Λαμπροί ευρασιατικοί πολιτισμοί συνέκλιναν, αλληλεπιδρούσαν και άνοιγαν τα φτερά τους κατά μήκος των αρχαίων Δρόμων του Μεταξιού.
Έρευνα-επιμέλεια Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του Mytilenepress. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προύπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΝΤΟΥΝΧΟΥΑΝΓΚ – Σε όλη την ιστορία, ο Δρόμος του Μεταξιού -στην πραγματικότητα ένα δίκτυο δρόμων- είναι ο σούπερ σταρ των αυτοκινητοδρόμων: ο σημαντικότερος διάδρομος συνδεσιμότητας που υπήρξε ποτέ, διασχίζοντας την αρχαία Ευρασία, συνδέοντας αυτό που οι Κινέζοι μελετητές ομόφωνα ορίζουν ως τα σημαντικότερα πολιτισμικά συστήματα του κόσμου: την Κίνα, την Ινδία, την Περσία, τη Βαβυλώνα, την Αίγυπτο, την Ελλάδα και τη Ρώμη, ενώ παράλληλα αναδεικνύει διάφορα ιστορικά στάδια οικονομικών και πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Ο καθηγητής Ji Xianlin, κορυφαίος μελετητής των σπουδών του Dunhuang, επινόησε μια φράση που θα τρελάνει για πάντα τους δυτικούς υπερεθνικιστές:
« Υπάρχουν μόνο τέσσερα επιδραστικά πολιτιστικά συστήματα στον κόσμο, όχι πέντε: το κινέζικο, το ινδικό, το ελληνικό και το ισλαμικό. Όλα συναντώνται μόνο στο Ντουνχουάνγκ και το Σιντζιάνγκ της Κίνας .»
Η προνομιακή γεωστρατηγική θέση του Ντουνχουάνγκ σε όλη την ιστορία ήταν αναπόφευκτα προορισμένη να δημιουργήσει θεαματικά καλλιτεχνικά επιτεύγματα.
Μετά από χρόνια από τα προηγούμενα ταξίδια μου, έπειτα από το σοκ της Covid και έπειτα από την επακόλουθη ανάκαμψη της Κίνας, είχα το προνόμιο να ξεκινήσω επιτέλους ένα νέο ταξίδι στη Δύση για να ακολουθήσω τον αρχικό αρχαίο Δρόμο του Μεταξιού, ξεκινώντας από το Xian - την αρχαία αυτοκρατορική πρωτεύουσα Chang'an - μέχρι το Dunhuang μέσω του Διαδρόμου Gansu.
Λαμπροί Ευρασιατικοί πολιτισμοί συνέκλιναν, αλληλεπιδρούσαν και άνοιγαν τα φτερά τους κατά μήκος των αρχαίων Δρόμων του Μεταξιού. Το Ντουνχουάνγκ, στο δυτικό άκρο του Διαδρόμου Χέξι στην επαρχία Γκανσού, ήταν το νευραλγικό κέντρο του ανατολικού τμήματος του Δρόμου του Μεταξιού της Κίνας, που συνορεύει με βουνά στα βόρεια και νότια, με τις Κεντρικές Πεδιάδες στα ανατολικά και με το Σιντζιάνγκ στα δυτικά.
Το Ντουνχουάνγκ, ο «φλεγόμενος φάρος», κατείχε μια υπέρτατη στρατηγική θέση, ελέγχοντας δύο περάσματα: το Γιανγκουάν και το Γιουμενγκουάν. Ο αυτοκράτορας Χαν Γου Ντι καταλάβαινε ξεκάθαρα ότι το Ντουνχουάνγκ ήταν η τελευταία σημαντική πηγή νερού πριν από την τρομερή έρημο Τακλαμακάν στα δυτικά και ότι βρισκόταν στο σταυροδρόμι των τριών κύριων Δρόμων του Μεταξιού που οδηγούσαν δυτικά.
Το Γιουμενγκουάν ήταν το πολύ σημαντικό πέρασμα της Πύλης του Νεφρίτη, που ιδρύθηκε από την Αυτοκρατορία Χαν τον 2ο αιώνα π.Χ.: βρίσκεται στα νότια Γκόμπι και στο δυτικό άκρο των βουνών Τσιλιαν, και στην πραγματικότητα σηματοδοτεί το δυτικό σύνορο της κλασικής Κίνας.
Το πέρασμα Jade Gate. Φωτογραφία : Pepe Escobar
Πέρασα μια ολόκληρη μέρα κάτω από εκθαμβωτικό γαλάζιο ουρανό μέσα και γύρω από το πέρασμα, αφού έκλεισα μια συμφωνία με έναν οδηγό ταξί στο Ντουνχουάνγκ. Είναι συναρπαστικό να θαυμάζεις πώς η δυναστεία Χαν οργάνωσε το σύστημα διαχείρισης της κυκλοφορίας, το σύστημα φαναριών και το αμυντικό σύστημα του Σινικού Τείχους (τα ερείπια του Τείχους Χαν εξακολουθούν να υπάρχουν), διασφαλίζοντας έτσι την ασφάλεια του διαδρόμου σύνδεσης μεγάλων αποστάσεων του Δρόμου του Μεταξιού.
Τα ερείπια του Μεγάλου Τείχους Χαν. Φωτογραφία : PE
Μιλήστε με το Καραβάνι: Το Μυστικό της «Ανταλλαγής μεταξύ Ανθρώπων»
Στο άψογα επιμελημένο Κέντρο Βιβλίου Ντουνχουάνγκ, τα ιστορικά αρχεία το περιγράφουν ως « μια μητρόπολη όπου συναντώνται οι λαοί Χαν και οι μη Χαν ». Ένας πραγματικός πρόδρομος των « ανταλλαγών μεταξύ λαών » του Σι Τζινπίνγκ. Το πνεύμα ζει, ειδικά στην υπέροχη νυχτερινή αγορά, μια γαστρονομική γιορτή όπου οι συνταγές των Ουιγούρων κατέχουν εξέχουσα θέση.
Ουιγούρες επιχειρηματίες στην υπέροχη Νυχτερινή Αγορά Ντουνχουάνγκ. Φωτογραφία: PE
Μετάξι και πορσελάνη από τις Κεντρικές Πεδιάδες, κοσμήματα και αρώματα από τις «Δυτικές Περιοχές», καμήλες και άλογα από τη βόρεια Κίνα και σιτηρά από το Hexi—όλα διακινούνταν στο Dunhuang. Εμπορικές συναλλαγές, μεταναστεύσεις, στρατιωτικά παιχνίδια, πολιτιστικές ανταλλαγές και μια πληθώρα λογίων, μελετητών, καλλιτεχνών, αξιωματούχων, διπλωματών, θρησκευτικών προσκυνητών και στρατιωτικού προσωπικού οδήγησαν σε ένα ζωντανό μείγμα κλασικών κινεζικών πολιτισμών—Σογδιανών, Θιβετιανών, Ουιγούρων, Τανγκούτων και Μογγόλων—οι οποίοι απορροφήθηκαν τελικά σε αυτό που τελικά έγινε η τέχνη του Dunhuang.
Ταξιδεύοντας Βουδισμός, Νεστοριανισμός, Ζωροαστρισμός, Ισλάμ: Η εκλεπτυσμένη αισθητική του Ντουνχουάνγκ επηρεάστηκε σταδιακά από την αρχιτεκτονική, τη γλυπτική, τη ζωγραφική, τη μουσική, τον χορό, τις τεχνικές ύφανσης και βαφής από την Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή.
Ο όρος «Δρόμος του Μεταξιού» στην « μετρίως ευημερούσα » εκσυγχρονισμένη Κίνα του Σι είναι ένα εξαιρετικά λεπτό ζήτημα. Για παράδειγμα, ήδη στο Σιάν, στην Παγόδα της Μικρής Λευκής Χήνας, τον βλέπουμε να περιγράφεται ως « Δρόμοι του Μεταξιού: Το Δίκτυο Οδικού Διαδρόμου Τσανγκάν-Τιάν Σαν ».
Αυτή είναι μια γεωγραφικά σωστή ερμηνεία, που δίνει έμφαση στα βουνά Τιεν Σαν και όχι στο πολιτικά ορθό Σιντζιάνγκ (το οποίο ουσιαστικά ήταν μέρος των «Δυτικών Περιοχών», όχι απαραίτητα κινεζικού εδάφους, για αιώνες).
Όσο για την προέλευση του Δρόμου του Μεταξιού, αυτή ακολουθεί πλέον μια ενιαία εκδοχή, την οποία αποδέχονται οι ερευνητές: το 140 π.Χ., ο αυτοκράτορας Χαν Γου Ντι έστειλε τον Ζανγκ Τσιάν ως απεσταλμένο στις «Δυτικές Περιοχές» σε δύο εμπορικές αποστολές. Τα «Ιστορικά Αρχεία» δείχνουν ότι ο Ζανγκ Τσιάν, ο πρώτος επίσημος διπλωμάτης στην κινεζική ιστορία, άνοιξε de facto δρόμους επικοινωνίας με τις «Δυτικές Περιοχές», μετά τις οποίες όλα τα βορειοδυτικά κράτη άρχισαν να εμπορεύονται με τους Χαν, ειδικά το μετάξι.
Από το Μουσείο Ιστορίας Shaanxi στο Xi'an μέχρι την Ακαδημία Dunhuang και το Μουσείο Gansu στο Lanzhou, εν μέρει χάρη στις ανταλλαγές με ακαδημαϊκούς και επιμελητές μουσείων, καθώς και στις υπέροχες εκθέσεις για τον Δρόμο του Μεταξιού, είναι συναρπαστικό να παρακολουθούμε την πλέον καθιερωμένη επίσημη αφήγηση για τους Δρόμους του Μεταξιού, σύμφωνα με την οποία « ο πολιτισμός της αρχαίας Κίνας, που αντιπροσωπεύεται από το μετάξι, άρχισε να επηρεάζει τα κράτη των Δυτικών Περιοχών, της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής ».
Η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο περίπλοκη από αυτό, καθώς μπαχαρικά, μέταλλα, χημικά, σέλες, δερμάτινα είδη, γυαλί, χαρτί (που εφευρέθηκε τον 2ο αιώνα π.Χ.) ήταν όλα στην αγορά, αλλά το γενικό μοτίβο ισχύει: οι έμποροι από τις κεντρικές πεδιάδες διέσχιζαν ερήμους και βουνοκορφές σε τροχόσπιτα φορτωμένα με μετάξι, χάλκινους καθρέφτες και κινέζικα λακαρισμένα αντικείμενα, επιδιώκοντας να τα ανταλλάξουν με αγαθά, ενώ οι έμποροι από τις δυτικές περιοχές έφερναν γούνες, νεφρίτη και τσόχα στις κεντρικές πεδιάδες.
Μπορούμε να μιλήσουμε για πολυεθνικές «ανταλλαγές μεταξύ ανθρώπων». Παρεμπιπτόντως, κανείς δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον όρο «Δρόμος του Μεταξιού». Αντίθετα, μιλούσαν για τον «δρόμο προς τη Σαμαρκάνδη» ή απλώς για τις «βόρειες» ή «νότιες» διαδρομές γύρω από την σκοτεινή έρημο Τακλαμακάν.
Σχετικά με το νομισματικό σύστημα της δυναστείας Τανγκ…
Μέχρι τον 3ο αιώνα, το Ντουνχουάνγκ βρισκόταν ήδη στο απόγειο της συνδεσιμότητας του Δρόμου του Μεταξιού. Ήταν περίπου αυτή την εποχή που οι έμποροι και οι προσκυνητές άρχισαν να χρηματοδοτούν την κατασκευή των κοντινών Βουδιστικών Σπηλαίων Μογκάο.
Η κύρια αίθουσα των Σπηλαίων Μογκάο. Φωτογραφία : PE
Τα Σπήλαια Μογκάο αποτελούν μέρος αυτού που στην επαρχία Γκανσού είναι γνωστά ως τα Πέντε Σπήλαια Ντουνχουάνγκ. Είναι το ίδιο σύστημα σπηλαίων: 813 έχουν διασωθεί, συμπεριλαμβανομένων 735 στο Μογκάο. Η προσέγγιση στο Μογκάο είναι από μόνη της μια συναρπαστική εμπειρία: πρέπει να πάρουμε ένα επίσημο λεωφορείο του πάρκου, γεμάτο με εκατομμύρια Κινέζους τουρίστες, καθώς αυτό διασχίζει την έρημο, και ξαφνικά βρισκόμαστε στους ανατολικούς πρόποδες των Ορέων Μίνγκσα, με τον ποταμό Ντανγκτσουάν να ρέει ακριβώς μπροστά μας, απέναντι από τα Όρη Τσιλιάν στα ανατολικά, με τις σπηλιές να υποστηρίζονται και να σκαλίζονται στην πρόσοψη του γκρεμού, συνδεδεμένες με μια σειρά από ράμπες και πεζογέφυρες.
Η κατασκευή των σπηλαίων ξεκίνησε ήδη από τον 4ο αιώνα και συνεχίστηκε μέχρι τον 14ο αιώνα (οι πρώτες τοιχογραφίες χρονολογούνται από τον 5ο αιώνα). Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα σπηλαίων που εκτείνεται σε τέσσερα επίπεδα, εκτεινόμενο σε μήκος 1,6 χλμ. από βορρά προς νότο κατά μήκος ενός γκρεμού ύψους 30 μέτρων. Τα 492 σπήλαια στο νότιο τμήμα περιέχουν περισσότερα από 45 χλμ. τοιχογραφιών, πάνω από 2.000 ζωγραφισμένα αγάλματα και πέντε ξύλινες μαρκίζες. Αρχικά χρησιμοποιούνταν για τη λατρεία των Βούδων.
Στο Μουσείο της Ακαδημίας Ντουνχουάνγκ: Από πού προέρχονταν οι καλλιτέχνες. Φωτογραφία: PE
Αυτό που μπορούμε να δούμε ακόμα και σήμερα είναι εκπληκτικό. Στα σημαντικότερα εκθέματα περιλαμβάνονται μια σκηνή πάλης από τη ζωή του Βούδα στο Σπήλαιο 290, μια απσάρα (μυθική χορεύτρια) στο Σπήλαιο 296, ο βασιλιάς των ελαφιών στο Σπήλαιο 257, μια σκηνή κυνηγιού στο Σπήλαιο 249, ένας Γκαρούντα (που ονομάζεται «κόκκινο πουλί» στα κινέζικα) στο Σπήλαιο 285, οι Παραβολές της Μαγικής Πόλης από τη Σούτρα του Λωτού, ένα αριστούργημα της ύστερης δυναστείας Τανγκ, στο Σπήλαιο 217, ένας καθιστός Μποντισάτβα στο Σπήλαιο 196 και τέλεια διατηρημένοι λατρευτικοί Μποντισάτβα στο Σπήλαιο 285.
Ένα από τα βουδιστικά αξιοθέατα των σπηλαίων Μογκάο. Φωτογραφία: PE
Οι κανόνες είναι εξαιρετικά αυστηροί: επισκέψεις μόνο σε ορισμένα σπήλαια, με επίσημο ξεναγό, όχι φωτογραφίες, μόνο με τον φακό του ξεναγού για να φωτίζει τα σπήλαια. Είχα το προνόμιο να με ξεναγήσει η Έλεν, η οποία σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Ντουνχουάνγκ και αυτή τη στιγμή εκπονεί το διδακτορικό της στην αρχαιολογία. Μετά την ξενάγηση, μου εξήγησε λεπτομερώς το πρωτοποριακό έργο διατήρησης της Ακαδημίας Ντουνχουάνγκ.
Η κατασκευή σπηλαίων ήταν ένα εντυπωσιακό εγχείρημα από άποψη καταμερισμού εργασίας. Φανταστείτε: λιθοξόους να σκάβουν και να ανασκάπτουν μια σπηλιά στην πρόσοψη του γκρεμού· χτίστες να κατασκευάζουν ξύλινες ή χωμάτινες κατασκευές· ξυλουργούς, οι οποίοι επίσης επισκεύαζαν τα ξύλινα εργαλεία· γλύπτες να δημιουργούν τα αγάλματα και ζωγράφους να ζωγραφίζουν τις σπηλιές και τα αγάλματα.
Το Μογκάο, ως αισθητική εμπειρία, είναι αξεπέραστο στην αξιοσημείωτη συλλογή του από βουδιστικές τοιχογραφίες που συνδυάζουν κινεζικές, περσικές, ινδικές και κεντροασιατικές τέχνες.
Και μετά υπάρχει αυτό που δεν μπορούμε να δούμε: περισσότεροι από 40.000 πάπυροι βρέθηκαν στο σπήλαιο της βιβλιοθήκης, το μεγαλύτερο αποθετήριο εγγράφων και αντικειμένων που ανακαλύφθηκαν κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού, με κείμενα για τον Βουδισμό, τον Μανιχαϊσμό, τον Ζωροαστρισμό και την Ανατολική Χριστιανική Εκκλησία (της Συρίας), που δείχνουν πόσο κοσμοπολίτικο ήταν το Ντουνχουάνγκ. Αυτό αποτελεί μέρος της λεηλασίας, επιστημονικής και μη, του πλούτου του Ντουνχουάνγκ από την Ευρώπη που ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα - μια εντελώς διαφορετική, περίπλοκη και μακρά ιστορία.
Από γεωοικονομικής άποψης, η Ντουνχουάνγκ ήταν εξαιρετικά πλούσια για σχεδόν δέκα αιώνες, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της δυναστείας Τανγκ (6ος-9ος αιώνας). Η δυναστεία Τανγκ είχε ένα συναρπαστικό νομισματικό σύστημα, με τρία διαφορετικά νομίσματα: υφάσματα (μετάξι και κάνναβη), σιτηρά και νομίσματα.
Η κεντρική κυβέρνηση, στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα Τσανγκάν, χρησιμοποιούσε μια ενιαία συνολική μονάδα για να αντιπροσωπεύει όλο το εμπόριο. Η φρουρά του Ντουνχουάνγκ ήταν ένα βασικό στρατηγικό σημείο: οι πληρωμές γίνονταν σε όχι λιγότερους από έξι διαφορετικούς τύπους υφαντού μεταξιού. Πράγματι, κάθε τοποθεσία πλήρωνε τους φόρους της με τοπικά παραγόμενα υφάσματα. Οι Τανγκ μετέφεραν όλα αυτά τα υφάσματα στο Ντουνχουάνγκ. Οι αξιωματικοί της φρουράς μετέτρεψαν στη συνέχεια τα φορολογούμενα υφάσματα σε νομίσματα και σιτηρά για να πληρώσουν τους τοπικούς εμπόρους και να θρέψουν τους στρατιώτες.
Εν ολίγοις, η δυναστεία Τανγκ διοχέτευε συνεχώς πολλά χρήματα – μέσω των υφασμάτων – στην οικονομία του Ντουνχουάνγκ. Πρόκειται για ένα μοντέλο δημόσιου-ιδιωτικού κράτους, το οποίο σίγουρα δεν διέφυγε από τους σχεδιαστές του Πεκίνου όταν πρότειναν την ιδέα των Νέων Δρόμων του Μεταξιού το 2013.
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: