Καθώς η προπαγανδιστική εκστρατεία γύρω από το Στενό του Ορμούζ χάνει την ορμή της, δεν είναι η νίκη που διαφαίνεται, αλλά μια γενική πυρκαγιά.
Οδεύουμε προς περισσότερο πόλεμο . Ο Τραμπ θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να είχε κηρύξει τη νίκη του και απλώς να αποσυρθεί από το Ιράν, αλλά αυτό θα τον έκανε να μοιάζει με «ηττημένο» (μια προοπτική που δεν μπορεί να ανεχθεί). Από την άλλη πλευρά, όμως, βρίσκεται —για τον έναν ή τον άλλο λόγο— υπό την αιγίδα του Νετανιάχου και του Ισραήλ.
Τον Αύγουστο του 2024, ο Τάκερ Κάρλσον απευθύνθηκε ευθέως στον Τραμπ: «Δεν θα κερδίσεις αυτόν τον πόλεμο [εναντίον του Ιράν]. Θα τον χάσεις και θα καταστρέψει την προεδρία σου. Επιπλέον, ο Νετανιάχου και η τάξη των σιωνιστών δωρητών δεν σε συμπαθούν. Σε μισούν » . «Το ξέρω», ήταν η μόνη απάντηση του Τραμπ. Αυτό συνέβη τότε.
Στην ομιλία του στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, ο Τραμπ δήλωσε ότι το Ιράν πρέπει είτε να συνθηκολογήσει μετά τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ —μετά τις οποίες απείλησε να εκδώσει το τελεσίγραφό του— είτε θα πρέπει στη συνέχεια να αποφασίσει αν θα «εξολοθρεύσει γρήγορα» το Ιράν. Όλοι όσοι άκουσαν αυτά τα σχόλια τα ερμήνευσαν ως απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων. Και πράγματι, έκτοτε, ο Τραμπ έχει επανειλημμένα επιστρέψει σε αυτήν την απειλή εξόντωσης, χρησιμοποιώντας διάφορα συνώνυμα —τονίζοντας πάντα, μαζί με τους στενούς συνεργάτες του, την επαναλαμβανόμενη απαίτηση ότι το Ιράν δεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ, να κατέχει πυρηνικά όπλα.
Εν τω μεταξύ, ο Νετανιάχου ισχυρίζεται ότι το Ισραήλ έχει νέες πληροφορίες που δείχνουν ότι το Ιράν λαμβάνει συγκεκριμένα μέτρα για την απόκτηση πυρηνικών όπλων (αν και κύκλοι ασφαλείας και άμυνας στο Ισραήλ λένε ότι δεν υπάρχουν τέτοια στοιχεία ). «Προσπαθούν να αναπτύξουν πυρηνικά όπλα και τα μέσα για να τα εκτοξεύσουν σε οποιαδήποτε πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες», επανέλαβε ο Νετανιάχου στο CBS αυτή την εβδομάδα.
Η ουσία του προβλήματος έγκειται στο γεγονός ότι ο Τραμπ επιθυμεί μια νίκη επί του Ιράν, αλλά καμία θαυματουργή στρατιωτική λύση δεν του επιτρέπει να την επιτύχει. Η πολεμική ρητορική των προ-μεσοπρόθεσμων εκλογών έχει επομένως μετατοπιστεί για να τονίσει ότι η κυριαρχία του Ιράν στο Στενό του Ορμούζ έχει σπάσει ( το Bloomberg «επιβεβαιώνει» ότι έχουμε πράγματι επιστρέψει σε σχεδόν προπολεμικά επίπεδα ροών πετρελαίου προς τη Μέση Ανατολή) και ότι ο αμερικανικός οικονομικός αποκλεισμός θα οδηγήσει το Ιράν σε χρεοκοπία μέσα σε δύο εβδομάδες - αυτό ισχυρίζεται ο υπουργός Οικονομικών Μπέσεντ.
Στις αρχές της εβδομάδας, ξεκίνησε μια ευρείας κλίμακας προπαγανδιστική εκστρατεία για να πειστεί το κοινό ότι το Στενό του Ορμούζ είναι πρακτικά ανοιχτό. Όπως γράφει ο Philip Pilkington :
«"Άνοιγμα στο 80%": αυτό ήταν το επιχείρημα που πρόβαλε ο Χαβιέ Μπλας του Bloomberg... [Έμοιαζε] με την τελευταία καμπάνια των μέσων ενημέρωσης σχετικά με την υπερπροσφορά πετρελαίου: το βαρέλι διαπραγματεύεται σχεδόν στα 100 δολάρια, ή και περισσότερο, ενώ η ροή μέσω του στενού έχει επιστρέψει περίπου στα προπολεμικά επίπεδά της. Ας το ονομάσουμε "Πετρελαϊκή Αύξηση 2.0"».
Ο Πίλκινγκτον εξηγεί πώς διεξήγαγε μια εκτεταμένη έρευνα για να προσδιορίσει από πού προήλθε «η αφήγηση για την αφθονία του πετρελαίου 2.0» —
«Έθεσα μια σειρά από ουσιώδη ερωτήματα. Ποια είναι η πηγή των δεδομένων;... Πώς έχουν ερμηνευτεί; Πώς συγκρίνονται με επαληθεύσιμα γεγονότα; Τι μας λέει η αντίδραση της αγοράς συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης πετρελαίου - η οποία αποτελείται από μερικούς από τους καλύτερα ενημερωμένους αναλυτές πετρελαίου στον πλανήτη - και της κυβέρνησης των ΗΠΑ για την αξιοπιστία της έκθεσης;... Το κεντρικό επιχείρημα είναι ότι οι μεταφορείς βρήκαν έναν διακριτικό τρόπο να μεταφέρουν πετρέλαιο μέσω του Στενού του Ορμούζ... Η κύρια πηγή ήταν η Kpler, η εξαιρετικά αξιόπιστη εταιρεία αναλύσεων... που συχνά αναφέρεται ως το «Bloomberg των φυσικών αγορών » .
«Το γράφημα του Kpler δείχνει ότι, από τις αρχές Σεπτεμβρίου, τεράστιες ποσότητες πετρελαίου διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ... [Αυτό] φαινόταν περίεργο... Όταν εξετάζετε τις πηγές δεδομένων και τη μεθοδολογία του Kpler, βρίσκετε βάσιμους λόγους ανησυχίας. Κανονικά, τα δεδομένα του Kpler φαίνονται αξιόπιστα... Ωστόσο, ο ίδιος ο Kpler παραδέχεται ότι είναι αδύνατο να εφαρμοστούν [οι συνήθεις διαδικασίες επαλήθευσης] σε πλοία... που επιχειρούν να μεταφέρουν διακριτικά πετρέλαιο. Αντ' αυτού, [ο Kpler] ισχυρίζεται ότι χρησιμοποιεί δορυφορικές εικόνες για να καταμετρήσει τα πλοία που διέρχονται από το στενό». Οι δορυφορικές εικόνες υψηλής ανάλυσης ενεργών ζωνών συγκρούσεων είναι ένα ιδιαίτερα περιζήτητο γεωπολιτικό αγαθό... [Ωστόσο], όταν το διερεύνησα αυτό, ανακάλυψα ότι ο Kpler δεν προσδιορίζει την πηγή αυτών των εικόνων... Ανώτερα στελέχη της εταιρείας [δήλωσαν επίσης] ότι χρησιμοποιούν αυτές τις εικόνες για την ανίχνευση φανταστικών στόλων «όταν επιτρέπεται»... γεγονός που υποδηλώνει ότι δεν έχουν πλήρη έλεγχο των παρεχόμενων δεδομένων...».
Ο Pilkington πιστεύει, ωστόσο, ότι αυτή η νέα εκστρατεία πολεμικής προπαγάνδας φαίνεται πολύ λιγότερο αποτελεσματική — «Η αφήγηση περί υπερπληθωρισμού πετρελαίου 2.0 απλά δεν είχε τον ίδιο αντίκτυπο με την πρώτη εκδοχή ». Σημειώνει ότι τον Ιούλιο, όταν κορυφαίοι σχολιαστές ενίσχυσαν την αφήγηση περί «υπερπληθωρισμού πετρελαίου», οι τιμές του πετρελαίου μειώθηκαν κατά 30 δολάρια το βαρέλι. Αυτή τη φορά, μειώθηκαν μόνο κατά 10 δολάρια το βαρέλι. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο σκεπτικισμός ήταν πολύ μεγαλύτερος μεταξύ των καλά ενημερωμένων. Δεδομένων των συντριπτικών στοιχείων για τις σχεδόν καθημερινές επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη του Ιράν εναντίον πλοίων που παραβιάζουν τους ιρανικούς κανονισμούς, τόσο στο Στενό του Ορμούζ όσο και σε ολόκληρο τον Κόλπο, αυτό δεν προκαλεί έκπληξη.
Ο πόλεμος προπαγάνδας είναι, σε κάθε περίπτωση, περισσότερο ένα συστατικό των «πολέμων των ενδιάμεσων εκλογών» παρά του πολέμου κατά του Ιράν, τον οποίο ο Τραμπ επικεντρώθηκε στο πυρηνικό ζήτημα. Το ζήτημα του ανοίγματος του Στενού του Ορμούζ στοχεύει να έχει ψυχολογικό αντίκτυπο στις ανησυχίες των Αμερικανών ψηφοφόρων σχετικά με τις τιμές του ντίζελ και τον πληθωρισμό ενόψει των εκλογών.
Ο Τραμπ δήλωσε ρητά ότι θα επιτεθεί στο Ιράν μετά τις ενδιάμεσες εκλογές, εάν η χώρα δεν συνθηκολογούσε. Αλλά σε αυτό το πλαίσιο, το ίδιο το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών γίνεται σημείο διαμάχης: εάν ο Τραμπ τα πάει καλύτερα από το αναμενόμενο, είναι πιθανό να θεωρήσει αυτό το αποτέλεσμα ως υποστήριξη για τη σκληρή στάση του απέναντι στο Ιράν. Αλλά εάν ο Τραμπ τα πάει χειρότερα - δηλαδή, εάν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα χάσει τόσο τη Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και τη Γερουσία - μήπως δεν θα αποφασίσει τότε να «διπλασιάσει τις προσπάθειές του» ούτως ή άλλως;
Διπλασιάζοντας την πυρηνική ενέργεια για ποιο σκοπό; Είναι απίθανο μια νέα εκστρατεία βομβαρδισμών, βασισμένη στην αρχική φάση του πολέμου, να οδηγήσει στην παράδοση του Ιράν. Αλλά η χρήση πυρηνικών όπλων πλήττει την καρδιά των ευαισθησιών και εγείρει ηθικά ερωτήματα - παρ 'όλα αυτά, ο Colby Elbridge, Υφυπουργός Άμυνας, εργάζεται για την τροποποίηση των πρωτοκόλλων των ΗΠΑ σχετικά με τη «χρήση πυρηνικών όπλων» ώστε να επιτρέπεται η χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων ως «ενδιάμεση λύση» πριν από το «μεγάλο χτύπημα » .
Ένας τρόπος για να παρακαμφθεί αυτή η ευαισθησία του κοινού θα ήταν το Ισραήλ να είναι η πρώτη εμπόλεμη χώρα που θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εναντίον ιρανικών στόχων — πιθανότατα εκτοξευόμενα από υποβρύχια που παρέχονται από τη Γερμανία. Ωστόσο, ακόμη και αν εκτοξευτούν από υποβρύχια ισραηλινοί πύραυλοι Tomahawk με πυρηνικές κεφαλές, τα υποβρύχια — τα οποία θα πρέπει να αναδυθούν για την εκτόξευση — ενδέχεται να εκθέσουν τα πλοία και τους πυραύλους σε ένα προληπτικό ιρανικό χτύπημα. Αναμφίβολα, οι δορυφόροι παρακολουθούν την κατάσταση.
Και τι γίνεται με το Ιράν; Γιατί να περιμένει το Ιράν μέχρι το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες να είναι πλήρως προετοιμασμένες για κλιμάκωση μετά τις ενδιάμεσες εκλογές; Μήπως το Ιράν περιμένει με την ελπίδα ότι αυτές οι εκλογές θα επιφέρουν μια πολιτική αλλαγή παραδείγματος στις Ηνωμένες Πολιτείες; Ή μήπως θα μπορούσε το Ιράν να προλάβει τα αμερικανικά και ισραηλινά σχέδια επίθεσης;
Σε περίπτωση που συμβεί αυτή η επόμενη φάση του πολέμου — η οποία τώρα φαίνεται αναπόφευκτη — θα επεκταθεί ευρύτερα και βαθύτερα από τα τελευταία επεισόδια της σύγκρουσης, αλλάζοντας τόσο την πολιτική γεωγραφία της Μέσης Ανατολής όσο και, πιθανώς, τη θέση της Ρωσίας και της Κίνας έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών.
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: