.jpg)
Η παγκόσμια γεωπολιτική Θεολογία καθορίζει από τα πανάρχαια χρόνια την μοίρα των εθνών και της ανθρωπότητας.
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
Όταν οι δημοκρατίες χάνουν την εξουσία και την δύναμη, τότε κυβερνούν οι αυτοκράτορες-τύραννοι. Τα μεγάλα γεωπολιτικά γεγονότα ανέκαθεν αποδεικνύουν την διαχρονικότητα του Θουκυδίδη και τα ανεκτίμητα γεωπολιτικά διδάγματα του στρατηγού-ιστορικού. Ένα από αυτά που μας δίδαξε ήταν οι Διονυσιακές εκφάνσεις του αρχαίου Αθηναϊκού imperium. Οι πόλεμοι κατά κύριο λόγο είναι θρησκευτικής φύσεως με βάση την γεωπολιτική θεολογία του Ισραήλ. Από τα αρχαιότητα μέχρι σήμερα οι πόλεμοι υποκινούνται από τα Διονυσιακά ιερατεία.
Τα αρχαία χρόνια μεταξύ άλλων έλαβαν χώρα φοβεροί εμφύλιοι πόλεμοι τους οποίους πάντοτε υποκινούσε το Φοινικικό ιερατείο των Δελφών. Οι Δελφοί ήταν το μεγαλύτερο μαντείο της αρχαιότητας. Εκεί όλοι οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου όπως οι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι, οι Φρύγες, οι Λυδοι και οι Πέρσες, αναζητούσαν την πρόβλεψη των Φοινικικών ιερατείων για πάσης φύσεως ζητήματα. Όλοι οι αξιωματούχοι και οι θεσμικοί παράγοντες της Ανατολής κατέφευγαν στην θεϊκή ετυμηγορία. Μέσα από τους αιματηρούς εμφύλιους πολέμους και την Δελφική Αμφικτυονία, το Φοινικικό μαντείο υπήρξε παγκόσμιο πνευματικό, πολιτικό, οικονομικό και γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό κέντρο κατά τους αρχαίους αιώνες. Εκείνη την εποχή το μαντείο υπήρξε η ανώτατη πολιτική-στρατιωτική και οικονομική εξουσία των εθνών της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας καθόριζαν τις τύχες των κρατών της ανατολής.
Εκείνοι αποφάσιζαν για την οικονομία, την πολιτική, τους πολέμους και τις κοινωνικές εξελίξεις. Δεν είναι σχήμα λόγου είτε υπερβολή καθώς το μαντείο αποτελούσε το διεθνές νομισματικό ταμείο του αρχαίου κόσμου !!! Πολλές Ελληνικές πόλεις κράτη καθώς και ξένα, διατηρούσαν στους Δελφούς θησαυροφυλάκια για την φύλαξη των προσφορών και των πολύτιμων αντικειμένων τους. Κανένας πόλεμος, καμία πολιτική-οικονομική, κοινωνική και πνευματική δραστηριότητα δεν γινόταν χωρίς την έγκριση του μαντείου. Οι Δελφοί απέκτησαν τεράστια δύναμη μέσα από τους πολέμους που υποκίνησαν και την ομοσπονδιακή ένωση δώδεκα φυλών Στερεάς και Θεσσαλίας (Δελφική Αμφικτυονία). Όλοι οι "ιεροί" πόλεμοι προκλήθηκαν από τους ιερείς-θεουργούς του Φοίβου και του Savaziou.
Η πολιτική σημασία των Δελφών ήταν τεράστια καθώς υποκινούσαν όλους τους πολέμους που έλαβαν χώρα κατά την αρχαιότητα. Ενδεικτικό ήταν ότι ο δεύτερος Ιερός πόλεμος, έγινε για τον έλεγχο του μαντείου-χρυσωρυχείου πάντα. Οι Αθηναίοι με παρότρυνση του Δελφικού ιερατείου βοήθησαν τους Φωκείς να εντάξουν το ιερό στην ομοσπονδία τους, προκαλώντας την οργή των Σπαρτιατών, οι οποίοι επανέφεραν προσωρινά τους Δελφούς στην πρότερη κατάστασή τους, αλλά οι Αθηναίοι αντεπιτέθηκαν και η πόλη αποδόθηκε τελικά στους Φωκείς. Μέχρι τον τρίτο Ιερό Πόλεμο όλα αυτά όταν με παρέμβαση του Φιλίππου οι Δελφοί επέστρεψαν στη Δελφική Αμφικτυονία, η οποία ελεγχόταν ωστόσο πια από τους πανίσχυρους Μακεδόνες. Ένας Δ’ Ιερός Πόλεμος θα ξεσπούσε λίγο αργότερα, καθώς το μαντείο παραήταν πλούσιο και σημαντικό για να μένει ανεξάρτητο.
Κατά την εποχή των Περσικών πολέμων το Φοινικικό μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών και καλούσαν τους Έλληνες μέσω ψεύτικων χρησμών να μην πολεμήσουν. Ο σκοτεινός Διονυσιακός πολιτισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία Διονυσιακή θρησκεία, κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα, με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.
Οι Φοίνικες ίδρυσαν το μαντείο των Δελφών. Από την Θήβα και τους Δελφούς προερχόταν όλα τα δεινά του Ελληνικού έθνους. Στην μυθολογία-ιστορία, αναφέρονται πολλοί χρησμοί του Φοινικικού μαντείου, για χιλιάδες-φοβερές θυσίες, στους «θεούς»-δαίμονες, της αρχαίας θρησκείας. Αμέτρητα ήταν τα αθώα θύματα, κυρίως αγνοί νέοι. Τα άτυχα παιδιά, θυσιάστηκαν από τους αιμοσταγείς-αλλοδαπούς ιερείς του παγανισμού, με εντολή του Δελφικού ιερού. Ο σκοτεινός Διονυσιακός πολιτισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία Διονυσιακή θρησκεία κατέστρεψε τον Ελληνισμό και παράλληλα κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.
Οι Φοινικικές ορδές κατέκτησαν τους Έλληνες με άγριες σφαγές και οργανωμένες γενοκτονίες. Απέσπασαν τις περιουσίες των αρχαίων Ελλήνων και τους έκαναν είλωτες όπως στην Σπάρτη. Τους επέβαλαν την θρησκεία τους, το δωδεκάθεο και χρησιμοποίησαν ακόμη και τα ιερά για την νέα θρησκεία.
Μέσα από τις πολεμικές, γεωπολιτικές δραστηριότητες τους, τα έθνη-κράτη καθορίζουν τον μέλλον της ανθρωπότητας. Τα ελεύθερα κράτη επιδιώκουν συνεχώς να βελτιώσουν την στρατιωτική-πολιτική και οικονομική δύναμη καθότι αυτό είναι το μοναδικό εχέγγυο ασφαλείας-επιβίωσης. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας με πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών. Εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι.
Από τα αρχαία χρόνια τα έθνη όρισαν κανόνες ηθικής και νομικής δεοντολογίας, όμως ανέκαθεν τα ιερατεία είχαν έναν ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας την αδίστακτη εξουσία τους στους λαούς με καταστροφικές συνέπειες.
Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας σε πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών.
Εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Από τα αρχαία χρόνια τα έθνη όρισαν κανόνες ηθικής και νομικής δεοντολογίας, όμως ανέκαθεν τα ιερατεία είχαν έναν ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας την αδίστακτη εξουσία τους στους λαούς με καταστροφικές συνέπειες. (Εμφύλιοι πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα και οι τέσσερις Σταυροφορίες).
Οι πολέμικες αντιπαραθέσεις στο όνομα των θεών γινόταν στην πραγματικότητα για να αποκτούν οι αριερείς των θρησκειών εξουσία-δύναμη και πλούτο. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες πολεμούσαν για την πίστη, την πατρίδα, την ελευθερία, την περιουσία, και την ζωή. Το περί δικαίου αίσθημα το οποίο επικαλούνταν τα ιερατεία έκανε λιγότερο ειδεχθής και αποκρουστικές τις πολεμικές διαμάχες.
Ο ινδουισμός καταδικάζει απερίφραστα όλες εκείνες τις πράξεις που μπορεί να προκαλέσουν την απώλεια της ζωής κάθε ζώντος πλάσματος, παράλληλα όμως υπάρχει το πολεμικό έπος Μαχαμπαράτα, που μιλά για επικά επιτεύγματα επιφανών ανδρών στα πεδία των μαχών. Ο πολεμοχαρής Κρίσνα οδηγεί τον πολεμιστή Αρτζούνα στην μάχη (Kurukshetra). Ο Αρτζούνα βλέποντας στην πλευρά των αντιπάλων του φίλους, συγγενείς και δασκάλους διστάζει να πολεμήσει και σκέφτεται να καταθέσει τα όπλα για να μην τους βλάψει. Ο Κρίσνα του εξηγεί ότι πρέπει να είναι πιστός στο ρόλο του ως ευγενής- πολεμιστής και τον διατάζει να κάνει το καθήκον του προς το έθνος και τους θεούς. Στην Ιουδαϊκή θρησκεία οι πόλεμοι έχουν σημαντική θέση και στην Παλαιά διαθήκη αναφέρονται πολεμικές συγκρούσεις.
Ακόμη και η απόλυτη θρησκεία αγάπης ο χριστιανισμός απέκτησε έναν αμυντικό στρατιωτικό χαρακτήρα μετά την ανάληψη διοικήσεως του Imperium Romanum από τους Έλληνες. Κατά την μεσαιωνική εποχή οι θρησκευτικές πολεμικές αντιπαραθέσεις εναντίον των εκάστοτε απίστων λαών, αποτελούσε το βασικότερο κίνητρο για επίθεση και πόλεμο από έθνη. Όμως πολέμους είχαμε και ενάντια στους ομόδοξους Το σχίσμα στην Χριστιανική εκκλησία μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Ρώμης, ήταν ο πυρήνας των πολεμικών επιχειρήσεων. Για αυτό οι σταυροφόροι στο δρόμο κατέκτησαν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Στην σύγχρονη εποχή με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία. Σλάβοι Χριστιανοί-Ορθόδοξοι, Βόσνιοι Μωαμεθανοί και Κροάτες Καθολικοί επιδόθηκαν σε ανελέητες πολεμικές αντιπαραθέσεις επί χρόνια με βάση τις αρχές των δύο παγκόσμιων πολιτισμών.
Στην δίκη της Νυρεμβέργης εισήχθη το αξίωμα σχετικά με τους επιθετικούς πολέμους. Οι επιθετικοί πόλεμοι αποτελούν έγκλημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών επιτρέπει τους αμυντικούς πολέμους και για αυτό δίνει το δικαίωμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας να επιβάλλει στρατιωτικές κυρώσεις για την διατήρηση της ειρήνης. Τα επιχειρήματα περί δίκαιου πολέμου διδάσκονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την Ορθοδοξία. Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή. Τo πώς ορίζεται η έννοια του δικαίου διαφέρει ανάλογα με τις θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πεποιθήσεις ενός έθνους, στα πλαίσια μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου.
Επίσης δύο αντικρουόμενες εκδοχές για τα αίτια του πολέμου, είναι λογικό να παρουσιασθούν ως δίκαιες με αξιόπιστα επιχειρήματα επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Οι πόλεμοι αποδοκιμαζόταν εν μέρη στην αρχαία Ελλάδα, εν τούτοις η νομιμότητα τους δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Oι αρχαίες Ελληνικές πόλεις έδιναν μεγάλη βαρύτητα στις αιτίες για την προσφυγή σε πόλεμο. "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους."
Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn.,Berlin: Weidmann, 1951: 150-182). (1) Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τα θαύματα, τις διδασκαλίες και την Ανάσταση του Χριστού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα.
Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος. Μερικούς αιώνες αργότερα ο υποστράτηγος των ΗΠΑ Smedley Butler στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έγραψε ότι ο πόλεμος είναι μια απάτη. Σύμφωνα με τον Αμερικανό υποστράτηγο Butler στους πολέμους μόνο μια μικρή ομάδα μυημένων είναι ενημερωμένοι για την πραγματικότητα. Οι πόλεμοι είναι μια πραγματική απάτη που οργανώνεται προς όφελος ενός μικρού αριθμού ατόμων που ελέγχουν την εξουσία. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι πραγματοποιούνται σε βάρος των λαών και παράλληλα δίνουν το δικαίωμα σε έναν μικρό αριθμό να αυξήσει την περιουσία του.
Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών. Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα.
Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4).Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο για να τιμωρήσουν-πλήξουν και να απομακρύνουν από την εξουσία της Αθηναϊκής πολιτείας τον Περικλή και τους σοφούς φίλους του Αναξαγόρα, Ιπποκράτη, Ηρόδοτο, Φειδία οι οποίοι αμφισβητούσαν την ύπαρξη των Ολύμπιων Θεών και με τις διδασκαλίες τους αποδομούσαν την ξενόφερτη θρησκεία από την Αίγυπτο.
Ενδεικτικά αναφέρει ο Ευριπίδης : " Αν οι θεοί κάνουν αισχρές πράξεις δεν είναι θεοί¨ (Martin Nilson, "Η ιστορία της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας", σελίδα 287). Είναι γνωστό σε όλους ότι οι Ολύμπιοι δαίμονες διακατεχόταν από τις πιο ανώμαλες και παρά φύσιν σεξουαλικές επιθυμίες. Η Επιρροή του Αναξαγόρα, του Ιπποκράτη και των άλλων σοφών-φίλων του Περικλή στους Αθηναίους πολίτες ήταν πολύ μεγάλη και η Ολύμπια θρησκεία κινδύνευε με κατάρρευση. Για αυτό οι σατανικοί ιερείς υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, με στόχο την ανατροπή του Περικλή, την απομάκρυνση των "άθεων" φίλων του και τον περιορισμό της Ελληνικής φιλοσοφίας που άνθιζε στην Αθήνα.
Στον αντίποδα στην Σπάρτη εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τόσο υψηλό φιλοσοφικό επίπεδο. Οι Μεσσηνιακοί πόλεμοι που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο, είχαν θρησκευτικό-πνευματικό κίνητρο. Εκεί έγιναν τρομερές ανθρωποθυσίες, όπως στα εκατομφόνια, από τους Σπαρτιάτες και τους Μεσσήνιους. Ακόμη γινόταν αμέτρητες θυσίες αιχμαλώτων στον Δία. Όμως μετά από τριακόσια χρόνια αγρίων πολέμων, απίστευτης γενοκτονίας, οι Σπαρτιάτες επικράτησαν και έκαναν τους Μεσσήνιους είλωτες. Το 660 π.Χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό τον τύραννο Κύψελο, έσφαξαν τους Κερκυραίους.
Η «Παγίδα» του Θουκυδίδη είναι μια γεωπολιτική έννοια διεθνών σχέσεων που προέρχεται από το βιβλίο σχετικά με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Εκεί ο Έλληνας στρατηγός-ιστορικός περιγράφει την σύγκρουση μεταξύ της Σπάρτης που ήταν η κυρίαρχη δύναμη και της Αθήνα που ήταν η αναδυόμενη δύναμη. Η Σπάρτη οδηγείται στον πόλεμο από φόβους για την άνοδο του αντιπάλου της με υποκινητές του παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού. Αυτό συμβαίνει ξανά στην εποχή μας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες με την άνοδο του γεωπολιτικού άξονα 888 Ρωσία-Κίνα-Ιράν) οδηγήθηκαν στον πόλεμο της Ουκρανίας και του Ιράν. Τον όρο «παγίδα του Θουκυδίδη» επινόησε ο Graham T. Allison στο βιβλίο του Προορισμένοι για πόλεμο. Στο βιβλίο αυτό αναρωτιέται εάν είναι σε θέση ΗΠΑ και Κίνα να αποφύγουν την παγίδα του Θουκυδίδη. Στο βιβλίο του περιγράψει την ερμηνεία του μεγάλου ιστορικού για τα αίτια του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Το επιστημονικό-γεωπολιτικό δόγμα υποστηρίζει ότι όταν μια ισχυρή κυρίαρχη δύναμη αντιλαμβάνεται την άνοδο μιας άλλης που απειλεί να την επισκιάσει, τότε εξαναγκάζεται σε πολεμική σύγκρουση μαζί της. Η συνέλευση των πολιτών της Σπάρτης αποφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο στην Αθήνα, αντίθετα προς την εισήγηση του βασιλιά Αρχίδαμου. Αντίθετα με ότι πιστεύεται η Σπάρτη ήταν ένα καθεστώς άμεσης δημοκρατίας με εξισορροπητικά όργανα, όπως τους δύο βασιλείς, την γερουσία, τους εφόρους κ.λπ.). Μάλιστα η Απέλλα επέβαλε στον διαφωνούντα βασιλιά την αρχιστρατηγία σε έναν πόλεμο που αυτός δεν ήθελε.
Η απόφαση της Απέλλας οφειλόταν στην πεποίθηση ότι η Αθήνα ισχυροποιείτο συνεχώς και πολύ σύντομα η Σπάρτη θα ήταν μία πόλη περικυκλωμένη από μία αχανή Αθηναϊκή επικράτεια και δεν θα ήταν πλέον σε θέση να αντιδράσει. Για τους Αρχαίους Έλληνες η ισορροπία μεταξύ των πόλεων-κρατών ήταν πολύ σημαντική.
Η συνεχής αύξηση της Αθηναϊκής ισχύος οδηγούσε σε ολική ανατροπή αυτής της ισορροπίας. Για αυτό η Σπάρτη αποφάσισε να αρχίσει προληπτικό πόλεμο. Αθήνα και Σπάρτη αποδύθηκαν σε λυσσαλέο αγώνα αλληλοεξόντωσης μέχρις εσχάτων, με αποτέλεσμα την αμοιβαία αποδυνάμωσή τους, μετά μία βραχεία ηγεμονία της Σπάρτης και μία μεταβατική ηγεμονία της Θήβας και τελικώς την σαρωτική επέλαση του Φιλίππου της Μακεδονίας. Αυτό ήταν και το τέλος του αρχαίου Ελληνικού κόσμου. Εν τούτοις οι σωστές επιστημονικές ορολογίες είναι οι παγίδες των Δελφών, η παγίδα του Φοινικικού μαντείου των Δελφών. Ο ίδιος ο Θουκυδίδης καταδεικνύει τους Φοίνικες-Ιουδαίους των Δελφών ως υποκινητές των πολέμων στην αρχαία Ελλάδα.
Οι Δελφοί ήταν ο ισχυρότερος θεσμός που καθόρισε της πολιτικές-στρατιωτικές, οικονομικές και θρησκευτικές εξελίξεις στην αρχαία Ελλάδα. Για αυτό ο Θουκυδίδης ήταν πάντοτε επικριτικός σχετικά με το Φοινικικό μαντείο των Δελφών και την γεωπολιτική του επίδραση εις βάρος του Ελληνισμού κατά την αρχαιότητα. Ο μεγάλος ιστορικός κάνει αναφορές ότι οι σκοτεινοί Φοίνικες-ιερείς επηρέασαν αποφάσεις και έδωσαν κατευθύνσεις. Ο στρατηγός-ιστορικός θεωρούσε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών αναξιόπιστο θεσμικό όργανο καθώς παραποιούσε τους χρησμούς κατά το δοκούν. Επίσης με βάση την γεωπολιτική ορολογία που έδωσε ο Graham T. Allison δεν έχουμε μόνο μια "παγίδα" καθώς υπάρχει και η περίπτωση των αρχαίων Αθηναίων με τους Μήλιους.
ΔΑΣΚΑΛΕ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΣ.
Τις αξίες που εφάρμοσαν οι αρχαίοι Αθηναίοι στην δική τους πόλη-κράτος για να αποφύγουν τα δεσμά της δουλείας και της εκμετάλλευσης, τις απέρριπταν ως επίκληση των αντιπάλων. Επιπροσθέτως ήταν εντελώς αντίθετοι στους νόμους του Μέγα Αριστοκλή περί δικαίου και ηθικής. Η Μήλος ήταν αποικία των Λακεδαιμονίων και στην αρχή του πολέμου κράτησε ουδετερότητα Ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Εν τούτοις οι Αθηναίοι δεν αναγνώριζαν την ανεξαρτησία του νησιού. Αυτό αποτελούσε μειονέκτημα για την Αθηναϊκή συμμαχία και είχε αμαυρώσει ο κύρος των Αθηναίων στις άλλες πόλεις-κράτη. Η αυτοδιάθεση των Μήλιων δημιουργούσε τριγμούς και ρωγμές στην εξουσία των Αθηνών.
Οι απεσταλμένοι της Αθήνας στην Μήλο διαπραγματεύτηκαν σε κλειστό κύκλο με τους ηγέτες του νησιού. Οι Αθηναίοι με ηγεμονικό-Διονυσιακό ύφος υπογραμμίζουν ότι στα πλαίσια του πολιτισμού και της Δημοκρατίας, οι Μήλιοι έχουν το δικαίωμα να διαφωνήσουν. Τότε οι άρχοντες της Μήλου απάντησαν ότι οι Αθηναϊκές δυνάμεις που απειλούν το νησί καταργούν κάθε δημοκρατική έννοια διαλόγου, διότι είναι υπό την απειλή των όπλων. Με την στρατιωτική ισχύ επιβάλουν οι Αθηναίοι τους όρους των διαπραγματεύσεων. Δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή για την Μήλο, εκτός από την υποταγή στην Αθήνα. Στο επιχείρημα των Μήλιων ότι θα φαίνονταν άνανδροι αν παραδοθούν χωρίς να πολεμήσουν, οι επιικεφαλείς των Αθηναίων απάντησαν ότι αν πάρετε συνετές αποφάσεις δεν θεωρείστε ριψάσπιιδες. Γιατί δεν αγωνίζεστε ενάντιά με ίσους όρους, διότι αντιμετωπίζετε μια ανώτερη στρατιωτικά δύναμη. Τα αδύναμα έθνη-κράτη πρέπει πάντοτε να υποτάσσονται στα ισχυρά. Εν τούτοις οι αρχαίοι Αθηναίοι δεν υποτάχτηκαν στους Σπαρτιάτες και στους Πέρσες. Συνεπώς τα επιχειρήματα τους είναι διάτρητα.
Η λογική και το μέτρον Άριστον επιβάλλει την αποφυγή της καταστροφής. Σύμφωνα με τους Αθηναίους η γενναιότητα δεν είναι συνετή. Το παράτολμο συνδέεται με το συναίσθημα. Η λογική συνδέεται με την ψυχρότητα. Αν οι κάτοικοι της Μήλου αποδεχτούν την υποταγή και πληρώνουν το φόρο υποτέλειας που ζητούν οι Αθηναίοι, θα μετατραπούν σε θλιβερά ανδράποδα χωρίς ελευθερία-αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και καλές συνθήκες διαβίωσης. Όμως οι κάτοικοι της Μήλου επέλεξαν τον πόλεμο, γιατί οι Αθηναίοι δεν τους άφησαν κανένα περιθώριο. Γιατί επιχείρησαν να τους εκμηδενίσουν. Η Ελευθερία και η Αξιοπρέπεια είναι οι δύο μεγαλύτερες πανανθρώπινες αξίες τις οποίες δημιούργησαν και τις δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί σε όλη την ανθρωπότητα. Εν τούτοις το σημαντικότερο όλων ήταν ότι δεν ήταν θεωρητικοί διδάσκαλοι των δύο υπέρτατων αξιών. Τις δύο μέγιστες πανανθρώπινες αξίες, τις δίδαξαν πολεμώντας χάνοντας τις ζωές τους και τραυματιζόμενοι στα πεδία των μαχών. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι τα ιερότερα και σημαντικότερα αγαθά της Αριστόκλειας παιδείας. Απαιτούνται σκληροί αγώνες και αιματηροί ενίοτε για να διατηρηθούν αυτές οι δύο υπέρτατες αρχές από τα έθνη.
Διαχρονικά υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν επιθυμούν να ζούνε χωρίς ελευθερία-αξιοπρέπειά. Κατά την διάρκεια των εχθροπραξιών υπήρξαν προδότες ανάμεσα στους Μήλιους, για αυτό εξαναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν με τους Αθηναίους. Ο μοναδικός όρος που ζήτησαν οι νησιώτες ήταν να αποφασίζουν εκείνοι για τις ζωές τους. Όμως οι κατακτητές Αθηναίοι σκότωσαν όσους ενήλικους Μήλιους έπιασαν και έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Εγκαταστάθηκαν στο νησί και αργότερα, έφεραν πεντακοσίους αποίκους. Ο Θουκυδίδης στον περίφημο διάλογό του με τους ΜήλIους αφηγείται τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας και Μήλου. Εφόσον η Αθήνα είναι η πιο δυνατή, η Μήλος υποχρεούται να υποκύψει για να αποφύγει τα χειρότερα. Η δύναμη της πειθούς και το στρατιωτικό οπλοστάσιο έπεισαν μερικούς Μήλιους ότι ήταν καλύτερο να συνεννοηθούν με τον επιτιθέμενο και να προδώσουν, με στόχο να διαπραγματευτούν μια θέση στη νικήτρια πλευρά.
Το να κερδίζεις χωρίς να πολεμάς αποτελεί πάγια τακτική στα πλαίσια του υβριδικού και συμβατικού πολέμου. Η δημιουργία πανικού στον αντίπαλο με στόχο την αποτροπή οποιαδήποτε αντιστάσεως καθώς ο τρομοκρατημένος αντίπαλος είναι πεπεισμένος ότι είναι καλύτερα να υποταχτεί. Αυτό που μας διδάσκουν τα έργα του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντα, είναι ότι η δύναμη και η πολιτιστική ανωτερότητα αποτελούν τα κυρίαρχα στοιχεία στις πολεμικές αναμετρήσεις, στην πολιτική, την οικονομία, τον αθλητισμό και την κοινωνία. Στον Πελοποννησιακό πόλεμο δεν επεμβαίνουν οι θεοί, αλλά πρωταγωνιστούν οι Περικλής, Θουκυδίδης, Αλκιβιάδης, Νικίας για τους Αθηναίους. Βρασίδας, Λύσανδρος για τους Σπαρτιάτες. Από αυτούς τους άνδρες εξαρτάται η νίκη. Από την παιδεία, τις ικανότητες και την ανδρεία τους
Οι ενάρετοι άνθρωποι είναι δυνατοί και είναι σε θέση να αντιστέκονται στους πειρασμούς, στις αδυναμίες, στους θρήνους και δεν αφήνουν τον εαυτό τους να εκτραπεί από το δρόμο τους. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Δέκα Χιλιάδων, οι Έλληνες ηγέτες συνελήφθησαν και σκοτώθηκαν από τους Πέρσες. Για αυτό ο Ξενοφών βρίσκεται μόνος και αναγκασμένος να οδηγήσει τους επιζώντες έξω από αυτή την Περσία. Οι ηγέτες στρατιωτικοί-πολιτικοί πρέπει να είναι πρώτα από όλα ισχυροί άνδρες, ενάρετοι άνθρωποι. Η αδυναμία και η διονυσιακή κουλτούρα. δημιουργούν παρακμιακές καταστάσεις και ανθρώπους αδύναμους να αντισταθούν. Δύναμη δεν είναι μόνον η γενναιότητα στα πεδία των μαχών.
Οι δυνατοί ηγέτες-άνθρωποι ξέρει να προστατεύουν τους στρατιώτες και το έθνος τους (Θησέας, Pallida Mors Saracenorum, Moναδικό Φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία- Μέγας Βασίλειος). Οι μεγάλοι βασιλείς ξεκουράζουν-προστατεύουν και συμμερίζονται τις κακουχίες των στρατιωτών τους. Επίσης οι σωστοί ηγέτες συζητούν με τους στρατιώτες τους, για τα προβλήματα που τους απασχολούν και ότι άλλο τους επιβαρύνει όπως έκανε ο Μέγας Ηράκλειος, ο Κορυφαίος Στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία. Πρώτος διδάξας περί πολιτείας-πολιτικών ήταν ο ύπατος των Φιλοσόφων ο Μέγας Αριστοκλής. Ο μεγάλος ήρωας Θησέας, ο δημιουργός του Παγκρατίου αθλήματος, ήταν ο πρώτος Έλληνας βασιλιάς παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε ότι οι βασιλείς επωμίζονται τα περισσότερα βάρη από όλους τους άλλους, ενώ τους καρπούς των προσπαθειών τους, πάντοτε τους μοιράζονται με όλους τους πολίτες.
Ακόμη ο Θησέας δίδαξε ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, καθημερινά τις περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο στρατιώτη, βάζει την ζωή του σε κίνδυνο ο εκάστοτε Έλληνας Βασιλιάς. Για αυτό όλοι οι Έλληνες Βασιλείς, στρατηγοί κατά την αρχαία και μεσαιωνική εποχή, όπου οι πρόγονοι μας ήταν διοικητές της Ελληνικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έκαναν επιθέσεις, ολομόναχοι, ενάντια σε χιλιάδες αντιπάλους. Αυτό το έκαναν για να πάρουν θάρρος οι Έλληνες στρατιώτες για να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι υπέρ της Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους. Το ίδιο έκαναν και όλες οι επόμενες γενιές Ελλήνων στρατιωτικών μέχρι και την σύγχρονη Ελληνική ιστορία (1821-1940).
Τα μεγάλα γεωπολιτικά γεγονότα ανέκαθεν αποδεικνύουν την διαχρονικότητα του Θουκυδίδη και τα ανεκτίμητα γεωπολιτικά διδάγματα του στρατηγού-ιστορικού. Ένα από αυτά που μας δίδαξε ήταν οι Διονυσιακές εκφάνσεις του αρχαίου Αθηναϊκού imperium.
H αύξηση της Aθηναϊκής πολιτικής-στρατιωτικής ισχύος, προκαλεί τον φόβο των Σπαρτιατών, οδηγώντας τις δύο πόλεις σε πόλεμο. Σχετικά με τους πόλεμους αυτούς παρατηρούμε ότι σύμφωνα με τον Θουκυδίδη ήταν οι σημαντικότεροι, γιατί η διάρκειά τους υπήρξε μεγάλη και οι συμφορές που συνέβησαν στην διάρκειά τους δεν είχαν προηγούμενο. Όμοιες τους δεν είχαν συμβεί στην Ελλάδα. Διότι ποτέ άλλοτε δεν είχαν κυριευτεί και ερημωθεί τόσες πολλές πόλεις ανάμεσα στους εμπόλεμους Έλληνες Σπαριάτες και Αθηναίους. Ορισμένες από τις πόλεις άλλαξαν ακόμη και κατοίκους μετά την άλωσή τους !!! Επίσης πολλοί άνθρωποι εξορίστηκαν και θανατώθηκαν εξαιτίας αυτών των πολέμων.
Ο μεγάλος ιστορικός τονίζει σε όλο το μεγαλειώδες έργο του, τις αρνητικές όψεις του πολέμου με τις εξορίες, τις κτηνωδίες, τις βίαιες πολιτικές μεταβολές και τις εκτοπίσεις πληθυσμών, τις ασθένειες και την ανέχεια. Ο Θουκυδίδης μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει τίποτα το μεγαλειώδες στους πολέμους, εκτός από βία, αδικία, πόνο, θλίψη, βάσανα, πείνα, σκλαβιά, καταστροφή και θάνατο. Σημαντικές είναι οι αναφορές των Αθηναίων πρεσβευτών στην Σπάρτη, οι οποίοι δεν αρνούνται ότι ο αδύναμος πρέπει να υποτάσσεται στην ισχυρότερό κάτι το οποίο δίδαξαν με πολύ επίπονο τρόπο στους Μυτιληνιούς και στους Μήλιους.
Εν τούτοις λόγω της Σπαρτιατικής-στρατιωτικής ισχύος εμφανίζονται διαλλακτικοί και ήπιοι στα λόγια τους, προτάσσοντας μια μετριοπαθή πολιτική, επικαλούμενοι το δίκαιο και την ηθική !!! Σύμφωνα με τους Αθηναίους πρεσβευτές, η πολιτεία τους είχε θεσπίσει κανόνες ηθικής και δικαίου ώστε να μην κυριαρχήσει η τυραννία. Αυτό ήταν κάτι που ανέφερε ο Περικλής λέγοντας ότι η Αθηναϊκή εξουσία ομοιάζει με την τυραννία. Αυτό το αναφέρει με στόχο να συγκρατήσει τους Αθηναίους από καταστροφικές ενέργειες εις βάρος τρίτων και όχι μόνον. Μετριοπάθεια, μέτρον άριστον-μηδέν άγαν, λογική, ψυχραιμία και σύνεση. Αυτά θα είναι τα κριτήρια της πολιτικής και των αποφάσεων σύμφωνα με τον Περικλή.
Την περίοδο που εμφανίζονται οι Αθηναίοι στην Μήλο, κυριαρχεί στην Αθήνα ο Αλκιβιάδης, ο οποίος σύμφωνα με τον σύγχρονο-Εθνικό ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρηγόπουλο, είναι ο έσχατος των προδοτών του Ελληνισμού !!! Οι Μήλιοι στην προσπάθεια τους να αποφύγουν την καταστροφή επικαλούνται το δίκαιο που διδάσκει ο Μέγας Αριστοκλής και το Μηδένα προ του τέλους μακάριζε του Σόλωνα. Όμως οι Διονυσιαστές Αθηναίοι περιφρονούν και δεν δίνουν σημασία στην ηθική-πολιτιστική αξία του Αριστόκλειου δικαίου και στο αξίωμα του Σόλωνα. Για αυτό μέσα στην Διονυσιακή τους αλαζονεία, θα υποστούν πανωλεθρία στην Σικελία. Γράφει σχετικά ο Θουκυδίδης ότι η εκστρατεία της Σικελίας μετατράπηκε σε σφαγή των Αθηναίων, καθώς κάποιοι σκοτώθηκαν διψασμένοι στον ποταμό Ασσίναρο από τους εχθρούς , άλλοι κατέληξαν αιχμάλωτοι σε λατομεία, ενώ όσοι κατάφεραν να διαφύγουν κατέληξαν σκλάβοι στην Κατάνη !!! Συνεπώς το δόγμα του Σόλωνα (Μηδένα προ του τέλους μακάριζε), αποτελεί σημαντικό γεωπολιτικό αξίωμα.
Δυστυχώς μετά τους Περσικούς πολέμους οι Αθηναίοι εκπροσωπούν έναν αντίθετο στα Αριστόκλεια αξιώματα Διονυσιακό κόσμο. Υπερασπίζουν το Δελφικό-Διονυσιακό σύστημα αξιών, παρουσιάζοντας την καταστροφή ως κάτι έντιμο-δίκαιο και σωστό. Εμφανίζουν την υποταγή ως κάτι ηθικό-λογικό-ωφέλιμο. Όμως για τους Αριστόκλειους Έλληνες το πιο αισχρό πράγμα ήταν η υποτέλεια και η δουλεία. Απευθυνόμενοι οι Μήλιοι στους Αθηναίους αναφέρουν ότι οι προτάσεις τους είναι όμοιες με αυτές των Βάρβαρων-Περσών βασιλέων. Οι Αθηναίοι που συμμετείχαν στους Περσικούς πολέμους, είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους με τους Πέρσες βασιλείς, ενάντια σε Έλληνες. Οι Αθηναίοι βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τα πεπραγμένα τους κατά τους Περσικούς πολέμους.
Οι Αθηναίοι θυμίζουν περισσότερο τους Διονυσιαστές-Πέρσες ηγεμόνες, καθώς γίνονται τύραννοι-εξουσιαστές και δεν έχουν καμία σχέση με τους γενναίους προγόνους Αθηναίους Μιλτιάδη-Θεμιστοκλή που πολέμησαν ενάντια στους Πέρσες και απάντησαν αρνητικά στις δελεαστικές προσφορές των Περσών. Το σκλάβωμα των γυναικών της Μήλου, και η εξόντωση των ανδρών του νησιού αποτελούν Μηδικές-Διονυσιακές τακτικές καθώς και Φοινικικές (Σημιτικές). Στα πλαίσια των νέων Διονυσιακών δογμάτων που εκπροσωπούσαν η Αθηναϊκή πολιτεία είχαμε και τις σφαγές στην αρχαία Μυτιλήνη.
Η διάκριση μεταξύ του νόμιμου, του δίκαιου και του ηθικού στην Αριστόκλεια γεωπολιτική αποτελούν θεμελιώδεις αρχές. Εν τούτοις τα Διονυσιακά έθνη δεν επικαλούνται το δίκαιο Τα Διονυσιακά έθνη επικαλούνται το "δίκαιο" του ισχυρού, σύμφωνα με το οποίο οι αδύναμοι εξαναγκάζονται σε υποταγή, για να αποφύγουν τα χειρότερα. Σύμφωνα με τους Διονυσιαστές το δίκαιο είναι για τους αδύναμους ανθρώπους του Αριστόκλειου πολιτισμού. Εν τούτοις με βάση τα αξιώματα του Μέγα Αριστοκλή η δικαιοσύνη αποτελεί τον βασικότερο πυλώνα ενός έθνους και μιας κοινωνίας. Στον αντίποδα η αδικία και η δύναμη του ισχυρού, αποτελεί το βασικό δόγμα των Διονυσιακών εθνών. Ο Θουκυδίδης μας εξηγεί στο μεγαλειώδη ιστορικό του έργο, ότι εκτός από τους Μήλιους, θύματα των Αθηναίων ήταν και η αρχαία Μυτιλήνη.
Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας με πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών.
Εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Από τα αρχαία χρόνια τα έθνη όρισαν κανόνες ηθικής και νομικής δεοντολογίας, όμως ανέκαθεν τα ιερατεία είχαν έναν ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας την αδίστακτη εξουσία τους στους λαούς με καταστροφικές συνέπειες. (Εμφύλιοι πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα και οι τέσσερις Σταυροφορίες).
Οι πολεμικές αντιπαραθέσεις στο όνομα των θεών γινόταν στην πραγματικότητα για να αποκτούν οι αχριερείς των θρησκειών εξουσία-δύναμη και πλούτο. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες πολεμούσαν για την πίστη, την πατρίδα, την ελευθερία, την περιουσία, και την ζωή. Το περί δικαίου αίσθημα το οποίο επικαλούνταν τα ιερατεία έκανε λιγότερο ειδεχθής και αποκρουστικές τις πολεμικές διαμάχες.
Στην δίκη της Νυρεμβέργης εισήχθη το αξίωμα σχετικά με τους επιθετικούς πολέμους. Οι επιθετικοί πόλεμοι αποτελούν έγκλημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών επιτρέπει τους αμυντικούς πολέμους και για αυτό δίνει το δικαίωμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας να επιβάλλει στρατιωτικές κυρώσεις για την διατήρηση της ειρήνης. Τα επιχειρήματα περί δίκαιου πολέμου διδάσκονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την Ορθοδοξία. Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή. Τo πώς ορίζεται η έννοια του δικαίου διαφέρει ανάλογα με τις θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πεποιθήσεις ενός έθνους, στα πλαίσια μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου.
Επίσης δύο αντικρουόμενες εκδοχές για τα αίτια του πολέμου, είναι λογικό να παρουσιασθούν ως δίκαιες με αξιόπιστα επιχειρήματα επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Οι πόλεμοι αποδοκιμαζόταν εν μέρη στην αρχαία Ελλάδα, εν τούτοις η νομιμότητα τους δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Oι αρχαίες Ελληνικές πόλεις έδιναν μεγάλη βαρύτητα στις αιτίες για την προσφυγή σε πόλεμο. "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους."
Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn.,Berlin: Weidmann, 1951: 150-182). (1) Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τα θαύματα, τις διδασκαλίες και την Ανάσταση του Χριστού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα.
Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος. Μερικούς αιώνες αργότερα ο υποστράτηγος των ΗΠΑ Smedley Butler στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έγραψε ότι ο πόλεμος είναι μια απάτη. Σύμφωνα με τον Αμερικανό υποστράτηγο Butler στους πολέμους μόνο μια μικρή ομάδα μυημένων είναι ενημερωμένοι για την πραγματικότητα.
Οι πόλεμοι είναι μια πραγματική απάτη που οργανώνεται προς όφελος ενός μικρού αριθμού ατόμων που ελέγχουν την εξουσία. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι πραγματοποιούνται σε βάρος των λαών και παράλληλα δίνουν το δικαίωμα σε έναν μικρό αριθμό να αυξήσει την περιουσία του.
Ο διαχρονικός αγώνας των εθνών για την απόκτηση ισχύος καθορίζει τις εξελίξεις σε όλες τις εκφάνσεις ζωής. Μέσα από τις πολεμικές, γεωπολιτικές δραστηριότητες τους, τα έθνη-κράτη καθορίζουν τον μέλλον της ανθρωπότητας. Τα ελεύθερα κράτη επιδιώκουν συνεχώς να βελτιώσουν την στρατιωτική-πολιτική και οικονομική δύναμη καθότι αυτό είναι το μοναδικό εχέγγυο ασφαλείας-επιβίωσης. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας με πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών.
Η ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ
Οι σύγχρονες υπερδυνάμεις της εποχής μας θα πολεμήσουν για θρησκευτικές, πολιτιστικές-κοινωνικές, οικονομικές και εδαφικές αιτίες. Γεωπολιτικά έχουμε ένα εκτενέστατο θρησκευτικό, πολιτικό-στρατιωτικό, πολιτιστικό πλέγμα συμφερόντων και κυριαρχίας ανάμεσα στις δύο αυτοκρατορίες-υπερδυνάμεις Ρωσία-Κίνα-Ιράν και ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ-ΕΕ.
Ένα από τα πιο επικίνδυνα μέσα που χρησιμοποιούνται από την νέα τάξη είναι οι θρησκευτικές οργανώσεις οι οποίες διέπονται από ένα ανελέητο και τυφλό θρησκευτικό φανατισμό. Με αυτές τις μεθόδους επιδιώκουν την δημιουργία μεσαιωνικών καθεστώτων για να εξυπηρετήσουν την κυριαρχία του Σιωνισμού.
Η Ανατολική Μεσόγειος φλέγεται από την τεράστια πολεμική σύγκρουση, καθώς είχαμε έναν κανονικό παγκόσμιο πόλεμο μικρότερης κλίμακας στην Συρία. Εξαιτίας της αναβίωσης, της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από την Τουρκία του Ρ. Τ. Ερντογάν, είναι απόλυτη ανάγκη να δούμε προσεκτικά τις συμμαχίες που θα συγκροτηθούν σχετικά με τις αλλαγές των συνόρων.
Η Μέση Ανατολή μια ακόμη γεωπολιτική αντιπαράθεση σε μια ευαίσθητη γεωγραφική περιοχή της Ασίας. Όλες οι ενέργειες, οι διαπραγματεύσεις-συνομιλίες, τα συμβούλια και οι επιτροπές γίνονται στα πλαίσια της σύγκρουσης των θρησκειών. Θρησκευτικοί πολιτισμοί Εβραίοι, Χριστιανοί και Μωαμεθανοί, αντιμετωπίζουν αυτούς τους πολέμους ως μια έσχατη προφητεία, που προαναγγέλλει την εποχή του Μεσσία ή την Αποκάλυψη. Αυτή η χιλιετία υπερβαίνει τις απλές γεωπολιτικές δραστηριότητες όπου κάθε πολιτισμός θεωρεί ότι είναι ο εκλεκτός του Θεού.
Όλες οι μεγάλες δυνάμεις παρουσιάζουν αυτές τις πεποιθήσεις στις γεωστρατηγικές τους επιδιώξεις. Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι ευαγγελικοί κύκλοι επηρεάζουν την εξωτερική πολιτική υπέρ του Ισραήλ, που θεωρείται ως το κέντρο ενός θεϊκού-Μεσσιανικού κόσμου. Στον Μωαμεθανικό κόσμο, οι φατρίες αντλούν έμπνευση από εσχατολογικά κείμενα για να δικαιολογήσουν τις μάχες τους. Αυτή την εποχή πιστεύουν ότι θα έρθει ο Μαγκντί !!! Αυτές οι ακραίες σέχτες διαμορφώνουν συμμαχίες, πολέμους, ενεργειακά συμφέροντα και ηγεμονικές φιλοδοξίες σε παγκόσμια κλίμακα.
Οι παγκόσμιοι γεωπολιτικοί ρυθμιστές κυριαρχούν στη διεθνή σκηνή. Το Ισραήλ και μεσσιανικός σιωνισμός με πυλώνα την γεωπολιτική Θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης, ο ευαγγελικός χριστιανισμός των ΗΠΑ και το Τζιχαντιστικό Ισλάμ. Όλοι ερμηνεύουν τα γεγονότα και τους πολέμους ως γεγονότα που προαναγγέλλουν μια τελική ανατροπή στην ανθρωπότητα. Ο Μεσσιανικός-Διονυσιακός Σιωνισμός υποστηρίζει την δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ, για να προετοιμαστεί για την άφιξη του Μεσσία. Κατευθύνει πολιτικές όπως ο αποικισμός στην Δυτική Όχθη και η απόρριψη οποιωνδήποτε εδαφικών παραχωρήσεων. Από την πλευρά τους, οι Αμερικανοί ευαγγελιστές, βλέπουν στις κινήσεις του Ισραήλ το κλειδί για την επιστροφή του "Χριστού" που στην πραγματικότητα είναι ο αντίχριστος. Για αυτό πιέζουν τον Λευκό Οίκο να στηρίξει άνευ όρων το Ισραήλ. Αυτή η σύγκλιση εσχατολογικών οραμάτων δημιουργεί αποτελεί ένα εκρηκτικό πεδίο γεωστρατηγικής, όπου κάθε πολιτισμός δικαιολογεί τις ενέργειές του ως μια θεϊκή αποστολή. Αυτό εξηγεί γιατί ορισμένοι πόλεμοι όπως αυτοί στη Συρία ή το Ιράκ, παίρνουν μια σχεδόν μυστικιστική διάσταση, ξεφεύγοντας από την καθαρά ορθολογική λογική.
Από τα πανάρχαια χρόνια το Ισραήλ βρίσκεται στην καρδιά των πολέμων και των προφητειών. Η ταυτότητα της χώρας αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε ένα κοσμικό όραμα και σε μια μεσσιανική δυναμική που αποκτά μεγαλύτερη επιρροή. Ισραηλινές θρησκευτικές ομάδες που υποστηρίζονται από πολιτικά πρόσωπα, επιταχύνουν τον αποικισμό και ζητούν την ανοικοδόμηση του Ναού στην Ιερουσαλήμ για την υποδοχή του Μεσσία.
Αυτή η εσωτερική ένταση αποτυπώνεται στις στρατηγικές αποφάσεις της χώρας. Η προσάρτηση εδαφών, η πολιτική έναντι των Παλαιστινίων και οι σχέσεις με τις δυτικές δυνάμεις επηρεάζονται από θρησκευτικούς κύκλους. Οι θρησκευτικοί ηγέτες βλέπουν τις επιλογές του Ισραήλ ως ένα βήμα προς την εκπλήρωση των βιβλικών προφητειών. Παράλληλα η υποστήριξη των αμερικανικών ευαγγελικών κύκλων ενισχύει αυτή τη θέση, δημιουργώντας μια πολιτική-θρησκευτική συμμαχία όπου η πίστη υπαγορεύει διπλωματικούς προσανατολισμούς. Μακριά από το να είναι ένα απλό θέατρο εδαφικών συγκρούσεων, η Μέση Ανατολή γίνεται ένα πεδίο μάχης όπου οι προφητείες καθοδηγούν τις στρατηγικές των κρατών και των ένοπλων ομάδων, καθιστώντας αυτόν τον πόλεμο έναν αγώνα του οποίου η έκβαση υπερβαίνει το πολιτικό για να αγγίξει το ιερό.
Οι πόλεμοι είναι ζήτημα γεωπολιτικών και στρατηγικών συμφερόντων. Ήταν στον πυρήνα τους μια πρωτόγονη επιθυμία για κυριαρχία και ένας ηγεμονικός ανταγωνισμός στον οποίο μια δημοκρατία αντιμετώπιζε μια ολιγαρχία.
Οι μεγάλες δυνάμεις του 21ου αιώνα δεν θα είναι πλέον εκείνες που διαθέτουν μόνο τα πιο επιβλητικά οπλοστάσια, αλλά εκείνες που μπορούν να συνδυάσουν το ιστορικό βάθος, με την επιστημονική αριστεία, βιομηχανική αυτονομία, τεχνητή νοημοσύνη, ψηφιακή κυριαρχία, ενεργειακή κυριαρχία, εξειδικευμένα δημογραφικά στοιχεία και μακροπρόθεσμο στρατηγικό όραμα.
Τα έθνη που ασπάζονται τον Διονυσιακό πολιτισμό όπως η Ελλάδα καταλήγουν στην παρακμή και τον αφανισμό. Η αληθινή κυριαρχία ξεκινά πάντα με την πνευματική-πολιτιστική δύναμη. Ένα έθνος που δεν παράγει την δική του Αριστόκλεια-πολιτιστική σκέψη αναπόφευκτα καταλήγει να εφαρμόζει τα Διονυσιακά δόγματα του Γεωπολιτικού άξονα 666 (ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ-ΕΕ).
Αυτή η διαπίστωση θίγει το πρόβλημα της πνευματικής και πολιτιστικής εξάρτησης από τον Διονυσιακό πολιτισμό. Όταν μια κοινωνία σταματά να παράγει πρωτογενή-Αριστόκλειο πολιτισμό, φιλοσοφία, επιστήμες τέχνη και ιδέες, μετατρέπεται νομοτελειακά από δημιουργό σε παθητικό-Διονυσιακό καταναλωτή, υιοθετώντας άκριτα τις αξίες και τις επιδιώξεις των ανθελλήνων Διονυσιαστών του γεωπολιτικού άξονα.. Η πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά αλλοτριώνεται, δίνοντας την θέση της σε εισαγόμενα πρότυπα. Η αδυναμία παραγωγής ιδεών συνοδεύεται συχνά από τεχνολογική και παραγωγική στασιμότητα. Η κοινωνία παύει να ορίζει το μέλλον της και άγεται από τις κατευθύνσεις που διαμορφώνονται εκτός των συνόρων της. Αντίδοτο σε αυτόν τον μαρασμό είναι η επένδυση στην παιδεία, την έρευνα και την ενίσχυση της κριτικής σκέψης, ώστε ένας λαός να μπορεί να επεξεργάζεται τα δικά του δεδομένα και να προτείνει τις δικές του λύσεις.
Οι αυτοκρατορίες ανέρχονται, ακμάζουν και μετά παρακμάζουν. Οι πολιτισμοί επιβιώνουν όταν συνεχίζουν να παράγουν γνώση, να μεταδίδουν την μνήμη τους και να προετοιμάζονται για το μέλλον. Ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των λαών που θα είναι ικανοί να μετατρέψουν την συλλογική τους νοημοσύνη σε διαρκή κυριαρχία.
Οι πολιτισμοί επιβιώνουν και εξελίσσονται μέσω της αδιάκοπης Αριστόκλειας γνώσης, της διατήρησης της συλλογικής μνήμης και του προνοητικού σχεδιασμού. Για να εξασφαλιστεί αυτή η συνέχεια, απαιτείται ένας συνδυασμός σύγχρονων πρακτικών και στρατηγικών: Παραγωγή Γνώσης: Η έρευνα, η τεχνολογική ανάπτυξη και η ελευθερία της έκφρασης επιτρέπουν την ανανέωση της σκέψης και την προσαρμογή στις σύγχρονες προκλήσεις. Μετάδοση Μνήμης: Η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, των παραδόσεων και της ιστορίας μεταδίδει τις αξίες από γενιά σε γενιά, συχνά μέσω της εκπαίδευσης και των τεχνών. Προετοιμασία για το Μέλλον: Η βιωσιμότητα, η καινοτομία και η πρόβλεψη κρίσεων (όπως η κλιματική αλλαγή) είναι απαραίτητα συστατικά για τη μακροζωία ενός πολιτισμού. Ειδικότερα, η πρόσβαση στην ιστορική πληροφορία και η διάσωση της Αριστόκλειας-πολιτιστική; κληρονομιάς, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την εθνική μας επιβίωση,
Ο εκτοπισμός, η αστικοποίηση, η μετανάστευση, οι επιτυχείς προσπάθειες εξάλειψης της κοινωνικής, πολιτιστικής και γλωσσικής αφομοίωσης από τον Διονυσιακό πολιτισμό κατέστρεψαν τους πυλώνες της συλλογικής-ιστορικής μνήμης. Οι συνέπειες είναι καταστροφικές-θανάσιμες καθώς η Διονυσιακή κουλτούρα αφανίζει σημαντικά στοιχεία της πολιτιστικής κληρονομιάς του Αριστόκλειου πολιτισμού, με αποτέλεσμα την πλήρη αποσύνθεση και παρακμή του σύγχρονου Ελληνισμού. Ως έθνος αντιμετωπίζουμε παράλληλα μια σειρά από θανατηφόρα πλήγματα στα πλαίσια του υβριδικού πολέμου. Χτυπούν με όλη τους την δύναμη τις πανάρχαιες βάσεις του έθνους. Αυτές είναι το Ομόγλωσσον, το ομόθρησκον, το ομότροπον και το όμομαιμον.
Αυτό είναι το Ιερό εθνικιστικό τετράπτυχο που ορίζει την ιστορική ελληνική εθνική ταυτότητα, όπως διατυπώθηκε από το ανώτατο-πολιτειακό θεσμικό όργανο την Εκκλησία του Δήμου. Εκεί περιγράφονται τα τέσσερα στοιχεία που ενώνουν τους Έλληνες: το κοινό αίμα (όμαιμον), η ίδια γλώσσα (ομόγλωσσον), τους ίδιους ναούς και θεό (ομόθρησκον) και τα κοινά ήθη, έθιμα και νοοτροπία (ομότροπον). Για αυτό η απώλεια της γλώσσας, της Αριστόκλειας παιδείας, των παραδόσεων-εθίμων, έφερε την σταδιακή αποδυνάμωση της συλλογικής ταυτότητας. Η Ελλάδα αποσυντίθεται αργά και σταθερά.
Όταν η ιστορική μνήμη, η παιδεία, οι κοινές αναφορές, και οι κοινές αφηγήσεις αντικαθίσταται από τα Διονυσιακά αξιώματα *Διονυσιακή πορνεία, βία, αδικία, καταστροφή), τότε ο Ελληνισμός γίνεται έρμαιο στις δυνάμεις αφομοίωσης και της πολιτιστικής ισοπέδωσης. Η πολιτιστική συνέχεια χρειάζεται συνεχή ανανέωση, συμμετοχή και διδαχή του Αριστόκλειου πολιτισμού από γενιά σε γενιά. Η σύγχρονη έρευνα δείχνει ότι η ιστορική-πολιτιστική-ταυτότητα δεν είναι ένα στατικό χαρακτηριστικό. Επαναπροσδιορίζεται συνεχώς μέσα από την Θρησκεία (Ορθοδοξία), την γλώσσα, την οικογένεια, την Αριστόκλεια αγωγή, τις κοινωνικές δομές και την ιστορική μνήμη. Όταν οι μηχανισμοί μετάδοσης του Αριστόκλειου πολιτισμού εσκεμμένα καταργούνται και στις τρεις βαθμίδες εκπαιδεύσεως, η καταστροφή και ο αφανισμός του Ελληνισμού είναι αναπόφευκτος.
Ο 21ος αιώνας θα δοκιμάσει την στρατιωτική ισχύ, και την συλλογική νοημοσύνη των εθνών (Αριστόκλειων και Διονυσιακών) που είναι ικανά να συνδυάσουν την ιστορική μνήμη και την καινοτομία, τα ήθη-έθιμα, την γλώσσα και το ανοιχτό πνεύμα, προκειμένου να οικοδομήσουν ένα αξιοπρεπές, ελεύθερο και κυρίαρχο μέλλον. Οι αυτοκρατορίες κυριαρχούν προσωρινά μέσω της πολιτικής ή στρατιωτικής ισχύος και καταρρέουν όταν δεν έχουν Αριστόκλειο υπόβαθρο. Η μόνη αυτοκρατορία που είχε διάρκεια ζωής 880 χρόνια ήταν το Imperium Romanum με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Αυτό διότι είχε ως θεμέλια τον Μέγα Αριστοκλή και τον Ιησού Χριστό.
Ο Αριστόκλειος πολιτισμός διαρκεί στο διηνεκές μέσω της πνευματικής του κληρονομιάς. Ο Αριστόκλειος πολιτισμός είναι η μεγαλύτερη και ισχυρότερη αυτοκρατορία σε ολόκληρη την οικουμένη Οι συλλογικές μνήμες, η γλώσσα, η Αριστόκλεια παιδεία, οι τέχνες, και η Μητέρα πάντων των επιστημών η Φιλοσοφία είναι τα θεμέλια που μας επιτρέπουν να επιβιώνουμε ακόμα και μετά την κατάρρευση των κρατικών τους δομών η την κατάλυση του συντάγματος και την κατάκτηση της χώρας. .
Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΕΙΝΩΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.
Oι ραβίνοι αναφέρουν ότι ο αντισημιτισμός είναι ο φθόνος εκείνων που δεν έχουν επιλεγεί από τον Θεό.
Τα άλλα έθνη αισθάνονται κατωτερότητα έναντι του Ισραήλ γιατί ο Θεός επέλεξε το Ισραήλ να εξουσιάζει τα άλλα έθνη !!!
Πριν από τους Εβραίους δεν γνωρίζαμε τον αληθινό Θεό. Για αυτό οφείλουμε τα πάντα στο Ισραήλ. Το χρέος μας είναι ανυπολόγιστο σύμφωνα με τους παράγονττες του Διονυσιακού πολιτισμού.
Οι μέτοχοι των Διονυσιακών αξιωμάτων ισχυρίζονται ότι έχουμε υπογράψει ένα πολιτισμικό συμβόλαιο στα πλαίσια της Γεωπολιτικής θεολογίας, το οποίο μας απαγορεύει να έχουμε πρόσβαση στην ιδέα του Θεού μέσω της λογικής όπως δίδαξαν οι Έλληνες Φιλόσοφοι. Σύμφωνα με τους πιστούς του Savaziou-Διόνυσου, πρέπει να υπακούμε στον Θεό του Ισραήλ χωρίς αντιρρήσεις και απορίες.
Οι Εβραίοι στα πλαίσια της Γεωπολιτικής Θεολογίας και της παγκόσμιας κυριαρχίας του Ισραήλ, μάς αφαίρεσαν την πιο ουσιαστική πνευματική ελευθερία να εξετάζουμε τα πάντα με την λογική. Ο Διονυσιακός πολιτισμός και οι αξιωματούχοι του, στα πλαίσια της παγκόσμιας εξουσίας παραποίησαν την Παλαιά Διαθήκη. Σχετικά με την πλαστογράφηση αναφέρουν ερευνητές : "Η πρώτη καλά τεκμηριωμένη απόπειρα απάτης ανάγεται στη σχολή του Έζδρα, ο οποίος στη Βαβυλώνα υπό την περσική κυριαρχία, τον 5ο αιώνα π.Χ., δημοσίευσε την πρώτη έκδοση του Tanakh. Το τέχνασμα εμφανίζεται στα Βιβλία του Έσδρα και του Νεεμία/ Αυτός που ορίζεται ως Γιαχβέ, ο θεός του Ισραήλ, εξομοιώνεται με τον «Θεό του Ουρανού» και των Ζωροαστρών. Τα ψεύτικα διατάγματα που αποδίδονται στους Πέρσες βασιλιάδες, ότι επιτρέπουν την ανοικοδόμηση του ναού του Σολομώντα αποτελούν μια ακόμη μεγάλη εξαπάτηση.
Δεν είναι σαφές πόσο καλά λειτούργησε το τέχνασμα με τους Πέρσες. Αλλά από εκείνη την ημέρα, η σχέση του Ισραήλ με την Αυτοκρατορία βασίζεται στην ίδια διπλή γλώσσα. Στην αυτοκρατορική διοίκηση έλεγαν ότι ο Ναός της Ιερουσαλήμ είναι αφιερωμένος στον Μεγάλο Θεό. Όμως οι Εβραίοι διδάσκονται ότι στην πραγματικότητα προορίζεται για τον θεό του Ισραήλ και απαγορεύεται σε μη Εβραίους.
Αυτή η διπλή γλώσσα γίνεται ένα παράδοξο διπλό νόημα: Ο Γιαχβέ είναι ταυτόχρονα παγκόσμιος Θεός και ο ταυτόχρονα είναι ο Εθνικιστής θεός του Ισραήλ." Αυτό το παράδοξο διδάσκεται από τους Εβραίους. Μια άλλη όψη αυτού του τεχνάσματος είναι η διπλή έννοια του Εβραϊσμού. Αυτό για τους Εβραίους σημαίνει εθνοτικό διαχωρισμό (συνθήκη συλλογικής επιβίωσης), ενώ παράλληλα παρουσιάζεται στα έθνη ως λατρεία του παγκόσμιου Θεού.
Οι Εβραίοι θεωρούν ότι αυτό που τους ενώνει είναι και μια γεωπολιτική διαθήκη με τον Θεό. Μια θρησκεία (Ιουδαϊσμός) και μια γενετική ταυτότητα (Εβραϊσμός). Η πονηριά είναι ουσιαστικός πυλώνας των Ισραηλινών, επειδή είναι γραμμένο στην Εβραϊκή Βίβλο. Σχετικά με αυτό αναφέρουν οι αναθεωρητές της Παλαιάς Διαθήκης : "Με την εξαπάτηση του πατέρα του Ισαάκ, του αδελφού του Ησαύ και του θείου του Λάβαν, ο Ιακώβ γίνεται ο επώνυμος πρόγονος του Ισραήλ (Γένεση 25-36). "
Οι ερευνητές προσπαθούν να εξηγήσουν πώς ο Ιακώβ είναι ταυτόχρονα απατεώνας και εκλεκτός του Γιαχβέ ; Η πώς ο Γιαχβέ είναι συνεργός στην εξαπάτηση του Ιακώβ ; Η απάντηση παραγόντων της Διονυσιακής Κουλτούρας, είναι ότι ο Γιαχβέ έπρεπε να ενεργήσει ανήθικα. Αυτό σύμφωνα με τα περιορισμένα ανθρώπινα πρότυπα) για τον ανώτερο σκοπό της «διαιώνισης της προγονικής υπόσχεσης.
Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί για πολλές άλλες ιστορίες στην Τορά, όπως η Ταμάρ που μεταμφιέστηκε σε πόρνη για να αποπλανήσει τον πεθερό της για να δημιουργήσει τη φυλή του Ιούδα (Γένεση 38), ή ο Ιωσήφ που υποδούλωσε τους Αιγύπτιους αγρότες μέσω χρέους προκειμένου να προσφέρει στους αδελφούς του «κτήματα γης στην Αίγυπτο, στο καλύτερο μέρος της γης» (Γένεση 43-48).
Αν ο Γιαχβέ είναι ο θεός του Ισραήλ, τότε όλα είναι απολύτως λογικά. Το Ισραήλ είναι ο Διονυσιακός πολιτισμός της εξαπάτησης και του ψεύδους. Η πονηριά ήταν αρχικά τρόπος συλλογικής επιβίωσης για τους Εβραίους, αλλά με τους αιώνες έγινε όπλο γεωπολιτικής κυριαρχίας. Οι πρόγονοι μας εξηγούσαν τα πάντα με την λογική-φιλοσοφία. Ο Αριστόκλειος πολιτισμός είναι ο πολιτισμός της σοφίας, της αλήθειας και του φωτός.
Η Ελλάδα είναι ο πολιτισμός της λογικής και το Ισραήλ με τον Διονυσιακό πολιτισμό εκπροσωπεί την πανουργία, την βία, την αδικία, την πορνεία και την καταστροφή. Όπως έχω αναφέρει σε παλαιότερες εργασίες η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν δημιούργημα των παραγόντων του Διονυσιακού πολιτισμού. Για να μην αφανιστούν πολιτιστικά οι Ισραηλινοί από τον Αριστόκλειο πολιτισμό, αποφάσισαν να αλλάξουν τα γεωπολιτικά δεδομένα και να προκαλέσουν ένα πολιτισμικό σοκ μέσα από την Ρωμαϊκή κατάκτηση.
Με αυτό τον τρόπο σταμάτησαν την μαζική ένταξη των Ισραηλινών στον Αριστόκλειο πολιτισμό !!! Ενδεικτικό περί αυτού είναι το γεγονός ότι η Ιουδαϊκή κοινότητα είχε τα περισσότερα δικαιώματα-προνόμια από όλα τα κατακτημένα έθνη, ακόμη και από τους ελεύθερους Ρωμαίους πολίτες. Οι Ιουδαίοι έφτασαν να καταλαμβάνουν υψηλά πολιτικά αξιώματα στην αυτοκρατορία. Μέγιστο παράδειγμα ο Ιουδαίος Σαραντάπηχος, ο δημιουργός της Εικονομαχίας, ο οποίος έγινε αυτοκρατορικός σύμβουλός !!! Παρά τις διώξεις ενάντια στον Ελληνισμό, τον Αριστόκλειο πολιτισμό και τον Χριστιανισμό, το κράτος του Σιωνισμού και του Savaziou-Διόνυσου η αρχαία Ρώμη, έγινε το Imperium Romanum του Χριστού και των Ελλήνων με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη.
Ο Θεός των Εβραίων Οι Εβραίοι ισχυρίζονται ότι όλοι οι άλλο θεοί είναι ανύπαρκτοι και αποτρόπαιοι. Όσο για τον υπέρτατο Θεό, τον οποίο οι Σοφοί θεωρούσαν άγνωστο, οι Εβραίοι πιστεύουν ότι είναι πράγματι άγνωστος στους αλλοεθνείς.
Μόνο οι Εβραίοι τον γνωρίζουν. Μόνο οι Εβραίοι γνωρίζουν το αληθινό όνομα του Θεού, που αποκαλύφθηκε στον Μωυσή για πρώτη φορά (Έξοδος 3).
Οι Εβραίοι γνωρίζουν επίσης τις προθέσεις του Θεού και ότι κατοικεί στο Ναό της Ιερουσαλήμ και πουθενά αλλού. Επιπροσθέτως, οι Εβραίοι γνωρίζουν ότι ο αληθινός Θεός, είναι ο θεός του Ισραήλ. Πως είναι δυνατόν ; Ο ίδιος ο Θεός εξηγεί στο Δευτερονόμιο 32:8-9 ότι έχει εκχωρήσει σε κάθε έθνος έναν «γιο του» (άγγελο;) αλλά ότι έχει κρατήσει το Ισραήλ για τον εαυτό Του, για να το ορίσει ως κυβέρνηση του κόσμου.
Ενώ σύμφωνα με τους αρχαίους Σοφούς, ο Θεός επικοινωνεί με τους ανθρώπους μέσω της λογικής, που τους επιτρέπει να έχουν πρόσβαση στην γνώση και την αρετή, η οποία είναι αληθινή ευτυχία. Εν τούτοις ο Θεός του Ισραήλ επικοινωνεί με το λαό του μέσω του Νόμου. Η γνώση του καλού και του κακού, το κύριο αντικείμενο της Ελληνικής φιλοσοφίας, είναι ο απαγορευμένος καρπός στην Γένεση. Στο έργο αυτό διαπιστώνουμε μια πολεμική κατά του Αριστόκλειου πολιτισμού.
Δεν υπάρχει κανένα άλλο ηθικό πρότυπο στην Εβραϊκή Βίβλο, εκτός από την υπακοή στους νόμους και τις αυθαίρετες εντολές του Γιαχβέ.
Ο Εβραίος Θεός, εισάγει την βία, το μίσος, την εκδίκηση. την ζήλια, την διαίρεση. ο Νόμος του στοχεύει να διαχωρίσει τον εκλεκτό λαό από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Ακόμη και πριν γεννηθεί ο Αβραάμ, ο Θεός μισούσε να βλέπει τους ανθρώπους να συμφωνούν μεταξύ τους για να επιτύχουν σπουδαία πράγματα.
Διότι πριν οι Σιωνιστές δημιουργήσουν την Ρώμη, η Ιερουσαλήμ αντιτάχθηκε στον Ελληνιστικό πολιτισμό, που μοιράστηκε μεταξύ του βασιλείου των Σελευκιδών και του βασιλείου των Πτολεμαίων. Αυτή η σύγκρουση πολιτισμών συνδέεται στενά με την σύγκρουση των θρησκειών. Οι Έλληνες ηγεμόνες των κρατών που δημιουργήθηκαν από την διάλυση της αυτοκρατορίας του Αλέξανδρου, πολεμούν την γεωπολιτική Θεολογία των Εβραίων, η οποία βασίζεται στην ακατανόητη ιδεολογία ότι ο εθνικός θεός, είναι ο παγκόσμιος Θεός. Ο παγκόσμιος Θεός προτιμά τους Εβραίους και θέλει να λατρεύεται στην Ιερουσαλήμ από τους Εβραίους.
Η πηγή της παγκόσμιας γεωπολιτικής εξουσίας και των δεινών όλης της ανθρωπότητας, προέρχεται από την παραποίηση της Παλαιάς Διαθήκης.
Δυστυχώς όταν ένα τμήμα των Ισραηλινών εγκατέλειψε τον αληθινό Θεό των προφητών και προσχώρησε στον Διονυσιακό πολιτισμό, ασπαζόμενο τον φριχτό και απαίσιο δαιμονοθεό Savazio-Διόνυσο. Από εκείνο το χρονικό σημείο ξεκινούν όλα τα δεινά του Ελληνισμού και των άλλων εθνών.
Ο Αρχιερέας των Δελφών, βιογράφος, ιστορικός, φιλόσοφος του Διονυσιακού πολιτισμού. ο Πλούταρχος γράφει στα Συμποσιακά του (ΙV 6), ότι οι Εβραίοι λάτρευαν τον Διόνυσο, και ότι η ημέρα των Σαββάτων ήταν εορτή του Σαβαζίου !!! Ένας Μέγας μύστης-αρχιερέας του Διόνυσου, αναφέρει την πραγματική θρησκεία των Ισραηλιτών. O Φρυγικός Savazios είναι ο "θεός" των αχαλίνωτων ερωτικών οργίων-σεξουαλική μαγεία και των καταστροφών. Για αυτό μοιραζόταν την διοίκηση του Φοινικικού μαντείου των Δελφών με τον έτερο "θεό" των καταστροφών, τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων. Διαβάστε στις παραπομπές ένα και δύο. Πλούταρχος Συμποσιακά και Περί Αλεξάνδρου Αρετής η Τύχης. Ο Διόνυσος που τόσο τιμούσε ο Μέγας Αλέξανδρος και για τον οποίο ο μεγάλος στρατηλάτης δήλωνε τόσο υπερήφανα ότι είναι απόγονος-θεός του, είναι αιτία για τις γενοκτονίες του Ελληνισμού από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα.
'Ένα τμήμα του Ισραηλινού έθνους προσχώρησε στον Διονυσιακό πολιτισμό. Για αυτό στα πλαίσια της Εθνικής μας επιβίωσης δημιούργησα δύο νέους επιστημονικούς κλάδους για πρώτη φορά στα παγκόσμια Χρονικά. Κατά γενική παραδοχή είμαι αυτός που μέσα από τους επιστημονικούς κλάδους που δημιούργησα σε παγκόσμιο επίπεδο (Γεωπολιτικός Εθνικισμός -Γεωπολιτική Θεολογία), μετά από μια σειρά πρότυπων-καινοτόμων επιστημονικών εργασιών τις οποίες δεν έχει κάνει κανένας Έλληνας-ξένος και καθηγητής, αποδόμησα την παραποιημένη Παλαιά Διαθήκη. Όταν οι Ισραηλινοί ισχυρίζονται ότι έχουν συμφωνία με τον Θεό δεν είναι ψευδείς οι ισχυρισμοί τους. Εν τούτοις οι μέτοχοι του Διονυσιακού πολιτισμού δεν αποκαλύπτουν με ποιον θεό έγινε η νέα διαθήκη. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη ομάδα Δογματικής Έρευνας, η συμφωνία των Εβραίων με τον αληθινό Θεό δεν ισχύει πλέον
H ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ. Ηttps://www.oodegr.com/oode/
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΑΔΑ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ. Ηttps://www.oodegr.com/index.
Στο σημείο αυτό πριν ξεκινήσω την εργασία μου, θα δούμε τι αναφέρουν δύο γνωστές ιστοσελίδες επί του θέματος :
"Ο Θεός διάλεξε το έθνος του Ισραήλ να είναι ο λαός από τον οποίο θα γεννιόταν ο Ιησούς Χριστός – ο Σωτήρας από την αμαρτία και το θάνατο (Κατά Ιωάννη 3:16). Ο Θεός πρώτα υποσχέθηκε τον Μεσσία μετά την πτώση του Αδάμ και της Εύας στην αμαρτία (Γένεση κεφάλαιο 3). Ο Θεός αργότερα επιβεβαίωσε ότι ο Μεσσίας θα ερχόταν από τη γενιά του Αβραάμ, του Ισαάκ, και του Ιακώβ (Γένεση 12:1-3). Ο Ιησούς Χριστός είναι ο βασικός λόγος που ο Θεός διάλεξε τον Ισραήλ να είναι ο εκλεκτός λαός του. Ο Θεός δεν χρειαζόταν να έχει έναν «εκλεκτό λαό», αλλά αποφάσισε να το κάνει μ` αυτό τον τρόπο. Ο Ιησούς έπρεπε να έρθει από κάποιο έθνος ανθρώπων, και ο Θεός διάλεξε τον Ισραήλ.
Ωστόσο, ο λόγος που ο Θεός διάλεξε τον Ισραήλ δεν ήταν αποκλειστικά για το σκοπό της προέλευσης του Μεσσία. Η επιθυμία του Θεού για τον Ισραήλ ήταν να διδάξουν τους άλλους γι Αυτόν. Ο Ισραήλ έπρεπε να είναι ένα έθνος ιερέων, προφητών, και ιεραποστόλων στον κόσμο. Η πρόθεση του Θεού για τον Ισραήλ ήταν να είναι ένας καθαρός λαός, ένα έθνος που δείχνει στους άλλους το Θεό και την υπόσχεσή Του για έναν Λυτρωτή, Μεσσία, και Σωτήρα. Στο μεγαλύτερο μέρος ο Ισραήλ απέτυχε σ` αυτό το έργο. Ωστόσο, ο βασικός σκοπός του Θεού για τον Ισραήλ, αυτός του ερχομού του Μεσσία και Σωτήρα, εκπληρώθηκε τέλεια – στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Είναι το Ισραήλ το εκλεκτό έθνος του Θεού ; Η απάντηση είναι όχι. Κάποτε «ήταν»! Τον καιρό εκείνο που γράφτηκε το εδάφιο της Παλαιάς Διαθήκης ίσχυε αυτό. Όχι σήμερα! Και αυτό θα το δούμε από την ίδια την Αγία Γραφή. Εκεί λέει ο Θεός προς τους Ισραηλίτες: Έξοδος 19/ιθ΄ 5,6: «Τώρα λοιπόν, εάν πράγματι υπακούσετε στη φωνή μου, και φυλάξετε τη διαθήκη μου, θα είσαστε σε εμένα, ο εκλεκτός από όλους τους λαούς. Επειδή δική μου είναι όλη η γη. Και εσείς θα είσαστε σε εμένα, βασίλειο ιεράτευμα, και έθνος άγιο».
Πότε θα ήταν οι Ισραηλίτες «εκλεκτός λαός»; Μόνο αν παρέμεναν πιστοί στη διαθήκη που έκαναν με τον Θεό. Ας δούμε όμως ακριβέστερα, τι εννοούσε ο Θεός με τα λόγια του αυτά, όπως μας γράφει ο απόστολος Πέτρος στην Καινή Διαθήκη, στο Α΄ Πέτρου 2/β΄ 9 ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΕΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΕΘΝΟΥΣ: «Εσείς, όμως, είστε «γένος εκλεκτό, βασίλειο ιεράτευμα, έθνος άγιο», λαός τον οποίο ο Θεός απέκτησε, για να εξαγγείλετε τις αρετές εκείνου, ο οποίος σας κάλεσε από το σκοτάδι στο θαυμαστό του φως». Τελικά δηλαδή, βλέπουμε ότι το εκλεκτό αυτό έθνος, είναι πλέον ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ και όχι οι Ισραηλίτες. Γιατί οι Ισραηλίτες παρέβησαν τη Διαθήκη, και σταύρωσαν τον ίδιο τον Γιαχβέ όταν ενανθρώπισε. Και εδώ είναι η απάντηση:
Οι Ισραηλίτες ήταν ξεχωρισμένοι από τους άλλους λαούς, επειδή ήταν ο προηγούμενος λαός που εισήλθε στην Εκκλησία του Θεού. Και είναι επίσης, ένας από τους λίγους λαούς που βρίσκεται σήμερα έξω από την Εκκλησία, και στερείται αυτής της αγιότητας για την οποία μίλησε ο Θεός. Ο Θεός το είχε ξεκαθαρίσει, ότι οι Ισραηλίτες θα ήταν «εκλεκτοί», μόνο όσο θα παρέμεναν στην Εκκλησία του Θεού."
Το Ισραήλ από τα πανάρχαια χρόνια βασίζει όλη την εθνική του υπόσταση στην Παλαιά Διαθήκη. Στα πλαίσια της γεωπολιτικής θεολογίας έχουμε μια σειρά γενοκτονιών και πολέμων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Οι πόλεμοι που έχει διεξάγει το Ισραήλ από την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι την σύγχρονη εποχή, δεν γίνονται μόνον για λόγους γεωπολιτικής ισχύος. Όλες αυτές οι πολεμικές δραστηριότητες γίνονται με γνώμονα την Γεωπολιτική Θεολογία.
Στους πολέμους αυτούς έχουμε ένα ευρύτατο πεδίο σύγκρουσης γεωπολιτικών θεολογιών και γεωπολιτικού ναζισμού. Σε αντίθεση με όλες τις εσφαλμένες επιστημονικές εργασίες-αναλύσεις, σε προσωπικό επίπεδο ως δημιουργός-ιδρυτής της γεωπολιτικής-θεολογίας-γεωπολιτικού εθνικισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, έχω επισημάνει πολλές φορές στις επιστημονικές μου εργασίες αλλά και μιλώντας στα ΜΜΕ, ότι τα αντίπαλα έθνη δεν πολεμούν απλώς για να νικήσουν και να κατακτήσουν πλουσιότερες περιοχές. Πολεμούν για να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους δοξασίες.
Ο εβραϊκός-γεωπολιτικός "εθνικισμός" (Ναζισμός) και η Ιουδαϊκή Γεωπολιτική Θεολογία είναι ενάντια στον Αριστόκλειο πολιτισμό, την Αριστόκλειο-Γεωπολιτικό Εθνικισμό και την Γεωπολιτική Θεολογία. Θεσμικά το έθνος-κράτος του Ισραήλ από την αρχαία εποχή είναι θεοκρατικό. Σύμφωνα με την Τορά ο Θεός έκανε μια διαθήκη με τους προγόνους του Εβραϊκού λαού, Αβραάμ-Μωυσή, Ισαάκ και Ιακώβ. Εν τούτοις ο σιωνισμός διαχρονικά από τα πανάρχαια χρόνια έχει ως πηγή δύναμης-επιβίωσης την γεωπολιτική Θεολογία και την Παλαιά Διαθήκη.
Οι γεωπολιτικές-Θεολογικές δοξασίες ότι η εσχατολογική εποχή έχει ήδη ξεκινήσει με την επιστροφή του Ισραήλ στα βιβλικά εδάφη είναι μέρος της γεωπολιτικής θεολογίας. Η πολιτική πράξη ταυτίζεται με την συμφωνία και τις υποσχέσεις του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, σχετικά με την κυριαρχία του Ισραήλ σε όλο τον κόσμο !!! Αυτή η γεωπολιτική αξίωση της εξωτερικής πολιτικής με τις βιβλικές παραδόσεις έχει οδηγήσει διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις να αντιμετωπίζουν κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, με βάση την Παλαιά Διαθήκη.
Από την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ μέχρι την εδαφική πολιτική στην Δυτική Όχθη, κυριαρχεί η θρησκευτική προσήλωση ως παγκόσμια γεωπολιτική λογική-δύναμη. Το ιερό πολεμικό πεδίο επικρατεί. Πατήρ πάντων ο πόλεμος (Ηράκλειτος). Το γεωπολιτικό σημείο όπου όλα συγκλίνουν είναι η Ιερουσαλήμ. Δεν είναι η Κωνσταντινούπολη, η Ρώμη, η Μόσχα, η Χάιφα, η Τεχεράνη και η Γάζα. Η Ιερουσαλήμ είναι το γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό και πάνω από όλα Θεολογικό κομβικό σημείο. Είναι η εσχατολογική πόλη και για τις θεολογίες των εθνών και όχι τόπος γεωπολιτικών διαπραγματεύσεων. Η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη εκπλήρωσης των προφητειών.
Όταν το Ισραήλ αναφέρει την αιώνια ένωση, εννοεί θρησκευτική επανόρθωση-αποκατάσταση των πατρογονικών δικαιωμάτων. Γεωπολιτικές βασισμένες επάνω στην θεολογία δεν ευνοούν στην ειρήνη. Πρόκειται για γεωπολιτικές που νομιμοποιούν τις πολεμικές δραστηριότητες. Αυτά τα κράτη βασίζουν την Εθνική τους ταυτότητα επάνω στην γεωπολιτική Θεολογία. Καταφεύγουν στην θεολογία για να δημιουργήσουν Εθνική συνοχή-ταυτότητα και για να επιτύχουν υαα γεωπολιτικά τους σχέδια. Η σύγκρουση στην Μέση Ανατολή μας δείχνει ότι η θρησκεία διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Για αυτό διέλυσαν τον Χριστιανισμό στην σύγχρονη Ελλάδα.
Η ιστορική μνήμη είναι ένα μεγάλης αξίας γεωπολιτικό όπλο.
Η σύγχρονη γεωπολιτική είναι ζήτημα στρατιωτικής, οικονομικής και ιστορικής ισχύος. Ένα έθνος που δεν σέβεται, δεν γνωρίζει και δεν αξιοποιεί γεωπολιτικά την ιστορία του είναι καταδικασμένο σε αφανισμό. Δυστυχώς το μεγαλύτερο παράδειγμα προς αποφυγήν αυτήν την εποχή είναι το νεοελληνικό κράτος-έθνος. Ενώ τα περισσότερο κράτη-έθνη χρησιμοποιούν την ιστορία, τις αφηγήσεις του παρελθόντος ως όπλα νομιμοποίησης, μοχλούς επιρροής-άσκησης πιέσεων και δημιουργίας περιφερειακών πολέμων, η Ελλάδα με την ενδοξότερη ιστορία-πολιτισμό όλων των εποχών είναι ανύπαρκτη !!!
Η εβραϊκή γεωπολιτική μνήμη είναι ανυπολόγιστης αξίας για την ισχύ και την επιβίωση του Ισραηλινού έθνους. Ο γεωπολιτικός "εθνικισμός|-ναζισμός των Ισραηλινών σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική-γεωπολιτική μνήμη είναι ο ισχυρότερος. Ελάχιστοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την Ρωσική η την Κινεζική ιστορία δύο χωρών του γεωπολιτικού άξονα 888, σε σχέση με την Ισραηλινή που προκαλεί παγκόσμιο γεωπολιτικό και όχι μόνον ενδιαφέρον.
Η ουσία αυτής της γεωπολιτικής-θεολογικής ψευδαίσθησης είναι η εβραϊκή πεποίθηση ότι ο «Θεός του Ισραήλ» δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον αληθινό Θεό, ο οποίος εξ ορισμού είναι ισχυρότερος από όλους τους θεούς. Παράλληλα αυτός ο Θεός είναι Εθνικιστής-ναζιστής Ισραηλινός και ας απογοήτευσε ο Χριστός τον Ιούδα, ο οποίος ανέμενε τον Χριστό ως πολιτικό-στρατιωτικό ηγέτη που θα απελευθέρωνε το Ισραήλ. Στο ιερό βιβλίο των Εβραίων, ο Θεός έκανε δύο σημαντικά πράγματα. Αρχικά δημιούργησε το σύμπαν και έκανε μια γεωπολιτική διαθήκη με τους Εβραίους. Οι Εβραίοι έχουν μια γεωπολιτική θεολογία διαθήκης, πιστεύουν ότι έχουν υπογράψει ένα γεωπολιτικό συμβόλαιο με τον Θεό, ένα αιώνιο συμβόλαιο που ο Θεός δεν μπορεί να αρνηθεί.
Η ιστορία τους είναι μια παγκόσμια γεωπολιτική αξίωση. Η Τορά γράφει ότι πρέπει να γίνει κατανοητή πρωτίστως «ως αξίωση κληρονομιάς, πρωτοκαθεδρίας και προτεραιότητας, γραμμένη για να επωφεληθεί από την θέση υπό μακεδονική και ρωμαϊκή διαιτησία». Υιοθετεί εδώ την υπόθεση ότι η τελική σύνταξη της Τορά χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο, «όταν οι Μακεδόνες και οι Ρωμαίοι άρχισαν να διαιτητεύουν διαφορές στην Αίγυπτο, την Συρία και την Παλαιστίνη και η Τορά σχεδιάστηκε σκόπιμα για να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα για τον σκοπό αυτό .
Αλλά ακόμα και αν κάποιος αποδώσει την κύρια σύνταξη της Τορά στην Βαβυλωνιακή σχολή του Έσδρα, ο στόχος ήταν ο ίδιος. Η Τορά είναι μια γεωπολιτική αξίωση προτεραιότητας ή πρωτοκαθεδρίας των Ιουδαίων έναντι των άλλων εθνών. Είναι αποδεικτικά στοιχεία που πρέπει να παρουσιαστούν στην διεθνή κοινότητα και στο διεθνές δικαστήριο.
Η βιβλική ιστορία είναι έντονα προκατειλημμένη και εν μέρη κατασκευασμένη σύμφωνα με τους αναθεωρητές της Παλαιάς Διαθήκης. Μετά από δύο αιώνες ανασκαφών, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το βασίλειο του Σολομώντα, η βάση του ισχυρισμού για το Μεγάλο Ισραήλ, είναι λιγότερο πραγματικό από την Στρογγυλή Τράπεζα του Βασιλιά Αρθούρου. Στην υποτιθέμενη εποχή του Σολομώντα, η Ιερουσαλήμ ήταν ένα μεγάλο χωριό. Επανερχόμενος στους αναθεωρητές της Βίβλου η Έξοδος τόσο κεντρική στην σιωνιστική ιστορία είναι εξίσου ψευδής. Δεν υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία για μαζική έξοδο από την Αίγυπτο στην Χαναάν μέσω του Σινά και τα στοιχεία δείχνουν ότι οι δώδεκα φυλές ήταν αυτόχθονες και μόνο η θρησκεία τους δεν ήταν τοπική. Εν τούτοις οι αρχαίοι Έλληνες Σοφοί διαψεύδουν τους αναθεωρητές, καθώς αναφέρουν την έξοδο των Ιουδαίων από την Αίγυπτο και την εισβολή τους στην αρχαία Ελλάδα.
Η ιστορική αφήγηση είναι η απόλυτη πηγή δύναμης του Ισραήλ και ο Χριστιανισμός μετέτρεψε την Παλαιά διαθήκη σε παγκόσμια εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη εκτιμούν οι αναθεωρητές της Βίβλου. Στο σημείο αυτό αν υπενθυμίσω ότι οι αναθεωρητές της Παλαιάς διαθήκης στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δέχονται ότι έχουν παρέμβει οι Ιουδαίοι και την έχουν αλλοιώσει ως ένα βαθμό κατά το δοκούν. Στο ιερό βιβλίο το Ισραήλ είναι ταυτόχρονα ήρωας και αθώο θύμα των κακών Διονυσιακών αυτοκρατοριών, όσο και αν εκείνοι κλέβουν, καταστρέφουν και σφαγιάζουν !!!
Ο νικητής γράφει την ιστορία. Όποιος γράφει ιστορία και επιβάλλει την γεωπολιτική αφήγησή θα είναι ο νικητής. Οι Εβραίοι είναι το έθνος της Βίβλου και,μέσω αυτού έχουν κατακτήσει γεωπολιτικά την ανθρωπότητα. Η αρχαία ιστορία από τον Νώε μέχρι τον Κύρο τον Μέγα, γράφτηκε από τους Εβραίους. Για αυτό κακοί είναι οι Χαναναίοι, οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι, για να μην αναφέρουμε τους Αμαληκίτες ή τους Μαδιανίτες, οι οποίοι σαφώς άξιζαν να εξοντωθούν σύμφωνα με τις Ιουδαϊκές γραφές.
Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την βιβλική του ιστορία για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του αλλά και την περιφρόνησή του για το διεθνές δίκαιο. Το Ισραήλ είναι ένα ένα ναζιστικό-Διονυσιακό μόρφωμα και για να νικηθεί πρέπει να χτυπηθεί στην απόλυτη πηγή της γεωπολιτικής του δύναμής που είναι βιβλική αφήγηση σχετικά με την ανωτερότητα του ως έθνος έναντι των άλλων εθνών. Ο Σιωνισμός υποστηρίζει με πάθος και εκτός Αριστόκλειας λογικής αυτή την βιβλική αφήγηση. Όλοι οι Ιουδαίοι αντιλαμβάνονται την σύγχρονη ισραηλινή εποχή μέσα από το πρίσμα της αρχαίας Εβραϊκής ιστορίας. Αυτή η εμμονή έχει διαποτίσει όλους τους Σιωνιστές.
Πουθενά αλλού εκτός από το Ισραήλ η εντολή να θυμόμαστε την ιστορία δεν γίνεται αισθητή ως θρησκευτική επιταγή για έναν ολόκληρο λαό. Η Εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη είναι η ίδια η ουσία της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας και η απόλυτη πηγή της Ισραηλινής δύναμης. Για αυτό οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού καταργούν συστηματικά την Ελληνική ιστορία.
Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η κύρια διαίρεση εντός του εβραϊκού κόσμου βρίσκεται μεταξύ θρησκευόμενων και κοσμικών Εβραίων. Αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό κριτήριο. Το εύρος και η ένταση της εθνικής μνήμης είναι η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ των Εβραίων. Για τους περιφερειακούς Εβραίους αυτούς που δεν θεωρούν τον Ιουδαϊσμό το πιο ουσιαστικό μέρος της ταυτότητάς τους, το Ολοκαύτωμα είναι το κύριο σημείο αναφοράς. Όταν ρωτήθηκαν: «Τι είναι απαραίτητο για να είσαι Εβραίος;», το 73% των Αμερικανών Εβραίων απάντησε «Θυμούμενοι το Ολοκαύτωμα» σε δημοσκόπηση της Pew Research του 2013.
Οι πιο πιστοί Εβραίοι έχουν παλαιότερες αναφορές, που εκτείνονται σε περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια. Νιώθουν το 70 μ.Χ. σαν να το είχαν ζήσει. Είναι οι επιδραστικοί Ιουδαίοι που καταλαμβάνουν και ενώνουν την κοινότητα μέσω της γεωπολιτικής-ιστορικής μνήμης. Είτε παρουσιάζονται ως κοσμικοί είτε ως θρησκευόμενοι Εβραίοι, είτε θεωρούν τον Θεό ή το εβραϊκό πνεύμα την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας ιστορίας. Πολλοί πιθανότατα πιστεύουν ότι ο Θεός και το εβραϊκό πνεύμα είναι ένα και το αυτό. Είτε θρησκευόμενοι είτε κοσμικοί, οι Εβραίοι γενικά είναι βαθιά ριζωμένοι στην γεωπολιτική μνήμη του Ισραηλινού έθνους. Αντιθέτως οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων απαγορεύουν στους Έλληνες να αξιοποιήσουν την ιστορική γεωπολιτική μνήμη !!! Για αυτό διέλυσαν τον Ελληνισμό που ήταν μια παγκόσμια πολιτιστική-γεωπολιτική αυτοκρατορία.
Όσο μεγαλύτερη είναι η ιστορική-γεωπολιτική μνήμη Ιουδαίων, τόσο πιο έντονος είναι γεωπολιτικός εθνικισμός και οι γεωπολιτικές διεκδικήσεις. Όλα τα έθνη έχουν τις ρίζες τους στη συλλογική-ιστορική μνήμη. Αλλά η μνήμες του Ισραήλ εκτείνονται σε μια εντελώς άλλες διαστάσεις από αυτές των άλλων εθνών. Το Ισραήλ ορίζεται από ένα πανοραμικό εθνικιστικό-γεωπολιτικό όραμα που υπάρχει εδώ και χιλιετίες. Το Ισραήλ διατηρεί μια ζωντανή ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των αρχών του πριν από χιλιάδες χρόνια και περιμένει με ανυπομονησία την εκπλήρωση του ιστορικού του πεπρωμένου στα πλαίσια του γεωπολιτικού εθνικισμού. Εδώ και μερικά χρόνια έχει δημιουργηθεί το λεγόμενο κίνημα των αναθεωρητών της Παλαιάς Διαθήκης. Μερικά από τα νέα δόγματα τους είναι αυτά που ακολουθούν :
"Ο Θεός Γιαχβέ πριν γίνει ο δίκαιος κριτής των προφητών, πριν γίνει ο ελεήμων πατέρας της Καινής Διαθήκης, πριν γίνει ο εγγυητής της παγκόσμιας ηθικής, ο Θεός του Ισραήλ ήταν μια τρομακτική, απρόβλεπτη, αντικοινωνική δύναμη, την οποία κανείς δεν μπορούσε να κοιτάξει χωρίς να πεθάνει. Κατοικούσε στο μαύρο σύννεφο, στην καταστροφική φωτιά, στον σεισμό. Ήταν ο θεός των κεραυνών, των καταιγίδων και του πολέμου.
Αυτό το αρχαϊκό στρώμα, το οποίο αιώνες θεολογίας έχουν προσπαθήσει να καλύψουν, είναι παρόλα αυτά ευανάγνωστο σε κάθε σελίδα των παλαιότερων κειμένων της Βίβλου. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο έχουν χτιστεί όλα τα άλλα και το οποίο δεν μπορεί να αγνοηθεί αν κάποιος θέλει να καταλάβει πώς ένα ιερό κείμενο μπορεί σήμερα να επικαλεστεί για να δικαιολογήσει το αδικαιολόγητο. Αυτά είναι μερικά από τα δόγματα των λεγόμενων αναθεωρητών της Παλαιάς Διαθήκης.
Οι ειδικοί στην αρχαία Εγγύς Ανατολή συμφωνούν σε ένα σημείο. ο Γιαχβέ δεν κατάγεται από τη Χαναάν. Προήλθε από τον Νότο, από τις περιοχές της Μαδιάμ, του Σηείρ, του Εδώμ ή της ερήμου Νεγκέβ. Η υπόθεση Μαδιανιτών-Κενιτών, που υποστηρίζεται από πολλούς μελετητές, υποδηλώνει ότι οι προ-ισραηλιτικές ρίζες του Γιαχβισμού βρίσκονται στις περιοχές νότια και νοτιοανατολικά της Παλαιστίνης. Ο Μωυσής, πρέπει να θυμόμαστε, συναντά τον Θεό στην έρημο, στο σπίτι του Μαδιανίτη πεθερού, του Ιοθόρ. Εκεί, μακριά από κάθε καλλιεργημένη γη, μακριά από κάθε πόλη, αποκαλύπτεται η θεότητα - όχι ως θεός της γονιμότητας, αλλά ως θεός της φωτιάς και της καταιγίδας.
Τα πιο αρχαϊκά κείμενα της Βίβλου διατηρούν ίχνη αυτής της νότιας προέλευσης. Το Άσμα της Δεβόρρας (Κριτές 5:4-5) τραγουδά: «Γιαχβέ, όταν εξήλθες από το Σηείρ, όταν προχώρησες από τις πεδιάδες του Εδώμ, η γη σείστηκε, οι ουρανοί έριξαν βροχή, τα σύννεφα έριξαν νερό· τα βουνά σείστηκαν ενώπιον του Κυρίου, του Θεού του Σινά».Ο Θεός του Ισραήλ είναι επομένως πρωτίστως είναι ένας γεωλογικός θεός, ένας θεός του κατακλυσμού, του οποίου η εκδήλωση είναι ένας σεισμός που συνοδεύεται από κατακλυσμό. Δεν είναι ακόμη ο θεός του Νόμου, ούτε ο θεός της κοινωνικής δικαιοσύνης: είναι μια κοσμική δύναμη που μπορεί κανείς μόνο να ικετεύσει ή να αποφύγει.
Τα θεοφάνεια στο Σινά, που αναφέρεται στην Έξοδο 19, είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές περιγραφές αυτού του αρχέγονου θεού. Το κείμενο λέει: «Το όρος Σινά ήταν σκεπασμένο με καπνό, επειδή ο Κύριος κατέβηκε πάνω του με φωτιά· ο καπνός ανέβαινε σαν καπνός από καμίνι, και όλο το βουνό σειζόταν σφοδρά» (Έξοδος 19:18). Αυτή η εικόνα δεν είναι μεταφορική. Απεικονίζει ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται. Ο «καπνός σαν από καμίνι», η φωτιά, ο σεισμός, ο κεραυνός και η βροντή όλα αυτά ευθυγραμμίζονται με την εμπειρία μιας ηφαιστειακής έκρηξης. Μερικοί μελετητές έχουν μάλιστα υποστηρίξει ότι το βιβλικό Σινά δεν ήταν ο σημερινός ορεινός όγκος του Σινά, αλλά ένα βουνό που βρίσκεται στην Αραβία, όπου ίχνη ηφαιστειακής δραστηριότητας είναι ακόμα ορατά.
Ο θεός που κατεβαίνει σε αυτό το φλεγόμενο βουνό δεν είναι ένας θεός που μπορεί κανείς να πλησιάσει. Ο τρομοκρατημένος λαός κρατάει απόσταση. Ο ίδιος ο Μωυσής τρέμει. Τα θεοφάνεια είναι μια εκδήλωση δύναμης, αλλά και μιας οργής που δεν προκαλείται από κανέναν και στερείται οποιασδήποτε αιτίας. Είναι μια αρχέγονη οργή, αυτή μιας θεότητας που βροντάει χωρίς λόγο, σαν κεραυνός που χτυπά χωρίς προειδοποίηση. Σε μια μελέτη για την θεϊκή οργή, τονίζει ότι ο θυμός του Γιαχβέ είναι το πιο συχνά αναφερόμενο συναίσθημα στην Εβραϊκή Βίβλο, με σχεδόν 450 εμφανίσεις. «Θα έψαχνε κανείς μάταια, μεταξύ των συγγραφέων του Ισραήλ, για ένα αντώνυμο που να προσφέρει μια εναλλακτική λύση σε αυτό το συναίσθημα θυμού που αναστατώνει τον Γιαχβέ με σχεδόν συνεχή τρόπο». Ο Θεός της Βίβλου δεν είναι ένας καλοήθης Θεός. είναι ένας οξύθυμος Θεός, του οποίου ο θυμός ξεπροβάλλει από κάθε σελίδα.
Ένας θεός της καταιγίδας σε ένα πάνθεον των Φοινίκων-Χαναναίων. Η αρχαιολογία και τα ευρήματα έχουν δείξει ότι ο πρώιμος Γιαχβέ μοιράζονταν πολλά χαρακτηριστικά με τους θεούς της καταιγίδας της αρχαίας Εγγύς Ανατολής, ιδιαίτερα τον Βάαλ, τον Χαναναϊκό θεό της γονιμότητας και του καιρού. Ο Βάαλ ήταν ο «Καβαλάρης των Νεφών», ο θεός που έλεγχε τη βροχή και τις αστραπές. Στα παλαιότερα κείμενα, ο Γιαχβέ δανείζεται τα χαρακτηριστικά του: ιππεύει τα σύννεφα, εκτοξεύει κεραυνούς, κάνει τη γη να τρέμει.
Αλλά ο Γιαχβέ δεν είναι μόνο θεός της καταιγίδας. Είναι επίσης θεός του πολέμου. Ο προφήτης Ζαχαρρίας τ(Ζαχαρίας 9:14) περιγράφει τον Γιαχβέ ως θεό της καταιγίδας που μάχεται ενάντια στους εχθρούς του Ισραήλ: μια παραδοσιακή αναπαράσταση που επανερμηνεύεται ως ηγέτης πολέμου. Αυτή η εικόνα του θεού πολεμιστή, που μάχεται στο πλευρό του λαού του, είναι μια σταθερά στα πρώτα στρώματα της Βίβλου. Μεγάλοι μελετητές της ισραηλιτικής θρησκείας-ιστορίας, υποστηρίζουν ότι ο Γιαχβέ ήταν αρχικά μια σύγκλιση αρκετών θεοτήτων όπως Ελ, Βάαλ, Ασερά και ότι ορισμένα κείμενα, όπως το Δευτερονόμιο 32 και ο Ψαλμός 82, εξακολουθούν να αντανακλούν αυτήν την ποικιλομορφία. Ο Γιαχβέ δεν ήταν ο μοναδικός θεός, αλλά ένας θεός των καταιγίδων και του πολέμου, ο οποίος σταδιακά απορρόφησε τα χαρακτηριστικά των άλλων χαναανιτικών θεοτήτων. Αξιόλογοι μελετητές-ερευνητές κατέδειξαν τις βαθιές συνέχειες μεταξύ της πρώιμης ισραηλιτικής θρησκείας και του χαναανιτικού πολιτισμού από τον οποίο προέκυψε. Ο μονοθεϊσμός δεν είναι ένα εγγενές χαρακτηριστικό. είναι ένα αποτέλεσμα, το αποτέλεσμα μιας μακράς εξέλιξης που είδε έναν φυλετικό θεό να γίνεται ο μοναδικός θεός του σύμπαντος.
Ο θεός που προτιμά το ψητό κρέας. Αυτή η αρχαιολογία ρίχνει νέο φως στο ερώτημα που θέσαμε στο πρώτο μας άρθρο: γιατί ο Θεός προτιμά το ψητό κρέας από τα λαχανικά; Η απάντηση δεν είναι ηθική. Είναι ανθρωπολογική. Ο θεός της καταιγίδας, ο θεός της φωτιάς και του κεραυνού, είναι ένας θεός που αγαπά τις αιματηρές θυσίες, το κάψιμο λίπους και τον καπνό που ανεβαίνει στον ουρανό. Οι προσφορές λαχανικών, δεν τον εντυπωσιάζουν. Ο θεός της βροντής είναι ένας θεός που τρέφεται με φωτιά, και η φωτιά καταναλώνει σάρκα. Γι' αυτό η προσφορά του Άβελ τα πρωτότοκα του κοπαδιού και το λίπος τους προτιμάται από του Κάιν. Δεν είναι θέμα πίστης ούτε δικαιοσύνης. Είναι θέμα θεϊκής φύσης. Ο πρωταρχικός θεός αγαπά το ψητό κρέας επειδή η θυσία είναι αυτή που του μοιάζει όταν καταναλώνεται στην φωτιά, ανεβαίνει με καπνό στους ουρανούς, είναι μια προσφορά άξια ενός θεού της καταιγίδας.
Η βία ως θεϊκό χαρακτηριστικό. Αυτός ο θεός των κεραυνών είναι επίσης θεός βίας μιας βίας που ασκεί χωρίς περιορισμό ή ηθική δικαιολόγηση. Ο Κατακλυσμός, η καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρρων, η εξόντωση των Αμαληκιτών, οι κατακτητικοί πόλεμοι του Ιησού του Ναυή: όλα αυτά είναι έργο ενός θεού που δεν γνωρίζει ούτε οίκτο ούτε συμβιβασμό.
Το απόσπασμα για τον Αμαλήκ (Α΄ Σαμουήλ 15:3) είναι ένα από τα πιο τρομακτικά στη Βίβλο: «Τώρα πήγαινε, πάταξε τον Αμαλήκ, και οδήγησε στην καταστροφή όλα όσα του ανήκουν. Δεν θα τον λυπηθείς, αλλά θα θανατώσεις άνδρες και γυναίκες, παιδιά και βρέφη, βόδια και πρόβατα, καμήλες και γαϊδούρια». Αυτό το κείμενο, το οποίο ο Νετανιάχου επικαλέστηκε για να δικαιολογήσει την εισβολή στη Γάζα, δεν αποτελεί παρέκκλιση από τη Βίβλο. Είναι η πιο ωμή έκφραση αυτής της πρωτόγονης λογικής: ο θεός της βροντής είναι θεός της εξόντωσης, ένας θεός που διατάζει την ολοκληρωτική καταστροφή του εχθρού, χωρίς διάκριση ηλικίας ή φύλου. Όταν οι Ισραηλινοί έποικοι ή οι πολιτικοί ηγέτες βασίζονται σε αυτό το βιβλικό λεξικό για να δικαιολογήσουν τις πράξεις θανάτου και καταστροφής τους, δεν προδίδουν το κείμενο: επανενεργοποιούν το πιο αρχαϊκό του στρώμα. Επικαλούνται τον θεό της βροντής, τον θεό του ιερού πολέμου, τον θεό που προτιμά το ψητό κρέας από τα λαχανικά και που διατάζει την εξόντωση των εχθρών.
Η Καταστολή του Θεού της Βροντής. Γιατί αυτό το αρχαϊκό στρώμα έχει συσκοτιστεί για τόσο καιρό; Γιατί οι θεολόγοι, από τον Φίλωνα τον Αλεξανδρέα μέχρι τους σύγχρονους ερμηνευτές, προσπάθησαν να το καλύψουν με αλληγορίες και ηθικά διδάγματα; Επειδή ο θεός της βροντής είναι ένας θεός ασύμβατος με τον πολιτισμό. Ένας απρόβλεπτος, οργισμένος, γενοκτονικός θεός δεν μπορεί να είναι ο εγγυητής μιας τάξης στην κοινωνία. Δεν μπορεί να εγκαθιδρύσει μια παγκόσμια ηθική. Δεν μπορεί να τον επικαλεστεί κανείς σε δικαστήριο ή σε μια συνέλευση πρεσβυτέρων.
Γι' αυτό οι προφήτες (Αμώς, Ωσηέ, Ησαΐας) προέβησαν σε μια ριζική μεταμόρφωση του θεού της βροντής σε θεό της δικαιοσύνης. Ηθικολόγησαν το θείο. Έκαναν τον Γιαχβέ τον θεό που απαιτεί δικαιοσύνη και έλεος, και όχι πλέον αιματηρές θυσίες. Τον έκαναν θεό που προστατεύει το ορφανό και τη χήρα, και όχι πλέον τον θεό που σφάζει τους εχθρούς. Αλλά αυτή η μεταμόρφωση δεν ήταν ποτέ πλήρης. Ο θεός της βροντής παρέμεινε εκεί, παραμονεύοντας στα βαθιά στρώματα του κειμένου, περιμένοντας την επιστροφή του.
Η Επιστροφή των Καταπιεσμένων. Αυτή την επιστροφή βιώνουμε σήμερα. Όταν οι πολιτικοί ηγέτες επικαλούνται το Α' Σαμουήλ 15 για να δικαιολογήσουν έναν πόλεμο, όταν οι έποικοι επικαλούνται την υπόσχεση της Γης για την εκδίωξη πληθυσμών, όταν οι στρατιώτες διαβάζουν τη Βίβλο ως εγχειρίδιο κατάκτησης, ο θεός της βροντής είναι αυτός που επανεμφανίζεται. Ο πολιτικός Σιωνισμός, καταστέλλοντας τον θρησκευτικό Ιουδαϊσμό, δημιούργησε ένα κενό. Και αυτό το κενό, όπως είδαμε στο πρώτο μας άρθρο, γέμισε με ό,τι είχε αποκλειστεί: τον φυλετικό θεό, τον θεό του ιερού πολέμου, τον θεό της ιδρυτικής βίας. Αυτή η επιστροφή δεν είναι τυχαία. Είναι η λογική συνέπεια της σιωνιστικής επιχείρησης: στην προσπάθειά τους να κάνουν τους Εβραίους ένα «έθνος σαν όλα τα άλλα», επανενεργοποίησαν τα πιο αρχαϊκά στρώματα της εβραϊκής ταυτότητας, αυτά που προηγούνται της προφητικής ηθικής και του ραβινικού οικουμενισμού. Ο θεός της βροντής παρέμεινε εκεί, παραμονεύοντας στα βαθιά στρώματα του κειμένου, περιμένοντας την επιστροφή του. Ο θεός των κεραυνών δεν έφυγε ποτέ πραγματικά από τον ουρανό. Απλώς είχε κρυφτεί πίσω από τον θεό της δικαιοσύνης. Τώρα εξαπέλυσε ξανά κεραυνούς. Η κατανόηση αυτού σημαίνει κατανόηση ότι η τρέχουσα σύγκρουση δεν είναι μόνο πολιτική. Είναι επίσης θεολογική. Είναι η εκδήλωση ενός αρχαϊκού θεού που επανεμφανίζεται στην ιστορία, φερόμενου από ανθρώπους που πιστεύουν ότι ενεργούν στο όνομα της θεϊκής θέλησης.
Αλλά αυτός ο θεός δεν είναι ο μόνος. Υπάρχει επίσης ο θεός της δικαιοσύνης, ο θεός των προφητών, ο θεός που απαιτεί έλεος και δικαιοσύνη. Η επιλογή μεταξύ των δύο δεν είναι μια αφηρημένη θεολογική επιλογή: είναι μια γεωπολιτική επιλογή, μια επιλογή πολιτισμού. «Ποιανού το όνομα φέρεις» το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Και είναι πιο πιεστικό από ποτέ.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΙΣΡΑΗΛ.
Ένας νέος γεωπολιτικός διάδρομος σχηματίζεται συνδέοντας τα κατεχόμενα Υψίπεδα του Γκολάν με την νοτιοανατολική Συρία και εκτείνεται προς τα Ιρακινά σύνορα. Με βάση αυτά τα επεκτατικά σχέδια για το Μεγάλο Ισραήλ θα πρέπει να δούμε πως επηρεάζεται και πόσο κινδυνεύει η Κύπρος. Αυτός ο γεωγραφικός-γεωπολιτικός διάδρομος που δημιουργεί το Ισραήλ ονομάζεται Δαυίδ. Η συγκεκριμένη διαδρομή δεν είναι απλώς ένα στρατιωτικό πέρασμα, αλλά ένα γεωστρατηγικό θεμέλιο μιας πολύ ευρύτερης περιφερειακής επέκτασης στα πλαίσια του Μεγάλου Ισραήλ.
Για τον Bibi η επέκταση στην Συρία αποτελεί ένα υπολογισμένο βήμα προς την αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής. Αποτελεί θεμέλιο λίθο για το Μεγάλο Ισραήλ. Συνεπώς θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι ρόλο θα διαδραματίσει η Κύπρος στα γεωπολιτικά σχέδια του Μεγάλου Ισραήλ ;
Ο Διάδρομος του Δαυίδ αντιπροσωπεύει την εγκατάσταση ενός μόνιμου Ισραηλινού γεωπολιτικού άξονα στην Μέση Ανατολή. Χρησιμεύει ως εφαλτήριο για το σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ, ένα επεκτατικό δόγμα που οραματίζεται τον κατακερματισμό όλων των γειτονικών κρατών σε μικρότερες διαιρεμένες και αποδυναμωμένες οντότητες. Μέσω ελέγχου αυτού του διαδρόμου, το Ισραήλ θέτει τις βάσεις για μακροπρόθεσμη επιρροή-εξουσία. Η Νότια Συρία με την κατακερματισμένη κυριαρχία και την ξένη στρατιωτική παρουσία όπως και η κατεχόμενη Κύπρος, δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες για την ολοκλήρωση των σχεδίων αυτών.
Η αυξανόμενη δραστηριότητα του Ισραήλ δεν έχει ως στόχο την απόκρουση απειλών ή την υπεράσπιση των μειονοτήτων των Δρούζων. Στόχος είναι ο γεωπολιτικός συντονισμός για την επίτευξη του μεγάλου σκοπού. Ο επόμενος στόχος θα είναι το Ιράκ και το Ιράν. Η επέκταση στην Μαρτυρική Συρία δεν είναι είναι ο μόνος στόχος του Bibi. Οι πραγματικοί στρατηγικοί στόχοι βρίσκονται ανατολικά, βόρεια και δυτικά. Συγκεκριμένα, το Ισραήλ επιδιώκει να διεισδύσει στα σιιτικά θρησκευτικά και πολιτικά οχυρά της Νατζάφ και της Καρμπάλα, τα οποία χρησιμεύουν ως κεντρικά κέντρα αντίστασης στην ισραηλινή και δυτική επιρροή στο Ιράκ.
Η αποσταθεροποίηση αυτών των κέντρων θα μεταβάλει την ισορροπία δυνάμεων στο Ιράκ και κατ' επέκταση τον ευρύτερο άξονα αντίστασης. Για να το πετύχει αυτό οι Ισραηλινοί βασίζονται σε δυνάμεις πληρεξουσίων, κυρίως σε υπολείμματα του ISIS που επιχειρούν από την ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ βάση Tanf.
Αυτές οι ομάδες έχουν σκοπό να πυροδοτήσουν θρησκευτικές συγκρούσεις και να διασπάσουν την Ιρακινή ενότητα. Με τον διάδρομο να πλησιάζει την στρατηγική τριμερή περιοχή μεταξύ Ιορδανίας, Ιράκ και Συρίας, το Ισραήλ θα έχει την ικανότητα να διοχετεύει πράκτορες, όπλα, βία-χάος πέρα από τα Ιρακινά σύνορα με σχετική ευκολία. Κύπρος-Ιορδανίας προσφέρει στο Ισραήλ μια ασφαλή νότια ζώνη ασφαλείας, διασφαλίζοντας ότι παραμένει προστατευμένο ενώ αποσταθεροποιεί Ιράν και Ιράκ Ιράκ. Πέρα από τις άμεσες επιπτώσεις στην Συρία και το Ιράκ ο Διάδρομος του Δαυίδ προσφέρει ένα μεγάλο γεωπολιτικό πλεονέκτημα έναντι του Ιράν. Ο διάδρομος δίνει πρόσβαση σε αεροπορικές οδούς για πληροφορίες και πιθανές στρατιωτικές επιθέσεις βαθύτερα στο Ιρανικό έδαφος. Συλλογή πληροφοριών επί εδάφους, με δίκτυα που εξαπλώνονται από την Συρία στο Ιράκ και πιθανώς στο δυτικό Ιράν.
Μια πλατφόρμα για την παρακολούθηση-διακοπή του τόξου αντίστασης που εκτείνεται από την Τεχεράνη μέσω της Βαγδάτης και της Δαμασκού έως την Βηρυτό, με στηρίγματα την Κύπρο και την Ιορδανία. Ο έλεγχος αυτού του διαδρόμου δίνει στο Ισραήλ άνευ προηγουμένου εμβέλεια σε εχθρικά εδάφη χωρίς να ξεκινήσει άμεσα πολεμικές δραστηριότητες.
Το Ισραήλ επεκτεινόμενο στην Συρία και το Ιράκ, επιδιώκει πραγματοποιήσει νέους συσχετισμού δυνάμεων στην Μέση Ανατολή. Με τους αντιπροσώπους του στις θέσεις τους, τις δυνατότητες πληροφοριών του να αυξάνονται και τον διάδρομό του να επεκτείνεται, το Ισραήλ δεν υπερασπίζεται πλέον απλώς τα σύνορά καθώς ήδη ξεκίνησε να τα επαναπροσδιορίζει. Ο υπουργός Οικονομικών του Ισραήλ, Μπεζαλέλ Σμότριτς, παραδέχτηκε τον στόχο του για ένα κράτος που θα περιλαμβάνει όλα τα Παλαιστινιακά εδάφη την Συρία, για την δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ. Σε μια συνέντευξη για ένα ντοκιμαντέρ που παρήχθη και προβλήθηκε από το γαλλόφωνο κανάλι Arte με τίτλο «Ισραήλ Εξτρεμιστές στην εξουσία, ο Σμότριτς δήλωσε ότι «θέλω ένα κράτος που να λειτουργεί σύμφωνα με τις αξίες του Εβραϊκού λαού».
Στη συνέχεια τέθηκε το ερώτημα εάν το Ισραήλ στοχεύει να επεκτείνει την κυριαρχία του, η οποία επί του παρόντος «ξεκινά από την Μεσόγειο θάλασσα και καταλήγει στον Ιορδάνη ποταμό. Ο Σμότριτς δήλωσε ότι το μέλλον της Ιερουσαλήμ είναι να επεκταθεί στη Δαμασκό. Το ντοκιμαντέρ στην συνέχεια περιέγραφε λεπτομερώς το σχέδιο του Ισραηλινού υπουργού Οικονομικών και εκείνο άλλων εξτρεμιστών και δεξιών Ισραηλινών για επέκταση του ισραηλινού κράτους στην Ιορδανία, τον Λίβανο, την Αίγυπτο, την Συρία, το Ιράκ και την Σαουδική Αραβία. Είναι δυνατόν να μην περιλαμβάνετε σε αυτά τα σχέδια η υψίστης γεωστρατηγικής σημασίας Κύπρος ;
Τα σχόλιά έγιναν σε μια εποχή που το Ισραήλ Βομβάρδιζε τον Λίβανο και πραγματοποιούσε την χερσαία εισβολή, με πολλές παράνομες ομάδες εποίκων να υποστηρίζουν την παραμονή των ισραηλινών δυνάμεων στον Λίβανο και τον εποικισμό της χώρας. Έχουν καταβληθεί σταθερές προσπάθειες σε αυτό το μέτωπο, όπως για παράδειγμα ένα παιδικό βιβλίο που εκδόθηκε πρόσφατα για την ισραηλινή κατοχή του Λιβάνου.
Οι απόψεις κυβερνητικών προσωπικοτήτων όπως ο Σμότριτς, καθώς και η σημαντική βάση υποστήριξής τους, πυροδοτούν ολοένα και περισσότερο ανησυχίες ότι το Τελ Αβίβ θα μπορούσε ενδεχομένως να έχει τον στόχο της επέκτασης του ισραηλινού εδάφους στη Μέση Ανατολή μέσω της κατάκτησης των γύρω κρατών. Φαίνεται δύσκολο να το φανταστεί κανείς όμως έχει ήδη ξεκινήσει.
Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού και πιστοί του Savaziou. ξεκίνησαν ήδη το σχέδιο επέκτασης που αναμένεται σύντομα να οδηγήσει στην προσάρτηση της Συριακής πρωτεύουσας. Για αυτό είχαμε και τον πόλεμο στην Συρία με την ενεργή συμμετοχή και του Ισραήλ. Ο γεωοικονομικός διάδρομος Ινδίας-ΗΑΕ-Νότια Αφρικής-Ισραήλ-Ευρώπης, που έχει ανακοινωθεί στην σύνοδο κορυφής της G-20 στο Δελχί, είχε ως στόχο να « ανταγωνιστεί τον Νέο Δρόμο του Μεταξιού της Κίνας. Ένας από τους στόχους του πολέμου δώδεκα ημερών ενάντια στο Ιράν, τον οποίο διεξήγαγαν Ισραήλ-ΗΠΑ (Γεωπολιτικός άξονας 666) εναντίον του Ιράν που είναι μέλος του γεωπολιτικού άξονα 888, ήταν να περιορίσουν-εκμηδενίσουν το γεωοικονομικό σταυροδρόμι της χώρας.
Για όσους δεν γνωρίζουν το Ιράν μετά την Ρωσία-Κίνα θεωρείται η ψυχή των BRICS και του άξονα 888. Ο πόλεμος εναντίον των Ιρανών έγινε με στόχο την αποσύνδεση από τον δρόμο του Μεταξιού με την Κίνα όσο και από τον Διεθνή Διάδρομο Μεταφορών, ο οποίος εκτείνεται από την Ρωσία μέσω Αζερμπαϊτζάν-Ιράν προς την Ινδία. Η Μέση Ανατολή βρίσκεται στην δίνη μιας σύγκρουσης γεωοικονομικών διαδρόμων μεταξύ των υπερδυνάμεων (ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα) που θα καθορίσουν την ηπειρωτική συνδεσιμότητα Ασίας-Μέσης Ανατολής (συμπεριλαμβανομένης της Αφρικής) και Ευρώπης. Ταυτόχρονα, η περιφερειακή δύναμη Ισραήλ, υποστηριζόμενη από τον Τραμπ όπως ποτέ άλλοτε στην ιστορία των ΗΠΑ, επιδιώκει να επιβάλει τον «Διάδρομο του Δαβίδ» της. το οποίο στοχεύει στην σύνδεση των δύο εθνοτικών και θεολογικών συμμάχων του: των Δρούζων και των Κούρδων της βορειοανατολικής Συρίας (περιοχή Ροζάβα).
Έχει κάθε συμφέρον ο Bibi να κάνει Γιουγκοσλαβία την Μέση Ανατολή, προκειμένου να διαμελίσει κάθε χώρα και να την ελέγξει καλύτερα. Στόχος του Διαδρόμου του Δαβίδ είναι να τοποθετήσει το Ισραήλ στα σύνορα με το Ιράκ, ώστε να διασπαστεί το κράτος σε τρία μέρη. Η διάσπαση του Ιράκ θα γίνει με σκοπό να φτάσει στα Ιρανικά σύνορα για να καταφέρει ισχυρά πυρηνικά πλήγματα.
Ο πρωθυπουργός Νετανιάχου με τον Σύρο πραξικοπηματία Αλ-Τζολάνι στην Συριακή κυβέρνηση, έναν επαγγελματία αποκεφαλιστή – καταδικασμένο από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως ηγέτης της Αλ Κάιντα-Νταές, έχει βρεί έναν από τους καλύτερους συμμάχους του. Σήμερα Ο Τζολάνι είναι καθαγιασμένος ως ήρωας από την Ευρώπη και την Ουάσινγκτον, ως ο άνθρωπος που εξοντώνει αδιακρίτως τις μειονότητες των Αλαουιτών, των Χριστιανών και των Δρούζων στην Μαρτυρική Συρία.
Το Ισραήλ έχει ήδη καταστρέψει το Υπουργείο Άμυνας στην Δαμασκό, αναγκάζοντας τον αποκεφαλιστή Αλ-Τζουλάνι να φύγει με την οικογένειά του στη βόρεια περιοχή του Ιντλίμπ, υπό τουρκική προστασία. Αραβικά και τουρκικά μέσα ενημέρωσης έχουν αρχίσει να αποκαλύπτουν το σχέδιο του Ισραήλ και τον «Διάδρομο του Δαβίδ», που στοχεύει στην ενσωμάτωση όσο το δυνατόν περισσότερων από τις διαμελισμένες χώρες στις «Συμφωνίες του Αβραάμ». Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσω ότι και η Κύπρος είναι ένα διαμελισμένο κράτος.
Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι ο Βιβλικός Αβραάμ είναι αποδεκτός και από τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, καταγόταν από την Ουρ, 16 χιλιόμετρα από τον ποταμό Ευφράτη και αργότερα μετανάστευσε σε αυτό που είναι σήμερα γνωστό ως Ισραήλ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η σημαία του Ισραήλ διαθέτει δύο μπλε ρίγες που αντιπροσωπεύουν τα δύο ποτάμια, τον Νείλο και τον Ευφράτη, τα σύνορα του Μεγάλου Ισραήλ. Ένα εσχατολογικό Ταλμουδικό έργο του Bibi Νετανιάχου, πολωνικής καταγωγής και του οποίου το αρχικό επώνυμο είναι Μιλεϊκόφσκι. O πατέρας του Bibi ήταν συνεργάτης του Γιαμποτίνσκι, ενός δογματικού του σιωνιστικού αναθεωρητισμού.
Οι Κούρδοι της βορειοανατολικής Συρίας, σύμμαχοι του Ισραήλ, βρίσκονται στην λεκάνη του Ευφράτη, του μεγαλύτερου ποταμού στη Νοτιοδυτική Ασία, μήκους 2.800 χιλιομέτρων, ο οποίος πηγάζει από την Τουρκία, διασχίζει την Συρία και το Ιράκ. Χάρη στην προσάρτηση της περιοχής των Δρούζων στα Υψίπεδα του Γκολάν και την νέα διείσδυσή της γύρω από το όρος Ερμών, το Ισραήλ απέχει 10 χιλιόμετρα από την Δαμασκό μετά την πτώση του Ασάντ !!! Στην πρωτεύουσα της Συρίας στην οποία ο υπουργός Οικονομικών της, Μπεζαλέλ Σμότριτς απαιτεί να εισβάλει.
Όταν οι δημοκρατίες χάνουν την εξουσία και την δύναμη, τότε κυβερνούν οι αυτοκράτορες-τύραννοι.
Η δημοκρατική εποχή αποτελεί παρελθόν. Οι σύγχρονες Διονυσιακές κοινωνίες επικαλούνται συνεχώς ότι ενεργούν στο όνομα της δημοκρατίας, ότι εφαρμόζουν τα προβλεπόμενα πρωτόκολλα και τις κοινές πολιτιστικές αξίες. Εν τούτοις οι Διονυσιακοί θεσμοί έχουν εφαρμόσει τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που ισχυρίζονται.
Οι Διονυσιακοί παράγοντες επιμένουν ότι υπάρχει δημοκρατία, ότι γίνονται εκλογές, τα κοινοβούλια συζητούν και αποφασίζουν, ενώ τα Διονυσιακά δικαστήρια εκδίδουν δίκαιες αποφάσεις. Όμως η εμπιστοσύνη του κοινού μειώνεται συνεχώς. Οι πολίτες αισθάνονται αυτή την απόκλιση και τον εμπαιγμό. Παρατηρούν μια Διονυσιακή ελίτ που κυβερνά μέσω κανονισμών και δηλώσεων περί αξιών-ηθικής-δημοκρατίας, ενώ η δεν ισχύει απολύτως τίποτα. Επικρατεί αδικία, βία, εγκληματικότητα, εξαθλίωση πολιτιστική, κοινωνική και όχι μόνον. Η κοινωνική συνοχή αποδυναμώνεται. Ένας πολιτισμός που κάποτε ενσάρκωνε την σταθερότητα, την ασφάλεια και την δικαιοσύνη, αντικαταστάθηκε από τα Διονυσιακά αξιώματα και προκαλεί τρόμο.
Η Διονυσιακή εξουσία συγκεντρώνεται στα αδιαφανή δίκτυα της τεχνολογίας, της οικονομίας και της γραφειοκρατίας. Διακηρύσσει την αυτονομία ενώ η εξάρτηση αυξάνεται μέσω του χρέους, της επιτήρησης και των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού. Σε ένα τέτοιο κλίμα, η ιστορία ακολουθεί μια γνώριμη πορεία. Όταν οι δημοκρατίες παραπαίουν, δημιουργούν προσωπικότητες που υπόσχονται σωτηρία, δικαιοσύνη και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβιώσεως. Δυστυχώς έχουμε επιστρέψει στην εποχή των αρχαίων αυτοκρατοριών. Οι αυτοκράτορες και τα Imperium, επέστρεψαν με σύγχρονη μορφή.
Όταν οι δημοκρατίες χάνουν την εξουσία και την δύναμη, τότε κυβερνούν οι αυτοκράτορες-τύραννοι. Το Imperium Romanum με πρωτεύουσα την αρχαία Ρώμη αποτελεί το πιο ενδεικτικό παράδειγμα. Η αρχαία Διονυσιακή-δημοκρατία διατήρησε τους θεσμούς της, την Γερουσία της, τις τελετουργίες νομιμότητας. Οι ομιλίες είχαν απήχηση καθώς ενέπνεαν, συμμαχίες σχηματίστηκαν και μετασχηματίστηκαν, μεταρρυθμίσεις προτάθηκαν και εφαρμόστηκαν και άλλες απορρίφθηκαν. Ωστόσο πίσω από αυτή το κατ' επίφασιν πολίτευμα διαπιστώθηκαν εξαντλημένοι θεσμοί, ολιγαρχικός ανταγωνισμός και ένας πληθυσμός που λαχταρούσε την δικαιοσύνη, την τάξη και την δικαιοσύνη που δεν γνώρισε ποτέ. Ο πλούτος ήταν συγκεντρωμένος από τους Διονυσιαστές, οι στρατοί έγιναν πιστοί στους στρατηγούς- διοικητές τους περισσότερο από ότι ήταν στην αυτοκρατορική εξουσία, και η πολιτική ζωή γινόταν ανεξέλεγκτη. Ο Ιούλιος Καίσαρας ενσάρκωσε τα Διονυσιακά δόγματα, που ήδη είχαν εδραιωθεί στην εποχή του.
Η δομή της δημοκρατικής κυβέρνησης είχε καταλυθεί πολύ πριν από την άφιξή του. Η εξουσία μετασχηματίστηκε από τον νόμο στην προσωπικότητα, από την αφηρημένη εξουσία στην ενσαρκωμένη βούληση. Η μορφή του πολιτεύματος παρέμεινε δημοκρατική μόνο τυπικά, καθώς επί της ουσίας εξελίχθηκε και έγινε μοναρχία. Ο μετασχηματισμός φαινόταν σταδιακός μέχρι που έγινε μη αναστρέψιμος, και μόνο αργότερα οι επόμενες γενιές συνειδητοποίησαν ότι είχε ξεπεραστεί τα όρια. Οι σύγχρονες Διονυσιακές κοινωνίες βρίσκονται στο ίδιο σημείο καμπής. Οι κυρίαρχοι κύκλοι υποστηρίζουν ένα παγκόσμιο δόγμα φιλελευθερισμού, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και παγκόσμιας ολοκλήρωσης, παρουσιάζοντάς το ως το απόγειον του πολιτισμού και της ιστορίας. Ωστόσο τα κοινωνικά θεμέλια καταρρέουν. Οι οικονομικές ανισότητες βαθαίνουν, η πολιτισμική συναίνεση διασπάται και η εθνική κυριαρχία δίνει τη θέση της σε υπερεθνικά-Διονυσιακά πλαίσια και οικονομικές επιταγές. Οι ηγέτες μιλούν για πολυπολικότητα -ποικιλομορφία, ενώ πολλοί πολίτες βιώνουν την εξαθλίωση, την πείνα, τον εκτοπισμό, την απόρριψη, την αδικία και την απώλεια της εθνικής τους ταυτότητας.
Η πολιτική συζήτηση μεταμορφώνεται σε τελετουργική αγανάκτηση, που ενισχύεται από ψηφιακές πλατφόρμες που αξιοποιούν τον εξτρεμισμό . Οι εκλογές "αλλάζουν" τους πολιτικούς παράγοντες, ενώ τα πολιτικά αξιώματα παραμένουν αμετάβλητα, με βάση τα συμφέροντα που έχουν οι Διονυσιακές ελίτ. Σε αυτό το πλαίσιο, η απογοήτευση τροφοδοτεί την επιθυμία για αλλαγή. Ένας λαός που αισθάνεται αγνοημένος, αδικημένος, προδομένος, στρέφεται σε "προσωπικότητες" που υπόσχονται να καταργήσουν το χάος, την καταστροφή, και να αποκαταστήσουν την υπέρτατες αξίες ελευθερία, αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη σε έναν κόσμο που θεωρείται ακυβέρνητος.
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: