Ο διαχρονικός αγώνας των εθνών για την απόκτηση ισχύος καθορίζει τις εξελίξεις σε όλες τις εκφάνσεις ζωής.
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ
Τα μεγάλα γεωπολιτικά γεγονότα ανέκαθεν αποδεικνύουν την διαχρονικότητα του Θουκυδίδη και τα ανεκτίμητα γεωπολιτικά διδάγματα του στρατηγού-ιστορικού. Ένα από αυτά που μας δίδαξε ήταν οι Διονυσιακές εκφάνσεις του αρχαίου Αθηναϊκού imperium.
Τα αρχαία χρόνια μεταξύ άλλων έλαβαν χώρα φοβεροί εμφύλιοι πόλεμοι τους οποίους πάντοτε υποκινούσε το Φοινικικό ιερατείο των Δελφών. Οι Δελφοί ήταν το μεγαλύτερο μαντείο της αρχαιότητας. Εκεί όλοι οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου όπως οι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι, οι Φρύγες, οι Λυδοι και οι Πέρσες, αναζητούσαν την πρόβλεψη των Φοινικικών ιερατείων για πάσης φύσεως ζητήματα. Όλοι οι αξιωματούχοι και οι θεσμικοί παράγοντες της Ανατολής κατέφευγαν στην θεϊκή ετυμηγορία. Μέσα από τους αιματηρούς εμφύλιους πολέμους και την Δελφική Αμφικτυονία, το Φοινικικό μαντείο υπήρξε παγκόσμιο πνευματικό, πολιτικό, οικονομικό και γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό κέντρο κατά τους αρχαίους αιώνες. Εκείνη την εποχή το μαντείο υπήρξε η ανώτατη πολιτική-στρατιωτική και οικονομική εξουσία των εθνών της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας καθόριζαν τις τύχες των κρατών της ανατολής.
Εκείνοι αποφάσιζαν για την οικονομία, την πολιτική, τους πολέμους και τις κοινωνικές εξελίξεις. Δεν είναι σχήμα λόγου είτε υπερβολή καθώς το μαντείο αποτελούσε το διεθνές νομισματικό ταμείο του αρχαίου κόσμου !!! Πολλές Ελληνικές πόλεις κράτη καθώς και ξένα, διατηρούσαν στους Δελφούς θησαυροφυλάκια για την φύλαξη των προσφορών και των πολύτιμων αντικειμένων τους. Κανένας πόλεμος, καμία πολιτική-οικονομική, κοινωνική και πνευματική δραστηριότητα δεν γινόταν χωρίς την έγκριση του μαντείου. Οι Δελφοί απέκτησαν τεράστια δύναμη μέσα από τους πολέμους που υποκίνησαν και την ομοσπονδιακή ένωση δώδεκα φυλών Στερεάς και Θεσσαλίας (Δελφική Αμφικτυονία). Όλοι οι "ιεροί" πόλεμοι προκλήθηκαν από τους ιερείς-θεουργούς του Φοίβου και του Savaziou.
Η πολιτική σημασία των Δελφών ήταν τεράστια καθώς υποκινούσαν όλους τους πολέμους που έλαβαν χώρα κατά την αρχαιότητα. Ενδεικτικό ήταν ότι ο δεύτερος Ιερός πόλεμος, έγινε για τον έλεγχο του μαντείου-χρυσωρυχείου πάντα. Οι Αθηναίοι με παρότρυνση του Δελφικού ιερατείου βοήθησαν τους Φωκείς να εντάξουν το ιερό στην ομοσπονδία τους, προκαλώντας την οργή των Σπαρτιατών, οι οποίοι επανέφεραν προσωρινά τους Δελφούς στην πρότερη κατάστασή τους, αλλά οι Αθηναίοι αντεπιτέθηκαν και η πόλη αποδόθηκε τελικά στους Φωκείς. Μέχρι τον τρίτο Ιερό Πόλεμο όλα αυτά όταν με παρέμβαση του Φιλίππου οι Δελφοί επέστρεψαν στη Δελφική Αμφικτυονία, η οποία ελεγχόταν ωστόσο πια από τους πανίσχυρους Μακεδόνες. Ένας Δ’ Ιερός Πόλεμος θα ξεσπούσε λίγο αργότερα, καθώς το μαντείο παραήταν πλούσιο και σημαντικό για να μένει ανεξάρτητο.
Κατά την εποχή των Περσικών πολέμων το Φοινικικό μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών και καλούσαν τους Έλληνες μέσω ψεύτικων χρησμών να μην πολεμήσουν. Ο σκοτεινός Διονυσιακός πολιτισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία Διονυσιακή θρησκεία, κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα, με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.
Οι Φοίνικες ίδρυσαν το μαντείο των Δελφών. Από την Θήβα και τους Δελφούς προερχόταν όλα τα δεινά του Ελληνικού έθνους. Στην μυθολογία-ιστορία, αναφέρονται πολλοί χρησμοί του Φοινικικού μαντείου, για χιλιάδες-φοβερές θυσίες, στους «θεούς»-δαίμονες, της αρχαίας θρησκείας. Αμέτρητα ήταν τα αθώα θύματα, κυρίως αγνοί νέοι. Τα άτυχα παιδιά, θυσιάστηκαν από τους αιμοσταγείς-αλλοδαπούς ιερείς του παγανισμού, με εντολή του Δελφικού ιερού. Ο σκοτεινός παγανισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία θρησκεία κατέστρεψε τον Ελληνισμό και παράλληλα κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.
Οι Φοινικικές ορδές κατέκτησαν τους Έλληνες με άγριες σφαγές και οργανωμένες γενοκτονίες. Απέσπασαν τις περιουσίες των αρχαίων Ελλήνων και τους έκαναν είλωτες όπως στην Σπάρτη. Τους επέβαλαν την θρησκεία τους, το δωδεκάθεο και χρησιμοποίησαν ακόμη και τα ιερά για την νέα θρησκεία. Μέσα από τις πολεμικές, γεωπολιτικές δραστηριότητες τους, τα έθνη-κράτη καθορίζουν τον μέλλον της ανθρωπότητας. Τα ελεύθερα κράτη επιδιώκουν συνεχώς να βελτιώσουν την στρατιωτική-πολιτική και οικονομική δύναμη καθότι αυτό είναι το μοναδικό εχέγγυο ασφαλείας-επιβίωσης. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας με πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών. Εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι.
Από τα αρχαία χρόνια τα έθνη όρισαν κανόνες ηθικής και νομικής δεοντολογίας, όμως ανέκαθεν τα ιερατεία είχαν έναν ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας την αδίστακτη εξουσία τους στους λαούς με καταστροφικές συνέπειες. (Εμφύλιοι πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα και οι τέσσερις Σταυροφορίες). Οι πολεμικές αντιπαραθέσεις στο όνομα των θεών γινόταν στην πραγματικότητα για να αποκτούν οι αχριερείς των θρησκειών εξουσία-δύναμη και πλούτο. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες πολεμούσαν για την πίστη, την πατρίδα, την ελευθερία, την περιουσία, και την ζωή. Το περί δικαίου αίσθημα το οποίο επικαλούνταν τα ιερατεία έκανε λιγότερο ειδεχθής και αποκρουστικές τις πολεμικές διαμάχες.
Στην δίκη της Νυρεμβέργης εισήχθη το αξίωμα σχετικά με τους επιθετικούς πολέμους. Οι επιθετικοί πόλεμοι αποτελούν έγκλημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών επιτρέπει τους αμυντικούς πολέμους και για αυτό δίνει το δικαίωμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας να επιβάλλει στρατιωτικές κυρώσεις για την διατήρηση της ειρήνης. Τα επιχειρήματα περί δίκαιου πολέμου διδάσκονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την Ορθοδοξία. Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή. Τo πώς ορίζεται η έννοια του δικαίου διαφέρει ανάλογα με τις θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πεποιθήσεις ενός έθνους, στα πλαίσια μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου.
Επίσης δύο αντικρουόμενες εκδοχές για τα αίτια του πολέμου, είναι λογικό να παρουσιασθούν ως δίκαιες με αξιόπιστα επιχειρήματα επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Οι πόλεμοι αποδοκιμαζόταν εν μέρη στην αρχαία Ελλάδα, εν τούτοις η νομιμότητα τους δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Oι αρχαίες Ελληνικές πόλεις έδιναν μεγάλη βαρύτητα στις αιτίες για την προσφυγή σε πόλεμο. "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους."
Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn.,Berlin: Weidmann, 1951: 150-182). (1) Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τα θαύματα, τις διδασκαλίες και την Ανάσταση του Χριστού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα.
Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος. Μερικούς αιώνες αργότερα ο υποστράτηγος των ΗΠΑ Smedley Butler στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έγραψε ότι ο πόλεμος είναι μια απάτη. Σύμφωνα με τον Αμερικανό υποστράτηγο Butler στους πολέμους μόνο μια μικρή ομάδα μυημένων είναι ενημερωμένοι για την πραγματικότητα. Οι πόλεμοι είναι μια πραγματική απάτη που οργανώνεται προς όφελος ενός μικρού αριθμού ατόμων που ελέγχουν την εξουσία. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι πραγματοποιούνται σε βάρος των λαών και παράλληλα δίνουν το δικαίωμα σε έναν μικρό αριθμό να αυξήσει την περιουσία του.
Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών. Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα.
Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4).Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο για να τιμωρήσουν-πλήξουν και να απομακρύνουν από την εξουσία της Αθηναϊκής πολιτείας τον Περικλή και τους σοφούς φίλους του Αναξαγόρα, Ιπποκράτη, Ηρόδοτο, Φειδία οι οποίοι αμφισβητούσαν την ύπαρξη των Ολύμπιων Θεών και με τις διδασκαλίες τους αποδομούσαν την ξενόφερτη θρησκεία από την Αίγυπτο.
Ενδεικτικά αναφέρει ο Ευριπίδης : " Αν οι θεοί κάνουν αισχρές πράξεις δεν είναι θεοί¨ (Martin Nilson, "Η ιστορία της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας", σελίδα 287). Είναι γνωστό σε όλους ότι οι Ολύμπιοι δαίμονες διακατεχόταν από τις πιο ανώμαλες και παρά φύσιν σεξουαλικές επιθυμίες. Η Επιρροή του Αναξαγόρα, του Ιπποκράτη και των άλλων σοφών-φίλων του Περικλή στους Αθηναίους πολίτες ήταν πολύ μεγάλη και η Ολύμπια θρησκεία κινδύνευε με κατάρρευση. Για αυτό οι σατανικοί ιερείς υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, με στόχο την ανατροπή του Περικλή, την απομάκρυνση των "άθεων" φίλων του και τον περιορισμό της Ελληνικής φιλοσοφίας που άνθιζε στην Αθήνα.
Στον αντίποδα στην Σπάρτη εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τόσο υψηλό φιλοσοφικό επίπεδο. Οι Μεσσηνιακοί πόλεμοι που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο, είχαν θρησκευτικό-πνευματικό κίνητρο. Εκεί έγιναν τρομερές ανθρωποθυσίες, όπως στα εκατομφόνια, από τους Σπαρτιάτες και τους Μεσσήνιους. Ακόμη γινόταν αμέτρητες θυσίες αιχμαλώτων στον Δία. Όμως μετά από τριακόσια χρόνια αγρίων πολέμων, απίστευτης γενοκτονίας, οι Σπαρτιάτες επικράτησαν και έκαναν τους Μεσσήνιους είλωτες. Το 660 π.Χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό τον τύραννο Κύψελο, έσφαξαν τους Κερκυραίους.
Η «Παγίδα» του Θουκυδίδη είναι μια γεωπολιτική έννοια διεθνών σχέσεων που προέρχεται από το βιβλίο σχετικά με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Εκεί ο Έλληνας στρατηγός-ιστορικός περιγράφει την σύγκρουση μεταξύ της Σπάρτης που ήταν η κυρίαρχη δύναμη και της Αθήνα που ήταν η αναδυόμενη δύναμη. Η Σπάρτη οδηγείται στον πόλεμο από φόβους για την άνοδο του αντιπάλου της. Αυτό συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα με την άνοδο της Κίνας και της Ρωσίας. Τον όρο «παγίδα του Θουκυδίδη» επινόησε ο Graham T. Allison στο βιβλίο του Προορισμένοι για πόλεμο. Στο βιβλίο αυτό αναρωτιέται εάν είναι σε θέση ΗΠΑ και Κίνα να αποφύγουν την παγίδα του Θουκυδίδη. Στο βιβλίο του περιγράψει την ερμηνεία του μεγάλου ιστορικού για τα αίτια του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Το επιστημονικό-γεωπολιτικό δόγμα υποστηρίζει ότι όταν μια ισχυρή κυρίαρχη δύναμη αντιλαμβάνεται την άνοδο μιας άλλης που απειλεί να την επισκιάσει, τότε εξαναγκάζεται σε πολεμική σύγκρουση μαζί της. Η συνέλευση των πολιτών της Σπάρτης αποφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο στην Αθήνα, αντίθετα προς την εισήγηση του βασιλιά Αρχίδαμου. Αντίθετα με ότι πιστεύεται η Σπάρτη ήταν ένα καθεστώς άμεσης δημοκρατίας με εξισορροπητικά όργανα, όπως τους δύο βασιλείς, την γερουσία, τους εφόρους κ.λπ.). Μάλιστα η Απέλλα επέβαλε στον διαφωνούντα βασιλιά την αρχιστρατηγία σε έναν πόλεμο που αυτός δεν ήθελε.
Η απόφαση της Απέλλας οφειλόταν στην πεποίθηση ότι η Αθήνα ισχυροποιείτο συνεχώς και πολύ σύντομα η Σπάρτη θα ήταν μία πόλη περικυκλωμένη από μία αχανή Αθηναϊκή επικράτεια και δεν θα ήταν πλέον σε θέση να αντιδράσει. Για τους Αρχαίους Έλληνες η ισορροπία μεταξύ των πόλεων-κρατών ήταν πολύ σημαντική.
Η συνεχής αύξηση της Αθηναϊκής ισχύος οδηγούσε σε ολική ανατροπή αυτής της ισορροπίας. Για αυτό η Σπάρτη αποφάσισε να αρχίσει προληπτικό πόλεμο. Αθήνα και Σπάρτη αποδύθηκαν σε λυσσαλέο αγώνα αλληλοεξόντωσης μέχρις εσχάτων, με αποτέλεσμα την αμοιβαία αποδυνάμωσή τους, μετά μία βραχεία ηγεμονία της Σπάρτης και μία μεταβατική ηγεμονία της Θήβας και τελικώς την σαρωτική επέλαση του Φιλίππου της Μακεδονίας. Αυτό ήταν και το τέλος του αρχαίου Ελληνικού κόσμου. Εν τούτοις οι σωστές επιστημονικές ορολογίες είναι οι παγίδες των Δελφών, η παγίδα του Φοινικικού μαντείου των Δελφών. Ο ίδιος ο Θουκυδίδης καταδεικνύει τους Φοίνικες-Ιουδαίους των Δελφών ως υποκινητές των πολέμων στην αρχαία Ελλάδα.
Οι Δελφοί ήταν ο ισχυρότερος θεσμός που καθόρισε της πολιτικές-στρατιωτικές, οικονομικές και θρησκευτικές εξελίξεις στην αρχαία Ελλάδα. Για αυτό ο Θουκυδίδης ήταν πάντοτε επικριτικός σχετικά με το Φοινικικό μαντείο των Δελφών και την γεωπολιτική του επίδραση εις βάρος του Ελληνισμού κατά την αρχαιότητα. Ο μεγάλος ιστορικός κάνει αναφορές ότι οι σκοτεινοί Φοίνικες-ιερείς επηρέασαν αποφάσεις και έδωσαν κατευθύνσεις. Ο στρατηγός-ιστορικός θεωρούσε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών αναξιόπιστο θεσμικό όργανο καθώς παραποιούσε τους χρησμούς κατά το δοκούν. Επίσης με βάση την γεωπολιτική ορολογία που έδωσε ο Graham T. Allison δεν έχουμε μόνο μια "παγίδα" καθώς υπάρχει και η περίπτωση των αρχαίων Αθηναίων με τους Μήλιους.
ΔΑΣΚΑΛΕ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΣ.
Τις αξίες που εφάρμοσαν οι αρχαίοι Αθηναίοι στην δική τους πόλη-κράτος για να αποφύγουν τα δεσμά της δουλείας και της εκμετάλλευσης, τις απέρριπταν ως επίκληση των αντιπάλων. Επιπροσθέτως ήταν εντελώς αντίθετοι στους νόμους του Μέγα Αριστοκλή περί δικαίου και ηθικής. Η Μήλος ήταν αποικία των Λακεδαιμονίων και στην αρχή του πολέμου κράτησε ουδετερότητα Ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Εν τούτοις οι Αθηναίοι δεν αναγνώριζαν την ανεξαρτησία του νησιού. Αυτό αποτελούσε μειονέκτημα για την Αθηναϊκή συμμαχία και είχε αμαυρώσει ο κύρος των Αθηναίων στις άλλες πόλεις-κράτη. Η αυτοδιάθεση των Μήλιων δημιουργούσε τριγμούς και ρωγμές στην εξουσία των Αθηνών.
Οι απεσταλμένοι της Αθήνας στην Μήλο διαπραγματεύτηκαν σε κλειστό κύκλο με τους ηγέτες του νησιού. Οι Αθηναίοι με ηγεμονικό-Διονυσιακό ύφος υπογραμμίζουν ότι στα πλαίσια του πολιτισμού και της Δημοκρατίας, οι Μήλιοι έχουν το δικαίωμα να διαφωνήσουν. Τότε οι άρχοντες της Μήλου απάντησαν ότι οι Αθηναϊκές δυνάμεις που απειλούν το νησί καταργούν κάθε δημοκρατική έννοια διαλόγου, διότι είναι υπό την απειλή των όπλων. Με την στρατιωτική ισχύ επιβάλουν οι Αθηναίοι τους όρους των διαπραγματεύσεων. Δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή για την Μήλο, εκτός από την υποταγή στην Αθήνα. Στο επιχείρημα των Μήλιων ότι θα φαίνονταν άνανδροι αν παραδοθούν χωρίς να πολεμήσουν, οι επιικεφαλείς των Αθηναίων απάντησαν ότι αν πάρετε συνετές αποφάσεις δεν θεωρείστε ριψάσπιιδες. Γιατί δεν αγωνίζεστε ενάντιά με ίσους όρους, διότι αντιμετωπίζετε μια ανώτερη στρατιωτικά δύναμη. Τα αδύναμα έθνη-κράτη πρέπει πάντοτε να υποτάσσονται στα ισχυρά. Εν τούτοις οι αρχαίοι Αθηναίοι δεν υποτάχτηκαν στους Σπαρτιάτες και στους Πέρσες. Συνεπώς τα επιχειρήματα τους είναι διάτρητα.
Η λογική και το μέτρον Άριστον επιβάλλει την αποφυγή της καταστροφής. Σύμφωνα με τους Αθηναίους η γενναιότητα δεν είναι συνετή. Το παράτολμο συνδέεται με το συναίσθημα. Η λογική συνδέεται με την ψυχρότητα. Αν οι κάτοικοι της Μήλου αποδεχτούν την υποταγή και πληρώνουν το φόρο υποτέλειας που ζητούν οι Αθηναίοι, θα μετατραπούν σε θλιβερά ανδράποδα χωρίς ελευθερία-αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και καλές συνθήκες διαβίωσης. Όμως οι κάτοικοι της Μήλου επέλεξαν τον πόλεμο, γιατί οι Αθηναίοι δεν τους άφησαν κανένα περιθώριο. Γιατί επιχείρησαν να τους εκμηδενίσουν. Η Ελευθερία και η Αξιοπρέπεια είναι οι δύο μεγαλύτερες πανανθρώπινες αξίες τις οποίες δημιούργησαν και τις δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί σε όλη την ανθρωπότητα. Εν τούτοις το σημαντικότερο όλων ήταν ότι δεν ήταν θεωρητικοί διδάσκαλοι των δύο υπέρτατων αξιών. Τις δύο μέγιστες πανανθρώπινες αξίες, τις δίδαξαν πολεμώντας χάνοντας τις ζωές τους και τραυματιζόμενοι στα πεδία των μαχών. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι τα ιερότερα και σημαντικότερα αγαθά της Αριστόκλειας παιδείας. Απαιτούνται σκληροί αγώνες και αιματηροί ενίοτε για να διατηρηθούν αυτές οι δύο υπέρτατες αρχές από τα έθνη.
Διαχρονικά υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν επιθυμούν να ζούνε χωρίς ελευθερία-αξιοπρέπειά. Κατά την διάρκεια των εχθροπραξιών υπήρξαν προδότες ανάμεσα στους Μήλιους, για αυτό εξαναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν με τους Αθηναίους. Ο μοναδικός όρος που ζήτησαν οι νησιώτες ήταν να αποφασίζουν εκείνοι για τις ζωές τους. Όμως οι κατακτητές Αθηναίοι σκότωσαν όσους ενήλικους Μήλιους έπιασαν και έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Εγκαταστάθηκαν στο νησί και αργότερα, έφεραν πεντακοσίους αποίκους. Ο Θουκυδίδης στον περίφημο διάλογό του με τους ΜήλIους αφηγείται τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας και Μήλου. Εφόσον η Αθήνα είναι η πιο δυνατή, η Μήλος υποχρεούται να υποκύψει για να αποφύγει τα χειρότερα. Η δύναμη της πειθούς και το στρατιωτικό οπλοστάσιο έπεισαν μερικούς Μήλιους ότι ήταν καλύτερο να συνεννοηθούν με τον επιτιθέμενο και να προδώσουν, με στόχο να διαπραγματευτούν μια θέση στη νικήτρια πλευρά.
Το να κερδίζεις χωρίς να πολεμάς αποτελεί πάγια τακτική στα πλαίσια του υβριδικού και συμβατικού πολέμου. Η δημιουργία πανικού στον αντίπαλο με στόχο την αποτροπή οποιαδήποτε αντιστάσεως καθώς ο τρομοκρατημένος αντίπαλος είναι πεπεισμένος ότι είναι καλύτερα να υποταχτεί. Αυτό που μας διδάσκουν τα έργα του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντα, είναι ότι η δύναμη και η πολιτιστική ανωτερότητα αποτελούν τα κυρίαρχα στοιχεία στις πολεμικές αναμετρήσεις, στην πολιτική, την οικονομία, τον αθλητισμό και την κοινωνία. Στον Πελοποννησιακό πόλεμο δεν επεμβαίνουν οι θεοί, αλλά πρωταγωνιστούν οι Περικλής, Θουκυδίδης, Αλκιβιάδης, Νικίας για τους Αθηναίους. Βρασίδας, Λύσανδρος για τους Σπαρτιάτες. Από αυτούς τους άνδρες εξαρτάται η νίκη. Από την παιδεία, τις ικανότητες και την ανδρεία τους
Οι ενάρετοι άνθρωποι είναι δυνατοί και είναι σε θέση να αντιστέκονται στους πειρασμούς, στις αδυναμίες, στους θρήνους και δεν αφήνουν τον εαυτό τους να εκτραπεί από το δρόμο τους. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Δέκα Χιλιάδων, οι Έλληνες ηγέτες συνελήφθησαν και σκοτώθηκαν από τους Πέρσες. Για αυτό ο Ξενοφών βρίσκεται μόνος και αναγκασμένος να οδηγήσει τους επιζώντες έξω από αυτή την Περσία. Οι ηγέτες στρατιωτικοί-πολιτικοί πρέπει να είναι πρώτα από όλα ισχυροί άνδρες, ενάρετοι άνθρωποι. Η αδυναμία και η διονυσιακή κουλτούρα. δημιουργούν παρακμιακές καταστάσεις και ανθρώπους αδύναμους να αντισταθούν. Δύναμη δεν είναι μόνον η γενναιότητα στα πεδία των μαχών.
Οι δυνατοί ηγέτες-άνθρωποι ξέρει να προστατεύουν τους στρατιώτες και το έθνος τους (Θησέας, Pallida Mors Saracenorum, Moναδικό Φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία- Μέγας Βασίλειος). Οι μεγάλοι βασιλείς ξεκουράζουν-προστατεύουν και συμμερίζονται τις κακουχίες των στρατιωτών τους. Επίσης οι σωστοί ηγέτες συζητούν με τους στρατιώτες τους, για τα προβλήματα που τους απασχολούν και ότι άλλο τους επιβαρύνει όπως έκανε ο Μέγας Ηράκλειος, ο Κορυφαίος Στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία. Πρώτος διδάξας περί πολιτείας-πολιτικών ήταν ο ύπατος των Φιλοσόφων ο Μέγας Αριστοκλής. Ο μεγάλος ήρωας Θησέας, ο δημιουργός του Παγκρατίου αθλήματος, ήταν ο πρώτος Έλληνας βασιλιάς παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε ότι οι βασιλείς επωμίζονται τα περισσότερα βάρη από όλους τους άλλους, ενώ τους καρπούς των προσπαθειών τους, πάντοτε τους μοιράζονται με όλους τους πολίτες.
Ακόμη ο Θησέας δίδαξε ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, καθημερινά τις περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο στρατιώτη, βάζει την ζωή του σε κίνδυνο ο εκάστοτε Έλληνας Βασιλιάς. Για αυτό όλοι οι Έλληνες Βασιλείς, στρατηγοί κατά την αρχαία και μεσαιωνική εποχή, όπου οι πρόγονοι μας ήταν διοικητές της Ελληνικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έκαναν επιθέσεις, ολομόναχοι, ενάντια σε χιλιάδες αντιπάλους. Αυτό το έκαναν για να πάρουν θάρρος οι Έλληνες στρατιώτες για να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι υπέρ της Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους. Το ίδιο έκαναν και όλες οι επόμενες γενιές Ελλήνων στρατιωτικών μέχρι και την σύγχρονη Ελληνική ιστορία (1821-1940).
Τα μεγάλα γεωπολιτικά γεγονότα ανέκαθεν αποδεικνύουν την διαχρονικότητα του Θουκυδίδη και τα ανεκτίμητα γεωπολιτικά διδάγματα του στρατηγού-ιστορικού. Ένα από αυτά που μας δίδαξε ήταν οι Διονυσιακές εκφάνσεις του αρχαίου Αθηναϊκού imperium.
H αύξηση της Aθηναϊκής πολιτικής-στρατιωτικής ισχύος, προκαλεί τον φόβο των Σπαρτιατών, οδηγώντας τις δύο πόλεις σε πόλεμο. Σχετικά με τους πόλεμους αυτούς παρατηρούμε ότι σύμφωνα με τον Θουκυδίδη ήταν οι σημαντικότεροι, γιατί η διάρκειά τους υπήρξε μεγάλη και οι συμφορές που συνέβησαν στην διάρκειά τους δεν είχαν προηγούμενο. Όμοιες τους δεν είχαν συμβεί στην Ελλάδα. Διότι ποτέ άλλοτε δεν είχαν κυριευτεί και ερημωθεί τόσες πολλές πόλεις ανάμεσα στους εμπόλεμους Έλληνες Σπαριάτες και Αθηναίους. Ορισμένες από τις πόλεις άλλαξαν ακόμη και κατοίκους μετά την άλωσή τους !!! Επίσης πολλοί άνθρωποι εξορίστηκαν και θανατώθηκαν εξαιτίας αυτών των πολέμων.
Ο μεγάλος ιστορικός τονίζει σε όλο το μεγαλειώδες έργο του,τις αρνητικές όψεις του πολέμου με τις εξορίες, τις κτηνωδίες, τις βίαιες πολιτικές μεταβολές και τις εκτοπίσεις πληθυσμών, τις ασθένειες και την ανέχεια. Ο Θουκυδίδης μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει τίποτα το μεγαλειώδες στους πολέμους, εκτός από βία, αδικία, πόνο, θλίψη, βάσανα, πείνα, σκλαβιά, καταστροφή και θάνατο. Σημαντικές είναι οι αναφορές των Αθηναίων πρεσβευτών στην Σπάρτη, οι οποίοι δεν αρνούνται ότι ο αδύναμος πρέπει να υποτάσσεται στην ισχυρότερό κάτι το οποίο δίδαξαν με πολύ επίπονο τρόπο στους Μυτιληνιούς και στους Μήλιους.
Εν τούτοις λόγω της Σπαρτιατικής-στρατιωτικής ισχύος εμφανίζονται διαλλακτικοί και ήπιοι στα λόγια τους, προτάσσοντας μια μετριοπαθή πολιτική, επικαλούμενοι το δίκαιο και την ηθική !!! Σύμφωνα με τους Αθηναίους πρεσβευτές, η πολιτεία τους είχε θεσπίσει κανόνες ηθικής και δικαίου ώστε να μην κυριαρχήσει η τυραννία. Αυτό ήταν κάτι που ανέφερε ο Περικλής λέγοντας ότι η Αθηναϊκή εξουσία ομοιάζει με την τυραννία. Αυτό το αναφέρει με στόχο να συγκρατήσει τους Αθηναίους από καταστροφικές ενέργειες εις βάρος τρίτων και όχι μόνον. Μετριοπάθεια, μέτρον άριστον-μηδέν άγαν, λογική, ψυχραιμία και σύνεση. Αυτά θα είναι τα κριτήρια της πολιτικής και των αποφάσεων σύμφωνα με τον Περικλή.
Την περίοδο που εμφανίζονται οι Αθηναίοι στην Μήλο, κυριαρχεί στην Αθήνα ο Αλκιβιάδης, ο οποίος σύμφωνα με τον σύγχρονο-Εθνικό ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρηγόπουλο, είναι ο έσχατος των προδοτών του Ελληνισμού !!! Οι Μήλιοι στην προσπάθεια τους να αποφύγουν την καταστροφή επικαλούνται το δίκαιο που διδάσκει ο Μέγας Αριστοκλής και το Μηδένα προ του τέλους μακάριζε του Σόλωνα. Όμως οι Διονυσιαστές Αθηναίοι περιφρονούν και δεν δίνουν σημασία στην ηθική-πολιτιστική αξία του Αριστόκλειου δικαίου και στο αξίωμα του Σόλωνα. Για αυτό μέσα στην Διονυσιακή τους αλαζονεία, θα υποστούν πανωλεθρία στην Σικελία. Γράφει σχετικά ο Θουκυδίδης ότι η εκστρατεία της Σικελίας μετατράπηκε σε σφαγή των Αθηναίων, καθώς κάποιοι σκοτώθηκαν διψασμένοι στον ποταμό Ασσίναρο από τους εχθρούς , άλλοι κατέληξαν αιχμάλωτοι σε λατομεία, ενώ όσοι κατάφεραν να διαφύγουν κατέληξαν σκλάβοι στην Κατάνη !!! Συνεπώς το δόγμα του Σόλωνα (Μηδένα προ του τέλους μακάριζε), αποτελεί σημαντικό γεωπολιτικό αξίωμα.
Δυστυχώς μετά τους Περσικούς πολέμους οι Αθηναίοι εκπροσωπούν έναν αντίθετο στα Αριστόκλεια αξιώματα Διονυσιακό κόσμο. Υπερασπίζουν το Δελφικό-Διονυσιακό σύστημα αξιών, παρουσιάζοντας την καταστροφή ως κάτι έντιμο-δίκαιο και σωστό. Εμφανίζουν την υποταγή ως κάτι ηθικό-λογικό-ωφέλιμο. Όμως για τους Αριστόκλειους Έλληνες το πιο αισχρό πράγμα ήταν η υποτέλεια και η δουλεία. Απευθυνόμενοι οι Μήλιοι στους Αθηναίους αναφέρουν ότι οι προτάσεις τους είναι όμοιες με αυτές των Βάρβαρων-Περσών βασιλέων. Οι Αθηναίοι που συμμετείχαν στους Περσικούς πολέμους, είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους με τους Πέρσες βασιλείς, ενάντια σε Έλληνες. Οι Αθηναίοι βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τα πεπραγμένα τους κατά τους Περσικούς πολέμους.
Οι Αθηναίοι θυμίζουν περισσότερο τους Διονυσιαστές-Πέρσες ηγεμόνες, καθώς γίνονται τύραννοι-εξουσιαστές και δεν έχουν καμία σχέση με τους γενναίους προγόνους Αθηναίους Μιλτιάδη-Θεμιστοκλή που πολέμησαν ενάντια στους Πέρσες και απάντησαν αρνητικά στις δελεαστικές προσφορές των Περσών. Το σκλάβωμα των γυναικών της Μήλου, και η εξόντωση των ανδρών του νησιού αποτελούν Μηδικές-Διονυσιακές τακτικές καθώς και Φοινικικές (Σημιτικές). Στα πλαίσια των νέων Διονυσιακών δογμάτων που εκπροσωπούσαν η Αθηναϊκή πολιτεία είχαμε και τις σφαγές στην αρχαία Μυτιλήνη.
Η διάκριση μεταξύ του νόμιμου, του δίκαιου και του ηθικού στην Αριστόκλεια γεωπολιτική αποτελούν θεμελιώδεις αρχές. Εν τούτοις τα Διονυσιακά έθνη δεν επικαλούνται το δίκαιο Τα Διονυσιακά έθνη επικαλούνται το "δίκαιο" του ισχυρού, σύμφωνα με το οποίο οι αδύναμοι εξαναγκάζονται σε υποταγή, για να αποφύγουν τα χειρότερα. Σύμφωνα με τους Διονυσιαστές το δίκαιο είναι για τους αδύναμους ανθρώπους του Αριστόκλειου πολιτισμού. Εν τούτοις με βάση τα αξιώματα του Μέγα Αριστοκλή η δικαιοσύνη αποτελεί τον βασικότερο πυλώνα ενός έθνους και μιας κοινωνίας. Στον αντίποδα η αδικία και η δύναμη του ισχυρού, αποτελεί το βασικό δόγμα των Διονυσιακών εθνών. Ο Θουκυδίδης μας εξηγεί στο μεγαλειώδη ιστορικό του έργο, ότι εκτός από τους Μήλιους, θύματα των Αθηναίων ήταν και η αρχαία Μυτιλήνη.
Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ.
Στην σύγχρονη πολιτική επιστήμη, «παγίδα του Θουκυδίδη» (Thucydides trap) καλείται η ανάλογη σημερινή θέση των ΗΠΑ έναντι της Κίνας. Οι Αμερικανοί αναλυτές θεωρούν ότι σε μία δεκαετία η Κίνα θα έχει συσσωρεύσει τόση γεωπολιτική ισχύ, ώστε οι ΗΠΑ δεν θα μπορούν πλέον να αποτρέψουν μία παγκόσμια κινεζική κυριαρχία.
Σύμφωνα με αυτήν την ανάλυση, οι ΗΠΑ πρέπει να εξασθενίσουν και να αποδομήσουν την Κίνα (σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η νεόκοπη συμμαχία AUKUS και ο πόλεμος στο Ιράν. Σε διαφορετική περίπτωση τον επόμενο αιώνα οι ΗΠΑ θα αποτελούν μία χώρα αδύναμη και απομονωμένη σε έναν πολυπολικό κόσμο. Εκ των πραγμάτων θα είναι ένα κράτος μειωμένης κυριαρχίας στην κινεζική σφαίρα επιρροής από την στιγμή που ακόμη και τα χρέη των ΗΠΑ, βρίσκονται στα χέρια της Κίνας.
Αυτή η πεποίθηση λειτουργεί ως παγίδα, διότι οδηγεί τις ΗΠΑ σε μία επιθετική πολιτική έναντι της Κίνας και του γεωπολιτικού άξονα 888. Εν τούτοις η τακτική αυτή θα έχει αβέβαιη έκβαση. Τόσο η γεωγραφική έκταση όσο και το πληθυσμιακό μέγεθος της Κίνας αποκλείουν όχι μόνον έναν σαρωτικό της εκμηδενισμό (όπως π.χ. της Γερμανίας στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους), αλλά και την διά παντός εξουδετέρωση της σύντομης ανάκαμψης και επιστροφής της στο παγκόσμιο προσκήνιο.
Η δημογραφική κατάρρευση του δυτικού κόσμου, που στηρίζει την πολιτισμικής ηγεμονία του στον Διονυσιακό πολιτισμό, σε συνδυασμό με την εσωτερική υπονόμευση από την πολιτική ορθότητα, την πολυπολιτισμικότητα, την κατάργηση της Αριστόκλειας παιδείας,, την εξάρτηση των Διονυσιαστών από την Κίνα σε επίπεδο πρώτων υλών και εργασίας, Γενικότερα η παρακμιακή εικόνα που αποπνέει, έχει αποδυναμώσει στην βάση τους.
Ίσως θα ήταν περισσότερο αποτελεσματικό ο γεωπολιτικός άξονας 666 9ΗΠΑ-ΕΕ-ΙΣΡΑΗΛ), να ασχοληθεί με την δημογραφική του ενδυνάμωση, την ανάκτηση της πολιτισμικής του αυτοπεποίθησης και την οικονομική του ανεξαρτητοποίηση. Η εμπλοκή σε επικίνδυνα εγχειρήματα που θα οδηγήσουν σε παγκόσμια αστάθεια ή και ανάφλεξη με καταστροφικά αποτελέσματα είναι το δόγμα που διδάσκει ο Θουκυδίδης.
Το δυνατό σημείο της Δύσης κρύβεται στην πολιτική της υπεροχή, στην δημοκρατία και στην ελευθερία. Αυτές είναι οι δύο υπέρτατες αξίες που καταργήθηκαν στον Δυτικό κόσμο. Διά της προβολής αυτών των στοιχείων (και όχι διά της βίαιης επιβολής όπως στην καταστροφική «αραβική άνοιξη»), είναι εφικτό να επέλθει ένα παγκόσμιο καθεστώς ισορροπίας. Αυτή την εποχή στα Δυτικά κράτη, κινούνται υπό ευνοϊκούς όρους αυταρχικά καθεστώτα, που χαίρουν αδικαιολόγητης ασυλίας.
Η ξαφνική επιδρομή του COVID-19 όξυνε τις σχέσεις μεταξύ Κίνας και Αμερικής και επαναφέρει τον παραλληλισμό με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Από την εποχή του Μάο Τσετούνγκ, υπό την ηγεσία του οποίου το Κομμουνιστικό Κίνημα οδήγησε την χώρα σε επαναστατική ανόρθωση), οι βολές της Κίνας προς τις ΗΠΑ είχαν γίνει εμφανείς και έντονες. Δεν ήταν μόνον στόχος του κομμουνιστικού καθεστώτος η Αμερική.
Ήταν και στρατηγικός στόχος μιας χώρας που αναδυόταν από μια κατάσταση σατραπικής αποσύνθεσης με ανάγκη αναζήτησης ζωτικού χώρου για τα πολλά εκατομμύρια των κατοίκων της. Η ονομασία «χάρτινη τίγρη» που απέδωσε ο Μάο στην Αμερική ήταν ενδεικτική αυτής της αρχικής στοχοποίησης.
Ο Μάο χρησιμοποίησε τον όρο «χάρτινη τίγρη» (zhilaohu) το 1946 στη συνέντευξή του στην Άννα Λουίζ Στρονγκ, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ φαινομενικά φαίνονται πανίσχυρες (ειδικά λόγω της ατομικής βόμβας), αλλά στην πραγματικότητα ήταν ευάλωτες και καταδικασμένες να ηττηθούν από τις δυνάμεις του λαού. Αυτή η φράση αποτελούσε βασικό ιδεολογικό εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής του Μάο και είχε διττό χαρακτήρα
Στρατηγική υποτίμηση. Θεωρούσε ότι ο ιμπεριαλισμός στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια και δεν πρέπει να προκαλεί φόβο στους επαναστάτες. Τακτική επαγρύπνηση. Παρά τον χαρακτηρισμό, αναγνώριζε ότι οι ΗΠΑ ήταν «αληθινές τίγρεις» σε τακτικό και επιχειρησιακό επίπεδο, απαιτώντας προσεκτικό και υπομονετικό αγώνα.
Η ανάλυση αυτή έδινε το ιδεολογικό έναυσμα για την αποδόμηση της αμερικανικής ηγεμονίας, εξυπηρετώντας τον ευρύτερο στόχο της στοχοποίησης των δυτικών δυνάμεων από την Κινεζική γεωπολιτική. Η τακτική του Μάο ήταν το πρώτο στοιχείο της θεωρίας της Θουκυδίδειας παγίδας.
Από τότε είχε αρχίσει η συζήτηση περί πολέμου Κίνας-Αμερικής. Ακολούθησε κατόπιν το μεγάλο άνοιγμα της Δύσης προς την Κίνα με την επίσκεψη του Νίξον στο Πεκίνο το 1972. Το συμβάν αυτό είχε προκαλέσει σεισμό σύμφωνα με τις κρατούσες αντιλήψεις της εποχής. Πολλοί μίλησαν τότε για κοινό στρατηγικό αντιπερισπασμό Κίνας και Αμερικής εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η θεωρία όμως γρήγορα κατέρρευσε.
Όπως αποδείχθηκε περίτρανα, η βάση της σινοαμερικανικής προσέγγισης ήταν καθαρά οικονομική. Η έμπνευση του εγχειρήματος αποδίδεται στον υποχθόνιο Διονυσιαστή Χένρυ Κίσσινγκερ και σημάδεψε το έναυσμα της λεγόμενης Παγκοσμιοποίησης που άργησε να υλοποιηθεί λόγω του θανάτου του Μάο και του σκανδάλου του Γουότεργκεϊτ. Για αυτό οι τροχοί της εμπορικής παγκοσμιοποίησης μπήκαν σε εφαρμογή επί Ρέηγκαν και Θάτσερ από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Η εξίσωση της παγκοσμιοποίησης ήταν αρχικά πολύ απλή.
Από την μια πλευρά υπήρχαν μεγάλα αποθέματα κεφαλαίου που αναζητούσαν κερδοφόρες επενδυτικές ευκαιρίες. Από την άλλη υπήρχε ένα τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό που προσφερόταν έναντι όχι απλά ανταγωνιστικού, αλλά σχεδόν μηδενικού κόστους. Αν και η Κίνα αποτελούσε την μεγαλύτερη δεξαμενή αυτού του δυναμικού, υπήρχαν και άλλες υπανάπτυκτες ή «αναπτυσσόμενες» χώρες που καθιστούσαν την επενδυτική ευκαιρία δελεαστική, αν όχι ακατανίκητη.
Για αυτό πολλές επιχειρήσεις (αρχικά σε είδη ρουχισμού και καταναλωτικών αγαθών και αργότερα σε είδη βιομηχανικού εξοπλισμού, τροφίμων, φαρμακευτικών προϊόντων, και πάσης φύσεως υπηρεσιών), απέλυσαν προσωπικό που απασχολούσαν στις χώρες τους και μετέφεραν τις δραστηριότητές τους με διάφορους τρόπους σε χώρες του τότε λεγόμενου «Τρίτου Κόσμου» και ιδιαίτερα στην Κίνα.
Φυσική συνέπεια ήταν η απαρχή μιας κοινωνικής αναταραχής σε πολλές χώρες της Δύσης η οποία όμως επιβραδύνθηκε και μετριάστηκε λόγω της αφθονίας των υλικών και άλλων προϊόντων που κατέκλυσαν τις αγορές της Ευρώπης και της Αμερικής. Τα προϊόντα αυτά προσφέρονταν σε πολύ χαμηλές τιμές και η διαφορά στην ποιότητα δεν ήταν αισθητή.
Με την πάροδο του χρόνου όμως η ποιότητα των εξ Ανατολής προϊόντων ακολούθησε καθοδική πορεία και η υποβάθμιση, με λίγες εξαιρέσεις, έγινε προφανής. Παράλληλα στην Κίνα παρατηρήθηκε μια άνευ προηγουμένου εκρηκτική οικονομική ανάπτυξη.
Όχι μόνο τα εργατικά εισοδήματα αυξήθηκαν θεαματικά. Ταυτόχρονα άρχισε μια μαζική εξωστρεφής τακτική αποστολή Κινέζων σπουδαστών, επιστημόνων και τεχνικών στα Αμερικανικά (κυρίως) πανεπιστήμια για απόκτηση και μεταφορά στην Κίνα προηγμένης τεχνογνωσίας σε όλους τους τομείς. Πάντοτε με χειραγώγηση από την σιδηρά χείρα του καθεστώτος.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι περί τα τέλη του εικοστού αιώνα άρχισε ήδη να διαφαίνεται τάση αναστροφής της ευφορίας που είχε αρχικά δημιουργήσει η παγκοσμιοποίηση. Τα αυξημένα κέρδη του κεφαλαίου από την μεταφορά της παραγωγής στην Κίνα άρχισαν να μειώνονται σταθερά, οι τιμές των προϊόντων να αυξάνουν, οι κοινωνικές και οικονομικές πιέσεις στην Δύση να γίνονται πιο αισθητές και η ζυγαριά να κλίνει προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Ταυτόχρονα, οι ανά τον κόσμο εξελίξεις δημιούργησαν απρόβλεπτες επιπλοκές που δεν είχαν ληφθεί υπ’ όψιν στην αρχική εξίσωση. Τα ελλείμματα σε πολλές οικονομίες της Δύσης (και ιδίως στις ΗΠΑ) συνέχισαν να διογκώνονται.
Η Κίνα μεταβλήθηκε σε κύριο αγοραστή Αμερικανικών κρατικών ομολόγων, αλλά και ομολόγων και μετοχών Τραπεζών και γηγενών επιχειρήσεων που συνέχιζαν να παράγουν εντός της Αμερικής. Η επέκταση της Κίνας ακόμα και στην Ελλάδα έγινε αισθητή με την διείσδυση στην διοίκηση του Λιμένα στον Πειραιά. Ήταν πλέον κοινός τόπος ότι σχεδόν κάθε αγαθό έφερε την ένδειξη «made in China».
Η γεωπολιτική στάση της Κίνας άρχισε να αποκτά νέα φυσιογνωμία. Οι εξοπλισμοί, η επεκτατική στρατηγική (κυρίως σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής), και η επιθετική αδιαλλαξία στα θέματα της Ταϊβάν και του Χονγκ Κονγκ, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας έγινε πλέον προφανής και απροκάλυπτη.
Η εκλογή του Τραμπ στο προεδρικό αξίωμα στις ΗΠΑ ήταν αποτέλεσμα και όχι αιτία των αυξημένων τριβών μεταξύ Αμερικής και Κίνας. Η αποχώρηση από διεθνείς οργανισμούς και συνθήκες (παρ’ όλο που δεν έτυχαν γενικής αποδοχής στις ΗΠΑ) ήταν οι πρώτες απειλητικές κινήσεις μιας κλυδωνιζόμενης υπερδύναμης που έβλεπε τον ορίζοντα να σκοτεινιάζει.
Επομένως, όλες οι προϋποθέσεις για το στήσιμο της «παγίδας του Θουκυδίδη» είχαν ήδη προηγηθεί στο διεθνές προσκήνιο. Και ξαφνικά εμφανίστηκε και ο Covid-19. Ήταν φυσικό και αναμενόμενο ότι η πανδημία θα έδινε νέα διάσταση στην αναδυόμενη γεωπολiική θύελλα.
Αμέσως άρχισαν οι αλληλοκατηγορίες για την προέλευση του ιού. Το μέγεθος του καινοφανούς κινδύνου κατατρόμαξε την ανθρωπότητα και κλόνισε τις όποιες βάσεις εμπιστοσύνης είχαν οικοδομηθεί στο παρελθόν.
Είναι προφανές ότι η νέα διάσταση του κορωνοϊού στην προϋπάρχουσα-εύθραυστη ισορροπία θα αποτελούσε όπλο προς εκμετάλλευση από όλες τις γεωπολιτικές πλευρές. Είναι επομένως λογικό η ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου να επαναληφθεί καθώς τα αίτια ήταν και εμπορικά-οικονομικά, στον τρομερότερο Ελληνικό εμφύλιο της αρχαίας Ελλάδας.
Στον πίνακα που ακολουθεί παρατίθενται στοιχεία που προέρχονται από την CIA Factbook (ήτοι την Βίβλο Δεδομένων της Αμερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών), εκτός αυτών της παράνομης μετανάστευσης που είναι από το Ινστιτούτο της Pew Research.
Η διαφορά στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ μεταξύ Αμερικής και Κίνας είναι σημαντική. Ο εξωτερικός δανεισμός της Αμερικής είναι επίσης σημαντικός (της Κίνας είναι άγνωστος, αν υπάρχει). Η Κίνα συνεχίζει να υπερέχει στο εξαγωγικό εμπόριο. Η Αμερική προηγείται σε δαπάνες εξοπλισμού.
Οι αριθμοί για την ΕΕ, την Γερμανία και την Ελλάδα προσθέτουν επιπλέον ενδιαφέρον γιατί περιπλέκουν την εικόνα. Οι παίκτες γίνονται πολλοί. Ακόμα, η Αμερική έχει σημαντικό πρόβλημα παράνομης μετανάστευσης ‒ πολύ μεγαλύτερο εκείνου της Ευρώπης. Είναι και αυτό απόρροια της παγκοσμιοποίησης.
Για να σταθμίσουμε την κατάσταση με βάση αυτά τα δεδομένα, παρατηρούμε ότι τα δύο σημαντικά ατού της Κίνας στην αντιπαράθεση με την Αμερική και ίσως με την Δύση γενικότερα, είναι το μέγεθος του αμερικανικού δανεισμού που έχει στα χέρια της και ο όγκος της παραγωγής αγαθών από τα οποία εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό οι Δυτικές κοινωνίες.
Εκ πρώτης όψεως αυτά τα δύο όπλα φαίνονται ισχυρά. Αν όμως η Κίνα αποφασίσει να τα χρησιμοποιήσει, εύκολα συνεπάγεται ότι η ίδια μάλλον θα ζημιωθεί περισσότερο από την Αμερική. Το ξεπούλημα των Αμερικανικών ομολόγων θα ζημιώσει δραστικά τα αποθέματά της. Η διάθεση της παραγωγής της στο εσωτερικό της χώρας δεν είναι εφικτή, γιατί η εσωτερική αγορά της Κίνας είναι πολύ μικρή για να απορροφήσει παραγωγή τέτοιου μεγέθους.
Από την άλλη πλευρά η Αμερική έχει να αντιμετωπίσει σημαντικές δυσκολίες στην ενδεχόμενη προσπάθειά της να αναστρέψει την πορεία της παγκοσμιοποίησης. Οι δυσκολίες είναι και εσωτερικές αλλά και διεθνείς.
Οι γεωπολιτικοί παράγοντες είναι περισσότεροι από δύο αυτή την εποχή. Η οπλική υπεροχή των ΗΠΑ σε επίπεδο ΑΙ, δεν ακυρώνει τον κίνδυνο της αμοιβαίας ολοκληρωτικής καταστροφής. Συνεπώς ίσως θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι θα υποπέσουν τα δύο κράτη στην παγίδα του Θουκυδίδη. Όμως υπάρχει μια «κρυφή» παράμετρος που έχουμε ως τώρα αγνοήσει.
Το καθεστώς στην Κίνα είναι στυγνά ολοκληρωτικό. Παρά την πλούσια πολιτισμική της ιστορία, η Κίνα έχει ισχυρή παράδοση βίας και φρικαλεοτήτων, από την κορυφή της αυτοκρατορικής Αυλής στην «Απαγορευμένη Πόλη», μέχρι τους θύλακες των επαρχιών. Εκεί οι τοπικοί άρχοντες κυβερνούσαν με σιδερένια γροθιά. Σήμερα, η δικτατορία του (κατ’ όνομα) κομμουνιστικού κόμματος που κυβερνά έχει όλες τις αδυναμίες αλλά και τα πλεονεκτήματα του ολοκληρωτισμού.
Ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε την εξάπλωση του κορωνοϊού είναι ενδεικτικός της κρατούσης νοοτροπίας. Κάθε δικτατορία τείνει να ζει σε μία εικονική πραγματικότητα που καταπιέζει και αποβάλλει τις ανεπιθύμητες και άβολες πλευρές της αλήθειας. Αυτή η παράμετρος δεν μπορεί να αγνοηθεί. Αυτό αποτελεί μια νέα διάσταση στην ανάλυση του Θουκυδίδη.
Η εξέλιξη της πανδημίας που πλανάται σαν απειλητική νυχτερίδα πάνω από την ανθρωπότητα θα επηρεάσει την στάση και των ΗΠΑ και της Κίνας (αν όχι και άλλων χωρών). Μάλλον ποτέ δεν θα μάθουμε ποια ήταν η αφετηρία της πανδημίας.
Οι θεωρίες συνωμοσίας συνεχίζουν να διαδίδονται και να αυξάνουν την αβεβαιότητα. Αλλά ακόμα και αν επέλθει σύντομα μία γεωπολιτική λύση, οι εντάσεις ανάμεσα στην κλονιζόμενη κυρίαρχη Δύναμη των ΗΠΑ και την ανερχόμενη απειλητική Δύναμη της Κίνας δεν θα εξαλειφθούν και θα επιβεβαιωθεί ο μεγάλος Έλληνας Θουκυδίδης. Ας μην ξεχνάμε και ότι στον γεωγραφικό χώρο της Κίνας διαβιώνουν 1,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι.
Η αναζήτηση ευρύτερου γεωπολιτικού χώρου δεν θα σταματήσει. Και οι πιέσεις του υπερπληθυσμού και των περιβαλλοντολογικών προκλήσεων συνεχώς θα αυξάνονται.
Οπότε θα πέσουν στην «παγίδα του Θουκυδίδη. Η αισιόδοξη εκδοχή είναι ότι ο αποσταθεροποιητικός παράγοντας του Κινεζικού καθεστώτος δεν θα επιζήσει. Συνεπώς οι δίαυλοι της συνεννόησης θα αξιοποιηθούν. Πόσο πιθανόν είναι αυτό; Πολλοί θα υποστηρίξουν ότι και το Σοβιετικό καθεστώς φαινόταν άτρωτο μέχρι και την παραμονή της κατάρρευσής του. Όμως για την ώρα, κάτω από το βάρος υπονόμευσης που προκάλεσε η επιδρομή του Covid-19, η «παγίδα του Θουκυδίδη» παραμένει ενεργή.
Τον 5ο αιώνα π.Χ. η Αθήνα ελέγχει τους εμπορικούς δρόμους και για αυτό συγκρούστηκε με την Κόρινθο. Η σύγκρουση ξεκίνησε με οικονομικές πιέσεις: καθώς η Αθήνα επέβαλε πρόσθετους φόρους στα Κορινθιακά πλοία και υποστήριξε τους εχθρούς της Κορίνθου. Όταν Οι Σπαρτιάτες υποστήριξαν τους Κορίνθιους , η εμπορική σύγκρουση μεταξύ άλλων αιτιών, οδήγησε στον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431-404 π.Χ.), ο οποίος κατέστρεψε την Ελλάδα και έβαλε τέλος στην χρυσή εποχή της. Αυτό πιστεύουν οι ξένοι ιστορικοί-καθηγητές και αναλυτές. Αιτία του τρομερότερου εμφυλίου στην αρχαία Ελλάδα ήταν τα οικονομικά συμφέροντα.
Η Ρώμη σε σύγκρουση με την Καρχηδόνα για τον έλεγχο της Σικελίας και των μεσογειακών οδών, ξεκίνησε επίσης με διπλωματία, αλλά τελικά κατέστρεψε τον αντίπαλό της σε μια σειρά από Καρχηδονιακούς Πολέμους (264–146 π.Χ.). Ο θρύλος λέει ότι οι Ρωμαίοι αλάτισαν τα ερείπια της Καρχηδόνας για να διασφαλίσουν ότι η πόλη δεν θα ξαναχτιστεί ποτέ.
Κατά τον Μεσαίωνα, η Βενετία και η Γένοβα πολέμησαν επί αιώνες για την κυριαρχία στη Μεσόγειο. Η σύγκρουση ξεκίνησε για ένα μοναστήρι στην Άκρα, αλλά κλιμακώθηκε σε μια σειρά πολέμων στους οποίους και οι δύο πλευρές κατέφυγαν σε κυρώσεις, αποκλεισμούς, ακόμη και σε απαγωγές ταξιδιωτών (όπως ο Μάρκο Πόλο, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο για την Κίνα ενώ ήταν αιχμάλωτος στη Γένοβα).
Η Βενετία κέρδισε στη δύναμή της, τον στόλο των πλοίων της και τις κυβερνητικές εντολές. Στην Βαλτική η Χανσεατική Ένωση μονοπώλησε το εμπόριο γούνας, κεριού και κάνναβης μέχρι που η Αγγλία κατασκεύασε τον δικό της στόλο και τον αντικατέστησε. Τον 16ο αιώνα οι Ολλανδοί περίπλευσαν την Αφρική, στέρησαν από την Βενετία το μονοπώλιό της στα μπαχαρικά, κατασχέθηκαν στο εμπόριο με την Ανατολή.
Τον 19ο αιώνα η Βρετανία αντιμετωπίζοντας εμπορικό έλλειμμα με την Κίνα, άρχισε να εισάγει όπιο από την Ινδία σε μαζική κλίμακα. Όταν οι Κινέζοι κατέστρεψαν ένα φορτίο του ναρκωτικού, το Λονδίνο πυροδότησε τους Πολέμους του Οπίου (1839–1860), οι οποίοι οδήγησαν την Κίνα να ανοίξει τα λιμάνια της, να εγκαταλείψει το Χονγκ Κονγκ και να βυθιστεί σε μόνιμη εξάρτηση από τις δυτικές δυνάμεις.
Τον 20ό αιώνα οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν προστατευτικούς δασμούς-νόμος Smoot-Hawley του 1930, οι οποίοι επιδείνωσαν την Μεγάλη Ύφεση. Και την δεκαετία του 1980, η Ουάσιγκτον επέβαλε δασμούς στα ιαπωνικά αυτοκίνητα, αναγκάζοντας την Toyota και τη Nissan να ανοίξουν εργοστάσια στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η τρέχουσα εμπορική σύγκρουση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας αποτελεί συνέχεια ενός αιώνιου αγώνα για οικονομική κυριαρχία. Το Πεκίνο έχει γίνει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος για 145 χώρες και οι Αμερικανικές εταιρείες μεταφέρουν μαζικά την παραγωγή τους στην Ασία. Η απάντηση ήταν οι αμοιβαίοι δασμοί, αλλά σε αντίθεση με τον 19ο αιώνα, η Κίνα δεν είναι πλέον μια αδύναμη χώρα και η έκβαση οποιασδήποτε πιθανής σύγκρουσης φαίνεται ασαφής.
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: