Ο βασικότερος Πυλώνας της Αριστόκλειας πολιτείας είναι η δικαιοσύνη.
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ. ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
Άξιος τιμής σε μία πόλη, είναι όποιος δεν αδικεί. Όμως όλα τα αξιώματα και τις τιμές μιας πόλεως, της αξίζουν όσοι εμποδίζουν τις αδικίες που γίνονται (Αριστοκλής-Νόμοι).
Είναι προτιμότερο να αδικηθείς, παρά να αδικήσεις και να κάνεις κάτι κακό μας δίδαξε μεταξύ πολλών άλλων ο Ύπατος των Φιλοσόφων. Εάν δεν υπάρχει πραγματική δικαιοσύνη θα καταρρεύσει το κράτος των Ελλήνων (Άγιος-αυτοκράτορας Νικηφόρος). Για αυτό αναφερόταν στους νόμους του Imperium Romanum. Oi Έλληνες-Ρωμαίοι υπήκοοι εκτός από ελεύθεροι, πρέπει να αντιμετωπίζονται από ένα κράτος δικαίου, να μην ταπεινώνονται και να μην ατιμάζονται.
Οι Έλληνες που αγωνίζονται για τα δίκαια και τις αξίες του έθνους, πρέπει να έχουν την καλύτερη αντιμετώπιση από τους αξιωματικούς, καθώς και από τους πολιτικούς (δημοσίους) υπαλλήλους. Ενδεικτικά ο Άγιος-Βασιλιάς Νικηφόρος τονίζει την διαχρονική επικινδυνότητα των εφοριακών και των δικαστών. (Άγιος Pallida Mors Saracenorum). Οι εφοριακοί-δικαστές και γενικότερα οι υπάλληλοι του Ιmperium Romanun σύμφωνα με τον Νικηφόρο Β Φωκά, στην πλειοψηφία τους είναι ανθρωπάκια που δεν ωφελούν σε τίποτα το Ελληνικό έθνος-κράτος, διότι δεν ενεργούν για το κοινό καλό γιατί κατατρέχουν τους φτωχούς και τους αδικημένους. Αυτοί οι κρατικοί αξιωματούχοι με αρχές την αδικία και την αιματηρή φορολόγηση των φτωχών συγκεντρώνουν τον προσωπικό τους πλούτο. Εδώ ο αυτοκράτορας αναφέρεται στις δωροδοκίες όλων των κρατικών υπαλλήλων και τον παράνομο πλουτισμό. Άγιος Νικηφόρος Φωκάς-Περί Παραδρομής πολέμου).
Τι θα έλεγε ο Μέγας Αριστοκλής και ο Pallida Mors Saracenorum, αν συναντούσαν τους σημερινούς πολιτικούς. Ο ύπατος των Φιλοσόφων και ο Αργαλέος θάνατος των Σαρακηνών, θα ασκούσαν έντονη κριτική για την οργάνωση του κράτους όσο και για την εφαρμογή των νόμων και την έλλειψη δικαιοσύνης καθώς ο βασικότερος πυλώνας για την επιβίωση ενός κράτους-έθνους είναι η δικαιοσύνη. Η σημερινή πολιτική και κοινωνική κατάσταση ουδεμία σχέση έχει με τα αξιώματα του Μέγα Αριστοκλή και του Αγίου Νικηφόρου Φωκά.
Τα κράτη-έθνη αποτελούν μια συλλογική σύμβαση, καθώς στηρίζονται στις ανθρώπινες ανάγκες. Η εξασφάλιση της τροφής, της κατοικίας, της ενδυμασίας και της επικοινωνίας, της άμυνας, της προστασίας,, του πολιτισμού, της μουσικής, του αθλητισμού φέρνουν τους ανθρώπους σε επαφή με κατάληξη την ίδρυση κράτους-έθνους. Στην συνέχεια οι άνθρωποι οδηγούνται στον καταμερισμό των αρμοδιοτήτων για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους. Σύμφωνα με τον Μέγα Αριστοκλή και τον Άγιο Νικηφόρο, οι σχέσεις ανάμεσα στους Έλληνες πρέπει να είναι αρμονικές και να υπάρχει κοινωνική συνοχή με θεμέλιο λίθο την δικαιοσύνη. Δεν χρειάζεται κάποιος πολιτικός φορέας για να εξασφαλίσει η κοινωνική συνοχή και οι αρχές δικαίου. Σύμφωνα με τον Μέγα Αριστοκλή όπου υπάρχει πλούτος επικρατούν εσωτερικές εντάσεις, ειδικά όταν επικρατεί παράνομος πλουτισμός. Εδώ τίθεται το ζήτημα της δικαιοσύνης και της αδικίας . Δεν μπορεί να υπάρξει υγιές κράτος αν δεν υπάρχει εθνική συνοχή-ταυτότητα και αν δεν εξαλειφθούν οι αδικίες.
Η Δύση στην σύγχρονη Διονυσιακή της μορφή, αντιπροσωπεύει ένα παγκόσμιο φαινόμενο ενάντια στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την παγκόσμια Αριστόκλεια αυτοκρατορία. Η πλήρης αποδοχή των Διονυσιακών αξιωμάτων και η προσποιητή προσήλωση στον χριστιανισμό είναι πλέον εμφανής σε όλους. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι όταν ο Διονυσιακός κόσμος αντιτίθεται στην Ελλάδα, αιτία είναι ο Αριστόκλειος πολιτισμός και οι αξίες που εκπροσωπεί. Η πορνεία, οι πόλεμοι-βία, οι αδικίες-ανομία, το χάος, η αταξία, η διχόνοια, η τρομοκρατία, ο ρατσισμός, η στοχοποίηση του αγνού εθνικισμού κα του Αριστόκλειου πολιτισμού, είναι δόγματα που εφευρέθηκαν-συντηρήθηκαν από τις Διονυσιακές δυνάμεις. Οι έννοιες αυτές αποτελούν ένα άλλοθι για την δημιουργία του παγκόσμιου-Διονυσιακού κράτους με στόχο την ολοκληρωτική-ναζιστική κυριαρχία του Διονυσιακού πολιτισμού και την εξουσία του παγκόσμιου μεσσία.
Βασικά όπλα στην επίτευξη των άνομων Διονυσιακών σκοπών η έλλειψη δικαιοσύνης, η πολιτιστική, η πνευματική, η κοινωνική-εκπαιδευτική εξαθλίωση, η διχόνοια και η αναζωπύρωση της πολιτικής βίας σε κάθε έκφανση ζωής. Τεχνηέντως έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα μίσους και διώξεων μεταξύ αυτόχθονων πληθυσμών. Ούτε το διεθνές δικαστήριο ούτε τα Ηνωμένα Έθνη συμφωνούν σε έναν σταθερό ορισμό του τι είναι τρομοκρατία-βία, ρατσισμός, γενοκτονία, υβριδικός πόλεμος. Ο μόνος ορισμός που έχουμε είναι ότι τα προαναφερόμενα εγκλήματα οργανώνονται από αποτυχημένα δυτικά κράτη, τα οποία απαιτούν συνεχώς θυσίες από τους πολίτες τους χωρίς να είναι σε θέση να προσφέρουν ανταλλάγματα.
Ο πανάρχαιος πόλεμος των πολιτισμών είναι ένας μυστικισμός για την συγκάλυψη της επερχόμενης-παγκόσμιας Διονυσιακής ηγεμονίας, που εκπροσωπεί την βίας-πόλεμο, την οικονομική εξαθλίωση, την κοινωνική αδικία, την έλλειψη δικαιοσύνης, τον ρατσισμό, τον διχασμό, την γενοκτονία και την Διονυσιακή πορνεία. Όπως οι φιλόσοφοι βασιλιάδες της Αριστόκλειας πολιτείας συλλογίζονται τον κόσμο των ιδεών, για να εμφυσήσουν την σοφία στην διαχείριση των υποθέσεων, οι Διονυσιακές ελίτ συγκεντρώθηκαν σε έναν αντιδημοκρατικό θεσμό. Σύμφωνα με τους Διονυσιαστές οι δημοκρατίες ανησυχούν όταν πρώην σιωπηλές-Αριστόκλειες κοινωνικές ομάδες, εμφανίζονται στο προσκήνιο για να καθορίσουν τα κριτήρια για χρηστή διακυβέρνηση. Εν τούτοις οι μέτοχοι των Διονυσιακών αξιωμάτων, αντιγράφουν σε πολλά σημεία την πολιτεία του Μέγα Αριστοκλή.
Το Αριστόκλειο ιδεώδες της τάξης και της εποπτείας διασφαλίστηκε από μια προνομιούχα τάξη τεχνοκρατών που έθεσαν την τεχνογνωσία και την πείρα πάνω από τις απαιτήσεις των απλών πολιτών. Η δημοκρατία πρέπει να μετριάζεται από την εξουσία και είναι απαραίτητο να εμποδιστούν ορισμένα τμήματα του πληθυσμού να συμμετέχουν ενεργά στην πολιτική ζωή ή να απαιτούν πάρα πολλά από το κράτος. Σύμφωνα με τον Μέγα Αριστοκλή μόνον όταν θα αναλάβουν την εξουσία οι Φιλόσοφοι-Βασιλείς θα ευημερεί ο Ελληνικός λαός.
Με παράδειγμα τον μύθο του σπηλαίου, οι σοφοί θα πρέπει να αναλάβουν την εξουσία γιατί έχουν γνωρίσει τον Αριστόκλειο κόσμο, που δεν αποτελείται από την Διονυσιακή τυραννία-πορνεία. Ο φιλόσοφος-βασιλιάς αγαπά την παιδεία, εφόσον γνωρίζει την αξία της. Οι φιλόσοφοι βασιλείς είναι προετοιμασμένοι να διοικήσουν καθώς έχουν θητεύσει επί μακρόν στην προηγούμενη κοινωνική τάξη των Φυλάκων. Βλέπουμε με βάση αυτό το αξίωμα ότι ο κορυφαίος Σοφός στην παγκόσμια ιστορία, αποδέχεται πλήρως τα αξιώματα του Θησέα.
Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΚΛΗ-ΠΛΑΤΩΝΑ.
Η Ελευθερία και η Αξιοπρέπεια είναι οι δύο μεγαλύτερες πανανθρώπινες αξίες τις οποίες δημιούργησαν και τις δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί σε όλη την ανθρωπότητα. Εν τούτοις το σημαντικότερο όλων ήταν ότι δεν ήταν θεωρητικοί διδάσκαλοι των δύο υπέρτατων αξιών. Τις δύο μέγιστες πανανθρώπινες αξίες τις δίδαξαν πολεμώντας χάνοντας τις ζωές τους και τραυματιζόμενοι στα πεδία των μαχών. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι τα ιερότερα και σημαντικότερα αγαθά της Αριστόκλειας παιδείας. Απαιτούνται σκληροί αγώνες και αιματηροί ενίοτε για να διατηρηθούν αυτές οι δύο υπέρτατες αρχές από τα έθνη.
Μετά από την κατάπτωση τους οι αρχαίοι Αθηναίοι αναζήτησαν μεθόδους για να απελευθερωθούν και να μην είναι δουλοπάροικοι μέσα στην ίδια τους την πολιτεία. Αυτό είχε ως συνέπεια να ξεκινήσει μία διαδικασία αλλαγών στην Αθηναϊκή κοινωνίας-πολιτεία με στόχο το κοινό όφελος.
Επιστήμονες-νομοθέτες, σοφοί, πολιτικοί και λαός συνεργάζονται αρμονικά για να έρθουν οι αλλαγές στο πολίτευμα. Η Δημοκρατία ήταν ο μόνος τρόπος οργάνωσης της πολιτείας των Αθηναίων με γνώμονα την επιβίωση και την κυριαρχία. Όλοι οι πολίτες του Αθηναϊκού κράτους είχαν υψηλές αξίες-πραγματική παιδεία και ζούσαν με άριστο τρόπο για να φτάσουν στο υψηλότερο πολιτιστικό και πολιτικό επίπεδο. Η αληθινή δημοκρατία αποτελεί τον μοναδικό πολίτευμα που παρέχει όλα τα εχέγγυα για την συνέχεια ενός έθνους. Βασική προϋπόθεση για όλα τα προαναφερόμενα είναι να λειτουργούν-συνυπάρχουν αρμονικά όλες οι κοινωνικές τάξεις και όλοι οι κλάδοι μαζί με τους θεσμούς. Για αυτό σε κάθε τομέα του Αθηναϊκής δημοκρατίας βρισκόταν οι Άριστοι.
Η κατεύθυνση της πολιτείας προς το άριστο αποτελεί την μοναδική διέξοδο για τους θεσμούς-πολιτική, την παιδεία, την δικαιοσύνη, την φιλοπατρία, την ηθική, την ευτυχία. Ο Στρατιωτικός-Ιστορικός Θουκυδίδης αναφέρει τα συστατικά στοιχεία της Αθηναϊκής δημοκρατίας: Την Αθήνα διοικούν οι πολλοί και όχι οι λίγοι. Παράλληλα τα αξιώματα και τις τιμές τα κερδίζουν οι ικανότεροι από όλες τις κοινωνικές τάξεις.
Η κυριαρχία από την Εκκλησία του Δήμου στα περισσότερα και σημαντικότερα θέματα είχε καταλυτικό ρόλο στα επιτεύγματα των Αθηναίων σε κάθε έκφανση ζωής. Οι Άριστοι-ικανότεροι ελεγχόταν και εμποδιζόταν από την Εκκλησία του Δήμου για να μην μετατραπούν σε δυνάστες-τυράννους, Την εξουσία είχε ο λαός της αρχαίας Αθήνας. Οι Αθηναίοι στήριζαν και προωθούσαν τους ανθρώπους με αρετές-παιδεία και εμπόδιζαν όσους ήθελαν να αποκτήσουν αξιώματα για να κάνουν κακό στην πόλη και στους εαυτούς τους. Εν τούτοις στις αντίπαλες πόλεις όπως η Μήλος, δεν επέτρεπαν να ομιλούν ηθικής-δικαίου και γενναιότητας. Περί αυτών μας διδάσκει ο Μέγας Αριστοκλής. Ο Ύπατος των φιλόσοφων και μέγιστος των σοφών όλης της ανθρωπότητας αναφέρει ότι η εξουσία ανήκει στον λαό καθώς αυτός δίνει τα θεσμικά αξιώματα σε εκείνους που αναδεικνύονται άριστοι. Εν τούτοις πρέπει να διοικεί το έθνος ο υπέρτατος άρχοντας, ο Φιλόσοφος Βασιλιάς. Tα βασικά αξιώματα του Αριστοκλή σχετικά με τον ιδανικό φιλόσοφο-βασιλέα αποτελούν η παιδεία, η γενναιότητα, η ηθική, η αγάπη και η αφοσίωση στα Ελληνικά ιδεώδη. Ο φιλόσοφος-βασιλιάς διαθέτει την δύναμη της γνώσης (Ισχύς διά της γνώσεως), διότι η παιδεία είναι η αρχή των πάντων.
Για να φέρει την ηθική-δικαιοσύνη, την ανδρεία και την ευημερία ως άριστος ηγεμόνας, είναι απαραίτητη προϋπόθεση η σωστή Ελληνική αγωγή. Ο Ύπατος των Φιλοσόφων για την θέση του ιδανικού ηγεμόνα εξαιρεί τους απαίδευτους. Οι άνθρωποι χωρίς γνώση οι οποίοι ζούνε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, την παρακμή και την εξαθλίωση. Σύμφωνα με τον Μέγα Αριστοκλή η κακία είναι αμάθεια. Επίσης δεν επιτρέπει να διεκδικήσουν την θέση του ηγεμόνα ούτε οι θεωρητικοί φιλόσοφοι. Λαμβάνει την καλύτερη εκπαίδευση. Για αυτό έχει την ηθική ευθύνη προς την πατρίδα, να γίνει αρχηγός και ανιδιοτελής κυβερνήτης με σοφία και δικαιοσύνη. Διότι έχει πολύ υψηλή παιδεία, σε ζητήματα κοινωνικά-πολιτικά και φιλοσοφικά, είναι ο ικανότερος, από τους άλλους σοφούς.
Η αξία ενός φιλοσόφου–βασιλιά φαίνεται από τις προσπάθειες του, για την ηθική-πνευματική βελτίωση των πολιτών, την ενίσχυση της πατρίδας σε πολιτικό, στρατιωτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Ο ηγεμόνας αυτός δεν διέπεται από αρχομανία, και εξουσιαστικές τάσεις, καθώς αναλαμβάνει την εξουσία, για το καλό της πατρίδας. Η προσωπική του ολοκλήρωση έρχεται μέσα από την πραγματοποίηση των ηθικών-πνευματικών και πολεμικών του καθηκόντων. Το άρρωστο πάθος για την εξουσία, όπως επίσης και η ανάληψή της από ανθρώπους στερημένους από πνευματικές-ηθικές αρετές, προκαλεί αντιδικίες, πολέμους και καταλήγει στην καταστροφή της Ελλάδος. Οι φιλόσοφοι και οι άνθρωποι με πραγματική-υψηλή παιδεία σύμφωνα με τον Αριστοκλή, είναι οι μόνοι ικανοί να κυβερνήσουν τις πόλεις και την Ελλάδα, διότι είναι οι μοναδικοί οι οποίοι, έχουν καλύτερο πνευματικό, ηθικό, κοινωνικό και βιοτικό επίπεδο. Οι άνθρωποι αυτοί δέχτηκαν μεγαλύτερες τιμές και αναγνώριση από οποιονδήποτε άλλο βασιλιά και πολιτικό.
Οι ενάρετοι άνθρωποι είναι δυνατοί και είναι σε θέση να αντιστέκονται στους πειρασμούς, στις αδυναμίες, στους θρήνους και δεν αφήνουν τον εαυτό τους να εκτραπεί από το δρόμο τους. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Δέκα Χιλιάδων, οι Έλληνες ηγέτες συνελήφθησαν και σκοτώθηκαν από τους Πέρσες. Για αυτό ο Ξενοφών βρίσκεται μόνος και αναγκασμένος να οδηγήσει τους επιζώντες έξω από αυτή την Περσία. Οι ηγέτες στρατιωτικοί-πολιτικοί πρέπει να είναι πρώτα από όλα ισχυροί άνδρες, ενάρετοι άνθρωποι. Η αδυναμία και η διονυσιακή κουλτούρα. δημιουργούν παρακμιακές καταστάσεις και ανθρώπους αδύναμους να αντισταθούν. Δύναμη δεν είναι μόνον η γενναιότητα στα πεδία των μαχών.
Οι δυνατοί ηγέτες-άνθρωποι ξέρουν να προστατεύουν τους στρατιώτες και το έθνος τους (Θησέας, Pallida Mors Saracenorum, Moναδικό Φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία- Μέγας Βασίλειος). Οι μεγάλοι βασιλείς ξεκουράζουν-προστατεύουν και συμμερίζονται τις κακουχίες των στρατιωτών τους. Επίσης οι σωστοί ηγέτες συζητούν με τους στρατιώτες τους, για τα προβλήματα που τους απασχολούν και ότι άλλο τους επιβαρύνει όπως έκανε ο Μέγας Ηράκλειος, ο Κορυφαίος Στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία. Ο μεγάλος ήρωας Θησέας ήταν ο πρώτος Έλληνας βασιλιάς παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε ότι οι βασιλείς επωμίζονται τα περισσότερα βάρη από όλους τους άλλους, ενώ τους καρπούς των προσπαθειών τους, πάντοτε τους μοιράζονται με όλους τους πολίτες.
Ακόμη ο Θησέας δίδαξε ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, καθημερινά τις περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο στρατιώτη, βάζει την ζωή του σε κίνδυνο ο εκάστοτε Έλληνας Βασιλιάς. Για αυτό όλοι οι Έλληνες Βασιλείς, στρατηγοί κατά την αρχαία και μεσαιωνική εποχή, όπου οι πρόγονοι μας ήταν διοικητές της Ελληνικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έκαναν επιθέσεις, ολομόναχοι, ενάντια σε χιλιάδες αντιπάλους. Αυτό το έκαναν για να πάρουν θάρρος οι Έλληνες στρατιώτες για να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι υπέρ της Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους. Το ίδιο έκαναν και όλες οι επόμενες γενιές Ελλήνων στρατιωτικών μέχρι και την σύγχρονη Ελληνική ιστορία (1821-1940).
Η ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΔΕΙΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ.
Ο Σωκράτης σταματά τον Αλκιβιάδη και του απευθύνει μια σειρά από ερωτήσεις. Αρχικά τον ρώτησε που πηγαίνει. Ο Αλκιβιάδης απάντησε ότι πηγαίνει να προσευχηθεί. Τότε ο Σωκράτης του είπε ότι πολλοί οι οποίοι πηγαίνουν να προσευχηθούν στους “θεούς”, εξαιτίας της άγνοιας και της αμάθειας τους, νομίζουν ότι προσεύχονται και ζητάνε καλά πράγματα για τους ίδιους, και για όλους τους δικούς τους. Όμως στην πραγματικότητα, χωρίς καθόλου να το καταλαβαίνουν ζητούν εκείνοι οι ίδιοι την καταστροφή, τον αφανισμό τους, καθώς και όλων των δικών τους ανθρώπων.
Όλα αυτά συμβαίνουν εξαιτίας της αμάθειας και της πνευματικής-ηθικής εξαθλιώσεως. Το ίδιο ακριβώς γίνεται στην σημερινή εποχή, καθώς οι παρηκμασμένοι και αμαθείς ραγιάδες προσεύχονται στον Χριστό να τους δώσει χρήματα, αξιώματα, ακριβά σπίτια-αυτοκίνητα και ωραίες γυναίκες για να κάνουν πάσης φύσεως σεξουαλικές ανωμαλίες. Φυσικά όπως όλοι γνωρίζουν, τέτοιου είδους προσευχές δεν τις κάνει ποτέ αποδεκτές ο Ιησούς Χριστός, παρά μόνον ο μέγας ανθέλληνας-διαχρονικός καταστροφέας του Ελληνισμού ο Savazios_Διόνυσος, με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες για τους ίδιους, την κοινωνία και το έθνος.
Επίσης στο έργο Αλκιβιάδης μεταξύ άλλων ο Αριστοκλής, κάνει αναφορά και για την μεγάλη έλλειψη ικανοτήτων, όλων όσων επιζητούν αξιώματα τα οποία δεν τα αξίζουν. Φυσικά δεν ξεχνά να κάνει αναφορά και στην αιώνια Ελληνική μάστιγα τους Φοίνικες-Σημίτες, του υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Οι μέτοχοι των Διονυσιακών αξιωμάτων μισούσαν θανάσιμα όλους τους Έλληνες που πολεμούσαν για την πατρίδα. Για αυτό τους έστελναν στην εξορία στις φυλακές, και στον θάνατο μέσω της θανατικής ποινής για το “αδίκημα” της προδοσίας (Μηδισμός). Οι φιλόσοφοι βασιλείς είναι προσωπικότητες που διαθέτουν γνώσεις, υψηλή παιδεία και εμπειρίες ζωής, διοικητικές ικανότητες και ακέραιο χαρακτήρα. Αναλαμβάνουν την εξουσία από φιλοπατρία και αίσθηση καθήκοντος. Οι ξεχωριστοί αυτοί άνθρωποι δεν έχουν οικογένεια-περιουσία για να είναι πλήρως αφοσιωμένοι στο λειτούργημά τους.
Ο Μέγας Αριστοκλής αναφέρει όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν θα ευημερούν τα έθνη. Οι φιλόσοφοι θα πρέπει να αναλάβουν τα ηνία της εξουσίας γιατί έχουν γνωρίσει τις πραγματικές συνθήκες ζωής και τον Θεό-Δημιουργό. Οι φιλόσοφοι-βασιλείς αγαπούν την παιδεία και την γνώση, εφόσον γνωρίζουν τις ιδέες. Ο πιο σημαντικός τομέας στην Αριστόκλεια πολιτεία είναι η δικαιοσύνη. Στους διαλόγους του ο Μέγας Αριστοκλής παρουσιάζει όλες τις εκδοχές περί δικαίου. Υποστηρίζει ότι δικαιοσύνη είναι η εντιμότητα σε όλες τις εκφάνσεις ζωής. Δικαιοσύνη είναι να αποδίδεις το καλό στους φίλους, και το κακό στους εχθρούς.
Ο Μέγας Αριστοκλής διδάσκει ότι δικαιοσύνη είναι ο κάθε πολίτης να πράττει για το κοινωνικό σύνολο εκείνο που τον έχει πλάσει η φύση. Αν ο άνθρωπος έχει γνώθι σαυτόν και μέτρον άριστον, θα αποδεχτεί τα όριά του. Για αυτό η συμπεριφορά του απέναντι στους συνανθρώπους, στην πόλη, θα είναι δίκαιη και σωστή. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού θεωρούν ότι η δικαιοσύνη είναι μια κοινωνική σύμβαση που επιβάλλεται από τους πολλούς-αδύναμους για την αυτοπροστασία τους. Με βάση τα Διονυσιακά δόγματα το συμφέρον του ισχυρού καθορίζει το τι είναι δίκαιο.
Ενδεικτικό παράδειγμα περί αυτού η Αρχαία Αθήνα και η Μήλος. Τις αξίες που εφάρμοσαν οι αρχαίοι Αθηναίοι στην δική τους πόλη-κράτος για να αποφύγουν τα δεσμά της δουλείας και της εκμετάλλευσης, τις απέρριπταν ως επίκληση των αντιπάλων. Επιπροσθέτως ήταν εντελώς αντίθετοι στους νόμους του Μέγα Αριστοκλή περί δικαίου και ηθικής. Η Μήλος ήταν αποικία των Λακεδαιμονίων και στην αρχή του πολέμου κράτησε ουδετερότητα Ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Εν τούτοις οι Αθηναίοι δεν αναγνώριζαν την ανεξαρτησία του νησιού. Αυτό αποτελούσε μειονέκτημα για την Αθηναϊκή συμμαχία και είχε αμαυρώσει ο κύρος των Αθηναίων στις άλλες πόλεις-κράτη. Η αυτοδιάθεση των Μήλιων δημιουργούσε τριγμούς και ρωγμές στην εξουσία των Αθηνών.
Οι απεσταλμένοι της Αθήνας στην Μήλο διαπραγματεύτηκαν σε κλειστό κύκλο με τους ηγέτες του νησιού. Οι Αθηναίοι με ηγεμονικό-Διονυσιακό ύφος υπογραμμίζουν ότι στα πλαίσια του πολιτισμού και της Δημοκρατίας, οι Μήλιοι έχουν το δικαίωμα να διαφωνήσουν. Τότε οι άρχοντες της Μήλου απάντησαν ότι οι Αθηναϊκές δυνάμεις που απειλούν το νησί καταργούν κάθε δημοκρατική έννοια διαλόγου, διότι είναι υπό την απειλή των όπλων. Με την στρατιωτική ισχύ επιβάλουν οι Αθηναίοι τους όρους των διαπραγματεύσεων. Δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή για την Μήλο, εκτός από την υποταγή στην Αθήνα.
Στο επιχείρημα των Μήλιων ότι θα φαίνονταν άνανδροι αν παραδοθούν χωρίς να πολεμήσουν, οι επικεφαλής των Αθηναίων απάντησαν ότι αν πάρετε συνετές αποφάσεις δεν θεωρείστε ριψάσπιιδες. Γιατί δεν αγωνίζεστε ενάντιά με ίσους όρους, διότι αντιμετωπίζετε μια ανώτερη στρατιωτικά δύναμη. Τα αδύναμα έθνη-κράτη πρέπει πάντοτε να υποτάσσονται στα ισχυρά. Εν τούτοις οι αρχαίοι Αθηναίοι δεν υποτάχτηκαν στους Σπαρτιάτες και στους Πέρσες. Συνεπώς τα επιχειρήματα τους είναι διάτρητα.
ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΥΜΑΣ (ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ). Οι άνθρωποι που δεν έχουν γνωρίσει την πραγματική αλήθεια. εξαιτίας της καθημερινής ενασχόλησης με τα Διονυσιακά προβλήματα της ζωής, δεν φιλοσοφούν προκειμένου να γνωρίσουν τον πραγματικό κόσμο. Τα Διονυσιακά δεσμά δεν τους επιτρέπουν να βλέπουν την παιδεία, την δικαιοσύνη, την δημιουργικότητα και την προσφορά στην κοινωνία και το έθνος. Οι Διονυσιακές δυσκολίες που συναντούν οι άνθρωποι στη ζωή και τους απομακρύνουν από τον πραγματικό κόσμο, και την παιδεία των αρχαίων-Ελλήνων σοφών. Η απαιδευσία, η άγνοια, η προτεραιότητα στα υλικά-Διονυσιακά αγαθά, αποπροσανατολίζουν-εμποδίζουν τους ανθρώπους να ακολουθήσουν τον δρόμο της Αριστόκλειας παιδείας και κατ' επέκτασιν της δικαιοσύνης.
Οι άνθρωποι που ζούνε μέσα στο Διονυσιακό σκοτάδι, νομίζουν ότι γνωρίζουν την αλήθεια.
Τα πάθη και οι προκαταλήψεις τους, τους απομακρύνουν από την Αριστόκλεια δικαιοσύνη. Σύμφωνα με τον μύθο του σπηλαίου χρειάζεται ενημέρωση, επιμονή και δυναμισμός, ώστε να αφήσουν την Διονυσιακή πραγματικότητα, για να επιβιώσουν ανακαλύπτοντας τις Αριστόκλειες αλήθειες. Χωρίς τις Αριστόκλειες αξίες περί παιδείας, δικαιοσύνης και ηθικής, οι Διονυσιαστές-δημαγωγοί εξαπατούν τον λαό, τον απομακρύνουν από την πραγματικότητα και τον οδηγούν στην καταστροφή. Ο Ύπατος των φιλοσόφων κάνει αναφορά στο ποιοι άνθρωποι είναι κατάλληλοι για την διακυβέρνηση. Οι Διονυσιακοί πολιτικοί είναι ακατάλληλοι γιατί τους λείπει η Αριστόκλεια παιδεία, με συνέπεια να είναι άδικοι, ανέντιμοι, ανήθικοι, που πολιτεύονται με στόχο τον παράνομο πλουτισμό και την προσωπική προβολή.
Η Αριστόλκεια παιδεία είναι η μόνη έξοδος διαφυγής από την Διονυσιακή αμάθεια και τις καταστροφικές συνέπειες σε εθνικό-κοινωνικό και ατομικό επίπεδο. Ο μέγιστος των Ελλήνων σοφών μας διδάσκει ότι μόνον όσοι γνωρίζουν σε βάθος την Αριστόκλεια παιδεία, είναι σε θέση να κυβερνούν. Αυτοί οι εκλεκτοί θα διδάξουν την Αριστόκλεια δικαιοσύνη, τον βασικότερο πυλώνα του έθνους. Στην Αριστόκλεια πολιτεία η δικαιοσύνη κατέχει την ύψιστη θέση και οι φιλόσοφοι είναι αυτοί που μπορούν να βοηθήσουν για την επικράτησή της. Η Δικαιοσύνη και η παιδεία είναι οι πυλώνες επιβίωσης του έθνους. Ο Θουκυδίδης παρουσιάζει τον Περικλή να υποστηρίζει ότι όσο και αν ευτυχεί ένας πολίτης στις ιδιωτικές του υποθέσεις, αν καταστρέφεται η πατρίδα χάνεται μαζί της, ενώ αν δυστυχεί σε πατρίδα που ευημερεί έχει πολλές ελπίδες να σωθεί.
Η δημοκρατική εποχή αποτελεί παρελθόν. Οι σύγχρονες Διονυσιακές κοινωνίες επικαλούνται συνεχώς ότι ενεργούν στο όνομα της δημοκρατίας, ότι εφαρμόζουν τα προβλεπόμενα πρωτόκολλα και τις κοινές πολιτιστικές αξίες. Εν τούτοις οι Διονυσιακοί θεσμοί έχουν εφαρμόσει τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που ισχυρίζονται.
Οι Διονυσιακοί παράγοντες επιμένουν ότι υπάρχει δημοκρατία, ότι γίνονται εκλογές, τα κοινοβούλια συζητούν και αποφασίζουν, ενώ τα Διονυσιακά δικαστήρια εκδίδουν δίκαιες αποφάσεις. Όμως η εμπιστοσύνη του κοινού μειώνεται συνεχώς. Οι πολίτες αισθάνονται αυτή την απόκλιση και τον εμπαιγμό. Παρατηρούν μια Διονυσιακή ελίτ που κυβερνά μέσω κανονισμών και δηλώσεων περί αξιών-ηθικής-δημοκρατίας, ενώ η δεν ισχύει απολύτως τίποτα. Επικρατεί αδικία, βία, εγκληματικότητα, εξαθλίωση πολιτιστική, κοινωνική και όχι μόνον. Η κοινωνική συνοχή αποδυναμώνεται. Ένας πολιτισμός που κάποτε ενσάρκωνε την σταθερότητα, την ασφάλεια και την δικαιοσύνη, αντικαταστάθηκε από τα Διονυσιακά αξιώματα και προκαλεί τρόμο.
Η Διονυσιακή εξουσία συγκεντρώνεται στα αδιαφανή δίκτυα της τεχνολογίας, της οικονομίας και της γραφειοκρατίας. Διακηρύσσει την αυτονομία ενώ η εξάρτηση αυξάνεται μέσω του χρέους, της επιτήρησης και των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού. Σε ένα τέτοιο κλίμα, η ιστορία ακολουθεί μια γνώριμη πορεία. Όταν οι δημοκρατίες παραπαίουν, δημιουργούν προσωπικότητες που υπόσχονται σωτηρία, δικαιοσύνη και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβιώσεως. Δυστυχώς έχουμε επιστρέψει στην εποχή των αρχαίων αυτοκρατοριών. Οι αυτοκράτορες και τα Imperium, επέστρεψαν με σύγχρονη μορφή.
Όταν οι δημοκρατίες χάνουν την εξουσία και την δύναμη, τότε κυβερνούν οι αυτοκράτορες-τύραννοι. Το Imperium Romanum με πρωτεύουσα την αρχαία Ρώμη αποτελεί το πιο ενδεικτικό παράδειγμα. Η αρχαία Διονυσιακή-δημοκρατία διατήρησε τους θεσμούς της, την Γερουσία της, τις τελετουργίες νομιμότητας. Οι ομιλίες είχαν απήχηση καθώς ενέπνεαν, συμμαχίες σχηματίστηκαν και μετασχηματίστηκαν, μεταρρυθμίσεις προτάθηκαν και εφαρμόστηκαν και άλλες απορρίφθηκαν. Ωστόσο πίσω από αυτή το κατ' επίφασιν πολίτευμα διαπιστώθηκαν εξαντλημένοι θεσμοί, ολιγαρχικός ανταγωνισμός και ένας πληθυσμός που λαχταρούσε την δικαιοσύνη, την τάξη και την δικαιοσύνη που δεν γνώρισε ποτέ. Ο πλούτος ήταν συγκεντρωμένος από τους Διονυσιαστές, οι στρατοί έγιναν πιστοί στους στρατηγούς- διοικητές τους περισσότερο από ότι ήταν στην αυτοκρατορική εξουσία, και η πολιτική ζωή γινόταν ανεξέλεγκτη. Ο Ιούλιος Καίσαρας ενσάρκωσε τα Διονυσιακά δόγματα, που ήδη είχαν εδραιωθεί στην εποχή του.
Η δομή της δημοκρατικής κυβέρνησης είχε καταλυθεί πολύ πριν από την άφιξή του. Η εξουσία μετασχηματίστηκε από τον νόμο στην προσωπικότητα, από την αφηρημένη εξουσία στην ενσαρκωμένη βούληση. Η μορφή του πολιτεύματος παρέμεινε δημοκρατική μόνο τυπικά, καθώς επί της ουσίας εξελίχθηκε και έγινε μοναρχία. Ο μετασχηματισμός φαινόταν σταδιακός μέχρι που έγινε μη αναστρέψιμος, και μόνο αργότερα οι επόμενες γενιές συνειδητοποίησαν ότι είχε ξεπεραστεί τα όρια. Οι σύγχρονες Διονυσιακές κοινωνίες βρίσκονται στο ίδιο σημείο καμπής. Οι κυρίαρχοι κύκλοι υποστηρίζουν ένα παγκόσμιο δόγμα φιλελευθερισμού, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και παγκόσμιας ολοκλήρωσης, παρουσιάζοντάς το ως το απόγειον του πολιτισμού και της ιστορίας. Ωστόσο τα κοινωνικά θεμέλια καταρρέουν. Οι οικονομικές ανισότητες βαθαίνουν, η πολιτισμική συναίνεση διασπάται και η εθνική κυριαρχία δίνει τη θέση της σε υπερεθνικά-Διονυσιακά πλαίσια και οικονομικές επιταγές. Οι ηγέτες μιλούν για πολυπολικότητα -ποικιλομορφία, ενώ πολλοί πολίτες βιώνουν την εξαθλίωση, την πείνα, τον εκτοπισμό, την απόρριψη, την αδικία και την απώλεια της εθνικής τους ταυτότητας.
Η πολιτική συζήτηση μεταμορφώνεται σε τελετουργική αγανάκτηση, που ενισχύεται από ψηφιακές πλατφόρμες που αξιοποιούν τον εξτρεμισμό και το θέμα. Οι εκλογές "αλλάζουν" τους πολιτικούς παράγοντες, ενώ τα πολιτικά αξιώματα παραμένουν αμετάβλητα, με βάση τα συμφέροντα που έχουν οι Διονυσιακές ελίτ. Σε αυτό το πλαίσιο, η απογοήτευση τροφοδοτεί την επιθυμία για αλλαγή. Ένας λαός που αισθάνεται αγνοημένος, αδικημένος, προδομένος, στρέφεται σε "προσωπικότητες" που υπόσχονται να καταργήσουν το χάος, την καταστροφή, και να αποκαταστήσουν την υπέρτατες αξίες ελευθερία, αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη σε έναν κόσμο που θεωρείται ακυβέρνητος.
Η πολυπολικότητα του Πούτιν, η προσωρινή επικράτηση της Ρωσίας στον μικρότερης εμβέλειας παγκόσμιο πόλεμο στην Συρία, και οι BRICS, δημιούργησαν κίβδηλες ελπίδες περί αλλαγής και σωτηρίας του κόσμου. Φαινομενικά η ισχύς δεν συγκεντρώνεται πλέον σε μια ενιαία σφαίρα με κορωνίδα την Αμερική. Η Κίνα επιβεβαιώνει την τεχνολογική και βιομηχανική της υπεροχή μέσω ενός κεντρικού σχεδιασμού και αυστηρής κρατικής ηγεσίας. Η Ρωσία επιδεικνύει την κυριαρχία της μέσω της ανυπέρβλητης στρατιωτικής ισχύος και της στρατηγικής υπομονής. Η Ινδία καθιερώνεται ως ένα Διονυσιακό-πολιτισμικό κράτος του οποίου οι φιλοδοξίες υπερβαίνουν τα περιφερειακά σύνορα. Όμως σε όλες τις περιπτώσεις η εξουσία συγκεντρώνεται γύρω από τους ισχυρούς ηγέτες που ενσαρκώνουν το εθνικό ιδανικό (Πούτιν, Σι, Μόντι). Αυτές οι πολιτικές οντότητες φαίνεται να λειτουργούν εντός των συνταγματικών πλαισίων, αλλά η λήψη των αποφάσεων προέρχεται από τα παγκόσμια-Διονυσιακά κέντρα εξουσίας.
Οι πολίτες της Ευρώπης και της Αμερικής παρατηρούν κράτη που ενεργούν με ενότητα και ταχύτητα και αμφισβητούν την ικανότητα των διάχυτων κοινοβουλευτικών συστημάτων να διατηρούν συγκρίσιμη αποφασιστικότητα στην εποχή του πολιτιστικού ανταγωνισμού. Σε αυτό το πλαίσιο ο Ντόναλντ Τραμπ αναδύθηκε ως Ρωμαίος αυτοκράτορας και προειδοποιητικό σημείο. Εν τούτοις όσοι ήξεραν τι εκπροσωπεί στην πραγματικότητα τον είδαν ως πηγή αταξίας και υψηλού κινδύνου. Ο Τραμπ ενήργησε ως Καίσαρας. Αποκάλυψε το βάθος της αποξένωσης μέσα στην Αμερικανική κοινωνία και τόνισε το χάσμα μεταξύ των κυρίαρχων ελίτ και των ευρέων τμημάτων του πληθυσμού. Ωστόσο τυπικά εξουσιάζει εντός του ίδιου συνταγματικού πλαισίου, με πυλώνες την δικαιοσύνη, τα δικαστήρια, το Κογκρέσο, την πίεση των μέσων ενημέρωσης και τις εσωτερικές διαιρέσεις.
Ένας αληθινός Καίσαρας αναδύεται όταν οι θεσμοί δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη. Όταν η νομιμότητα παραμένει μια τυπικότητα. Στην Ρωμαϊκή ιστορία, η διέλευση του Ρουβίκωνα συμβολίζει την στιγμή που η προσωπική εξουσία αντικατέστησε την εξουσία της Διονυσιακής Συγκλήτου. Στα σύγχρονα συστήματα, παρόμοιες καταστάσεις προκύπτουν κατά την διάρκεια παρατεταμένων κρίσεων και επεκτάσεων της εκτελεστικής εξουσίας. Η έλλειψη ικανότητας να διαχειριστούν επιτυχώς οι κρίσεις μας οδηγούν την μοναρχία. Η οικονομική αναταραχή, οι πανδημίες, οι ενεργειακές ελλείψεις και οι γεωπολιτικές συγκρούσεις δημιουργούν ένα κλίμα στο οποίο οι πληθυσμοί αποδέχονται αυξημένο έλεγχο με αντάλλαγμα την "σταθερότητα-ασφάλεια". Η παρακμή κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις ζωής. Όταν μια πολιτική-κοινωνική τάξη χάνει την ηθική, την αξιοπρέπεια, την δικαιοσύνη, την δημιουργικότητα, δίνει το δικαίωμα να εδραιώθουν στην εξουσία οι τύραννοι-μονάρχες. Η συγκέντρωση της εξουσίας γίνεται το μέσο με το οποίο ένας πολιτισμός επιχειρεί να σταματήσει τη διάλυσή του.
Η Δυτική Ευρώπη παρουσιάζει παρόμοιες τάσεις. Η υπερεθνική διακυβέρνηση αποδυναμώνει τις αρμοδιότητες μεταξύ επιτροπών, συμβουλίων και δικαστηρίων, των οποίων οι αποφάσεις διαμορφώνουν αποφασιστικά την εθνική ζωή. Οι ψηφοφόροι υποτίθεται ότι ψηφίζουν, εν τούτοις οι στρατηγικοί προσανατολισμοί σχετικά με την μετανάστευση, την δημοσιονομική πειθαρχία και την διεθνή ευθυγράμμιση παραμένουν αμετάβλητες, από τον έναν εκλογικό κύκλο στον άλλο. Ο δημόσιος διάλογος ταλαντεύεται μεταξύ τεχνοκρατικών διαβεβαιώσεων και ηθικών προτροπών. Η οικονομική στασιμότητα και η δημογραφική παρακμή προκαλούν ανησυχία. Καθώς ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός εντείνεται μεταξύ των ηπειρωτικών δυνάμεων, η ζήτηση για ηγέτες ικανούς για συντονισμένη δράση ενισχύεται.
Τα στελέχη επεκτείνουν τα προνόμιά τους στο όνομα της ασφάλειας και της σταθερότητας. Ο διάλογος περί δικαιωμάτων επιμένει, ακόμη και καθώς η άσκηση της εξουσίας γίνεται ολοένα και πιο συγκεντρωτική. Το έδαφος είναι εύφορο για την εμφάνιση προσωπικοτήτων που ενσαρκώνουν μια αυτοκρατορική-Διονυσιακή εξουσία, που υπερβαίνει τις κομματικές διαιρέσεις. Η Εποχή των Καισάρων δεν απαιτεί την επίσημη κατάργηση των δημοκρατικών δομών. Διατηρεί ως βιτρίνα τις εκλογές, τα κοινοβούλια και τα δικαστήρια ως ορατές δομές, ενώ μεταφέρει την αποφασιστική εξουσία σε άτομα τα οποία η προσωπική εξουσία υπερβαίνει τις παρατάξεις. Τα ψηφιακά μέσα επιταχύνουν αυτή την διαδικασία δημιουργώντας άμεσους δεσμούς μεταξύ του ηγέτη και των εξαθλιωμένων μαζών, παρακάμπτοντας τους ενδιάμεσους θεσμούς. Η επιμονή των κρίσεων δικαιολογεί την επέκταση της εκτελεστικής διακριτικής ευχέρειας.
Οι πολίτες που έχουν συνηθίσει στην αστάθεια προτιμούν την ταχεία δράση από τις μακρές διαβουλεύσεις. Σταδιακά οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης εμπρησμοί, πλημμύρες, καθημερινά τροχαία ατυχήματα, υβριδικά χτυπήματα, πόλεμοι γίνονται ο κανόνας και η συγκέντρωση εξουσίας φαίνεται φυσική και η μοναδική λύση. Η ιστορία διδάσκει ότι οι κοινωνίες αποδέχονται τέτοιες μεταβάσεις όταν οι τύραννοι-μονάρχες τις συνδέουν με προστασία, αξιοπρέπεια και μια νέα αρχή. Σε μια ευρύτερη πολυπολική τάξη, η πάλη μεταξύ οικονομίας και πολιτικής εντείνεται.
Τα χρηματοπιστωτικά δίκτυα, οι πολυεθνικές και οι τεχνολογικοί όμιλοι ασκούν διασυνοριακή επιρροή, διαμορφώνοντας τον λόγο και την πολιτική μέσω του κεφαλαίου και των πληροφοριών. Ωστόσο, τα κυρίαρχα κράτη επαναβεβαιώνουν την πρωτοκαθεδρία τους μέσω της βιομηχανικής πολιτικής, των στρατηγικών συμμαχιών και της στρατιωτικής ισχύος. Η πολιτική επιδιώκει να ανακτήσει την κυριαρχία της στις αγορές. Αυτός ο ανταγωνισμός εκτυλίσσεται κατά μήκος εμπορικών διαδρόμων, ενεργειακών οδών, ψηφιακών υποδομών και πάνω από όλα στους πολιτιστικούς τομείς. Όλα τα έθνη αξιοποιούν τις ιστορικές μνήμες.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι ηγέτες που είναι ικανοί να ενσωματώσουν την οικονομική δύναμη στην εθνική στρατηγική αποκτούν ένα επιβλητικό ανάστημα. Ο Καισαρισμός αναπτύσσεται επάνω σε "δημοκρατικά" θεμέλια, με την συναίνεση των λαών. Οι μονάρχες αντλούν δύναμή από βαθύτερες παραδόσεις και μια συλλογική βούληση. Η σημερινή παρακμιακή Δύση βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, διαμορφωμένο από αυτές τις δυνάμεις. Το φιλελεύθερο πιστεύω της διακηρύσσει την καθολικότητα, αλλά η πολιτική της ψυχολογία προαναγγέλλει μια μετάβαση. Η εποχή των σύγχρονων αυτοκρατόρων έχει έρθει ανεπιστρεπτί, καθώς υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις σε θεσμικό, πολιτιστικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο.
Είμαστε στην τελική ευθεία για την δημιουργία του παγκόσμιου κράτους και την εμφάνιση του διαβόητου Μεσσία. Όπως ο Χριστός ήρθε και κυβέρνησε πνευματικά την εποχή της αρχαίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, το ίδιο και ο νέος Μεσσίας, θα κυβερνήσει στρατιωτικά-πολιτικά και πνευματικά-πολιτιστικά την ανθρωπότητα. Στην εποχή μας επικρατεί θεσμική κόπωση, πολιτισμικός ανταγωνισμός, οικονομικός συγκεντρωτισμός και δίψα για λήψη αποφάσεων-εξουσία. Οι δημοκρατίες σπάνια καταρρέουν μετά από μια ξαφνική ρήξη. Εξελίσσονται προς νέες κατευθύνσεις που εκφράζουν τα ιδεώδη του πολιτισμού τους. Οι Δυτικές κοινωνίες ήδη έχουν υποστεί έναν τέτοιο μετασχηματισμό και η ιστορία περιμένει την προσωπικότητα που θα τον διαμορφώσει. Κορωνίδα και στις σύγχρονες αυτοκρατορίες είναι ο Διονυσιακός πολιτισμός.
Δυστυχώς πριν από την πτώση του "δικτάτορα" Ασάντ και τον θάνατο του Ιρανού Αγιατολάχ, οι Διονυσιακές ΗΠΑ έχουν υποστηρίξει δικτατορίες στην Λατινική Αμερική (Επιχείρηση Κόνδωρ), έχουν υποστηρίξει τους Αφγανούς Μουτζαχεντίν την δεκαετία του 1980 και ένοπλες ανταρτικές ομάδες στην Συρία και την Λιβύη. Μεταξύ άλλων Διονυσιακών επιχειρήσεων ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ-ΝΑΤΟ συμμετείχαν στα γεγονότα του πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 στην Ελλάδα. Ακόμη έχουν διεξάγει μεγάλους πολέμους στην Κορέα, το Βιετνάμ, το Ιράκ (1991, 2003), το Αφγανιστάν (2001–2021), την Λιβύη (2011), την Γιουγκοσλαβία (1999) και έμμεσα στην Ουκρανία (από το 2014), ενώ παράλληλα έχουν υποστηρίξει την επίθεση της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη !!!
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η Αμερικανική παρέμβαση έχει αφήσει πίσω της κατεστραμμένα κράτη, αποσταθεροποιημένες κοινωνίες και εκατομμύρια θύματα, Πείνα, εξαθλίωση, εκμετάλλευση, αδικίες, βία. Αυτό που εκτυλίσσεται υπερβαίνει την ιστορία μιας χώρας: είναι η κατάρρευση ενός συστήματος το οποίο, στην αξίωσή του να κυριαρχήσει στον κόσμο, έχει καταστρέψει τα ηθικά, κοινωνικά, πολιτιστικά και οικονομικά ένα μεγάλο μέρος των εθνών. .
Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την αυτοκτονία ή την κατάρρευση των Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια κατάσταση εσωτερικής αποσύνθεσης: συστημικός πληθωρισμός, αποσυνδεδεμένες ελίτ, εκτεταμένη γραφειοκρατία, αχαλίνωτο έγκλημα, αβυσσαλέο χρέος, υποδομές υπό κατάρρευση. Αυτό δεν είναι πλέον παρακμή. είναι αποσύνθεση. Και όμως η Αυτοκρατορία εξακολουθεί να επιδιώκει να κάνει κήρυγμα σε ολόκληρο τον κόσμο για την Διονυσιακή δημοκρατία. Η Διονυσιακή υποκρισία φτάνει σε νέα επίπεδα. Η παρακμή των ΗΠΑ οφείλεται στην φυσική συνέπεια του χρόνου. Είναι ο καρπός μιας στρατηγικής παγκόσμιας λεηλασίας και συνεχών ψεμάτων με αιματηρούς πολέμους και ανελέητη βία. Επειδή πίσω από κάθε «ανθρωπιστικό-δημοκρατικό» πόλεμο, αναδύονται συμβόλαια για ανοικοδόμηση, προμήθεια όπλων ή εκμετάλλευση πόρων: Halliburton στο Ιράκ, Total στην Λιβύη, BlackRock στην Ουκρανία.
Από το Ιράκ μέχρι την Λιβύη, από την Ουκρανία μέχρι την Συρία, το Ιράν και την Γάζα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν προκαλέσει χάος στο όνομα των "ανθρωπίνων-δημοκρατικών" δικαιωμάτων, αλλά αυτό είναι απλώς μια συνέχεια αυτού που έκαναν πάντα. Είναι στο Διονυσιακό DNA τους. Από το 1946 μια μακρά σειρά πολέμων, πραξικοπημάτων και μυστικών επιχειρήσεων έχει ξεκινήσει ή υποστηριχθεί από τα Γεράκια του Λευκού Οίκου, συχνά με το πρόσχημα της ελευθερίας, της δημοκρατίας ή της καταπολέμησης του κομμουνισμού, της τρομοκρατίας ή του άξονα του κακού. Όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται ή φέρνουν την δημοκρατία, απομένουν μόνο ερείπια και χάος.
Η ιερή και απαραβίαστη υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελεί απλώς είναι ένα κάλυμμα για την επιρροή, την εκμετάλλευση και τον έλεγχο αυτών των χωρών σε όλα τα επίπεδα. Στο Ιράκ, η εισβολή του 2003 επικαλέστηκαν ότι απελευθέρωσαν έναν καταπιεσμένο λαό. Σας θυμίζει κάτι αυτό το δόγμα ; Η ΗΠΑ προκάλεσαν τον θάνατο περισσότερων από ενός εκατομμυρίου πολιτών, κατέστρεψε κρατικές υποδομές και επιτάχυνε τη γέννηση του Ντάες.
Στην Λιβύη, οι επιθέσεις του ΝΑΤΟ, με την υποστήριξη του Λευκού Οίκου και της Γαλλίας, με επικεφαλής τον Σαρκοζί και τον Μπερνάρ-Ανρί Λεβί, εξάλειψαν τον Καντάφι και εγκαθίδρυσαν διαρκές φυλετικό χάος. Στην Λιβύη ευδοκιμούν η δουλεία και η εμπορία ανθρώπων. Κάθε δεκαετία έχει το σωτήριο ψέμα της: Ιράκ 2003, Λιβύη 2011, Συρία 2011, Ουκρανία 2022. Παράλληλα οι Διονυσιακοί δικτάτορες έχουν πνίξει τον ίδιο τους τον λαό κάτω από το βάρος των Μεγάλων Φαρμακευτικών Εταιρειών, της νεοφιλελεύθερης αφύπνιση και την εκτεταμένη παρακολούθηση. Αλλά εκεί που τα ελεύθερα και ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης πρέπει να υψώσουν την φωνή τους είναι στον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πάντα πρόθυμη να δώσει μαθήματα δημοκρατίας, έχει ευθυγραμμιστεί ολόψυχα με την Ουάσιγκτον σε όλες τις εγκληματικές δραστηριότητες.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ευθυγραμμίζεται με τις επιλογές της Ουάσιγκτον χωρίς καν να συμβουλευτεί τον λαό της. Το 2022, υιοθέτησε καταστροφικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας χωρίς προηγούμενη αξιολόγηση των επιπτώσεων, απλώς κατ' εντολή των Ατλαντιστών. Και στην Γάζα, υπό την συνένοχη σιωπή της ΕΕ -με λίγες εξαιρέσεις που αποσιωπήθηκαν γρήγορα από τα μέσα ενημέρωσης- βόμβες πέφτουν βροχή πάνω στα παιδιά, ενώ η Δύση εξηγεί στον κόσμο τι είναι ο ανθρωπισμός.
Η πραγματικότητα υπερβαίνει την απλή ευθυγράμμιση με τις γραμμές του ΝΑΤΟ: πρόκειται για θεσμική προδοσία. Σήμερα η χρεοκοπία της Αμερικής επιταχύνει την χρεοκοπία της Ευρώπης, επειδή το σύστημά μας είναι πλήρως εξαρτημένο: ενεργειακά, στρατιωτικά και ιδεολογικά. Η Ουάσινγκτον καταρρέει και οι Βρυξέλλες βυθίζονται. Όλα αυτά με φόντο την πτώση των γεννήσεων, την επισφαλή κατάσταση των μεσαίων τάξεων, την ποινικοποίηση της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας, την αλγοριθμική λογοκρισία και την πλήρη υποταγή στο ΝΑΤΟ. Δεν πρέπει να υπολογίζουμε σε κανενός είδους αφύπνιση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Είτε η αφύπνιση θα έρθει από τον λαό, είτε όχι. Και αυτή η αφύπνιση ξεκινά με μια πνευματική ανάκτηση. Τολμώντας να ονομάσουμε πράγματα, εντοπίζοντας τους υπεύθυνους, αποσπώμενοι από το χλιαρό λεξιλόγιο των mainstream σχολιαστών για να επανασυνδεθούμε με την ελεύθερη σκέψη. Η Ρωμαϊκή παρακμή της Pax Americana είναι μια ιστορική ευκαιρία, αλλά μόνο αν την αποδεχτούμε. Ήρθε η ώρα να σπάσουμε τους δεσμούς και να διαφοροποιηθούμε. Πρέπει να χτίσουμε νέες συμμαχίες -ανθρώπινες, τοπικές και πολιτιστικές μέσα από τον Αριστόκλειο πολιτισμό, πρέπει να απομακρύνουμε τους νεοναζί, με επικεφαλής την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, οι οποίοι παρουσιάζουν την υποταγή τους ως Ευρωπαϊκή γεωπολιτική στρατηγική. Είμαστε ανάμεσα σε εκείνους που καλούν σε αντίσταση, από ζωτική ανάγκη. Αν η Αυτοκρατορία καταρρεύσει, είναι στο χέρι μας να μην καταρρεύσουμε μαζί της, αλλά να χτίσουμε κάτι άλλο.
Η επιστημονική άποψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέρχονται σε μια ύστερη ρωμαϊκή περίοδο παρακμής είναι μια ιστορική πραγματικότητα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που κάνουν παραλληλισμούς με την αρχαία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία γνώρισε μια παρακμή που χαρακτηρίστηκε από πολιτική-στρατιωτική, οικονομική και πνευματική κατάρρευση, κοινωνική πόλωση και εξωτερικές εισβολές. Μέσα από τις πολεμικές, γεωπολιτικές δραστηριότητες τους τα έθνη-κράτη καθορίζουν τον μέλλον της ανθρωπότητας. Τα ελεύθερα κράτη επιδιώκουν συνεχώς να βελτιώσουν την στρατιωτική-πολιτική και οικονομική δύναμη καθότι αυτό είναι το μοναδικό εχέγγυο ασφαλείας-επιβίωσης. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας με πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών.
Ιστορικά επιχειρήματα για την αναλογία παρακμής της αρχαίας Ρώμης και της σύγχρονης Pax Americana αναφέρονται συνεχώς σε βιβλία και γεωπολιτικές αναλύσεις-άρθρα. Εδώ και είκοσι συναπτά έτη αναφέρω ότι όταν ένα έθνος οδηγηθεί σε σήψη ηθικά-πνευματικά από τον Διονυσιακό πολιτισμό, τότε ακολουθεί η πολιτική-στρατιωτική, κοινωνική και οικονομική κατάρρευση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν ακραία πολιτική πόλωση με μειωμένη εμπιστοσύνη στους θεσμούς (κυβέρνηση, ΜΜΕ-δικαστική εξουσία). Για παράδειγμα, οι δημοσκοπήσεις μας δείχνουν ότι η εμπιστοσύνη στο Κογκρέσο μειώθηκε στο 9% το 2024 !!!
Αυτή η διάλυση θυμίζει την πολιτική αστάθεια της Ρώμης, όπου τα Διονυσιακά αξιώματα και η διαφθορά εξασθένησαν την διακυβέρνηση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών έχει διευρυνθεί με το πλουσιότερο 1% να κατέχει περισσότερο πλούτο από το φτωχότερο 90%(σύμφωνα με τα στοιχεία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Στην ύστερη αρχαία Ρώμη, η συγκέντρωση πλούτου συνέβαλε στην πολιτική-κοινωνική, στρατιωτική αστάθεια, καθώς οι ελίτ μονοπωλούσαν τους πόρους ενώ οι μάζες αντιμετώπιζαν δυσκολίες και συνθήκες εξαθλίωσης.
Ορισμένοι επικριτές υποστηρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζουν σημάδια πολιτιστικής παρακμής, συμπεριλαμβανομένης της εστίασης στην ψυχαγωγία, τον καταναλωτισμό και τους πολωμένους ιδεολογικούς λόγους που φαινομενικά αποσυνδέονται από την πραγματικότητα. Αυτό το φαινόμενο έχει συγκριθεί με το «άρτο και θεάματα» της Ρώμης, όπου οι ηγεμόνες διασκέδαζαν τον λαό με θεάματα ενώ η αυτοκρατορία κατέρρεε. Εξωτερικές και εσωτερικές προκλήσεις: Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν γεωπολιτικές εντάσεις (π.χ. ανταγωνισμό με την Κίνα) και εσωτερικές προκλήσεις όπως το έγκλημα, η μετανάστευση, η ανεξέλεγκτη βία και η υποβάθμιση των υποδομών. Η ύστερη αρχαία Ρώμη αντιμετώπισε βαρβαρικές εισβολές και μια αναποτελεσματική γραφειοκρατία που βλέπουμε ακόμη και την σημερινή εποχή εκτός από την Αμερική και στην Ελλάδα.
Σε αντίθεση με τους ομόθρησκους Ρωμαίους, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια δυναμική οικονομία, η οποία πρωτοστατεί στην τεχνολογική καινοτομία της Τεχνητής Νοημοσύνης, βιοτεχνολογία). Με αυτή την τεχνολογία παραμένει παγκόσμια υπερδύναμη καθώς Ρωσία και Κίνα υστερούν κάπως στον τομέα της ΑΙ. Μέχρι το 2024, το ΑΕΠ των ΗΠΑ αναμενόταν να είναι περίπου 29.184,89 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, το υψηλότερο στον κόσμο, γεγονός που υποδηλώνει έναν βαθμό ανθεκτικότητας και όχι επικείμενη κατάρρευση. Οι ταραγμένοι καιροί δεν σημαίνουν απαραίτητα οριστική παρακμή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ξεπεράσει κρίσεις στο παρελθόν (τον Εμφύλιο Πόλεμο, την Μεγάλη Ύφεση, τον Πόλεμο του Βιετνάμ) και έχουν αναδυθεί ισχυρότερες. Η σύγκριση της τρέχουσας κατάστασης με αυτήν της Ρώμης σίγουρα ενέχει τον κίνδυνο να αγνοηιθεί αυτή η ανθεκτικότητα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν σημαντικές προκλήσεις: πόλωση, ανισότητα και μια πολιτιστική-Διονυσιακή παρακμή. Αυτά τα ζητήματα αντικατοπτρίζουν πτυχές της ρωμαϊκής παρακμής, συμπεριλαμβανομένης της διάβρωσης, της κοινωνικής συνοχής και της θεσμικής εμπιστοσύνης. Ωστόσο διαθέτουν σύγχρονα εργαλεία-τεχνολογία-ΑΙ παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Αυτά είναι γεωπολιτικά όπλα τα οποία δεν είχε ποτέ το Imperium Romanum. Aν παραμείνει κυρίαρχος στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης ο Λευκός Οίκος, τότε έχει μεγάλες πιθανότητες να παραμείνει η Αμερική στην παγκόσμια εξουσία χωρίς να διαλυθεί. Αυτά πιστεύουν οι συνάδελφοι αναλυτές και οι ξένοι καθηγητές. Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε τις προσωπικές μου επιστημονικές παρατηρήσεις επάνω στο θέμα.
Η Αμερική είναι θλιβερός και παθητικός θεατής σε όλα τα παγκόσμια γεγονότα, και κατάντησε να κρύβεται πίσω από την Τουρκία του εντελώς ανεξέλεγκτου πλέον Χαριζίτι Ερντογάν, για να προωθήσει τα συμφέροντα της στην Ανατολική Μεσόγειο και όχι μόνον. Η Αμερική έφτασε να απωλέσει προσωρινά τον ρόλο της παγκόσμιας υπερδύναμης. Οι Αμερικάνοι έχουν γίνει εσωστρεφείς με καταστροφικές πολιτικές τακτικές Τα γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας δείχνουν ότι η οικονομική, κοινωνική, πολιτική, στρατιωτική, γεωστρατηγική-γεωπολιτική κατάρρευση της Διονυσιακής αυτοκρατορίας αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Η Αμερικανική αυτοκρατορία νομοτελειακά θα αποτελέσει οριστικά και αμετάκλητα παρελθόν.
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΤΟΝΑΛΤ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΚΗ.
Σε έναν κόσμο στα πρόθυρα του χάους, ένας ηγέτης με απεριόριστες φιλοδοξίες φαίνεται ότι βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, οδηγώντας την ανθρωπότητα στην δημιουργία μιας νέας-παγκόσμιας Διονυσιακής αυτοκρατορίας. Σαν αρχαίος αυτοκράτορας που παρασύρεται από την αλαζονεία του, ο Ντόναλντ Τραμπ, αποτελεί μια εμβληματική μορφή της σύγχρονης υπερβολής, καθώς βυθίζεται αδυσώπητα στην παρακμή. Το τέλος της βασιλείας του προαναγγέλλεται από μια σειρά αποκαλυπτικών καταστάσεων όπως οι δολοφονίες αμάχων Ιρανών, ειδικά παιδιών, εν έτη 2026. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας αναγκαστικής υποχώρησης, που είναι καταστροφική για τις δημοκρατίες μας και το συλλογικό μας μέλλον; Η απάντηση, όπως συμβαίνει συχνά, βρίσκεται στην αναπόφευκτη πτώση.
Οι εικόνες ενός απελευθερωμένου Ν.Τραμπ, που χρησιμοποιεί την δύναμη για να επιστρέψει στην κορυφή της εξουσίας, έχουν κυριαρχήσει στις ειδήσεις τα τελευταία χρόνια. Το φανταχτερό στυλ, το διογκωμένο Διονυσιακό εγώ και η επιθυμία του να κυβερνήσει σαν σύγχρονος αυτοκράτορας έχουν ορίσει μια εποχή μια εποχή που πολλοί θεωρούν χαοτική και ασταθή. Ωστόσο πίσω από αυτή την πρόσοψη εξουσίας κρύβεται μια αναπόφευκτη εξέλιξη. Παρακμή και αποσύνθεση και η δημιουργία του παγκόσμιου κράτους. Αυτό το πλαίσιο εγείρει ένα κρίσιμο ερώτημα. Ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας, όταν ο Τράμπ φαντάζεται τον εαυτό του παντοδύναμο ; Τι θα συμβεί όταν πέσει από τον Διονυσιακό θρόνο του; Η απάντηση βρίσκεται σε μια ιστορική προοπτική, η οποία μας δείχνει ότι όλες οι αυτοκρατορίες και όλοι οι απόλυτοι ηγέτες, κάποια ημέρα χάνουν την εξουσία.
Μέσω του ασυγκράτητου χαρακτήρα, των προκλητικών δηλώσεών και της επιδέξιας χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, έχει τοποθετηθεί ως ένας άνθρωπος που αρνείται να υποκύψει στους παραδοσιακούς κώδικες εξουσίας. Αντιλαμβανόμενος τον εαυτό του ως άνθρωπο της σωτηρίας, ο Τραμπ κατασκεύασε μια εικόνα εθνοσωτήρα για την Αμερική, επιβάλλοντας την θέλησή του με κάθε κόστος. Η ρητορική του είναι άμεση, αφιλτράριστη και οι πράξεις-μεταρρυθμίσεις, διορισμοί, πολιτικές αποφάσεις στόχευαν στην ενίσχυση της παντοδυναμίας του. Η στάση ενός αυταρχικού αυτοκρατορικού ηγέτη είναι εμφανής.
Ήθελε να αφήσει το στίγμα του και να δει τον εαυτό του ως έναν ηγέτη-αυτοκράτορα ικανό να κυριαρχήσει σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή η επιθυμία για μεγαλεία-δόξες τροφοδοτούμενη από την αυτοπεποίθηση, συχνά αγγίζει τα όρια του παράλογου. Μεταξύ παρορμητικών αποφάσεων, αδέξιων προκλήσεων μέσα από αδιέξοδες πολιτικές οδηγείται στην παρακμή. Ο Τραμπ είναι ένας ηγέτης αποκομμένος από την πραγματικότητα. Είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση αυτού του είδους.
Αυτή η στάση του σύγχρονου αυτοκράτορα εδράζεται στην πεποίθηση ότι εξουσιάζει τα πάντα. Είναι ολοφάνερη η Διονυσιακή αλαζονεία κρύβει την εσωτερική ευθραυστότητα και την δυσκολία να διαχειριστεί κανείς την πολυπλοκότητα της εξουσίας. Η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα ηγετών που, λόγω υπερβολικής φιλοδοξίας, κατέληξαν να αποσυνδεθούν από την πραγματικότητα, επισπεύδοντας την πτώση τους. Οι μορφές του Νέρωνα, του Καλιγούλα, του Καρακάλλα, του Ιουστινιανού Α και του Ιουλιανού, απεικονίζουν τέλεια το φαινόμενο Τράμπ.
Μέγιστο παράδειγμα ο Νέρωνας, η δίψα του για εξουσία. Μέσα από τις Διονυσιακές υπερβολές οδήγησε σε μια παρανοϊκή βασιλεία. Έχοντας δημιουργήσει μια αυτοκρατορία που ήθελε να μεταμορφώσει κατ' εικόνα του, κατέληξε απομονωμένος, απορριφθείς από τους κοντινούς του ανθρώπους και ανίκανος να αντιληφθεί το τέλος της βασιλείας του, η οποία είχε ήδη ξεκινήσει. Η ψυχική του ευθραυστότητα και η αχαλίνωτη υπερηφάνεια είχαν ως συνέπεια την καταστροφή της Ρώμης. Η ιστορία θα θυμάται τις πράξεις σκληρότητας και της καταστροφικής οργής. Η βασιλεία του ξεκίνησε με ελπίδα και φιλοδοξία, όμως κατέληξε σε καταστροφή.
Ο Καλιγούλας από την άλλη πλευρά ενσάρκωσε την παράνοια της απόλυτης εξουσίας. Η ασταθής συμπεριφορά, η μεγαλομανία και οι παράλογες αποφάσεις του προκάλεσαν φόβο, απόρριψη και τελικά δολοφονία. Η ίδια καθοδική πορεία: μια υπερβολική δίψα για έλεγχο, είναι ένας εγκλωβισμός που μοιραία οδηγεί στην πτώση. Η επιθυμία του Καρακάλλα να ενισχύσει την κρατική εξουσία μέσω δραματικών μέτρων, όπως η χορήγηση υπηκοότητας σε όλους τους κατοίκους της Αυτοκρατορίας, είχε ως αποτέλεσμα εσωτερική βία και για χρόνια πολιτική αστάθεια.
Ο Ιουστινιανός αφαίρεσε από τους εθνικούς το δικαίωμα να διδάσκουν και το 529 έκλεισε την Πλατωνική Ακαδημία, που ήταν η έδρα του νεοπλατωνισμού. Οι διωκόμενοι σοφοί βρήκαν καταφύγιο στην αυλή των Σασσανιδών βασιλέων και μετέφεραν στην Περσία τις ανεκτίμητες γνώσεις του Ελληνικού πολιτισμού. Μέσα από την αυταρχική εξουσία του Ιουστινιανού προήλθαν οι βίαιες εσωτερικές αναταραχές. Ανάμεσα στην αυτοκρατορική εξουσία και τις πολιτικές οργανώσεις της Βασιλεύουσας. ξέσπασε ένας άγριος αγώνας, που κορυφώθηκε τον Ιανουάριο του 532 στην Κωνσταντινούπολη με την στάση του Νίκα.
Όταν έγινε αυτοκράτορας αποφάσισε να απαλλαγεί από την επιρροή των δήμων και έδωσε εντολή στα κυβερνητικά όργανα να υποτάξουν τα κόμματα του λαού. Οι κυρώσεις που επέβαλε και στα δύο κόμματα έστρεψαν τόσο τους Βενέτους όσο και τους Πράσινους εναντίον του.
Η γενική δυσαρέσκεια εντάθηκε από τα αβάσταχτα φορολογικά βάρη που επέβαλε η δαπανηρή-φιλόδοξη πολιτική του Ιουστινιανού εις του πληθυσμού. Οι δύο δήμοι ενώθηκαν σε κοινό αγώνα κατά της αυταρχικής εξουσίας. Στον Ιππόδρομο ακούσθηκε το : “Φιλανθρώπων Πρασίνων και Βενέτων πολλά τα έτη.” Ο έπαρχος των πραιτωρίων Ιωάννης Καππαδόκης, που είχε την αποστολή να εξασφαλίζει δια της βίας τα μέσα για τις δαπανηρές επιχειρήσεις του αυτοκράτορα, επέσυρε εναντίον του τον λαϊκό φθόνο. Τελικά ο δεσποτισμός του αυτοκράτορα επικράτησε επανω στους δήμους που εκπροσωπούσαν τις όπιες ελευθερίες των υπηκόων.
Η καταστολή της στάσεως έφερε μόνο φαινομενική εκτόνωση. Τα βάρη που πρόσθετε η πολιτική του Ιουστινιανού στον πληθυσμό ογκώθηκαν με τον καιρό και έγιναν αφόρητα· ογκώθηκαν ακόμη πιο πολύ με τις συνεχείς πολεμικές επιχειρήσεις και τον έντονο οικοδομικό οργασμό του αυτοκράτορα. Οι κατακτήσεις του Ιουστινιανού είχαν ως τίμημα την πλήρη οικονομική εξάντληση τη χώρας. Με τον Ιουστινιανό Α ως αυτοκράτορα για πρώτη και μοναδική φορά στην παγκόσμια ιστορία, το Ελληνικό Imperium Romanum με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, θα κάνει μια σειρά από επεκτατικούς πολέμους.
Όλοι οι πόλεμοι κατά την διάρκεια ζωής του Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους ήταν καθαρά αμυντικοί, είτε εξαναγκαζόταν οι Έλληνες του μεσαίωνα για λόγους στρατηγικής να αντεπιτεθούν μετά από επιθέσεις βαρβαρικών λαών. Η Χριστιανική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ως αντίγραφο της Ουρανίου Βασιλείας δεν έκανε, ποτέ επεκτατικούς πολέμους, για την διάδοση της Ορθοδόξου πίστεως. Πάντοτε ήταν σε θέση άμυνας καθώς ήταν περικυκλωμένη από πολλές δεκάδες, βαρβαρικά έθνη. Οι λαοί αυτοί σε όλη την διάρκεια ζωής του Ρωμαϊκού κράτους παραβίαζαν τα σύνορα και έκαναν επιδρομές. είτε κατακτούσαν μόνιμα, η προσωρινά μέρος των Ελληνικών-Ρωμαϊκών εδαφών.
Το Ρωμαϊκό κράτος με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη είναι μέχρι και σήμερα το μοναδικό κρατικό μόρφωμα στον κόσμο, το οποίο δέχτηκε επί αιώνες τόσες πολλές επιθέσεις από πολλούς διαφορετικούς λαούς. Ο Ιουστινιανός εξαιτίας των μεγάλων προσωπικών του φιλοδοξιών, οδήγησε την αυτοκρατορία σε άσκοπους πολέμους, για να αποκαταστήσει τα παλαιά σύνορα του παγκόσμιου imperium romanum. Όλοι αυτοί οι ανούσιοι πόλεμοι, εξάντλησαν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό οικονομικά, κοινωνικά και στρατιωτικά το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος.
Ο Ιουστινιανός πλήρωσε δυσβάσταχτα ποσά για να κλείσει ειρήνη με τους Πέρσες, ώστε να είναι σε θέση να κάνει τους πανάκριβους επεκτατικούς του πολέμους στην Δύση (Ιταλία, Ισπανία κλπ). Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό καθώς εξάντλησε οικονομικά την αυτοκρατορία. Εξαιτίας αυτής της αντιλήψεως σχετικά με το Ρωμαϊκό αυτοκρατορικό αξίωμα, προχώρησε σε μια σειρά άσκοπων-επεκτατικών πολέμων για την αποκατάσταση των συνόρων της αυτοκρατορίας.
Η βασιλεία του αποτελεί την τελευταία μεγάλη πολιτική-στρατιωτική αναλαμπή του γερασμένου Ρωμαϊκού κράτους, με την φιλοσοφία της αρχαίας Ρώμης. Οι πόλεμοι του Ιουστινιανού έφεραν βαριές έως βαρύτατες φορολογίες, οι οποίες εξασθένησαν-εξαθλίωσαν άσκοπα, μεγάλο μέρος του πληθυσμού, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να υποβληθούν οι άμοιροι υπήκοοι, σε τέτοια βασανιστήρια, καθώς η αυτοκρατορία δεν ήταν σε θέση άμυνας αλλά σε θέση επίθεσης, σε περίπτωση που χρειαζόταν να αμυνθεί είτε να αντεπιτεθεί. Δεν κινδύνευε εκείνο το διάστημα της βασιλείας του Ιουστινιανού, από τους αμέτρητους εξωτερικούς εχθρούς, όσο κινδύνευε όλες τις υπόλοιπες εποχές. Μπορούσε κάλλιστα να περιοριστεί στα αμυντικά καθήκοντα της αυτοκρατορίας.
ΕΛΛΕΙΨΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΩΝ. Ο Ιουστινιανός δεν ήταν καθόλου διορατικός διότι δεν είδε, ότι δεν υπήρχαν οι υποδομές (χρήματα, στρατός, ιδεολογία, παιδεία), στις κατακτημένες περιοχές ώστε να συνεχίσουν να παραμένουν Ελληνικές-Ρωμαϊκές. Η εδαφική αποκατάσταση, δεν στηρίχτηκε σε σταθερά θεμέλια, απέτυχε πλήρως, οι Λογγοβάρδοι εισέβαλαν στην Ιταλία κατακτώντας το μεγαλύτερο μέρος της. Την ίδια τύχη με τις κτήσεις στην Ιταλία είχαν οι κτήσεις του Ιουστινιανού, στην Ιβηρική Χερσόνησο (Ισπανία), όπου οι Βησιγότθοι πήραν πίσω όλα τα εδάφη που κατακτήθηκαν με τόσο πολύ κόπο.
Η μόνη περιοχή που έμεινε ελεύθερη μέχρι την Αραβική θύελλα της δεκαετίας του 640 μ.Χ., ήταν η Βόρεια Αφρική. Μέσα στο χάος αυτό των βαρβαρικών επιδρομών, επέτυχε τουλάχιστον η Αυτοκρατορία να διατηρήσει την πολύ σημαντική βόρεια Αφρική (Αίγυπτος), που υπήρχε το σιτάρι,για να μπορούν να δίνουν δωρεάν ψωμί με πολύ μεγάλη άνεση σε όλους τους άπορους της αυτοκρατορίας. Ο Ιουστινιανός Α ήταν το ακριβώς αντίθετο σε σχέση με τον κορυφαίο αυτοκράτορα όλων των εποχών τον Βασίλειο Β. Για αυτό εισέπραξε τους φόρους από τους φτωχούς Έλληνες ακόμη και με ξυλοδαρμούς !!! Μεταξύ άλλων ο Ιουστινιανός δεν πολεμούσε στην πρώτη γραμμή των μαχών-πολέμων, όπως όλοι οι Έλληνες βασιλείς, αλλά καθόταν στο παλάτι και έδινε διαταγές. Η πολιτική του Λατίνου Αυτοκράτορα υπήρξε εντελώς αντίθετη με εκείνη του Βουλγαροκτόνου.
Η ασυλόγιστη πολιτική του Φλάβιου-Πέτρου Σαββάτιου έφερε σε θανάσιμο αδιέξοδο το κράτος της Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο κινδύνεψε με αφανισμό μισό αιώνα αργότερα από την νεοταξική-Περσική αυτοκρατορία των Σασσάνιδων. Την χρονική στιγμή που η Σασσανιδική-Περσική αυτοκρατορία βρίσκεται στο απόγειο της δυνάμεως της, από την ημέρα που δημιουργήθηκε, αντίστοιχα το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, είχε περιέλθει στο απόγειον της αδυναμίας του, εξαιτίας της μεγαλύτερης χρεοκοπίας στην ιστορία του έθνους μας. Δυστυχώς την πολύ μεγάλη επιθετικότητα των Μήδων ενίσχυσαν, οι απαράδεκτες ενέργειες των προηγούμενων αλλοδαπών αυτοκρατόρων και ειδικά εκείνες του Ιουστινιανού Α, με τις διώξεις που έκαναν σε όσους κατοίκους της αυτοκρατορίας δεν ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί, τους οποίους ανάγκασαν να καταφύγουν στην Περσική αυτοκρατορία, για να αποφύγουν τις συνέπειες. Οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που κατέφυγαν στην Περσική αυτοκρατορία, δίδαξαν στους Πέρσες πολιτισμό-τέχνες, βιοτεχνία, καθώς και πολεμικές τακτικές των προγόνων μας. Όλες αυτές οι συνέπειες, προήλθαν από τις άσκοπες και καταστροφικές ενέργειες του Ιουστινιανού. Τις συνέπειες των εγκληματικών ενεργειών του Ιουστινιανού θα τις αντιμετωπίσει, ο πρώτος Έλληνας Αυτοκράτορας του Ρωμαϊκού θρόνου, ο Μέγας Ηράκλειος. Ο Ελληνισμός θα κληθεί να αντιμετωπίσει την πιο θανάσιμη απειλή στην ιστορία του, χωρίς στρατό, και χρήματα.
Ο Ελληνισμός θα κληθεί να αντιμετωπίσει την πιο θανάσιμη απειλή στην ιστορία της, χωρίς στρατό, και χρήματα. Ο εκ Καππαδοκίας βασιλιάς χωρίς καθόλου έσοδα, με ένα χρεοκοπημένο κράτος, χωρίς στρατό, απελπισμένος είχε πάρει με πολύ βαριά καρδιά, την απόφαση να μεταφέρει την πρωτεύουσα του Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους και να την πάει στην Καρχηδόνα, παραδίδοντας με αυτόν τον τρόπο το 80% του κράτους αμαχητί χωρίς πόλεμο, χωρίς καμία αντίσταση. Ενδεικτικό ήταν ότι όταν άνοιξε τους στρατιωτικούς καταλόγους, διαπίστωσε ότι από τις πολλές χιλιάδες στρατού που είχαν αναγορεύσει αυτοκράτορα τον συντοπίτη του από την Αγιοτόκο Καππαδοκία τον Μαυρίκιο, είχαν απομείνει μόνον δύο εν ενεργεία στρατιώτες.
Οι ελάχιστοι στρατιώτες που υπήρχαν, ήταν απλήρωτοι και σε άθλια κατάσταση. Μετά τους Μιλτιάδη, Θεμιστοκλή και Παυσανία ήταν η σειρά του Έλληνα Ηράκλειου από την Αγιοτόκο Καππαδοκία να υπερασπιστεί τον Ελληνισμό και το Ρωμαϊκό κράτος, από τον προαιώνιο εχθρό. Το ακριβώς αντίθετο από τον Ιουστινιανό ήταν το παγκόσμιο φαινόμενο της Ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας. Η μοίρα των τυράννων-αυτοκρατόρων είναι πάντα η ίδια. Η υπερβολή αποδυναμώνει, προκαλεί εξέγερση και οδηγεί σε κατάρρευση.
Ένα επαναλαμβανόμενο δόγμα σε αυτές τις ιστορίες είναι η υπερβολική αυτοπεποίθηση στην αήττητη φύση τους, σε συνδυασμό με την απομάκρυνση από τον λαό και την πολιτική πραγματικότητα. Αυτοί οι ηγέτες παρά την φαινομενική τους δύναμη, κατέληξαν να ενσαρκώνουν την παρακμή της ίδιας τους της βασιλείας. Η παράλογη συμπεριφορά τους, η απομόνωση και η αλαζονεία τους επιτάχυναν την πτώση τους.
Στην σύγχρονη εποχή η κατάσταση του Ντόναλντ Τραμπ παρουσιάζει εντυπωσιακές ομοιότητες με εκείνες τις ιστορικές προσωπικότητες που είδαν την εξουσία τους να καταρρέει μετά από καταστροφικές αποφάσεις. Για αρκετά χρόνια, φαίνεται να έχει βυθιστεί σε μια σπείρα σημαντικών λαθών, πολιτικών αποτυχιών, ανοιχτών συγκρούσεων και ηθικά αμφισβητήσιμων αποφάσεων. Η σταδιακή απώλεια της λαϊκής υποστήριξης, οι αδιάκοπες νομικές μάχες του και η δυσκολία διατήρησης μιας σταθερής πλειοψηφίας στο εθνικό πολιτικό φάσμα καταδεικνύουν έναν ηγέτη σε παρακμή.
Εκτός από τα εσωτερικά ζητήματα, αυτό που τροφοδοτεί την πτώση του είναι και η συσσώρευση ανεύθυνων ενεργειών στη διεθνή σκηνή. Ο Ντόναλντ Τραμπ, από τότε που προσέγγισε τις σχέσεις του με την Παλαιστίνη και τις ριζοσπαστικές του θέσεις, έχει διακριθεί για την ακλόνητη υποστήριξή του σε ορισμένους αμφιλεγόμενους συμμάχους όπως ο Bibi. Η ακλόνητη υποστήριξή του απέναντι στην επιθετική πολιτική του Ισραήλ στην περιοχή, ιδίως εναντίον των Παλαιστινίων, των Ιρανών, των Λιβανέζων και προσφάτως των Σύριων, συμβάλλει στην επιδείνωση μιας ήδη δραματικής σύγκρουσης. Ο Τραμπ έχει επίσης υποστηρίξει τηN στρατηγική του Bibi, η οποία οδηγεί στον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων, Ιρανών, Σύριων και Λιβανέζων.
Επίσης να μην ξεχνάμε το κλείσιμο της πρόσβασης στη Γάζα, προκαλώντας λιμό, ταλαιπωρία και τον θάνατο παιδιών και ηλικιωμένων. Η απειλή να χρησιμοποιηθεί η Γάζα ως απλός χώρος τουριστικής ανάπτυξης προτείνοντας, για παράδειγμα, την κατασκευή παραθαλάσσιων θέρετρων— ενώ παράλληλα διασκορπίζονται οι κάτοικοί της σε όλο τον κόσμο, αντανακλά ένα απάνθρωπο όραμα που ατιμάζει κάθε ιδέα δικαιοσύνης ή ειρήνης. Αυτή η αποκαλυπτική προσέγγιση μπορεί μόνο να ενισχύσει τη διεθνή καταδίκη και, ακόμη περισσότερο, να επιταχύνει την πτώση όσων υποστηρίζουν αυτές τις ιδέες.
Επιπλέον, η επιθετική στάση κατά του Ιράν, με στρατιωτική δράση και κυρώσεις, δημιουργεί ένα αυξανόμενο κλίμα παγκόσμιας έντασης. Η αποτυχία του να συμμετάσχει σε εποικοδομητικό διάλογο, σε συνδυασμό με την πολεμική ρητορική, τροφοδοτεί έναν κύκλο αντιπαραθέσεων που θα μπορούσε να οδηγήσει σε γενικευμένο πόλεμο.. Αυτές οι ανεύθυνες γεωπολιτικές ακροβασίες, τροφοδοτούν ένα κλίμα χάους και δυσπιστίας.
Συμβάλουν να καταδειχθεί ο βαθμός στον οποίο η εξουσία του Τράμπ έχει γίνει απειλή για την παγκόσμια σταθερότητα. Αυτή η διαδικασία υποβάθμισης, αντί να αποτελεί μεμονωμένη αδυναμία, φαίνεται να είναι ένα φυσικό στάδιο στον κύκλο της εξουσίας. Όταν ένας ηγέτης παγιδεύεται στις σκληρές ή παράλογες αποφάσεις του, γίνεται λιγότερο αξιόπιστος και ευάλωτος. Η επίγνωση αυτής της πραγματικότητας είναι ορατή μεταξύ των στενών συνεργατών του, των αντιπάλων και των διεθνών παραγόντων που τον παρακολουθούν να καταρρέει. Η δυναμική επιταχύνεται με κάθε νέα κρίση, με κάθε ακατάλληλη απόφαση.
Το βασικό που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι αυτή η φάση παρακμής, ακόμη και αν φαίνεται δραματική και προαναγγέλλει το τέλος μιας εποχής, Είναι ένα αναπόφευκτο βήμα στην πτώση ενός δεσπότη ή ναρκισσιστή ηγέτη. Η κορύφωση των πράξεων του, των λαθών και των υπερβολών οδηγεί αναπόφευκτα στην κατάρρευσή του.
Η πτώση του Τραμπ είναι μια αναπόφευκτη καταστροφή. Αποτελεί φυσικό επακόλουθο ενός κύκλου που ξεκίνησε από τις δικές του παράλογες επιλογές, τις επικίνδυνες συμμαχίες και τις ανεύθυνες πολιτικές του. Όταν ένας ηγέτης εγκλωβίζεται σε μια λογική υπερβολής, δεν εξυπηρετεί πλέον κανένα συλλογικό συμφέρον. Το διογκωμένο εγώ του γίνεται εμπόδιο στην εξεύρεση ισορροπημένων λύσεων για την επίλυση κρίσεων.
Η πτώση του θα ανοίξει τον δρόμο για την δημιουργία του πολυπόθητου παγκόσμιου κράτους. Η μετάβαση, όσο δύσκολη κι αν είναι, είναι ένα απαραίτητο βήμα για να ανακτήσει ο Διονυσιακός κόσμος την εξουσία. Οι δημοκρατίες έχουν εξαιρετική ικανότητα αναγέννησης: μετά από κάθε βαθιά κρίση, ανοικοδομούν μια πιο σταθερή, πιο ώριμη ισορροπία. Ο περίφημος κανόνας του ιστορικού κύκλου ανάπτυξη, κρίση, αναγέννηση ισχύει διαχρονικά. Για αυτό είναι στην δική μας διακριτική ευχέρεια εάν θα υποταχθούμε στην παγκόσμια τυραννία των Διονυσιαστών, η θα επαναφέρουμε την πραγματική δημοκρατία.
Όλα δείχνουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ πλησιάζει στο τέλος της πολιτικής του ζωής. Αυτή είναι η αμετάκλητη εκτίμηση αρκετών συναδέλφων από το εξωτερικό για την κατάληξη του Αμερικανού προέδρου. Τα σημάδια είναι πολλά. Απώλεια υποστήριξης, αυξανόμενη απομόνωση, παράλογη συμπεριφορά. Η ψυχολογία της υπερβολικής εξουσίας, όπως φαίνεται από την αρχαία ιστορία, μας διδάσκει ότι αυτές οι προσωπικότητες, όσο ισχυρές κι αν είναι, τελικά καταρρέουν. Η πτώση του Τραμπ, με τους κινδύνους και τις αναταραχές, θα δημιουργήσειένα παράθυρο ελπίδας για έναν κόσμο που λαχταρά μεγαλύτερη σταθερότητα, υπευθυνότητα και ωριμότητα.
Το μέλλον ανήκει σε εκείνους που αναγνωρίζουν το τέλος ενός κύκλου, προκειμένου να γράψουν καλύτερα την αρχή μιας νέας, πιο ισορροπημένης και ειρηνικής φάσης. Το τέλος του ονείρου ενός σύγχρονου «αυτοκράτορα» μπορεί να γίνει το σημείο εκκίνησης για μια σωτήρια ανανέωση για τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη και την παγκόσμια ειρήνη.
Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗΣ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΙΑ ΜΕ ΤΟΥ IMPERIUM ROMANUM (AΡΧΑΙΑ ΡΩΜΗ).
Η Παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την αρχαία Ρώμη, ήταν δημιούργημα των Ιουδαίων Σιωνιστών-παγανιστών. Οι ίδιοι οι Ρωμαίοι συγκλητικοί δημοσίως με μεγάλη υπερηφάνεια, έλεγαν ότι η αρχαία Ρώμη, ήταν η νέα πόρνη Βαβυλώνα (G Beck-Η Bυζαντινή χιλιετία). Για όσους δεν γνωρίζουν, η Βαβυλώνα ήταν πριν από την Ρώμη, το παγκόσμιο κέντρο της Διονυσιακής κουλτούρας.
Ο παγανισμός εκτός από τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, συμπαρέσυρε στην καταστροφή και την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Μια από τις βασικές αιτίες παρακμής της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ήταν ο θεσμός της σεξουαλικής διαφθοράς και της δουλείας. Αυτός ο θεσμός εμπόδισε την εξέλιξη της κοινωνίας και οικονομίας, καθώς λειτούργησε αποτρεπτικά στην ανάπτυξη νέων παραγωγικών σχέσεων. Η πτώση της αυτοκρατορίας ήταν πλέον προδιαγεγραμμένη. Οι απλοί Ρωμαίοι στην πλειοψηφία τους ήταν άνεργοι. Ήταν μια εξαθλιωμένη μάζα, μία υποταγμένη τάξη, που το μόνον που ζητούσε ήταν σεξ, σεξουαλική διαφθορά, άρτο και θεάματα. Επίσης μεταξύ πολλών άλλων δεινών, η τοκογλυφία είχε γίνει μiα τεράστια κοινωνική μάστιγα.
Η διοικητική παραλυσία, η κοινωνική εξαθλίωση- σεξουαλική διαφθορά και ο ηθικός ξεπεσμός, ήταν άνευ προηγουμένου στην παγκόσμια ιστορία. Η ηθική με την πνευματική κατάπτωση επέφεραν την σήψη-παρακμή, την απελπισία, την αδιαφορία και την αδράνεια. Ο χρόνος πλέον κυλούσε αντίστροφα για την πανίσχυρη-παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο ηθικός ξεπεσμός στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, στην αριστοκρατία της Ρωμαϊκής κοινωνίας, ήταν δίχως προηγούμενο. Η αριστοκρατία ακολουθούσε κατά πόδας τους αυτοκράτορες. Οι ακολασίες τους και τα αχαλίνωτα σεξουαλικά όργια τους, έμειναν στην ιστορία. Οι πρόστυχες δεν βρίσκονταν μόνον μέσα στα παλάτια των αυτοκρατόρων, αλλά σχεδόν σε όλα τα σπίτια των ευγενών-αξιωματούχων Ρωμαίων.
Η έκφυλη-άρχουσα Ρωμαϊκή τάξη, στις θρησκευτικές τελετές έκανε τρομερά όργια. Εξαντλημένοι οι Ρωμαίοι μετά από τόση σήψη-παρακμή, έπεφταν σε βαριά κατάθλιψη και αδράνεια. Πολλοί Ρωμαίοι αηδιασμένοι από τέτοιου είδους ανήθικες απολαύσεις, και από τον άρρωστο-εωσφορικό τρόπο ζωής αυτοκτονούσαν. Άλλοι ήταν σωματικά-ψυχικά ερείπια, και επιθυμούσαν μία καινούρια ζωή. Ο ηθικός ξεπεσμός δεν περιορίζονταν μόνον στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις, καθώς έφτανε ως τα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας. Οι κατώτερες τάξεις με την σειρά τους, έκαναν ότι μπορούσαν, προκειμένου και αυτές να ανέβουν στην κλίμακα της ανηθικότητας και του εκφυλισμού. Ο θεσμός του γάμου είχε εξευτελισθεί, οι οικογένειες είχαν διαλυθεί, η κοινογαμία είχε γενικευθεί, οι άνδρες και οι γυναίκες συναγωνιζόταν στην πορνεία, όπως γίνεται και στην εποχή μας. Η πορνεία είχε λάβει ανεξέλεγκτες και φοβερές διαστάσεις. Η ανηθικότητα και τα όργια έχουν και αυτά τα όριά τους. Για αυτό αηδιασμένοι και αυτοί από αυτόν τον αδιέξοδο Ρωμαϊκό τρόπο ζωής, εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για μία καλύτερη με τον Ιησού Χριστό.
Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν η μοναδική η οποία είχε διάρκεια ζωής 1204 χρόνια εξαιτίας του Αιρστόκλειου πολιτισμού και της Ορθοδοξίας. Την διοίκηση του Imperium Romanum μοιράστηκαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι και οι Έλληνες του μεσαίωνα. Οι Ρωμαίοι από την εποχή του Οκταβιανού μέχρι την εποχή του Αγίου Κωνσταντίνου. Από το 324 εως το 610 μ.Χ. έχουμε μια μεταβατική περίοδο και συνδιοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους από τους Ρωμαίους και τους Έλληνες. Το 610 μ.Χ. ολοκληρώνεται ο εξελληνισμός της αυτοκρατορίας και ανέρχεται στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως ο πρώτος Έλληνας-Χριστιανός αυτοκράτορας. Ότι γίνεται με την υποστήριξη του Χριστού-Μέγα Αριστοκλή είναι Σαφώς ανώτερο από τα επιτεύγματα των παραγόντων του Διονυσιακού πολιτισμού. Η Αυτοκρατορία του Χριστού υπήρξε για αιώνες. Εν τούτοις η αυτοκρατορία του Αλέξανδρου διαλύθηκε σχεδόν αμέσως και οι Διονυσιακές αυτοκρατορίες Περσική και Ρωμαϊκή υπό Διονυσιακή διοίκηση είχαν μικρότερη διάρκεια ζωής.
Το μεγαλύτερο αριθμητικά στράτευμα την αρχαία και την μεσαιωνική περίοδο το είχε η Περσική αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών-Σασσανιδών, με 150000 εως 2000000 στρατιώτες. Όμως μετά τις συντριπτικές ήττες σε Μαραθώνα, Σαλαμίνα, Πλαταιές, Μυκάλη, σε συνδυασμό με τα Διονυσιακά αξιώματα, μέσα σε έντεκα χρόνια η κορυφαία αυτοκρατορία του κόσμου, από την σφοδρότητα των πολέμων οδηγήθηκε στην παρακμή και όχι μόνον δεν εκστράτευσε ξανά εναντίον του Ελληνικού έθνους, αλλά εν συνεχεία κατακτήθηκε από τον Μ. Αλέξανδρο.
Το ίδιο ακριβώς συνέβη και τον μεσαίωνα από τον Μέγα Ηράκλειο. Ο Αυτοκράτορας από την Αγιοτόκο Καππαδοκία κατέκτησε την Περσική αυτοκρατορία μέσα σε έξι χρόνια και την οδήγησε στον οριστικό αφανισμό, και στην Αραβική κατάκτηση. Από την ένταση του πολέμου και την σκληρότητα των μαχών με τους Έλληνες του Ρωμαϊκού κράτους, μια παγκόσμια αυτοκρατορία χάθηκε οριστικά μέσα σε τριάντα χρόνια. Δυο φορές από την σφοδρότητα των πολέμων διαλύθηκε μια παγκόσμια αυτοκρατορία, από τον Αλέξανδρο και τον Ηράκλειο.
ΟΙ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΕΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΕΥΚΟΛΙΑ.
Οι Αμερικάνοι είναι ομόθρησκοι των ιδρυτών της Ρωμαϊκής-Περσικής αυτοκρατορίας και των Φοινίκων Ιουδαίων (Διονυσιακός πολιτισμός) και η Νέα Υόρκη είναι η σύγχρονη-παγκόσμια πρωτεύουσα του Διονυσιακού πολιτισμού. Ρωμαίοι και Αμερικάνοι έχουν τις ίδιες θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και στρατιωτικές πεποιθήσεις. Στα πλαίσια αυτά οι κρατούντες στην Ουάσιγκτον έδωσαν στα θεσμικά τους όργανα τις ίδιες ακριβώς ονομασίες με το αρχαίο Ρωμαϊκό κράτος!!! Καπιτώλιο, Γερουσία κλπ. Εν τούτοις οι αρχαίοι Ρωμαίοι έχασαν την διοίκηση της παγκόσμιας αυτοκρατορίας από τους Έλληνες του μεσαίωνα, όπως έχασαν οι Αμερικάνοι -Ισραηλινοί και Ευρωπαίοι (Γεωστρατηγικός-Γεωπολιτικός και θρησκευτικός άξονας 666) την παγκόσμια κυριαρχία από την Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν και την Κίνα (888) . Οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων φοβούνται πολύ το γεγονός ότι ένα μέρος του Ρωσικού έθνους παραμένει μέχρι και σήμερα πιστό στον Αριστόκλειο πολιτισμό.
Δεν ήταν τυχαία ιστορικά γεγονότα ότι ο Τίμιος Σταυρός βρέθηκε για πρώτη φορά επί βασιλείας του Αγίου Κωνσταντίνου, όταν παραχωρήθηκε η Ρωμαϊκή εξουσία στους Έλληνες και επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα από τον πρώτο Έλληνα αυτοκράτορα που ανέβηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως.
Τα δύο μεγίστης-παγκόσμιας σημασίας γεγονότα δείχνουν ότι οι αναγεννημένοι από την Ορθοδοξία Έλληνες, είχαν την ευλογία και την απόλυτη στήριξη του Χριστού να διοικήσουν την παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία για να διδάξουν τον Θεό-Δημιουργό του Μέγα Αριστοκλή και τον Ελληνικό πολιτισμό στα έθνη κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους. Ότι είμαστε ως έθνος το οφείλουμε στον Χριστό, τον Άγιο Κωνσταντίνο, την Αγία Ελένη, τον Μέγα Αριστοκλή, τον Ηρόδοτο και στους τρεις Ιεράρχες. Για την αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας, για όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα αιτία είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Άγιος Κωνσταντίνος, η Αγία Ελένη, οι τρεις ιεράρχες και ο Μέγας Αριστοκλής. Εκείνοι άλλαξαν την ιστορία της ανθρωπότητας. Ήταν η αιτία για την δημιουργία της πρώτης και μοναδικής Ορθόδοξης- παγκόσμιας αυτοκρατορίας.
Ήταν οι δημιουργοί της πρώτης και μοναδικής Ορθόδοξης- παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Ο Κωνσταντίνος αντιλαμβάνεται ότι ήδη έχουμε μια αλλαγή στην παγκόσμια ιστορία καθώς ο Ιουδαϊκός χριστιανισμός άρχισε να εξελληνίζεται μέσα από την χρήση της Ελληνικής γλώσσας και του Αιστόκλειου πολιτισμού. Την αλλαγή αυτή την θεμελίωσαν οριστικά οι τρεις ιεράρχες με την είσοδο των διδαχών του Αριστοκλή στον χριστιανισμό. Η μεταστροφή της Ορθοδόξου πίστεως από τον Διονυσιακό-Ιουδαϊκό στον Ελληνικό πολιτισμό, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την παγκοσμιότητα της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου, του κλασικού πολιτισμού και του Ελληνικού Imperium Romanum.
Ο Μέγας Αριστοκλής μαζί με τον Ιησού Χριστό διαμόρφωσαν ηθικά και πνευματικά ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, διότι εξ αρχής ο Χριστιανισμός με τον Ελληνισμό, είχαν τα ίδια ηθικά αξιώματα στους περισσότερους τομείς. Ενδεικτικό περί αυτού ήταν ότι τρία από τα τέσσερα Ευαγγέλια γράφτηκαν απευθείας στην Ελληνική γλώσσα, όπως επίσης οι πράξεις των Αποστόλων, οι επιστολές του Αποστόλου των εθνών Παύλου, καθώς και τα πρώτα άρθρα της Ορθόδοξης, Χριστιανικής θεολογίας. Η ίδρυση της παγκόσμιας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τους Σιωνιστές-Διονυσιαστές ένωσε όλη την οικουμένη. Αυτό έφερε την υποταγή των εθνών, κατάργησε τα σύνορα στην Μεσόγειο, Ευρώπη, Μικρά Ασία. Βόρεια Αφρική κλπ, και σχημάτισε την πατρίδα που γεννήθηκε η Ελληνορθοδοξία. παράλληλα δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την απελευθέρωση του Ελληνικού έθνους, το οποίο έφτασε στο απόγειο του, με την ανάληψη διοικήσεως του Ρωμαϊκού κράτους.
Οι Έλληνες των μεσαιωνικών αιώνων μέσα από την ηθική, την πίστη και την παιδεία έγιναν κληρονόμοι μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας (Ρωμαϊκή) και μια παγκόσμιας θρησκείας (Χριστιανισμός). Ο Χριστιανισμός αναδύθηκε και έγινε παγκόσμια θρησκεία με την εισαγωγή των Πλατωνικών διδασκαλιών από τους τρείς ιεράρχες και η αρχαία Ελληνική σοφία διασώθηκε και διατηρήθηκε στους αιώνες μέσα από την ενσωμάτωση της στην Ορθόδοξη-Χριστιανική πίστη. Κυριολεκτικά ο Ελληνισμός αναστήθηκε από την Ορθοδοξία. Η Παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την αρχαία Ρώμη, ήταν δημιούργημα των Σιωνιστών-παγανιστών, με στόχο την κατάκτηση και τον αφανισμό του Ελληνικού έθνους. Ο στόχος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν η κατάκτηση της Ελλάδος και η δημιουργία του παγκόσμιου κράτους (pax romana).
Ακόμη οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού ήθελαν με την δημιουργία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας να κερδίσουν χρόνο, ώστε να επανασυστήσουν, την ανατολική εωσφορική-Περσική αυτοκρατορία. Οι Ιουδαίοι προσπάθησαν με κάθε τρόπο να πάρουν πίσω την αυτοκρατορία τους, από την ημέρα που ανέλαβαν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, οι Έλληνες.
Δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι το κράτος των σιωνιστών (Διονυσιακός πολιτισμός), έγινε η Αυτοκρατορία του Χριστού και των Ελλήνων. Οι ίδιοι οι Ρωμαίοι συγκλητικοί δημοσίως με μεγάλη υπερηφάνεια, έλεγαν ότι η αρχαία Ρώμη, ήταν η νέα πόρνη Βαβυλώνα (G Beck-Η Bυζαντινή χιλιετία). Για όσους δεν γνωρίζουν, η Βαβυλώνα ήταν πριν από την Ρώμη, το παγκόσμιο κέντρο του Διονυσιακού πολιτισμού. Οι μέτοχοι των Διονυσιακών αξιωμάτων χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα, ειρηνικά και βίαια, όπως πολέμους και την αποστολή δεκάδων εθνών ενάντια, στο Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, την δημιουργία εμφυλίων, καθώς και απάτες για να πάρουν πίσω, την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία από τους.
Οι αρχαίοι Σιωνιστές ως γνήσιοι συνεχιστές των παραδόσεων τους ήταν παγανιστές και πίστευαν στον θεό Savazio, για αυτό έφεραν την Ολύμπια θρησκεία στην Ελλάδα. Στην Ελληνική μυθολογία-ιστορία με το όνομα Σαβάζιος είναι γνωστή μία αρχαία θεότητα. Ετυμολογικά το δεύτερο συνθετικό του ονόματος (-ζιος) προέρχεται από την ρίζα Dyeus. Aπό εκεί βγαίνουν και οι λέξεις Δίας και θεός, (Λατινικά deus). Στην κλασική Ελλάδα τον ονόμασαν Διόνυσο. Ο "θεός" Σαβάζιος είναι ο Διόνυσος (Λεξικό Σούδα). Ο Σαβάζιος αποτελεί τον βασικότερο και σημαντικότερο "θεό" του Ιουδαϊκού έθνους.
Ο βιογράφος, φιλόσοφος, ιστορικός, θεουργός και αρχιερέας του μαντείου των Δελφών Πλούταρχος γράφει στα Συμποσιακά του (ΙV 6) ,ότι οι Εβραίοι λάτρευαν τον Διόνυσο, και ότι η ημέρα των Σαββάτων ήταν εορτή του Σαβαζίου !!! Ένας μύστης αναφέρει την πραγματική θρησκεία των Ισραηλιτών. Διαβάστε σχετικά το αρχαίο κείμενο των Συμποσιακών. (1) O Φρυγικός Savazios είναι ο "θεός" των αχαλίνωτων ερωτικών οργίων-σεξουαλική μαγεία και των καταστροφών. Για αυτό μοιραζόταν την διοίκηση του Φοινικικού μαντείου των Δελφών με τον έτερο "θεό" των καταστροφών, τον Σημτικής καταγωγής Απόλλων.
Η Ρωσία ως έθνος με την αποδοχή του Αριστόκλειου πολιτισμού και της Ορθοδοξίας με εμπνευστή-δημιουργό τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον, έγινε Τσαρική-αυτοκρατορία. Στην σύγχρονη εποχή με την διάλυση της Σοβιετικής ένωσης με θεμέλια τον Χριστιανισμό και την Αριστόκλεια παιδεία μέσα σε 27 χρόνια η Ρωσική Ομοσπονδία έγινε η πρώτη παγκόσμια υπερδύναμη. Στον αντίποδα ο Γεωστρατηγικός-Διονυσιακός άξονας 666 (Ισραήλ-Αμερική-Ευρώπη) είναι υπό κατάρρευση.
Δεν ανησυχούν αδίκως οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων. Γνωρίζουν την δύναμη του παγκόσμιου Αριστόκλειου πολιτισμού και της θρησκείας και ανησυχούν σε υπερθετικό βαθμό. Δίκαια είναι τρομοκρατημένοι με βάση τα επιτεύγματα των Ελλήνων του μεσαίωνα και των Ρώσων της σύγχρονης εποχής. Το Imperium Romanum από αυτοκρατορία των παραγόντων του Διονυσιακού πολιτισμού και του θεού Savaziou έγινε το κράτος του Χριστού και των Ελλήνων με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη.
Η Διονυσιακή ελίτ επιβιώνει και κυριαρχεί εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια, μέσα από μια συγκεκριμένη μέθοδο. Η Διονυσιακή αριστοκρατία από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι και σήμερα δημιουργεί παγκόσμιες αυτοκρατορίες, τις οποίες στην συνέχεια καταστρέφει είτε εγκαταλείπει όταν δεν τις χρειάζεται. Το πιο ενδεικτικό παράδειγμα η Ρax Romana.
Ακόμη οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού ήθελαν με την δημιουργία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας να κερδίσουν χρόνο, ώστε να επανασυστήσουν, την ανατολική εωσφορική-Περσική αυτοκρατορία. Οι Ιουδαίοι προσπάθησαν με κάθε τρόπο να πάρουν πίσω την αυτοκρατορία τους, από την ημέρα που ανέλαβαν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, οι Έλληνες.
Δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι το κράτος των σιωνιστών (Διονυσιακός πολιτισμός), έγινε η Αυτοκρατορία του Χριστού και των Ελλήνων. Οι ίδιοι οι Ρωμαίοι συγκλητικοί δημοσίως με μεγάλη υπερηφάνεια, έλεγαν ότι η αρχαία Ρώμη, ήταν η νέα πόρνη Βαβυλώνα (G Beck-Η Bυζαντινή χιλιετία). Για όσους δεν γνωρίζουν, η Βαβυλώνα ήταν πριν από την Ρώμη, το παγκόσμιο κέντρο του Διονυσιακού πολιτισμού. Οι μέτοχοι των Διονυσιακών αξιωμάτων χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα, ειρηνικά και βίαια, όπως πολέμους και την αποστολή δεκάδων εθνών ενάντια, στο Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, την δημιουργία εμφυλίων, καθώς και απάτες για να πάρουν πίσω, την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία από τους.
Οι αρχαίοι Σιωνιστές ως γνήσιοι συνεχιστές των παραδόσεων τους ήταν παγανιστές και πίστευαν στον θεό Savazio, για αυτό έφεραν την Ολύμπια θρησκεία στην Ελλάδα. Στην Ελληνική μυθολογία-ιστορία με το όνομα Σαβάζιος είναι γνωστή μία αρχαία θεότητα. Ετυμολογικά το δεύτερο συνθετικό του ονόματος (-ζιος) προέρχεται από την ρίζα Dyeus. Aπό εκεί βγαίνουν και οι λέξεις Δίας και θεός, (Λατινικά deus). Στην κλασική Ελλάδα τον ονόμασαν Διόνυσο. Ο "θεός" Σαβάζιος είναι ο Διόνυσος (Λεξικό Σούδα). Ο Σαβάζιος αποτελεί τον βασικότερο και σημαντικότερο "θεό" του Ιουδαϊκού έθνους.
Ο βιογράφος, φιλόσοφος, ιστορικός, θεουργός και αρχιερέας του μαντείου των Δελφών Πλούταρχος γράφει στα Συμποσιακά του (ΙV 6) ,ότι οι Εβραίοι λάτρευαν τον Διόνυσο, και ότι η ημέρα των Σαββάτων ήταν εορτή του Σαβαζίου !!! Ένας μύστης αναφέρει την πραγματική θρησκεία των Ισραηλιτών. Διαβάστε σχετικά το αρχαίο κείμενο των Συμποσιακών. (1) O Φρυγικός Savazios είναι ο "θεός" των αχαλίνωτων ερωτικών οργίων-σεξουαλική μαγεία και των καταστροφών. Για αυτό μοιραζόταν την διοίκηση του Φοινικικού μαντείου των Δελφών με τον έτερο "θεό" των καταστροφών, τον Σημτικής καταγωγής Απόλλων.
Η Ρωσία ως έθνος με την αποδοχή του Αριστόκλειου πολιτισμού και της Ορθοδοξίας με εμπνευστή-δημιουργό τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον, έγινε Τσαρική-αυτοκρατορία. Στην σύγχρονη εποχή με την διάλυση της Σοβιετικής ένωσης με θεμέλια τον Χριστιανισμό και την Αριστόκλεια παιδεία μέσα σε 27 χρόνια η Ρωσική Ομοσπονδία έγινε η πρώτη παγκόσμια υπερδύναμη. Στον αντίποδα ο Γεωστρατηγικός-Διονυσιακός άξονας 666 (Ισραήλ-Αμερική-Ευρώπη) είναι υπό κατάρρευση.
Κλείνοντας την σημερινή επιστημονική μου εργασία να επισημάνω ότι εάν ο Tράμπ δεν σταματήσει τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράν, η Αμερική θα έχει την τύχη των αρχαίων αυτοκρατοριών. Για αυτό αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τους Κούρδους στις χερσαίες επιχειρήσεις ενάντια στο Ιράν εν έτη 2026 !!! Στην παγκόσμια ιστορία ιστορία ελάχιστες περιοχές υπήρξαν τόσο κρίσιμες-επικίνδυνες και καθοριστικές όσο η Περσία-Μέση Ανατολή. Εκεί κρίθηκε το μέλλον του Ελληνισμού και η συνέχεια του μέχρι σήμερα. Βρισκόμενη στο σταυροδρόμι αυτοκρατοριών από την Μεσόγειο έως την Κεντρική Ασία, η Περσία έχει γίνει μάρτυρας της πορείας των διάφορων κατακτητών. Τα Περσικά εδάφη έχουν μεταμορφώσει ή καταστρέψει διάφορα έθνη. Για αυτό μεταξύ άλλων θεωρείται η Περσία (Σημερινό Ιράν), τεράστιας γεωπολιτικής σημασίας.
Σε αντίθεση με το Αφγανιστάν η Περσία θεωρείται κομβικής σημασίας καθώς έχει τις ρίζες της σε μια βαθύτερη και μακρόχρονη ιστορία. Από τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Μέγα Ηράκλειο μέχρι τους απογόνους του Τζένγκις Χαν, το βρετανικό και ρωσικό «Μεγάλο Παιχνίδι», η Περσία υπήρξε το πεδίο δοκιμών όπου τα όνειρα για αυτοκρατορίες έσβησαν. Η Κληρονομιά των Αχαιμενιδών. Η Περσία δεν ήταν απλώς ο στόχος αυτοκρατοριών. Ήταν η πρώτη παγκόσμια-Διονυσιακή αυτοκρατορία. Η Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών ιδρύθηκε από τον Κύρο, εκτεινόταν από την κοιλάδα του Ινδού μέχρι το Αιγαίο Πέλαγος. Ήταν ένα μοντέλο αυτοκρατορικής-Διονυσιακής διοίκησης, ανοχής και υποδομής. Αλλά το η αποδοχή των Διονυσιακών αξιωμάτων και οι επιθέσεις στην Ελλάδα κατά την αρχαία και την μεσαιωνική περίοδο θα γινόταν η αχίλλειος πτέρνα της.
Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος εισέβαλε στην Περσία το 334 π.Χ., έθεσε υπό αμφισβήτηση τον παγκόσμιο Διονυσιακό πολιτισμό που υπηρέτησε με τόσο πάθος η Μητέρα του Ολυμπιάδα. Αν και νίκησε τον Δαρείο Γ΄ και έκαψε την Περσέπολη σε μια συμβολική πράξη κατάκτησης, η Περσία δεν εξαφανίστηκε. Αντίθετα διέλυσε Αλέξανδρο. Η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου διαμελίστηκε όμως η Περσία επέζησε και επανήλθε πιο δυναμικά την μεσαιωνική περίοδο με την δυναστεία των Σασσανιδών !!! Καθώς η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επεκτεινόταν προς τα ανατολικά ήρθε επανειλημμένα σε συγκρούσεις με τις δυναστείες των Πάρθων και των Σασσανιδών της Περσίας. Αυτές οι συγκρούσεις διήρκεσαν αιώνες και εξάντλησαν τους οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους της Imperiym Romanum.
Ενδεικτική ήταν η Μάχη στην οποία ο Ρωμαίος στρατηγός Κράσσος , o πλουσιότερος Ρωμαίος της εποχής του, ηγήθηκε μιας εκστρατείας και υπέστη μια από τις χειρότερες ήττες της Ρώμης. Η ήττα αποτέλεσε ένα τραγικό-γεωπολιτικό σύμβολο της Ρωμαϊκής δυναμικής. Ο συνετός στρατηγός Κράσσος που έσωσε την Ρώμη από τους επαναστατημένους σκλάβους τους Σπάρτακου, σκοτώθηκε εξαιτίας της αλαζονείας του. Ο Μέγας Ηράκλειος κατάφερε να αντιστρέψει τα παγκόσμια δεδομένα και να κατακτήσει την Περσική αυτοκρατορία κάτω από τις πιο δυσμενείς συνθήκες που βρέθηκε ποτέ στρατηγός-αυτοκράτορας. Μετά την μεγαλύτερη ήττα όλων των εποχών στην παγκόσμια ιστορία από βασιλιά Ηράκλειο, οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού δημιούργησαν τον Μωαμεθανισμό.
Η Αραβική Κατάκτηση της Περσίας. Η Ισλαμική κατάκτηση της Περσίας (633–654 μ.Χ.) σηματοδότησε το τέλος της Σασσανιδικής Αυτοκρατορίας. Εν τούτοις δεν ήταν το τέλος Περσικής-πολιτιστικής ταυτότητας. Οι Άραβες κέρδισαν τον πόλεμο όμως με την πάροδο του χρόνου, ο περσικός πολιτισμός, η γλώσσα και τα διοικητικά συστήματα επηρέασαν βαθιά τον ισλαμικό κόσμο. Το Χαλιφάτο των Αββασιδών παρά την Αραβική του προέλευση ήταν δομημένο επάνω στις Περσικές παραδόσεις. Πέρσες λόγιοι όπως ο Αβικέννας και ποιητές όπως ο Ρουμί διαμόρφωσαν την πνευματική ψυχή του Ισλαμικού κόσμου. Επί της ουσίας δεν είχαμε την καταστροφή μιας αυτοκρατορίας, αλλά για την Διονυσιακή μετενσάρκωσή της σε μια νέα μορφή. Η Περσία χάθηκε με την αρχαία της μορφή και συνέχισε μέσα από τον Αραβικό πολιτισμό που ήταν βαθιά Περσικός.
Τι καθιστά την Περσία τόσο τρομερή πρόκληση για τις αυτοκρατορίες;
Η Περσία είναι μια χώρα με ερήμους, βουνά και οροπέδια. Το έδαφός της αποθαρρύνει τους εισβολείς, επιμηκύνει τις γραμμές ανεφοδιασμού και ευνοεί τους αμυνόμενους. Με χιλιετίες ιστορίας, γλώσσας, λογοτεχνίας και θρησκευτικής παράδοσης στον Διονυσιακό πολιτισμό, η περσική ταυτότητα δεν γίνεται να εξαφανιστεί εύκολα. Επιβιώνει από κατακτήσεις και ξεπερνά τις ιδεολογίες. Η Περσία συχνά απορροφούσε τους κατακτητές της μέσα στο πολυπολικό σύστημα φυλετικών, θρησκευτικών και περιφερειακών δεσμών πίστης, στο οποίο ήταν δύσκολο να αλλάξουν οι ξένοι εισβολείς. Κάθε αυτοκρατορική κατάρρευση στην Περσία γέννησε νέες πολιτισμικές αναγεννήσεις, από τον Ζωροαστρισμό μέχρι το Σιιτικό Ισλάμ, από την αρχιτεκτονική των αρχαίων Περσών μέχρι τον σύγχρονο-Ιρανικό εθνικισμό. Διαχρονικά η Περσία αντανακλά τις φιλοδοξίες των αυτοκρατοριών, αποκαλύπτοντας συχνά τις αδυναμίες τους. Απορροφά τους εισβολείς, τους αναδιαμορφώνει και τους ξεπερνά.
Στην Περσική γη η ιστορία δεν σταματάει απλά μεταμορφώνεται και διαφοροποιείται με βάση την Διονυσιακή κουλτούρα. Οι αυτοκρατορίες πεθαίνουν επειδή η Περσία είναι πολιτιστικά αήττητη ως εκλεκτό μέλος του Διονυσιακού πολιτισμού. Αποτελεί ένα αήττητο Διονυσιακό πνεύμα. Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο για εχθρούς και φίλους. Μην ξεχνάτε ότι η Περσία επέζησε ακόμη και από την εισβολή του Τιμούρ (Ταμερλάνος) !!! Ηράκλειος και Αλέξανδρος κατέκτησαν τις Διονυσαικές αυτοκρατορίες των Αχαιμενιδών και των Σασσανιδών κάτω από διαφορετικές Γεωστρατηγικές-Γεωπολιτικές, οικονομικές και διοικητικές συνθήκες. Eν τούτοις ο Αλέξανδρος γιατί ήταν μέτοχος του Διονυσιακού πολιτισμού και η μητέρα του Θεουργός του απαίσιου δαιμονικού και Ανθέλληνα Διόνυσου ξεπέρασε τα όρια του θρύλου. Αντιθέτως εσκεμμένα οι παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας υποβάθμισαν τον αυτοκράτορα Ηράκλειο.
Επιπροσθέτως ο πρόεδρος Τράμπ ως σύγχρονος Ρωμαίος αυτοκράτορας, δεν γινόταν να μην εμπλέκεται σε ένα Διονυσιακό σκάνδαλο. Κατά γενική παραδοχή Ελλήνων-ξένων συναδέλφων που είναι ενάντια στον Διονυσιακό πολιτισμό, η εξουσία προστατεύει-καλύπτει τα εγκλήματά της δημιουργώντας νέα. Η ιστορία είναι γεμάτη σκάνδαλα όπου η Διονυσιακή-σεξουαλική κακοποίηση έχει κρυφτεί πίσω από μεγαλύτερες, πιο θεαματικές υποθέσεις. Τα εγκλήματα πολέμου, οι κρατικές δολοπλοκίες και οι γεωπολιτικές αντιπαλότητες κυριαρχούν στην δημόσια σφαίρα και υποβιβάζουν στο παρασκήνιο πράξεις βίας οι οποίες αγγίζουν το προσωπικό και το επαίσχυντο, για αυτό καθίστανται ευκολότερες στην καταστολή.
Η υπόθεση Epstein αποκαλύπτει αυτόν τον ανησυχητικό μηχανισμό στις Διονυσιακές εξουσίες, τα σκάνδαλα όχι μόνο ανταγωνίζονται μεταξύ τους - μερικές φορές επικαλύπτονται.
Oι τακτικές των Διονυσιαστών είναι γνωστές. Δημιουργούν έναν μεγάλο πόλεμο και με στήριγμα τα Διονυσιακά ΜΜΕ απέσπασαν την προσοχή από ένα σεξουαλικό σκάνδαλο που αφορά έναν πρόεδρο και πολλούς άλλους εμπλεκόμενους. Έντρομη η κοινή γνώμη να επικεντρώνεται στην εθνική ασφάλεια και όχι στην ιδιωτική συμπεριφορά του προέδρου και των άλλων που συμμετείχαν. Η κεντρική ιδέα είναι ανατριχιαστική. Το σύγχρονο σύστημα των μέσων ενημέρωσης είναι σε θέση να επισκιάσει τεράστιο σκάνδαλο. Αυτή η λογική δεν είναι απλώς ένα τέχνασμα καθώς μας δείχνει το πώς ορισμένα σκάνδαλα έχουν αντιμετωπιστεί, και έχουν εξουδετερωθεί με επιτυχία. Η υπόθεση Epstein είναι ένα εντυπωσιακό παράδειγμα αυτής της γκρίζας ζώνης όπου η εξουσία, η επιρροή και η θεσμική σιωπή τέμνονται.
Ο J. Epstein δεν ήταν απλώς ένας αμφιλεγόμενος χρηματοδότης. Κινούνταν μέσα σε ένα δαιδαλώδες δίκτυο Διονυσιακών πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών διασυνδέσεων. Επιδραστικές-Διονυσιακές προσωπικότητες, πολιτικοί, επιχειρηματίες, διανοούμενοι Διονυσιαστές-εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης ήταν υποστηρικτές και συνοδοιπόροι. Για χρόνια διαβάζαμε κατηγορίες για σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων, μερικές φορές τεκμηριωμένες, αλλά συχνά υποβαθμισμένες. Παρά αυτά τα προειδοποιητικά σημάδια, ο Έπσταϊν συνέχισε να κινείται στους πιο ισχυρούς κύκλους του κόσμου. Αυτό που είναι εντυπωσιακό είναι η σοβαρότητα των κατηγοριών, αλλά και το χρονικό διάστημα που αγνοήθηκαν ή υποβαθμίστηκαν. Όπως και στην υπόθεση άνδρες επιρροής, τα μέσα ενημέρωσης και η πολιτική σφαίρα φαινόταν συνεχώς απασχολημένα από άλλες έκτακτες ειδήσεις, οικονομικές κρίσεις, πολέμους, διπλωματικές αντιπαλότητες, εσωτερικές συγκρούσεις και μεγάλα γεωπολιτικά θέματα. Σε αυτή την αέναη αναταραχή, ένα τεράστιο σεξουαλικό σκάνδαλο ήταν εύκολο να υποβάθμιστει.
Θα μπορούσαμε να φτάσουμε στο σημείο να πούμε ότι θα μπορούσε να ξεκινήσει ένας πραγματικός πόλεμος για να συγκαλυφθεί ένα σεξουαλικό σκάνδαλο; Η ιστορία δείχνει ότι οι διεθνείς κρίσεις μπορεί μερικές φορές να γίνονται την ίδια χρονική περίοδο που επικρατεί εσωτερική-πολιτική αστάθεια. Η υπόθεση Μπιλ Κλίντον και Λεβίνσκι, έχει συχνά αναλυθεί υπό το πρίσμα αυτής της έντασης μεταξύ ιδιωτικού σκανδάλου και των γεωπολιτικών αποφάσεων. Χωρίς να δημιουργήσει μια απλοϊκή αιτιώδη σύνδεση, αυτό το επεισόδιο χρησιμεύει ως υπενθύμιση του πόσο εύκολα μπορεί να εκτραπεί η προσοχή του κοινού όταν η πολιτική-μιντιακή ατζέντα αναδιοργανώνονται γύρω από στρατηγικά ζητήματα.
Σε έναν κόσμο κορεσμένο από πληροφορίες, τα σκάνδαλα ανταγωνίζονται για την προσοχή. Αυτά που επηρεάζουν τα στρατηγικά συμφέροντα των κρατών ή τις διεθνείς ισορροπίες φυσικά τραβούν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης. Τα πιο προσωπικά εγκλήματα, ακόμη και όταν περιλαμβάνουν σοβαρή κακοποίηση, κινδυνεύουν να ξεθωριάσουν.
Στην εποχή μας οι πολιτικοί χειραγωγούν τις πληροφορίες με τρομερή αποτελεσματικότητα επειδή ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης και τα πολιτικά κυκλώματα. Στην υπόθεση Epstein, κεντρικό ερώτημα παραμένει η σιωπή. Πώς θα μπορούσε ένα άτομο που κατηγορείται επανειλημμένα για αδικήματα να συνεχίσει να κινείται ελεύθερα ανάμεσα στην ελίτ για τόσο καιρό; Και πώς να εξηγήσουμε ότι τόσοι πολλοί εμπλεκόμενοι άνθρωποι στον κύκλο του, δεν θεωρήθηκαν ποτέ πραγματικά υπεύθυνοι, ενώ τα θύματα έπρεπε να αγωνιστούν για χρόνια για να ακουστούν;
Η απάντηση βρίσκεται εν μέρει στην ίδια τη δομή της σύγχρονης εξουσίας. Οι μεγάλες πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές-Διονυσιακές ελίτ συχνά σχηματίζουν διασυνδεδεμένα δίκτυα. Μέσα σε αυτούς τους κλειστούς κύκλους, η συλλογική φήμη αποτελεί πολύτιμο πλεονέκτημα. Όταν ένα σκάνδαλο απειλεί αυτήν την ισορροπία, μπορεί να προκύψει ο πειρασμός να υποβαθμιστεί η υπόθεση, να αντιμετωπιστεί ως περιθωριακό ή ιδιωτικό ζήτημα. Το σκάνδαλο τότε μετατρέπεται σε μια ανωμαλία που πρέπει να περιοριστεί και όχι σε μια αλήθεια που πρέπει να αποκαλυφθεί. Αυτό το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Τα σεξουαλικά σκάνδαλα που αφορούσαν ισχυρές προσωπικότητες υποβαθμίζονταν, αποκρύπτονταν. Αυτό που αλλάζει σήμερα είναι η ένταση μεταξύ αυτής της κουλτούρας μυστικότητας και της διαφάνειας που επιβάλλει το σύγχρονο οικοσύστημα των μέσων ενημέρωσης. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι ανεξάρτητες δημοσιογραφικές έρευνες και οι κινητοποιήσεις των πολιτών καθιστούν ολοένα και πιο δύσκολη τη διατήρηση της σιωπής.
Η υπόθεση Έπσταϊν υπενθυμίζει ότι η σιωπή δεν είναι απλώς μια απουσία λόγου. Όταν μια κοινωνία είναι τρομοκρατημένη από μεγάλες κρίσεις-πολέμους, τρομοκρατικές απειλές, οικονομικές καταστροφές, η συλλογική προσοχή εστιάζει φυσικά στα ζωτικής σημασίας επείγοντα ζητήματα. Τα μέσα ενημέρωσης δίνουν προτεραιότητα στην πληροφόρηση, οι κυβερνήσεις διαμορφώνουν την πολιτική αφήγηση και η κοινή γνώμη επικεντρώνεται στους άμεσους κινδύνους.
Σε αυτό το πλαίσιο, ορισμένα σκάνδαλα δεν εξαφανίζονται πραγματικά καθώς γίνονται περιφερειακά. Συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης. Σταδιακά, ξεφεύγουν από το συλλογικό οπτικό πεδίο, όχι επειδή είναι εντελώς κρυμμένα, αλλά επειδή ο χώρος που είναι διαθέσιμος για την αντιμετώπισή τους έχει συρρικνωθεί. Όταν οι δημοκρατίες μαστίζονται από την Διονυσιακή πορνεία καταρρέουν.
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: