Σε ένα επίκαιρο άρθρο με τίτλο «Μηχανιστικό Ψέμα.
Εκεί ο πρώην διπλωμάτης και αναλυτής της Βρετανικής MI6, Άλαστερ Κρουκ, υποστηρίζει απερίφραστα ότι το πλαίσιο της δυτικής κοσμικής ορθολογικότητας είναι ανεπαρκές για την κατανόηση της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης. Για αυτόν, είναι σαφές ότι το μέλλον της περιοχής καθορίζεται ολοένα και περισσότερο από θρησκευτικά σύμβολα - «Τζαμί Αλ-Άκσα εναντίον του Τρίτου Ναού » .Ο Κρουκ διευκρινίζει: «(...) Στο Ισραήλ, οι εθνικές εκλογές του Νοεμβρίου 2022 έφεραν στην εξουσία μια νέα ηγεσία που δεσμεύτηκε να ολοκληρώσει την ίδρυση του Ισραήλ στη «Γη του (Μεγάλου) Ισραήλ», εκτοπίζοντας τον μη εβραϊκό πληθυσμό και εφαρμόζοντας τον χαλακχικό νόμο [που σχετίζεται με τα έθιμα που υπαγορεύονται από την Τορά και τη ραβινική παράδοση].
«Η πλατφόρμα της νέας κυβέρνησης ήταν η έκφραση ενός εσχατολογικού και μεσσιανικού σχεδίου, με μια τελεολογία που στόχευε στο να ανοίξει το δρόμο για τη Μεσσιανική Λύτρωση. Δεν ήταν ούτε κοσμική ούτε διατυπωμένη με φωτισμένους όρους.»
«Το επιχείρημά μου... είναι ότι οι δυτικοί, κοσμικοί και μηχανιστικοί τρόποι σκέψης δεν καταφέρνουν να κατανοήσουν αυτές τις θεμελιώδεις αλλαγές. Η Δύση επιμένει να εφαρμόζει τις δυτικοποιημένες εννοιολογικές της αρχές σε κάτι - τον μεσσιανισμό και την αναζήτηση της Λύτρωσης - που βρίσκεται εντελώς έξω από τη σφαίρα της μεταμοντέρνας δυτικής συνείδησης. Κατανοούμε καλά την πολιτική ισχύος, αλλά η εσχατολογία παραμένει, σε μεγάλο βαθμό, ένα κλειστό βιβλίο για τους περισσότερους κοσμικούς Δυτικούς » .
Από την άλλη πλευρά, ισχυρίζεται ότι «οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι καθόλου άτρωτες στα ρεύματα του μεσσιανικού ιδεαλισμού, του χιλιασμού και του μανιχαϊσμού ». Παραθέτοντας τον ιστορικό Μάικλ Βλάχο, παρατηρεί: «Από την ίδρυσή τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιδιώξει, με ένθερμο θρησκευτικό ζήλο, ένα ανώτερο κάλεσμα για να λυτρώσουν την ανθρωπότητα, να τιμωρήσουν τους ασεβείς και να εγκαινιάσουν μια χρυσή χιλιετία στη Γη. Η Αμερική έχει παραμείνει πιστή στο μοναδικό της όραμα για μια θεϊκή αποστολή ως το «Νέο Ισραήλ του Θεού»».
Με άλλα λόγια, «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μόνο «μεσσιανικές» στη φύση τους... αλλά εκδηλώνουν ένα έμμεσα βιβλικό όραμα, διακηρύσσοντας την πίστη τους στην προκαθορισμένη φύση του πεπρωμένου τους. Ένα «εκλεκτό έθνος», θεϊκά διορισμένο να ενεργεί στο όνομα της Πρόνοιας ως Λυτρωτής του κόσμου » .
Παρ' όλα αυτά, αυτό που σηματοδοτεί ο Άλαστερ Κρουκ είναι το τέλος της εποχής που κυριαρχείται από την υπεροχή της μηχανιστικής σκέψης, η οποία εδραιώθηκε από τον Δυτικό Διαφωτισμό, περίπου τους τελευταίους τρεισήμισι αιώνες. Ένα σύστημα που αποδεικνύεται ολοένα και πιο ανίκανο να εξηγήσει φαινόμενα που εμπίπτουν στη σφαίρα της μεταφυσικής, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Ισλαμικής Επανάστασης και της επακόλουθης ανθεκτικότητας του Ιράν στην αντιπαράθεσή του με δύο από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου, την αναβίωση της Ορθόδοξης Ρωσίας και την επέκταση του Καθολικισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ισπανόφωνη μετανάστευση.
Εν ολίγοις, ένα σταυροδρόμι μεταξύ μιας πραγματικής πολυπολικότητας και των «τελικών καιρών» που επιθυμούν και προετοιμάζουν οι φονταμενταλιστές που μεταμφιέζονται σε πρωτοπορίες του πολιτισμού.
Μια δίωξη υπό αμφισβήτηση.
Κάθε φθινόπωρο, οι λευκοί πελαργοί εγκαταλείπουν την Ευρώπη και κατευθύνονται νότια προς την Αφρική. Διασχίζουν ουρανούς των οποίων οι διαδρομές είναι παλαιότερες από τα σύνορα που χαράσσονται από κάτω τους. Δεν γνωρίζουν τίποτα για κυριαρχία, τείχη ή ελέγχους. Γνωρίζουν τον άνεμο, το νερό, την απόσταση και τις εκτάσεις όπου μπορούν ακόμα να προσγειωθούν.
Αυτό το φθινόπωρο, θα επιστρέψουν νότια.
Η Γάζα, ωστόσο, δεν μπορεί να το κάνει αυτό.
Όταν ένα πουλί βρίσκει τη γη ακατοίκητη, μπορεί να συνεχίσει την πτήση του, να αναζητήσει ένα άλλο χωράφι, έναν άλλο υγρότοπο, ένα άλλο μέρος για να προσγειωθεί. Δύο εκατομμύρια άνθρωποι φυλακισμένοι από πόλεμο, σύνορα και πολιτικές αποφάσεις δεν έχουν αυτό το προνόμιο. Δεν μπορούν να ξεπεράσουν ένα σημείο ελέγχου, να διασχίσουν ένα μπλόκο με ένα χτύπημα των φτερών τους ή να ακολουθήσουν τις εποχές για να πάνε κάπου αλλού.
Εδώ ξεκινάει αυτή η κατηγορία. Όχι στην ιδεολογία, πόσο μάλλον στην ταυτότητα, αλλά σε μια στοιχειώδη διαφορά: ένα ζωντανό ον μπορεί να φύγει, ενώ άλλα ανθρώπινα όντα εμποδίζονται να το κάνουν.
Αυτό το κείμενο απευθύνεται επομένως σε όσους ασκούν εξουσία επί αυτής της διαφοράς: στους αξιωματούχους που αποφασίζουν, στους εποίκους που επιβάλλουν γεγονότα επί τόπου, σε έναν στρατό που εφαρμόζει τις αποφάσεις του Κράτους, σε ξένες κυβερνήσεις των οποίων τα όπλα, τα χρήματα και η διπλωματική προστασία βοηθούν στη διατήρηση του συστήματος, αλλά και σε εκείνους που διακηρύσσουν την αλληλεγγύη τους ενώ διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους τα κράτη.
Δεν απευθύνεται σε έναν λαό. Αυτή η διάκριση δεν αποτελεί γλωσσική προφύλαξη. Βρίσκεται στην καρδιά του ζητήματος.
Η B'Tselem είναι ισραηλινή. Η Yesh Din είναι ισραηλινή. Η οργάνωση "Breaking the Silence" ιδρύθηκε από Ισραηλινούς στρατιώτες. Δημοσιογράφοι, δικηγόροι, ακτιβιστές, Ισραηλινοί έφεδροι και οικογένειες ομήρων έχουν αμφισβητήσει τις πολιτικές που ακολουθεί η ίδια τους η κυβέρνηση. Δεν είναι οι κατηγορούμενοι σε αυτό το κατηγορητήριο. Είναι επίσης μάρτυρες.
Ας αφήσουμε στην άκρη τη συλλογική ενοχή. Ας μιλήσουμε για δύναμη, αποφάσεις και ευθύνες.
Στο Κράτος που αποκαλεί «προσωρινό» αυτό που έχει διαρκέσει πενήντα επτά χρόνια
Λέτε προσωρινή κατοχή.
Πόσα χρόνια χρειάζονται για να πάψει να είναι έτσι;
Το Διεθνές Δικαστήριο εξέτασε πενήντα επτά υποθέσεις. Στις 19 Ιουλίου 2024, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η συνεχιζόμενη παρουσία του Ισραήλ στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη ήταν παράνομη. Έκρινε ότι το Ισραήλ πρέπει να τερματίσει αυτήν την παρουσία το συντομότερο δυνατό, να σταματήσει αμέσως κάθε νέα εποικιστική δραστηριότητα, να εκκενώσει τους εποίκους από τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη και να προβεί σε αποζημιώσεις για τις ζημιές που προκλήθηκαν. Κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι τα άλλα κράτη δεν πρέπει ούτε να αναγνωρίσουν ως νόμιμη την κατάσταση που δημιουργήθηκε από αυτήν την παρουσία ούτε να παράσχουν βοήθεια ή συνδρομή για τη διατήρησή της.
Ο αποικισμός συνεχίστηκε, ωστόσο. Το ίδιο και τα φυλάκια. Το ίδιο και οι κατεδαφίσεις. Και ο εδαφικός κατακερματισμός, τον οποίο κάθε μελλοντική διαπραγμάτευση υποτίθεται ότι θα επιλύσει κάποια μέρα, δεν έχει εξαφανιστεί.
Αν πενήντα επτά χρόνια δεν είναι αρκετά για να μόνιμησουν μια εργασία, πόσα θα χρειαστούν; Πενήντα οκτώ; Εξήντα; Εβδομήντα;
Σε ποιο σημείο η διάρκεια παύει να είναι ένα τυχαίο διπλωματίας και γίνεται δείκτης ενός έργου;
Στη «μοναδική δημοκρατία στη Μέση Ανατολή»
Παρουσιάζετε το Ισραήλ ως τη μόνη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή. Εντός των διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων του υπάρχουν ανταγωνιστικές εκλογές, πολιτικά κόμματα, δικαστήρια και οι θεσμοί ενός κοινοβουλευτικού συστήματος.
Αλλά εκατομμύρια Παλαιστίνιοι ζουν υπό διάφορες μορφές ισραηλινού ελέγχου χωρίς ισοδύναμη πολιτική φωνή πάνω στην εξουσία που καθορίζει ουσιαστικές πτυχές της ύπαρξής τους.
Στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, ένας Ισραηλινός έποικος και ο Παλαιστίνιος γείτονάς του μπορούν να ζουν σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων ο ένας από τον άλλον, ενώ παράλληλα υπόκεινται σε δύο διαφορετικά νομικά συστήματα. Το ένα εμπίπτει κυρίως στο ισραηλινό αστικό δίκαιο και το άλλο στο στρατιωτικό δίκαιο.
Αυτή η διαφορά αφορά τη σύλληψη, την κράτηση, τις άδειες, την κατασκευή, την πρόσβαση σε γη και την ελευθερία μετακίνησης.
Η B'Tselem, το Human Rights Watch και η Διεθνής Αμνηστία έχουν μελετήσει αυτή τη δομή και η καθεμία χρησιμοποίησε τον όρο απαρτχάιντ στις αναλύσεις της .
Το Ισραήλ απορρίπτει αυτόν τον χαρακτηρισμό. Πρέπει να επαναληφθεί.
Αλλά η αμφισβήτηση μιας λέξης δεν εξαφανίζει την πραγματικότητα που αυτή η λέξη υποτίθεται ότι περιγράφει.
Λοιπόν, αν η λέξη απαρτχάιντ είναι λάθος, ποια λέξη προτείνει το Ισραήλ;
Προς τους αποίκους που αυτοαποκαλούνται πρωτοπόροι
Λέτε ότι η βία των εποίκων είναι έργο εξτρεμιστών.
Ας δούμε λοιπόν τους αριθμούς.
Τον Οκτώβριο του 2025, τα Ηνωμένα Έθνη κατέγραψαν 264 επιθέσεις από Ισραηλινούς εποίκους που είχαν ως αποτέλεσμα θύματα, υλικές ζημιές ή και τα δύο — το υψηλότερο μηνιαίο επίπεδο από τότε που ο ΟΗΕ άρχισε να καταγράφει συστηματικά τέτοια περιστατικά το 2006.
Περίπου οκτώ επιθέσεις την ημέρα.
Αυτό δεν είναι πλέον απλώς μια ιστορία.
Το Yesh Din, από την πλευρά του, μελέτησε δύο δεκαετίες ισραηλινών αρχών επιβολής του νόμου σχετικά με ιδεολογικά υποκινούμενα αδικήματα που διαπράχθηκαν από Ισραηλινούς εναντίον Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη. Περισσότερο από το 93% των ερευνών που ακολούθησαν έκλεισαν χωρίς να απαγγελθούν κατηγορίες. Μόνο ένα μικρό κλάσμα κατέληξε σε καταδίκη.
Μια κοινωνία δεν κρίνεται μόνο από την ύπαρξη ενός νόμου που απαγορεύει τη βία. Κρίνεται επίσης από το τι συμβαίνει όταν παραβιάζεται αυτός ο νόμος.
Όταν, για είκοσι χρόνια, περισσότερες από εννέα στις δέκα έρευνες καταλήγουν χωρίς να απαγγελθούν κατηγορίες, μπορούμε ακόμα να μιλάμε απλώς για αποτυχία;
Οι παλαιστινιακές κοινότητες συνεχίζουν να αναφέρουν επιθέσεις, εκφοβισμό, καταστροφή περιουσίας, παρεμπόδιση πρόσβασης σε γεωργική γη και αναγκαστικό εκτοπισμό. Ορισμένοι δράστες έχουν συλληφθεί. Ορισμένα περιστατικά βρίσκονται υπό διερεύνηση. Ορισμένοι αξιωματούχοι έχουν καταδικάσει αυτή τη βία.
Αυτό πρέπει να αναγνωριστεί.
Αλλά η καταδίκη δεν είναι το ίδιο με την αποτροπή.
Αν η βία επιμένει ενώ η τιμωρία παραμένει η εξαίρεση, ποιος ακριβώς αποθαρρύνεται;
Στον «πιο ηθικό στρατό στον κόσμο»
Ισχυρίζεστε ότι οι στρατιωτικές σας επιχειρήσεις κάνουν διάκριση μεταξύ μαχητών και πολιτών.
Αυτή δεν είναι απλώς μια πολιτική δήλωση. Είναι μια νομική υποχρέωση.
Το 2026, οι υγειονομικές αρχές της Γάζας ανέφεραν δεκάδες χιλιάδες θανάτους, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων παιδιών. Διεθνείς οργανισμοί έχουν επανειλημμένα περιγράψει την καταστροφική καταστροφή κατοικιών, ιατρικών υποδομών, συστημάτων ύδρευσης και πολιτικών εγκαταστάσεων.
Το Ισραήλ αμφισβητεί ορισμένες πτυχές του αριθμού των θυμάτων στη Γάζα και επισημαίνει ότι οι μαχητές της Χαμάς περιλαμβάνονται στον συνολικό αριθμό.
Πολύ καλά. Έτσι, το ερώτημα γίνεται πιο συγκεκριμένο: πόσους νεκρούς αναγνωρίζει το Ισραήλ ως μαχητές; Σύμφωνα με ποια μεθοδολογία; Και πού είναι οι πληροφορίες αρκετά διαφανείς ώστε να επιτρέπουν μια ανεξάρτητη αξιολόγηση;
Εάν η διάκριση μεταξύ πολιτών και μαχητών αποτελεί τη βάση της υπεράσπισής σας, τα αποδεικτικά στοιχεία που χρησιμοποιούνται για την απόδειξή της δεν μπορούν να παραμείνουν κρυμμένα από εξωτερικό έλεγχο.
Τον Ιούνιο του 2026, η Ανεξάρτητη Διεθνής Επιτροπή Έρευνας των Ηνωμένων Εθνών — η οποία συστάθηκε το 2021 και προεδρεύεται από τον Δικαστή Σρινιβάσαν Μουραλιντάρ — ανέφερε ότι οι ισραηλινές δυνάμεις είχαν σκοτώσει περισσότερα από 20.000 Παλαιστίνια παιδιά και είχαν τραυματίσει περισσότερα από 44.000 άλλα από τον Οκτώβριο του 2023. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτές οι πράξεις ήταν μέρος μιας στρατηγικής που υπονόμευε τη βιολογική συνέχεια της παλαιστινιακής ομάδας.
Ο Επίτροπος Κρις Σιντότι ανέφερε την περίπτωση ενός δεκατετράχρονου αγοριού που πυροβολήθηκε από ισραηλινή περίπολο καθώς έφευγε από το σπίτι του, σε μια περιοχή όπου δεν είχαν αναφερθεί μάχες εκείνη την ώρα. Σοβαρά τραυματισμένος, ο έφηβος έμεινε στο έδαφος. Σύμφωνα με τον Σιντότι, οι στρατιώτες που τον πυροβόλησαν παρέμειναν κοντά για σαράντα πέντε λεπτά, μιλώντας, με λίγο καπνό, ενώ εκείνος αιμορραγούσε μέχρι θανάτου.
Το Ισραήλ απέρριψε τα ευρήματα της Επιτροπής, χαρακτηρίζοντάς τα μεροληπτικά και αβάσιμα και κατηγορώντας τα ότι βασίζονται σε ανεπαρκώς επιβεβαιωμένες πηγές, ενώ παράλληλα παραμελούν τη χρήση περιοχών για αμάχους από τη Χαμάς.
Αυτή η απόρριψη υπάρχει. Αλλά υπάρχουν και τα σαράντα πέντε λεπτά.
Αν αυτός είναι ο πιο ηθικός στρατός στον κόσμο, τι κάνει ο λιγότερο ηθικός στρατός;
Και μετά υπάρχει η πείνα.
Στις 2 Μαρτίου 2025, οι ισραηλινές αρχές σταμάτησαν την είσοδο ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα. Για περισσότερες από έντεκα εβδομάδες, μέχρι μια περιορισμένη επανέναρξη τον Μάιο, τα τρόφιμα, τα φάρμακα και άλλα βασικά αγαθά είχαν μπλοκαριστεί. Ο δηλωμένος στόχος ήταν να ασκηθεί πίεση στη Χαμάς σχετικά με τους ομήρους.
Αυτή η εξήγηση αξίζει να ακουστεί.
Δεν απαντάει σε όλα.
Η Χαμάς δεν ήταν η μόνη που υπέστη αυτή την πίεση. Τα παιδιά την υπέφεραν. Το ίδιο και οι άρρωστοι. Οι έγκυες γυναίκες, τα νοσοκομεία και οι οικογένειες που δεν είχαν καμία εξουσία πάνω στη Χαμάς.
Ένα παιδί δεν τρέφεται με δυναμικές εξουσίας.
Τι έπρεπε να κάνει όσο περίμενε να ασκήσει πίεση;
Σε εκείνους για τους οποίους «η 7η Οκτωβρίου τα εξηγεί όλα»
Πραγματοποιήθηκε η 7η Οκτωβρίου.
Ισραηλινοί πολίτες έχουν δολοφονηθεί. Άνθρωποι έχουν απαχθεί. Οικογένειες έχουν καταστραφεί. Η Χαμάς και άλλες παλαιστινιακές ένοπλες ομάδες έχουν διαπράξει σοβαρά εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένων σκόπιμων επιθέσεων εναντίον αμάχων και ομηριών.
Τίποτα σε αυτό το κείμενο δεν τους σβήνει. Τίποτα δεν τους δικαιολογεί.
Αλλά τίποτα από όσα έχει κάνει το Ισραήλ έκτοτε δεν μπορεί να νομιμοποιήσει αναδρομικά αυτά τα εγκλήματα.
Και το αντίστροφο ισχύει εξίσου.
Τίποτα από όσα έχει κάνει η Χαμάς δεν μπορεί να νομιμοποιήσει αυτό που το διεθνές δίκαιο απαγορεύει στο Ισραήλ.
Δεν υπάρχει καμία εξαίρεση της «7ης Οκτωβρίου» στις Συμβάσεις της Γενεύης. Καμία εξαίρεση βασισμένη στο πένθος που θα καταργούσε την προστασία των αμάχων. Καμία ρήτρα σχετικά με τους ομήρους που θα νομιμοποιούσε τη συλλογική τιμωρία. Καμία φρικαλεότητα που διαπράχθηκε πρώτα και που θα απέδιδε νομική αθωότητα στην φρικαλεότητα που διαπράχθηκε στη συνέχεια.
Δεν πρόκειται για ζήτημα ηθικής ισοδυναμίας.
Είναι ατομική ευθύνη.
Κάθε έγκλημα είναι υπεύθυνο για τον εαυτό του.
Αν ο νόμος ισχύει μόνο για τον αντίπαλο, πώς μπορεί να θεωρείται νόμος;
Προς τον υπουργό που αποκαλεί την απανθρωποποίηση «ασφάλεια»
Ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ δεν είναι κάποιος ανώνυμος εξτρεμιστής που μιλάει από το περιθώριο. Είναι ο Υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ. Ασκεί εξουσία στην αστυνομία και τις φυλακές και βρίσκεται στην καρδιά της κυβερνητικής εξουσίας.
Τον Αύγουστο του 2026, κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας με τον πρώην όμηρο Ρομ Μπρασλάβσκι, ο Μπεν-Γκβιρ υποστήριξε την εξόντωση «30 έως 40» ανθρώπων στη Γάζα κάθε βράδυ. Υπερασπίστηκε τις εξοντώσεις που ξεπερνούσαν εκείνες που αποτελούσαν άμεση απειλή. Μίλησε για όντα «που δεν αξίζουν να ζουν» και δήλωσε ότι «δεν είναι καν άνθρωποι». Υποστήριξε επίσης τη μαζική μετανάστευση Παλαιστινίων από τη Γάζα και την επανίδρυση ισραηλινών οικισμών στον θύλακα.
Αυτές δεν είναι κατηγορίες που επινοήθηκαν από τους εχθρούς του Ισραήλ. Αυτά είναι τα λόγια του.
Το ερώτημα προφανώς δεν είναι αν όλοι οι Ισραηλινοί τα συμμερίζονται. Εκατομμύρια δεν τα συμμερίζονται.
Το ερώτημα είναι διαφορετικό: τι συμβαίνει όταν η γλώσσα αυτού του είδους δεν προέρχεται πλέον από το περιθώριο, αλλά από την κυβέρνηση;
Ποια δήλωση θα ήταν στην πραγματικότητα επαρκής για να αποκλείσει έναν υπουργό από την άσκηση εξουσίας;
Αν το να ζητάμε τη δολοφονία δεκάδων ανθρώπων κάθε βράδυ δεν ξεπερνά την κόκκινη γραμμή, τότε πού είναι αυτή η γραμμή;
Οι ξένες κυβερνήσεις μπορούν να καταδικάσουν. Οι διπλωμάτες μπορούν να κηρύξουν αυτά τα σχόλια απαράδεκτα. Μπορούν να εκδοθούν δηλώσεις.
Ο Μπεν-Γκβιρ παραμένει υπουργός.
Η ατιμωρησία δεν απαιτεί έγκριση. Απλώς απαιτεί να μην συμβεί τίποτα καθοριστικό μετά την καταδίκη.
Στην Ουάσινγκτον, ένας υπερασπιστής της «διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες»
Περιγράφετε τη σχέση σας με το Ισραήλ ως συμμαχία.
Είναι κάτι περισσότερο από αυτό.
Στο πλαίσιο του δεκαετούς μνημονίου συνεννόησης που καλύπτει τα οικονομικά έτη 2019 έως 2028, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δεσμευτεί, με την επιφύλαξη των πιστώσεων που ψηφίστηκαν από το Κογκρέσο, να παράσχουν στρατιωτική βοήθεια ύψους 38 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Μετά την 7η Οκτωβρίου ήρθαν δισεκατομμύρια ακόμη: όπλα, αντιπυραυλική άμυνα, χρηματοδότηση και διπλωματική προστασία.
Μετά ήρθε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Στις 21 Νοεμβρίου 2024, το ΔΠΔ εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον πρώην υπουργό Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ.
Η Ουάσινγκτον απέρριψε αυτήν την απόφαση. Μια κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει τη δικαιοδοσία ενός δικαστηρίου.
Αλλά η Ουάσινγκτον πήγε παραπέρα.
Επέβαλε κυρώσεις σε αξιωματούχους του Δικαστηρίου.
Τον Αύγουστο του 2026, στα άτομα που στοχοποιήθηκαν περιλαμβάνονταν αρκετά μέλη του ΔΠΔ και εννέα από τους δεκαοκτώ δικαστές του, συμπεριλαμβανομένης της προέδρου του, δικαστή Τομόκο Ακάνε. Η πρόσβασή τους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ περιορίστηκε και τα περιουσιακά τους στοιχεία υπό τη δικαιοδοσία των ΗΠΑ μπορούσαν να δεσμευτούν. Η Ιαπωνία, ένας από τους στενότερους συμμάχους της Ουάσινγκτον και χώρα καταγωγής του δικαστή Ακάνε, διαμαρτυρήθηκε δημόσια. Το ΔΠΔ καταδίκασε την ενέργεια αυτή ως επίθεση κατά της δικαστικής ανεξαρτησίας.
Έτσι, ένα ερώτημα παραμένει.
Αν είσαι βέβαιος ότι το Δικαστήριο κάνει λάθος, γιατί η κρίση του συμμάχου σου πρέπει να γίνει δαπανηρή για τους δικαστές;
Μια δύναμη που είναι σίγουρη για τα δικαιώματά της λογοδοτεί σε μια δικαιοδοσία.
Δεν χρειάζεται να κάνει αυτούς που κρίνουν να πληρώσουν.
Και αν οι διεθνείς δικαστές μπορούν να τιμωρηθούν όταν το έργο τους φτάσει σε έναν προστατευόμενο σύμμαχο, ποιο μάθημα καλούνται να πάρουν όλες οι άλλες ισχυρές κυβερνήσεις του κόσμου;
Στο Παρίσι, «την πατρίδα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»
Έχετε αναγνωρίσει το Κράτος της Παλαιστίνης.
Αυτή η απόφαση έχει πολιτική και ιστορική σημασία. Αλλά η αναγνώριση δεν είναι απλώς μια χειρονομία.
Η αναγνώριση δημιουργεί μια υποχρέωση συνέπειας.
Η Γαλλία συνέχισε να επιτρέπει ορισμένες εξαγωγές στρατιωτικού υλικού προς το Ισραήλ, ισχυριζόμενη παράλληλα ότι ο εν λόγω εξοπλισμός ήταν αμυντικός, προοριζόταν για επανεξαγωγή ή ήταν συμβατός με τις γαλλικές και διεθνείς υποχρεώσεις της.
Μια έρευνα που δημοσιεύθηκε το 2026 εντόπισε περισσότερες από 525 αποστολές στρατιωτικών εξαρτημάτων γαλλικής κατασκευής σε ισραηλινές αμυντικές εταιρείες μεταξύ Οκτωβρίου 2023 και Μαρτίου 2026 — συμπεριλαμβανομένων ηλεκτρικών κινητήρων για την πλατφόρμα drone Hermes, μια παραλλαγή της οποίας συμμετείχε στην επίθεση που σκότωσε επτά εργαζόμενους στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας στο World Central Kitchen τον Απρίλιο του 2024.
Η γαλλική κυβέρνηση αμφισβητεί την ιδέα ότι αυτές οι μεταφορές συνιστούν υποστήριξη για τις ισραηλινές επιθετικές επιχειρήσεις.
Είτε.
Αλλά η αντίφαση παραμένει.
Τι σημαίνει η αναγνώριση ενός Κράτους εάν το έδαφος αυτού του Κράτους παραμένει κατεχόμενο ενώ οι υλικές σχέσεις με την κατοχική δύναμη συνεχίζουν να ακολουθούν τις συνήθεις διοικητικές τους οδούς;
Η αναγνώριση μπορεί να είναι διπλωματικά σημαντική.
Αλλά προστατεύει ένα χωριό; Ανοίγει ξανά έναν δρόμο; Αποτρέπει μια κατεδάφιση; Ταΐζει ένα παιδί;
Σε ποιο σημείο η αναγνώριση θα πρέπει να γίνει πολιτική;
Σε όσους τους αποκαλούν αδελφούς τους — τι ακολουθεί τη λέξη نندد;
Και μετά υπάρχουν εκείνοι που αποκαλούν τους Παλαιστίνιους αδελφούς τους.
Αραβικές και μουσουλμανικές κυβερνήσεις έχουν καταδικάσει. Έχουν καταγγείλει. Έχουν εκδώσει δηλώσεις, έχουν οργανώσει συνόδους κορυφής, έχουν ζητήσει εκεχειρία, έχουν στείλει ανθρωπιστική βοήθεια, έχουν υποστηρίξει το παλαιστινιακό κράτος και έχουν επικαλεστεί το διεθνές δίκαιο.
Κάποιοι παρείχαν υπηρεσίες διαμεσολάβησης. Κάποιοι παρείχαν βοήθεια. Κάποιοι υιοθέτησαν διπλωματικές θέσεις που είχαν πραγματικό κόστος.
Τίποτα από αυτά δεν πρέπει να σβηστεί.
Αλλά μια λέξη δεν μπορεί να αντικαθιστά για πάντα μια πολιτική.
Καταδικάζουμε.
نندد بالقصف. Καταδικάζουμε τους βομβαρδισμούς.
نندد بالقتل. Καταδικάζουμε τις σφαγές.
نندد بالحصار. Καταδικάζουμε τον αποκλεισμό.
نندد بالاستيطان. Καταδικάζουμε τον αποικισμό.
Ξανά και ξανά: Νινντ.
Η λέξη δεν είναι κακή. Η σιωπή θα ήταν χειρότερη.
Αλλά μετά τη Γάζα, εγείρει ένα ερώτημα που δεν μπορεί πλέον να αποφευχθεί:
Τι έρχεται μετά το Νινντ;
Αυτό το ερώτημα δεν απευθύνεται στους αραβικούς και μουσουλμανικούς λαούς που έχουν διαδηλώσει, έχουν κάνει δωρεές, έχουν μποϊκοτάρει, έχουν προσευχηθεί, έχουν διαμαρτυρηθεί και έχουν απαιτήσει από τις κυβερνήσεις τους να ενεργήσουν με εξουσίες που οι ίδιες δεν διαθέτουν.
Απευθύνεται ειδικά στις κυβερνήσεις.
Επειδή κατέχουν δυνάμεις.
Όχι απεριόριστη δύναμη. Όχι απαραίτητα τη δύναμη να επιβάλουν ένα αποτέλεσμα μόνοι τους.
Αλλά διπλωματική, εμπορική, οικονομική και ενεργειακή δύναμη. Εναέριος χώρος. Λιμάνια. Δημόσιες συμβάσεις. Επενδύσεις. Συνθήκες. Διεθνείς θεσμοί. Συλλογική ικανότητα διαπραγμάτευσης.
Και πάνω απ' όλα, η εξουσία να αποφασίζει εάν οι σχέσεις με ένα κράτος μπορούν να συνεχιστούν ακριβώς όπως πριν, ενώ συνεχίζονται πράξεις που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν απαράδεκτες ή αντίθετες προς το νόμο.
Αν η Γάζα είναι πραγματικά η αιτία των αδελφών σας, ποια σχέση έχει γίνει υπό όρους εξαιτίας αυτού που τους συνέβη;
Ποια συμφωνία επανεξετάστηκε; Ποιο εμπορικό προνόμιο ανεστάλη; Ποιο διπλωματικό κόστος επιβλήθηκε; Ποιο συλλογικό μέσο έκανε τη συνέχιση της καταστροφής πιο δαπανηρή από το σταμάτημά της;
Καμία κυβέρνηση δεν αναγκάζεται να κηρύξει πόλεμο. Κανένας λαός δεν πρέπει να βυθιστεί σε μια νέα καταστροφή για να αποδείξει την αλληλεγγύη του με τους Παλαιστίνιους.
Η επιλογή δεν είναι μεταξύ πολέμου και σιωπής.
Μεταξύ πολέμου και ΝΙΝΔΔ , υπάρχει σχεδόν ολόκληρο το λεξιλόγιο της δράσης ενός Κράτους.
Χρησιμοποιήστε το λοιπόν.
Επειδή μια αδελφότητα που μετριέται μόνο με δηλώσεις δεν αποτελεί ακόμη πολιτική. Και μια αλληλεγγύη που δεν επιβάλλει συνέπειες σε όσους δρουν, τελικά αφήνει όλες τις συνέπειες σε όσους υποφέρουν.
Αν, μετά από όλα όσα έχει υποστεί η Γάζα, το πιο ισχυρό συλλογικό όργανο εξακολουθεί να είναι ένα ανακοινωθέν που αρχίζει με τη λέξη نندد , τότε ίσως το ερώτημα δεν είναι πλέον πώς αισθάνεται ο αραβικός και μουσουλμανικός κόσμος.
Το ερώτημα είναι τι πραγματικά αλλάζουν τα λόγια του.
Προς το Κράτος που ισχυρίζεται ότι έχει χαρακτηριστεί άδικα
Όχι στους Ισραηλινούς.
Όχι στους Εβραίους.
Προς το Κράτος.
Αυτή η διάκριση πρέπει να επιβιώσει σε κάθε μία από τις προηγούμενες γραμμές.
Μια κυβέρνηση δεν είναι λαός. Ένας στρατός δεν είναι εθνοτική ομάδα. Ένα υπουργικό συμβούλιο δεν είναι θρησκεία.
Το έγκλημα ενός Ισραηλινού δεν γίνεται εβραϊκό έγκλημα.
Το έγκλημα της Χαμάς δεν γίνεται παλαιστινιακό έγκλημα.
Όταν αυτές οι διακρίσεις εξαφανίζονται, η συλλογική ενοχή εισέρχεται στο δωμάτιο όπως πάντα: πρώτα με τη μορφή άδειας, προτού γίνει κάτι άλλο.
Το κατηγορητήριο αυτό αρνείται αυτή την άδεια.
Και μόλις η συλλογική ενοχή παραμεριστεί, αυτό που απομένει δεν είναι λιγότερο σοβαρό. Είναι πιο συγκεκριμένο.
Ένα κράτος. Ένας στρατός. Ένα κίνημα αποικιοκρατίας. Ξένες δυνάμεις. Κυβερνήσεις που διακηρύσσουν την αδελφότητά τους.
Κάθε άτομο ερωτήθηκε ανάλογα με την ευθύνη του. Κάθε άτομο μετρήθηκε με βάση την εξουσία που ασκεί. Κάθε άτομο αντιμετώπισε τις δικές του πράξεις και όχι την ταυτότητα εκείνων που μοιράζονται μαζί του ένα διαβατήριο, μια θρησκεία ή ένα σύνορο.
Οι πελαργοί, ωστόσο, δεν θα κάνουν καμία από αυτές τις ερωτήσεις.
Αυτό το φθινόπωρο, όπως και το προηγούμενο, απλώς θα πετάξουν πάνω από ό,τι έχει απομείνει από τη γη και θα συνεχίσουν το ταξίδι τους προς μέρη όπου είναι ακόμα δυνατό να προσγειωθούν.
Οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά που ζουν από κάτω δεν έχουν διάδρομο προς τα νότια.
Και ίσως εκεί καταλήγουν όλα.
Όχι στο ερώτημα ποιος είσαι.
Αλλά σε αυτό του να γνωρίζεις τι είσαι ακόμα διατεθειμένος να κάνεις, τώρα που τα γεγονότα έχουν συσσωρευτεί σε αυτό το βαθμό και ο κόσμος συνεχίζει να περιμένει να δει αν, μια μέρα, αυτή η συσσώρευση θα έχει τελικά κάποια συνέπεια.
222%20(3)%20(3).jpg)
%20(1)%20(1).png)
.png)
%20(2)%20(1)%20(1).png)
0 comments: