Ένα καλό βιβλίο λειτουργεί ως παράθυρο σε νέους κόσμους και ως καθρέφτης του εαυτού μας.
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
Προσφέρει πνευματική διέξοδο από την καθημερινότητα, ενσυναίσθηση μέσα από τις ζωές των ηρώων, χαλάρωση που μειώνει το άγχος, και πολύτιμη γνώση που οξύνει την κριτική σκέψη
Ενεργοποιεί περιοχές του εγκεφάλου υπεύθυνες για την γλώσσα και την μνήμη, βελτιώνοντας τη συγκέντρωση. Μας επιτρέπει να βρεθούμε στην θέση των άλλων και εμπλουτίζει το λεξιλόγιό μας. Η παρακολούθηση της πλοκής και των χαρακτήρων κρατά το μυαλό σε φόρμα μακροπρόθεσμα.
Διαβάζουμε για να μάθουμε, για να γίνουμε δημιουργικοί, για να γίνουμε αξιόλογοι.. Διαβάζουμε για να γνωρίσουμε νέους κόσμους, για να ανακαλύψουμε την πατρίδα μας και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Ανεξάρτητα από τον λόγο για τον οποίο διαβάζουμε, τα βιβλία έχουν την δύναμη να μας διδάξουν.
Πολλοί θα αναρωτηθείτε πόσοι διαβάζουν σήμερα, στην εποχή της διαδικτυακής-Διονυσιακής εποχής, με την καθημερινότητά μας να γίνεται όλο και πιο ψηφιακή. Είναι αλήθεια πως η ψηφιακή εποχή έχει αλλάξει τον τρόπο και τον ρυθμό με τον οποίο διαβάζουμε.
Γιατί, όμως, οι άνθρωποι διαβάζουν λιγότερο; Μπορεί να φαίνεται πολύ απλοϊκό να ρίξουμε την ευθύνη στην τεχνολογία, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι εφαρμογές ροής και η άμεση πρόσβαση στο διαδίκτυο αποτελούν μία ευχάριστη διέξοδο για τον σημερινό άνθρωπο που καταβάλλεται από τους φρενήρεις ρυθμούς της σύγχρονης-Διονυσιακής ζωής.
Ταυτόχρονα, είναι πλέον πανεύκολη η πρόσβαση σε ειδήσεις, ιστορίες και αναγνωστικό υλικό όλων των ειδών, που συμπυκνώνουν το περιεχόμενο σε μικροσκοπικά κομμάτια, μεγέθους… μπουκιάς, αποτελώντας έτσι μια γρήγορη λύση και ευνοώντας την αποχή από το διάβασμα ενός βιβλίου. Μελέτες δείχνουν ότι ο μέσος χρόνος ανάγνωσης στο διαδίκτυο είναι περίπου 55 δευτερόλεπτα, ο οποίος φυσικά και δεν είναι αρκετός για να δει κανείς τα εκπληκτικά οφέλη που μπορεί να προσφέρει η ανάγνωση ενός βιβλίου. Είναι, όμως, ικανοποιητικός (και βολικός) για τον σύγχρονο άνθρωπο που διαρκώς τρέχει σε έναν αγώνα καθημερινής επιβίωσης.
Το διάβασμα μάς επιτρέπει να ξεφύγουμε από τα όρια της πραγματικότητάς μας και να βυθιστούμε σε νέους κόσμους. Ανεξάρτητα από το είδος ή το θέμα, τα βιβλία έχουν την απίστευτη δύναμη να πυροδοτούν τη φαντασία μας, να μας προκαλούν συναισθήματα και να διευρύνουν την προοπτική μας.
Τα οφέλη της ανάγνωσης Ο Χ.Τρούμαν, 33ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, είπε κάποτε: «Δεν είναι όλοι οι αναγνώστες ηγέτες, αλλά όλοι οι ηγέτες είναι αναγνώστες». Είναι γνωστό ότι, κάθε χρόνο, πρόεδροι, διάσημοι σύμβουλοι και επιχειρηματίες δημοσιεύουν τις λίστες τους με τις κορυφαίες επιλογές βιβλίων. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο το ότι τόσοι πολλοί ξεχωριστοί και επιτυχημένοι άνθρωποι δίνουν προτεραιότητα στο διάβασμα. Διότι το διάβασμα αποτελεί μια υπερτροφή για τον εγκέφαλο.
Μελέτες που χρησιμοποιούν λειτουργική μαγνητική τομογραφία έχουν δείξει ότι η ανάγνωση είναι μια πολύπλοκη εργασία που περιλαμβάνει διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου. Παρατηρώντας αλλαγές στην ροή του αίματος στον εγκέφαλο, οι ερευνητές έχουν διαπιστώσει ότι η ανάγνωση διεγείρει τις νευρικές οδούς του εγκεφάλου. Αυτή η διέγερση ενισχύει την δραστηριότητα του εγκεφάλου, την μνήμη και την γνωστική λειτουργία, ενισχύοντας, τελικά, τη δημιουργικότητα και την ικανότητα για μάθηση.
Υπάρχουν, λοιπόν, πολλοί λόγοι για να ασχοληθείς ένα καλό βιβλίο ή να περάσεις τον ελεύθερο χρόνο σου διαβάζοντας, καθώς το διάβασμα είναι ευεργετικό τόσο για το μυαλό, όσο και για το σώμα. Μια μελέτη του 2009 στο Πανεπιστήμιο του Sussex διαπίστωσε ότι το διάβασμα μπορεί να μειώσει το άγχος έως και 68%. Επίσης χαλαρώνει το σώμα, μειώνοντας τον καρδιακό ρυθμό και την ένταση στους μυς. Η ανάγνωση μάς βγάζει από τον κόσμο μας και μας εισάγει σε έναν άλλο κόσμο, μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου. Σε μια ταινία δίνονται τα οπτικά στοιχεία, με ένα μυθιστόρημα τα εφευρίσκουμε μόνοι μας, επομένως συμμετέχουμε, με έναν τρόπο, στη διαδικασία δημιουργίας.
Ερευνητές στο The New School στην Νέα Υόρκη, σε έρευνά τους το 2013, βρήκαν στοιχεία ότι η λογοτεχνική φαντασία βελτιώνει την ικανότητα του αναγνώστη να κατανοεί τι σκέφτονται και τι αισθάνονται οι άλλοι. Η συγκεκριμένη μελέτη διαπίστωσε μια ισχυρή σύνδεση μεταξύ της ανάγνωσης μυθοπλασίας και της καλύτερης απόδοσης σε τεστ ενσυναίσθησης και κοινωνικής οξυδέρκειας.
Όταν διαβάζουμε για ανθρώπους με εμπειρίες παρόμοιες με τις δικές μας, μπορούμε να νιώσουμε λιγότερο μόνοι. Αυτό είναι ιδιαίτερα καλό για τους νέους, καθώς στις μέρες μας υπάρχουν πλέον όλο και περισσότερα μυθιστορήματα για νέους που μπορούν να τους βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν κατά μέτωπο δύσκολες καταστάσεις στην καθημερινότητά τους, από τον εκφοβισμό, μέχρι τα ναρκωτικά και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια δημοφιλής τάση στο χώρο του βιβλίου, τα ηχητικά βιβλία, γνωστά με την αγγλική τους ονομασία “audio books”. Η δημοτικότητα των ηχητικών βιβλίων έχει εκτιναχθεί χάρη στην πρόοδο της τεχνολογίας, καθώς οι συσκευές αναπαραγωγής MP3, τα smartphone και οι υπηρεσίες ροής τα έχουν κάνει ακόμα πιο προσιτά. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στο εξωτερικό, οι πωλήσεις ηχητικών βιβλίων καταγράφουν διψήφια αύξηση κάθε χρόνο. Είναι σαφές ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι τα επιλέγουν έναντι των παραδοσιακών βιβλίων και των eBooks (βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή).
Γιατί, όμως, η αύξηση του ενδιαφέροντος; Τα ηχητικά βιβλία επιτρέπουν να κάνεις παράλληλα κι άλλες δραστηριότητες ενώ «διαβάζεις» ακούγοντας. Επιπλέον, αποτελούν έναν τέλειο «φίλο» για άτομα που βρίσκονται εν κινήσει ή για άτομα με πολυάσχολη καθημερινότητα. Πολλοί αναγνώστες, δε, βρίσκουν ότι τα ηχητικά βιβλία ενισχύουν την εμπειρία ανάγνωσης, καθώς με την ακρόαση διατηρούν πιο εύκολα την προσοχή τους στην ιστορία, συγκριτικά με την ανάγνωση.
Οι επιλογές για ηχητικά βιβλία σήμερα είναι ατελείωτες. Είτε προτιμάτε μυθοπλασία, είτε έρευνα, μυστήριο ή απομνημονεύματα, ή κλασικά, υπάρχει ένα ηχητικό βιβλίο για κάθε γούστο. Πολλές δημόσιες βιβλιοθήκες στο διαδίκτυο προσφέρουν δωρεάν λήψεις ακουστικών βιβλίων, ενώ με τις υπηρεσίες ήχου βιβλίων, υπάρχει μια τεράστια επιλογή με μηνιαία συνδρομή.
Αν και έχουν πολλαπλά πλεονεκτήματα (με μέγιστο την ευκολία), τα ηχητικά βιβλία είναι λιγότερο ελκυστικά σε σχέση με τα παραδοσιακά έντυπα. Ένα ηχητικό βιβλίο δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ανάγνωση. Όταν διαβάζουμε, τα μάτια μας είναι αφοσιωμένα σε έναν σκοπό, γεγονός που μας βοηθά να αντιληφθούμε καλύτερα το κείμενο. Με τα ηχητικά βιβλία αυτή η ικανότητα μειώνεται. Επιπλέον, δεν μπορούμε να κρατήσουμε σημειώσεις (πολλοί το συνηθίζουν), γιατί κάνουμε κι άλλα πράγματα ταυτόχρονα, ενώ είναι δύσκολο να διαβάσουμε μια σελίδα ξανά και ξανά.
Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Βαλένθια, μεταξύ 2000 και 2022, αξιολόγησαν σχεδόν 470.000 συμμετέχοντες στην έρευνά τους και κατέληξαν στο ότι η έντυπη ανάγνωση για μεγάλο χρονικό διάστημα θα μπορούσε να ενισχύσει τις δεξιότητες κατανόησης κατά έξι έως οκτώ φορές περισσότερο από την ψηφιακή ανάγνωση, πόσο μάλλον από την ηχητική ανάγνωση.
Πώς να διαβάζουμε περισσότερο Όλοι οι φανατικοί αναγνώστες θα θέλαμε να διαβάζουμε περισσότερο, ώστε να ολοκληρώσουμε κάποτε εκείνη τη λίστα με τα αδιάβαστα που μας περιμένει καρτερικά. Από την άλλη, όσοι δεν διαβάζουν λόγω έλλειψης χρόνου ή υποχρεώσεων, προσπαθούν να βρουν τρόπους να εντάξουν το διάβασμα στη καθημερινότητά τους. Και στις δυο περιπτώσεις, απαιτείται η δημιουργία προγράμματος.
Μερικές χρήσιμες συμβουλές προς αυτή την κατεύθυνση: Διαβάστε τουλάχιστον 15 λεπτά κάθε μέρα. Διαβάστε κατά τις μετακινήσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Αναπτύξτε μια ρουτίνα διαβάσματος πριν τον ύπνο. Συνδυάστε το διάβασμα με το αγαπημένο σας ρόφημα, δίνοντας στον εαυτό σας μια νότα χαλάρωσης. Επιλέξτε βιβλία για θέματα που σας ενδιαφέρουν και σας αρέσουν πολύ.
Ερευνήστε τι διαβάζουν οι άνθρωποι που θαυμάζετε (είτε πρόκειται για κάποια διασημότητα, είτε για ένα άξιο συνάδελφο, είτε για τον καλύτερο σας φίλο) και συνδεθείτε μαζί τους μέσω των κοινών βιβλίων. Η χαρά της ανάγνωσης είναι μια μεταμορφωτική εμπειρία που μας επιτρέπει να ξεφύγουμε, να μάθουμε, να δημιουργήσουμε και να ανακαλύψουμε.
Μέσω των βιβλίων, ξεκινάμε συναισθηματικά ταξίδια, συνδεόμαστε με συναρπαστικούς χαρακτήρες και εξερευνούμε νέες προοπτικές. Η ανάγνωση διευρύνει τις γνώσεις μας, καλλιεργεί τη φαντασία μας, και παρέχει παρηγοριά και έμπνευση. Μετατρέποντας το διάβασμα σε συνήθεια και καθιστώντας την αγάπη μας για τα βιβλία κοινό σημείο αναφοράς με άλλους ανθρώπους, δημιουργούμε μια ζωντανή λογοτεχνική κοινότητα. Πάρτε ένα βιβλίο, «ανοίξτε» το μυαλό σας και ξεκινήστε ένα θαυμάσιο ταξίδι ανακάλυψης νέων κόσμων. Καλή ανάγνωση,
Πότε ήταν η τελευταία φορά που ανοίξατε ένα βιβλίο και χαθήκατε στις σελίδες του ή διαβάσατε ένα άρθρο που σας τράβηξε το ενδιαφέρον; Μήπως όταν λέτε «έχω διάβασμα» εννοείτε τις ενημερώσεις του Twitter και τις αναρτήσεις στο Facebook; Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η οθόνη, εύκολα ξεχνάει κανείς την ευχαρίστηση που προσφέρει ένα καλό βιβλίο, υποτιμώντας έτσι ένα από τα καλύτερα εργαλεία προσωπικής εξέλιξης που διαθέτει ο πολιτισμός μας.
Πολλοί να ισχυρίζονται ότι το βιβλίο με την παραδοσιακή του μορφή οδεύει προς την εξαφάνιση, εξαιτίας των νέων τεχνολογιών, αλλά τα εξώφυλλα,, ο ήχος των σελίδων που γυρίζουν, η συλλογή με βιβλία που μεγαλώνει με κόπο είναι κομμάτια αναντικατάστατα της πολύπλευρης εμπειρίας που λέγεται ανάγνωση. Μάλιστα, όπως φαίνεται μέσα από έρευνες, το διάβασμα ενός βιβλίου μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερα από ότι τα άλλα είδη ψυχαγωγίας. Αντικαταστήστε, λοιπόν, το τηλεχειριστήριο της τηλεόρασης με ένα βιβλίο και απολαύστε τα οφέλη του στην υγεία και την ευεξία σας. Υπάρχουν αμέτρητες επιλογές, για όλα τα γούστα.
Βρείτε απλώς αυτό που σας ταιριάζει και αναζωογονήστε το πνεύμα, την ψυχή και το σώμα σας. Τι μπορεί να προσφέρει ένα βιβλίο; Μια πόρτα στο μυαλό των άλλων Ίσως ήρθε η ώρα να φυλάξετε σε κούτες τα συλλεκτικά σας κόμικς και να ανοίξετε κάτι πιο «βαρύ».
Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Science», όσοι διαβάζουν καλή λογοτεχνία μπορούν να «διαβάζουν» ευκολότερα και το μυαλό των άλλων ανθρώπων. Ερευνητές από το New School of Social Research της Νέας Υόρκης έδωσαν σε ομάδες ατόμων να διαβάσουν αποσπάσματα ποιοτικής λογοτεχνίας, βιβλίων μπεστ σέλερ και μη λογοτεχνικών κειμένων. Στην συνέχεια τους ζήτησαν να περιγράψουν τα συναισθήματα ανθρώπων σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες που εστίαζαν στα μάτια.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι όσοι είχαν διαβάσει λογοτεχνία είχαν υψηλότερα ποσοστά επιτυχίας. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η συσχέτιση της ποιοτικής λογοτεχνίας με την πολύπλοκη λειτουργία της θεωρίας του μυαλού, με βάση την επιστήμη της ψυχολογίας, η κοινωνική δεξιότητα να αντιλαμβάνεται κάποιος την ψυχική κατάσταση του άλλου, εξηγείται από το ότι η λογοτεχνία εμπλέκει τον αναγνώστη σε μια κατάσταση κατά την οποία είναι αναγκαία η αξιοποίηση της δυνατότητας κατανόησης των ανθρώπων. Ότι και να σας απασχολεί, ένα βιβλίο είναι αρκετό για να το βγάλετε από το μυαλό σας.
Έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Sussex έδειξε ότι η ανάγνωση είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης του άγχους. Μάλιστα, το διάβασμα φάνηκε να είναι πιο αποδοτικό ως αγχολυτικό, περισσότερο και από την μουσική ή μια βόλτα. Συγκεκριμένα, οι συμμετέχοντες χρειάστηκαν μόλις 6΄ για να χαλαρώσουν από τη στιγμή που άρχισαν να διαβάζουν, σύμφωνα με τις μετρήσεις των καρδιακών παλμών και της μυϊκής έντασης. Η ευεργετική αυτή δράση φαίνεται να οφείλεται στο ότι το μυαλό είναι αναγκασμένο να συγκεντρωθεί σε αυτό που διαβάζει, με αποτέλεσμα να αποσπάται η προσοχή του από τις υπόλοιπες έγνοιες που το βασανίζουν.
Η ανάγνωση ενός καλού βιβλίου διευρύνει την αντίληψη. Η ανάγνωση κρατάει το μυαλό μας δυνατό και το ανανεώνει, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Neurology». Η μελέτη, η οποία διερεύνησε δεδομένα από 294 άτομα που πέθαναν κατά μέσο όρο στα 89 τους χρόνια, έδειξε ότι εκείνοι που στη διάρκεια της ζωής τους ασχολούνταν με δραστηριότητες που τονώνουν το μυαλό, όπως δηλαδή το διάβασμα, παρουσίασαν χαμηλότερο ρυθμό εξασθένησης της μνήμης σε σύγκριση με εκείνους που δεν το έκαναν.
Η μελέτη δείχνει ότι η συμμετοχή σε δραστηριότητες που κρατούν το μυαλό σε εγρήγορση (από την παιδική ηλικία μέχρι τα γηρατειά) είναι ιδιαίτερα σημαντική για τους ηλικιωμένους ανθρώπους. ΓιΑ αυτό, αρχίστε να διαβάζετε ό,τι πέσει σας χέρια σας, είτε πρόκειται για κάποιο νομπελικό αριστούργημα είτε για το φυλλάδιο με τις οδηγίες χρήσης της καφετιέρας σας. Κρατάει μακριά το Αλτσχάιμερ Ακριβώς όπως η σωματική άσκηση ενισχύει την καρδιά, τους μυς και τα οστά, η πνευματική δραστηριότητα δυναμώνει τον εγκέφαλο. Σύμφωνα με έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Proceedings of the National Academy of Sciences», οι ενήλικοι που ασχολούνται με πνευματικά χόμπι, όπως η ανάγνωση, είναι λιγότερο πιθανό να εκδηλώσουν τη νόσο του Αλτσχάιμερ.
Βέβαια, τα ευρήματα της έρευνας δείχνουν την ύπαρξη μιας σύνδεσης ανάμεσα στα δύο και όχι μια σχέσης αιτίου-αιτιατού, καθώς η αδράνεια του εγκεφάλου μπορεί να είναι επιβαρυντικός παράγοντας όσον αφορά τη συγκεκριμένη νόσο, μπορεί όμως να είναι και ένα πρόωρο σύμπτωμά της ή και τα δύο.
Βελτιώνει την ποιότητα του ύπνου. Η υιοθέτηση μιας αγχολυτικής ρουτίνας πριν πέσετε για ύπνο είναι ένας καλός τρόπος να ηρεμήσει το μυαλό σας και να δώσει το σύνθημα στο σώμα σας να κοιμηθεί. Όπως είπαμε, λοιπόν, και προηγουμένως, το διάβασμα αποτελεί ένα καλό αγχολυτικό φάρμακο και μερικές σελίδες από το αγαπημένο σας βιβλίο θα σας βοηθήσουν να κοιμηθείτε καλύτερα.
Πόσες φορές σας έχει συμβεί να παρασυρθείτε τόσο έντονα από τις περιγραφές ενός βιβλίου, τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, που να νομίζετε ότι τα βλέπετε να ζωντανεύουν μπροστά σας;
Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο «PLoS ONE», το να «χάνεστε» μέσα σε ένα μυθιστόρημα μπορεί να αυξήσει την ενσυναίσθησή σας ή με άλλα λόγια να δυναμώσει την ικανότητά σας να καταλαβαίνετε τα συναισθήματα των γύρω σας. Ολλανδοί ερευνητές έδειξαν μέσα από πειράματα ότι οι άνθρωποι που παρασύρονται συναισθηματικά από ένα βιβλίο φαντασίας έχουν περισσότερο καλλιεργημένη την ενσυναίσθησή τους. Αφήστε, λοιπόν, τον εαυτό σας να παρασυρθεί από μια συναρπαστική ιστορία και να ταξιδέψει παρέα με έναν ήρωα του Καζαντζάκη ή του Arthur Conan Doyle.
Καταπολεμά την κατάθλιψη Μπορεί πολλοί να τα κοροϊδεύουν, αλλά τα βιβλία αυτοβοήθειας μπορούν πραγματικά να σας βοηθήσουν να βοηθήσετε τον εαυτό σας. Όπως υποστηρίζει μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «PLoS ONE», εκείνοι που διάβαζαν τους συγκεκριμένους οδηγούς ευτυχίας, αυτοπεποίθησης ή ό,τι άλλο -σε συνδυασμό φυσικά με τις απαραίτητες συνεδρίες- φάνηκε ότι είχαν χαμηλότερα επίπεδα κατάθλιψης μετά από ένα χρόνο, σε σύγκριση με όσους ακολουθούσαν την τυπική θεραπευτική οδό.
Εμπλουτίζει το λεξιλόγιό σας Ακόμα και αν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που συμμετείχατε στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσετε να εξελίσσετε και να εμπλουτίζετε το λεξιλόγιό σας.
Η τακτική ανάγνωση βιβλίων εξασφαλίζει άνεση στον λόγο, εκλεπτυσμένη σκέψη, περισσότερη φαντασία και δημιουργικότητα, βελτιώνει τόσο τον γραπτό όσο και τον προφορικό λόγο. Μάλιστα, υπολογίζεται ότι μαθαίνουμε το 5-15% όλων των λέξεων μέσω της ανάγνωσης. Επίσης, προσφέρει πλούτο γνώσεων, που μπορεί να σας φανούν χρήσιμες την επόμενη φορά που θα παίξετε με τους φίλους σας ένα γύρο Trivial Pursuit ή όταν θελήσετε να συμμετάσχετε σε κάποιο τηλεπαιχνίδι γνώσεων.
Η ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΔΕΛΤΑ-ΜΠΕΝΑΚΗ.
Η Αλεξάνδρεια αποτελεί διαχρονικό φάρο του πολιτισμού και η προσφορά της στον Αριστόκλειο πολιτισμό είναι ανεκτίμητη.
Δεν ήταν τυχαίο ιστορικό γεγονός ότι οι δύο μεγαλύτερες προσωπικότητες από το γυναικείο φύλο γεννήθηκαν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η μία έγινε η κορυφαία γυναίκα φιλόσοφος και η άλλη η εθνική συγγραφέας του Ελληνισμού. Και οι δύο ήταν από εύπορες οικογένειες. Η μεγάλη Υπατία μεγάλωσε σε ένα ήσυχο-κατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον και συνέχισε απρόσκοπτα τις σπουδές και την διδασκαλία στην σχολή της. Αντίθετα η Εθνική συγγραφέας όπως αναφέρεται μεγάλωσε σε μια σκληρή-αυταρχική οικογένεια με βάση της ιστορικές αναφορές.
Ένα ακόμη κοινό στοιχείο των δύο γυναικών ήταν το τραγικό τους τέλος. Επιπροσθέτως δεν αποτελεί σύμπτωση ότι η Εθνική συγγραφέας Πηνελόπη Δέλτα επέλεξε να γράψει για τον Μέγα Βουλγαροκτόνο και όχι για το Μέγα Ηράκλειο η για τον προστάτη Άγιο μου (Pallida Mors Saracenorum).
Ο εθνικισμός στα έργα της Εθνικής συγγραφέως Πηνελόπης Δέλτα-Μπενάκη, ιδιαίτερα στα ιστορικά της μυθιστορήματα, αποτελεί κεντρικό άξονα που συνδέει την λογοτεχνία με την ιστορική ταυτότητα της νεότερης Ελλάδας. Αντικατοπτρίζει τον ανώτερο-απελευθερωτικό εθνικισμό της εποχής, με έμφαση στην ελληνοχριστιανική παράδοση, τον αλυτρωτισμό, την θυσία και την δημιουργία ενός έθνους-κράτους.Μέσα από έργα όπως «Στα μυστικά του βάλτου» και «Ο Μάγκας», η Δέλτα αναπλάθει ιστορικές περιόδους (Μακεδονικός Αγώνας) με σκοπό την καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης στα παιδιά. Ο εθνικισμός της δεν θεωρείται επεκτατικός σοβινισμός, αλλά μια μορφή εθνικής αφύπνισης και απελευθέρωσης. Προβάλλει τα ιδανικά της πατρίδας, της αυτοθυσίας και του χρέους απέναντι στο έθνος. Χρησιμοποιεί την ιστορία για να ενισχύσει την ενότητα και τη συνέχεια του ελληνισμού.
Η μελέτη του εθνικισμού μέσα στα ιστορικά μυθιστορήματα της Πηνελόπης Δέλτα αποτελεί μια απόπειρα να εξεταστεί κάτω από ιστορική προοπτική μια περίοδος μέσω της σύγχρονής της λογοτεχνίας. Στο έργο Μάγκας και στα Μυστικά του Βάλτου, όπως και στα έργα για την Πατρίδα και τον καιρό του Βουλγαροκτόνου, υπάρχει συνέχεια δράσης και κοινοί ήρωες. Και τα τέσσερα έργα περιστρέφονται γύρω από το ίδιο θέμα, Η σύγκρουση Ελλήνων και Βουλγάρων στην Μακεδονία. Η Δέλτα παρουσιάζει αυτή την πολεμική διαμάχη σε δύο διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Όσον αφορά τα Ρωμαϊκά μυθιστορήματα, μας δείχνουν τι σημαίνει για την Εθνική συγγραφέα Π. Δέλτα το Imperium Romanum. H αυτοκρατορία του Βοσπόρου γίνεται η κορυφαία του μεσαιωνικού κόσμου, μέσα από τον Αριστόκλειο πολιτισμό. Οι όροι Έλληνας, πατριώτης, Χριστιανός Ορθόδοξος αποτελούν την καλύτερη απόδειξη αυτής της παρατήρησης, καθώς χρησιμοποιούνται αδιακρίτως στα έργα της.
Με δύο ανεπανάληπτα Ρωμαϊκά μυθιστορήματα αλλάζει τα δεδομένα στον λογοτεχνικό και ιστορικό κλάδο. Μεγάλη γνώστης της Ελληνικής ιστορίας πραγματεύεται το απόγειον του Ελληνισμού-Imperium Romanum μέσα από την κορυφαία μορφή που ανέδειξε το έθνος και η ανθρωπότητα. Μέγας Βουλγαροκτόνος, το Μοναδικό Φαινόμενο στην Ελληνική και την παγκόσμια ιστορία.
Η μεγάλη Ελληνίδα αναγνωρίζει την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού, μέσα από την αυτοκρατορία του Βοσπόρου. Για αυτό ταυτίζει το Imperium romanum της Κωνσταντινούπολης με τον σύγχρονο Ελληνισμό. Μέσα από τον Αριστόκλειο και τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό η Πηνελόπη Δέλτα δημιουργεί Ελληνικές συνειδήσεις. Η Αλεξανδρινή συγγραφέας ξέρει ότι διαχρονικά η νόμιμη άμυνα αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα των εθνών-κρατών. Η Αλεξάνδρεια αποτελεί διαχρονικό φάρο του πολιτισμού και η προσφορά της στον Αριστόκλειο πολιτισμό είναι ανεκτίμητη. Δεν ήταν τυχαίο ιστορικό γεγονός ότι οι δύο μεγαλύτερες προσωπικότητες από το γυναικείο φύλο γεννήθηκαν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η μία έγινε η κορυφαία γυναίκα φιλόσοφος και η άλλη η εθνική συγγραφέας του Ελληνισμού.
Η ιδεολογία του εθνικισμού παράγει εν δυνάμει δικαιώματα και υποχρεώσεις στα μέλη της, με βασικότερες τους αγώνες-προάσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας-της αυτοδιάθεσης, της δημοκρατίας. της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Το πιο δημοκρατικό αξίωμα στον κόσμο είναι ο εθνικισμός, όπως μας δίδαξε ο μεγάλος ευπατρίδης-δημοκράτης, ο πρόεδρος της δημοκρατίας και ανώτατος δικαστικός λειτουργός Χρήστος Σαρτζετάκης. "Ἢ οὕτως εἶ σοφὸς ὥστε λέληθέν σε ὅτι μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι, καὶ σέβεσθαι.".
Ο εθνικισμός της προερχόταν από την αγάπη για το έθνος και την ελληνική ιστορία, την οποία επέτυχε να μεταδώσει στα παιδιά μέσα από τα μυθιστορήματά της με μοναδικό τρόπο. Ο εθνικισμός της Δέλτα εστιάζεται στην εθνική αναγέννηση και την απελευθέρωση. Ο εθνικισμός της Πηνελόπης Δέλτα είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το ιστορικό πλαίσιο του μεσαιωνικού Ελληνισμού, με κεντρικό πρόσωπο τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον και τους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Μακεδονικού Αγώνα, και της ανάγκης για την συγκρότηση μιας ισχυρής εθνικής ταυτότητας στις αρχές του 20ού αιώνα.
Η Πηνελόπη Δέλτα υπήρξε πρωτοπόρος συγγραφέας. Ήταν ευρυμαθής και καλλιεργημένη, γόνος μίας από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες οικογένειες της Αλεξάνδρειας των αρχών του 20ου αιώνα. Ο Εμμανουήλ Μπενάκης, πατέρας της Π. Δέλτα και μεγάλος ευεργέτης του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους, γαλούχησε τα παιδιά του με την Μεγάλη Ιδέα και την ανωτερότητα της Ελληνικής φυλής. Ο καλόπιστος αναγνώστης ας λάβει υπόψιν του ότι, ως Ελληνίδα της διασποράς, έγραψε με σκοπό να εμπνεύσει και να ενθουσιάσει τα Ελληνόπουλα με την ελληνική ιστορία. Τα Μυστικά του Βάλτου, Το Παραμύθι Χωρίς Ονομα, Τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου, αριστουργηματικά βιβλία με ιστορικό υπόβαθρο, αλλά με ξεκάθαρη κεντροελληνική και εθνικιστική άποψη της εποχής της. Ο Μάγκας, χαριτωμένη αυτοβιογραφική περιγραφή της ζωής μίας Ελληνικής μεγαλοαστικής οικογένειας της διασποράς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Π. Δέλτα δικαιούται λαμπρή θέση στο Πάνθεον των ελλήνων συγγραφέων.
Ο Εθνικισμός αναφέρεται στην ταυτότητα ενός έθνους, και στο δικαίωμα του κράτους να υπερασπίζεται τα συμφέροντά του.
“Η Μακεδονία είναι ελληνική από τα πιο αρχαία χρόνια” ( Πηνελόπη Δέλτα μηθυστόρημα Μάγκας, σελίδα 274). “Η φυλή μας είναι η πιο παλιά, η πιο ένδοξη, η πιο πολιτισμένη” (Μυστικά του Βάλτου, στην σελίδα 60), η Δέλτα στα Μακεδονικά της μυθιστορήματα, καθορίζει την εθνικιστική ιδεολογία που βασίζεται σε πολιτιστικά και ιστορικά επιχειρήματα, σχετικά με την αξία της Ελληνικής-Αριστόκλειας αρχαιότητας. Η εθνικιστική παρουσίαση του Ελληνισμού με γεωπολιτικές, γεωγραφικές, ιστορικές, πολιτιστικές και εθνολογικές διαστάσεις, παρουσιάζεται με εξαιρετικό τρόπο στα έργα της Πηνελόπης Δέλτα-Μπενάκη.
H Εθνική συγγραφέας Δέλτα επιλέγει σκόπιμα να περιγράψει τα χρόνια της βασιλείας των Μακεδόνων αυτοκρατόρων και ειδικότερα του κορυφαίου της παγκόσμιας ιστορίας (Βασίλειος Βουλγαροκτόνος). Κατά την διάρκεια της δικής του βασιλείας, το Imperium Romanum γνώρισε την πιο μεγάλη τoυ εξάπλωση-ακμή. Επίσης η Μεγάλη Π. Δέλτα Μπενάκη γνώριζε ότι ο Ελληνισμός αντιμετώπιζε τον πιο επικίνδυνο εχθρό από καταβολής του έθνους !!!
Η Πηνελόπη Δέλτα αναγνωρίζει το δικαίωμα των Ελλήνων στην νόμιμη άμυνα κα την εθνική επιβίωση.
Μέσα από το ανεκτίμητο έργο της η συγγραφέας διδάσκει την αγάπη για το έθνος, τις θυσίες των Ελλήνων για την πατρίδα. Η Ελληνίδα από την Αλεξάνδρεια συμβάλει με μοναδικό-καθοριστικό τρόπο στην διάδοση και την εξάπλωση της παιδείας και την επιβίωση του Ελληνισμού. Σκόπιμα επιλέγει η Δέλτα την μεσαιωνική περίοδο του Ελληνισμού για να αφυπνίσει το εθνικό φρόνημα και να θέσει της βάσεις για τις επόμενες γενιές Ελλήνων εθνικιστών. Μέσα από την συγγραφική της προσπάθεια επιδιώκει την εμψύχωση των Ελλήνων κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και το Μικρασιατικό μέτωπο με τους νεότουρκους του Κεμάλ. Η εμψύχωση των Ελλήνων μέσα από τα Ρωμαϊκά έργα της Δέλτα αποτελεί τον πιο κομβικό και καθοριστικό παράγοντα του 20ου αιώνα,
Με γνώμονα την φιλοπατρία της εμφύσησε τα μεγάλα ιδανικά του Ελληνισμού στις επόμενες γενιές. Η Δέλτα μέσα από τα βιβλία της έχει σημαντικότατο ρόλο στα απελευθέρωση της Μακεδονίας. Επίσης η Δέλτα μέσα από το συγγραφικό της έργο έχει καταλυτικό ρόλο και στο 'Ελληνικό έπος κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο στα Βουνά της Ηπείρου. Μεταξύ άλλων η Μεγάλη μυσταγωγός από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου αναφέρει με πολιτιστικά-ιστορικά δεδομένα ότι το Ελληνικό έθνος είναι το αρχαιότερο όλων με τον ισχυρότερο πολιτισμό. Η ιστορική-πολιτισμική και εθνικιστική διάσταση του Ελληνισμού γίνεται με ανεπανάληπτο τρόπο στα έργα της Δέλτα για την Πατρίδα και τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου.
Η Δέλτα αντιλαμβάνεται τον ρόλο που διαδραματίζει η Αριστόκλεια παιδεία στην αγάπη για την πατρίδα και συνεισφέρει σε υπερθετικό βαθμό μέσα από το αξιόλογο έργο της. Χωρίς Ελληνική παιδεία δεν υπάρχει εθνική συνείδηση. Η Δέλτα θεωρούσε ιερή-εθνική υποχρέωση να συγγράψει εθνικιστικά-παιδαγωγικά βιβλία. Στόχος της η δημιουργία πατριωτών με υψηλές αξίες.
Για να γίνουν τα παιδιά μας πραγματικοί Έλληνες θα πρέπει να έχουν Ελληνοχριστιανική παιδεία. Από την στιγμή πού έχει καταργηθεί η Εθνική-Ορθόδοξη παιδεία από όλες της βαθμίδες εκπαιδεύσεως, θα πρέπει μόνοι μας να βοηθήσουμε τα παιδιά προς αυτήν την κατεύθυνση, ώστε να αποκτήσουν τα απαραίτητα εφόδια. Ειδικά αυτή την εποχή που ο Διονυσιακός πολιτισμός είναι επίσημα αναγνωρισμένος από το κράτος. Η εθνική συγγραφέας άφησε ένα ανεκτίμητο έργο. Μια μοναδική κληρονομιά. Αυτή την περίοδο που βρισκόμαστε στην κορύφωση του υβριδικού πολέμου είναι επιτακτική ανάγκη να αξιοποιήσουμε στο έπακρο την πολιτιστική μας κληρονομιά.
Η θεματολογία ενός καλού βιβλίου κάνει τα παιδιά να δουν κάποια πράγματα πιο ρεαλιστικά, να γίνουν δημιουργικά-εξελίξιμα, να διδαχτούν τα Χριστιανικά-Εθνικά αξίώματα, να νικούν τους φόβους, να γίνονται πιο δυνατά μέσα από την Ελληνική ιστορία, καθώς ταυτίζονται με τους Χριστιανούς Ήρωες. Μέσα από αυτά τα πρότυπα έρχονται αντιμέτωπα με τις δικές του ανασφάλειες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βρίσκουν τρόπους και διεξόδους, να τους ξεπερνούν.Η Πηνελόπη Δέλτα είναι μία πολύ δυναμική μορφή της νεοελληνικής ιστορίας στον τομέα της Αριστόλειας παιδείας και του Εθνικισμού. Η παρουσία και η συμμετοχή της στα λογοτεχνικά και πατριωτικά δρώμενα άφησε το δικό της ανεξίτηλο στίγμα. Η συμμετοχή της Π. Δέλτα στην πολιτική, την κοινωνία και τον εθνικισμό, οδηγούν στην δημιουργία ενός συγγραφικού έργου που εκφράζει τα εθνικά ιδεώδη.
Η Δέλτα επιδίδεται στην συγγραφή ιστορικών, αστικών, θρησκευτικών διηγημάτων και παραμυθιών, ενώ εκδίδει και μελέτες σχετικά με την ανατροφή των παιδιών και τις ιδέες της για τα αναγνωστικά της εποχής. Μέσα από το έργο της εκφράζεται το πνεύμα της εποχής κατά την οποία έζησε, ενώ ταυτόχρονα αναδύεται και η φυσιογνωμία του ελληνικού «έθνους.
Γραμμένα μέσα από το εθνικιστικό πρίσμα της πρώτης γενιάς πατριωτών όπως ο Κ. Παλαμάς, τα μυθιστορήματα της Δέλτα θεωρήθηκαν απαραίτητα και τα πιο σημαντικά αναγνώσματα για όλες τις γενιές των Ελλήνων. Η ζωή και το έργο της Πηνελόπης Δέλτα αποτελούν έναν συνδυασμό ιστορίας, ιδεολογίας, προσωπικής μαρτυρίας, καταγραφής, συμμετοχής, έρευνας, πατριδογνωσίας-Εθνικισμού Οι ανθέλληνες ισχυρίζονται ότι τα μυθιστορήματα της Πηνελόπης Δέλτα “κάνουν” εθνικιστική προπαγάνδα. Εν τούτοις δεν θα πάψουν ποτέ να είναι τα αγαπημένα-λατρεμένα βιβλία των παιδιών και των μεγάλων. Σε όλους τους επικριτές της Δέλτα και όχι μόνον απάντησε αρκετά χρόνια αργότερα ο τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας και ανώτατος Δικαστικός Χρήστος Σαρτζετάκης.
Aναφέρει ενδεικτικά ο εθνικισμός προέρχεται από τη λέξη έθνος. Ο εθνικισμός είναι κάτι το βαθιά ανθρώπινο, είναι κάτι το κατεξοχήν δημοκρατικό, θεωρείται κάτι το ιερό. Είναι κάτι το βαθιά ανθρώπινο γιατί ανταποκρίνεται σε μια φυσική πραγματικότητα την οποία έχει διαπιστώσει η επιστήμη της γενετικής. Σήμερα, με αυστηρές επιστημονικές μεθόδους είναι δυνατόν να διαπιστωθεί για τον καθένα μας σε ποια φυλετική ομάδα ανήκει.
Τα βιβλίο "Για την πατρίδα" και τον καιρό του Βουλγαροκτόνου, είναι Ιστορικά-μυθιστορήματα, στα οποία αναφέρονται πολλά ιστορικά στοιχεία, τοποθεσίες και γεγονότα. Τα κύρια γεγονότα (ο πόλεμος, οι μάχες και ορισμένα ιστορικά πρόσωπα μας δείχνουν τις διαχρονικές προσπάθειες να επιβιώσουμε ως έθνος.
Είναι ευκολοδιάβαστο βιβλία. Διαβάζεται ευχάριστα και από ενήλικες. Τα δύο έπη είναι σημαντικά-ιστορικά έργα της Πηνελόπης Δέλτα, που περιγράφει τους αγώνες του μεσαιωνικού Ελληνισμού κατά την περίοδο που η Ρωμαϊκή δύναμη βρισκόταν στο απόγειο της. Οι περιγραφές είναι έντονες-ζωντανές.
Οι αναγνώστες είναι σαν να ζούνε εκείνη την εποχή καθώς έχουμε "ζωντανές" εικόνες από τα στρατεύματα, τους Βασιλείς, τους στρατηγούς που επελαύνουν, από μάχες, αντικατασκοπεία, θριάμβους, ανθρώπινες απώλειες, θυσίες, αλληλεγγύη, γεωστρατηγικούς-γεωπολιτικούς σχεδιασμούς. Μας παρουσιάζει μια εποχή και προσωπικότητες όπως ο Αλέξιος Αργυρός, η Θέκλα, ο Κωνσταντίνος Κρηνίτης, ο Μιχαήλ Ιγερινός και η Αλεξία Αργυρού. Η περιγραφή δείχνει τις τραγωδίες που εκτυλίσσονται στα 33 χρόνια των πολέμων μεταξύ Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Βουλγαρίας. Οι χαρακτήρες της εθνικής συγγραφέως έχουν ως πρότυπο τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον.
Στις αρχές του 20ου αιώνα οι δημοτικιστές προωθούν τον Ρωμαϊκό πολιτισμό ως το καλύτερο παιδαγωγικό μέσον, που ολοκληρώνει-ισχυροποιεί την Ελληνική-Εθνική συνείδηση. Η Δέλτα συμμετέχει ολόψυχα σε αυτή την προσπάθεια. “Το να γράφονται βιβλία σε γλώσσα που εννοούν τα παιδιά, δεν είναι γλωσσικό ζήτημα, αλλά εθνικό και υψίστης σημασίας όπως έλεγε και η ίδια.”
Εκτός από τα έργα της Δέλτα, είχαμε και άλλα σημαντικά έργα δημοτικιστών όπως η φλογέρα του βασιλιά (1910) του Παλαμά. ενώ την ίδια εποχή γίνονται μεταφράσεις των έργων του Schlumberger (IL' epop(e byzantine) -ο οποίος αλληλογραφεί και συμβουλεύει την Δέλτα επάνω σε θέματα της μεσαιωνικής ιστορίας.
Ο επίσκοπος Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα (1900-1907), γράφει στην Δέλτα όταν διάβασε το εθνικό αριστούργημα, τον καιρό του Βουλγαροκτόνου : “Όταν ανεγίγνωσκα το ωραίον βιβλίον σας είχα εμπρός εις τα μάτια μου την Θεσσαλονίκη, την Βέροια, τα Βοδενά, την Καστοριά, την Πρέσπα, που τα πέρασα όλα πετώντας στο άλογό μου μέσα από τόσους εχθρούς. Ανεγίγνωσκα τας σχετικάς με τας χώρας αυτάς, τας έβλεπα με τα μάτια της φαντασίας μου σαν σημερινά γεγονότα (Αλληλογραφία, σ.394), σχόλια εξαιρετικά ενδεικτικά για την προσφορά της Εθνικής συγγραφέως.
Η προβολή της σύγχρονης εποχής σε ένα μεγαλειώδες παρελθόν μέσω των επιτευγμάτων των Ελλήνων της αυτοκρατορίας του Βοσπόρου είναι μοναδικός μέσα από τα έργα της Π. Δέλτα.
Η Π. Δέλτα απευθυνόμενη στον Εθνικό Ποιητή γράφει : “Θέλω να τα παιδιά να συλλογιστούν, πως και σήμερα έχουν μια πατρίδα δυστυχισμένη, που έχει ανάγκη από την αφοσίωση πολλών ατόμων. (Αλληλογραφία, σελίδες.25-26). Αυτές οι σαφείς τοποθετήσεις δείχνουν πως τα βιβλία της Δέλτα απέβλεπαν στα Εθνικά ιδανικά που η συγγραφέας υπηρέτησε όλη της την ζωή.
Για όσους δεν γνωρίζουν ο όρος Πατρίδα είναι κυρίως γεωγραφικός και για αυτό δεν το χρησιμοποιούμε. Αποτελεί τον τόπο καταγωγής, τη γη των προγόνων ή την περιοχή όπου γεννήθηκε-μεγάλωσε κάποιος. Χρησιμοποιείται συχνά για να δηλώσει μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή. Η Δέλτα διασχίζει σύνορα χώρου και χρόνου προκειμένου να διδάξει την εθνικιστική-ιστορική, πολιτιστική και γεωγραφική έκταση του ελληνισμού.
“Η Μακεδονία είναι ελληνική από τα πιο αρχαία χρόνια” (Μάγκας, σ.274). “Η φυλή μας είναι η πιο παλιά, η πιο ένδοξη, η πιο πολιτισμένη” (Στα Μυστικά, του Βάλτου σ.60). υποστηρίζει η Δέλτα στα μακεδονικά της μυθιστορήματα, φωτίζοντας την εθνικιστική ιδεολογία που βασίζεται σε πολιτιστικά και ιστορικά επιχειρήματα, σχετικά με την αξία της ελληνικής αρχαιότητας.η παρουσίαση, δηλαδή, του ελληνισμού σαν μιας μονάδας με γεωγραφικές, ιστορικές, πολιτιστικές και εθνολογικές διαστάσεις νομιμοποιεί την ελληνική προπαγάνδα στη Μακεδονία ειδικότερα και την ελληνική προσπάθεια για απελευθέρωση των αλύτρωτων αδελφών γενικότερα. Οι διαχρονικές βάσεις του Ελληνισμού είναι ο Αριστόκλειος πολιτισμός, η ιστορία, η δημοκρατία, ο Εθνικισμός και η Ορθοδοξία. Τα προαναφερθέντα στοιχεία δημιουργούν τις προϋποθέσεις σχετικά με την συνεχή παρουσία των Ελλήνων μέσα στους αιώνες. Το χρέος της πολιτιστικής-εθνικιστικής μας αποστολής επιβάλλει την ενοποιημένη παρουσία μας στο παρόν και στο μέλλον.
Η Π. Δέλτα αναγνωρίζει τον κυρίαρχο ρόλο της Αριστόκλειας παιδείας στην εκμάθηση της εθνικής γλώσσας όσο και στην διαμόρφωση της εθνικής συνείδησης και του Εθνικισμού. Όπως ήδη γνωρίζετε μέσα από τις καινοτόμες-τεκμηριωμένες επιστημονικές μου εργασίες, έχω αποδείξει ότι ο Εθνικισμός είναι δημιούργημα του Αριστόκλειου πολιτισμού. Πιο συγκεκριμένα ο Εθνικισμός είναι ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα του Αριστόκλειου πολιτισμού, μαζί με την ελευθερία, την δημοκρατία, την δικαιοσύνη, τον Ηρωισμό και την διοίκηση του Imperium Romanum από τους Έλληνες.
Για την Π. Δέλτα αποτελεί παιδαγωγικό καθήκον να γράψει ιστορικά-εθνικιστικά βιβλία και να καλλιεργήσει την εθνική συνείδηση των Ελλήνων: “Έχουμε τέτοια έλλειψη βιβλίων για που αποφάσισα χωρίς καμιάν απαίτηση να γράψω διήγημα που να έχει αξία, να κάμω κάτι ελληνικό, με ελληνικές ιδέες σε ελληνικό περιβάλλον. Δε θέλησα να φτιάξω πρόσωπα αλλά να ξυπνήσω αισθήματα και ιδέες στο παιδί”, γράφει το 1909 (Αλληλογραφία, σελίδα 2).
Κάποιοι κακοήθεις-εμπαθείς, απαίδευτοι, ανιστόρητοι, μισογύνηδες και μεγάλοι ανθέλληνες παρουσιάζουν την γυναίκα που μεγάλωσε τέσσερις γενιές Ελλήνων-Εθνικιστών-πατριωτών ως "Ιουδαία". Αυτό όπως θα έλεγε και ο Μεγάλος Δημοκράτης-Πατριώτης Χρήστος Σαρτζετάκης είναι ψεύδος ιστορικόν μέγιστον.
Η μεγαλύτερη επιστημονική απόδειξη ότι ήταν Ελληνίδα η Δέλτα, είναι ότι επέλεξε να γράψει δύο βιβλία για τον κορυφαίο της Ελληνικής-Παγκόσμιας ιστορίας τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον (Φαινόμενο Μοναδικό-Μέγας Βασίλειος) και όχι για τον κορυφαίο στρατηλάτη όλων των εποχών τον Μέγα Ηράκλειο και για τον κορυφαίο στρατιωτικό Άγιο της Ορθοδοξίας Pallida Mors Saracenorum. Mόνο μια πραγματική Ελληνίδα, μια γνήσια Ελληνική ψυχή θα έγραφε βιβλίο με τέτοια φλόγα για τον κορυφαίο της Παγκόσμιας ιστορίας (Βουλγαροκτόνος).
Η προσφορά της Πηνελόπης Δέλτα στον Ελληνισμό-Αριστόκλειο πολιτισμό είναι τεράστια και ανεκτίμητη. Μεταξύ άλλων μέσα από τα έργα της Για την Πατρίδα και τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στις νίκες του Ελληνικού στρατού στους Βαλκανικούς πολέμους και στο Έπος του 1940 κατά την εισβολή των φασιστών της Ιταλίας.
Στην αναβίωση του Ελληνικού εθνικισμού πρωτοστατούν η Πηνελόπη Δέλτα και ο Κωστής Παλαμάς. Πολλές γενιές Ελλήνων μεγάλωσαν με φιλοπατρία μέσα τα ανεκτίμητα έργα της Πηνελόπης Δέλτα. Η Εθνική μας συγγραφέας αποτελεί ανεκτίμητη ιστορική πηγή. Η αυθεντικότητα, η πληρότητα και η αγάπη για το έθνος κάνουν τα έργα της Δέλτα μοναδικά και ανεκτίμητα. Η μεγάλη Ελληνίδα αλλάζει τα δεδομένα στα ιστορικά μυθιστορήματα. Έχοντας υψηλή-άριστη-παιδεία δεν θα γράψει για τον Αλέξανδρο, ούτε για τον Ηράκλειο, αλλά για το μοναδικό φαινόμενο στην Ελληνική και την παγκόσμια ιστορία.
Με δύο ανεπανάληπτα Ρωμαϊκά μυθιστορήματα αλλάζει τα δεδομένα στον λογοτεχνικό και ιστορικό κλάδο. Μεγάλη γνώστης της Ελληνικής ιστορίας πραγματεύεται το απόγειον του Ελληνισμού-Imperium Romanum μέσα από την κορυφαία μορφή που ανέδειξε το έθνος και η ανθρωπότητα.
Η μεγάλη Ελληνίδα αναγνωρίζει την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού μέσα από την αυτοκρατορία του Βοσπόρου. Για αυτό ταυτίζει το Imperium romanum της Κωνσταντινούπολης με τον σύγχρονο Ελληνισμό. Μέσα από τον Αριστόκλειο και τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό η Πηνελόπη Δέλτα δημιουργεί Ελληνικές συνειδήσεις. Η Αλεξανδρινή συγγραφέας ξέρει ότι διαχρονικά η νόμιμη άμυνα αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα των εθνών-κρατών. Ενδεικτικό είναι το έργο της με τίτλο Για την Πατρίδα. Στο έργο αυτό η Εθνική Συγγραφέας μας περιγράφει την ανάκτηση του Δυρραχίου από τους Έλληνες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Κατά την διάρκεια των Ελληνοβουλγαρικών πολέμων, ο Σαμουήλ θα επιτεθεί στην Θεσσαλονίκη και την ώρα της μάχης θα σκοτωθεί ο Γρηγόριος Ταρων/ιτης, θα αιχμαλωτιστεί ο υιός του Ασώτιος μαζί με τον Αλέξιο Αργυρό.
Όταν ήταν αιχμάλωτοι ο δύο άνδρες είπε ο Αλέξιος Αργυρός στον Ασώτιο ότι παντού και πάντα μπορεί κανείς να υπηρετήσει την πατρίδα του. Και την ζωή σου δεν έχεις δικαίωμα να την σπαταλήσεις ή να την πετάξεις. Ξόδεψε την, δώσε την, με τρόπο που να ωφελήσει. Δεν χρησιμεύει να πεθάνομε από αγάπη ή από λύπη για την πατρίδα. Πρέπει ο θάνατος μας να ωφελήσει σε κάτι. Ειδεμή είναι άχρηστος. Όταν η κόρη του Βούλγαρου Σαμουήλ η Μιροσλάβα αποκάλυψε ότι ήταν μισή Ελληνίδα από την μητέρα της, οι δύο άνδρες που ήταν αιχμάλωτοι του Σαμουήλ, απέκτησαν φιλικές σχέσεις με την πριγκίπισσα. Η Μιροσλάβα παντρεύτηκε τον Ασώτιο και ο Σαμουήλ έκανε τον Αρμένιο Διοικητή του Δυρραχίου.
Εκεί αποφάσισαν μαζί με τον Αργυρό και την Μιροσλάβα να φύγουν για την Βασιλεύουσα. Προηγουμένως ήρθαν έρθει σε συνεννόηση με έναν από τους άρχοντες της πόλης για να επιστρέψει το Δυρράχιο στο Imperium Romanum. Το τελευταίο βράδυ της παραμονής τους στο Δυρράχιο, έμειναν σύμφωνοι να εκτελέσουν το σχέδιο Ο Αλέξιος πήρε ένα εικόνισμα της Παναγίας. Ορκίσου, είπε στον Χρυσήλιο, σε τούτο το άγιο εικόνισμα, να μείνεις πιστός στο λόγο σου και στο Βασιλέα.
Ο άρχοντας άπλωσε το χέρι του πάνω στην εικόνα. Πες εσύ τον όρκο, Αργυρέ, και θα ορκιστώ μαζί σου, είπε. Κσι εσύ, Ασώτιε, είπε ο Αλέξιος. Τότε οι τρεις άντρες μαζί άπλωσαν το δεξί χέρι πάνω στο εικόνισμα της Παναγίας και ο Αλέξιος είπε: Ορκίζομαι να κρατήσω την μεγαλύτερη μυστικότητα ως την τέλεια επιτυχία του σκοπού μας. Ορκίζομαι να δώσω το αίμα μου, την ζωή μου και την τιμή μου, για την Πατρίδα και τον Βασιλέα μου. Ορκίζομαι! είπε με δύναμη ο Ασώτης. Ορκίζομαι, επανέλαβε ο Χρυσήλιος. Ο Χρυσήλιος τότε έβγαλε ένα φαρδύ δαχτυλίδι που φορούσε και το έδωσε του Ασώτιου. Ήταν απλό χωρίς στολίδια ή πέτρες. Από το μέσα μέρος είχε σκαλισμένο ένα βυζαντινό σταυρό, και αντίκρυ ήταν χαραγμένα τα γράμματα: ΕΟΑΑΠΠ. Ο Ασώτιος πήρε το δαχτυλίδι και το κοίταξε με περιέργεια. Τι σημασία έχουν αυτά τα γράμματα, Χρυσήλιε; ρώτησε. «Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης», αποκρίθηκε ο Χρυσήλιος.
Αυτή η εμβληματική φράση ανήκει στον Όμηρο και προέρχεται από την Ιλιάδα (ραψωδία Μ, στίχος 243). Την εκφωνεί ο Τρώας πρίγκιπας Έκτορας, απαντώντας στον Πουλυδάμαντα, ο οποίος τον συμβούλευε να αναβάλουν την επίθεση επειδή ένας οιωνός (ένα πουλί που εμφανίστηκε στον ουρανό) προέβλεπε αποτυχία. Ο Έκτορας απορρίπτει την δεισιδαιμονία, δίνοντας το απόλυτο νόημα του πατριωτισμού. Οι τρεις νέοι με πρόσχημα την επιθεώρηση των Κάστρων του Θέματος του Δυρραχίου, επέτυχαν να απομακρυνθούν και να φτάσουν στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί εξήγησαν το σχέδιο στο Μοναδικό Φαινόμενο σχετικά με την ανάκτηση του Δυρραχίου. Ο Βασίλειος χωρίς δισταγμό δέχθηκε το σχέδιο και τις προτάσεις του Χρυσήλιου.
Πρόσταξε ευθύς να ετοιμαστεί στόλος για το Δυρράχιο και αρχηγό του στόλου διόρισε τον πατρίκιο-στρατηγό Ευστάθιο Δαφνομήλη, άνθρωπο τολμηρό και δραστήριο. Ο Στρατηγός Δαφνομήλης την ζωή του δε την υπολόγιζε όταν ήταν να την βάλει στην υπηρεσία της πατρίδας. Αυτό θα αποδειχθεί αρκετές φορές και ειδικά το 1018, όταν πήγε μόνο τους μαζί με τον Μιχαήλ Ιγερινό, και τον Νικήτα ανάμεσα σε χιλιάδες Βούλγαρους και επέτυχε να συλλάβει τον Ιβάτζη και να βάλει τέλος στον Ελληνοβουλγαρικό πόλεμο. Στην συνέχεια εκπονήθηκαν τα τελικά σχέδια για την πολεμική επιχείρηση. Ο Βουλγαροκτόνος επέλεξε για την δυσκολότερη αποστολή τον Αλέξιο Αργυρό. Ο Αργυρός θα έπρεπε από την ξηρά να φράσει στο Δυρράχιο και να ενημερώσει για το σχέδιο.
Η αποστολή που σου δίνω είναι τέτοια που λίγοι είναι άξιοι να την επιτύχουν, είπε σοβαρά ο Βασίλειος. Σου την εμπιστεύομαι. Τίποτα δεν πρέπει να σε σταματήσει. Την ζωή σου δε θα την λογαριάσεις. Δέσποτα, αποκρίθηκε ο Αλέξιος, πριν φύγω από το Δυρράχιο έκανα όρκο πάνω στο εικόνισμα της Θεοτόκου, να δώσω το αίμα μου, τη ζωή μου και την τιμή μου ακόμα για την Πατρίδα και για σένα. Τον όρκο μου θα τον κρατήσω. Δεν αρκεί! είπε ο Μέγας Βουλγαροκτόνος και συνοφρύωσε τα φρύδια. Δεν αρκεί να πεθάνεις στην υπηρεσία μου! Πρέπει και να εκτελέσεις την διαταγή μου,να φθάσεις στο Δυρράχιο. Κατάλαβες;
Ο Αλέξιος απάντησε στον αυτοκράτορα ότι με την βοήθεια της Θεομήτορος θα φθάσω, αποκρίθηκε. Μετά την Θεσσαλονίκη σχεδόν ολόκληρη η Μακεδονία είχε κατακτηθεί από τους Βούλγαρους. Ενδεικτικά είναι αυτά που αναφέρει η Δέλτα στο έργο της με τίτλο για την Πατρίδα, μέσα από την Θέκλα και τον Αλέξιο Αργυρό : "Η Πατρίδα είναι όλο το έθνος, και εμείς, ο καθένας μας, είμαστε από ένα μόριο ασήμαντο του μεγάλου αυτού έθνους.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ. ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΙΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ-ΔΕΛΤΑ ΜΠΕΝΑΚΗ :
"Την ζωή του την έδωσε για την πατρίδα χωρίς να τη λογαριάσει (Αλέξιος Αργυρός), εξακολούθησε ο γέρος. Και συ θα θάψεις την δική σου ζωή στο μοναστήρι όπου θα κλειστείς. Μπορείς να πεις πως ακριβοπληρώσατε την επιστροφή του Δυρραχίου στην εξουσία του Βασιλέα (Βουλγαροκτόνου).
- Όχι, καλέ μου Παγράτη, είπε η Θέκλα. Πες την πληρώσαμε, όχι όμως την ακριβοπληρώσαμε. Ένα από τα τελευταία του λόγια, όταν του είπα πως πέθαινε ατιμασμένος ήταν: «Εγώ είμαι ένας, θα περάσω και θα ξεχαστώ, η Πατρίδα όμως θα μείνει.» Κια εγώ, Παγράτη, είμαι άλλη μία. Το Δυρράχιο είναι μια δύναμη για την πατρίδα. Σκέψου πως, τώρα, ο Σαμουήλ θα έχει να πολεμά ανατολή και δύση μαζί. Λογάριασε, τι είναι δυο ζωές που θυσιάστηκαν, κοντά στο έργο που έγινε ; Και πιο σιγά πρόσθεσε, σα να μιλούσε του εαυτού της περισσότερο παρά του Παγράτη.
- Τίποτα μεγάλο δε γίνεται χωρίς θυσίες. Πρέπει τις θυσίες αυτές να ξέρομε να τις κάνομε χωρίς υπολογισμούς.
- Έχεις δίκαιο, είπε στο τέλος. Η Πατρίδα είναι όλο το έθνος, και εμεις, ο καθένας μας, είμαστε από ένα μόριο ασήμαντο του μεγάλου αυτού έθνους.
ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΕ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ.
Η ΤΥΦΛΩΣΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ. Η Βουλγαρία ήταν Ρωμαϊκή επαρχία επί αυτοκράτορος Ιωάννη Ά Τσιμισκή. Κατόπιν λανθασμένης διπλωματικής κινήσεως του Αγίου-αυτοκράτορα Νικηφόρου Β’ Φωκά, με στόχο να προστατέψει την αυτοκρατορία από τους Βούλγαρους, άλλαξαν ριζικά τα γεωστρατηγικά δεδομένα στα Βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας. Οι Ρώσοι του Σβιατοσλάβου εισέβαλαν στα Βουλγαρικά εδάφη, στην συνέχεια αρνήθηκαν να αποχωρήσουν και έγιναν πολύ απειλητικοί προς την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Τους Ρώσους είχε καλέσει σε βοήθεια ο Άγιος-αυτοκράτορας Νικηφόρος Β Φωκάς, καθώς δεν ήταν σε θέση να διεξάγει πολέμους σε δύο μεγάλα μέτωπα παράλληλα (Ανατολή-Άραβες και Βοράς-Βούλγαροι). Εντούτοις οι Ρώσοι αθέτησαν την συμφωνία με και έγιναν κατακτητές της Βουλγαρίας.
Ο Ελληνοαρμένιος Ι. Τσιμισκής νίκησε τους Ρώσους και τους απομάκρυνε από την Βαλανική χερσόνησο. Η Βουλγαρία επί αυτοκράτορος Ιωάννη Α Κουρκουά, έγινε Ελληνική-Ρωμαϊκή επαρχία και ήταν φόρου υποτελής. Εντούτοις με το που έγινε αυτοκράτορας ο Βασίλειος επέτυχαν οι Βούλγαροι μέσα σε ελάχιστες ημέρες να “επαναστατήσουν” και να γίνουν ένα πάρα πολύ ισχυρό βασίλειο. Οι Βούλγαροι επί Βασίλειου Β, είχαν κάνει κάτι πρωτόγνωρο καθώς είχαν κατακτήσει το 80% των κάστρων της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Είχαν κόψει την Ελληνική-Ρωμαϊκή επικράτεια στα δύο. Η Θεσσαλονίκη ήταν εκείνους τους αιώνες η δεύτερη πιο σημαντική πόλη της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Το νέο Βουλγαρικό βασίλειο σε σχέση με το προηγούμενο κράτος είχε ως επίκεντρο την Μακεδονία-Θεσσαλία. Η περίεργη επανάσταση ενάντια στον Βασίλειο. Τις ημέρες κατά τις οποίες έγινε η επανάσταση βρέθηκαν σε θέση να “δραπετεύσουν”, από την Βασιλεύουσα- Κωνσταντινούπολη, οι αδελφοί Κομητόπουλοι. Αυτό έγινε με την παρέμβαση της αλλοδαπής-πολιτικής αριστοκρατίας, της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας.
ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ. Διαχρονικά ουδέποτε στην παγκόσμια ιστορία επέτυχε οποιοδήποτε έθνος, το οποίο υπήρξε προηγουμένως σκλαβωμένο σε άλλο κράτος, να γίνει ένα πολύ ισχυρό βασίλειο μέσα σε ελάχιστους μήνες. Αυτό είναι τελείως αφύσικο πράγμα από κάθε άποψη. Ακόμη και εμείς οι Έλληνες, με τόσο υψηλό πολιτισμό κάναμε 400 συναπτά έτη, για να απελευθερωθούμε από τους Τούρκους και αντίστοιχα άλλα τόσα από τον Ρωμαϊκό ζυγό.
Οι Βούλγαροι δεν είχαν τον πολιτισμό, την διοίκηση, την οργάνωση, και την ισχύ, για ένα τέτοιο επίτευγμα. Όμως το επέτυχαν με την υποστήριξη των νεοταξιτών-παγανιστών εκείνης της εποχής. Αν και οι συνθήκες σκλαβιάς των Βουλγάρων ήταν τελείως διαφορετικές από τις συνθήκες τις οποίες ήταν σκλαβωμένο το Ελληνικό έθνος, στους Ρωμαίους και στους Τούρκους όμως και πάλι δεν υπάρχει καμία λογική-τεκμηριωμένη επιστημονική εξήγηση. Οι Έλληνες ως κατακτητές απέναντι στους Βούλγαρους υπήρξαν πάρα πολύ ευγενικοί. Οι Έλληνες με τον κορυφαίο πολιτισμό στον κόσμο, τον οποίο ουδέποτε δημιούργησε είτε θα δημιουργήσει οποιοδήποτε άλλο έθνος, και εν τούτοις χρειάστηκε να περάσουν αιώνες για να είναι σε θέση να επαναστατήσουν, ενάντια στους Οθωμανούς. Φυσικά δεν ήταν μόνον ο Ελληνικός πολιτισμός αλλά και ο Χριστιανισμός ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα στην Ελληνική επανάσταση του 1821.
Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο από καταβολής κόσμου, ένας λαός ο οποίος είναι σκλαβωμένος, να επιτύχει μέσα σε μερικούς μήνες να επαναστατήσει και να γίνει ένα πανίσχυρο βασίλειο, παίρνοντας πίσω όχι μόνον τα δικά του εδάφη, αλλά και κατακτώντας ένα μεγάλο μέρος των εδαφών του έθνους στο οποίο προηγουμένως ήταν σκλαβωμένος. Είναι φανερό ότι πίσω από την “επανάσταση” ήταν η πολιτική αριστοκρατία της Πόλης, με τους νεοταξίτες-Διονυσιαστές εκείνης της εποχής. Στο “επίτευγμα” των Βουλγάρων, συνέβαλε και ο Ελληνικός εμφύλιος, τον οποίο δημιούργησε, η πολιτική αριστοκρατία, με την εσκεμμένη και εντελώς άδικη αφαίρεση, των αξιωμάτων του Ελληνοαρμένιου στρατηγού Βάρδα Σκληρού. Οι ιστορικές αναφορές για την τύφλωση τόσο χιλιάδων Βούλγαρων ήταν κίβδηλες.
Το γεγονός της τύφλωσης τόσων χιλιάδων αιχμαλώτων στρατιωτών δικαίως έχει αμφισβητηθεί από τους σύγχρονους ιστορικούς και όχι μόνον. Πρακτικά ήταν αδύνατη η εφαρμογή της ποινής σε έναν τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Μέρος των ιστορικών αμφιβάλει ότι παραβρέθηκαν 15000 η και περισσότεροι Βούλγαροι στρατιώτες στην μάχη του Κλειδιού. Σε ένα τόσο στενό πέρασμα πρακτικά είναι αδύνατον να συμβεί αυτό όπως αναφέρουν. Ένας άλλος ιστορικός απορρίπτει πλήρως αυτές τις αναφορές και υπογραμμίζει ότι είναι επινόηση από τον Ιωάννη Σκυλίτζη, Ο ιστορικός και πολιτικός αξιωματούχος, ως γνήσιος εκπρόσωπος της πολιτικής αριστοκρατίας είχε κάθε λόγο να διασκευάσει τα γεγονότα του Κλειδίου με σκοπό να εκθέσει τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον. Είναι αρκετά πιθανό η ποινή αυτή να μην εκτελέστηκε ποτέ η να εφαρμόστηκε σε μερικές δεκάδες είστε εκατοντάδες Βούλγαρους.
Στην εποχή του Βουλγαροκτόνου οι ανώτατοι πολιτικοί αξιωματούχοι οι οποίοι ήταν και χρονογράφοι-ιστορικοί, μισούσαν θανάσιμα τον Βασίλειο Β γιατί κυβέρνησε εντελώς μόνος του το Ρωμαϊκό κράτος χωρίς συμβούλους. Διότι έθεσε όλους τους διανοούμενους-πολιτικούς στο περιθώριο, δεν συγχώρεσαν ποτέ αυτή την επιλογή του οι Έλληνες και ξένοι διανοούμενοι μέχρι και σύγχρονη εποχή. Ο Βασίλειος εφάρμοσε με βαριά καρδιά την Ρωμαϊκή νομοθεσία. Η Βουλγαρία ήταν Ρωμαϊκή επικράτεια επί Ιωάννη Α Τσιμισκή και επαναστάτησε επί Βασίλειου Β. Παρά τις προσπάθειες να σταματήσουν οι εχθροπραξίες, τα αξιώματα και τα προνόμια που έδωσε σε κάποιους Βούλγαρους στρατηγούς για να σταματήσουν τις ανελέητες σφαγές-καταστροφές και σκλάβωμα αμάχων Ελλήνων, οι Βούλγαροι στρατηγοί εξαπατούσαν τον Έλληνα αυτοκράτορα. Για αυτό και επέστρεφαν στα πεδία των μαχών συνεχίζοντας την εγκληματική τους δράση εις βάρος του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού. Τότε εξαναγκάστηκε συμβολικά να εφαρμόσει την Ρωμαϊκή νομοθεσία. Για ένα τμήμα του Χριστεπώνυμου πληρώματος θεωρείται ο 15ος Ισαπόστολος και αρχάγγελος με πύρινη ρομφαία.
Η ΤΥΦΛΩΣΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ. Η Βουλγαρία ήταν Ρωμαϊκή επαρχία επί αυτοκράτορος Ιωάννη Ά Τσιμισκή. Κατόπιν λανθασμένης διπλωματικής κινήσεως του Αγίου-αυτοκράτορα Νικηφόρου Β’ Φωκά, με στόχο να προστατέψει την αυτοκρατορία από τους Βούλγαρους, άλλαξαν ριζικά τα γεωστρατηγικά δεδομένα στα Βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας. Οι Ρώσοι του Σβιατοσλάβου εισέβαλαν στα Βουλγαρικά εδάφη, στην συνέχεια αρνήθηκαν να αποχωρήσουν και έγιναν πολύ απειλητικοί προς την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Τους Ρώσους είχε καλέσει σε βοήθεια ο Άγιος-αυτοκράτορας Νικηφόρος Β Φωκάς, καθώς δεν ήταν σε θέση να διεξάγει πολέμους σε δύο μεγάλα μέτωπα παράλληλα (Ανατολή-Άραβες και Βοράς-Βούλγαροι). Εντούτοις οι Ρώσοι αθέτησαν την συμφωνία με και έγιναν κατακτητές της Βουλγαρίας.
ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ.
O Μέγας Βουλγαροκτόνος, ο ακαταπόνητος Βασιλιάς του Imerium Romanum, αντιμετώπισε την πιο σκληροτράχηλη φυλή της ανθρωπότητας, η οποία υποστηριζόταν από την τότε νέα τάξη πραγμάτων. Ανεξάντλητα ήταν τα Βουλγαρικά στρατεύματα. Πρώτη φορά παγκοσμίως μέχρι και σήμερα συνέβη κάτι τέτοιο.
Ακόμη και οι Άραβες με τα επί αιώνες ανεξάντλητα στρατεύματα τους, μετά την ήττα στο Ακροϊνόν το 740 μ.Χ. σταμάτησαν εντελώς για μερικά χρόνια τις επιδομές-επιθέσεις ενάντια στην Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Εν τούτοις οι κατώτεροι σε πολεμικές δεξιότητες και λιγότεροι αριθμητικά Βούλγαροι, είχαν ατελείωτα αποθέματα στρατιωτικού δυναμικού !!! Για αυτό και μετά από τις τρεις συντριπτικές ήττες στον Σπερχειό, στον Αξιό και στο Κλειδί συνέχιζαν απτόητοι τις πολεμικές συγκρούσεις. Στις τρεις αυτές μάχες οι απώλειες των Βούλγαρων ήταν πολύ μεγαλύτερες από αυτές που υπέστησαν οι Άραβες στο Ακροϊνόν.
Χαρακτηριστικό ήταν ότι στις μάχες του Σπερχειού-Κλειδιού τέθηκαν οριστικά εκτός μάχης 26 χιλιάδες Βούλγαροι. Οι Άραβες με απώλειες 6000 Ισμαηλιτών στο Ακροϊνόν και έκαναν κάποια χρόνια για να ανακάμψουν. Κυριολεκτικά οι Κουμάνοι-Βούλγαροι αποτελούν παγκόσμιο φαινόμενο. Αν και πληθυσμιακά ήταν πολύ μικρότερο έθνος σε σχέση με τους Μωαμεθανούς, δεν τελείωναν ποτέ οι άνδρες του Βουλγαρικού στρατού !!! Το μεγαλύτερο αριθμητικά στράτευμα την αρχαία και την μεσαιωνική περίοδο το είχε η Περσική αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών-Σασσανιδών, με 150000 εως 2000000 στρατιώτες. Όμως μετά τις συντριπτικές ήττες σε Μαραθώνα, Σαλαμίνα, Πλαταιές, Μυκάλη, σε συνδυασμό με τα Διονυσιακά αξιώματα, μέσα σε έντεκα χρόνια η κορυφαία αυτοκρατορία του κόσμου, από την σφοδρότητα των πολέμων οδηγήθηκε στην παρακμή και όχι μόνον δεν εκστράτευσε ξανά εναντίον του Ελληνικού έθνους, αλλά εν συνεχεία κατακτήθηκε από τον Μ. Αλέξανδρο. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και τον μεσαίωνα από τον Μέγα Ηράκλειο. Ο Αυτοκράτορας από την Αγιοτόκο Καππαδοκία κατέκτησε την Περσική αυτοκρατορία μέσα σε έξι χρόνια και την οδήγησε στον οριστικό αφανισμό, και στην Αραβική κατάκτηση.
Από την ένταση του πολέμου και την σκληρότητα των μαχών με τους Έλληνες του Ρωμαϊκού κράτους, μια παγκόσμια αυτοκρατορία χάθηκε οριστικά μέσα σε τριάντα χρόνια. Δυο φορές από την σφοδρότητα των πολέμων διαλύθηκε μια παγκόσμια αυτοκρατορία, από τον Αλέξανδρο και τον Ηράκλειο. Στον αντίποδα οι Βούλγαροι παρέμειναν πάντοτε με ακμαίο το ηθικό και με αναρίθμητο στράτευμα, χωρίς να καταπονούνται και να εγκαταλείπουν τον πόλεμο μετά από τρεις δεκαετίες πολέμου και τρεις συντριπτικές ήττες !!!
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΤΕΥΤΑΙ ΣΤΟ ΕΒΔΟΜΟΝ.
Ο Βασίλειος επέτυχε το απόλυτο σε όλα. Πολεμούσε πολύ γενναία στην πρώτη γραμμή στα πεδία των μαχών. Έκανε τις μεγαλύτερες επιτυχίες, τα μεγαλύτερα επιτεύγματα από όλους τους υπόλοιπους Έλληνες, σε πολιτικό, κοινωνικό και στρατιωτικό επίπεδο. Oι επιτυχίες του Βουλγαροκτόνου δεν ήταν ποτέ βασισμένες, επάνω στην βαρύτατη φορολογία των φτωχών-Ελλήνων υπηκόων. Ουδέποτε το έκανε άλλος βασιλιάς αυτό το πράγμα, στον υπέρτατο βαθμό.
Μια στρατιωτική, μια πολιτική, μια κοινωνική επιτυχία για να έχει ηθική αξία, δεν πρέπει ποτέ να επιτυγχάνεται, εις βάρος της οικονομικής ευημερίας, της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας των πολιτών η των υπηκόων. Στον αντίποδα ο Λατίφωνος Ιουστιανιανός ο Α, εισέπρατε τους ετήσιους, ακόμη και με ξυλοδαρμούς των υπηκόων. Όλα αυτά για να κάνει άσκοπους, επιθετικούς πολέμους, στα πλαίσια της υστεροφημίας του. Υπήρξε μέγας προστάτης όλων των φτωχών και των αδικημένων. Για αυτό τους έδωσε πλήρη φοροαπαλλαγή, όσα χρόνια κυβερνούσε. Όλες της ετήσιες φορολογικές υποχρεώσεις των αδυνάτων Ελλήνων, όλα τα χρόνια που ήταν Βασιλιάς, της πλήρωναν οι πλούσιοι. Ενδεικτικό ήταν ότι, από τους ισχυρούς πήρε πίσω όλα τα κτήματα, που είχαν αποσπάσει άδικα από τους φτωχούς, και τα έδωσε πίσω στους δικαιούχους.
Το ίδιο έκανε και με τα Εκκλησιαστικά κτήματα. Όμως ο Βασίλειος δεν σταμάτησε εκεί. Όσοι πλούσιοι εξακολουθούσαν να είναι άδικοι άνθρωποι, ανάλογα με την περίσταση είτε τους αφαιρούσε ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας, είτε τους αφαιρούσε ολόκληρη την περιουσία. Τους απολύτως κακούς-πλούσιους που δεν άλλαζαν τακτική, τους κατάντησε ζητιάνους στα καπηλειά και στα πανδοχεία της Μικράς Ασίας. Ανάμεσα σε όλα αυτά κατάργησε ακόμη και το δικαίωμα των δυνατών σε περίπτωση φόνου, να εξαγοράζουν την θανατική ποινή. Μεγάλωσε με δικά του έξοδα όλα τα ορφανά των σκοτωμένων Ελλήνων στρατιωτών. Ενδεικτικό της πολιτικής του ήταν ότι με Νεαρά που εξέδωσε, το όριο επιστροφής των κτημάτων που είχαν αποκτηθεί με αθέμιτα μέσα πήγε στα 1000 έτη.
Σπούδαζε τα αγόρια και εν συνεχεία τα έκανε στρατιώτες-αξιωματικούς, για να πολεμούν δίπλα του στα πεδία των μαχών. Διότι πολεμούσε για περισσότερο από τριάντα συνεχόμενα χρόνια, με Βούλγαρους, Άραβες, Χάζαρους, επαναστάτες κλπ. Το αποτέλεσμα ήταν εκείνες οι γενιές των ορφανών παιδιών, να μεγαλώσουν και να πολεμούν δίπλα, στον Βασίλειο, στα πεδία των μαχών. Αυτό ήταν πολύ καθοριστικό στοιχείο για τις στρατιωτικές, επιτυχίες του Βασίλιεου. Επίσης όλα τα ορφανά κορίτσια που οι γονείς του σκοτώθηκαν στις μάχες, τα έδινε προίκα και τα πάντρευε. Κανένας άλλος βασιλιάς στον κόσμο δεν έχει κάνει τόσες πολλές ελεημοσύνες-φιλανθρωπίες όπως είχε κάνει ο Βουλγαροκτόνος.
Η νομοθεσία του ήταν εξίσου δίκαιη και πολύ σκληρή για την κοσμική και την Εκκλησιαστική εξουσία. Καμία διαμαρτυρία δεν τον έκανε ποτέ να αλλάξει γνώμη. Όσες φορές του ζήτησε πίσω ο Πατριάρχης Σέργιος τα κτήματα της Εκκλησίας και των πλουσίων, ο Βασίλειος ήταν ανένδοτος και δεν δεχόταν ούτε καν να συζητήσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Επί των ημερών του δεν υπήρχαν οφίκια-αξιώματα, για ιστορικές προσωπικότητες όπως οι Πατριάρχες Πολύευκτος, Κηρουλάριος και για πολιτικούς όπως ο Βασίλειος Λεκαπηνός, ο Ιωσήφ Βρίγγας και ο Μιχαήλ Ψελλός. Ενδεικτικό ήταν ότι άφησε δύο φορές κενό τον Πατριαρχικό θρόνο στην Κωνσταντινούπολη.
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΤΕΥΤΑΙ ΣΤΟ ΕΒΔΟΜΟΝ.
Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΥ.
Η στρατηγική του αυτοκράτορα στον Βουλγαρικό πόλεμο, υπήρξε πολύ ευφυής. Έκανε εκστρατείες από το κέντρο προς την περιφέρεια. Τα κατακτημένα εδάφη, τα προστάτευε με μια σειρά από κάστρα, σε καίρια σημεία. Πρώτη σημαντική στρατιωτική βάση, έγινε η Φιλιππούπολη. Αμέσως μετά κατέλαβε, τα φρούρια γύρω από την Σαρδική. Με αυτήν την υπέροχη στρατηγική επέτυχε να ελέγξει την Βορειοανατολική διαδρομή, από την πεδιάδα του Ισκέρ μέχρι τον Δούναβη, και από το Περνίκ, στο Ραντομίρ, και μέχρι τα Σκόπια. Με μια νέα σειρά οχυρών στην περιοχή του Δούναβη, εμπόδισε τις προσπάθειες των Κουμάνων (Βουλγάρων), να ενισχυθούν από τους ομοεθνείς τους Ούγγρους και Πετσενέγους-Πατζινάκες.
Παράλληλα με την προέλαση του προς τα Σκόπια και την μάχη του Αξιού, εμπόδισε τους Βούλγαρους, από μια νέα καταστροφική κάθοδο, και τους υποχρέωσε να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους, στην πρωτεύουσα τους την Αχρίδα. Οι Βούλγαροι-Κουμάνοι επί Βασίλειου Β, ήταν ένα Τουρκικό παρακλάδι με αρχηγό τον τσάρο Σαμουήλ. Κατέστρεφαν από την εποχή των Ισαύρων την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Στις τρεις πιο καθοριστικές μάχες και στην πιο καθοριστική καταδρομική αποστολή κατά την διάρκεια του πολέμου, οι Έλληνες βρήκαν τον τρόπο να παρακάμψουν τα φυσικά εμπόδια, πέρασαν στην απέναντι πλευρά, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στους Βούλγαρους.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ηττήθηκαν στους ποταμούς Σπερχειό, Αξιό και στο Κλειδί (Όρος Μπέλλες). Επίσης ο Ιβάτζης θεωρούσε ότι το παλάτι της Πρόνιστας, φυσικά προστατευμένο πανταχόθεν και με μια και μόνον δίοδο, ότι θα ήταν απόρθητο και ασφαλές. Οι Κουμάνοι επαναπαύτηκαν στα ανυπέρβλητα φυσικά εμπόδια των ποταμών και του όρους Μπέλλες. Η αδιαμφισβήτητη πολιτιστική ανωτερότητα έκανε τους προγόνους μας πολύ γενναίους και ικανούς για οτιδήποτε όλοι οι υπόλοιποι λαοί, το νόμιζαν ως ακατόρθωτο. Οι πρόγονοι μας έκαναν το αδύνατο να είναι εφικτό, αμέτρητες φορές εκείνους τους αιώνες, με βάσεις την Ορθοδοξία, την αρχαία Ελληνική γραμματεία και την ηθική ζωή.
Αυτό ήταν ένα πράγμα το οποίο μόνον οι ιεροί Έλληνες εκείνων των εποχών ήταν ικανοί να το επιτύχουν. Είχαν υψηλές ηθικές αρχές, αρχαία Ελληνική παιδεία, πίστευαν στον Χριστό, ενώ φυσικά πέρα από την δύναμη του μυαλού και της ψυχής, είχαν και άριστη εκπαίδευση. Οι ανώτεροι ηθικά-πνευματικά και πολιτιστικά Έλληνες κυριάρχησαν, μεγαλούργησαν και επιβίωσαν στους αμυντικούς πολέμους μέσα από τον παιδεία και την Ορθοδοξία. Το όνομα του προκαλούσε τον απόλυτο τρόμο στους εχθρούς του Ελληνικού έθνους. Οι αιώνιοι εχθροί του έθνους μας μόνον μια φορά στα παγκόσμια χρονικά βίωσαν τα συναισθήματα του απόλυτου πανικού, του φόβου και της απελπισίας-ασφυξίας. Τις χρονιές 996 και 999 μ.Χ. ο Μέγας Βασίλειος πολέμησε τους Αγαρηνούς. Κατά την επιστροφή του για τον Βουλγαρικό μέτωπο, στο πέρασμά του σκορπούσε τον όλεθρο και ισοπέδωνε τα πάντα. Όλα αυτά τα έκανε ως αντίποινα σε νόμιμη άμυνα για τις σφαγές, τις κλοπές, τους εμπρησμούς, τους βιασμούς, το σκλάβωμα των γυναικών, που έκαναν σε ετήσια βάση, επί πολλούς αιώνες οι Αγαρηνοί εις βάρος, του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού.
Έχοντας θέσει τέρμα στις εσωτερικές-εμφύλιες διαμάχες, ο Βασίλειος Β΄ έστρεψε την προσοχή του στους εξωτερικούς εχθρούς της αυτοκρατορίας (Βούλγαροι, Άραβες, Γεωργιανοί, Χάζαροι, Γερμανοί). Ένα διχασμένο έθνος πνευματικά-πολιτικά, στρατιωτικά κοινωνικά, δεν διαθέτει τις απαραίτητες αντιστάσεις, δεν αντιδρά στις εξωτερικές προκλήσεις. Δέχεται ευκολότερα τα μεθοδευμένα ανθελληνικά σχέδια. Οι εμφύλιες έριδες είχαν εξασθενήσει την θέση του imperium romanum στα ανατολικά και οι κατακτήσεις του Κουρκουά, του Pallida Mors Saracenorum, και του Ιωάννη Τσιμισκή κινδύνευσαν να πέσουν στα χέρια των Αράβων (Φατιμίδες). Μετά από δύο σημαντικές ήττες στην Αντιόχεια, λόγω προχωρημένης ηλικίας του Δούκα-στρατηγού Μιχαήλ Βούρτζη, το Χαλέπι πολιορκήθηκε και η Αντιόχεια απειλήθηκε από το στρατό των Σαρακηνών. Την δεκαετία του 990, ξανάρχισαν οι εχθροπραξίες με τους Άραβες στη Συρία, στις οποίες ενεπλάκη και το φόρου υποτελές (στο Βυζάντιο) κράτος του Χαλεπίου που ελεγχόταν από την δυναστεία των Χαμδανιδών.
Το έτος 993/994 ο Τούρκος στρατηγός Μαντζουτακίν πολιόρκησε την Απάμεια και ο στρατηγός Μιχαήλ Βούρτζης προσέτρεξε σε βοήθεια των Χαμδανιδών του Χαλεπίου. Τα αντίπαλα στρατεύματα συναντήθηκαν ανάμεσα σε δυο ρηχά περάσματα του ποταμού Ορόντη, κοντά στην Απάμεια, στις 15 Σεπτεμβρίου 994. Οι Άραβες παρακάμπτουν τους Χαμδανίδες με αποτέλεσμα να βρεθούν στις πλάτες του Ρωμαϊκού στρατού, ο οποίος ηττήθηκε με μεγάλες απώλειες. Οι Φατιμίδες συνέχισαν την πολιορκία του Χαλεπίου ενώ κατέλαβαν και το Αζάζιον. Η ήττα αυτή προκάλεσε την άμεση επέμβαση του Βυζαντινού αυτοκράτορα Βασιλείου Β’ με την απόλυση του Βούρτζη από τη θέση του και την αντικατάστασή του από τον Δαμιανό Δαλασσηνό. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας τον επόμενο χρόνο εξεστράτευσε με επιτυχία στην περιοχή. Δυστυχώς όλοι οι ιστορικοί πλήν ελαχίστων αποκρύπτουν την συντριβή του Τούρκου στρατηγού Μανγιουτακίν και των 80000 Μωαμεθανών, οι οποίοι και μόνον στην θέα του Βασίλειου Β και των 17000 ανδρών του ετράπησαν σε φυγή.
Το ένδοξο και συνάμα παράδοξο αυτού του τρομερού επιτεύγματος ήταν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των στρατιωτών που είχε στην διάθεση του ο Βασιλιάς ήταν Βούλγαροι αιχμάλωτοι πολέμου. Ο Έλληνας αυτοκράτορας δεν ήθελε να αποδυναμώσει σε ισχύ τα στρατεύματα που πολεμούσαν στο βόρειο μέτωπο με τον Σαμουήλ. Πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά πετυχαίνει αυτοκράτορας τόσο μεγάλες νίκες, με τόσο μικρό στράτευμα αριθμητικά και το οποίο στην συντριπτική του πλειοψηφία αποτελούνταν από αιχμάλωτους πολέμου. Ουδέποτε το τόλμησε αυτό στα παγκόσμια χρονικά άλλος αυτοκράτορας-ηγεμόνας και αν το επιχειρούσε θα είχε ήδη δολοφονηθεί μαζί με τους λίγους αριθμητικά στρατιώτες του. Την πλειοψηφία του Ρωμαϊκού στρατεύματος αποτελούσαν Βούλγαροι αιχμάλωτοι πολέμου. Το σωτήριο έτος 1017 το μοναδικό φαινόμενο της παγκόσμιας ιστορίας εκστράτευσε για πολλοστή φορά ενάντια στους Κουμάνους. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας στην Καστοριά έφτασαν πληροφορίες από την Ρωμαϊκή αντικατασκοπεία με επικεφαλής τον στρατηγό Δαφνομήλη και τον Νικήτα, ότι ο κυβερνήτης Κρακράς σχεδίαζε να επιτεθεί στη βορειοανατολική Βουλγαρία με σκοπό να ανακτήσει τα κατακτημένα εδάφη.
Η κίνηση αυτή έγινε με την συνεργασία των ομοεθνών που τότε ζούσαν βόρεια του Δούναβη. Ο Βουλγαροκτόνος όταν έμαθε για αυτήν την δυσμενή εξέλιξη, έλυσε την πολιορκία της Καστοριάς και έσπευσε προς τα βόρεια για να προστατέψει τα Ρωμαϊκά εδάφη. Εν τούτοις οι Πετσενέγοι στο άκουσμα ότι θα αντιμετωπίσουν τον Έλληνα αυτοκράτορα ανακάλεσαν την αρχική τους απόφαση και αρνήθηκαν να πολεμήσουν μαζί με τους Βουλγάρους, οπότε ο Βουλγαροκτόνος πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Κατά την επιστροφή του από τον βορρά, τον φθινόπωρο του 1017, ο Μέγας Βασίλειος επιτέθηκε και κατέλαβε το φρούριο της Σέτινας το οποίο βρίσκεται ανατολικά από το χωριό Σκοπός της Φλώρινας. Το κάστρο ήταν μικρό αλλά οι αποθήκες του ήταν γεμάτες σιτάρι. Ο αυτοκράτορας μοίρασε το σιτάρι στους κατοίκους και ότι περίσσεψε το έκαψε. ΟΙ Βούλγαροι αντέδρασαν και υπό την ηγεσία του τσάρου Ιβάν Βλαντισλάβ βάδισαν εναντίον των Ρωμαϊκού στην Σέτινα.
Ο Βασίλειος έστειλε εναντίον των Βουλγάρων που πλησίαζαν ένα τάγμα με επικεφαλής τον στρατηγό-Δούκα Κωνσταντίνο Διογένη. Η μονάδα αυτή έπεσε σε ενέδρα των Βουλγάρων και περικυκλώθηκε. Θρυλικά έμειναν τα λόγια του όταν σε ηλικία 60 ετών τον ενημέρωσαν ότι ο Στρατηγός Κων. Διογένης, στις εσχατιές της Μακεδονίας έπεσε σε ενέδρα των Βουλγάρων, και δεν έχει καμιά ελπίδα σωτηρίας. Τότε ο ηλικιωμένος Αυτοκράτορας Βασίλειος Β ανέβηκε στο πρώτο άλογο που βρήκε μπροστά του λέγοντας : «ὅστις πολεμιστής, ἀκολουθείτω μοι» και όρμησε εναντίον των εχθρών.
Μόλις τον είδαν οι Βούλγαροι έντρομοι άρχισαν να κραυγάζουν «βεζεῖτε ὁ τζέσαρ» (τρέξτε ο βασιλιάς) και τράπηκαν σε άτακτη φυγή, συμπεριλαμβανομένου και του τσάρου. Ο Βασίλειος έφτασε πρώτος με συνέπεια να πολεμήσει, στην μάχη για αρκετά λεπτά ολομόναχος. Ο Ελληνικός Στρατός έτρεξε από πίσω του, όλοι οι Έλληνες για να πολεμήσουν, όμως έπρεπε πρώτα να ετοιμάσουν τα άλογα, και να βάλουν τον πολεμικό τους εξοπλισμό. Με την άτακτη υποχώρηση άρχισε να τους καταδιώκει το τάγμα του Διογένη, με αποτέλεσμα να αιχμαλωτίσουν ένα τμήμα του Βουλγαρικού στρατεύματος. Στην συνέχεια ο Ρωμαϊκός στρατός αποχώρησε από την περιοχή και λίγο μετά τον Ιανουάριο του 1018, ο Αύγουστος έφτασε στην Κωνσταντινούπολη. Κανένας άλλος Βασιλιάς στην παγκόσμια ιστορία δεν τόλμησε να επιτεθεί ολομόναχος σε παρόμοια περίπτωση. Εν τούτοις οποιοσδήποτε αν το επιχειρούσε θα είχε χάσει την ζωή του.
H γεωγραφική θέση και η μορφολογία του εδάφους (Χαράδρα) δεν άφηναν κανέναν περιθώριο. Ο Μέγιστος του Ελληνισμού όχι μόνον έβαλε για πολλοστή φορά σε κίνδυνο την ζωή του στα πεδία των μαχών για την Ελλάδα, αλλά αν σκοτωνόταν θα άλλαζαν εντελώς τα γεωστρατηγικά και τα γεωπολιτικά δεδομένα. Οι Βούλγαροι θα είχαν την ψυχολογία με το μέρος τους και θα χανόταν δια παντός η Μακεδονία και η Θεσσαλία από το Imperium Roanum. Ο Βουλγαρικός στρατός αποδείχτηκε ότι ήταν ο πιο σκληροτράχηλος και επικίνδυνος κατά την αρχαία και την μεσαιωνική εποχή.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.
Η επανάσταση των Βουλγάρων το έτος 1018 μ.Χ. βρισκόταν προς το τέλος της. Όμως ένας Βούλγαρος στρατηγός άλλαξε τα δεδομένα, καθώς αποφάσισε να συνεχίσει τις επαναστατικές δραστηριότητες. Ο Βασίλειος ήταν μεγάλος στρατηγός και λαμπρός πολιτικός. Για αυτό από την αρχή του πολέμου, τους Βούλγαρους στρατηγούς που συνθηκολόγησαν τους δέχθηκε με τιμές- αξιώματα ανάλογα με την θέση και την αξία του καθενός. Επίσης κάποιους εξ αυτών τους πάντρεψε με Ελληνίδες, Εν τούτοις δύο Βούλγαροι στρατηγοί δεν επιθυμούσαν να παραδοθούν. Νικολιτσάς και Ιβάτζης ήταν αποφασισμένοι να μην υποταχθούν. Ο Ιβάτζης συγκέντρωσε στρατό και να συνεχίσει την επανάσταση, με στόχο να γίνει Τσάρος της Βουλγαρίας. Στην πλαγιά ενός απόκρημνου όρους, βρισκόταν το κτήμα των Τσάρων η Πρόνιστα.
Ήταν ωραία τοποθεσία και παράλληλα ήταν φυσικά προστατευμένη από μια στενή κλεισούρα. Υπήρχε μόνος ένας δρόμος που ανέβαινε στο κτήμα. Ακόμη και ένας μικρός αριθμός ανδρών ήταν αρκετός για να σταματήσει ολόκληρο στράτευμα. Εκεί είχε καταφύγει ο Ιβάτζης και είχε κατορθώσει να μαζέψει γύρω του αρκετό στρατό, με αποτέλεσμα να μην φοβάται την επίθεση του Αυτοκράτορα. Μόλις το έμαθε ο Βασίλειος έφυγε από την Αχρίδα αφήνοντας στην θέση του τον στρατηγό Ευστάθιο Δαφνομήλη. Ο βασιλιάς πήγε στην Διαβολή για να βρίσκεται πιο κοντά στην απόρθητη επαναστατημένη Βουλγαρική περιοχή.
Ο στρατηγός Δαφνομήλης ανέμενε πληροφορίες σχετικά με την περιοχή που είχε καταφύγει ο Ιβάτζης, από έναν αξιωματικό του στρατού, που υπηρετούσε στην Ρωμαϊκή αντικατασκοπεία. Με βάση τις πληροφορίες που έδωσε ο αξιωματικός στον στρατηγό, κάθε στρατιωτική επιχείρηση ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία, λόγω της φυσικής οχυρώσεως του κτήματος που βρισκόταν το Βουλγαρικό αρχοντικό. Τότε ο γενναίος Δαφνομήλης αποφάσισε να κινηθεί μόνος του σε μια αποστολή αυτοκτονίας. Σε αυτό το απονενοημένο διάβημα τον ακολουθούσαν και δύο αξιωματικοί της Ρωμαϊκής αντικατασκοπείας ο Νικήτας και ο Μιχαήλ Ιγερινός. Ήταν παραμονές Δεκαπενταύγουστου. Οι τρεις Έλληνες στρατιωτικοί ήταν αποφασισμένοι να επιτύχουν την αποστολή τους, ενάντια σε κάθε λογική. Αυτή είναι και και το υπέρτατο Ελληνικό αξίωμα.
Η αποστολή ήταν να συλλάβουν τον Βούλγαρο στρατηγό Ιβάτζη μέσα στο κτήμα του, και να τον οδηγήσουν στον Βουλγαροκτόνο. Ο Ιβάτζης ήταν περιστοιχισμένος από χιλιάδες στρατιώτες και αξιωματικούς. Ο Βούλγαρος αξιωματούχος αποφάσισε να εορτάσει την ημέρα της Θεοτόκου (15 Αυγούστου) στο παλάτι της Πρόνιστας, με εξαιρετική μεγαλοπρέπεια. Στα πλαίσια των εορτασμών σε μια επίδειξη δύναμης και εντυπωσιασμού κάλεσε μεταξύ άλλων και τους συγγενείς του στο αρχοντικό. Βασιλικά τους υποδέχθηκε και τους φιλοξένησε στο παλάτι του. Με μια καταδρομική ενέργεια οι Έλληνες αξιωματικοί τον συνέλαβαν και τον τύφλωσαν.
Ο Ιβάτζης με τα μάτια τρυπημένα, το στόμα φιμωμένο, σχεδόν αναίσθητος και αιμόφυρτος βρέθηκε δεμένος στα χέρια των αντιπάλων του. Τότε ο στρατηγός Δαφνομήλης έδωσε εντολή να πάρουν τον αόμματο και να κατευθυνθούν στον πύργο. Οι τρεις Έλληνες πηγαίνουν πίσω στο παλάτι, και με τόλμη περνούν από μέσα από την αυλή, εμπρός σε όλους τους σωματοφύλακες και τους στρατιώτες, οι οποίοι άναυδοι έβλεπαν το παράδοξο και απίστευτο γεγονός.Ανάμεσα στους προσκαλεσμένους και στο στράτευμα ταχύτατα διαδόθηκε η θλιβερή είδηση. Τύφλωσαν τον Ιβάτζη. Το κτήμα των Τσάρων απέκτησε πολεμική χροιά. Από παντού καταφθάνουν οπλισμένοι Βούλγαροι και περικυκλώνουν τους Έλληνες, φωνάζοντας "Σκοτώστε τους, Θάνατος στους προδότες." Μερικοί έφεραν πίσσα, ξύλα και άχυρα, για να τους κάψουν ζωντανούς. Από το παράθυρο ο στρατηγός Δαφνομήλης κοίταζε ατάραχα το εξαγριωμένο πλήθος. "Εδώ. Η θα νικήσουμε η θα πεθάνουμε", είπε στους Έλληνες αξιωματικούς.
Τότε βγήκε στο παράθυρο αψηφώντας τις πέτρες και τις σαΐτες που ερχόταν εναντίον του και ζήτησε να μιλήσει. Απευθυνόμενος στους Βούλγαρους τους είπε : "Τον άρχοντα σας δεν τον τύφλωσα από προσωπικό μίσος. Ποιος από σας είναι τόσο ανόητος που νομίζει ότι ήρθα με δική μου πρωτοβουλία να αντιμετωπίσω τόσο επικίνδυνες καταστάσεις ; Είμαι εδώ διότι με έστειλε ο αυτοκράτορας. Εκτελώ διαταγές. Αν αποφασίσετε να μας σκοτώσετε, ο Βασίλειος θα εκδικηθεί για τον θάνατο μας, και για κάθε έναν από εμάς θα σκοτώσει χιλιάδες Βούλγαρους." Στο άκουσμα και μόνον του Βουλγαροκτόνου έντρομοι εγκατέλειψαν κάθε προσπάθεια αντιστάσεως. Τους κυρίευσε δέος και πανικός ενθυμούμενοι την μάχη του Κλειδιού πριν από τέσσερα χρόνια (29/7/1014). Αμέσως οι περισσότεροι Βούλγαροι άρχισαν να αποχωρούν. Λίγο αργότερα συγκλονισμένοι από το αναπάντεχο γεγονός, κάλεσαν τον στρατηγό Δαφνομήλη και του είπαν πως υποτάσσονται στον Έλληνα Βασιλιά και παραιτούνται από κάθε αντίσταση, με την προυπόθεση ο Αύγουστος να τους δώσει αμνηστία. Και τότε έγινε κάτι πρωτάκουστο στην παγκόσμια ιστορία.
Οι τρεις τολμηροί Έλληνες κατέβηκαν από το δωμάτιο όπου είχαν κλειστεί, μεταφέροντας τον τυφλωμένο Ιβάτζη, και εξήλθαν χωρίς να τολμήσει να τους επιτεθεί κανείς. Έφυγαν εντελώς ανενόχλητοι !!! Στις 16 Αυγούστου 1018 ο Βουλγαροκτόνος δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό το οποίο έβλεπε. Οι τρεις Έλληνες αξιωματικοί κρατούσαν στα χέρια τους αόμματο, τον Βούλγαρο στρατηγό Ιβάτζη και ο πόλεμος είχε τελειώσει. Ο αυτοκράτορας διόρισε στρατηγό του θέματος του Δυρραχίου τον Δαφνομήλη και του χάρισε όλη την περιουσία του Ιβάτζη. Για πολλοστή φορά βλέπουμε ότι ο Ιησούς Χριστός και η Υπεραγία Θεοτόκος ευλογούν και επιτρέπουν την νόμιμη άμυνα στο Ελληνικό έθνος. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα επέτρεπε η Παναγία την ημέρα που εορτάζουν άπαντες οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί την κοίμηση της, να συλλάβουν οι Έλληνες τον Ιβάτζη και να τον τυφλώσουν.
ΟΛΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΝ ΑΦΙΕΡΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Ο Βασίλειος Β από τα 18 του χρόνια μέχρι τον θάνατο του, έζησε χωρίς καθόλου γυναίκες. Δεν παντρεύτηκε ποτέ ώστε να είναι σε θέση να απελευθερώσει την Μακεδονία και παράλληλα να προστατέψει από οποιονδήποτε κίνδυνο την Ελλάδα. Ο Βασίλειος στερήθηκε κάθε ανθρώπινη χαρά, για να προστατέψει την Μακεδονία και την Ελλάδα από τους θανάσιμους κινδύνους, που αντιμετώπιζε εκείνη την εποχή. Θυσίασε όλη του την ζωή, για τον Χριστό, την Ελλάδα και την Μακεδονία.
Αυτό διότι είδε το πόσο επικίνδυνη ήταν η κατάσταση για την αυτοκρατορία και το έθνος. Κοιμόταν σε όλη την ζωή του στο έδαφος, ενώ έτρωγε το ίδιο φαγητό με τους στρατιώτες. Ουδέποτε πολέμησε κάποιος βασιλιάς στην πρώτη γραμμή, της κάθε μάχης-πολέμου μέχρι τα 69 του χρόνια, για να απελευθερώσει την Μακεδονία και οποιοδήποτε άλλο μέρος της Ελληνικής-Ρωμαϊκής επικράτειας. Ποτέ δεν υπήρξε άλλος βασιλιάς να πολεμήσει σε ηλικία πάνω από τα 60 και να κάνει επιθέσεις ολομόναχος χωρίς σωματοφύλακες για να κερδηθεί η εκάστοτε μάχη-πόλεμος, για να απελευθερωθεί η Μακεδονία μας.
Ο ΑΠΟΛΥΤΑ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ-ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ.
Πιστός εν Χριστώ τώ Θεώ Αυτοκράτωρ και Βασιλεύς των Ρωμαίων.
Όσα χρόνια κυβέρνησε οι Αυτοκρατορικοί Αετοί πετούσαν νικηφόρα από την Κάτω Ιταλία μέχρι την Αρμενία, και από την Μακεδονία μέχρι την Συρία. Εξαιτίας του δυναμισμού, της αποφασιστικότητας και της Φιλοπατρίας του Βουλγαροκτόνου το Ρωμαϊκό κράτος είχε μεγαλύτερη έκταση, δύναμη και ασφάλεια από την ημέρα, που δημιουργήθηκε. Πότε άλλοτε δεν είχε ξαναγίνει κάτι παρόμοιο με το μοναδικό επίτευγμα του Βασίλειου. Από το Αζερμπαϊτζάν μέχρι την Κροατία ο Βασιλιάς ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος. Το ίδιο και στο εσωτερικό της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, οι πλούσιοι βρισκόταν υποταγμένοι και ανίσχυροι κάτω από την πανίσχυρη εξουσία του Αυτοκράτορα. Η στρατιωτική υπεροχή του Ρωμαϊκού κράτους έφερε την αύξηση της πολιτικής ισχύος, την εδραίωση του Χριστιανισμού και του Ελληνικού πολιτισμού, εντός και εκτός των συνόρων στις χώρες που ασπάστηκαν την Ορθοδοξία. Από όλους τους ηγεμόνες μόνον ο Βασίλειος εφάρμοσε πιστά το απόλυτο αυτοκρατορικό Ελληνικό-Ρωμαϊκό ιδεώδες, της απεριόριστης δύναμης και πρόνοιας του Χριστού.
Κυριολεκτικά φαινόταν να είναι απεσταλμένος του Χριστού για να αποδείξει ότι ήταν εφικτό να γίνει η πολιτική θεωρία της Pax Romana πράξη. Αυτή ήταν ένωση των Ορθοδόξων λαών κάτω από την εξουσία του Έλληνα- Χριστιανού μονάρχη της βασιλεύουσας, ένα αξίωμα το οποίο έθεσαν ως στόχο οι προηγούμενοι αυτοκράτορες, το επέτυχε μόνον ο Βασίλειος. Ήταν ο απόλυτος παντοκράτορας του στρατού, των πολιτικών και των Εκκλησιαστικών αξιωματούχων. Η εξουσία του ήταν πλαισιωμένη με Θεϊκή παντοδυναμία και ευλογία. Ενδεικτικό ήταν το θαύμα της Υπεραγίας Θεοτόκου κατά την διάρκεια των εμφυλίων πολέμων, για να προστατέψει τον νεαρό αυτοκράτορα Βασίλειο Β, κατά την επανάσταση του Βάρδα Φωκά. Πραγματικά δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει όμοιος του Βουλγαροκτόνου.
Mε μια εντολή του Έλληνα αυτοκράτορα Ρώσοι και Σλάβοι σταμάτησαν τους εχθρούς των Ελλήνων στην Κάτω Ιταλία. Αρμένιοι πολεμούσαν στον Δούναβη και Βούλγαροι εγκαταστάθηκαν στο Βασπρακάν. Όταν βρισκόταν στην πρωτεύουσα ντυνόταν απλά. Για μια και μοναδική φορά ένας Έλληνας βασιλιάς συγκέντρωσε τόσες πολλές ικανότητες. Υπήρξε ο πιο αφοσιωμένος και φιλόπονος-φιλόπατρις ηγεμόνας. Ήταν ο βασιλιάς-αυτοκράτορας με την ακατάλυτη αποφασιστικότητα, την στρατηγική ετοιμότητα του Δομέστικου των σχολών και την σχολαστική ακρίβεια, του λοχία εκπαιδευτή. Ήταν πολύ γενναίος στα πεδία των μαχών, και ήταν ακαταπόνητος στις σωματικές κακουχίες. Μέχρι και προσωρινό πάπα στην Ρώμη, επέτυχε να διορίσει, με στόχο να προστατέψει το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, από τις επερχόμενες σταυροφορίες που προετοίμαζαν οι Γερμανοί. Όσο ζούσε οι Γερμανοί (Φράγκοι-Νορμανδοί, Λογγοβάρδοι) και οι Σελτζούκοι, δεν τολμούσαν ούτε να αναπνεύσουν.
Έντρομοι περίμεναν να πεθάνει για να ολοκληρώσουν τα ανθελληνικά σχέδια τους. Γνώριζαν πολύ καλά ότι αν τολμούσαν να επιτεθούν στην αυτοκρατορία θα είχαν την ίδια τύχη με τους Βούλγαρους και τους Άραβες. Οι ανθέλληνες Γερμανοί επί της Βασιλείας του Βουλγαροκτόνου γνώρισαν τον απόλυτο τρόμο. Για αυτό και κατά την τέταρτη-εωσφορική Σταυροφορία, όταν κατέκτησαν την αυτοκρατορία και την πρωτεύουσα της, άνοιξαν τον τάφο του Βουλγαροκτόνου, τοποθέτησαν τον σκελετό επάνω σε ένα δέντρο και έβαλαν στο στόμα του μια φλογέρα. Ουδέποτε το έκαναν αυτό σε άλλο αυτοκράτορα.
Τόσο μεγάλο ήταν το μίσος των Γερμανών για τον Βασίλειο, ο οποίος ελάχιστα έλειψε να ματαιώσει τα εθνοκτόνα και γενοκτονικά σχέδια τους. Είναι βέβαιον ότι σε περίπτωση που είχε παραμείνει στην ζωή ο Μέγας Βουλγαροκτόνος ότι οι Γερμανοί και οι Σελτζούκοι θα είχαν την ίδια τύχη με τους Βούλγαρους και δεν θα ήταν σε θέση να κατακτήσουν διαδοχικά την αυτοκρατορία. Κανένας άλλος βασιλιάς σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία δεν πήγε να πολεμήσει σε ηλικία 69 ετών, παρά μόνον ο Βασίλειος Β. Η ενέργεια αυτή μας δείχνει το πόσο επικίνδυνη ήταν η Γερμανική αυτοκρατορία και οι συν αυτώ (Σελτζούκοι).
Ο Ιβάτζης με τα μάτια τρυπημένα, το στόμα φιμωμένο, σχεδόν αναίσθητος και αιμόφυρτος βρέθηκε δεμένος στα χέρια των αντιπάλων του. Τότε ο στρατηγός Δαφνομήλης έδωσε εντολή να πάρουν τον αόμματο και να κατευθυνθούν στον πύργο. Οι τρεις Έλληνες πηγαίνουν πίσω στο παλάτι, και με τόλμη περνούν από μέσα από την αυλή, εμπρός σε όλους τους σωματοφύλακες και τους στρατιώτες, οι οποίοι άναυδοι έβλεπαν το παράδοξο και απίστευτο γεγονός.Ανάμεσα στους προσκαλεσμένους και στο στράτευμα ταχύτατα διαδόθηκε η θλιβερή είδηση. Τύφλωσαν τον Ιβάτζη. Το κτήμα των Τσάρων απέκτησε πολεμική χροιά. Από παντού καταφθάνουν οπλισμένοι Βούλγαροι και περικυκλώνουν τους Έλληνες, φωνάζοντας "Σκοτώστε τους, Θάνατος στους προδότες." Μερικοί έφεραν πίσσα, ξύλα και άχυρα, για να τους κάψουν ζωντανούς. Από το παράθυρο ο στρατηγός Δαφνομήλης κοίταζε ατάραχα το εξαγριωμένο πλήθος. "Εδώ. Η θα νικήσουμε η θα πεθάνουμε", είπε στους Έλληνες αξιωματικούς.
Τότε βγήκε στο παράθυρο αψηφώντας τις πέτρες και τις σαΐτες που ερχόταν εναντίον του και ζήτησε να μιλήσει. Απευθυνόμενος στους Βούλγαρους τους είπε : "Τον άρχοντα σας δεν τον τύφλωσα από προσωπικό μίσος. Ποιος από σας είναι τόσο ανόητος που νομίζει ότι ήρθα με δική μου πρωτοβουλία να αντιμετωπίσω τόσο επικίνδυνες καταστάσεις ; Είμαι εδώ διότι με έστειλε ο αυτοκράτορας. Εκτελώ διαταγές. Αν αποφασίσετε να μας σκοτώσετε, ο Βασίλειος θα εκδικηθεί για τον θάνατο μας, και για κάθε έναν από εμάς θα σκοτώσει χιλιάδες Βούλγαρους." Στο άκουσμα και μόνον του Βουλγαροκτόνου έντρομοι εγκατέλειψαν κάθε προσπάθεια αντιστάσεως. Τους κυρίευσε δέος και πανικός ενθυμούμενοι την μάχη του Κλειδιού πριν από τέσσερα χρόνια (29/7/1014). Αμέσως οι περισσότεροι Βούλγαροι άρχισαν να αποχωρούν. Λίγο αργότερα συγκλονισμένοι από το αναπάντεχο γεγονός, κάλεσαν τον στρατηγό Δαφνομήλη και του είπαν πως υποτάσσονται στον Έλληνα Βασιλιά και παραιτούνται από κάθε αντίσταση, με την προυπόθεση ο Αύγουστος να τους δώσει αμνηστία. Και τότε έγινε κάτι πρωτάκουστο στην παγκόσμια ιστορία.
Οι τρεις τολμηροί Έλληνες κατέβηκαν από το δωμάτιο όπου είχαν κλειστεί, μεταφέροντας τον τυφλωμένο Ιβάτζη, και εξήλθαν χωρίς να τολμήσει να τους επιτεθεί κανείς. Έφυγαν εντελώς ανενόχλητοι !!! Στις 16 Αυγούστου 1018 ο Βουλγαροκτόνος δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό το οποίο έβλεπε. Οι τρεις Έλληνες αξιωματικοί κρατούσαν στα χέρια τους αόμματο, τον Βούλγαρο στρατηγό Ιβάτζη και ο πόλεμος είχε τελειώσει. Ο αυτοκράτορας διόρισε στρατηγό του θέματος του Δυρραχίου τον Δαφνομήλη και του χάρισε όλη την περιουσία του Ιβάτζη. Για πολλοστή φορά βλέπουμε ότι ο Ιησούς Χριστός και η Υπεραγία Θεοτόκος ευλογούν και επιτρέπουν την νόμιμη άμυνα στο Ελληνικό έθνος. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα επέτρεπε η Παναγία την ημέρα που εορτάζουν άπαντες οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί την κοίμηση της, να συλλάβουν οι Έλληνες τον Ιβάτζη και να τον τυφλώσουν.
Η τύχη του Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους και του έθνους κρίθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1025 μ.Χ. Ήταν η ημέρα που έφυγε από την ζωή ο κορυφαίος Έλληνας όλων των εποχών. Δυστυχώς τον πρόλαβε ο θάνατος. Σχεδίαζε να επιτεθεί στην υπό Γερμανική κατοχή Ιταλία. Είχε ήδη στείλει στρατιωτική προπομπή με επικεφαλής τον Ορέστη.
Όλες οι αυτοκρατορίες έχουν ακμή και παρακμή. Για αυτό θα ήταν αδύνατον, να υπήρχε αιωνίως η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Όμως εάν δεν πέθαινε ο Βασίλειος και κατακτούσε τους Γερμανούς, η τύχη της αυτοκρατορίας και ολόκληρου του Ελληνισμού, μέχρι και της ημέρες μας, θα ήταν πάρα πολύ διαφορετική. Μεταξύ πολλών άλλων δεν θα είχαμε γνωρίσει ούτε την Οθωμανική κατοχή των 400 και περισσότερων ετών. Με τον θάνατο, του κορυφαίου Έλληνα αυτοκράτορα όλων των εποχών, οι Φράγκοι-Λογγοβάρδοι πήραν ανάσα ζωής και έδρασαν αμέσως. Οι Γερμανοί σε 75 χρόνια από την κοίμηση του Βασίλειου, έκαναν την πρώτη εωσφορική σταυροφορία και μέσα σε 179 χρόνια είχαν κατακτήσει ολόκληρη την αυτοκρατορία.
Ο Χριστός τον έκρινε άξιο να εκπληρώσει το θέλημα του και εκείνος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Θεανθρώπου Για μια και μοναδική φορά στην παγκόσμια εξουσία οι φτωχοί γνώρισαν την απόλυτη ευημερία-προστασία και εξισώθηκαν κοινωνικά με τους πλούσιους. Ουδείς Άγιος της Ορθοδόξου Πίστεως βοήθησε και προστάτεψε τόσους πολλούς αδύναμους-φτωχούς και κατατρεγμένους ανθρώπους με τόσο μοναδικό-εξαιρετικό τρόπο. Ήταν ο μοναδικός ηγεμόνας στην οικουμένη που διοίκησε χωρίς συμβούλους. Ο Έλληνας αυτοκράτορας ήταν ο μόνος στην ιστορία της ανθρωπότητας που πολέμησε στην πρώτη γραμμή του μετώπου μέχρι και τα 69 χρόνια. Ήταν αυτοδίδακτός στρατηγός καθώς σκόπιμα οι πολιτικοί αξιωματούχοι δεν του επέτρεψαν να σπουδάσει. Κατά την παιδική του ηλικία για επτά έτη έζησε χωρίς τους γονείς του. Αυτό έγινε με στόχο να του αφαιρέσουν τον θρόνο. O καθηγητής του Cambridge J. B. Bury αναφέρει πως ο Βασίλειος Β, ήταν ένα εξελιγμένο είδος του Αγίου Νικηφόρου Φωκά.
ΟΙ ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΦΗΜΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ.
Ο ιστορικός Paul Stephenson έγραψε ένα ακόμη πολύ επικίνδυνο βιβλίο ως “historian profesor” και ξεπέρασε σε ανθελληνικά αισθήματα ακόμη και τους Γίββων-Φαλμεράυερ !!! Δυστυχώς το βιβλίο έχει μεταφραστεί και κυκλοφορεί και στην Ελλάδα. Το κατάπτυστο βιβλίο με τίτλο “the legend of Basil bulgar-slayer”, αποτελεί την μεγαλύτερη προσβολή όλων των εποχών εις βάρος του Ελληνικού έθνους. Στο κίβδηλο έργο του ο “φωτισμένος”-νεοταξίτης καθηγητής, αναφέρει ότι ο Βουλγαροκτόνος δεν "υπήρξε" ποτέ μεγάλος Βασιλιάς και δεν κατέκτησε ποτέ την Βουλγαρία. Όλα αυτά ισχυρίζεται ο Stephenson ότι τα σκέφτηκαν μετέπειτα οι Κομνηνοί για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν ότι “έχαναν” τον έλεγχο στα Βαλκάνια. Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι οι Κομνηνοί βρέθηκαν στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως με την υποστήριξη της Ελληνικής στρατιωτικής αριστοκρατίας από την Μικρά Ασία.
Για αυτό η δυναστεία τω Κομνηνών επιθυμούσε να “καλύψει”την επανάσταση” των προγόνων τους εναντίον του Βασίλειου Β. Για αυτούς τους λόγους έφτιαξαν τον “θρύλο” του Βουλγαροκτόνου για να “αποκρύψουν” της επαναστατικές τους δραστηριότητες. Ως Έλληνας Χριστιανός μέσα από τις προσωπικές μου ιστορικές παρατηρήσεις επιθυμώ να δώσω τις απαντήσεις μου, στον μέγιστο ανθέλληνα Paul Stephenson. Τέτοιες είδους ανθελληνικές ανοησίες- ασυναρτησίες δεν έγραψαν ούτε δύο από τους μεγαλύτερους κλασικούς ανθέλληνες ιστορικούς ο Έντουαρντ Γκίμπον και ο Φαλμεράυερ. Το σκεπτικό του Paul Stephenson είναι εντελώς διάτρητο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι ένα ακόμη ανθελληνικό κατασκεύασμα των ανθρώπων του Διονυσιακού πολιτισμού.
ΟΙ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΕΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΤΟΥ ΣΤΙΒΕΝΣΟΝ.
Όταν ανέβηκε o Αλέξιος Α Κομνηνός στον Ρωμαϊκό θρόνο το 1081 μ.Χ. 56 χρόνια μετά τον θάνατο του Βασίλειου Β, σημαίνει ότι υπήρχαν ακόμη Βούλγαροι που ήταν εν ζωή και ότι την εποχή του Βασίλειου του Β, ήταν νέοι, είτε ήταν μικρά παιδιά. Από την στιγμή λοιπόν που όλες οι ενέργειες του Βουλγαροκτόνου ήταν “κατασκευασμένες” από τους Κομνηνούς, οι Βούλγαροι θα γινόταν ακόμη ποιο επιθετικοί εναντίον των Ελλήνων. Όλα αυτά διότι η εν ζωή Βούλγαροι, θα ενημέρωναν τους νεότερους ότι δεν τους κέρδισε ποτέ ο Βασίλειος Β, καθώς δεν “έγιναν” ποτέ πόλεμοι.
Μετά από αυτό το αποτέλεσμα θα ήταν να συνεχίζονται με πολύ μεγαλύτερη ένταση οι φοβερές επιθέσεις ενάντια στους Έλληνες. Είναι ιστορικά βέβαιον ότι εξαιτίας του “μύθου” που “έφτιαξαν” οι Κομνηνοί για τον Βασίλειο, οι Βούγλαροι θα ήταν ακόμη πιο επιθετικοί εναντίων των Ελλήνων. Εν τούτοις είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι οι Βούλγαροι δεν μας επιτέθηκαν καθόλου την εποχή των Κομνηνών. Οι Βούλγαροι έπαθαν μια τρομερή συντριβή από τον Βασίλειο, για αυτό μας επιτέθηκαν ξανά στους Βαλκανικούς πολέμους. Σχεδόν 900 χρόνια μετά τον θάνατο του Βασίλειου !!!
Πως λοιπόν σταμάτησε η επί τόσων αιώνων επιθετικότητα των Βούλγαρων-Κουμάνων, ενάντια στην Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ; Επί αιώνες οι Βούλγαροι ήταν ένας από τους λαούς, που πολεμούσε και κατέστρεφε το Ελληνικό-Ρωμαϊκό Κράτος κατά την μεσαιωνική εποχή. Δεν σταματούσαν επ ουδενί τις σφαγές, τις κλοπές, τους εμπρησμούς, τους βιασμούς, το σκλάβωμα γυναικών, εις βάρος των Ελλήνων. Πως διέκοψαν όλες τις εχθροπραξίες την εποχή του Βασίλειου Β ; Ενδεικτικό τις καταστάσεως που επικρατούσε ήταν ότι για κάποιο διάστημα η Ελληνική-Ρωμαϊκή-αυτοκρατορία πλήρωνε φόρο υποτέλειας στους Βούλγαρους, για να σταματήσουν τις επιδρομές και τους πολέμους. Τον φόρο πλήρωναν οι πρόγονοι μας διότι οι εχθροί ήταν αμέτρητοι, και πολλά τα πολεμικά μέτωπα, για αυτό δεν σε θέση να αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα όλους τους εχθρούς.Την εποχή που ήταν Βασιλιάς ο Άγιος Νικηφόρος Β Φωκάς, οι Βούλγαρο το Τουρκικό αυτό παρακλάδι είχε το θράσος να στείλει πρεσβευτές στον Άγιο.
Οι Βούλγαροι πρεσβευτές απαίτησαν να πληρώσει ο Νικηφόρος Φωκάς φόρο υποτέλειας που είχε συμφωνηθεί από προηγούμενο αυτοκράτορα με τους Βούλγαρους. Ο Έλληνας Αυτοκράτορας διέταξε να μαστιγωθούν οι Βούλγαροι πρεσβευτές, χωρίς, να καταδεχτεί να τους δώσει απάντηση. Εύλογα-δίκαια,και λογικά προκύπτουν τα ερωτήματα. Πως σταμάτησαν οι Βούλγαροι από την εποχή του Βασίλειου Β μέχρι τους Βαλκανικούς πολέμους να κάνουν φονικούς πολέμους, και τρομερές επιδρομές εις βάρος των Ελλήνων ; Ακόμη πως δεν απαιτούσαν φόρο υποτέλειας από τους Έλληνες-Ρωμαίους ; Επίσης δεν μας εξηγεί ο Paul Stephenson γιατί οι Βούλγαροι άφησαν την Θεσσαλία και την Μακεδονία, τις οποίες είχαν κατακτήσει στα πρώτα χρόνια της εξουσίας του Βασίλειου ; Ακόμη πως γνώριζαν οι σημερινοί Βούλγαροι ιστορικοί και οι Έλληνες για πολέμους που δεν έγιναν ποτέ; Για το Βουλγαρικό έθνος ο Σαμουήλ είναι ο κορυφαίος εθνικός ήρωας. Μάλιστα το 1965 μ.Χ. ο Έλληνας Νικόλαος Μουτσόπουλος ανακάλυψε τα οστά του Σαμουήλ, στον Ναό του Αγίου Αχιλλείου στην Μικρή Πρέσπα. Τα οστά του Αγίου Αχιλλείου τα είχε πάρει ο ίδιος ο Σαμουήλ από την Λάρισα, όταν κατέκτησε την πόλη και οδήγησε σκλάβους στις εσχατιές της Βουλγαρίας, όλους τους Έλληνες κατοίκους της πόλης.
Προς τιμήν του Αγίου Αχιλλείου ο Βούλγαρος Σαμουήλ, έχτισε τον ναό στην Μικρή Πρέσπα, όπου τοποθέτησε και τα οστά του Αγίου Αχιλλείου. Ο Άγιος ήταν επίσκοπος και μέλος της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου του 325 μ.Χ., όταν ήταν αυτοκράτορας Μέγιστος των εθνικών μας Ευργετών και Ισαπόστολος Κωνσταντίνος. Στον ναό του Αγίου Αχιλλείου, έθαψαν και τον Βούλγαρο Σαμουήλ. Επάνω στο ένδυμα του Σαμουήλ υπήρχε κεντημένος ο θυρεός του οίκου των “Κομιτόπουλων” οι δύο παπαγάλοι.
Η οικοδόμηση του Ναού αυτού γίνεται σε κοντινή απόσταση από το κτίσμα που αποτελούσε τα ανάκτορα του Σαμουήλ. Εδώ και καιρό οι Βούλγαροι ζητούν πίσω τα οστά του Σαμουήλ από την Ελλάδα. Αυτό γιατί ο Βούλγαρος Σαμουήλ είναι ο εθνικός τους ήρωας, διότι πολέμησε ενάντια στον κορυφαίο Έλληνα αυτοκράτορα όλων των εποχών. Οι Βούλγαροι ακόμη και όταν είχαν κομμουνιστικά καθεστώτα, προώθησαν στα Βουλγαρικά σχολεία, τους πολέμους του Σαμουήλ, με τον Ιερό Βασίλειο τον Β, και τους ανέφεραν στα σχολικά τους βιβλία. Επίσης έβγαλαν ως κράτος και σχετικά γραμματόσημα. Εκτός από τον Στήβενσον και τις ανθελληνικές-αντιεπιστημονικές του αθλιότητες και ο Ρώσος Οστρογκόρσκυ κάνει ατεκμηρίωτες επιστημονικές παρατηρήσεις.
Ο ΡΩΣΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ GEORGE OSTROGORSKY.
Όπως αναφέρουν οι Πατέρες της Εκκλησίας η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ως αντίγραφο της Ουράνιας Βασιλείας δεν έκανε ποτέ επεκτατικούς πολέμους. Το Imperium Romaunm είναι το μοναδικό κρατικό μόρφωμα από καταβολής κόσμου, που αντιμετώπισε τόσα πολλά έθνη, επί πολλούς αιώνες αμυνόμενο στα πεδία των μαχών. Πέρσες, Άραβες, Σελτζούκοι, Ούγγροι, Κουμάνοι, Σλάβοι, Βούλγαροι, Ρώσοι, Νορμανδοί, Λογγοβάρδοι, Γερμανοί (Γότθοι, Βησιγότθοι, Οστρογότθοι, Φράγκοι, Βάνδαλοι), Άβαροι, Ιουδαίοι και πολλοί άλλοι.
Συνεπώς εντελώς λανθασμένα αναφέρει ο G. Ostrogorsky σε παρατήρηση του ότι σκοπίμως πολέμησε στο βόρειο μέτωπο ο Αυτοκράτορας Βουλγαροκτόνος. Η ενέργεια αυτή έγινε με στόχο να υποβαθμίσει την Μ. Ασία και για να περιορίσει την δύναμη των Ελληνικών-στρατιωτικών οικογενειών. Ο Ρώσος ιστορικός αναφέρει ενδεικτικά : "Οπωσδήποτε δεν είναι συμπτωματικό το γεγονός, ότι οι κατακτήσεις του Μικρασιάτη ευπατρίδη Νικηφόρου Φωκά έγιναν στο ασιατικό έδαφος, ενώ αντίθετα ο Βασίλειος Β', ο μεγαλύτερος αντίπαλος της μικρασιατικής αριστοκρατίας, έστρεψε την προσοχή του πρωταρχικά στο ευρωπαϊκό τμήμα της αυτοκρατορίας.
Η επέκταση των συνόρων του κράτους ως το Δούναβη και τις αδριατικές ακτές έθεσε οριστικό τέλος στη θέση υπεροχής, που κατείχε η Μ. Ασία μέσα στην αυτοκρατορία τους περασμένους αιώνες." Η παρατήρηση του Ostrogorsy είναι λανθασμένη. Ο Μέγας Βουλγαροκτόνος δεν είχε καμία επιλογή, καθώς οι Βούλγαροι αποτελούσαν την μεγαλύτερη απειλή για το Ρωμαϊκό κράτος εκείνη την εποχή. Επίσης όπως αποδείχτηκε ο Σαμουήλ είχε τα πιο σκληροτράχηλα και μάχιμα στρατεύματα των μεσαιωνικών αιώνων, καθώς είχε ολοκληρωτική υποστήριξη από την νέα τάξη πραγμάτων και τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού.
Παράλληλα δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας, ότι οι ένδοξες νίκες των προκατόχων του Βασίλειου (Pallida Mors Saracenorum και Ιωάννη Τσιμισκή) στην Ανατολή, είχαν αλλάξει τα δεδομένα υπέρ του imperium romanum. Εάν επιθυμούσε ο Έλληνας που αναπαύεται στο Έβδομον την αποδυνάμωση των Ελλήνων στρατιωτικών δεν θα χρησιμοποιούσε της Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες της Μικράς Ασίας στους πολέμους που διεξήγαγε. Το μοναδικό φαινόμενο της παγκόσμιας ιστορίας θα έκανε συμφωνία με τον Βλαδίμηρο της Ρωσίας να έρθουν περισσότερες Ρωσικές ντρουζίνες στον Ρωμαϊκό στρατό. Εν τούτοις σε όλες τις πολεμικές του εκστρατείες ο Μέγας Βουλγαροκτόνος χρησιμοποίησε τις Ελληνικές-στρατιωτικές οικογένειες της Μικράς Ασίας. Δίπλα επάξια στάθηκαν οι στρατηγοί Ν. Ουρανός, Ν. Ξιφίας, Κ. Διογένης, Ν. Βοτανειάτης και Θεοδωροκάνος. Και στις τρεις μάχες που έκριναν την τύχη του Ελληνοβουλγαρικού πολέμου στάθηκαν δίπλα του γενναία και καθοριστικά οι προαναφερόμενοι στρατηγοί. Ο Βασίλειος Β είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι στηρίχθηκε επάνω στους Έλληνες ανώτατους αξιωματικούς, για να πολεμήσει τους πολλούς εχθρούς του Imperium Romanum.
ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΒΔΟΜΟΝ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΓΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΑΙ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ.
Σε σχέση με τους Ηράκλειο και Αλέξανδρο ο Μέγας Βασίλειος στερήθηκε την κλασική Ελληνική παιδεία και μεγάλωσε χωρίς γονείς. Στον αντίποδα Ηράκλειος και Αλέξανδρος είχαν υψηλή μόρφωση και την υποστήριξη και την θαλπωρή των γονιών τους. Την εποχή του Αλεξάνδρου το Μακεδονικό Βασίλειο ήταν ελεύθερο-ισχυρό διοικητικά, στρατιωτικά και οικονομικά. Την περίοδο που ανέλαβε ο Βασίλειος το μισό Imperium Romanum ήταν κατακτημένο κατά το ήμισυ και με τρόπο που δεν έχουμε συναντήσει ξανά στην παγκόσμια ιστορία. Οι ίδιες δυσμενείς συνθήκες και παγκόσμιες πρωτοτυπίες επικρατούσαν και την εποχή του Ηρακλείου και την αυτοκρατορία των Σασσανιδών.
ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΑΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΦΩΚΑ !!!
Είναι συγκλονιστικά τα ιστορικά γεγονότα καθώς οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων έκαναν πρωτοφανή πράγματα στην παγκόσμια ιστορία, όταν ζούσε ακόμη ο κορυφαίος Στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία (Μέγας Ηράκλειος) και ο σπουδαιότερος στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδοξίας (Pallida Mors Saracenorum) !!! Mόνον και για μια και μοναδική φορά στην παγκόσμια ιστορία άπαντα τα Διονυσιακά έθνη, σύσσωμοι οι Διονυσιακοί λαοί, έτρεμαν και μόνο που άκουγαν το όνομα του Μέγα Βουλγαροκτόνου. Κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά δεν είχαν οξυγόνο να αναπνεύσουν.
Οι Άραβες έτρεμαν τον Άγιο Pallida Mors Saracenorum. Όμως δεν τον υπολόγιζαν οι Γερμανοί και οι Βούλγαροι. Ο Άραβας Ιστορικός Γιαχγιά η Γιαγυά από την Αντιόχεια, την πόλη των μεγάλων Αρχιερέων της Ορθοδοξίας, των Συνόδων και των αιρέσεων, επισημαίνει ενδεικτικά στο έργο ότι αν δεν δολοφονούσαν τον Άγιο Pallida Mors Saracenorum θα είχε κατακτήσει ολόκληρη την Συρία καθώς και άλλες πολλές επαρχίες της Ανατολίας. Ενδεικτικά αναφέρει ο Γιαχγιά ότι ο Άγιος Νικηφόρος έκανε ότι επιθυμούσε τον Αραβικό στρατό και τους αμάχους Μωαμεθανούς καθώς ήταν σε θέση να κατακτήσει ανενόχλητος οποιαδήποτε περιοχή της Αραβικής Επικράτειας. Για τους ναζιστές-Γερμανούς τους μεσαίωνα ήταν ο Pallida Mors Saracenorum (ο Αργαλέος Θάνατος των Σαρακηνών). Για τους Διονυσιαστές Άραβες ήταν ο "καταραμένος" El Nikfur. Σύμφωνα με τον Ισμαηλίτη-ιστορικό Ibn Kathir, ο Άγιος Νικηφόρος Φωκάς, ήταν ένας καταραμένος και από τους πιο "σκληρόκαρδους" βασιλιάδες.
Υπήρξε ο πιο "άπιστος" από όλους καθώς σε καθεστώς νόμιμης άμυνας για την αυτοκρατορία του Βοσπόρου, σκότωσε τους περισσότερους Αγαρηνούς την εποχή που ήταν στρατηγός-Αυτοκράτορας. Για αυτό κατακτήθηκαν μεγάλες Αραβικές περιοχές επί των ημερών του. Ο Αλλάχ να τον καταραστεί οι περισσότερες από τις παραθαλάσσιές μας περιοχές που απέσπασε από τα χέρια μας με την βία και διατηρήθηκαν υποταγμένες στο Βασίλειο των Ρωμιών, λόγω της ραθυμίας του λαού μας την εποχή εκείνη. Ο Άγιος Αργαλέος έδειξε στρατηγικές ικανότητές που είχε να δει η ανθρωπότητα από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτά αναφέρει μεταξύ άλλων ο Σαρακηνός Ιστορικός για τον Άγιο-αυτοκράτορα Νικηφόρο Β Φωκά.
Ο Ελ Νικφούρ ήταν και είναι ο φόβος και ο τρόμος των απανταχού Αγαρηνών. Είναι μια θρυλική μορφή. Αποτελεί Μέγα εθνικό παράδειγμα πίστεως-πατριωτισμού και αυτοθυσίας. Ενσαρκώνει με τον καλύτερο τρόπο την Ορθόδοξη πίστη και την φιλοπατρία. Την περίοδο που ήταν αυτοκράτορας ο Άγιος Νικηφόρος, ο Γερμανός Όθων είχε υποτάξει σχεδόν ολόκληρη την Ιταλία και ζήτησε διακανονισμό σχετικά με τις περιοχές που δεν είχε ακόμα καταλάβει.
Ο απεσταλμένος του στην Κωνσταντινούπολη, επίσκοπος Λιουτπράνδος της Κρεμόνας, διαβίβασε μια πρόταση γάμου ανάμεσα στον γιο του Όθωνα και σε μια κόρη πορφυρογέννητη. Σαν προίκα θα εκχωρούνταν οι κτήσεις των Βυζαντινών στη νότια Ιταλία! Αυτό θεωρήθηκε εμπαιγμός από τους Έλληνες και το απέρριψαν. Οι ενέργειες του Όθωνα να λάβει το στέμμα από τον Πάπα και ανακηρυχθεί "αυτοκράτορας" του Imperioum Romanoum και η επίθεση ενάντια στο Μπάρι εξαγρίωσαν τον Νικηφόρο Β, ο οποίος είχε πολύ υψηλή ιδέα για το αυτοκρατορικό αξίωμα. Στον Λιουτπράνδο οι 'Έλληνες-Ρωμαίοι φέρθηκαν σαν αιχμάλωτο και τον ανάγκασαν να μάθει πως ο Γερμανός Όθων δεν ήταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας αλλά ηγεμόνας βαρβάρων. Συνεπώς ήταν ηθικά, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά αδύνατον ένας βάρβαρος να νυμφευθεί μια πορφυρογέννητη.
Η αποτυχία των Γερμανών να κατακτήσουν το Μπάρι οδήγησε σε υποχώρηση, και ο Όθων έστειλε νέα πρεσβεία στην Βασιλεύουσα, υπό τον Λιουτπράνδο, τον επίσκοπο της Κρεμόνας. Ο Νικηφόρος όμως ήταν ήδη έξαλλος. Ο Λιουτπράνδος φθάνοντας στην Βασιλεύουσα δικαίως έτυχε κακής υποδοχής. Όπως καταγγέλλει ο ίδιος σε γράμμα προς τον 'Οθων, οι Έλληνες αξιωματούχοι τον υπέβαλαν σε κάθε είδους ταπείνωση και δοκιμασία, αφήνοντας τον να περιμένει ώρες στην βροχή, στεγάζοντας τον σε ακατάλληλα καταλύματα όπου πάγωνε τα βράδια και ζεσταινόταν την ημέρα. Επιπροσθέτως όταν μετά από μήνες έγινε δεκτός στα ανάκτορα, στην αίθουσα δεξιώσεων τον έβαλαν να καθίσει στο τελευταίο τραπέζι. Ο Γερμανός κληρικός αναφέρει με αποτροπιασμό το πώς είχε τοποθετηθεί σε καλύτερη θέση ο πρέσβης της Βουλγαρίας, ο οποίος που ήταν “άπλυτος με κοντά μαλλιά”. Εν τούτοις ο Λατίνος επίσκοπος αναφέρει την διακοπή της Θείας Λειτουργίας στην Αγία Σοφία και την προσφώνηση του Αγίου Νικηφόρου ως Αργαλέου θανάτου των Σαρακηνών.
Όταν τελικά ο καθολικός επίσκοπος επέτυχε να συνομιλήσει με τους βασιλικούς αξιωματούχους επανέφερε την πρόταση του βασιλικού γάμου, ζητώντας ως προίκα την νότια Ιταλία. Η Ελληνική-Ρωμαϊκή πλευρά θεώρησε απαράδεκτο μία πορφυρογέννητη πριγκίπισσα να δοθεί ως νύφη στους βαρβάρους. Ιδιαίτερα έντονη ήταν η λογομαχία μεταξύ του επισκόπου και του ίδιου του Αγίου Νικηφόρου, ο οποίος έδειξε την περιφρόνηση του προς την στρατιωτική δύναμη των Γερμανών. Την κατάσταση επιδείνωσε η άφιξη μίας παπικής πρεσβείας στην Πόλη, μεταφέροντας γράμμα για τον αυτοκράτορα. Ο νεοταξίτης πάπας Ιωάννης ΙΓ’ προσφωνούσε τον Νικηφόρο ως βασιλέα των Ελλήνων και όχι των Ρωμαίων !!! Ζητούσε να έρθει σε συμφωνία με το αγαπητό πνευματικό του τέκνο, τον Όθωνα, στον οποίο απένειμε τον τίτλο του "Ρωμαίου αυτοκράτορα".
Οργισμένοι οι Έλληνες-Ρωμαίοι φυλάκισαν τους απεσταλμένους του πάπα και τον επίσκοπο. Εν συνεχεία άφησαν τον Λιουτπράνδο να φύγει μόνον 'όταν υποσχέθηκε πως σε κάθε μελλοντική αλληλογραφία, ο Νικηφόρος θα αναφερόταν ως Αύγουστος και Αυτοκράτορας Ρωμαίων”. Eκείνη την εποχή εμφανίστηκαν Βούλγαροι πρεσβευτές στην Βασιλεύουσα και απαίτησαν φόρο υποτέλειας από τον Άγιο Νικηφόρο Φωκά.
ΜΕΓΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ. Οι παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας δεν υπολόγισαν και δεν φοβόταν ούτε τον Ηράκλειο και τον μεγαλύτερο Στρατηλάτη στην παγκόσμια ιστορία. Για αυτό όταν ήταν ακόμη στην ζωή δημιούργησαν μια νέα Διονυσιακή αυτοκρατορία σε χρόνο που αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ μέχρι και σήμερα. Επίσης τον Μέγα Ηράκλειο δεν το υπολόγιζαν Ιουδαίοι και Φράγκοί. Κατά την τελική μάχη στην Νινευή οι παγανιστές Πέρσες είχαν στο πλευρό τους ακόμη δύο έθνη. Αυτοί ήταν οι Εβραίοι και οι Φράγκοι (Γερμανικό φύλο) οι οποίοι ήταν ομόθρησκοι (Διονυσιακός πολιτισμός-νέα τάξη πραγμάτων). Όλοι αυτοί εκπροσωπούσαν τα Βακχικά αξιώματα. Οι Ιουδαίοι συνέχισαν την παράδοση του μεγάλου προγόνου τους, του Φοίνικα Κάδμου και των Φοινίκων της Θήβας.
Οι Φοίνικες της Θήβας πολέμησαν στις Πλαταιές και όχι μόνον ενάντια στους Έλληνες. Είναι γνωστό ότι αρχαιοελληνική πόλη, η Σημιτική Θήβα πολέμησε στο πλευρό των Μήδων κατά τους Περσικούς πολέμους. Για αυτό ο Έλληνας Σπαρτιάτης, ο Στρατηγός Παυσανίας, κρέμασε για εσχάτη προδοσία, τους Σημίτες αρχηγούς των Θηβαίων, που ηγήθηκαν των Ιουδαίων της Θήβας, στις Πλαταιές, διότι πολέμησαν ενάντια στους Έλληνες, και δίπλα στους ομόθρησκους, τους Πέρσες.
Οι σιωνιστές μετά την συντριβή της Περσικής αυτοκρατορίας δεν πίστευαν τι είχε συμβεί. Αυτό διότι οι Έλληνες όχι μόνον έγιναν από σκλάβοι διοικητές στο ένα τους δημιούργημα, που ήταν το Ρωμαϊκό κράτος, αλλά με την ανάληψη της εξουσίας στο imperium romanumεπέτυχαν να καταστρέψουν δια παντός, και το άλλο κρατικό μόρφωμα την Περσική αυτοκρατορία. Όταν οι Έλληνες ξαναέγιναν παγκόσμιοι κυρίαρχοι με την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας το 628 μ.Χ. τότε πήραν την απόφαση να δημιουργήσουν τον μωαμεθανισμό. Ο αποκλειστικός τους σκοπός ήταν να κατακτήσουν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Τότε συμβαίνει κάτι ακόμη το μοναδικό. Ένας λαός αγράμματος, αναλφάβητος, ο οποίος ζούσε στην έρημο μια νομαδική ζωή, έγινε μέσα σε έξι χρόνια παγκόσμια υπερδύναμη, με αποτέλεσμα να πάρει πίσω ολόκληρη την Περσική αυτοκρατορία την Μεσοποταμία κλπ, από τους Έλληνες.
Αυτοί ήταν οι Άραβες, οι οποίοι μόλις είχαν ασπασθεί τον μωαμεθανισμό. Ακόμη και εμείς οι Έλληνες με τον κορυφαίο πολιτισμό στον κόσμο πέρασαν αιώνες για να γίνουμε κοσμοκράτορες, αυτοκράτορες. Όμως οι αγράμματοι Άραβες χρειάστηκαν μόνον έξι χρόνια. Αυτό διότι από πίσω τους βρισκόταν οι εωσφοριστές-παγανιστές της νέας τάξης πραγμάτων. Η Ελλάδα ήταν πάντοτε το παγκόσμιο κέντρο του πολιτισμού, με πρωτεύουσες την αρχαία Αθήνα και την Βασιλεύουσα-Κωνσταντινούπολη. Ακόμη και εμείς οι Έλληνες ως έθνος με τον κορυφαίο πολιτισμό στον κόσμο, χρειάστηκε να περάσουν αιώνες για να γίνουμε παγκόσμια αυτοκρατορία (324 -1204 μ.Χ.). Για αυτό έπρεπε να περάσει ένα λογικό-ικανό χρονικό διάστημα, ώστε να συνειδητοποιήσουν οι Έλληνες του μεσαίωνα τι είχε γίνει με τους Άραβες,
Όλα τα μεγάλα βασίλεια του κόσμου δημιούργησαν πρώτα πολιτισμό, οικονομία, διοίκηση, στρατό και πέρασαν αρκετοί αιώνες, είτε πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, για να επιτύχουν τους σκοπούς τους, ώστε να γίνουν αυτοκρατορίες και ισχυρά βασίλεια. Σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία μόνον οι Άραβες μέσα σε έξι χρόνια χωρίς να έχουν καθόλου, πολιτισμό, οικονομία, διοίκηση έγιναν παγκόσμια υπερδύναμη. Αυτή ήταν η αντίστοιχη Αραβική “Άνοιξη” του μεσαίωνα από την νέα τάξη πραγμάτων. Όπως είδατε οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού δεν υπολόγιζαν και δεν φοβόταν ούτε τους κορυφαίους της παγκόσμιας ιστορίας.
Μετά από είκοσι συναπτά έτη θα κλείσω και την σημερινή μου εργασία με τον γνωστό επίλογο. Ο Ιερός και Άγιος Βασίλειος Βουλγαροκτόνος, ο Έλληνας που αναπαύεται στο Έβδομον, ήταν και έμεινε Φαινόμενο Μοναδικό στην Ελληνική και την παγκόσμια ιστορία. Δεν εννοώ ότι ήταν Άγιος της Ορθοδοξίας. Τον ονομάζω Άγιο άνθρωπο όπως είθισται να λέει ο θυμόσοφος λαός.
Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ ΔΡΑΓΑΖΗΣ.
Δεν έχει γραφτεί παγκοσμίως οτιδήποτε καλύτερο για την Ελευθερία, την Αξιοπρέπεια και την Άλωση της πόλης 1453. Δεν υπάρχει κάτι ανώτερο από αυτό το έργο σε θεατρικό-ραδιοφωνικό επίπεδο. Στα πλαίσια αυτά σας καλώ να επαναφέρουμε μόνοι μας το ραδιοφωνικό θέατρο και να γίνουν θεατρικές παραστάσεις για το συγκεκριμένο έργο. Όλα αυτά με ιδιωτική πρωτοβουλία καθώς οι μέτοχοι στα Διονυσιακά αξιώματα μισούν θανάσιμα τον Ελληνισμό, την Ορθοδοξία και τους νεοέλληνες.
Όταν έπεσε η πόλη στους Τούρκους για να τονώσουν το ηθικό των σκλαβωμένων Ελλήνων, δημιούργησαν τον θρύλο του “Μαρμαρωμένου” βασιλιά. Παράλληλα έφτιαξαν αυτό τον θρύλο διότι είχε καταρρεύσει η εθνική μας υπερηφάνεια από την Τουρκική κατάκτηση της βασιλεύουσας. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Παπαρηγόπουλο, τον Εθνικό μας ιστορικό, ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά αφορά τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Σε αυτό συμφωνεί όλη η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα στον κλάδο της ιστορίας και όχι μόνον. Η Κωνσταντινούπολη τα τελευταία 200 χρόνια είναι πλέον μια πόλη κράτος όπως η αρχαία Αθήνα, καθώς την ένδοξη Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία την κατέστρεψαν, και την κατέκτησαν οι Γερμανοί τον Απρίλιο του 1204 μ.Χ.
Με την επανάκτηση της Βασιλεύουσας η αυτοκρατορία είναι πλέον κατακερματισμένη σε μικρά Λατινικά και Ελληνικά κρατίδια. Αυτά τα μικρά Ελληνικά κρατίδια όπως το Δεσποτάτο της Ηπείρου και της Θεσσαλίας αρνούνται πεισματικά να υπακούσουν στην κεντρική Ελληνική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης. Η Βασιλεύουσα, θα δώσει μόνη έως το τέλος τον αγώνα επιβίωσης. Είναι η πιο θρυλική και αποφράδα ημέρα στην ιστορία του Ελληνικού έθνους. Επίσης ήταν μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές σχετικά με την πορεία και την επιβίωση του Ελληνισμού. Η θυσία των Ελλήνων της Αλώσεως θα λειτουργήσει ως ένα διαχρονικό παράδειγμα ηρωισμού για όλους τους Έλληνες.
Όλους τους επόμενους αιώνες εκατομμύρια Έλληνες άνδρες πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Ο ηρωικός Σπαρτιάτης-Βασιλιάς Λεωνίδας και ο Δεσπότης Δραγάζης μέσα από τα επιτεύγματα τους έγιναν τα μεγαλύτερα και τα πιο διαχρονικά σύμβολα ηρωισμού στην Ελληνική και την παγκόσμια ιστορία.
Θρύλοι γίνονται εκείνοι που αποφασίζουν να κάνουν την μεγάλη θυσία, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι οι πιθανότητες σωτηρίας και επιβίωσης είναι μηδενικές. Αυτό το έκαναν συνειδητά οι δύο ήρωες. Το ίδιο ισχύει και για την θυσία του Χριστού, η οποία ήταν προαποφασισμένη. Η απόφασή του Λεωνίδα να μείνει στις Θερμοπύλες να προσφέρει χρόνο για να νικήσει το Ελληνικό έθνος στον πόλεμο, αποτελεί το μέγιστο ηθικό αξίωμα του Ελληνισμού. Η θυσία για την Ελλάδα σε προσωπικό επίπεδο, χωρίς καμία πιθανότητα επιβιώσεως στα πεδία των μαχών.
Λίγο πριν την τελική επίθεση του Μωάμεθ είχε προηγηθεί πολεμικό συμβούλιο ανάμερα στους Ισμαηλίτες. Πρωταγωνιστές ο Ζαγανός και ο Χαλίλ. Εάν επικρατούσε η γνώμη του Χαλίλ πασά, ο οποίος χρηματιζόταν από τον Παλαιολόγο για να επηρεάζει αρνητικά τον Μωάμεθ σχετικά με την έκβαση της πολιορκίας, τότε η τύχη του Ελληνικού έθνους θα εντελώς διαφορετική. Καταλυτικό ρόλο στην κρίσιμη απόφαση διαδραμάτισε ο Ζαγανός πασάς που είπε στον Μωάμεθ ότι όλα τα σημεία του ουρανού δείχνουν ότι η πόλη θα γίνει Τουρκική. Ο Δεσπότης Κωνσταντίνος Δραγάζης όταν πήρε το μήνυμα του Χαλίλ Πασά, το βράδυ της Κυριακής είδε την πίεση των Τούρκων στα τείχη να γίνεται όλο και πιο έντονη, συνεπώς γνώριζε ότι η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη.
Ο Ελληνοσέρβος Κωνσταντίνος Παλαιολόγος-Δραγάζης έδειξε από εκείνη την χρονική στιγμή μεγάλη αποφασιστικότητα- γενναιότητα. Έγινε ο μεγαλύτερος ήρωας του Ελληνισμού καθώς ξεκίνησε να αντιμετωπίσει ενάντια σε κάθε λογική τους Αγαρηνούς, με στόχο να πραγματοποιήσει το αναπόφευκτο και για να αγωνιστεί να κάνει το αδύνατο να γίνει δυνατό.
Ένα από αυτά τα οποία μας δίδαξαν οι πρόγονοι μας, είναι ότι η μεγαλύτερη αξία σε έναν άνθρωπο είναι να κρατά την ψυχή στο στόμα, να πολεμά, να επιμένει για το αδύνατο, το ακατόρθωτο. Από την στιγμή που δεν θα λυγίσει, αλλά θα παραμείνει ανυποχώρητος, τότε γίνεται το θαύμα που ποτέ ένας δειλός δεν μπορεί να πιστέψει, καθώς το αδύνατο, το ακατόρθωτο έχει γίνει πλέον εφικτό, κερδίζοντας την ζωή, την ελευθερία. Την ίδια αυτοθυσία, σθένος-φιλοπατρία διαπιστώνουμε στον Σπαρτιάτη Λεωνίδα και στον Παλαιολόγο. Εν τούτοις ο Κωνσταντίνος ξεπέρασε και τον Λεωνίδα.
Ο Κωνσταντίνος όταν ξεκινούσε για τον Θρύλο και την αιωνιότητα, ήξερε ότι δεν θα γλυτώσει και ότι απλά προσπαθούσε ενάντια σε κάθε λογική να κάνει το αδύνατο, να γίνει δυνατό.
Με στηρίγματα την Ορθοδοξία, την ηθική, την γλώσσα, την παιδεία, τους θρύλους και τις παραδόσεις για την ανάσταση του Ελληνικού έθνους, διατηρούσαν τις ελπίδες τους οι σκλαβωμένοι στα μαρτυρικά χρόνια της Οθωμανικής κατοχής. Ενδεικτική η αγωνία του Παλαιολόγου να διατηρήσει τις εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα σε λαό και άρχοντες, σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, στους γενναίους και σε εκείνους που είχαν ήδη παραδοθεί. Ο Κωνσταντίνος προσπαθεί να διασώσει ότι έμεινε από το μεγαλείο μιας ολόκληρης εποχής, από την δόξα της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας.
Ο λαός της Πόλης τον κατηγορεί για τα επερχόμενα δεινά, η εκκλησία τον εχθρεύεται, οι σύμμαχοι τον εξαπατούν. Ο ήρωας-βασιλιάς απορρίπτει το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την Πόλη και να καταφύγει είτε στην Διονυσιακή Δύση, είτε σε κάποια κτίση που θα του παραχωρούσε ο εχθρός και μένει ολομόναχος. Μαζί με λίγους πιστούς συντρόφους, θα δώσει την τελική μάχη για την ελευθερία-αθανασία και θα πέσει στις επάλξεις της Πόλης.
Η ηρωική μορφή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου συνδέεται άμεσα με το μεγίστης σημασίας εθνικό-ιστορικό γεγονός της αλώσεως. Στις παραδόσεις-θρύλους, στους θρήνους, στα δημοτικά τραγούδια υπάρχουν αναφορές στον Μαρμαρωμένο βασιλιά. Από τις παραδόσεις η πιο γνωστή είναι για τον “μαρμαρωμένο” βασιλιά, τον οποίο κατά την διάρκεια της μάχης πήρε Άγγελος και τον τοποθέτησε μέσα σε μια σπηλιά. Εκεί θα παραμείνει μέχρι να τον ξυπνήσει ο Θεός για να πολεμήσει και να κατακτήσει την Πόλη.
Μέσα από τον θρύλο για τον Εθνικό Ήρωα Κ. Παλαιολόγο οι σκλαβωμένοι Έλληνες κρατούσαν τις ελπίδες στα δύσκολα χρόνια της Οθωμανικής κατοχής. Όταν έπεσε η πόλη στους Τούρκους για να τονώσουν το ηθικό των σκλαβωμένων Ελλήνων, δημιούργησαν τον θρύλο του “Μαρμαρωμένου” βασιλιά. Παράλληλα έφτιαξαν αυτό τον θρύλο διότι είχε καταρρεύσει η εθνική μας υπερηφάνεια από την Τουρκική κατάκτηση της βασιλεύουσας. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης σε δύο ποιήματά “Θεόφιλος Παλαιολόγος” και “Παρθέν” αποτυπώνει συγκινητικά τον θάνατο του Κωνσταντίνου και την πτώση της Πόλης. Ο Στρατής Μυριβήλης στο διήγημα “Πόλεμος”, “Το λουλούδι της φωτιάς”, αλλά και στο μυθιστόρημά “Η Ζωή εν τάφω” κάνει αναφορές στον ήρωα βασιλιά.
Επίσης ένα εξαιρετικό διήγημα με επίκεντρο την μορφή του Παλαιολόγου είναι το «Χριστούγεννα του 1448 μ.Χ. από τον Μ. Καραγάτση. Όμως η πιο επιτυχημένη τραγωδία είναι “Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος” του Νίκου Καζαντζάκη. Με τρόπο μοναδικό παρουσιάζεται η αγωνία του Παλαιολόγου να διατηρήσει τις εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα σε λαό και άρχοντες, σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, στους γενναίους και σε εκείνους που είχαν ήδη παραδοθεί και στην μάταιη ελπίδα για διαφυγή, στο φως της ελευθερίας και το σκοτάδι της υποταγής.
Ο δεσπότης Κωνσταντίνος προσπαθεί να διασώσει ότι απέμεινε από το μεγαλείο της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας. Ο λαός της Πόλης τον κατηγορεί για τα επερχόμενα δεινά. Η εκκλησία τον εχθρεύεται, οι σύμμαχοι τον εγκαταλείπουν. Ο ήρωας βασιλιάς απορρίπτει το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την Πόλη και να καταφύγει είτε στη Δύση, είτε σε κάποια κτίση που θα του παραχωρούσε ο εχθρός και μένει ολομόναχος. Αγέρωχος και υπερήφανος μαζί με λίγους πιστούς συντρόφους θα δώσει την τελική μάχη για την ελευθερία-αθανασία και θα πέσει στις επάλξεις της Πόλης των Πόλεων. Το έργο αυτό αποτελεί ένα ανεπανάληπτο κάλεσμα σε νέους εθνικούς αγώνες για την ελευθερία.
Αυτό το λογοτεχνικό αριστούργημα αποτελεί μια προσπάθεια εσωτερικής αναγέννησης, στα διαχρονικά Ελληνικά ιδεώδη και τα σύμβολα μιας εποχής, τα οποία οι παράγοντες της Διονυσιακής Κουλτούρας επιθυμούν -προσπαθούν να μας κάνουν, να τα πετάξουμε στον Καιάδα της ιστορίας. Απαιτούν να εγκαταλείψουμε οριστικά τους Ήρωες της ελευθερίας-Πϊστεως, τους Αγίους και τους αρχαίους Φιλοσόφους .
Στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη ο Κωνσταντίνος επανέρχεται κυρίαρχος- ηγέτης δείχνοντας τον δρόμο προς την ελευθερία, την δόξα και την αθανασία. Νικά τον Θάνατο ο Παλαιολόγος. Μέσα από τόσες μεγάλες μορφές που ανέδειξε το έθνος πώς μπορούμε να μην ανταποκριθούμε στο κάλεσμα του Έλληνα που αναπαύεται στον Έβδομον ; Πως είναι δυνατόν να αγνοήσουμε τον Μ. Ηράκλειο, τον Δραγάζη και τον Λεωνίδα ; Οι πρόγονοι μας μας καλούν να σηκωθούμε όρθιοι και με θάρρος να αγωνιστούμε. Η μαρτυρική μορφή του τελευταίου αυτοκράτορα αποτέλεσε διαχρονική πηγή έμπνευσης για τον φλογερό-Kρητικό δημιουργό. Ο Καζαντζάκης μέσα από την ξεχωριστή λογοτεχνική διαδρομή του δίνει τεράστια έμφαση στην στάση ζωής ιστορικών προσωπικοτήτων που καθόρισαν-εξέλιξαν τον Ελληνισμό.
Οι ήρωες αυτοί διαμόρφωσαν την παιδεία, την ηθική και την ολοκλήρωση προσωπικοτήτων σε εκατομμύρια ανθρώπους από διαφορετικά έθνη. Επίσης φλεγόμενος Κρητικός από το Μεγάλο Κάστρο έγραψε για τον προστάτη Άγιο μου τον Pallida Mors Sarakenorum, τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Διγενή και για τον τελευταίο Δεσπότη της Βασιλεύουσας, τον πρώτο των Ελλήνων, όπως τον αποκαλεί ο Οδυσσέας Ελύτης. Ο Νίκος Καζαντζάκης δεν παρουσιάζει τον Δραγάζη ως έναν ακόμη ήρωα που έπεσε μαχόμενος. Και σε αυτό το έργο του εξυμνεί τις δύο πιο διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού οι οποίες είναι δημιουργήματα του πολιτισμού των προγόνων μας. Ελευθερία η Θάνατος ; Υποταγή-δουλεία η αγώνας για την πατρίδα με αξιοπρέπεια ;
Σύμφωνα με τον οικουμενικό Κρητικό ο Παλαιολόγος-Δραγάζης διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά του ιδανικού ηγέτη. Είναι ένας ήρωας-μαχητής με αδυναμίες και φόβους. Εν τούτοις την ώρα των κρίσιμων αποφάσεων είναι αγέρωχος και ατρόμητος. Ο Καζαντζάκης ταυτίζει τον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά με την προσδοκία. Η ελπίδα οδηγεί τις αδούλωτες-ελεύθερες ψυχές όσων αγωνίζονται για ελευθερία-αξιοπρέπεια, παιδεία, δικαιοσύνη, δημιουργικότητα και εξέλιξη. Η θυσία του Έλληνα Δεσπότη αποτελεί το μεγάλο παράδειγμα για την υπηρέτηση των ανώτατων ιδανικών.
ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΗΡΩΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ :
Για τον τελευταίο μεγάλο Έλληνα βασιλιά της Κωνσταντινουπόλεως έγραψαν πάρα πολλοί. Όμως ένας ξεχωρίζει. Αυτός είναι ο Νίκος Καζαντζάκης. Σε αυτό το έργο μας δίνει τις ιστορικές-πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, οι οποίες επικρατούσαν πριν την πτώση της Πόλεως. Στο εξαιρετικό του έργο για την Άλωση της Πόλης στέκεται σε πολύ σημαντικά σημεία. Στην προσβλητική ένωση των δύο Εκκλησιών. Στην διχόνοια ανάμεσα στους Έλληνες και στους λίγους Γερμανούς πολεμιστές λίγο πριν την καθοριστική τελική μάχη.
Ο συγγραφέας στιγματίζει με τον δικό του τρόπο την ένωση των δύο εκκλησιών, μερικούς μήνες πριν την Άλωση της Πόλης. Η ένωση όχι μόνο δεν έφερε καμιά στρατιωτική βοήθεια, αλλά ατίμασε την Ορθόδοξη πίστη των Ελλήνων που δέχτηκαν την ένωση της Ελληνικής-Ορθόδοξης εκκλησίας με την καθολική-εωσφορική εκκλησία του Πάπα.
Στο γεγονός ότι δεν έστειλαν στρατιωτική βοήθεια οι Γερμανοί. Στον δεσμό της Άννας Νοταρά και του αλλοδαπού Ιουστινιάνη. Στην τραγική μορφή, τον Ηρωικό βασιλιά Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και την εθνική αξιοπρέπεια. Η Κωνσταντινούπολη τα τελευταία 200 χρόνια είναι πλέον μια πόλη-κράτος,όπως η αρχαία Αθήνα, καθώς την ένδοξη Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία την κατέστρεψαν, και την κατέκτησαν οι Γερμανοί τον Απρίλιο του 1204 μ.Χ.
Με την επανάκτηση της Βασιλεύουσας η αυτοκρατορία είναι πλέον κατακερματισμένη σε μικρά Λατινικά και Ελληνικά κρατίδια. Αυτά τα μικρά Ελληνικά κρατίδια όπως το Δεσποτάτο της Ηπείρου και της Θεσσαλίας αρνούνται πεισματικά να υπακούσουν στην κεντρική Ελληνική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης. Η Βασιλεύουσα, θα δώσει μόνη έως το τέλος τον αγώνα επιβίωσης.
Κατά την εποχή των Παλαιολόγων η Ελλάδα βρισκόταν σε τεράστια πολιτική, στρατιωτική και εν μέρει ηθική παρακμή. Αυτό διότι παρακαλούσαν για στρατιωτική βοήθεια τους χειρότερους εχθρούς του Ελληνικού έθνους τους Γερμανούς. Οι Γερμανοί είχαν κατακτήσει το 1204 μ.Χ. ολόκληρη την Ελληνική- Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και ξεπέρασαν σε βιαιότητες ακόμα και τους Σαρακηνούς.
Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, μεγαλύτερο κατάντημα για έναν λαό και για ένα έθνος από το εκλιπαρεί τους χειρότερους εχθρούς του, να το γλυτώσουν από άλλους εχθρούς και συγκεκριμένα τους Τούρκους. Οι αδύναμοι πολιτικά-στρατιωτικά και οικονομικά Έλληνες εκλιπαρούσαν τους φοβερότερους εχθρούς του έθνους, τους Γερμανούς να τους σώσουν από τους Τούρκους. Όμως οι προγονοί μας δεν σκέφτηκαν ούτε για μια στιγμή να μην πολεμήσουν, όμως παράλληλα ως άνθρωποι, επιθυμούσαν να επιβιώσουν. Για αυτό επάνω στην απελπισία τους, κάποιοι εξ αυτών σκέφτηκαν να ζητήσουν την βοήθεια των Γερμανών.
Το απόγειον της ηθικής και πνευματικής παρακμής ήταν ότι στην Ιταλία ο σοφιστής αξιωματούχος Πλήθων Γεμιστός, αρνήθηκε να υπογράψει την ένωση των δύο εκκλησιών !!! Ένας από τους μεγαλύτερους μάγους-θεουργός του μεσαίωνα υπήρξε ο Πλήθων Γεμιστός, διδάχτηκε την θεουργία-παγανισμό στην Αδριανούπολη από τον Ιουδαίο Ελισαίο. Ο Πλήθων δίδαξε ότι για την παρακμή του Ελληνισμού, ευθύνεται ο Χριστιανισμός για αυτό έπρεπε να καταργηθεί ως επίσημη θρησκεία. Εν τούτοις ακόμη και ένας καμπαλιστής ο Πλήθων Γεμιστός, έβαλε πάνω από την πίστη το έθνος, πιστός στο ιερότερο αξίωμα του Αριστοκλή.
Από την μητέρα, τον πατέρα και όλους τους άλλους προγόνους, η Ελλάδα είναι το πιο ιερό-πολύτιμο και σεβαστό. Με αυτό το αξίωμα ο Αριστοκλής καθόρισε τι πρέπει να είναι η πατρίδα για τους Έλληνες. Η ηρωική στάση των πολιορκημένων Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τον θάνατο την πιο όμορφη και ευλογημένη εποχή (Άνοιξη), και δεν καταδέχονται να σκεφτούν το ενδεχόμενο της παράδοσης στον Μωάμεθ αποτελεί μια ακόμη λαμπρή σελίδα στην ένδοξη Ελληνική ιστορία.
Με πρωτόγνωρο ψυχικό σθένος αποφασίζουν να πεθάνουν μαχόμενοι, θυσιαζόμενοι στα ιδανικά της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και της πίστεως στον Χριστό. Οι Έλληνες της Βασιλίδος των πόλεων ξεπερνούν κάθε φόβο, γίνονται ήρωες και διαχρονικά σύμβολα ελευθερίας και αξιοπρέπειας.
Οι τελευταίες μέρες πριν από την Άλωση είναι πάρα πολύ σημαντικές σε ηθικό-πνευματικό και εθνικό επίπεδο. Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι πιθανότητές τους να επιβιώσουν είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Εν τούτοις όλες εκείνες τις ημέρες αντί να πέσει εντελώς το ηθικό τους και να πολεμούν με λιγότερο ζήλο και πάθος, αντ’ αυτού μέσα σε αυτήν την απελπισία πολεμούσαν με ακόμα μεγαλύτερη ορμή όπως αρμόζει στο έθνος των Ελλήνων.
Ένοιωθαν να αυξάνονται οι δυνάμεις τους σε ηθικό-πνευματικό και σωματικό επίπεδο εκείνες τις δύσκολες στιγμές. Ενώ βρισκόταν μέσα στην τέλεια απελπισία, καθώς το τέλος τους πλησίαζε με γοργούς ρυθμούς, εκείνοι πολεμούσαν με πολύ μεγαλύτερο ζήλο. Αυτό ακριβώς είναι ένα από τα μεγαλύτερα ηθικά αξιώματα των Ελλήνων. Όλοι οι άλλοι λαοί σε περίπτωση που βρίσκονταν στην θέση των Ελλήνων της Αλώσεως, θα είχαν παραδοθεί, είτε θα πολεμούσαν πάρα πολύ νωχελικά.
Οι Έλληνες-Χριστιανοί ήρωες θυσίασαν πολύτιμες γυναίκες, κόρες, αδελφές, εξαδέλφες, μητέρες, ανιψιές για την τιμή και την επιβίωση της Ελλάδος. Άλλωστε πως θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά με τόσους Ήρωες και Αγίους που είχε βγάλει το έθνος μας, όλους εκείνους τους αιώνες. Το μεγαλείο της ψυχής των Ελλήνων της Πόλης δεν είχε όριο. Πριν την τελική μάχη ο Μωάμεθ έδωσε αρκετές ευκαιρίες στους Έλληνες για να φύγουν ειρηνικά, μαζί με τις οικογένειες τους και όλη τους την κινητή περιουσία και να πάνε να κατοικήσουν όπου εκείνοι επιθυμούν. Ανεπανάληπτο μεγαλείο των πολιορκημένων.
Παρά το γεγονός ότι είναι αντιμέτωποι με τόσες δυσκολίες, όχι μόνο δεν υποκύπτουν στους φόβο τους, αλλά σχεδιάζουν να πομεμήσουν μέχρις εσχάτων. Η απόφαση τους θα τους απαλλάξει από τον ατιμωτικό αφανισμό, λόγω της πείνας και της εξαθλίωσης. Οι πολιορκημένοι έχουν συνηθίσει την εμπόλεμη κατάσταση. Αντί να τους φοβίζει ο πόλεμος, έχει γίνει πια κομμάτι της ζωής τους και τους παρακινεί σε δράση.
Η άνοιξη έδινε στην φύση όλες τις ευλογίες και τις ομορφιές της, οι πολιορκημένοι Έλληνες θα έπρεπε να βρουν την δύναμη να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια. Η λαχτάρα για την ζωή, οι ομορφιές της φύσης, και η αγάπη για τους συγγενείς τους, ήταν τα μεγαλύτερα εμπόδια, προκειμένου να φτάσουν στην επίτευξη του στόχου τους. Πέρα από την πείνα, την εξαθλίωση, την εγκατάλειψη των συγγενικών τους προσώπων και τον φόβο του θανάτου, είχαν να αντιμετωπίσουν και το ανυπέρβλητο μεγαλείο της δημιουργίας, με τις θάλασσες, τα δάση, τα λουλούδια, τα ζώα και τα πτηνά.
Η ευλογημένη από τον Χριστό άνοιξη, έχει στολίσει το φυσικό περιβάλλον με κάθε δυνατή ομορφιά, δημιουργώντας μια εικόνα κατανύξεως, αγαλιάσεως και ευλογίας. Εν τούτοις οι Ελεύθεροι πολιορκημένοι της Βασιλεύουσας, ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα, υπέρ πίστεως και πατρίδος.
Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ούτ’ εμόν εστίν ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών.
Η ΚΡΗΤΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ. Για τον Νίκο Καζαντζάκη υπάρχει ακόμα ένας πρόσθετος λόγος για να να είναι πολύ υπερήφανος. Στην δεύτερη Άλωση της Πόλης και όχι ολόκληρης της αυτοκρατορίας πολέμησαν εθελοντικά 40 Κρητικοί ναύτες στην Κωνσταντινούπολη κατά την τελική πολιορκία (29 Μαΐου 1453 μ.Χ.). Οι Κρητικοί αυτοί πήγαν εθελοντικά λίγο πριν αρχίσει η καθοριστική μάχη που θα έκρινε την τύχη της Βασιλεύουσας. Με αυτόν τον τρόπο ενεργούν οι γνήσιοι Έλληνες, σε αντίθεση με τους σημερινούς νεοέλληνες, ραγιάδες-προδότες. Λίγοι είναι πλέον οι πραγματικοί πατριώτες. Οι Κρητικοί ναύτες πολέμησαν τόσο γενναία, με αποτέλεσμα να μην παραδίνουν τους δύο πύργους που κρατούσαν. Οι Τούρκοι καθώς δεν μπορούσαν να τους σκοτώσουν ,ώστε να καταλάβουν τους δύο πύργους και να τελειώσει ο πόλεμος.
Ο Μωάμεθ πήρε την απόφαση να τους προτείνει πολλά ανταλλάγματα μαζί με πλούσια δώρα, για να σταματήσουν να πολεμούν. Η Πόλη είχε πέσει οριστικά και αμετάκλητα στα χέρια των Αγαρηνών.
Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τα θαύματα, τις διδασκαλίες και την Ανάσταση του Χριστού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές με εμπρησμούς, ναυάγια, τροχαία, συγκρούσεις τρένων. Διαχρονικά από τα πανάρχαια χρόνια οι τύχες του Ελληνικού Έθνους καθορίζονται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα και τις θυσίες των ιερατείων στους δύο Δελφικούς Θεούς. Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών και τις αποφάσεις των παραγόντων του Διονυσιακού πολιτισμού.
Υπάρχουν λαοί οι οποίοι με κλάματα, παρακάλια και βλαστήμιες, καλούν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό να τους βοηθήσει. Όμως οι Έλληνες, μόνον με έναν τρόπο ξέρουν να καλούν τον Χριστό να τους υποστηρίξει, πολεμώντας. Ω, παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ’, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων` νυν υπέρ πάντων αγών (Παιάνας-Αισχύλος). Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η Πατρίς (Πλάτων, Κρίτων). Ο Αριστοκλής-Πλάτωνας εiναι ο πρώτος-κορυφαίος εθνικιστής φιλόσοφος, όλων των εποχών, διότι καθόρισε το πρώτο και σπουδαιότερο πατριωτικό αξίωμα, ενώ ήταν ο μοναδικός φιλόσοφος στον κόσμο ο οποίος πήγε ενάντια, στην Φιλοσοφική και ηθική του διδασκαλία για να επιβιώσει η Ελλάδα.
Αν είσαι ανήμπορος να κρατήσεις αναμμένες τις λαμπάδες της Πατρίδα σου, δεν είσαι συνειδητός Έλληνας, δεν είσαι Πατριώτης. Χρωστάμε σ’ όσους ήλθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί ( Κωστής Παλαμάς). Αν λαχταράς την λευτεριά σε ξένους μην ελπίζεις, παρ’ την ο ίδιος αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις. Οι πρόγονοί μας όχι μόνον δημιούργησαν αυτές τις δύο αξίες, αλλά της “πότισαν” με αίμα, όσο κανένα άλλο Έθνος στην παγκόσμια ιστορία. Η ελευθερία του ανθρώπου είναι το πιο ακριβό αγαθό, δεν δίνεται δωρεάν ούτε από τον Θεό, ούτε από τους ανθρώπους, χρειάζεται πολύς αγώνας, κόπος, αίμα για να πάρεις πίσω την ζωή σου.
Αυτό μας το έδειξαν οι πόλεμοι των αγίων προγόνων μας, οι οποίοι πολεμούσαν, όλους εκείνους τους αιώνες για να παραμείνουν ελεύθεροι και για να έχουν την διοίκηση της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εάν η ζωή ήταν μόνον προσευχές, καθώς και υποστήριξη του Χριστού μέσω θεόσταλτων σωτήρων, τότε οι προγονοί μας, αυτοί οι τέλειοι χριστιανοί δεν θα χρειαζόταν να πολεμήσουν ποτέ κατά την μεσαιωνική εποχή. Θα έπρεπε δικαιωματικά να καθόταν όλους εκείνους τους αιώνες στα σπίτια τους-καναπέδες να περιμένουν τον αντίστοιχο Βατάτζη, τον οποίο περιμένουν αδίκως οι ραγιάδες σήμερα.
Η προσμονή “θεόσταλτων σωτήρων” από τον Θεό είναι ένα από τα μεγαλύτερα δείγματα αμάθειας-παρακμής και εξαθλίωσης των νεοελλήνων, οι οποίοι σαπισμένοι από την αποδοχή του Διονυσιακού πολιτισμού αναμένουν βοήθεια από τον θεό-Δημιουργό του Αριστοκλέους. Σκεφτείτε τι θα γινόταν εάν οι προγονοί μας οι άγιοι Έλληνες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε κάθε εισβολή των αμέτρητων εχθρών μας αντί να πολεμούν να έκαναν μόνον συλλαλητήρια ;
Θα είχε αφανιστεί η Ελλάδα πολλούς αιώνες πριν. Φανταστείτε την ώρα που εισέβαλαν οι Πέρσες, οι Αγαρηνοί, οι Γότθοι, οι Βούλγαροι, οι Ρώσοι, οι Άβαροι, oι Τούρκοι να έπαιρναν οι άγιοι πρόγονοι μας σημαίες και πανό να έκαναν συλλαλητήρια και να έλεγαν δεν πολεμάμε. Σε κάθε πρόταση παραδόσεως από τους εχθρούς, οι πρόγονοι μας απαντούσαν ΟΧΙ. Όλες τις φορές οι Έλληνες απάντησαν αρνητικά.
Ο Χριστός βοηθά μόνον αυτούς που αγωνίζονται σκληρά, μόνον όσους πολεμούν, όσους ζούνε χωρίς σεξουαλικές ανωμαλίες. Αντιθέτως δεν βοηθά ποτέ όσους ζούνε μέσα στην σεξουαλική διαφθορά και ασπάζονται τον Διονυσιακό πολιτισμό. Επίσης ο Θεός δεν βοηθά ποτέ όσους είναι καθήμενοι σε έναν καναπέ, και περιμένουν την ελευθερία να τους δοθεί ως “δώρο”, χωρίς να βοηθούν τον συνάνθρωπο, χωρίς να ζούνε ηθικά.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ :
Κων/νος: Παρακαλώσας, αδερφοί μου, την καρδιά μου γαληνεμένη αφήστε τη με τους προγόνους ν’ ανταμοθεί και τη σωστή βουλή να πάρει. Εγώ ‘μια βασιλιάς κι εγώ το βάρος όλο σηκόνω απάνωμου. Όλοι Β΄: – Λυπήσου μας! – Το βιός μας απ’ όλα πριν να στοχαστείς. β΄, γ΄και Γ΄: Αρχόντοι και λαός… Κων/νος: Σωπάτε! Δεν ακούω στο σπλάχνο μου βαθιά παρά τους τρισμεγάλους περήφανους πολύ Πατέρες της Ελλάδας. Μονάχα αφτοί μιλούς στις φοβερές τις ώρες οι αθάνατοι! Α΄: – Χαθήκαμε λοιπόν!
Κων/νος: Ντραπείτε! Φωνές εντός μου αθάνατες γρικώ. Σωπάτε ν’ ακούσω καθαρά κι απόκριση να δόσω, μιλούν εντός μου, πιο βαθιά από σας και από μένα, οι πρόγονοί μας και τ’ αγγόνια και δεν πρέπει τούτος ο λόγος που θα πω να τους ντροπιάσει. Σηκόσου ορθή στα σωθικά μου κι αποκρίσου, τρισέβγενη, χαροκαμένη Μάνα, Ελάδα!
Ω σεβαστέ μαντάτορα του οχτρού, στα ποδια του γάβρου αφέντη σου γονάνισε και τούτον το λόγο το στερνό του βασιλιά της Πόλης με περήφανη φωνή να ξεστομίσεις: «Αν θες ειρηνικά να πορεφτείς μαζί μας, των Μουσουλμάνων βασιλιά, χαρά μεγάλη σε μένα, στους αρχόντους, στο λαό μου· κι άκου: τα κάστρα και τη γης που μου άρπαξες, το πλήθιο το ψυχομέτρι που μου σκλάβοσες, τα σβύνουμε απ’ την παλιά κληρονομιά μας, χαρισμά σου· κι ακόμα φόρο εγώ θα σου πλερόνω κι όλες σου τις ανομίες και τις ντροπές θα τις ξεχάσω – να τραβηχτείς μονάχα ειρηνικά απ’ την Πόλη.
Και μη γυρεύεις ό,τι μια ψυχή γενναία και πέρφανη ποτέ δε θα δεχτεί να δόσει· πιο πάνω απ’ την ζωή η τιμή θρονιάει του ανθρώπου κι ομόγνωμα όλοι μας και λέφτερα, κρατώντας στα χέρια το σταβρό και τ’ άρματα, απαντούμε: Δεν παραδίνουμε την Πόλη, τη ζωή μας πήραμε απόφαση να δόσουμε, απροσκύνητα για λεφτεριά στο χώμα ετούτο πολεμώντας· καλός, για το ακριβό χαρήτι της, κι ο Χάρος.
Κων/νος: δε φέβγω, δε φέβγω να του πεις… Τούρκος: Μα θα χαθείς…
Κ: το ξέρω.
Τ: Μαζί σου η Πόλη θα χαθεί, δεν τη λυπάσαι;
Κ: Αν τη λυπούμαι! Μη ρωτάς· μα πρέπει.
Τ: Αφέντη, γι’ αφτό το «πρέπει» να χαθείς δεν είναι κρίμα; Κ: Γι’ αφτό το «πρέπει» ο κόσμος στέκει ακόμα, Σύρε και σκύψε και χαιρέτα μου το φίλο: «Για μένα, πέςτου, πια ας μη νιάζεται· θα μείνω στη θέση αφτή που μου μπιστέφτηκε ο Θεός μου· χιλιάδες πρόγονοι ακριβοί, χιλιάδες χρόνια με βλέπουν, να του πεις, και ντρέπουμαι να φύγω.»
Τ: Ό,τι έγραψε ο Θεός λοιπόν ας γίνει, αφέντη! (προσκυνάει και φεύγει)
Κ (μόνος): Εφχαριστώ σε, Θεέ μου, ξέρω πια τα πάντα, και λέφτερα ακλουθώ το δρόμο της ανάγκης· ομπρός ψυχή, μεγάλη αρχόντισά μου, πάμε! (Ανοίγει τις αγκάλες, κουνάει τα χέρια, σαν να θέλει να ξεσηκόσει από τα ψηφιδοτά τους μεγάλους βασιλιάδες, φωνάζει συνερπαρμένος).
Κ: Αί, πεθαμένοι βασιλιάδες, αί, πατέρες από τα μνήματα! Α΄: Τι φωνάζεις τους νεκρούς; Ποιο ‘ταν το μυστικό; Το πρόσωπό σου λάμπει άγριο! Κ: Αι, πεθαμένοι βασιλιάδες, αί, πατέρες από τα μνήματα, πάμε! Γρικώ στα σωθικά μου την Πόλη να γκρεμίζεται! Κ: Με σέβας χαιρετώ τις Μάνες του λαού μου· έγνοια μην έχετε, Κυράδες μου, κ’ η Πόλη μας, όχι, δε θα χαθεί· στην Κόλαση από πάνω της Παναγιάς το χέρι την κρατάει, δεν πέφτει.
Κ: Σωπάτε· αν είναι πια βουλή Θεού ο χαμός της, κάντε κουράγιο, μάνες μου, και σεις, βοηθάτε με η Βασιλέβουσα ως αρχόντισα να πέσει. Πηγαίνετε· στις δύσκολες στιγμές οι μάνες λυγούν, τι δεν μπορούν νεκρούς να δουν τους γιους τους. Κ: Κ’ η Πόλη να χαθεί μα εμείς θ’ αγωνιστούμε, αθάνατη, άπαρτη, σα νάταν στον αιώνα· γιατί, μα θες, αθάνατη, άπαρτη η ψυχή μας.
Κ: Θεριό ‘ναι, Θεέ μου, αμέροτο η ψυχή του ανθρώπου! Άλλο ποιο πλάσμα απά στη γης μπορεί του Χάρου γαλήνια τα φριχτά σκουλήκια ν’ αντικρύσει; Και ποιο, την ώρα που σκοτόνεται και πέφτει στον άπατο γκρεμό, γελάει κατρακυλώντας και τραγουδάει πως είναι αθάνατο και τάχα στα ουράνια ανηφοράει με ανίκητες φτερούγες; Μόνο η ψυχή, θαρρώ, του αντρειομένου ανθρώπου.
Κ: Πάρτη (την βασιλική του κορόνα)· πάρε και το κεφάλι μου μαζί· Χριστέ μου, πολλές χαρές μας δίνει η γης· η πιο μεγάλη να σκοτοθείς κι ακέριο ένα λαό να σώσεις. Πάρτη! Ηγούμενος: Προστάτεψε, Χριστέ, το Γένος των Ελλήνων! Το ματομένο δρόμο σου ακολουθάει, σηκόνει το φως κι αφτό στον ώμο, σα σταβρό και πάει στη γης απάνω και σταβρόνεται· και τόρα θα κατέβει κι αφτό στον Άδη, σαν και Σένα! Χριστέ θυμήσου την Ανάσταση, θυμήσου πως Έλληνας λογιέσαι, Αρχέλληνας, δικόςμας! Λαός: Κύριε ελέησον! Κύριε ελέησον! Σώσον, κύριε, τον λαόν σου!
Ηγούμενος: Δεν είμαι εγώ, Χριστέ, που σε παρακαλιέμαι· μα όλο το γένος των Ελλήνων, το τρισέβγενο, όλοι οι παλιοί τρισέβαστοι Έλληνες πατέρες, που τις μεγάλες αρετές, τις δυο αδερφάδες, την Ομορφιά και Λεφτεριά στον κόσμο γένησαν. Ο σπόρος του σταριού στο χώμα κι αν χωθεί, την άνοιξη πηδάει κι ανηφορίζει αστάχι· όμοια στη γης, Χριστέ, κ’ η Ρωμιοσύνη ας πέσει!
Λαός (θρηνώντας): Κωνσταντίνε! Ηγούμενος: Μην κλαίτε· πάει βαθιά στη γης η Παναγιά μας να τον ξαπλόσει, ως σπόρο· ετούτο εδώ μπροστά μας το πιο μεγάλο μυστικό ‘ναι της Ελλάδας· χίλιες φορές αφτή κατέβηκε στον Άδη και πάλι χίλιες αναστήθηκε· ο Θεός βαθιά να σε σκεπάσει, γιε μου, σαν το σπίτι κι αθάνατο κρυφά μεσ’ στ’ άγια χώματά μας και δροσερό να σε κρατάει μέσ’ στους αιώνες! Φραντζής: Μαρμάροσε ο βασιλιάς μας, η καρδιά μου σκίζεται!
Ηγ: Αναγαλιάζει εμένα· ανάσταση μυρίζει παντοτινά το χώμα της Ελλάδας· θάρθει καιρός, γυρίζει η ρόδα του Θεού, στον ήλιο μας ο λειτουργός να ξαναβγεί, να ξετελέψει στη λυτρομένη Αγιά Σοφιά, τη λειτουργία· κι από τις άγιες ρίζες των δέντρων μιαν άνοιξη, με το σπαθί του αρχαγγέλου στο χέρι, ο μέγας μαρμαρομένος βασιλιάς θ’ ανηφορίσει, μυρίζοντας θυμάρι! Λαός: Ο Θεός να δόσει! Ηγ: Πέφτουμε πίστομα χάμω· αιώνες, ακατάλυτα, θα χτυπούμε το χώμα ν’ανοίξει·
Όλους τους επόμενους αιώνες εκατομμύρια Έλληνες άνδρες πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Ο ηρωικός Σπαρτιάτης-Βασιλιάς Λεωνίδας και ο Δεσπότης Δραγάζης μέσα από τα επιτεύγματα τους έγιναν τα μεγαλύτερα και τα πιο διαχρονικά σύμβολα ηρωισμού στην Ελληνική και την παγκόσμια ιστορία.
Θρύλοι γίνονται εκείνοι που αποφασίζουν να κάνουν την μεγάλη θυσία, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι οι πιθανότητες σωτηρίας και επιβίωσης είναι μηδενικές. Αυτό το έκαναν συνειδητά οι δύο ήρωες. Το ίδιο ισχύει και για την θυσία του Χριστού, η οποία ήταν προαποφασισμένη. Η απόφασή του Λεωνίδα να μείνει στις Θερμοπύλες να προσφέρει χρόνο για να νικήσει το Ελληνικό έθνος στον πόλεμο, αποτελεί το μέγιστο ηθικό αξίωμα του Ελληνισμού. Η θυσία για την Ελλάδα σε προσωπικό επίπεδο, χωρίς καμία πιθανότητα επιβιώσεως στα πεδία των μαχών.
Λίγο πριν την τελική επίθεση του Μωάμεθ είχε προηγηθεί πολεμικό συμβούλιο ανάμερα στους Ισμαηλίτες. Πρωταγωνιστές ο Ζαγανός και ο Χαλίλ. Εάν επικρατούσε η γνώμη του Χαλίλ πασά, ο οποίος χρηματιζόταν από τον Παλαιολόγο για να επηρεάζει αρνητικά τον Μωάμεθ σχετικά με την έκβαση της πολιορκίας, τότε η τύχη του Ελληνικού έθνους θα εντελώς διαφορετική. Καταλυτικό ρόλο στην κρίσιμη απόφαση διαδραμάτισε ο Ζαγανός πασάς που είπε στον Μωάμεθ ότι όλα τα σημεία του ουρανού δείχνουν ότι η πόλη θα γίνει Τουρκική. Ο Δεσπότης Κωνσταντίνος Δραγάζης όταν πήρε το μήνυμα του Χαλίλ Πασά, το βράδυ της Κυριακής είδε την πίεση των Τούρκων στα τείχη να γίνεται όλο και πιο έντονη, συνεπώς γνώριζε ότι η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη.
Ο Ελληνοσέρβος Κωνσταντίνος Παλαιολόγος-Δραγάζης έδειξε από εκείνη την χρονική στιγμή μεγάλη αποφασιστικότητα- γενναιότητα. Έγινε ο μεγαλύτερος ήρωας του Ελληνισμού καθώς ξεκίνησε να αντιμετωπίσει ενάντια σε κάθε λογική τους Αγαρηνούς, με στόχο να πραγματοποιήσει το αναπόφευκτο και για να αγωνιστεί να κάνει το αδύνατο να γίνει δυνατό.
Ένα από αυτά τα οποία μας δίδαξαν οι πρόγονοι μας, είναι ότι η μεγαλύτερη αξία σε έναν άνθρωπο είναι να κρατά την ψυχή στο στόμα, να πολεμά, να επιμένει για το αδύνατο, το ακατόρθωτο. Από την στιγμή που δεν θα λυγίσει, αλλά θα παραμείνει ανυποχώρητος, τότε γίνεται το θαύμα που ποτέ ένας δειλός δεν μπορεί να πιστέψει, καθώς το αδύνατο, το ακατόρθωτο έχει γίνει πλέον εφικτό, κερδίζοντας την ζωή, την ελευθερία. Την ίδια αυτοθυσία, σθένος-φιλοπατρία διαπιστώνουμε στον Σπαρτιάτη Λεωνίδα και στον Παλαιολόγο. Εν τούτοις ο Κωνσταντίνος ξεπέρασε και τον Λεωνίδα.
Ο Κωνσταντίνος όταν ξεκινούσε για τον Θρύλο και την αιωνιότητα, ήξερε ότι δεν θα γλυτώσει και ότι απλά προσπαθούσε ενάντια σε κάθε λογική να κάνει το αδύνατο, να γίνει δυνατό.
Με στηρίγματα την Ορθοδοξία, την ηθική, την γλώσσα, την παιδεία, τους θρύλους και τις παραδόσεις για την ανάσταση του Ελληνικού έθνους, διατηρούσαν τις ελπίδες τους οι σκλαβωμένοι στα μαρτυρικά χρόνια της Οθωμανικής κατοχής. Ενδεικτική η αγωνία του Παλαιολόγου να διατηρήσει τις εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα σε λαό και άρχοντες, σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, στους γενναίους και σε εκείνους που είχαν ήδη παραδοθεί. Ο Κωνσταντίνος προσπαθεί να διασώσει ότι έμεινε από το μεγαλείο μιας ολόκληρης εποχής, από την δόξα της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας.
Ο λαός της Πόλης τον κατηγορεί για τα επερχόμενα δεινά, η εκκλησία τον εχθρεύεται, οι σύμμαχοι τον εξαπατούν. Ο ήρωας-βασιλιάς απορρίπτει το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την Πόλη και να καταφύγει είτε στην Διονυσιακή Δύση, είτε σε κάποια κτίση που θα του παραχωρούσε ο εχθρός και μένει ολομόναχος. Μαζί με λίγους πιστούς συντρόφους, θα δώσει την τελική μάχη για την ελευθερία-αθανασία και θα πέσει στις επάλξεις της Πόλης.
ΠΕΡΙ ΑΡΙΣΤΟΚΛΕΙΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ.
Κατακτήσεις, πόλεμοι, γενοκτονίες, βασανισμοί, ανθρωποθυσίες, καταστροφές, κλοπές, βιασμοί και βίαιη επιβολή του Διονυσιακού πολιτισμού. Φοινικική εισβολή και κατάκτηση της αρχαίας Ελλάδας 1519 π.Χ. Εμφύλιοι και Περσικοί πόλεμοι ήταν δημιούργημα των Φοινίκων-Ιουδαίων εθνικιστών, οι οποίοι είχαν πολύ αναπτυγμένο εθνικισμό και προηγμένη γεωπολιτική θεολογία, πολλούς αιώνες μπροστά από την εποχή τους !!! Κατάκτηση του Ελληνικού Imperium Romanum από τους Γερμανούς το 1204 μ.Χ. Ναζιστική εισβολή και κατάκτηση της Ελλάδας το 1941 μ.Χ. Όλες αυτές οι γενοκτονίες από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα, προέρχονται από τον Ισραηλινό και τον Γερμανικό ναζισμό και τον Διονυσιακό πολιτισμό. Γενοκτονίες και πόλεμοι από τους εκπροσώπους του Διονυσιακού πολιτισμού-ναζισμού έγιναν εις βάρος και άλλων εθνών. Αντιθέτως ο εθνικισμός αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Αριστόκλειου πολιτισμού.
Η δημοκρατία, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, ο εθνικισμός και η διοίκηση του Imperium Romanum από τους Έλληνες του μεσαίωνα, αποτελούν τους βασικούς πυλώνες και το απόγειο των επιτευγμάτων του Ελληνικού πολιτισμού-Ελληνισμού. Το αξίωμα του Εθνικισμού είναι το πιο δημοκρατικό-ιερό, αγνό και ευγενές δημιουργήματα του Αριστόκλειου πολιτισμού. Ο εθνικισμός ως αξίωμα μας διδάσκει ότι το έθνος πρέπει να εξουσιάζεται ελεύθερα, δημοκρατικά, με αξιοκρατία, ισονομία, δικαιοσύνη και να προστατεύεται η πατρίδα όταν είναι σε καθεστώς άμυνας. Όταν μας κάνουν πολεμικές-υβριδικές επιθέσεις τα Διονυσιακά έθνη. Aπο αρχαιοτάτων χρόνων κανένα άλλο έθνος, δεν δέχτηκε τόσες πολλές πολεμικές επιθέσεις, από τόσους πολλά διαφορετικά έθνη, μέχρι και την σύγχρονη εποχή.
Η λέξη εθνικισμός παράγεται από το ουσιαστικό έθνος(με ομηρική ρίζα και την παραγωγική κατάληξη «-ισμός», υποδηλώνοντας την ιδεολογία που θέτει το έθνος ως την απόλυτη αξία. Η ιδεολογία του εθνικισμού παράγει εν δυνάμει δικαιώματα και υποχρεώσεις στα μέλη της, με βασικότερες τους αγώνες για την προάσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας-της αυτοδιάθεσης, της δημοκρατίας. της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Το πιο δημοκρατικό αξίωμα στον κόσμο είναι ο εθνικισμός, όπως μας δίδαξε ο μεγάλος ευπατρίδης-δημοκράτης, ο πρόεδρος της δημοκρατίας και ανώτατος δικαστικός λειτουργός Χρήστος Σαρτζετάκης. "Ἢ οὕτως εἶ σοφὸς ὥστε λέληθέν σε ὅτι μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι, καὶ σέβεσθαι.".
Από την μητέρα και τον πατέρα και όλους τους άλλους προγόνους, η πατρίδα είναι το πολυτιμότερο-σεβαστότερο και Αγιότερο κατά την γνώμη των θεών-ανθρώπων που έχουν φρόνηση. Αυτό μας δίδαξε ο πρώτος εθνικιστής της ανθρωπότητας ο Μέγας Αριστοκλής. Ο Εθνικισμός πρεσβεύει το αξίωμα ότι κάθε έθνος έχει αναφαίρετο δικαίωμα στην ελευθερία-ανεξαρτησία, χωρίς να έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν ξένα κράτη στην διοίκηση, την παιδεία, την δικαιοσύνη, την οικονομία, το περιβάλλον, την κοινωνία, την άθληση και τον τρόπο ζωής ενός άλλου κράτους. Το έθνος είναι ο φυσικός και βασικός πυλώνας για μια πολιτεία και η μοναδική πηγή πολιτικής ισχύος σχετικά με την εξουσία και την λαϊκή κυριαρχία.
Ο Εθνικισμός στοχεύει στην οικοδόμηση και την διατήρηση μίας ενιαίας εθνικής ταυτότητας-συνοχής, δομημένης με βάση τον Αριστόκλειο πολιτισμό, τις ιστορικές μνήμες, την εθνικότητα, την γεωγραφική θέση, και την προώθηση της εθνικής ενότητας-αλληλεγγύης. Ο Εθνικισμός αναφέρεται στην ταυτότητα ενός έθνους, και στο δικαίωμα του κράτους να υπερασπίζεται τα συμφέροντά του. Ο Εθνικισμός είναι ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα του Αριστόκλειου πολιτισμού, μαζί με την ελευθερία, την δημοκρατία, την δικαιοσύνη, τον Ηρωισμό και την διοίκηση του Imperium Romanum από τους Έλληνες. Για όσους δεν γνωρίζουν ο όρος Πατρίδα είναι κυρίως γεωγραφικός και για αυτό δεν το χρησιμοποιούμε. Αποτελεί τον τόπο καταγωγής, τη γη των προγόνων ή την περιοχή όπου γεννήθηκε-μεγάλωσε κάποιος. Χρησιμοποιείται συχνά για να δηλώσει μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή.
Το αξιώματα του Ελληνικού εθνικισμού μας διδάσκουν την νόμιμη άμυνα και όχι τον επεκτατισμό. Διαχρονικά το Ελληνικό έθνος επί αιώνες ήταν και είναι σε θέση αμυντική. Δεν έκανε ποτέ επεκτατικούς πολέμους. Οι περιπτώσεις του Διονυσιαστή-Αλέξανδρου που επεδίωξε την δημιουργία παγκόσμιου κράτους και την συγχώνευση του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού πολιτισμού και του Λατίφωνου Ιουστινιανού που έκανε εκστρατείες για την προσωπική του δόξα είναι οι μοναδικές εξαιρέσεις.(2) Επίσης σχετικά με την Μικρασιατική εκστρατεία-καταστροφή το 1922, ήταν μια απόφαση των Άγγλων να αποβιβαστεί ο Ελληνικός στρατός στα Μικρασιατικά παράλια, για να αποκτήσουν οι Βρετανοί τα πετρέλαια της Μοσούλης. Τα βασικά θεμέλια της εθνικής ταυτότητας είναι ο Αριστόκλειος εθνικισμός, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη η Αριστόκλεια παιδεία και ο Χριστιανισμός. Επίσης σύμφωνα με τους αρχαίους Αθηναίους, την Εκκλησία του Δήμου, η έννοια της κοινής καταγωγής, ως αποτέλεσμα της ομοιογένειας, είχε θεμελιώδη σημασία για την ενίσχυση της αίσθησης της ενότητας, της συνοχής και της αλληλεγγύης μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων.
Η κοινή καταγωγή αποτελεί θεμέλιο λίθο του εθνιστικού-Αριστόκλειου πολιτισμού και το έναυσμα για την αφύπνιση της εθνικής συνειδήσεως.
Οι βασικότεροι πυλώνες της πολυδιάστατης εθνικής ταυτότητας είναι το ὅμαιμον, το ὁμόγλωσσον, το ὁμόθρησκον και το ὁμότροπον. Η απάντηση των αρχαίων Αθηναίων σχετικά με την έννοια του έθνους, μάς προσφέρει μια βαθιά κατανόηση της εθνικιστικής ταυτότητας στον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Μέσα από την πολυσχιδή φύση της εθνικής συνείδησης αναδεικνύεται η σημασία της κοινής καταγωγής, γλώσσας, θρησκείας και πολιτισμού στη διαμόρφωση ενός ενιαίου εθνικού συνόλου. Οι διδαχές των Εθνικιστικών αξιωμάτων από την Εκκλησία του Δήμου, τον Μέγα Αριστοκλή, τον μεγάλο Ισοκράτη, από την ξεχωριστό Πλήθων Γεμιστό, από τον ευπατρίδη Ιών Δραγούμη, τον πολύ σημαντικό Χρήστο Σαρτζετάκη και τον γράφοντα (Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος, είναι ανεκτίμητες και διαχρονικές.
Με βάση τα εθνικιστικά αξιώματα τους αιματηρούς αγώνες και ανείπωτες θυσίες, επιβίωσε ο Ελληνισμός, ενάντια στον Διονυσιακό πολιτισμό και οδηγήθηκε σε στιγμές απείρου μεγαλείου και δόξας. Αὖτις δὲ τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα.
Αυτό ήταν το πρώτο Εθνικιστικό αξίωμα από την Εκκλησία του Δήμου της αρχαίας Αθήνας. Η απάντηση αυτή προς τους Σπαρτιάτες και τους άλλους συμμάχους, δείχνει την υψηλή Εθνική-Εθνικιστική συνείδηση που είχαν οι Έλληνες και ειδικά οι αρχαίοι Αθηναίοι. Λίγο αργότερα θα έρθει ο Μέγας Αριστοκλής σε ατομικό επίπεδο να διδάξει το πρώτο και το δεύτερο Εθνικιστικό αξίωμα, ως ο πρώτος συνειδητός Εθνικιστής στην παγκόσμια ιστορία : Ἢ οὕτως εἶ σοφὸς ὥστε λέληθέν σε ὅτι μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι, καὶ σέβεσθαι.".
Ενώ στην συνέχεια μας διδάσκει το δεύτερο εθνικιστικό αξίωμα καθώς αναφέρει σχετικά με τους Αθηναίους, τους Πέρσες και τους εισβολείς Φοίνικες-Ιουδαίους ότι ἠθέλησαν γὰρ αὐτῷ ἐκδιδόναι καὶ συνέθεντο καὶ ὤμοσαν Κορίνθιοι καὶ Ἀργεῖοι καὶ Βοιωτοὶ καὶ οἱ ἄλλοι σύμμαχοι, εἰ μέλλοι χρήματα παρέξειν, ἐκδώσειν τοὺς ἐν τῇ ἠπείρῳ Ἕλληνας: μόνοι δὲ ἡμεῖς οὐκ ἐτολμήσαμεν οὔτε ἐκδοῦναι οὔτε ὀμόσαι. οὕτω δή τοι τό γε τῆς πόλεως γενναῖον καὶ ἐλεύθερον βέβαιόν τε καὶ ὑγιές ἐστιν καὶ φύσει μισοβάρβαρον,διὰ τὸ εἰλικρινῶς εἶναι Ἕλληνας καὶ ἀμιγεῖς βαρβάρων. οὐ γὰρ Πέλοπες οὐδὲ Κάδμοι οὐδὲ Αἴγυπτοί τε καὶ Δαναοὶ οὐδὲ ἄλλοι πολλοὶ φύσει μὲν βάρβαροι ὄντες, νόμῳ δὲ Ἕλληνες, συνοικοῦσιν ἡμῖν, ἀλλ᾽ αὐτοὶ Ἕλληνες, οὐ μειξοβάρβαροι οἰκοῦμεν, ὅθεν καθαρὸν τὸ μῖσος ἐντέτηκε τῇ πόλει τῆς ἀλλοτρίας φύσεως. ὅμως δ᾽ οὖν ἐμονώθημεν πάλιν διὰ τὸ μὴ ἐθέλειν αἰσχρὸν καὶ ἀνόσιον ἔργον ἐργάσασθαι Ἕλληνας βαρβάροις ἐκδόντες. ἐλθόντες οὖν εἰς ταὐτὰ ἐξ ὧν καὶ τὸ πρότερον κατεπολεμήθημεν, σὺν θεῷ ἄμεινον ἢ τότε ἐθέμεθα τὸν πόλεμον: καὶ γὰρ ναῦς καὶ τείχη ἔχοντες καὶ τὰς ἡμετέρας αὐτῶν ἀποικίας ἀπηλλάγημεν τοῦ πολέμου οὕτως, <ὥστ᾽> ἀγαπητῶς ἀπηλλάττοντο καὶ οἱ πολέμιοι."
Ένα ακόμη εθνικιστικό αξίωμα υψίστης σημασίας μας διδάσκει ο Μεγάλος ρήτορας Ισοκράτης, σχετικά με τους Φοίνικες-Ιουδαίους εισβολείς στην αρχαία Ελλάδα : "Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ’ ἐρήμην καταλαβόντες οὐδ’ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ’ οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν, ὥστ’ ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες”.
Ο Αριστόκλειος Εθνικισμός είναι διαχρονικός κατά τον μεσαίωνα ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλους ο Π. Γεμιστός. Ήταν ο πρώτος ολοκληρωμένος εθνικιστής της νεότερης Ελλάδας , σύμφωνα με ένα τμήμα Ελλήνων πολιτών. Αυτό είναι λογικό διότι ήταν νεοριστόκλειος Φιλόσοφος. Έλληνες εσμέν το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί (Γεώργιος-Πλήθων Γεμιστός). Όπως ο Μέγας Αριστοκλής είναι ο μοναδικός σοφός στον κόσμο, ο οποίος πήγε ενάντια Φιλοσοφικές- ηθικές του διδασκαλίες, για να επιβιώσει η Ελλάδα, και ο Γεώργιος-Πλήθων Γεμιστός είναι ο μοναδικός Θεουργός και νεοπλατωνικός στον κόσμο, ο οποίος πήγε ενάντια στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις (Διονυσιακός πολιτισμός-Θεουργία), για να μην καταστραφεί και αφανιστεί το Ελληνικό έθνος. Ο πρώτος που θα έπρεπε να ζητά με πάθος και φανατισμό την ένωση των δύο Εκκλησιών, θα έπρεπε να ήταν ο Γεμιστός. Ο νεοπλατωνικός του Μυστρά έχοντας ως πρότυπο τον Μέγα Αριστοκλή εφάρμοσε κατά γράμμα το μέγιστο των εθνικιστικών αξιωμάτων.
Ο εθνικισμός στα έργα της Εθνικής συγγραφέως Πηνελόπης Δέλτα-Μπενάκη, ιδιαίτερα στα ιστορικά της μυθιστορήματα, αποτελεί κεντρικό άξονα που συνδέει την λογοτεχνία με την ιστορική-εθνική ταυτότητα της νεότερης Ελλάδας. Αντικατοπτρίζει τον ανώτερο-απελευθερωτικό εθνικισμό της εποχής, με έμφαση στην ελληνοχριστιανική παράδοση, τον αλυτρωτισμό, την θυσία και την δημιουργία ενός έθνους-κράτους.Ενδεικτικά είναι αυτά που αναφέρει η Δέλτα στο έργο της με τίτλο για την Πατρίδα, μέσα από την Θέκλα και τον Αλέξιο Αργυρό : "Η Πατρίδα είναι όλο το έθνος, και εμείς, ο καθένας μας, είμαστε από ένα μόριο ασήμαντο του μεγάλου αυτού έθνους. Ένα από τα τελευταία του λόγια (Αλέξιος Αργυρός), όταν η Θέκλα του είπε πως πεθαίνει ήταν : "Εγώ είμαι ένας, θα περάσω και θα ξεχαστώ, η Πατρίδα όμως θα μείνει." Και εγώ Παγράτη είμαι άλλη μια είπε η Θέκλα. Η θυσία για το έθνος είναι η πιο ιερή-μέγιστη πράξη.
Επιπροσθέτως ο γράφων (Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος), ίδρυσε-δημιούργησε σε παγκόσμιο επίπεδο τον κλάδο του Γεωπολιτικού Εθνικισμού. Με την σειρά μου δίδαξα ότι
Η Ελλάδα και το Ισραήλ είναι το μοναδικά έθνη στον κόσμο, τα οποία προσδιορίζουν με το θρήσκευμα, την εθνική ιδιότητα. Ο επαναπατρισμός ενός Εβραίου μπορεί να απορριφθεί για θρησκευτικούς λόγους. Μηδενική θρησκευτική ανοχή. Αν γράψεις στα δικαιολογητικά ότι είσαι Εβραίος χριστιανός σου απαγορεύεται η είσοδος στο Ισραήλ. Αν είσαι Ιουδαίος Χριστιανός σε υποχρεώνουν να αρνηθείς εγγράφως το βάπτισμά σου, για να μπεις στην χώρα δηλώνοντας άθεος ή αγνωστικιστής. Οι Θρησκευτικές ελευθερίες είναι ανύπαρκτες.
Ο Εβραίος προς επαναπατρισμό δεν έχει επιλογή άλλου θρησκεύματος παρά να είναι μέτοχος του Ιουδαϊσμού !!! Κατά την είσοδό στο Ισραήλ, ένας δυνητικός επαναπατρισμένος συμπληρώνει την στήλη σχετικά με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Μπορεί να γράψει ότι είναι άθεος ή αναποφάσιστος ώστε να εισέλθει ομαλά στην χώρα. Ακόμη και αν είναι 100% Εβραίος στην καταγωγή, και εν τούτοις δηλώνει Χριστιανός δεν θα περάσει τον έλεγχο στο Ισραήλ. Την ίδια ώρα όλη η οικογένειά του, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, μπαίνει ομαλά. Γράψε «άθεος» ή «αναποφάσιστος» και όλα είναι εντάξει. Υποδεικνύοντας όμως διαφορετική θρησκεία στο ερωτηματολόγιο, τονίζεις ότι δεν θεωρείς τον εαυτό σου Εβραίο. Αυτά αναφέρει ο ειδήμονας Λεβ Βερσίνιν παραχώρησε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη απόλυτος γνώστης και εκ των έσω του Εβραϊκού εθνικισμού δίνει εντυπωσιακές πληροφορίες και προβαίνει σε αποκαλύψεις όπως αυτή.
Αντιστοίχως έπραξαν και οι εθνομάρτυρες του 1621. Οι Ήρωες Χριστιανοί του 1821καθόρισαν με το αίμα και τους αγώνες τους το ποιοι δικαιούνται να ονομάζονται Έλληνες. Εν συνεχεία το ψήφισαν και στις 3 εθνοσυνελεύσεις που ακολούθησαν σε Επίδαυρο, Άστρος και Τροιζήνα. Η ονομασία Χριστιανός δεν σημαίνει απλά το θρήσκευμα, διότι παράλληλα προσδιορίζει και την εθνικότητα. Για αυτό την σύγχρονη εποχή έπρεπε πάση θυσία να καταργήσουν επισήμως την εθνικότητα-θρήσκευμα και όχι μόνον το θρήσκευμα όπως νομίζουν λανθασμένα οι πάντες, από τις ταυτότητες. Από την στιγμή που αφαιρέθηκε οριστικά το θρήσκευμα από τις νέες ταυτότητες, ταυτόχρονα αφαιρέθηκε και η εθνικότητα των Ελλήνων !!!
Ποιους θεωρούσαν Έλληνες πολίτες οι πρώτες εθνοσυνελεύσεις ; Mε την κήρυξη του επαναστατικού αγώνα ήταν επιτακτική-εθνική ανάγκη, να καθοριστεί η ταυτότητα του επαναστατημένου γένους. Η απάντηση στο ζωτικής σημασίας ερώτημα, ποίοι είναι Έλληνες, δόθηκε μέσα από τις τρεις Εθνοσυνελεύσεις. Σύμφωνα με αυτές, τα κριτήρια για να έχει κάποιος την Ελληνική ιθαγένεια, θα έπρεπε να είναι κάτοικος της Ελλάδας, και να πιστεύει στον Χριστό.
Ο αποκλεισμός των υποστηρικτών του Διονυσιακού πολιτισμού, συνδεόταν με την μεγαλύτερη-εθνική ανάγκη, που ήταν η εξασφάλιση της ιστορικής συνέχειας του έθνους. Ταυτόχρονα ήταν απαραίτητο για λόγους εθνικής επιβιώσεως να εφαρμοστεί το αξίωμα του Πατέρα της Ιστορίας, του Ηροδότου, με το όμαιμον, το ομόγλωσσον, και το ομόθρησκον. Για αυτό οι πρόγονοι μας ψήφισαν νόμους ότι όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος, πιστεύουσιν εις Χριστόν εισίν Ελληνες και απολαμβάνουσιν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών δικαιωμάτων. Ομοίως Έλληνες εισί, και των δικαιωμάτων απολαμβάνουν, όσοι έξωθεν ελθόντες και την Ελληνικήν φωνήν πάτριον έχοντες, και εις Χριστόν πιστεύοντες. Ζητήσωσιν παρρησιαζόμενοι εις τοπικήν Ελληνικής Επαρχίας αρχήν, να εγκαταριθμηθώσι δι΄ αυτής εις τους πολίτας Έλληνας.
Αυτά ψήφισαν οι ήρωες του 1821 στις εθνοσυνελεύσεις στα πλαίσια της Γεωπολιτικής Θεολογίας και του Γεωπολιτικού εθνικισμού. Δυστυχώς από την κατάργηση του θρησκεύματος-Εθνικότητας από τις ταυτότητες βρισκόμαστε στην εποχή της κάρτας του πολίτη την δεκαετία 2020-2030. Τι σημαίνει η παραλαβή αυτή της κάρτας ; Είναι το χάραγμα του Βδελύγματος η νέες ταυτότητες ; Όχι δεν είναι. Εν τούτοις όποιος παραλάβει αυτή την κάρτα αποδέχεται εμπράκτως-οριστικά και αμετάκλητα τον Ναζιστικό-Διονυσιακό πολιτισμό και τους κανονισμούς του. Γίνεται και επίσημα πιστός-υποστηρικτής της της Διονυσιακής Κουλτούρας και των αξιωμάτων που την διέπουν από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με τους κορυφαίους πανεπιστημιακούς καθηγητές στην Ελλάδα όπως ο Κ. Βαθιώτης, οι αποδέκτες των νέων ταυτοτήτων θα απωλέσουν κάθε μορφή δικαιώματος και ελευθερίας. Παράλληλα αποδεχόμενοι τον Διονυσιακό πολιτισμό αρνούνται και επισήμως τον Αριστόκλειο πολιτισμό (Ελληνορθοδοξία).
Η Ελλάδα και το Ισραήλ είναι το μοναδικά έθνη στον κόσμο, τα οποία προσδιορίζουν με το θρήσκευμα, την εθνική ιδιότητα. Ο επαναπατρισμός ενός Εβραίου μπορεί να απορριφθεί για θρησκευτικούς λόγους. Μηδενική θρησκευτική ανοχή. Αν γράψεις στα δικαιολογητικά ότι είσαι Εβραίος χριστιανός σου απαγορεύεται η είσοδος στο Ισραήλ. Αν είσαι Ιουδαίος Χριστιανός σε υποχρεώνουν να αρνηθείς εγγράφως το βάπτισμά σου, για να μπεις στην χώρα δηλώνοντας άθεος ή αγνωστικιστής. Οι Θρησκευτικές ελευθερίες είναι ανύπαρκτες.
Ο Εβραίος προς επαναπατρισμό δεν έχει επιλογή άλλου θρησκεύματος παρά να είναι μέτοχος του Ιουδαϊσμού !!! Κατά την είσοδό στο Ισραήλ, ένας δυνητικός επαναπατρισμένος συμπληρώνει την στήλη σχετικά με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Μπορεί να γράψει ότι είναι άθεος ή αναποφάσιστος ώστε να εισέλθει ομαλά στην χώρα. Ακόμη και αν είναι 100% Εβραίος στην καταγωγή, και εν τούτοις δηλώνει Χριστιανός δεν θα περάσει τον έλεγχο στο Ισραήλ. Την ίδια ώρα όλη η οικογένειά του, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, μπαίνει ομαλά. Γράψε «άθεος» ή «αναποφάσιστος» και όλα είναι εντάξει. Υποδεικνύοντας όμως διαφορετική θρησκεία στο ερωτηματολόγιο, τονίζεις ότι δεν θεωρείς τον εαυτό σου Εβραίο. Αυτά αναφέρει ο ειδήμονας Λεβ Βερσίνιν παραχώρησε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη απόλυτος γνώστης και εκ των έσω του Εβραϊκού εθνικισμού δίνει εντυπωσιακές πληροφορίες και προβαίνει σε αποκαλύψεις όπως αυτή.
Αντιστοίχως έπραξαν και οι εθνομάρτυρες του 1621. Οι Ήρωες Χριστιανοί του 1821καθόρισαν με το αίμα και τους αγώνες τους το ποιοι δικαιούνται να ονομάζονται Έλληνες. Εν συνεχεία το ψήφισαν και στις 3 εθνοσυνελεύσεις που ακολούθησαν σε Επίδαυρο, Άστρος και Τροιζήνα. Η ονομασία Χριστιανός δεν σημαίνει απλά το θρήσκευμα, διότι παράλληλα προσδιορίζει και την εθνικότητα. Για αυτό την σύγχρονη εποχή έπρεπε πάση θυσία να καταργήσουν επισήμως την εθνικότητα-θρήσκευμα και όχι μόνον το θρήσκευμα όπως νομίζουν λανθασμένα οι πάντες, από τις ταυτότητες. Από την στιγμή που αφαιρέθηκε οριστικά το θρήσκευμα από τις νέες ταυτότητες, ταυτόχρονα αφαιρέθηκε και η εθνικότητα των Ελλήνων !!!
Ποιους θεωρούσαν Έλληνες πολίτες οι πρώτες εθνοσυνελεύσεις ; Mε την κήρυξη του επαναστατικού αγώνα ήταν επιτακτική-εθνική ανάγκη, να καθοριστεί η ταυτότητα του επαναστατημένου γένους. Η απάντηση στο ζωτικής σημασίας ερώτημα, ποίοι είναι Έλληνες, δόθηκε μέσα από τις τρεις Εθνοσυνελεύσεις. Σύμφωνα με αυτές, τα κριτήρια για να έχει κάποιος την Ελληνική ιθαγένεια, θα έπρεπε να είναι κάτοικος της Ελλάδας, και να πιστεύει στον Χριστό.
Ο αποκλεισμός των υποστηρικτών του Διονυσιακού πολιτισμού, συνδεόταν με την μεγαλύτερη-εθνική ανάγκη, που ήταν η εξασφάλιση της ιστορικής συνέχειας του έθνους. Ταυτόχρονα ήταν απαραίτητο για λόγους εθνικής επιβιώσεως να εφαρμοστεί το αξίωμα του Πατέρα της Ιστορίας, του Ηροδότου, με το όμαιμον, το ομόγλωσσον, και το ομόθρησκον. Για αυτό οι πρόγονοι μας ψήφισαν νόμους ότι όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος, πιστεύουσιν εις Χριστόν εισίν Ελληνες και απολαμβάνουσιν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών δικαιωμάτων. Ομοίως Έλληνες εισί, και των δικαιωμάτων απολαμβάνουν, όσοι έξωθεν ελθόντες και την Ελληνικήν φωνήν πάτριον έχοντες, και εις Χριστόν πιστεύοντες. Ζητήσωσιν παρρησιαζόμενοι εις τοπικήν Ελληνικής Επαρχίας αρχήν, να εγκαταριθμηθώσι δι΄ αυτής εις τους πολίτας Έλληνας.
Αυτά ψήφισαν οι ήρωες του 1821 στις εθνοσυνελεύσεις στα πλαίσια της Γεωπολιτικής Θεολογίας και του Γεωπολιτικού εθνικισμού. Δυστυχώς από την κατάργηση του θρησκεύματος-Εθνικότητας από τις ταυτότητες βρισκόμαστε στην εποχή της κάρτας του πολίτη την δεκαετία 2020-2030. Τι σημαίνει η παραλαβή αυτή της κάρτας ; Είναι το χάραγμα του Βδελύγματος η νέες ταυτότητες ; Όχι δεν είναι. Εν τούτοις όποιος παραλάβει αυτή την κάρτα αποδέχεται εμπράκτως-οριστικά και αμετάκλητα τον Ναζιστικό-Διονυσιακό πολιτισμό και τους κανονισμούς του. Γίνεται και επίσημα πιστός-υποστηρικτής της της Διονυσιακής Κουλτούρας και των αξιωμάτων που την διέπουν από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με τους κορυφαίους πανεπιστημιακούς καθηγητές στην Ελλάδα όπως ο Κ. Βαθιώτης, οι αποδέκτες των νέων ταυτοτήτων θα απωλέσουν κάθε μορφή δικαιώματος και ελευθερίας. Παράλληλα αποδεχόμενοι τον Διονυσιακό πολιτισμό αρνούνται και επισήμως τον Αριστόκλειο πολιτισμό (Ελληνορθοδοξία).
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: