Σήμερα θα δούμε το σπουδαιότερο περιστατικό πραγματικού ανθελληνισμού-μισογυνισμού στην ιστορία.
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ. ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
Επίσης θα δούμε τα πεπραγμένα άλλων μεγάλων της παγκόσμιας ιστορίας.
ΕΒΡΑΙΟΜΑΧΙΑ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟ ΠΟΛΛΙΤΙΣΜΟ.
Επιπροσθέτως στην σημερινή εργασία Γεωπολιτικής Θεολογίας-Γεωπολιτικού Εθνικισμού, θα δούμε την μοναδική γυναίκα στα παγκόσμια χρονικά που νίκησε τον Ιουδαϊσμό. Παράλληλα έσωσε τον Ελληνισμό και το Imperium Romanum από βέβαιο αφανισμό.
ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ ΛΕΩΝ-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ε-ΕΙΡΗΝΗ- ΛΑΧΑΝΟΔΡΑΚΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΠΗΧΟΣ.
Τεσσαρακονταπήχυς (Σαραντάπηχος) ονομαζόταν ο Ιουδαίος από την Τιβεριάδα, ο οποίος ήταν ο δημιουργός της αιρέσεως της Εικονομαχίας και ταυτόχρονα υπήρξε αυτοκρατορικός σύμβουλος του Λέοντα Γ, του Ίσαυρου. Από την ημέρα πού έγινε αυτοκρατορικός σύμβουλος ο Ιουδαίος Σαραντάπηχος, καθιερώθηκαν οι Σημίτες ως πολιτική τάξη στην διοίκηση της αυτοκρατορίας. Την εποχή που ήταν χαλίφης ο Γιεζίδ Β, πηγαίνει μια ομάδα Ιουδαίων και του αναφέρει ότι είναι “προφήτες”-αστρολόγοι. Στην συνέχεια είπαν οι Ιουδαίοι στον Χαλίφη Γιεζίδ ότι αν ήθελε μεγάλες δόξες και να είναι χαλίφης για πολλά χρόνια, η λύση είναι μόνον μια. Θα έπρεπε να απαγορέψει την λατρεία των ιερών εικόνων του Χριστού, των Αγίων και της Παναγίας, από όλους τους υπηκόους του χαλιφάτου. Ο Γιεζίδ τους πίστεψε για αυτό απαγόρευσε την προσκύνηση των ιερών εικόνων, από τους Χριστιανούς υπηκόους του. Όμως μετά από 2,5 έτη πέθανε, αντί να ζήσει πολλά χρόνια, με μεγάλες δόξες, όπως του είχαν “προφητεύσει” οι Εβραίοι.
Στον θρόνο των Ισμαηλιτών ανεβαίνει ο γιος του Χαλίφη, ο Χισάμ, ο οποίος έβγαλε διαταγή να πιάσουν τους Εβραίους “προφήτες”. Οι Εβραίοι όμως επέτυχαν να περάσουν τα σύνορα του Χαλιφάτου και να διαφύγουν. Δυστυχώς οι Χριστομάχοι συνέχισαν της δολοπλοκίες, περί καταργήσεως της λατρείας των εικόνων, μέχρι να εντοπίσουν το κατάλληλο άτομο, ώστε να κάνει πράξη τα σχέδια τους. Στα πλαίσια αυτού του σκοπού πηγαίνουν στα Ελληνοαραβικά σύνορα, σε έναν άγνωστο εκείνη την εποχή στρατιώτη, τον Λέων, για να του “προφητεύσουν” ότι αυτός θα γίνει σίγουρα αυτοκράτορας των Ελλήνων-Ρωμαίων. Επίσης του επισήμαναν ότι όταν γίνει Βασιλιάς, θα τον επισκεφτούν, για να του ζητήσουν μια και μόνον εξυπηρέτηση.
Πράγματι ο Λέων γίνεται αυτοκράτορας, με την αμέριστη υποστήριξη τους και οι ίδιοι Εβραίοι πηγαίνουν στην Κωνσταντινούπολη, να τον συναντήσουν. Όταν τους δέχτηκε ο Λέων, οι Εβραίοι του είπαν ότι δεν θέλουν χρήματα, παλάτια, δόξες και τιμές, σε αντάλλαγμα που του “προφήτευσαν” ότι θα γινόταν αυτοκράτορας. Το μόνο πράγμα που του ζήτησαν ήταν να απαγορεύσει, από τους Χριστιανούς, την λατρεία των ιερών εικόνων (Ιωάννης Ζωναράς Επιτομή Ιστοριών).
ΙΩΑΝΝΗΣ ΖΩΝΑΡΑΣ ΕΠΙΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΩΝ :
Πλήρες κείμενο:
1 
PDF File
2 PDF File
3 PDF File
ΙΩΑΝΝΗΣ ΖΩΝΑΡΑΣ ΕΠΙΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΩΝ :
1
PDF File2
PDF FilePDF File Όντος ο Λέων Γ απαγόρευσε την προσκύνηση των εικόνων. Ο Λέων μαζί με τους Εβραίους είναι η αιτία για να ξεκινήσει ο φοβερότερος εμφύλιος στην ιστορία του Ελληνικού Έθνους (117 έτη). Ένας εμφύλιος ο οποίος απείλησε να διαλύσει την αυτοκρατορία σε θρησκευτικό-πνευματικό,
Η ΑΝΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΡΩΜΑΙΚΟ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Ε ΤΟΥ ΠΕΘΕΡΟΥ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ.
Με τον θάνατο του Λέοντα του τρίτου στις 18 Ιουνίου του 741 μ.Χ. ο Κωνσταντίνος γίνεται μονοκράτορας. Ήταν συνειδητός εικονομάχος γιατί η προσωπικότητα του είχε διαμορφωθεί σε αυστηρά εικονομαχικό περιβάλλον και η εικονομαχία, η οποία άρχισε το 726 και τελείωσε το 843, αποτελούσε για εκείνον προσωπική θρησκευτική πεποίθηση. Επί της βασιλείας του, η ένταση της διαμάχης εικονομάχων και εικονολατρών κορυφώθηκε.
Αν και ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Ε έπεσε στην παγίδα του θρησκευτικού εμφυλίου, κατάφερε να υπερασπιστεί την Ελλάδα με τον καλύτερο τρόπο από τους εξωτερικούς εχθρούς, απαλλάσσοντας προσωρινά το Ρωμαϊκό κράτος από τους αιώνιους διώκτες. Ήταν τόσο μεγάλα τα μαρτύρια των Ελλήνων από τους Βουλγάρους που έσφαζαν, βίαζαν, έκαιγαν, έπαιρναν Ελληνίδες για σκλάβες, που την εποχή του Μιχαήλ του Α Ραγκαβέ όπου είχε πλέον αποκατασταθεί προσωρινά η λατρεία των εικόνων, οι απελπισμένοι κάτοικοι της Βασιλεύουσας- Κωνσταντινουπόλεως, που στην πλειοψηφία τους ήταν εικονολάτρες, πήγαιναν στον τάφο του εικονομάχου Κωνσταντίνου του Ε, παρακαλώντας με προσευχές, λιτανείες, λειτουργίες να αναστηθεί, για να κυνηγήσει εκ νέου τους Βούλγαρους και να τους γλυτώσει από τα αβάσταχτα μαρτύρια που τους είχαν βρει από τον βάρβαρο Τουρκικό αυτό λαό.
Aκολούθησε σαφή εικονομαχική πολιτική και ξεκίνησε έναν ανελέητο διωγμό κατά τών μοναστηριών. Εν τούτοις κανένας άλλος εικονομάχος αυτοκράτορας δεν συκοφαντήθηκε τόσο πολύ από τους Εικονολάτρες ιστορικούς, οι οποίοι χαρακτήριζαν τον Κωνσταντίνο «πολυκέφαλο δράκο», «σκληρό διώκτη τής μοναστικής ζωής». Συνεπώς είναι πολύ δύσκολο να σχηματίσουμε αμερόληπτη γνώμη και να γνωρίζουμε όλα τα πεπραγμένα του Κωνσταντίνου. Η παρατήρηση ξένου ιστορικού ότι υπήρξε το πιο τολμηρό και ελεύθερο πνεύμα στην ιστορία του Imperium Romanum αποτελεί μεγάλη υπερβολή,
Όταν ανέβηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο ο Κωνσταντίνος, οι ευρωπαϊκές επαρχίες ήταν ακόμη αφοσιωμένες στην λατρεία των εικόνων, σε αντίθεη με τις επαρχίες τής Μικράς Ασίας οι οποίες είχαν ήδη ανάμεσα αρκετούς Εικονομάχους. Ο Κωνσταντίνος πέρασε τα δύο πρώτα χρόνια τής εξουσίας του επιχειρώντας να καταπνίξει την επανάσταση του Αρταβάσδου. Η απόσπαση του θρόνου από τον σύζυγο της αδελφής του, έδειξε στον Κωνσταντίνο ότι η λατρεία των εικόνων ήταν εφικτό να αποκατασταθεί χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.
Για αυτό και αναγκάστηκε να προχωρήσει σε μια σειρά πολύ σκληρών μέτρων, με στόχο την ενδυνάμωση του εικονομαχικού κινήματος. Με κίνητρο αυτή την ιδεολογία αποφάσισε να συγκαλέσει μία Σύνοδο που θα έθετε τις βάσεις για την Θεολογική πολιτική του και θα εξασφάλιζε το κύρος για την επιβολή των νόμων και των πεποιθήσεων του στους υπηκόους χωρίς αντίσταση. Η Σύνοδος της Ιέρειας έγινε το 754 στην Ασιατική ακτή τού Βοσπόρου. Στην Σύνοδο δεν παραβρέθηκαν οι τέσσερις πατριάρχες, καθώς η έδρα τής Κωνσταντινουπόλεως ήταν κενή, ενώ Αντιόχεια, Ιερουσαλήμ και Αλεξάνδρεια δεν επιθυμούσαν να συμμετέχουν. Επίσης οι αντιπρόσωποι τού Πάπα δεν παρουσιάστηκαν στις συνεδριάσεις. Στο γεγονός αυτό βασίστηκε η Αυγούστα Ειρήνη για να κηρύξει τις αποφάσεις αυτής της συνόδου άκυρες.
Το διάταγμα τής Συνόδου τού 754 καταδίκαζε την λατρεία των ιερών εικόνων. Εκτός από την σημασία τής προκηρύξεως το διάταγμα αυτό είναι σημαντικό από πολιτική άποψη, καθώς καθιστά όσους αποδέχονται την Εικονολατρία ενόχους και άξιους τιμωρίας από τον αυτοκράτορα. Η πιστοί των Εικόνων τέθηκαν υπό τη δικαιοδοσία τής εγκόσμιας εξουσίας. Η Σύνοδος στο παλάτι τής Ιέρειας αναθεμάτισε μεταξύ άλλων τον "ξυλολάτρην" Πατριάρχη Γερμανό και τον Ιωάννη Δαμασκηνό τον "επιρρεπή" προς τους Αγαρηνούς τους εχθρούς τής Αυτοκρατορίας. Ο Ιωάννης Δαμασκηνός σύμφωνα με την κυβέρνηση του Βοσπόρου, ήταν ο διδάσκαλος τής ασεβείας και παραποιούσε το Ευαγγέλιο.
Η ομόφωνη απόφαση τής Συνόδου προξένησε πολύ ισχυρή εντύπωση στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα. Το ποίμνιο κλήθηκε να ορκισθεί ότι θα εγκατέλειπε την λατρεία των εικόνων. Η καταστροφή των εικόνων υπήρξε ανελέητη και άνευ προηγουμένου. Οι εικόνες κομματιάζονταν, καίγονταν, επιζωγραφίζονταν και εξετίθεντο σε διάφορες προσβολές. Ιδιαίτερα βίαιος υπήρξε ο διωγμός τής λατρείας τής Θεοτόκου. Ο Κωνσταντίνος Ε ήταν ανένδοτος ως προς τα μοναστήρια και διεξήγαγε μία σταυροφορία εναντίον των μοναχών τους οποίους θεωρούσε «ειδωλολάτρες και οπαδούς τού σκότους» !!! Ο αγώνας του εναντίον τού Μοναχισμού φθάνει σε τέτοιο σημείο εντάσεως ώστε ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι είναι δύσκολο να αποφανθεί κανείς αν οι μεταρρυθμίσεις αυτής τής περιόδου στρέφονταν εναντίον των εικόνων ηρ εις βάρος τών μοναχών.
Τούς υποχρέωσαν να φορούν πολιτική ενδυμασία και ορισμένους τούς ανάγκασαν, διά τής βίας ή με απειλές, να παντρευτούν. Όλα αυτά τα μέτρα είχαν ως αποτέλεσμα την βίαιη μετανάστευση των μοναχών σε περιοχές που δεν επηρεάζoταν έντονα από τους διωγμούς. Αρκετοί ιστορικοί πιστεύουν ότι η Ιταλία δέχθηκε περίπου 50000 μοναχούς-μοναχές. Το γεγονός αυτό υπήρξε κομβικής ιστορικής σημασίας σχετικά με την τύχη τής Νότιας Ιταλίας, γιατί ενίσχυσε το Ελληνορθόδοξο στοιχείο. Η άσκηση βίας από την Ρωμαϊκή εξουσία σε συνδυασμό με την έλλειψη πίστεως μελών τού ανώτερου Ορθόδοξου κλήρου, τα οποία αποδέχθηκαν τις αποφάσεις της Εικονομαχικής Συνόδου, αποτελούσαν έναν ασταθή παράγοντα σχετικά με την αποκατάσταση των Ιερών Εικόνων.
Η θανάσιμη κατάρα της εικονομαχίας ελάχιστα έλειψε να διαλύσει το κράτος. Όλες οι αιρέσεις είχαν πάντοτε έδρα την Μικρά Ασία. Αρχηγούς της εικονομαχικής αίρεσης, θεωρούσαν οι πατριάρχες Γερμανός και Ταράσιος τον επίσκοπο Νακολείας Κωνσταντίνο και τον Ιουδαίο από την Τιβεριάδα, τον Σαρατνάπηχο. Οι αιρέσεις προέρχονταν από τα ανατολικά σύνορα, οι λαοί που συνόρευαν με την Ελλάδα φρόντιζαν να μας πολεμούν όχι μόνον με τα όπλα αλλά δημιουργώντας και θρησκευτικές εμφύλιες διαμάχες. Ο Κωνσταντίνος ο Ε έκανε φοβερές διώξεις στους Έλληνες χριστιανούς εικονολάτρες. Το 762 μ.Χ. έχουμε την πρώτη εκτέλεση Έλληνα υπηκόους γιατί λάτρευε τις εικόνες του Χριστού και των αγίων. Το 765 μ.Χ. η μεμονωμένη βία γενικεύτηκε ,μια χωρίς προηγούμενο βία εναντίον των Ελλήνων εικονολατρών.
Μεταξύ άλλων θανατώνεται ο ηγούμενος της Μονής Αυξεντίου Στέφανος. Τον Αύγουστο του επομένου έτους καλόγεροι υποχρεώθηκαν να παρελάσουν μέσα στον ιππόδρομο. Τέσσερις μέρες αργότερα 19 στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι ταπεινώθηκαν δημόσια. Από αυτούς άλλοι εκτελέστηκαν, άλλους τους τύφλωσαν και τους εξόρισαν αφαιρώντας τους όλα τα αξιώματα. Πρωτοπαλίκαρο στις διώξεις των εικονολατρών ήταν ο στρατηγός του θέματος των Θρακησίων Μιχαήλ Λαχανοδράκων. Ήταν φανατικός εικονομάχος, με εντολή του αυτοκράτορα, διέλυσε τα Μοναστήρια της Μικράς Ασίας και έσφαξε πολλούς μοναχούς.
Σύμφωνα με τον Θεοφάνη ο Λαχανοδράκων εκποίησε όλα τα μοναστήρια, ανδρικά-γυναικεία, όλα τα ιερά σκεύη, βιβλία και ζώα, και όση περιουσία είχαν και το αντίτιμο τους το έδωσε στο βασιλιά. Όσα βιβλία βρήκε γραμμένα από μοναχούς και πατέρες τα έκαψε. Εάν κάποιος είχε κρυμμένο λείψανο αγίου, το έκαιγε κι αυτό και τιμωρούσε τον κάτοχο του ως ασεβή. Πολλούς μοναχούς σκότωσε με το μαστίγωμα, άλλους με ξίφος και αναρίθμητους τύφλωσε. Άλλους, τους αλείφε με λάδι κεριού τα γένια, τους έβαζε φωτιά κι έτσι τους έκαιγε τα πρόσωπα και τα κεφάλια κι άλλους τους εξόριζε αφού τους βασάνιζε πολύ.
Τελικά δεν άφησε σε όλη την επαρχία ούτε έναν εικονολάτρη ιερέα. Όταν το έμαθε αυτό ο βασιλιάς που μισεί το αγαθό, του έγραψε τις ευχαριστίες του. Ανάγκασε χιλιάδες μοναχούς να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε στην Ιταλία απειλώντας τους ότι ή θα αποσχηματισθούν και θα παντρευτούν ή θα τυφλωθούν και θα εξοριστούν. Κατά τους διωγμούς των εικονομάχων, οι εικονόφιλοι κατέφυγαν προς τα νησιά του Αιγαίου πελάγους, το Άγιον Όρος, την Κάτω Ιταλία-Σικελία ιδρύοντας καινούρια μοναστικά κέντρα, παίρνοντας μαζί τους λείψανα αγίων, ιερά κειμήλια και εικόνες όπως τη μεταφορά της πανίερης εικόνας της Παναγίας της Προυσιώτισσας από την Προύσα της Βιθυνίας στην περιοχή της σημερινής Μονής Προυσσού στην Ευρυτανία.
Ο στρατηγός Μιχαήλ Λαχανοδράκων κυριολεκτικά οργίασε βάζοντας καλόγερους να παντρεύονται καλογριές δια της βίας, όπως και μοναχούς να φιλούν δημόσια μοναχές. Έκαιγε τα γένια των μοναχών και ιερέων. Εκποιούσε τις περιουσίες των μοναστηριών και έκαιγε χειρόγραφα από τις μονές. Ακόμη κατέστρεψε μοναστήρια και έκαψε τα ιερά βιβλία, εικόνες κλπ. Εν τούτοις πάντοτε θα έχει τον σεβασμό μας για τα μεγάλα στρατιωτικά επιτεύγματα του και ταυτόχρονα θα μας προκαλεί θλίψη-οργή, για ότι έπραξε ενάντια στην Ορθοδοξία. Οι ίδιοι όμως άνθρωποι, ο Κωνσταντίνος ο Ε και ο στρατηγός Μ. Λαχανοδράκων, όταν χρειάστηκε υπερασπίστηκαν στο ακέραιο την αυτοκρατορία από τους εξωτερικούς εχθρούς (Βούλγαρους, Άραβες). Ενδεικτικό ήταν ότι ο στρατηγός Μιχαήλ Λαχανοδράκων, σκοτώθηκε σε μεγάλη ηλικία στο πεδίο της μάχης, ενάντια στους Βούλγαρους στις 20 Ιουλίου του 792 στην περιοχή Μαρκέλλαι.
ΕΙΡΗΝΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΗ Ζ ΙΕΡΑ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ.
Μια Ελληνίδα για μια και μοναδική φορά στα παγκόσμια χρονικά νίκησε τους παράγοντες της Διονυσιακής Κουλτούρας (Φοίνικες-Ιουδαίους). Το γεγονός αυτό αποτελεί την μεγαλύτερη προσβολή για το Ιουδαϊκό έθνος για αυτό εκδικήθηκαν πολύ σκληρά την άτυχη γυναίκα.
Το όνομά της Αυγούστας Ειρήνης είναι συνδεδεμένο με την πρώτη και καταλυτική αναστήλωση των εικόνων, που θεσπίστηκε από την Ζ Οικουμενική σύνοδο. Με αυτήν την ενέργεια της έσωσε την Ορθοδοξία και την αυτοκρατορία από βέβαιο αφανισμό. Είναι η πρώτη και μοναδική φορά στην παγκόσμια ιστορία που ηττήθηκαν οι παράγοντες της Διονυσιακής Κουλτούρας (Ιουδαίοι παγανιστές), από Ελληνίδα γυναίκα. Μετά τον θάνατο του βασιλιά Λέοντα η Ειρήνη ανέλαβε την κηδεμονία του δεκάχρονου Κωνσταντίνου ΣΤ΄. Ήταν εικονόφιλη ενώ είχαν βρεθεί και εικόνες στο προσκέφαλο της. Τότε ο αυτοκράτορας πεθερός της ο Κωνσταντίνος ο Ε, την επέπληξε σφοδρότατα, και διέκοψε κάθε επαφή μαζί της. Λίγες μέρες μετά την ανάρρηση του γιου της στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό θρόνο, εξουδετέρωσε μία απόπειρα εικονομάχων αρχόντων να ανεβάσουν στον θρόνο τον ετεροθαλή αδελφό του Λέοντα Δ΄, τον καίσαρα Νικηφόρο.
Μετά από αυτό η βασίλισσα υποχρέωσε όλους τους γιους του Κωνσταντίνου Ε΄, να περιβληθούν το ιερατικό σχήμα. Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από την Ειρήνη είχε αρχίσει η προσπάθεια γiα την αποκατάσταση των εικόνων. Τον Αύγουστο του 784, ο πατριάρχης Παύλος παραιτήθηκε, επικαλούμενος τύψεις συνειδήσεως γιατί συνέπραξε με εικονομάχους βασιλείς. Νέος πατριάρχης εξελέγη ο λαϊκός μέχρι τότε Ταράσιος, γραμματέας της Ειρήνης, ο οποίος αποδέχθηκε την εκλογή, υπό τον όρο σύγκλησης οικουμενικής συνόδου, η οποία και αποφασίστηκε.
Η νέα σύνοδος ορίστηκε να αρχίσει τις συνεδριάσεις της στις 17 Αυγούστου του 786 στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Αστάθμητος παράγοντας υπήρξαν οι εικονομάχοι στρατηγοί, και ο Ελληνικός-αυτοκρατορικός στρατός, που εμφορούνταν από εικονομαχικό πνεύμα. Οι εικονομάχοι στρατηγοί αντέδρασαν βίαια και ματαίωσαν τις εργασίες της συνόδου. Όλοι αυτοί οι στρατιωτικοί ήταν πιστοί στον Κωνσταντίνο Ε, τον οποίο λάτρευαν ως ημίθεο για τις επιτυχίες του εναντίον των Βουλγάρων και των Αράβων.
Η ΠΑΝΕΞΥΠΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ.
Η Ειρήνη στα πλαίσια της αποκαταστάσεως των Ιερών εικόνων, έστειλε τον Σταυράκιο στην Θράκη για να στρατολογήσει νέο στρατό, από εικονολάτρες Χριστιανούς. Έπειτα διακήρυξε την ανάγκη εκστρατείας ολοκλήρου του αυτοκρατορικού στρατού εναντίον των Αγαρηνών. Η βασίλισσα πήρε μαζί της τα καλύτερα τάγματα της βασιλικής φρουράς, και βγήκε από την Πόλη για να περάσουν δήθεν στην Ασία, αυτή, η αυλή και τα τάγματα. Εκεί αφόπλισε τα εικονομαχικά στρατεύματα με την πρόφαση ότι θα περάσουν απέναντι να συζητήσουν τις λεπτομέρειες, για το πως θα “ηγηθεί” στην εκστρατεία ενάντια στους Άραβες.
Χιλιάδες γενναίοι στρατιώτες έπεσαν θύματα της ακαταμάχητης γοητείας, και της ηθικής, της Ελληνίδας βασίλισσας. Την ίδια ώρα ο στρατός του Σταυράκιου εισερχόταν στην Πόλη, από τις πύλες της Θράκης. Τα πιστά στην εικονομαχία τάγματα διατάχτηκαν να διαλυθούν. Με αυτόν τον τρόπο σταμάτησε την αιματοχυσία και τον πιο επικίνδυνο εμφύλιο στην Ελληνική ιστορία, ο οποίος απειλούσε με αφανισμό την αυτοκρατορία (Imperium Rōmānum). Παρά την διάλυση του Εικονομαχικού στρατού, ο τόπος και ο χρόνος δεν θεωρήθηκαν κατάλληλοι για την συνέχιση των εργασιών της συνόδου και οι συνεδριάσεις της έγιναν στην Νίκαια της Βιθυνίας τον Μάιο του 787.
Η εικονόφιλη παράταξη επικράτησε πλήρως. Καταλύθηκε το κύρος της μέχρι τότε θεωρουμένης ως Ζ΄ Οικουμενικής συνόδου της Ιέρειας του 754, και αποφασίστηκε η αναστήλωση των εικόνων. Η Ειρήνη υπήρξε μία από τις πιο δυναμικές προσωπικότητες του μεσαίωνα μαζί με την Άννα Κομνηνή, την Ευδοκία-Αθηναΐς και την Υπατία. Σε όλη της την ζωή παρέμεινε μονογαμική-ηθική, εκκλησιαζόταν συνεχώς, έκανε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο και ανέγειρε ναούς. Μέσα από όλα αυτά άντλησε τις δυνάμεις, για να κρατήσει όρθιο τον Ελληνισμό-Ορθοδοξία, στην πιο κρίσιμη ιστορική στιγμή μετά την Περσική επίθεση εναντίον της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επί βασιλέως Ηρακλείου. Στα αρνητικά της Ειρήνης οι ενέργειες εναντίον του παιδιού της, του Βασιλιά Κωνσταντίνου του έκτου, κατόπιν παροτρύνσεων των αλλοδαπών συμβούλων της. Μόλις απεβίωσε ο Λέων η βασίλισσα Ειρήνη ως Χριστιανή, είχε σαν πρώτο και μοναδικό στόχο την αποκατάσταση των εικόνων, ειδικά μετά από τον απίστευτο και τραγικό εμφύλιο, τον οποίο έζησε. Ένας εμφύλιος ο οποίος κατέστρεφε πάρα πολύ το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος σε πνευματικό, ηθικό, πολιτικό, στρατιωτικό και κοινωνικό επίπεδο.
ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΓΑΝΙΣΤΩΝ ΠΕΡΙ “ΕΒΡΑΙΚΗΣ” ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ.
Οι παγανιστές κατηγορούν ψευδός την Ελληνίδα Ειρήνη, ότι ονομαζόταν Σαραντάπηχου. Το Σαραντάπηχος είναι Εβραϊκό όνομα. Σαραντάπηχος ονομαζόταν, ο Ιουδαίος από την Τιβεριάδα, ο οποίος ήταν ο δημιουργός της Εικονομαχίας, και ταυτόχρονα, υπήρξε και αυοκρατορικός σύμβουλος του Λέοντα Γ, του Ίσαυρου. Η αυτοκράτειρα Ειρήνη, η Αθηναία σε καμία των περιπτώσεων δεν ήταν Εβραία όπως την κατηγορούν ψευδός. Εάν ήταν Σημιτικής καταγωγής, δεν θα έκανε την αποκατάσταση των εικόνων, μέσα από την Ζ οικουμενική σύνοδο.
Επίσης εάν ήταν “Σημιτικής καταγωγής”, δεν θα την ανέτρεπαν από την εξουσία, οι Σημιτικής καταγωγής αξιωματούχοι, της πολιτικής αριστοκρατίας Κωνσταντινουπόλεως. Το επώνυμο της, δεν ήταν Σαραντάπηχου, όπως ισχυρίζονται ψευδέσταστα, οι πανάρχαιοι εχθροί των Ελλήνων, οι Φοίνικες-Σημίτες παγανιστές δωδεκαθειστές. Ότι έχει σχέση με τον Χριστό, τον Πλάτωνα και την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, το καταδιώκουν και το συκοφαντούν οι Σημίτες, και όλοι οι άλλοι εωσφορικοί λαοί. Ήταν τόσο πιστή Ελληνίδα-Χριστιανή η Ειρήνη, η οποία για να αποκαταστήσει την λατρεία των εικόνων, έθεσε σε σοβαρότατο κίνδυνο την υπόσταση της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Ειρήνη, σταδιακά απομονώθηκε, από το προσωπικό της περιβάλλον και είχε επαφές μόνον με τους δύο ευνούχους, οι οποίοι ήταν οι προσωπικοί της σύμβουλοι. Δυστυχώς η αυτοκράτειρα Ειρήνη έπεσε θύμα των αλλοδαπών βασιλικών συμβούλων, με κατάληξη να τυφλώσει το παιδί της. Μετά την Ζ οικουμενική σύνοδο οι Σημίτες της πολιτικής αριστοκρατίας, είχαν ως αποκλειστικό σκοπό να ανατρέψουν την Ελληνίδα βασίλισσα Ειρήνη από τον Ρωμαϊκό θρόνο. Την ανατροπή της Ειρήνης, την επιθυμούσαν για να επαναφέρουν την εικονομαχία, και την απαγόρευση της λατρείας των ιερών εικόνων.
Παράλληλα ήθελαν να εκδικηθούν την Ελληνίδα Ειρήνη, και να την καταστρέψουν σε όλα τα επίπεδα, διότι αναστήλωσε της ιερές Εικόνες. Συνεπώς οι αλλοδαποί σύμβουλοι της Ειρήνης είχαν διπλό σκοπό. Σε περίπτωση που οι δύο ευνούχοι σύμβουλοι της Ειρήνης, δεν θα είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα προωθούσαν παράλληλα το εναλλακτικό σχέδιο με την Γερμανία και τον γάμο με τον Καρλομάγνο. Τελικά επέτυχαν να την ανατρέψουν από τον Αυτοκρατορικό θρόνο. Αμέσως μετά την εξόρισαν στην νήσο Λέσβο. Εκεί έζησε δέκα χιλιόμετρα, έξω από την πρωτεύουσα του νησιού, την Μυτιλήνη, για δέκα μήνες, καθώς απεβίωσε από τις κακουχίες και την εγκατάλειψη, σε ηλικία 51 ετών. Όλους εκείνους τους μήνες επαιτούσε στην γύρω περιοχή, και με τα χρήματα που συγκέντρωσε, έχτισε το πρώτο κατά σειρά, μοναστήρι στις Καρυές.
Ό ενάρετος άνθρωπος που είναι μέτοχος του Αριστόκλειου πολιτισμού είναι δυνατός και είναι σε θέση να αντιστέκεται στους Διονυσιακούς πειρασμούς, στις αδυναμίες, στους θρήνους και δεν αφήνει τον εαυτό του να εκτραπεί από το δρόμο του. Κατά τη διάρκεια του πιο φοβερού εμφυλίου στην ιστορία του Ελληνισμού από καταβολής του έθνος, μια γυναίκα η οποία δεν είχε σαπίσει από τον Διονυσιακό πολιτισμό και την Διονυσιακή πορνεία κράτησε όρθιο το Ελληνικό έθνος και το έσωσε από βεβαιότατο αφανισμό.
Ο ηγέτης στρατιωτικός-πολιτικός πρέπει να είναι πρώτα από όλα ένας ισχυρός άνδρας και ένας ενάρετος άνθρωπος. Η αδυναμία και η διονυσιακή κουλτούρα. δημιουργούν παρακμιακές καταστάσεις και ανθρώπους αδύναμους να αντισταθούν. Δύναμη δεν είναι μόνον η γενναιότητα στα πεδία των μαχών Ο δυνατός ηγέτης ξέρει να προστατεύει τους άνδρες του, να τους ξεκουράζει και να συμμερίζεται τις κακουχίες τους. Επίσης ο σωστός ηγέτης συζητά με τους στρατιώτες του, για τα προβλήματα που τους απασχολούν και ότι άλλο τους επιβαρύνει. Πρώτος διδάξας περί πολιτείας-πολιτικών ήταν ο ύπατος των Φιλοσόφων ο Μέγας Αριστοκλής΄ Ότι δεν επέτυχαν χιλιάδες γενναίοι-ικανότατοι άνδρες το επέτυχε μια μόνον γυναίκα !!!!
Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΚΛΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
Η Ορθοδοξία προσφέρει τα πάντα διότι προστατεύει, εξευγενίζει-ισορροπεί, καλλιεργεί, ηρεμεί, ομορφαίνει τις ανθρώπινες ψυχές, τις γεμίζει με αγάπη για τον συνάνθρωπο, την ζωή και κάθε τι ωραίο. Το Ελληνικό έθνος ως πολιτιστική-γεωστρατηγική οντότητα, διαχρονικά στηρίζεται στην παιδεία-πολιτισμό και την Ορθοδοξία.
Ο θεός έδωσε στις γυναίκες την επίπονη-δύσκολη αποστολή να γεννούν, να τρέφουν, να μεγαλώνουν, να αγαπούν, να εκπαιδεύουν τα παιδιά, να τα προστατεύουν, να δημιουργούν σωστούς Έλληνες, χρήσιμους-αξιόλογους πολίτες στην κοινωνία και στο έθνος. Τα έθνη κατακτώνται-αφανίζονται όταν απολέσουν τον πολιτισμό, την παιδεία, την θρησκεία, την γλώσσα και την ηθική. Σε περιόδους έντονης ανησυχίας-δυστυχίας, βίας και πολέμων οι άνθρωποι βιώνουν καταστάσεις τις οποίες δεν μπορούν να διαχειριστούν με το πνεύμα και την ηθική. Φοβούνται-αρνούνται να σκεφτούν και να ερευνήσουν. Για αυτό στρέφονται προς το κακό, τις βίαιες πράξεις και την ερωτική ελευθεριότητα.
Δυστυχώς την σύγχρονη εποχή παρουσιάζεται το θλιβερό και εθνικά καταστροφικό φαινόμενο αρκετές γυναίκες να είναι Χριστιανές/ Εν τούτοις ζούνε με τον τρόπο ζωής του αρχαίου “Θεού” Σαβάζιου-Διόνυσου με την θέληση τους, και να είναι υπερήφανες για την συμμετοχή τους στα Διονυσιακά δρώμενα !!!
Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι ο Διονυσιακός πολιτισμός κατέστρεψε δύο παγκόσμιες αυτοκρατορίες Περσική-Ρωμαϊκή, και οδήγησε στην κατάρρευση-κατάκτηση τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο. Όταν ένα έθνος απωλέσει την ηθική της Αριστόκλειας παιδείας ακολουθεί κατά σειρά η πνευματική, η πολιτική, η στρατιωτική, η οικονομική και η κοινωνική παρακμή. Η θέση της γυναίκας στο imperium romanum ήταν σαφώς ανώτερη σε σχέση με τις γυναίκες του Διονυσιακού πολιτισμού. Στο Ρωμαϊκό κράτος υπήρξαν γυναίκες αυτοκράτειρες, ηγεμονικές προσωπικότητες. Επίσης είχαμε γυναίκες επιστήμονες Φιλόσοφοι, Γεωμέτρες, Μαθηματικοί, Ιατροί, σε όλα την διάρκεια ζωής της αυτοκρατορίας (13/4/1204). Διότι οι άνδρες απουσίαζαν στους αμυντικούς πολέμους, σε όλες τις μεγάλες πόλεις, είχαμε κοινωνικές υπηρεσίες με επικεφαλείς γυναίκες.
Επιπροσθέτως οι γυναίκες του Ρωμαϊκού κράτους θεωρήθηκαν άξιες να κατέχουν το ύψιστο αξίωμα του κράτους. Η θέση της γυναίκας στην Ρωμαϊκή κοινωνία, ήταν σαφέστατα ανώτερη σε σχέση με αυτή της Ελληνικής αρχαιότητας, όπου κυριαρχούσε ο Φρυγικός Savazios. H Ορθοδοξία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην κοινωνική θέση της γυναίκας στο Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος. Ο Χριστός και η Υπεραγία Θεοτόκος απελευθέρωσαν τις γυναίκες από την αρχαία-παγανιστική εξουσία των ανδρικών ιερατείων των Δελφών και της Ελευσίνας. Μεγάλες γυναικείες προσωπικότητες συνέβαλαν στην διαμόρφωσή μιας νέας εποχής κατά την οποία το γυναικείο ιδεώδες συνδέεται στενά με την φιλανθρωπία και την κοινωνική πρόνοια, την δημιουργικότητα και την εξέλιξη.
Οι γυναίκες είναι άνθρωποι που έχουν θετικά και αρνητικά. Εκπροσωπούν τις θετικές και τις Ιερές ιδιότητες της Παναγίας, σε συνδυασμό με την αδύναμη και ατελή γυναικεία φύση της πρωτόπλαστης Εύας των Διονυσιακών αξιωμάτων. Η μόνη τέλεια γυναίκα είναι η Υπεραγία Θεοτόκος, με την τελειότητα-παρθενικότητα, αγνότητα, και την φιλανθρωπία της. Η Διονυσιακή Εύα και η Παναγία διαχρονικά αποτελούν το ιδεολογικό γυναικείο σύστημα αξιών, καθώς εκπροσωπούν τους δύο παγκόσμιους πολιτισμούς (Αριστόκλειο-Διονυσιακό). Σε όλη την Ρωμαϊκή περίοδο η γυναικεία δράση και παρουσία, σε κράτος-εκκλησία και κοινωνία υπήρξε καταλυτική. Ενδεικτικά αναφέρω Αγία Ελένη (Ισαπόστολος), Υπατία (Φιλόσοφος), Ευδοκία- Αθηναϊς, Άννα Κομνηνή, Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα, Αγία Θεοφανώ, Βασίλισσα Θεοδώρα (σύζυγος αυτοκράτορα Θεόφιλου) και Ειρήνη η Αθηναία.
Το όνομά της Αυγούστας Ειρήνης είναι συνδεδεμένο με την πρώτη και καταλυτική αναστήλωση των εικόνων, που θεσπίστηκε από την Ζ Οικουμενική σύνοδο. Με αυτήν την ενέργεια της έσωσε την Ορθοδοξία και την αυτοκρατορία από βέβαιο αφανισμό. Δύο φορές έγινε στην παγκόσμια ιστορία η αναστήλωση των ιερών εικόνων, και τις δυο φορές την αναστήλωση, την έκαναν δύο γυναίκες. Μια πολύ ηθική γυναίκα, κράτησε όρθια την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Καταλυτικό ρόλο στην αποκατάσταση, των Ιερών Εικόνων εικόνων, και την σωτηρία της αυτοκρατορίας, διαδραμάτισε η Ειρήνη, η Αθηναία.
Για αυτό διαχρονικά θα πρέπει ανάλογα με την ηθική, την παιδεία, και τις ικανότητες τους, όλες οι γνήσιες Ελληνίδες να έχουν σημαντικούς ρόλους, και θέσεις. Τα επιτεύγματα της αυτοκράτειρας Ειρήνης, έφεραν το γυναικείο φύλο στο απόγειο του. Εκείνη την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο η Ειρήνη, υπήρχαν αρκετοί γενναίοι και έξυπνοι άνδρες, οι οποίοι πολεμούσαν καθημερινά στα πεδία των μαχών, για να προστατέψουν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Εν τούτοις δεν επέτυχαν να αποκαταστήσουν την λατρεία των Ιερών Εικόνων. Ότι δεν έκαναν πολλές χιλιάδες γενναίοι-ήρωες Έλληνες στρατιωτικοί, το κατόρθωσε μια γυναίκα, η Αυγούστα Ειρήνη.
Το επίτευγμα της Ειρήνης δεν ήταν καθόλου τυχαίο, καθώς υπήρχε υψηλότατο θρησκευτικό υπόβαθρο, ενώ μας δείχνει το πόσο ηθικές και θεοσεβούμενες ήταν τότε όλες οι Ελληνίδες, ώστε να είναι σε θέση να επιτύχουν θαυμαστά πράγματα, και παράλληλα σωτήρια για το Ελληνικό έθνος. Δεν ήταν από σύμπτωση η Ελλάδα, κατά την μεσαιωνική εποχή, στην κορυφή του κόσμου, καθώς τα θεμέλια του έθνους τα οποία είναι οι ηθικές γυναίκες.
Οι γυναίκες με παιδεία αποτελούσαν, την συντριπτική πλειοψηφία. Οι ενέργειες της αυτοκράτειρας Ειρήνης δείχνουν το τεράστιο ηθικό και πολιτιστικό επίπεδο και ότι ακόμη και οι άνθρωποι οι οποίοι υπέπεσαν σε σφάλματα, η αμαρτήματα, ήταν σε θέση να κάνουν πάρα πολύ σημαντικά πράγματα για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία. Οι γυναίκες διαχρονικά αποτελούν τα θεμέλια του Ελληνικού Έθνους Χωρίς ηθικές και σωστές γυναίκες, δεν μπορεί να σταθεί το Ελληνικό έθνος.
Η Ορθοδοξία και ο Μέγας Αριστοκλής αντιμετωπίζουν τις γυναίκες ως ίσες με τους άνδρες, ως Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Θεού. Για αυτό ο Ύπατος των Φιλοσόφων ζήτησε κοινή παιδεία και στρατιωτική εκπαίδευση για άνδρες και γυναίκες. Για τους Πατέρες της Ορθοδόξου πίστεως οι άνθρωποι είναι πλασμένοι από τον Θεό «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν» του. Το κατ’ εικόνα είναι η ελευθερία που έδωσε ο Θεός-Δημιουργός του Αριστοκλέους στο ανθρώπινο γένος, ώστε να έχει την δυνατότητα να αποκτήσει κατά χάριν, ό, τι έχει ο Θεός κατά φύσιν. Το κατ’ εικόνα είναι η δυνατότητα του εκπεσόντων ανθρώπων να ενωθούν οντολογικά με τον Θεό, να γίνουν κατά χάρη Θεοί. Το καθ’ ομοίωση σημαίνει την ολοκλήρωση αυτής της επιλογής. Για να αντιληφθείτε πόσο μεγάλη είναι η ιστορική αδικία μεγάλη ονομάστηκε από τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, η Γερμανίδα Αικατερίνη, η Τσαρίνα της Ρωσίας, για τα επιτεύγματα της στην Διονυσιακή πορνεία. Αντιθέτως η Ελληνίδα Ειρήνη, γιατί ήταν η μοναδική γυναίκα παγκοσμίως που νίκησε τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, και δεν σοδομιζόταν, δεν έκανε καταπόσεις ανδρικών ακαθαρσιών, δεν έκανε όργια, δεν ονομάστηκε Μεγάλη. Επίσης έλαβαν τον τίτλο Μέγας ο Θεοδόσιος και ο Ιουστινιανός. Εν τούτοις μια γυναίκα που έσωσε τον Ελληνισμό, την Ορθοδοξία και το Imperium Romanun από βέβαιο αφανισμό. δεν ονομάστηκε Μεγάλη.
Με πυλώνες τον πολιτισμό και την Χριστιανική θρησκεία, είμαστε το μοναδικό έθνος στον κόσμο που κατέκτησε την ελευθερία του με εντελώς ειρηνικά μέσα, και διοίκησε μια παγκόσμια αυτοκρατορία. Ένα ακόμη ασύλληπτο παγκόσμιο επίτευγμα του Αρίστοκλειου-Ελληνισμού, που δεν επέτυχε και δεν θα επιτύχει κανένα άλλο έθνος.
Ο ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Δεν ήταν τυχαία ιστορικά γεγονότα ότι ο Τίμιος Σταυρός βρέθηκε για πρώτη φορά επί βασιλείας του Αγίου Κωνσταντίνου, όταν παραχωρήθηκε η Ρωμαϊκή εξουσία στους Έλληνες και επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα από τον πρώτο Έλληνα αυτοκράτορα που ανέβηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Τα δύο μεγίστης-παγκόσμιας σημασίας γεγονότα δείχνουν ότι οι αναγεννημένοι από την Ορθοδοξία Έλληνες, είχαν την ευλογία και την απόλυτη στήριξη του Χριστού να διοικήσουν την παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία για να διδάξουν τον Θεό-Δημιουργό του Μέγα Αριστοκλή και τον Ελληνικό πολιτισμό στα έθνη κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους.
Ότι είμαστε ως έθνος το οφείλουμε στον Χριστό, τον Άγιο Κωνσταντίνο, την Αγία Ελένη, τον Μέγα Αριστοκλή, τον Ηρόδοτο και στους τρεις Ιεράρχες. Για την αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας, για όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα αιτία είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Άγιος Κωνσταντίνος, η Αγία Ελένη, οι τρεις ιεράρχες και ο Μέγας Αριστοκλής. Εκείνοι άλλαξαν την ιστορία της ανθρωπότητας. Ήταν η αιτία για την δημιουργία της πρώτης και μοναδικής Ορθόδοξης- παγκόσμιας αυτοκρατορίας.
Ήταν οι δημιουργοί της πρώτης και μοναδικής Ορθόδοξης- παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Ο Κωνσταντίνος αντιλαμβάνεται ότι ήδη έχουμε μια αλλαγή στην παγκόσμια ιστορία καθώς ο Ιουδαϊκός χριστιανισμός άρχισε να εξελληνίζεται μέσα από την χρήση της Ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού. Την αλλαγή αυτή την θεμελίωσαν οριστικά οι τρεις ιεράρχες με την είσοδο των διδαχών του Αριστοκλή στον χριστιανισμό.
Η μεταστροφή της Ορθοδόξου πίστεως από τον Διονυσιακό-Ιουδαϊκό στον Ελληνικό πολιτισμό, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την παγκοσμιότητα της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου, του κλασικού πολιτισμού και του Ελληνικού Imperium Romanum.Ο Μέγας Αριστοκλής μαζί με τον σωτήρα Ιησού Χριστό διαμόρφωσαν ηθικά και πνευματικά ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, διότι εξ αρχής ο Χριστιανισμός με τον Ελληνισμό, είχαν τα ίδια ηθικά αξιώματα στους περισσότερους τομείς. Ενδεικτικό περί αυτού ήταν ότι τρία από τα τέσσερα Ευαγγέλια γράφτηκαν απευθείας στην Ελληνική γλώσσα, όπως επίσης οι πράξεις των Αποστόλων, οι επιστολές του Αποστόλου των εθνών Παύλου, καθώς και τα πρώτα άρθρα της Ορθόδοξης, Χριστιανικής θεολογίας.
Η ίδρυση της παγκόσμιας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τους Ιουδαίους ένωσε όλη την οικουμένη. Αυτό έφερε την υποταγή των εθνών, κατάργησε τα σύνορα στην Μεσόγειο, Ευρώπη, Μικρά Ασία. Βόρεια Αφρική κλπ, και σχημάτισε την πατρίδα που γεννήθηκε η Ελληνορθοδοξία. παράλληλα δημιούργησε τις προυποθέσεις για την απελευθέρωση του Ελληνικού έθνους, το οποίο έφτασε στο απόγειο του, με την ανάληψη διοικήσεως του Ρωμαϊκού κράτους. Οι Έλληνες των μεσαιωνικών αιώνων μέσα από την ηθική, την πίστη και την παιδεία έγιναν κληρονόμοι μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας (Ρωμαϊκή) και μια παγκόσμιας θρησκείας (Χριστιανισμός). Ο Χριστιανισμός αναδύθηκε και έγινε παγκόσμια θρησκεία με την εισαγωγή των Πλατωνικών διδασκαλιών από τους τρείς ιεράρχες και η αρχαία Ελληνική σοφία διασώθηκε και διατηρήθηκε στους αιώνες μέσα από την ενσωμάτωση της στην Ορθόδοξη-Χριστιανική πίστη. Κυριολεκτικά ο Ελληνισμός αναστήθηκε από την Ορθοδοξία.
Ήδη από την εποχή του Αγίου Κωνσταντίνου έχουμε μια αλλαγή στην παγκόσμια ιστορία καθώς ο Ιουδαϊκός χριστιανισμός άρχισε να εξελληνίζεται μέσα από την χρήση της Ελληνικής γλώσσας και του Αριστόκλειου πολιτισμού. Την αλλαγή αυτή την θεμελίωσαν οριστικά οι τρεις ιεράρχες με την είσοδο των διδαχών του Αριστοκλή στον χριστιανισμό. Οι Έλληνες με το που αναλαμβάνουν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, έχουν πλήρη συνείδηση της πολιτιστικής και θρησκευτικής ανωτερότητας τους. Ο σκοπός των Τριών Ιεραρχών ήταν η ενοποίηση του Ρωμαϊκού κράτους μέσω της χριστιανικής πίστεως και της Ελληνικής παιδείας. Η Ορθοδοξία και ο Αριστόκλειος πολιτισμός ήταν τα βασικά στοιχεία συνοχής για να αντιμετωπίσει το Ελληνικό-Ρωμαϊκό έθνος, τον μόνιμο κίνδυνο λόγω των διαφορετικών λαών. Οι Άγιοι πατέρες θεμελίωσαν την πολιτική ιδεολογία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επάνω στο αξίωμα της χριστιανικής οικουμενικότητας, του Ελληνικού πολιτισμού και των Ρωμαϊκών πολιτικών αξιωμάτων.
Το Ρωμαϊκό κράτος συνέχισε να υπάρχει εξαιτίας του Χριστού, του Αγίου Κωνσταντίνου και των τριών Ιεραρχών και του Μέγα Αριστοκλή. Χωρίς την ένωση του Χριστιανισμού και του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, ήταν αδύνατον να γίνει το έθνος μας, παγκόσμια αυτοκρατορία και να φτάσει στην κορυφή του κόσμου. Ο Ελληνικός πολιτισμός και ο Χριστιανισμός θα ενωθούν ώστε να γίνει για μία και μοναδική φορά η Ελλάδα παγκόσμιο κρατικό μόρφωμα. Ο Χριστός και ο Αριστοκλής-Πλάτωνας υπήρξαν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας και του έθνους. Από εκεί ο Ελληνισμός θα πάρει αστείρευτες δυνάμεις για να μεγαλουργήσει και να επιβιώσει. Οι πατέρες της Ορθοδοξίας, κράτησαν ότι πολύτιμο είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, όπως οι διδασκαλίες του Πλάτωνα-Αριστοκλή, ενώ παράλληλα χρησιμοποίησαν την κορυφαία γλώσσα στον κόσμο την Ελληνική. Ο Ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν αρκετός από μόνος του για να φτάσει στην κορυφή του κόσμου το έθνος.
Για αυτό και έπρεπε να ενωθεί ο Ελληνικός πολιτισμός με τον χριστιανισμό, για να φτάσει ο Ελληνισμός στο απόγειον της δυνάμεως του. Η πολιτιστική διαδρομή του αρχαίου Ελληνικού κόσμου ενώθηκε με την Ορθοδοξία ως σώμα Χριστού, όταν οι Έλληνες θα αναλάβουν την ηγεσία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός πολιτισμός βασίζεται σε μια πολυπολικότητα και σε ανταγωνιστικές αρχές με βασικούς πυλώνες τον Ιησού Χριστό και τον Μέγα Αριστοκλή. Είναι εμφανέστατη η δυναμική-καταλυτική συνύπαρξη ισορροπία μεταξύ του χριστιανικού πολιτισμού και του ελληνιστικού πολιτισμού.
Ο μέγιστος εκφραστής της Αρχαιότητας ο Αριστοκλής μαζί με τους τρεις Ιεράρχες θα δημιουργήσουν της βάσεις για την οικουμενικότητα, την διαχρονικότητα του Ελληνισμού και της Χριστιανικής, Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα περισσότερα στοιχεία του αθάνατου Ελληνικού πνεύματος θα είναι πλέον μέσα στην Ορθόδοξη πίστη. Η εισαγωγή των διδασκαλιών του ύπατου των φιλοσόφων Πλάτωνα-Αριστοκλή από τους Αγίους Ιεράρχες, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι οι Έλληνες φιλόσοφοι ήταν μονοθεϊστές και ότι δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με το Φοινικικό δωδεκάθεο.
Μέσα από τα Αριστόκλεια-Πλατωνικά διδάγματα και τα ηθικά αξιώματα, ο Χριστιανισμός έγινε πολύ ευκολότερα αποδεκτός από τους Έλληνες, καθώς τους φάνηκε από την αρχή, ότι η Ορθοδοξία είναι κάτι πολύ οικείο, προς εκείνους. Το αποτέλεσμα ήταν με την εισαγωγή των διδαχών του Πλάτωνα, στον Χριστιανισμό, να έχουμε πολύ μεγάλη εξάπλωση, της νέας και ανερχόμενης θρησκείας στην αυτοκρατορία. Μόνον όσοι ήταν αγράμματοι δεν έγιναν Χριστιανοί, διότι δεν επέτυχαν να διεισδύσουν στα ουσιώδη νοήματα της Χριστιανικής διδασκαλίας. Η αλλαγή του Χριστιανισμού από τον Εβραϊκό, στον Ελληνικό πολιτισμό επέφερε την οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου, του κλασικού πολιτισμού και της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έξω από την Ελληνική Ορθοδοξία άφησαν οι άγιοι Ιεράρχες, μόνο το δωδεκάθεο, τον Φοινικικό παγανισμό ως ανάξιο του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και της Ορθοδοξίας. Πρόσθεσαν στον Χριστιανισμό μόνον ότι καλό είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός μέσα από τα φιλοσοφικά αξιώματα του Αριστοκλή.
Οι Τρεις Ιεράρχες διέσωσαν ότι πολύτιμο είχε δημιουργήσει η ανθρώπινη διάνοια των Ελλήνων σοφών, συνδυάζοντας το πνεύμα του αρχαίου φωτός, με την διδασκαλία του Χριστού. Η σκέψη των Χριστιανών φιλοσόφων του 4ου αιώνα με βασικούς εκφραστές τον Μ. Βασίλειο, τον Άγιο Γρηγόριο, (Ναζιανζηνό-Θεολόγο), τον Άγιο Ιωάννη-Χρυσόστομο και τον Άγιο Γρηγόριο (Επίσκοπος Νύσσης), αποτελεί κομβικό σημείο για την ανάπτυξη της Ορθοδόξου πίστεως. Στις διδαχές και στα έργα τους είναι εμφανής η ιδεολογία του Αριστοκλή-Πλάτωνα. Οι Καππαδόκες νεοπλατωνικοί-φιλόσοφοι έρχονται στο πιο καθοριστικό χρονικό σημείο, να διαμορφώσουν και την Ορθόδοξη πίστη. Οι Έλληνες με το που αναλαμβάνουν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, έχουν πλήρη συνείδηση της πολιτιστικής και θρησκευτικής ανωτερότητας τους.
Την εποχή που ήταν αυτοκράτορες οι Μέγας Κωνσταντίνος, Κωνστάντιος, Θεοδόσιος Α, Αρκάδιος, Θεοδόσιος Β, όλοι οι μεγάλοι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι του Imperium Romanum με προεξέχουσα την Υπατία, διδάσκουν τον Μέγα Αριστοκλή έχοντας πάντοτε την αμέριστη υποστήριξη των αυτοκρατόρων. Οι αυτοκράτορες γνωρίζουν προσωπικά τους μεγάλους φιλοσόφους – ρήτορες, τους Αγίους Ιεράρχες και τους στηρίζουν στο επιστημονικό τους έργο. Αυτό ήταν η ενσωμάτωση της Πλατωνικής διδασκαλίας στον Χριστιανισμό. Με την ολοκλήρωση αυτού του μοναδικού στο είδος του φιλοσοφικού-πνευματικού έργου οι Ιεράρχες, μετέτρεψαν τον Ιουδαϊκό Χριστιανισμό σε καθαρά Ελληνικό. Αμέσως τότε ο Μέγας Θεοδόσιος τον Μάιο του 381 μ.Χ. θα ανακηρύξει τον Χριστιανισμό σε επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εάν οι αυτοκράτορες ήταν ενάντια στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, δεν θα επέτρεπαν πότε την ενσωμάτωση αυτούσιας της διδασκαλίας του Αριστοκλή-Πλάτωνα, στην Χριστιανική θρησκεία.
Ακόμη άμεσα οι αυτοκράτορες θα τιμωρούσαν τους Αγίους-τρείς Ιεράρχες και θα τους αφαιρούσαν όλα τα εκκλησιαστικά τους αξιώματα. Θα απαγόρευαν την διδασκαλία του Μέγα-Αριστοκλή (Πλάτωνα) στους Ιεράρχες, στην Υπατία, στην Αγία Ευδοκία καθώς και σε όλους τους υπόλοιπους φιλοσόφους. Επίσης οι αυτοκράτορες θα έκλειναν και όλες τις φιλοσοφικές σχολές, με αποτέλεσμα να μην ήταν σε θέση να σπουδάσουν, οι Τρεις Ιεράρχες, η Υπατία, και όλοι οι υπόλοιποι σοφοί της εποχής εκείνης. Αυτό όμως ήταν κάτι το οποίο δεν το έκανε ποτέ κανένας αυτοκράτορας, διότι όλοι οι φιλόσοφοι δίδασκαν ελεύθερα τον τον ύπατο των φιλοσόφων και όσοι το επιθυμούσαν, σπούδαζαν την αρχαία Ελληνική γραμματεία. Επίσης άμεσα θα έκλεινε και η φιλοσοφική σχολή της Υπατίας.
Στην απόφαση του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β’ για την ίδρυση του Πανδιδακτηρίου συνέβαλαν η αδελφή του Πουλχερία, η σύζυγός του Αγία Ευδοκία. Το Πανδιδακτήριο λειτουργούσε ως ανεξάρτητο-πανεπιστημιακό εκπαιδευτήριο και τελούσε υπό την αιγίδα του εκάστοτε αυτοκράτορα. Τα πρώτα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν φιλολογία, φιλοσοφία, ρητορική, διαλεκτική, μαθηματικά, γεωμετρία, αστρονομία, φυσική, ιατρική, μουσική και δίκαιο (επί Ιουστινιανού Α’, η Νομική Σχολή απαιτούσε πέντε έτη σπουδών). Η θεολογία διδάσκονταν από ειδικό ίδρυμα (σχολή) του πατριαρχείου. Στο Πανδιδακτήριο οι σπουδαστές υπέβαλαν μελέτη με νομοθετικό ή ρητορικό περιεχόμενο βασιζόμενο σε προσχέδιο (δρακτόν ή δράγμα) που είχε εγκρίνει διδάσκαλος της σχολής.
Είναι ενδεικτικό ότι οι Έλληνες- Χριστιανοί της αυτοκρατορίας θαύμασαν τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, με αποτέλεσμα να παραμείνουν πεισματικά προσκολλημένοι σε αυτόν. Δυστυχώς αυτή η αφοσίωση συνέβαλε στο να μην εξελιχθούν πολιτιστικά όσο θα έπρεπε με βάση τις ικανότητες τους και την παιδεία τους. Είναι εντελώς αδύνατον διανοούμενοι όπως οι τρείς Ιεράρχες, η Αγία Αυγούστα Ευδοκία, η Άννα Κομνηνή και αρκετοί άλλοι, να μην ήταν σε θέση να επιδείξουν παρόμοιο επιστημονικό έργο, ανάλογο με εκείνο των αρχαίων σοφών.
Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού δεν αποδέχτηκαν ποτέ το γεγονός ότι η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία του Θεού Savaziou και του Σιωνισμού έγινε το κράτος του Χριστού και των Ελλήνων. Με την ανάληψη της διοικήσεως του Imperium Romanum από τους Έλληνες του μεσαίωνα εμφανίζονται στο προσκήνιο οι βάρβαροι Γερμανοί.
ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ.
Οι Γερμανοί είχαν την εντολή, να πάρουν πίσω με κάθε μέσον, την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία από τους Έλληνες. Με την μεταφορά της πρωτεύουσας του Ρωμαϊκού κράτους, από την αρχαία Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη, ξεκινά μια ακόμη θανάσιμη περιπέτεια για το Ελληνικό έθνος. Οι Γερμανοί με ορμητήρια, τον Δούναβη, και την σημερινή Βουλγαρία αρχίζουν να προκαλούν τρομερές καταστροφές, με συνεχόμενες φοβερές επιδρομές μέχρι την Πελοπόννησο.
Κυριολεκτικά ήταν έρμαιο οι Έλληνες όλους εκείνους τους αιώνες, στους Γερμανούς, Ούννους, Γότθους, Βησιγότθους, Οστρογότθους, Βανδάλους κλπ. Στις 9 Αυγούστου του 378 μ.Χ., η κρίση έφτασε στο απόγειο της όταν οι Γερμανοί Βησιγότθοι, σκότωσαν τα δυο τρίτα του Ελληνορωμαϊκού στρατού, μαζί με τους στρατηγούς Τραϊανό, Σεβαστιανό, με αποκορύφωμα την δολοφονία του αλλοδαπού αυτοκράτορα Φλαβίου Ιουλίου Ουάλη. Μετά από όλα αυτά ο πατριώτης αλλοδαπός αρχιστράτηγος magister militum per orientem o Ioύλιος, διέταξε να σφαχτούν όλοι οι Γερμανοί στρατιώτες του Ελληνικού-Ρωμαϊκού στρατού.
Οι ορδές των βαρβάρων Γερμανών ήταν αδύνατον να αντιμετωπισθούν με τα όπλα, εξαιτίας της πολιτικής των αλλοδαπών αυτοκρατόρων της Ελληνικής-Ρρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ήταν η εποχή που αυτοκράτορας των Ελλήνων ήταν ο Θεοδόσιος ο Α. Ο Θεοδόσιος έκρινε ότι η μοναδική λύση για να σταματήσουν οι Γερμανοί τις καταστροφές ήταν να προσληφθούν μαζικά, ως μισθοφόροι στον Ρωμαϊκό στρατό Με την άνοδο του στον Ρωμαϊκό θρόνο ξεκινά η ενδυνάμωση των Γερμανών,οι οποίοι προσλαμβάνονται κατά χιλιάδες στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό. Αυτή ήταν η “λύση” που έδωσε ο Θεοδόσιος ο Α΄, ώστε να σταματήσουν επιτέλους οι Γερμανοί μετά από δυο αιώνες, να γενοκτονούν τον Ελληνικό λαό. Δυστυχώς ο τρόπος που αντιμετώπισε το πρόβλημα ο Θεοδόσιος ήταν λανθασμένος, απαράδεκτος και καταστροφικός.
Μετά τον θάνατο του Θεοδοσίου όλα τα επόμενα χρόνια την πραγματική εξουσία στο Ρωμαϊκό κράτος ασκούν οι Γότθοι στρατηγοί οι οποίοι ανεβοκατεβάζουν αυτοκράτορες ως μαριονέτες ανάλογα με τα συμφέροντα τους. Οι Γερμανοί ήταν οι πιο ακριβοπληρωμένοι μισθοφόροι αξιωματικοί και στρατιώτες. Είχαν πλήρη φοροαπαλλαγή, ενώ είχαν το δικαίωμα να κάνουν γάμους με Ελληνίδες. Όμως εκείνοι αντί να προστατεύουν τα Ελληνικά-Ρωμαϊκά σύνορα τα
παραβίαζαν οι ίδιοι συνεχίζοντας κανονικά τις επιδρομές μέχρι την Πελοπόννησο. Οι Γερμανοί στρατηγοί έγιναν η απόλυτη εξουσία στην Ελληνική- Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, και αποφάσιζαν για το ποιος θα γίνει αυτοκράτορας. Τότε οι γενναίοι Έλληνες αξιωματικοί του Ελληνικού (Ρωμαϊκού) στρατού, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους.
Στις 12 Ιουλίου του 400 μ.Χ., οι Ήρωες Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες, έσφαξαν μερικές χιλιάδες Γερμανών ανωτάτων αξιωματικών και στρατιωτών στην Κωνσταντινούπολη. Με τον τρόπο αυτό ματαίωσαν την τελευταία στιγμή την άνοδο μιας Γερμανικής δυναστείας στον Ελληνικό (ρωμαϊκό) θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Ενδεικτικό είναι ότι μετά την μεγάλη νίκη, οι Έλληνες Χριστιανοί, τέλεσαν μεγαλειώδη Θεία λειτουργία στην Αγία Σοφία, για να ευχαριστήσουν την Υπεραγία Θεοτόκο που βοήθησε για πολλοστή φορά το έθνος μας.
ΤΟ ΒΑΡΒΑΡΟ ΚΑΙ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.
Οι Γερμανοί από καταβολής-δημιουργίας των Γερμανικών φυλών ήταν βάρβαροι και ανθέλληνες. Την εποχή που κυριαρχούν οι Γερμανοί στον Ρωμαϊκό στρατό έχουμε ένα ακόμη τρομερό έγκλημα των ναζιστών Γερμανών. Δυστυχώς στα μεγάλα σφάλματα του αυτοκράτορα Θεοδοσίου, ήταν η άδικη σφαγή δέκα χιλιάδων Ελλήνων Χριστιανών, από τους Γερμανούς στον Ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης. Αιτία για όλα αυτά η άδικη σύλληψη από τους Γερμανούς ενός Έλληνα ηνιόχου.
Οι Έλληνες ζήτησαν την απελευθέρωση του και οι Γερμανοί αρνήθηκαν. Τότε οι Έλληνες που δεν άντεχαν τον Γερμανικό ζυγό και τις φοβερές επιδρομές. που έκαναν όλους εκείνους τους αιώνες, σκότωσαν τον στρατηγό των Γερμανών Βοθέριχο, μαζί με άλλους Γερμανούς στρατιώτες. Ο Θεοδόσιος απουσίαζε εκείνη την εποχή στο Μιλάνο. Για αυτό δεν είχε επίγνωση των γεγονότων.
Τον εξαπάτησε ο Γερμανός αξιωματικός που επιθυμούσε να κάνει κακό στο Ελληνικό έθνος. Εκείνος γιατί του είχε μεγάλη εμπιστοσύνη εξαπατήθηκε και έδωσε την εντολή. Όλα αυτά χωρίς να γνωρίζει τα πραγματικά γεγονότα. Οι περισσότεροι σφαγιασθέντες ήταν Έλληνες Χριστιανοί και όχι Εθνικοί. Την διαταγή αυτή αμέσως την άλλαξε ο Θεοδόσιος, αλλά η ανάκλησή της έφτασε στη Θεσσαλονίκη όταν είχαν σφαγεί οι δέκα χιλιάδες Έλληνες.
Δυστυχώς δεν υπήρχαν εκείνη την εποχή, τα μέσα επικοινωνίας τα οποία υπάρχουν σήμερα. Μετά από αυτό το έγκλημα, όταν ο Θεοδόσιος θέλησε να εισέλθει στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου, ο Άγιος Αμβρόσιος στάθηκε στη θύρα και απαγόρευσε την είσοδο στον αυτοκράτορα. Όλοι περίμεναν την αντίδραση του Θεοδοσίου. Όμως εκείνος υπάκουσε ταπεινά, ζήτησε με δάκρυα στα μάτια συγγνώμη και ταπεινωμένος γύρισε στα ανάκτορα.
Εκτέλεσε τον κανόνα της μετάνοιας που του έβαλε ο Επίσκοπος, και όταν το επιτίμιο συμπληρώθηκε ύστερα από οκτώ μήνες, προσήλθε στην Εκκλησία,σαν ένας κοινός άνθρωπος, με έναν απλό χιτώνα, χωρίς κανένα διακριτικό του αξιώματός του, άκουσε τη συγχωρητική ευχή και κοινώνησε κατά την εορτή των Χριστουγέννων λέγοντας τον λόγο του Δαυίδ: «Εκολλήθη τω εδάφει η ψυχή μου, ζήσον με κατά τον λόγον σου». Καρπός της μετάνοιάς του, ήταν ένας νόμος που έλεγε πως κανείς καταδικασμένος σε θάνατο δεν θα εκτελείτο, αν δεν περνούσαν τριάντα ημέρες από την λήψη της καταδικαστικής αποφάσεως.
Σχετικά με το ειδεχθές έγκλημα στον Ιππόδρομο αναφέρουν ξένοι αρθρογράφοι :
"Να τί γράφει ο Παυλίνος, ο οποίος συνέγραψε τον βίο του αγίου Αμβροσίου, λίγο μετά την κοίμηση του τελευταίου. Την ίδια εποχή, εξαιτίας της πόλης της Θεσσαλονίκης, ο επίσκοπος Αμβρόσιος ταράχτηκε πολύ όταν έμαθε πως η πόλη σχεδόν καταστράφηκε. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος του είχε υποσχεθεί ότι θα συγχωρούσε τους πολίτες της προαναφερθείσας πόλης αλλά, μετά από μυστικές συμφωνίες των αξιωματικών με τον αυτοκράτορα και χωρίς να το γνωρίζει ο επίσκοπος, έγινε σφαγή στην πόλη για περισσότερο από μία ώρα και πολλοί αθώοι θανατώθηκαν.
Όταν ο επίσκοπος έμαθε αυτό που συνέβη, εμπόδισε τον αυτοκράτορα να εισέλθει στον ναό και τον επέπληξε, λέγοντας του ότι ήταν ανάξιος να είναι μέλος της Εκκλησίας και να συμμετέχει στα Ιερά Μυστήρια μέχρι να κάνει δημόσια μετάνοια. Ο αυτοκράτορας όμως απάντησε ότι ο Δαυίδ είχε πράξει μοιχεία και φόνο επίσης. Ο επίσκοπος όμως απάντησε, "Εφόσον ακολούθησες τον Δαυίδ στην αμαρτία, ακολούθησέ τον στην διόρθωση." Όταν ο αυτοκράτορας άκουσε αυτά τα λόγια, τα πήρε τόσο κατάκαρδα που δεν δίστασε να κάνει δημόσια μετάνοια." (Παυλίνου, Βίος Αμβροσίου, 7)
Κατά τον Θεοδώρητο σε άλλο περιστατικό ο Αμβρόσιος δεν άφησε τον Θεοδόσιο να εισέλθει εις το ιερό με το ιερατείο αλλά του όρισε θέση ανάλογη με τον λοιπό λαό φρονώντας ότι «αλουργίς βασιλέας ουχ ιερά ποιεί» !!!"
https://www.oodegr.com/neopaganismos/diogmoi/ippodromos1.htm
Επίσης να αναφέρω για όσους δεν γνωρίζουν ότι Θεοδόσιος είχε επιτρέψει, να κάνουν οι Ιουδαίοι συναγωγή δίπλα στην Αγία Σοφία. Οι Έλληνες Χριστιανοί, αντέδρασαν για αυτήν την προσβολή στον Χριστό, με αποτέλεσμα να κάψουν την εβραϊκή συναγωγή. Τότε πήρε την απόφαση ο Θεοδόσιος ο Α΄, να ξαναγίνει η εβραϊκή συναγωγή, με χρήματα των Ελλήνων χριστιανών. Γενικά οι Ιουδαίοι τους αιώνες του Imperium Romaunm, είχαν ξεχωριστή μεταχείριση ειδικά από τους λατίφωνους αυτοκράτορες.
Ο Μέγας Θεοδόσιος ήταν ο αυτοκράτορας ο οποίος καθιέρωσε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία της Ελληνικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Επίσης το 390, ένα διάταγμα του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄ προέβλεπε την θανατική ποινή για τον πειθαναγκασμό η το εμπόριο ανδρών για πορνεία. Με Νεαρά, την οποία εξέδωσε στις 27 Φεβρουαρίου του 380 μ.Χ., καθόρισε επί πνευματικού επιπέδου την έννοια της Ορθοδοξίας, διακήρυξε ότι μόνον οι δεχόμενοι τις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, δικαιούνταν να ονομάζονται Ορθόδοξοι Χριστιανοί, και ότι στους αιρετικούς δεν επιτρεπόταν να χρησιμοποιούν το όνομα της Εκκλησίας. Τέλος με την δημοσίευση μιας ακόμη Νεαράς, διέταζε την επιστροφή όλων των εκκλησιών στους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Επίσης Μέγας και Άγιος της Ορθοδοξίας αναφέρεται και ο Ιουστινιανός Α.
ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΣ Α.
Ιουστινιανός Α΄(527–565) marcian Αιτιολογικό: Ήταν υπερκινητικός στα θρησκευτικά ζητήματα, όπως σε όλα τα άλλα θέματα. Είναι Άγιος επειδή βασικά υπήρξε μεγάλος αυτοκράτορας, υπερασπιστής της Ορθοδοξίας (μεταξύ άλλων, έκλεισε την Ακαδημία Αθηνών) και επειδή έχτισε την Αγία Σοφία και τη Μονή του Σινά . Συνεκάλεσε την Ε’ Οικουμενική Σύνοδο που καταδίκασε τις διάφορες αιρέσεις και λογόκρινε τη διδασκαλία του Ωριγένη. Επιδίωξε, με αρκετή επιτυχία, τον προσηλυτισμό στο Χριστιανισμό διαφόρων γειτονικών εθνών. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η ειδωλολατρία στο Βυζάντιο εξέλιπε οριστικά. Αντιρρήσεις: Προς το τέλος της ζωής του φαίνεται πως έκλινε προς την αίρεση του αφθαρτοδοκητισμού (μια ακραία μορφή Μονοφυσιτισμού που υποστήριζε πως δεν ήταν δυνατό το σώμα του Ιησού να είχε υποφέρει). Η μνήμη του εορτάζεται στις: 14 Νοεμβρίου, μαζί με τη σύζυγό του, Θεοδώρα
παραβίαζαν οι ίδιοι συνεχίζοντας κανονικά τις επιδρομές μέχρι την Πελοπόννησο. Οι Γερμανοί στρατηγοί έγιναν η απόλυτη εξουσία στην Ελληνική- Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, και αποφάσιζαν για το ποιος θα γίνει αυτοκράτορας. Τότε οι γενναίοι Έλληνες αξιωματικοί του Ελληνικού (Ρωμαϊκού) στρατού, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους.
Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε τι αναφέρουν οι ιστορικές πηγές και η Διονυσιακή ΑΙ περί Ιουστινιανού :
"Η σφαγή στην Στάση του Νίκα (Ιανουάριος 532) ήταν η βίαιη καταστολή της μεγαλύτερης λαϊκής εξέγερσης στην Κωνσταντινούπολη κατά του Ιουστινιανού Α΄. Οι στρατηγοί Βελισάριος και Μούνδος εγκλώβισαν τους στασιαστές στον Ιππόδρομο, σφάζοντας περίπου 30.000-35.000 άτομα, εδραιώνοντας την αυτοκρατορική εξουσία μετά από μέρες καταστροφών στην Πόλη.
Τα γεγονότα του 532 έχουν μείνει γνωστά στην ιστορία ως η Στάση του Νίκα. Τα επεισόδια στην Κωνσταντινούπολη εξελίχθηκαν σε αληθινή επανάσταση, η πάταξη της οποίας πραγματοποιήθηκε μετά από μεγάλη αιματοχυσία. Η δυσφορία που είχαν προκαλέσει οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις και η βαριά φορολογία καθώς και οι αυθαιρεσίες ορισμένων αξιωματούχων εκφράστηκαν μέσω των δήμων των Πράσινων και των Βένετων στον Ιππόδρομο. Τα συνθήματα εναντίον του αυτοκράτορα και οι μικροσυμπλοκές που ακολούθησαν είχαν σαν αποτέλεσμα τη σύλληψη και τον απαγχονισμό ορισμένων δημοτών. Δύο από τους κατάδικους που γλίτωσαν φυγαδεύτηκαν αναζητώντας άσυλο σε μια εκκλησία. Όταν στις 13 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκαν οι αγώνες στον Ιππόδρομο, ο λαός αξίωσε αθώωση των δύο ανδρών. Η άρνηση του Ιουστινιανού προκάλεσε την αντίδρασή τους, που εκδηλώθηκε όχι μόνο με συνθήματα κατά του αυτοκράτορα αλλά και με πυρπόληση κτηρίων της Πρωτεύουσας, ανάμεσα στα οποία και η Αγία Σοφία. Το σύνθημα που τους εμψύχωνε ήταν "Νίκα", σύνθημα που συνήθως φώναζαν στον ιππόδρομο.
Ο ίδιος ο αυτοκράτορας ήταν παγιδευμένος στο παλάτι, ανίκανος να ελέγξει και να καταστείλει τη στάση. Αφού απομάκρυνε από το παλάτι τους αξιωματούχους εκείνους, από τους οποίους φοβόταν ότι διέτρεχε κίνδυνο πραξικοπήματος, προσπάθησε, μάταια, εμφανιζόμενος στον Ιππόδρομο να μιλήσει στο οργισμένο πλήθος.
Επαναστατημένοι πολίτες μετέφεραν τον Υπάτιο, ανιψιό του Αναστάσιου, στον Ιππόδρομο και τον ανακήρυξαν αυτοκράτορα. Ο Ιουστινιανός ετοιμαζόταν να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, όταν την απόφασή του ανέτρεψε η Θεοδώρα με τη δυναμική παρέμβαση και το λόγο της. Οι στρατηγοί Bελισάριος και Μούνδος, καταστρώνοντας σχέδιο και στέλνοντας δικούς τους ανθρώπους να αναμιχθούν στο πλήθος και να προκαλέσουν τη διάσπασή του, αποφάσισαν να καταστείλουν την επανάσταση. Ακολούθησε μεγάλη σφαγή του συγκεντρωμένου πλήθους στον Ιππόδρομο, που ανέρχεται, όπως πιστεύεται στους 30.000 ανθρώπους. Την επόμενη ημέρα ο Υπάτιος εκτελέστηκε. Η εξέγερση έλαβε τέλος ύστερα από έξι ημέρες. Η καταστολή της σήμανε την ενίσχυση της εξουσίας και της δύναμης του Ιουστινιανού. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού.
Σχόλιο. H Στάση του Νίκα. "Ο λαός, που στέκονταν σε άτακτη μάζα, όταν είδε θωρακισμένους στρατιώτες, που είχαν αποκτήσει μεγάλη δόξα για ανδραγανθία και είχαν μεγάλη πολεμική εμπειρία, να τρέχουν και να χτυπούν με τα ξίφη τους, τράπηκαν σε φυγή. Τότε ακούστηκαν δυνατές κραυγές, όπως ήταν φυσικό, και ο Μούνδος, που βρισκόταν εκεί κοντά και βιαζόταν να μπει στη μάχη (γιατί ήταν τολμηρός και δραστήριος), αλλά οι περιστάσεις τον έκαναν να απορεί για το τι πρέπει να κάνει, βλέποντας τον Βελισάριο να μπαίνει στον αγώνα, έκανε και αυτός επίθεση στον Ιππόδρομο από την πύλη που λέγεται Νεκρή. Και τότε οι στασιαστές, που βρίσκονταν γύρω από τον Υπάτιο, χτυπιούνταν αμείλικτα και από τις δύο μεριές και κατατροπώνονταν. Όταν η φυγή γενικεύτηκε και η σφαγή του λαού πήρε μεγάλη έκταση, ο Βοραΐδης και ο Ιούστος, ανιψιοί του Ιουστινιανού, χωρίς κανένας να τολμά να τους εμποδίσει, κατέβασαν από τον θρόνο τον Υπάτιο και τον οδήγησαν στο βασιλιά μαζί με τον Πομπήιο. Εκείνη την ημέρα σκοτώθηκαν περισσότεροι από τριάντα χιλιάδες άνθρωποι.".
Προκοπίου Kαισαρέως, Ιστορία των Πολέμων, Νέα Σύνορα - Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 1996, βιβλίο Α', XXIV, 50-54, (μετάφραση Π. Ροδάκη).. https://aesop.iep.edu.gr/node/21308.
https://pneymatiko.wordpress.
Ο Ιουστινιανός ήταν ο τελευταίος Ρωμαίος αυτοκράτορας της Κωνσταντινουπόλεως που εκπροσωπούσε τα ιδεώδη της αρχαίας Ρώμης. Εν τούτοις οι φιλοδοξίες του για παγκόσμια κυριαρχία ενδέχεται να στηρίχθηκαν όχι μόνο σε Ρωμαϊκές αλλά και σε χριστιανικές πεποιθήσεις. Το imperium romanum ήταν για εκείνον ταυτόσημο με την Χριστιανική οικουμενικότητα. Κανένας αυτοκράτορας από την εποχή του Μέγα Θεοδοσίου δεν επιδόθηκε με τόση θέρμη στον εκχριστιανισμό της αυτοκρατορίας και στην εκμηδένιση της αρχαίας θρησκείας. Ο Ιουστινιανός αφαίρεσε από τους εθνικούς το δικαίωμα να διδάσκουν και το 529 έκλεισε την Πλατωνική Ακαδημία, που ήταν η έδρα του νεοπλατωνισμού. Οι διωκόμενοι σοφοί βρήκαν καταφύγιο στην αυλή των Σασσανιδών βασιλέων και μετέφεραν στην Περσία τις ανεκτίμητες γνώσεις του Ελληνικού πολιτισμού.
Μέσα από την αυταρχική εξουσία του Ιουστινιανού προήλθαν οι βίαιες εσωτερικές αναταραχές. Ανάμεσα στην αυτοκρατορική εξουσία και τις πολιτικές οργανώσεις της Βασιλεύουσας. ξέσπασε ένας άγριος αγώνας, που κορυφώθηκε τον Ιανουάριο του 532 στην Κωνσταντινούπολη με την στάση του Νίκα. Όταν έγινε αυτοκράτορας αποφάσισε να απαλλαγεί από την επιρροή των δήμων και έδωσε εντολή στα κυβερνητικά όργανα να υποτάξουν τα κόμματα του λαού. Οι κυρώσεις που επέβαλε και στα δύο κόμματα έστρεψαν τόσο τους Βενέτους όσο και τους Πράσινους εναντίον του.
Η γενική δυσαρέσκεια εντάθηκε από τα αβάσταχτα φορολογικά βάρη που επέβαλε η δαπανηρή-φιλόδοξη πολιτική του Ιουστινιανού εις του πληθυσμού. Οι δύο δήμοι ενώθηκαν σε κοινό αγώνα κατά της αυταρχικής εξουσίας. Στον Ιππόδρομο ακούσθηκε το : "Φιλανθρώπων Πρασίνων και Βενέτων πολλά τα έτη." Ο έπαρχος των πραιτωρίων Ιωάννης Καππαδόκης, που είχε την αποστολή να εξασφαλίζει δια της βίας τα μέσα για τις δαπανηρές επιχειρήσεις του αυτοκράτορα, επέσυρε εναντίον του τον λαϊκό φθόνο. Τελικά ο δεσποτισμός του αυτοκράτορα επικράτησε επανω στους δήμους που εκπροσωπούσαν τις όπιες ελευθερίες των υπηκόων.
Η καταστολή της στάσεως έφερε μόνο φαινομενική εκτόνωση. Τα βάρη που πρόσθετε η πολιτική του Ιουστινιανού στον πληθυσμό ογκώθηκαν με τον καιρό και έγιναν αφόρητα· ογκώθηκαν ακόμη πιο πολύ με τις συνεχείς πολεμικές επιχειρήσεις και τον έντονο οικοδομικό οργασμό του αυτοκράτορα. Οι κατακτήσεις του Ιουστινιανού είχαν ως τίμημα την πλήρη οικονομική εξάντληση τη χώρας.
Με τον Ιουστινιανό Α ως αυτοκράτορα για πρώτη και μοναδική φορά στην παγκόσμια ιστορία, το Ελληνικό Imperium Romanum με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, θα κάνει μια σειρά από επεκτατικούς πολέμους. Όλοι οι πόλεμοι κατά την διάρκεια ζωής του Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους ήταν καθαρά αμυντικοί, είτε εξαναγκαζόταν οι Έλληνες του μεσαίωνα για λόγους στρατηγικής να αντεπιτεθούν μετά από επιθέσεις βαρβαρικών λαών. Η Χριστιανική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ως αντίγραφο της Ουρανίου Βασιλείας δεν έκανε, ποτέ επεκτατικούς πολέμους, για την διάδοση της Ορθοδόξου πίστεως. Πάντοτε ήταν σε θέση άμυνας καθώς ήταν περικυκλωμένη από πολλές δεκάδες, βαρβαρικά έθνη. Οι λαοί αυτοί σε όλη την διάρκεια ζωής του Ρωμαϊκού κράτους παραβίαζαν τα σύνορα και έκαναν επιδρομές. είτε κατακτούσαν μόνιμα, η προσωρινά μέρος των Ελληνικών-Ρωμαϊκών εδαφών.
Το Ρωμαϊκό κράτος με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη είναι μέχρι και σήμερα το μοναδικό κρατικό μόρφωμα στον κόσμο, το οποίο δέχτηκε επί αιώνες τόσες πολλές επιθέσεις από πολλούς διαφορετικούς λαούς. Ο Ιουστινιανός εξαιτίας των μεγάλων προσωπικών του φιλοδοξιών, οδήγησε την αυτοκρατορία σε άσκοπους πολέμους, για να αποκαταστήσει τα παλαιά σύνορα του παγκόσμιου imperium romanum. Όλοι αυτοί οι ανούσιοι πόλεμοι, εξάντλησαν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό οικονομικά, κοινωνικά και στρατιωτικά το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος.
Ο Ιουστινιανός πλήρωσε δυσβάσταχτα ποσά για να κλείσει ειρήνη με τους Πέρσες, ώστε να είναι σε θέση να κάνει τους πανάκριβους επεκτατικούς του πολέμους στην Δύση (Ιταλία, Ισπανία κλπ). Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό καθώς εξάντλησε οικονομικά την αυτοκρατορία. Εξαιτίας αυτής της αντιλήψεως σχετικά με το Ρωμαϊκό αυτοκρατορικό αξίωμα, προχώρησε σε μια σειρά άσκοπων-επεκτατικών πολέμων για την αποκατάσταση των συνόρων της αυτοκρατορίας. Η βασιλεία του αποτελεί την τελευταία μεγάλη πολιτική-στρατιωτική αναλαμπή του γερασμένου Ρωμαϊκού κράτους, με την φιλοσοφία της αρχαίας Ρώμης. Οι πόλεμοι του Ιουστινιανού έφεραν βαριές έως βαρύτατες φορολογίες, οι οποίες εξασθένησαν-εξαθλίωσαν άσκοπα, μεγάλο μέρος του πληθυσμού, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να υποβληθούν οι άμοιροι υπήκοοι, σε τέτοια βασανιστήρια, καθώς η αυτοκρατορία δεν ήταν σε θέση άμυνας αλλά σε θέση επίθεσης, σε περίπτωση που χρειαζόταν να αμυνθεί είτε να αντεπιτεθεί. Δεν κινδύνευε εκείνο το διάστημα της βασιλείας του Ιουστινιανού, από τους αμέτρητους εξωτερικούς εχθρούς, όσο κινδύνευε όλες τις υπόλοιπες εποχές. Μπορούσε κάλλιστα να περιοριστεί στα αμυντικά καθήκοντα της αυτοκρατορίας.
ΕΛΛΕΙΨΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΩΝ.
Ο Ιουστινιανός δεν ήταν καθόλου διορατικός διότι δεν είδε, ότι δεν υπήρχαν οι υποδομές (χρήματα, στρατός, ιδεολογία, παιδεία), στις κατακτημένες περιοχές ώστε να συνεχίσουν να παραμένουν Ελληνικές-Ρωμαϊκές. Η εδαφική αποκατάσταση, δεν στηρίχτηκε σε σταθερά θεμέλια, απέτυχε πλήρως, οι Λογγοβάρδοι εισέβαλαν στην Ιταλία κατακτώντας το μεγαλύτερο μέρος της. Την ίδια τύχη με τις κτήσεις στην Ιταλία είχαν οι κτήσεις του Ιουστινιανού, στην Ιβηρική Χερσόνησο (Ισπανία), όπου οι Βησιγότθοι πήραν πίσω όλα τα εδάφη που κατακτήθηκαν με τόσο πολύ κόπο.
Η μόνη περιοχή που έμεινε ελεύθερη μέχρι την Αραβική θύελλα της δεκαετίας του 640 μ.Χ., ήταν η Βόρεια Αφρική. Μέσα στο χάος αυτό των βαρβαρικών επιδρομών, επέτυχε τουλάχιστον η Αυτοκρατορία να διατηρήσει την πολύ σημαντική βόρεια Αφρική (Αίγυπτος), που υπήρχε το σιτάρι,για να μπορούν να δίνουν δωρεάν ψωμί με πολύ μεγάλη άνεση σε όλους τους άπορους της αυτοκρατορίας.
Ο Ιουστινιανός Α ήταν το ακριβώς αντίθετο σε σχέση με τον κορυφαίο αυτοκράτορα όλων των εποχών τον Βασίλειο Β. Για αυτό εισέπραξε τους φόρους από τους φτωχούς Έλληνες ακόμη και με ξυλοδαρμούς !!! Μεταξύ άλλων ο Ιουστινιανός A δεν πολεμούσε στην πρώτη γραμμή των μαχών-πολέμων, όπως όλοι οι Έλληνες βασιλείς, αλλά καθόταν στο παλάτι και έδινε διαταγές. Η πολιτική του Λατίνου Αυτοκράτορα υπήρξε εντελώς αντίθετη με εκείνη του Βουλγαροκτόνου. Η ασυλόγιστη πολιτική του Φλάβιου-Πέτρου Σαββάτιου έφερε σε θανάσιμο αδιέξοδο το κράτος της Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο κινδύνεψε με αφανισμό μισό αιώνα αργότερα από την νεοταξική-Περσική αυτοκρατορία των Σασσάνιδων. Την χρονική στιγμή που η Σασσανιδική-Περσική αυτοκρατορία βρίσκεται στο απόγειο της δυνάμεως της, από την ημέρα που δημιουργήθηκε, αντίστοιχα το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, είχε περιέλθει στο απόγειον της αδυναμίας του, εξαιτίας της μεγαλύτερης χρεοκοπίας στην ιστορία του έθνους μας.
Δυστυχώς την πολύ μεγάλη επιθετικότητα των Μήδων ενίσχυσαν, οι απαράδεκτες ενέργειες των προηγούμενων αλλοδαπών αυτοκρατόρων και ειδικά εκείνες του Ιουστινιανού Α, με τις διώξεις που έκαναν σε όσους κατοίκους της αυτοκρατορίας δεν ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί, τους οποίους ανάγκασαν να καταφύγουν στην Περσική αυτοκρατορία, για να αποφύγουν τις συνέπειες. Οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που κατέφυγαν στην Περσική αυτοκρατορία, δίδαξαν στους Πέρσες πολιτισμό-τέχνες, βιοτεχνία, καθώς και πολεμικές τακτικές των προγόνων μας. Όλες αυτές οι συνέπειες, προήλθαν από τις άσκοπες και καταστροφικές ενέργειες του Ιουστινιανού. Τις συνέπειες των εγκληματικών ενεργειών του Ιουστινιανού θα τις αντιμετωπίσει, ο πρώτος Έλληνας Αυτοκράτορας του Ρωμαϊκού θρόνου, ο Μέγας Ηράκλειος. Ο Ελληνισμός θα κληθεί να αντιμετωπίσει την πιο θανάσιμη απειλή στην ιστορία του, χωρίς στρατό, και χρήματα.
Ο εκ Καππαδοκίας βασιλιάς χωρίς καθόλου έσοδα, με ένα χρεοκοπημένο κράτος, χωρίς στρατό, απελπισμένος είχε πάρει με πολύ βαριά καρδιά, την απόφαση να μεταφέρει την πρωτεύουσα του Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους και να την πάει στην Καρχηδόνα, παραδίδοντας με αυτόν τον τρόπο το 80% του κράτους αμαχητί χωρίς πόλεμο, χωρίς καμία αντίσταση. Ενδεικτικό ήταν ότι όταν άνοιξε τους στρατιωτικούς καταλόγους, διαπίστωσε ότι από τις πολλές χιλιάδες στρατού που είχαν αναγορεύσει αυτοκράτορα τον συντοπίτη του από την Αγιοτόκο Καππαδοκία τον Μαυρίκιο, είχαν απομείνει μόνον δύο εν ενεργεία στρατιώτες.
Οι ελάχιστοι στρατιώτες που υπήρχαν, ήταν απλήρωτοι και σε άθλια κατάσταση. Μετά τους Μιλτιάδη, Θεμιστοκλή και Παυσανία ήταν η σειρά του Έλληνα Ηράκλειου από την Αγιοτόκο Καππαδοκία, να υπερασπιστεί τον Ελληνισμό και το Ρωμαϊκό κράτος, από τον προαιώνιο εχθρό. Το ακριβώς αντίθετο από τον Ιουστινιανό ήταν το φαινόμενο της Ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας. Επίσης μην ξεχνάτε ότι ο Ιουστινιανός δεν πολεμούσε ως αλλοδαπός ήταν ενάντια στο αξίωμα του Έλληνα Θησέα.
Ο μεγάλος ήρωας Θησέας, ο δημιουργός του Παγκρατίου αθλήματος, ήταν ο πρώτος Έλληνας βασιλιάς παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε ότι οι βασιλείς επωμίζονται τα περισσότερα βάρη από όλους τους άλλους, ενώ τους καρπούς των προσπαθειών τους, πάντοτε τους μοιράζονται με όλους τους πολίτες.
Ακόμη ο Θησέας δίδαξε ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, καθημερινά τις περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο στρατιώτη, βάζει την ζωή του σε κίνδυνο ο εκάστοτε Έλληνας Βασιλιάς. Για αυτό όλοι οι Έλληνες Βασιλείς, στρατηγοί κατά την αρχαία και μεσαιωνική εποχή, όπου οι πρόγονοι μας ήταν διοικητές της Ελληνικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έκαναν επιθέσεις, ολομόναχοι, ενάντια σε χιλιάδες αντιπάλους. Αυτό το έκαναν για να πάρουν θάρρος οι Έλληνες στρατιώτες για να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι υπέρ της Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους. Το ίδιο έκαναν και όλες οι επόμενες γενιές Ελλήνων στρατιωτικών μέχρι και την σύγχρονη Ελληνική ιστορία (1821-1940).
Οι ενάρετοι άνθρωποι είναι δυνατοί και είναι σε θέση να αντιστέκονται στους πειρασμούς, στις αδυναμίες, στους θρήνους και δεν αφήνουν τον εαυτό τους να εκτραπεί από το δρόμο τους. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Δέκα Χιλιάδων, οι Έλληνες ηγέτες συνελήφθησαν και σκοτώθηκαν από τους Πέρσες. Για αυτό ο Ξενοφών βρίσκεται μόνος και αναγκασμένος να οδηγήσει τους επιζώντες έξω από αυτή την Περσία. Οι ηγέτες στρατιωτικοί-πολιτικοί πρέπει να είναι πρώτα από όλα ισχυροί άνδρες, ενάρετοι άνθρωποι. Η αδυναμία και η διονυσιακή κουλτούρα. δημιουργούν παρακμιακές καταστάσεις και ανθρώπους αδύναμους να αντισταθούν. Δύναμη δεν είναι μόνον η γενναιότητα στα πεδία των μαχών.
Οι δυνατοί ηγέτες-άνθρωποι ξέρει να προστατεύουν τους στρατιώτες και το έθνος τους (Θησέας, Pallida Mors Saracenorum, Moναδικό Φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία- Μέγας Βασίλειος). Οι μεγάλοι βασιλείς ξεκουράζουν-προστατεύουν και συμμερίζονται τις κακουχίες των στρατιωτών τους. Επίσης οι σωστοί ηγέτες συζητούν με τους στρατιώτες τους, για τα προβλήματα που τους απασχολούν και ότι άλλο τους επιβαρύνει όπως έκανε ο Μέγας Ηράκλειος, ο Κορυφαίος Στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία. Πρώτος διδάξας περί πολιτείας-πολιτικών ήταν ο ύπατος των Φιλοσόφων ο Μέγας Αριστοκλής.
Χωρίς να βρίσκονται σε νόμιμη άμυνα ο Μέγας Θεοδόσιος και ο Ιουστινιανός Α, οδήγησαν σε αναίτια και άνανδρη σφαγή 37000 αθώους ανθρώπους. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν στρατιώτες από αντίπαλο έθνος, στο πεδίο των μαχών, αλλά Έλληνες υπήκοοι. Ενώ είχαν επιλογές εκείνοι σκοπίμως προέβησαν σε μια βάρβαρη-Διονυσιακή αιματοχυσία πολλών χιλιάδων αθώων Ελλήνων. Αριστοκλής, Βουλγαροκτόνος, Ηράκλειος, Άγιος Pallida Mors Saracenorum, Ειρήνη, δεν τους δόθηκε ποτέ ο τίτλος Μέγας και Μεγάλη, με απόφαση των παραγόντων του Διονυσιακού πολιτισμού. Οι προαναφερόμενοι παγκόσμιοι Σοφοί-αυτοκράτορες δεν κατέσφαξαν ποτέ αναίτια τόσους χιλιάδες αθώους Έλληνες.
ΣΕ ΠΟΙΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΡΙΣΤΟΚΛΕΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΝ ΝΟΜΙΜΗ ΑΜΥΝΑ ;
Η Ελευθερία και η Αξιοπρέπεια είναι οι δύο μεγαλύτερες πανανθρώπινες αξίες τις οποίες δημιούργησαν και τις δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί σε όλη την ανθρωπότητα. Εν τούτοις το σημαντικότερο όλων ήταν ότι δεν ήταν θεωρητικοί διδάσκαλοι των δύο υπέρτατων αξιών. Τις δύο μέγιστες πανανθρώπινες αξίες, τις δίδαξαν πολεμώντας χάνοντας τις ζωές τους και τραυματιζόμενοι στα πεδία των μαχών. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι τα ιερότερα και σημαντικότερα αγαθά της Αριστόκλειας παιδείας. Απαιτούνται σκληροί αγώνες και αιματηροί ενίοτε για να διατηρηθούν αυτές οι δύο υπέρτατες αρχές από τα έθνη.
Ο διαχρονικός αγώνας των εθνών για την απόκτηση ισχύος καθορίζει τις εξελίξεις σε όλες τις εκφάνσεις ζωής. Μέσα από τις πολεμικές, γεωπολιτικές δραστηριότητες τους, τα έθνη-κράτη καθορίζουν τον μέλλον της ανθρωπότητας. Τα ελεύθερα κράτη επιδιώκουν συνεχώς να βελτιώσουν την στρατιωτική-πολιτική και οικονομική δύναμη καθότι αυτό είναι το μοναδικό εχέγγυο ασφαλείας-επιβίωσης. Το φαινόμενο του πολέμου αποτελεί διαχρονικό αντικείμενο επιστημονικών μελετών στην γεωστρατηγική-γεωπολιτική, τις Διεθνείς σπουδές και τις στρατιωτικές σχολές. Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας με στόχο την υποταγή-εξαναγκασμό στις επιθυμίες του αντιπάλου. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας με πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών.
Εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Από τα αρχαία χρόνια τα έθνη όρισαν κανόνες ηθικής και νομικής δεοντολογίας, όμως ανέκαθεν τα ιερατεία είχαν έναν ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας την αδίστακτη εξουσία τους στους λαούς με καταστροφικές συνέπειες. Οι πολεμικές αντιπαραθέσεις στο όνομα των θεών γινόταν στην πραγματικότητα για να αποκτούν οι αχριερείς των θρησκειών εξουσία-δύναμη και πλούτο. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες πολεμούσαν για την πίστη, την πατρίδα, την ελευθερία, την περιουσία, και την ζωή. Το περί δικαίου αίσθημα το οποίο επικαλούνταν τα ιερατεία έκανε λιγότερο ειδεχθής και αποκρουστικές τις πολεμικές διαμάχες.
Στην δίκη της Νυρεμβέργης εισήχθη το αξίωμα σχετικά με τους επιθετικούς πολέμους. Οι επιθετικοί πόλεμοι αποτελούν έγκλημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών επιτρέπει τους αμυντικούς πολέμους και για αυτό δίνει το δικαίωμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας να επιβάλλει στρατιωτικές κυρώσεις για την διατήρηση της ειρήνης. Τα επιχειρήματα περί δίκαιου πολέμου διδάσκονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την Ορθοδοξία. .
Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή. Τo πώς ορίζεται η έννοια του δικαίου διαφέρει ανάλογα με τις θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πεποιθήσεις ενός έθνους, στα πλαίσια μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου. Επίσης δύο αντικρουόμενες εκδοχές για τα αίτια του πολέμου, είναι λογικό να παρουσιασθούν ως δίκαιες με αξιόπιστα επιχειρήματα επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Οι πόλεμοι αποδοκιμαζόταν εν μέρη στην αρχαία Ελλάδα, εν τούτοις η νομιμότητα τους δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Oι αρχαίες Ελληνικές πόλεις έδιναν μεγάλη βαρύτητα στις αιτίες για την προσφυγή σε πόλεμο. "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους."
Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn.,Berlin: Weidmann, 1951: 150-182). Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τα θαύματα, τις διδασκαλίες και την Ανάσταση του Χριστού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα.
Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος. Μερικούς αιώνες αργότερα ο υποστράτηγος των ΗΠΑ Smedley Butler στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έγραψε ότι ο πόλεμος είναι μια απάτη. Σύμφωνα με τον Αμερικανό υποστράτηγο Butler στους πολέμους μόνο μια μικρή ομάδα μυημένων είναι ενημερωμένοι για την πραγματικότητα.
Οι πόλεμοι είναι μια πραγματική απάτη που οργανώνεται προς όφελος ενός μικρού αριθμού ατόμων που ελέγχουν την εξουσία. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι πραγματοποιούνται σε βάρος των λαών και παράλληλα δίνουν το δικαίωμα σε έναν μικρό αριθμό να αυξήσει την περιουσία του. Τα αρχαία χρόνια μεταξύ άλλων έλαβαν χώρα φοβεροί εμφύλιοι πόλεμοι τους οποίους πάντοτε υποκινούσε το Φοινικικό ιερατείο των Δελφών. Οι Δελφοί ήταν το μεγαλύτερο μαντείο της αρχαιότητας. Εκεί όλοι οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου όπως οι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι, οι Φρύγες, οι Λυδοι και οι Πέρσες, αναζητούσαν την πρόβλεψη των Φοινικικών ιερατείων για πάσης φύσεως ζητήματα.
Όλοι οι αξιωματούχοι και οι θεσμικοί παράγοντες της Ανατολής κατέφευγαν στην θεϊκή ετυμηγορία. Μέσα από τους αιματηρούς εμφύλιους πολέμους και την Δελφική Αμφικτυονία, το Φοινικικό μαντείο υπήρξε παγκόσμιο πνευματικό, πολιτικό, οικονομικό και γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό κέντρο κατά τους αρχαίους αιώνες. Εκείνη την εποχή το μαντείο υπήρξε η ανώτατη πολιτική-στρατιωτική και οικονομική εξουσία των εθνών της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας καθόριζαν τις τύχες των κρατών της ανατολής. Εκείνοι αποφάσιζαν για την οικονομία, την πολιτική, τους πολέμους και τις κοινωνικές εξελίξεις. Δεν είναι σχήμα λόγου είτε υπερβολή καθώς το μαντείο αποτελούσε το διεθνές νομισματικό ταμείο του αρχαίου κόσμου !!! Πολλές Ελληνικές πόλεις κράτη καθώς και ξένα, διατηρούσαν στους Δελφούς θησαυροφυλάκια για την φύλαξη των προσφορών και των πολύτιμων αντικειμένων τους.
Κανένας πόλεμος, καμία πολιτική-οικονομική, κοινωνική και πνευματική δραστηριότητα δεν γινόταν χωρίς την έγκριση του μαντείου. Οι Δελφοί απέκτησαν τεράστια δύναμη μέσα από τους πολέμους που υποκίνησαν και την ομοσπονδιακή ένωση δώδεκα φυλών Στερεάς και Θεσσαλίας (Δελφική Αμφικτυονία). Όλοι οι "ιεροί" πόλεμοι προκλήθηκαν από τους ιερείς-θεουργούς του Φοίβου και του Savaziou. Η πολιτική σημασία των Δελφών ήταν τεράστια καθώς υποκινούσαν όλους τους πολέμους που έλαβαν χώρα κατά την αρχαιότητα. Ενδεικτικό ήταν ότι ο δεύτερος Ιερός πόλεμος, έγινε για τον έλεγχο του μαντείου-χρυσωρυχείου πάντα. Οι Αθηναίοι με παρότρυνση του Δελφικού ιερατείου βοήθησαν τους Φωκείς να εντάξουν το ιερό στην ομοσπονδία τους, προκαλώντας την οργή των Σπαρτιατών, οι οποίοι επανέφεραν προσωρινά τους Δελφούς στην πρότερη κατάστασή τους, αλλά οι Αθηναίοι αντεπιτέθηκαν και η πόλη αποδόθηκε τελικά στους Φωκείς.
Μέχρι τον τρίτο Ιερό Πόλεμο όλα αυτά όταν με παρέμβαση του Φιλίππου οι Δελφοί επέστρεψαν στη Δελφική Αμφικτυονία, η οποία ελεγχόταν ωστόσο πια από τους πανίσχυρους Μακεδόνες. Ένας Δ’ Ιερός Πόλεμος θα ξεσπούσε λίγο αργότερα, καθώς το μαντείο παραήταν πλούσιο και σημαντικό για να μένει ανεξάρτητο.
Κατά την εποχή των Περσικών πολέμων το Φοινικικό μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών και καλούσαν τους Έλληνες μέσω ψεύτικων χρησμών να μην πολεμήσουν. Ο σκοτεινός Διονυσιακός πολιτισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία Διονυσιακή θρησκεία, κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα, με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.
Οι Φοίνικες ίδρυσαν το μαντείο των Δελφών. Από την Θήβα και τους Δελφούς προερχόταν όλα τα δεινά του Ελληνικού έθνους. Στην μυθολογία-ιστορία, αναφέρονται πολλοί χρησμοί του Φοινικικού μαντείου, για χιλιάδες-φοβερές θυσίες, στους «θεούς»-δαίμονες, της αρχαίας θρησκείας. Αμέτρητα ήταν τα αθώα θύματα, κυρίως αγνοί νέοι. Τα άτυχα παιδιά, θυσιάστηκαν από τους αιμοσταγείς-αλλοδαπούς ιερείς του παγανισμού, με εντολή του Δελφικού ιερού. Ο σκοτεινός παγανισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία θρησκεία κατέστρεψε τον Ελληνισμό και παράλληλα κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.
Οι Φοινικικές ορδές κατέκτησαν τους Έλληνες με άγριες σφαγές και οργανωμένες γενοκτονίες. Απέσπασαν τις περιουσίες των αρχαίων Ελλήνων και τους έκαναν είλωτες όπως στην Σπάρτη. Τους επέβαλαν την θρησκεία τους, το δωδεκάθεο και χρησιμοποίησαν ακόμη και τα ιερά για την νέα θρησκεία.
Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών. Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα.
Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4). Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο για να τιμωρήσουν-πλήξουν και να απομακρύνουν από την εξουσία της Αθηναϊκής πολιτείας τον Περικλή και τους σοφούς φίλους του Αναξαγόρα, Ιπποκράτη, Ηρόδοτο, Φειδία οι οποίοι αμφισβητούσαν την ύπαρξη των Ολύμπιων Θεών και με τις διδασκαλίες τους αποδομούσαν την ξενόφερτη θρησκεία από την Αίγυπτο. Ενδεικτικά αναφέρει ο Ευριπίδης : " Αν οι θεοί κάνουν αισχρές πράξεις δεν είναι θεοί¨ (Martin Nilson, "Η ιστορία της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας", σελίδα 287). Είναι γνωστό σε όλους ότι οι Ολύμπιοι δαίμονες διακατεχόταν από τις πιο ανώμαλες και παρά φύσιν σεξουαλικές επιθυμίες.
Η Επιρροή του Αναξαγόρα, του Ιπποκράτη και των άλλων σοφών-φίλων του Περικλή στους Αθηναίους πολίτες ήταν πολύ μεγάλη και η Ολύμπια θρησκεία κινδύνευε με κατάρρευση. Για αυτό οι σατανικοί ιερείς υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, με στόχο την ανατροπή του Περικλή, την απομάκρυνση των "άθεων" φίλων του και τον περιορισμό της Ελληνικής φιλοσοφίας που άνθιζε στην Αθήνα. Στον αντίποδα στην Σπάρτη εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τόσο υψηλό φιλοσοφικό επίπεδο. Οι Μεσσηνιακοί πόλεμοι που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο, είχαν θρησκευτικό-πνευματικό κίνητρο. Εκεί έγιναν τρομερές ανθρωποθυσίες, όπως στα εκατομφόνια, από τους Σπαρτιάτες και τους Μεσσήνιους. Ακόμη γινόταν αμέτρητες θυσίες αιχμαλώτων στον Δία. Όμως μετά από τριακόσια χρόνια αγρίων πολέμων, απίστευτης γενοκτονίας, οι Σπαρτιάτες επικράτησαν και έκαναν τους Μεσσήνιους είλωτες. Το 660 π.Χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό τον τύραννο Κύψελο, έσφαξαν τους Κερκυραίους.
Ο ινδουισμός καταδικάζει απερίφραστα όλες εκείνες τις πράξεις που μπορεί να προκαλέσουν την απώλεια της ζωής κάθε ζώντος πλάσματος, παράλληλα όμως υπάρχει το πολεμικό έπος Μαχαμπαράτα, που μιλά για επικά επιτεύγματα επιφανών ανδρών στα πεδία των μαχών. Ο πολεμοχαρής Κρίσνα οδηγεί τον πολεμιστή Αρτζούνα στην μάχη (Kurukshetra). Ο Αρτζούνα βλέποντας στην πλευρά των αντιπάλων του φίλους, συγγενείς και δασκάλους διστάζει να πολεμήσει και σκέφτεται να καταθέσει τα όπλα για να μην τους βλάψει. Ο Κρίσνα του εξηγεί ότι πρέπει να είναι πιστός στο ρόλο του ως ευγενής- πολεμιστής και τον διατάζει να κάνει το καθήκον του προς το έθνος και τους θεούς. Στην Ιουδαϊκή θρησκεία οι πόλεμοι έχουν σημαντική θέση και στην Παλαιά διαθήκη αναφέρονται πολεμικές συγκρούσεις.
Ακόμη και η απόλυτη θρησκεία αγάπης ο χριστιανισμός εξαναγκάστηκε από τους αμέτρητους εχθρούς να αποκτήσει έναν αμυντικό στρατιωτικό χαρακτήρα μετά την ανάληψη διοικήσεως του Imperium Romanum από τους Έλληνες. Κατά την μεσαιωνική εποχή οι θρησκευτικές πολεμικές αντιπαραθέσεις εναντίον των εκάστοτε απίστων λαών, αποτελούσε το βασικότερο κίνητρο για επίθεση και πόλεμο από έθνη. Όμως πολέμους είχαμε και ενάντια στους ομόδοξους
Το σχίσμα στην Χριστιανική εκκλησία μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Ρώμης ήταν ο πυρήνας των πολεμικών επιχειρήσεων. Για αυτό οι σταυροφόροι κατέκτησαν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Στην σύγχρονη εποχή με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία. Σλάβοι Χριστιανοί-Ορθόδοξοι, Βόσνιοι Μωαμεθανοί και Κροάτες Καθολικοί επιδόθηκαν σε ανελέητες πολεμικές αντιπαραθέσεις επί χρόνια με βάση τις αρχές των δύο παγκόσμιων πολιτισμών.
Η χριστιανική πίστη μέσω του στυλοβάτη του Ελληνισμού-Ορθοδοξίας και του Imperium Romanum Αγίου Γρηγορίου (Θεολόγου-Ναζιανζηνού) και του Μέγα Αθανάσιου επιτρέπει υπό συνθήκες τον πόλεμο και την χρήση των όπλων για καθαρά αμυντικούς σκοπούς. Αυτό είναι μια αναγκαία υποχώρηση. Όταν κινδυνεύουν τα αγαθά της ζωής, η τιμή, η ελευθερία, η πατρίδα και η οικογένεια, οφείλουμε ως χριστιανοί να τα υπερασπιστούμε πολεμώντας ακόμη και μέχρι θανάτου εάν χρειαστεί. Ο Κύριος έλεγε: “Μείζονα ταύτης αγάπη ουδείς έχει ίνα τις θει την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού”. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από το να θυσιαστεί κανείς για αυτούς που αγαπάει. Όταν θυσιαστεί κανείς στον πόλεμο για να υπερασπίσει την γυναίκα του, τα παιδιά του, τους δικούς του είναι επαινετή πράξη. Βέβαια όλοι οι Χριστιανοί πριν φτάσουν στην χρήση των όπλων οφείλουν να εξαντλήσουν κάθε ειρηνικό μέσο και μόνο σαν έσχατο όπλο επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουν τον πόλεμο.
Ο Μέγας Αθανάσιος μας διδάσκει : “Ενώ η αφαίρεση της ζωής του άλλου ανθρώπου βιαίως (φόνος), είναι καθ’ εαυτόν παράνομος, το να πεθάνεις στον πόλεμο, άρα και το να φονεύσεις τους εχθρούς και ορθό είναι και νόμιμο είναι και αξιέπαινο”. Στις εθνικές εορτές τιμούμε τους αμυντικούς πολέμους του έθνους μας, καθώς και όσους θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Όλες οι εθνικές εορτές, συνδέονται με επίσημες δοξολογίες και με προσευχή. Αυτό μας δείχνει ότι η Εκκλησία-Ορθοδοξία ευλογεί τους δικαίους και αμυντικούς πολέμους. Ενδεικτικά σας αναφέρω ότι την σημαία του 21’ κρατάει ένας δεσπότης.
Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού, μας δίδαξε με τις ευλογίες του Ιησού Χριστού, ο Άγιος Γρηγόριος. Μετάφραση : Προτιμώ και επαινώ τον πόλεμο, από μια “ειρήνη” η οποία θα με χωρίσει από τον Χριστό. Ο Άγιος Γρηγόριος είπε ότι δεν γίνεται να κατηγορήσουμε έναν χριστιανό που παίρνει το όπλο για να κατατροπώσει τον εχθρό. Όλα αυτά από την στιγμή που ο εχθρός έχει ως σκοπό να αφανίσει τον Έλληνα, την πίστη του και την πατρίδα του. Δεν γίνεται να αγαπάμε τους πάντες, ακόμη και τους εχθρούς μας.
Δεν είναι ηθικό-λογικό και Χριστιανικό να τους επιτρέπουμε να μας σφάξουν, διότι τότε δεν θα είμαστε στην ζωή, για να διαδώσουμε το έργο του Χριστού, δεν θα μπορούμε να αγαπήσουμε, και να βοηθήσουμε ανθρώπους. Επίσης με αυτήν την νεοταξική-εωσφορική “λογική”, θα είχε εξαφανιστεί από τον χάρτη πολλούς αιώνες πριν το Ελληνικό έθνος. Ο ίδιος ο Ιησούς επιτρέπει την νόμιμη άμυνα, διαφορετικά δεν θα ευλογούσε, τους προγόνους μας, να αμύνονται επί τόσους αιώνες και να έχουμε την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Για αυτόν τον λόγο επέτρεψε για πρώτη και μοναδική φορά σε όλο τον κόσμο να διακόπτουν την Θεία λειτουργία, το μνημόσυνο του, μέσα στον κορυφαίο ναό του Χριστιανισμού, την Αγία Σοφία και να ψάλλουν τον Βασιλιά Νικηφόρο, ως Αργαλέο θάνατο των Σαρακηνών*. Ακόμη και τόσο γενναίος πολεμιστής και μεγάλος στρατηγός-αυτοκράτορας που ήταν, μπροστά στον Θεό, δεν ήταν παρά ένας απλός άνθρωπος μέχρι εκείνη την στιγμή, καθώς δεν είχε γίνει ακόμη Άγιος.
Όμως γιατί οι καταστροφές των Αράβων επί αιώνες ήταν αμέτρητες εις βάρος των αθώων Ελλήνων, για αυτό έκανε ο Ιησούς, μια εξαίρεση. Τα μαρτύρια των Ελλήνων δεν είχαν τέλος όλους εκείνους τους αιώνες, από τους εισβολείς με σφαγές, κλοπές, εμπρησμούς, βιασμούς, σκλάβωμα γυναικών. Ο Σωτήρας Χριστός ευλόγησε να διακόπτουν την δοξολογία του μέσα στην Αγία Σοφία και να υμνούν τον Νικηφόρο τον Β Φωκά. Είναι ο μοναδικός βασιλιάς στον οποίο έγινε η ύψιστη τιμή να διακόπτουν το μνημόσυνο του θεού, μέσα στην Αγία Σοφία τον κορυφαίο ναό της οικουμένης και να ψάλλουν εκείνον ως Αργαλέο θάνατο των Σαρακηνών*.
Ουδέποτε στα παγκόσμια χρονικά έγινε μια τέτοια τιμή σε οποιοδήποτε άλλο βασιλιά. Ούτε στον κορυφαίο αυτοκράτορα όλων των εποχών τον Βασίλειο τον Β, δεν έγινε τέτοια τιμή, ούτε σε κανέναν άλλο βασιλιά. Αυτό ήταν ξεκάθαρα ένα δείγμα, ότι ο Νικηφόρος θα γινόταν Άγιος. Για αυτούς τους λόγους δεν ονομάστηκε Αραβοκτόνος, καθώς ήδη εν ζωή ονομάστηκε Pallida Mors Saracenorum. Ο Ιησούς Χριστός και η Υπεραγία Θεοτόκος ευλογούν και επιτρέπουν την νόμιμη άμυνα στο Ελληνικό έθνος. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα επέτρεπε η Παναγία την ημέρα που εορτάζουν άπαντες οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί την κοίμηση της, να συλλάβουν οι Έλληνες τον Ιβάτζη και να τον τυφλώσουν (15/8/1018 μ.Χ.). Επιπροσθέτως δεν θα επέτρεπε η Μητέρα των ανθρώπων και του Χριστού δεν θα επέτρεπε να πολεμήσουν οι Έλληνες για να πάρουν πίσω από τους Αγαρηνούς το Άγιο Μανδήλιο στις 15 Αυγούστου με τον στρατηγό Κουρκουά. Επίσης στις 15 Αυγούστου εισήλθε νικητής ο Αργαλέος θάνατος των Σαρακηνών (Άγιος Νικηφόρος Φωκάς), στην Κωνσταντινούπολη, για να γίνει αυτοκράτορας. Ο Αλλοδαπός-ευνούχος και πολιτικός Ιωσήφ Βρίγγας είχε προβάλει ένοπλη αντίσταση, με σκοπό να εμποδίσει την άνοδο στον Ρωμαϊκό θρόνο του μεγάλου Έλληνα στρατηλάτη.
(1) Η ΠΡΩΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΟΚΡΑΤΕΙΡΑ-ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ (ΕΙΡΗΝΗ-ΑΘΗΝΑΙΑ) ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΝΟΓΑΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑ ΦΥΣΙΝ ΕΡΩΤΑ, ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ-ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΠΕΤΥΧΕ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΟΡΘΙΟ ΤΟ IMPERIUM ROMANUM ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΗΜΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.
ΕΑΝ ΗΤΑΝ ΜΕΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΟΧΕΤΟΣ ΕΡΩΤΙΚΩΝ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΕΩΝ ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΟΤΙ ΥΠΗΡΞΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ. ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΓΙΝΕΙ ΑΡΑΒΕΣ. ΑΝΕΧΟΧΛΗΤΑ ΕΦΤΑΝΑΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ ΤΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΑΡΟΥΝ ΑΡ ΡΑΣΙΝΤ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΟΠΙΜΗ ΑΝΟΧΗ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΡΩΜΑΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ.
Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΙΣ 9 ΑΥΓΤΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ 803 Μ.Χ. ΣΤΗΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ. ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΤΙΜΑΤΕ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΟΧΙ ΩΣ ΑΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΑΛΛΑ ΩΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΑ-ΜΟΝΟΚΡΑΤΕΙΡΑ, ΣΩΤΗΡΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΕΡΓΕΤΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.
(1) Η ΠΡΩΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΟΚΡΑΤΕΙΡΑ-ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ (ΕΙΡΗΝΗ-ΑΘΗΝΑΙΑ) ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΝΟΓΑΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑ ΦΥΣΙΝ ΕΡΩΤΑ, ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ-ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΠΕΤΥΧΕ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΟΡΘΙΟ ΤΟ IMPERIUM ROMANUM ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΗΜΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.
ΕΑΝ ΗΤΑΝ ΜΕΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΟΧΕΤΟΣ ΕΡΩΤΙΚΩΝ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΕΩΝ ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΟΤΙ ΥΠΗΡΞΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ. ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΓΙΝΕΙ ΑΡΑΒΕΣ. ΑΝΕΧΟΧΛΗΤΑ ΕΦΤΑΝΑΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ ΤΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΑΡΟΥΝ ΑΡ ΡΑΣΙΝΤ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΟΠΙΜΗ ΑΝΟΧΗ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΡΩΜΑΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ.
Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΙΣ 9 ΑΥΓΤΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ 803 Μ.Χ. ΣΤΗΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ. ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΤΙΜΑΤΕ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΟΧΙ ΩΣ ΑΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΑΛΛΑ ΩΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΑ-ΜΟΝΟΚΡΑΤΕΙΡΑ, ΣΩΤΗΡΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΕΡΓΕΤΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: