")
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: