Τα ήθη και τα έθιμα στην χώρα του Bibi.
Οι υποστηρικτές του Ισραήλ ξέσπασαν σε ανεξέλεγκτη οργή μετά από ένα σύντομο μήνυμα στο X του δημοσιογράφου Mehdi Hasan, στο οποίο επισημαινόταν ο παράξενος νόμος περί γάμου του Ισραήλ.Ο Χασάν ρωτάει: «Γνωρίζατε ότι είναι αδύνατο να παντρευτεί κανείς πολιτικός ή κοσμικός γάμος στο Ισραήλ;»
Δεν έχει άδικο. Το Ισραήλ έχει απαγορεύσει τον πολιτικό γάμο. Μπορείς να παντρευτείς μόνο σε τελετή που ελέγχεται αυστηρά από τις θρησκευτικές αρχές. Αν θέλεις πολιτικό γάμο, πρέπει να πας σε άλλη χώρα.
Γιατί, θα μπορούσε εύλογα να ρωτήσει κανείς; Δεν είναι το Ισραήλ μια σύγχρονη, κοσμική, δυτικού τύπου φιλελεύθερη δημοκρατία; Αυτό, τουλάχιστον, μας λένε συνεχώς οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης.
Η πιο δημοφιλής απάντηση από τους απολογητές του Ισραήλ στον Χασάν —δηλαδή, ότι η κατάσταση δεν είναι καλύτερη στη Σαουδική Αραβία— δεν είναι ακριβώς το αριστουργηματικό χτύπημα που φαίνεται να νομίζουν ότι κάνουν. Άρα το Ισραήλ προσφέρει την ίδια προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με τη Σαουδική Αραβία; Εντυπωσιακό.
Άλλοι έχουν επισημάνει ότι το Ισραήλ κληρονόμησε το λεγόμενο σύστημα «μιλλέτ» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το οποίο παραχώρησε στους ηγέτες κάθε θρησκευτικής ομάδας σε όλη τη Μέση Ανατολή αυτόνομο έλεγχο των θρησκευτικών υποθέσεων της κοινότητάς τους.
Αναμφίβολα, πριν από 150 χρόνια, αυτό το σύστημα λειτούργησε σχετικά καλά στη μείωση των κοινοτικών εντάσεων στις θρησκευτικά ποικιλόμορφες περιοχές μιας τεράστιας αυτοκρατορίας. Εμπόδισε τους αξιωματούχους στην Κωνσταντινούπολη, τη σημερινή Κωνσταντινούπολη, να βαλτώνουν στις καθημερινές υποθέσεις των συχνά απομακρυσμένων υπηκόων τους.
Αλλά πριν από 150 χρόνια, η Μεγάλη Βρετανία έστελνε παιδιά να σκουπίζουν καμινάδες. Ο νόμος άλλαξε εκείνη την εποχή για να τεθεί τέλος σε αυτή την καταχρηστική και επικίνδυνη πρακτική.
Το Ισραήλ ιδρύθηκε πριν από σχεδόν οκτώ δεκαετίες, υποτίθεται ότι ήταν μια κοσμική φιλελεύθερη δημοκρατία δυτικού τύπου. Είχε 78 χρόνια για να τροποποιήσει αυτούς τους αρχαϊκούς οθωμανικούς νόμους περί γάμου.
Γιατί δεν το έκανε;
Όλες οι επιθέσεις που καταγγέλλουν το μήνυμα του Χασάν αποτελούν μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αποσπαστεί η προσοχή από το γεγονός ότι οι απαρχαιωμένοι νόμοι περί γάμου του Ισραήλ επιμένουν επειδή είναι ωφέλιμοι για το Ισραήλ.
Στην πραγματικότητα, είναι πολύ περισσότερα από αυτό. Αποτελούν κεντρικό στοιχείο της ισραηλινής εκδοχής του απαρτχάιντ, ενός ρατσιστικού συστήματος διαχωρισμού που το Ισραήλ κατάφερε να αποκρύψει από το δυτικό κοινό με τη συνενοχή πολιτικών και των μέσων ενημέρωσης.
Η «δημογραφική απειλή»
Η απαγόρευση του πολιτικού γάμου από το Ισραήλ βρίσκεται στο επίκεντρο των προσπαθειών του να αποτρέψει αυτό που παλαιότερες ρατσιστικές κοινωνίες, όπως η Νότια Αφρική του απαρτχάιντ και ο αμερικανικός βαθύς Νότος, ονόμαζαν «επιμειξία» - δηλαδή, σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ διαφορετικών εθνοτικών ομάδων. Ίσως θυμάστε ότι οι Ναζί είχαν επίσης δυσάρεστες απόψεις για αυτό το θέμα.
Να τι δήλωσε ο νυν Υπουργός Οικονομικών, Μπεζαλέλ Σμότριτς, το 2016, αντιτιθέμενος στην επιμιξία :
«Η αποτροπή της αφομοίωσης στο εβραϊκό κράτος είναι απολύτως θεμιτή και καθόλου ρατσιστική. Ξεκινάτε τη συζήτηση με βάση την υπόθεση ότι η αποτροπή των μικτών γάμων είναι λάθος, αγνοώντας το γεγονός ότι τα περισσότερα [Εβραία] κορίτσια που βγαίνουν με Άραβες είναι μειονεκτούντα κορίτσια που πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης.»
Ο πρώην υπουργός Παιδείας Ράφι Πέρετζ χαρακτήρισε τους μικτούς γάμους που αφορούν Εβραίους ως «δεύτερο Ολοκαύτωμα».
Στο Ισραήλ, τέτοιες απόψεις είναι σαφώς κυρίαρχες. Το 2018, ο Γιτζάκ Χέρτζογκ, ο νυν πρόεδρος του Ισραήλ και πρώην επικεφαλής ενός φαινομενικά αριστερού ισραηλινού κόμματος, περιέγραψε τους μικτούς γάμους μεταξύ των Αμερικανών Εβραίων ως «μάστιγα» για την οποία έπρεπε να βρεθεί «λύση», πιθανώς αντιγράφοντας την ισραηλινή προσέγγιση.
Στο Ισραήλ, η κύρια ανησυχία δεν είναι οι γάμοι μεταξύ Εβραίων και Παλαιστινίων υπό κατοχή, τους οποίους το Ισραήλ και οι υποστηρικτές του αρέσκονται να παρουσιάζουν, εσφαλμένα, ως απλό ζήτημα «ασφάλειας».
Στα κατεχόμενα εδάφη, το Ισραήλ χρησιμοποιεί μεθόδους πολύ πιο βάναυσες από τους νόμους για να αποτρέψει την ανάπτυξη στενών σχέσεων μεταξύ Εβραίων και ενός αιχμάλωτου παλαιστινιακού πληθυσμού. Προτιμά τον φυσικό περιορισμό και τη βία.
Οι Παλαιστίνιοι υπό κατοχή διαχωρίζονται βίαια από τους Ισραηλινούς Εβραίους. Περιορίζονται στα δικά τους γκέτο, τα οποία οριοθετούνται αυστηρά από το δίκτυο χαλύβδινων και τσιμεντένιων φραγμών του Ισραήλ, από τον ισραηλινό στρατό, από σημεία ελέγχου, από ξεχωριστούς δρόμους απαρτχάιντ στη Δυτική Όχθη και από εβραϊκές πολιτοφυλακές που ζουν σε κλεμμένη γη σε λεγόμενους «οικισμούς».
Υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες αλληλεπίδρασης, και ακόμη λιγότερες πιθανότητες μικτού γάμου, σε τέτοιες περιπτώσεις, εκτός από όταν Ισραηλινοί στρατιώτες ή ένοπλοι Εβραίοι έποικοι εισβάλλουν σε παλαιστινιακές κοινότητες για να καταστρέψουν καλλιέργειες , να σκοτώσουν ζώα , να δηλητηριάσουν πηγάδια , να βάλουν φωτιά σε σπίτια και αυτοκίνητα και να ξυλοκοπήσουν - και μερικές φορές να σκοτώσουν - τους κατοίκους.
Στις 9 Ιουνίου 2026, Ισραηλινοί έποικοι επιτέθηκαν στο ιστορικό χριστιανικό χωριό Ταϊμπέχ στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, βάζοντας φωτιά σε χωράφια και στοχεύοντας παλαιστινιακά σπίτια. Οι έποικοι άνοιξαν πυρ σε σπίτια και πέταξαν βόμβες μολότοφ.
Παρ 'όλα αυτά, εξακολουθεί να υπάρχει μια πιθανή ευπάθεια στο ισραηλινό σύστημα διαχωρισμού.
Το 1948, το Ισραήλ εκδίωξε το 80% του παλαιστινιακού πληθυσμού από τα σπίτια και τις εκτάσεις του σε μια περιοχή που στο εξής θα ονομαζόταν όχι Παλαιστίνη, αλλά «εβραϊκό» κράτος του Ισραήλ.
Μερικοί Παλαιστίνιοι, ωστόσο, παρέμειναν εντός αυτών των συνόρων, κυρίως από αμέλεια ή λάθος . Παρά τις μυστικές προσπάθειες του Ισραήλ για αρκετά χρόνια μετά τον πόλεμο του 1948 να τους αναγκάσει να εγκαταλείψουν το κράτος, οι ηγέτες του γρήγορα δέχτηκαν διεθνείς πιέσεις να χορηγήσουν υπηκοότητα σε αυτούς τους ανεπιθύμητους Παλαιστίνιους, παρόλο που στην πράξη, όπως θα δούμε, αυτό τους παρείχε πολύ λιγότερα δικαιώματα.
Ακόμα και σήμερα, το Ισραήλ ανησυχεί εξαιρετικά για την αντιληπτή απειλή που θέτουν οι Παλαιστίνιοι «πολίτες» τρίτης κατηγορίας, οι οποίοι επίσημα ονομάζονται «Άραβες του Ισραήλ». Με υψηλότερο ποσοστό γεννήσεων, ο αριθμός τους έχει αυξηθεί εκθετικά τις τελευταίες οκτώ δεκαετίες. Τώρα αποτελούν το ένα πέμπτο του ισραηλινού πληθυσμού.
Ισραηλινοί δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί και πολιτικοί, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, αναφέρονται τακτικά στους Παλαιστίνιους πολίτες της χώρας ως «δημογραφική απειλή» και ανησυχούν συνεχώς για την «παλαιστινιακή μήτρα».
Ένα κράτος που δεν ανήκει σε όλους τους πολίτες του
Αλλά το Ισραήλ αντιμετωπίζει αντίθετες πιέσεις. Εάν η μεταχείριση των Παλαιστινίων πολιτών από το Ισραήλ είναι υπερβολικά ρατσιστική και καταπιεστική, ορισμένοι εξωτερικοί παρατηρητές μπορεί να αρχίσουν να συνειδητοποιούν ότι δεν είναι η δυτικού τύπου κοσμική φιλελεύθερη δημοκρατία που ισχυρίζεται ότι είναι.
Θα ακούσετε το φιλοϊσραηλινό λόμπι στη Δύση να σας λέει ότι οι λεγόμενοι «Ισραηλινοί Άραβες» έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με τον εβραϊκό πληθυσμό του Ισραήλ, τα οποία κατοχυρώνονται από τη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας του Ισραήλ. Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια.
Η Adalah, μια κορυφαία ομάδα νομικών δικαιωμάτων στο Ισραήλ, διατηρεί μια βάση δεδομένων με πάνω από 70 νόμους που κάνουν ρητές διακρίσεις μεταξύ Εβραίων και Παλαιστινίων πολιτών. Αυτοί οι νόμοι αποτελούν τον πυρήνα του ισραηλινού συστήματος απαρτχάιντ.
Οι Βασικοί Νόμοι του Ισραήλ, ένα είδος συντάγματος, αποκλείουν ρητά οποιαδήποτε αρχή ισότητας των πολιτών. Οποιαδήποτε προσπάθεια παλαιστινιακού κόμματος στο Ισραήλ να εξασφαλίσει μια κοινοβουλευτική συζήτηση για το πώς το Ισραήλ θα γίνει «κράτος όλων των πολιτών του» - δηλαδή, μια φιλελεύθερη δημοκρατία - αποκλείεται από τη συζήτηση. Και το 2018, η ισραηλινή κυβέρνηση ψήφισε έναν νόμο περί έθνους-κράτους που δηλώνει ότι το Ισραήλ ανήκει αποκλειστικά στον εβραϊκό λαό, όχι σε όλους τους πολίτες που ζουν εκεί.
Όπως και με τους Παλαιστίνιους υπό κατοχή, το Ισραήλ έχει περιορίσει σχεδόν εξ ολοκλήρου τους Παλαιστίνιους πολίτες του στις δικές τους διαχωρισμένες, υποχρηματοδοτούμενες και υποεξυπηρετούμενες κοινότητες, σε λιγότερο από το 3% του εδάφους της χώρας.
Μια μικρή μειονότητα Παλαιστινίων πολιτών εντός του Ισραήλ ζει σε διαχωρισμένες και φτωχές γειτονιές πόλεων που παραπλανητικά ονομάζονται «μικτές». Άλλοι Παλαιστίνιοι πολίτες, οι πιο καταπιεσμένοι από όλους, ζουν σε κοινότητες που κατοικούνται από τις οικογένειές τους εδώ και αιώνες, αλλά έχουν ποινικοποιηθεί από ένα ισραηλινό κράτος που αρνείται να τους αναγνωρίσει.
Εκατοντάδες αγροτικές εβραϊκές κοινότητες, από την άλλη πλευρά, λειτουργούν ουσιαστικά ως λέσχες αποκλειστικής συμμετοχής. Έχουν την εξουσία να αποκλείουν Παλαιστίνιους πολίτες, ένα δικαίωμα που ασκούν πλήρως.
Οι ξεχωριστές πολεοδομικές δομές καθιστούν αδύνατη την κατασκευή νέων κατοικιών και την επέκταση για τις εξαιρετικά υπερπλήρεις παλαιστινιακές κοινότητες εντός του Ισραήλ. Τα παιδιά των Παλαιστινίων εκπαιδεύονται σε ένα ξεχωριστό και σημαντικά κατώτερο εκπαιδευτικό σύστημα.
Για όσους επιθυμούν να εμβαθύνουν στο θέμα, έχω γράψει ένα μακροσκελές δοκίμιο που περιγράφει λεπτομερώς το ισραηλινό σύστημα απαρτχάιντ εδώ .
Η απαγόρευση του πολιτικού γάμου εντός των συνόρων του Ισραήλ συνήθως δεν αναφέρεται, ούτε καν από τους επικριτές, ως παράδειγμα του συστήματος διακυβέρνησης του απαρτχάιντ. Ωστόσο, αυτή η απαγόρευση εξακολουθεί να ισχύει επειδή είναι ο τέλειος τρόπος για να συγκαλύψει τον φυλετικό διαχωρισμό με το πρόσχημα της ίσης μεταχείρισης.
Οι Παλαιστίνιοι πολίτες του Ισραήλ πρέπει να παντρεύονται σε τελετές που διεξάγονται από τους θρησκευτικούς ηγέτες της κοινότητάς τους: από μουσουλμάνους κληρικούς ή από διάφορες χριστιανικές εκκλησίες ή από τον κληρικό των Δρούζων.
Το ίδιο ισχύει και για τους Εβραίους στο Ισραήλ. Πρέπει να παντρευτούν από ορθόδοξο ραβίνο.
Έτσι, όλοι αντιμετωπίζουν τους ίδιους περιορισμούς. Αλλά το ουσιώδες σημείο είναι το εξής: η ίση μεταχείριση εγγυάται εξαιρετικά άνισα αποτελέσματα. Και αυτό είναι σκόπιμο.
Φασιστικά αποβράσματα
Εντός του Ισραήλ, ο μεικτός γάμος είναι δυνατός μόνο εάν ένα από τα μέρη ασπαστεί τη θρησκεία του συντρόφου του.
Το Ορθόδοξο Αρχιραβινάτο του Ισραήλ καθιστά αδύνατο για τους Παλαιστίνιους που βρίσκονται υπό κατοχή να ασπαστούν τον Ιουδαϊσμό στο Ισραήλ, με τον επικεφαλής της αρχής μεταστροφής να δηλώνει το 2016 ότι οποιοσδήποτε τέτοιος αιτών απορρίπτεται «χωρίς εξέταση λόγω του εθνοτικού του υπόβαθρου» .
Ταυτόχρονα, το Ισραήλ καθιστά τον προσηλυτισμό στον Ιουδαϊσμό σχεδόν εξίσου δύσκολο για οποιονδήποτε θεωρείται μη Εβραίος, και ιδιαίτερα για τους Παλαιστίνιους πολίτες. Σε αρκετές δεκαετίες, έχουν υπάρξει μόνο ελάχιστες τέτοιες περιπτώσεις.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι σε οποιαδήποτε σχέση μεταξύ ενός Παλαιστίνιου πολίτη του Ισραήλ και ενός Ισραηλινού Εβραίου, σχεδόν πάντα ο Ισραηλινός Εβραίος πρέπει να ασπαστεί τη θρησκεία του Παλαιστίνιου πολίτη, είτε είναι Μουσουλμάνος, Χριστιανός είτε Δρούζος. Αυτό υπονοεί ότι ο Εβραίος σύντροφος χάνει την εβραϊκή του ιδιότητα και τα πολλά προνόμια που συνεπάγεται εντός του Ισραήλ.
Το Ισραήλ έχει διαπιστώσει ότι αυτή είναι μια πολύ καλύτερη λύση από εκείνη του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, όπου η απαγόρευση του γάμου μεταξύ μαύρων και λευκών κατοχυρωνόταν ρητά στο νόμο. Το Ισραήλ μπορεί να επιτύχει το ίδιο αποτέλεσμα πιο διακριτικά.
Δεδομένης της πλήρως διαχωρισμένης δομής της ισραηλινής κοινωνίας και των ισχυρών κοινωνικών ταμπού μεταξύ των Ισραηλινών Εβραίων κατά της «επιμειξίας», ο αριθμός των μικτών γάμων στο Ισραήλ μεταξύ Εβραίων και Παλαιστινίων πολιτών μόλις που φτάνει σε διψήφιο αριθμό ετησίως [δηλαδή, λιγότερο από 100].
Υπάρχουν μάλιστα και ομάδες όπως η Lehava, η ισραηλινή εκδοχή της Κου Κλουξ Κλαν, που περιφέρονται ξυλοκοπώντας Παλαιστίνιους που συλλαμβάνονται κοντά σε εβραϊκές γειτονιές στην Ιερουσαλήμ και τρομοκρατούν κάθε νεαρή Εβραία γυναίκα που είναι ύποπτη για ρομαντική σχέση με έναν Παλαιστίνιο. Η Lehava διοργανώνει θορυβώδεις και ανατρεπτικές διαδηλώσεις για να ντροπιάσει τη σπάνια Εβραία γυναίκα που προσηλυτίζεται και παντρεύεται έναν Παλαιστίνιο πολίτη.
Όλα αυτά συμβαίνουν με τη σιωπηρή έγκριση των αρχών. Ο νυν Υπουργός Αστυνομίας, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, είναι εδώ και καιρό προστάτης των Εβραίων υπερεθνικιστών φασιστών κακοποιών στη Λεχάβα.
Στις σπάνιες περιπτώσεις όπου μια Εβραία γυναίκα ασπάζεται το θρήσκευμα και παντρεύεται έναν Παλαιστίνιο πολίτη (ή αντίστροφα), ο Παλαιστίνιος σύντροφος αντιμετωπίζει αμέτρητα νομικά και κοινωνικά εμπόδια στην ένταξή του σε μια εβραϊκή κοινότητα στην οποία δεν ανήκει.
Είναι ο Εβραίος σύντροφος που μετακομίζει σε μια παλαιστινιακή κοινότητα, μια ισραηλινή εκδοχή μιας κοινότητας όπως το Σοβέτο, και εκπαιδεύει τα παιδιά του στο σημαντικά κατώτερο «αραβικό» σχολικό σύστημα. Ο πρώην Εβραίος χάνει τα περισσότερα από τα εθνοτικά προνόμια που απολάμβανε προηγουμένως εντός του μοναδικού «εβραϊκού» κράτους στον κόσμο.
Αντιμέτωπα με αυτό το μέλλον, τέτοια ζευγάρια συχνά εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να μην ασπαστούν το ένα το άλλο και να παντρευτούν και να ζήσουν στο εξωτερικό.
Ανεπιθύμητοι επισκέπτες
Καμία από αυτές τις δυσκολίες δεν είναι τυχαία. Αυτό ακριβώς θα περίμενε κανείς από ένα σύστημα απαρτχάιντ που προτιμά να κρύβει την απαρτχάιντ φύση του προκειμένου να διαμορφώσει τους νόμους του και έτσι να βοηθήσει το λόμπι του στη Δύση, συμπεριλαμβανομένης της δυτικής πολιτικής και μιντιακής τάξης, να ισχυριστεί ότι το Ισραήλ είναι «η μόνη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή».
Το Ισραήλ έμαθε από τα λάθη της πρώην Νότιας Αφρικής. Κατέκτησε τις σύγχρονες τέχνες των δημοσίων σχέσεων, τουλάχιστον μέχρι που ο Μπενιαμίν Νετανιάχου διέλυσε το σενάριο καταστρέφοντας τη Γάζα.
Εντός του Ισραήλ, το σύστημα του απαρτχάιντ εκτείνεται πολύ πέρα από τους νόμους περί γάμου και επηρεάζει όλους τους τομείς της ζωής.
Να ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο το Ισραήλ έχει αποκρύψει το σύστημα απαρτχάιντ του· και πάλι, όχι στα κατεχόμενα εδάφη, αλλά εντός του ίδιου του Ισραήλ.
Το ίδιο σύστημα που αρνείται στους Ισραηλινούς τη δυνατότητα πολιτικού ή κοσμικού γάμου αρνείται επίσης να αναγνωρίσει ότι κατέχουν οποιαδήποτε πολιτική ή κοσμική ταυτότητα απλώς ως Ισραηλινοί. Σύμφωνα με το νόμο, κάθε άτομο στο Ισραήλ πρέπει να ανήκει σε μια θρησκευτική ομάδα, που να χαρακτηρίζεται ως Εβραίος, Μουσουλμάνος, Χριστιανός ή Δρούζος.
Αυτό ρίχνει φως σε ένα άλλο ελάχιστα γνωστό γεγονός για το Ισραήλ: το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που δεν αναγνωρίζει τη δική της εθνικότητα, δηλαδή την ισραηλινή. Γιατί; Για τον απλό λόγο ότι αν οι Ισραηλινοί μοιράζονταν μια κοινή εθνική ταυτότητα, θα ήταν πολύ πιο δύσκολο για το ισραηλινό κράτος να διατηρήσει το σύστημα απαρτχάιντ.
Η ισραηλινή υπηκοότητα υπάρχει μόνο ως μυθοπλασία στα ισραηλινά διαβατήρια για να επιτρέπει στον πληθυσμό να ταξιδεύει στο εξωτερικό. Εντός του Ισραήλ, κάθε άτομο αναγνωρίζεται από τη θρησκευτική του ομάδα.
Στο Ισραήλ, ο όρος «Εβραίος» αντιμετωπίζεται ως εθνικότητα. Ας θυμηθούμε τον Νόμο περί Έθνους-Κράτους του 2018. Αυτό που δηλώνει είναι ότι το Κράτος του Ισραήλ ανήκει αποκλειστικά στο «έθνος» των Εβραίων, δηλαδή σε όλους τους Εβραίους παγκοσμίως, όχι μόνο σε εκείνους που ζουν στο Ισραήλ.
Οι Μουσουλμάνοι και οι Χριστιανοί ομαδοποιούνται υπό μια εξίσου τεχνητή αραβική «εθνικότητα», ενώ οι Δρούζοι έχουν τη δική τους ξεχωριστή εθνικότητα. Ο ίδιος Νόμος του Έθνους-Κράτους καθιστά σαφές ότι το Κράτος του Ισραήλ δεν ανήκει σε αυτά τα άλλα μη εβραϊκά «έθνη», παρόλο που οι οικογένειές τους ζουν στα ίδια αυτά εδάφη εδώ και αιώνες. Οι Παλαιστίνιοι πολίτες δεν είναι τίποτα περισσότερο από επισκέπτες - και μάλιστα ανεπιθύμητοι.
Αυτός ο διαχωρισμός αντικατοπτρίζεται στις ισραηλινές ταυτότητες. Αυτές οι κάρτες, οι οποίες πρέπει να φέρονται πάντα μαζί τους, κάποτε περιλάμβαναν μια ενότητα που δήλωνε ρητά την «εθνικότητα» κάθε Ισραηλινού. Ωστόσο, αυτή η ενότητα προκάλεσε δυσάρεστο έλεγχο κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης και τελικά ανεπιτυχούς νομικής διαμάχης που διεξήγαγε μια ομάδα αντιφρονούντων Ισραηλινών που ζητούσαν την αναγνώριση της ισραηλινής τους υπηκοότητας. Οι αρχές αφαίρεσαν αυτήν την κατηγορία από την κάρτα. Ωστόσο, το ισραηλινό μητρώο πληθυσμού εξακολουθεί να περιλαμβάνει μια ταξινόμηση εθνικότητας.
Εκτός από τις κατηγορίες Εβραίων, Αράβων και Δρούζων, υπάρχουν πάνω από 120 άλλες κατηγορίες που καλύπτουν όλες τις ανωμαλίες. Εγώ ο ίδιος ήμουν μια τέτοια ανωμαλία αφού παντρεύτηκα έναν Χριστιανό Παλαιστίνιο και μπήκα σε μια μακρά και δύσκολη διαδικασία πολιτογράφησης. Η υπηκοότητά μου χαρακτηρίστηκε ως «βρετανική».
Γιατί όλη αυτή η πολυπλοκότητα; Γιατί όλη αυτή η μοναδική παραδοξότητα;
Επειδή το Ισραήλ πρέπει να αποκρύψει το σύστημα απαρτχάιντ του. Η πρώην Νότια Αφρική είπε απλώς: ένας νόμος για τους λευκούς και ένας άλλος για τους μαύρους.
Το Ισραήλ γνωρίζει ότι αυτό δεν είναι πλέον αποδεκτό. Ως εκ τούτου, έχει επινοήσει ένα περίπλοκο και αινιγματικό σύστημα που λίγοι άνθρωποι καταλαβαίνουν, ως τρόπο να αποφύγει την προσέλκυση προσοχής και κριτικής.
Ειδικά δικαιώματα των Εβραίων
Ας ολοκληρώσουμε, λοιπόν, με ένα μόνο παράδειγμα για το πώς λειτουργεί στην πράξη το ισραηλινό σύστημα απαρτχάιντ.
Θεωρητικά, το Ισραήλ παρέχει σε όλους τους πολίτες του (Εβραίους, Μουσουλμάνους, Χριστιανούς, Δρούζους) ίσα δικαιώματα ως πολίτες. Αλλά με μια ταχυδακτυλουργία, υπονομεύει στη συνέχεια αυτά τα ίσα δικαιώματα χορηγώντας ανώτερα «εθνικά» δικαιώματα μόνο σε μία ομάδα: τους Εβραίους. Σε περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ του δικαιώματος ιθαγένειας και του εβραϊκού «εθνικού» δικαιώματος, πιθανότατα έχετε ήδη μαντέψει ότι υπερισχύει το εβραϊκό εθνικό δικαίωμα.
Η εκπαίδευση αποτελεί ένα καλό παράδειγμα. Όλοι οι Ισραηλινοί πολίτες έχουν το δικαίωμα να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους, καθώς η εκπαίδευση είναι δικαίωμα της ιθαγένειας. Ωστόσο, πολυάριθμοι συγκαλυμμένοι ελιγμοί , όπως πρόσθετοι προϋπολογισμοί για εθνικές περιοχές προτεραιότητας, ειδικές επιδοτήσεις για εβραϊκά θρησκευτικά σχολεία, χρηματοδότηση από τη διασπορά και μεγαλύτερες πληρωμές φόρων από την κεντρική κυβέρνηση στις εβραϊκές τοπικές κοινότητες, σημαίνουν ότι τα εβραϊκά σχολεία χρηματοδοτούνται πολύ καλύτερα από τα «αραβικά» σχολεία.
Η εκπαίδευση των Παλαιστινίων πολιτών του Ισραήλ υποχρηματοδοτείται εδώ και οκτώ δεκαετίες. Έτσι, ακόμη και αν οι απολογητές του Ισραήλ ισχυρίζονται ότι το χρηματοδοτικό κενό μειώνεται σιγά σιγά, το επίμονο έλλειμμα μόνο επιδεινώνει μια ιστορική αδικία που διαρκεί εδώ και δεκαετίες. Τα αραβικά σχολεία έχουν μείνει τόσο πίσω που δεν μπορούν ποτέ να καλύψουν τη διαφορά χωρίς επιθετική πρόσθετη χρηματοδότηση, την οποία το Ισραήλ σαφώς δεν έχει καμία πρόθεση να παράσχει.
Υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις σε τάξεις διδασκαλίας και προσωπικό σε ερειπωμένα σχολικά κτίρια. Τα παλιά σχολικά βιβλία είναι συχνά κατάφωρα ξεπερασμένα και κακώς μεταφρασμένα στα αραβικά από το κράτος. Οι Παλαιστίνιοι αξιωματούχοι εκπαίδευσης δεν έχουν λόγο στο πρόγραμμα σπουδών που διδάσκεται στα παιδιά της κοινότητάς τους. Υπάρχουν αυστηροί έλεγχοι από Εβραίους (γενικά ρατσιστές) αξιωματούχους σχετικά με το τι μπορεί να διδαχθεί και από ποιον. Και επιπλέον όλων αυτών, οι τεράστιες πολιτισμικές προκαταλήψεις στις εξετάσεις πιστοποίησης καθιστούν πολύ πιο δύσκολη την πρόσβαση των Παλαιστινίων πολιτών στα πανεπιστήμια του Ισραήλ.
Υπάρχουν πολλά άλλα προβλήματα στην εκπαίδευση. Για παράδειγμα, σχεδόν ένα στα δέκα παιδιά Παλαιστινίων στο Ισραήλ ζει σε ιστορικές κοινότητες που έχουν χτιστεί σε γη που το ισραηλινό κράτος θέλει τώρα να «ιουδαιοποιήσει», δηλαδή να κρατήσει αποκλειστικά για τον εβραϊκό πληθυσμό, και ως εκ τούτου του αρνείται οποιαδήποτε αναγνώριση.
Αντιμετωπιζόμενα σαν εγκληματίες, αυτά τα παιδιά σχεδόν ποτέ δεν έχουν σχολεία στις κοινότητές τους, επειδή δεν επιτρέπονται μόνιμα κτίρια. Τα κτίρια που υπάρχουν δεν μπορούν να συνδεθούν με δίκτυα ηλεκτρικού ρεύματος ή νερού. Ακόμα και παιδιά προσχολικής ηλικίας συνήθως πρέπει να διανύουν μεγάλες αποστάσεις , μερικές φορές σχεδόν 60 χιλιόμετρα την ημέρα, για να φτάσουν σε ένα διαπιστευμένο σχολείο.
Οι μορφές διακρίσεων μόνο στην εκπαίδευση είναι ατελείωτες. Αλλά δεν σταματούν εκεί. Οι διακρίσεις διαπερνούν κάθε σημαντική πτυχή της ζωής των περισσότερων από 2 εκατομμυρίων Παλαιστινίων πολιτών του Ισραήλ μέσω αυτών των εννοιολογικών και νομικών στρεβλώσεων που περιβάλλουν τη θρησκεία, την ιθαγένεια και την εθνικότητα.
Τίποτα από αυτά δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη. Είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενε κανείς σε ένα κράτος απαρτχάιντ όπως το Ισραήλ.
πηγή: Jonathan Cook
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: