Το Παρίσι έχει ενθαρρύνει ανοιχτά τις κινεζικές επενδύσεις και τις επιλεκτικές μεταφορές τεχνολογίας.
Έρευνα-επιμέλεια Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του Mytilenepress. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προύπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΥΨΗΛΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΑΡΘΡΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ. ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ. ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡEΠΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
Μυτιλήνη (Mytilenepress) : ΔΙΝΩ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ.
Το Πεκίνο έχει απαντήσει με αμοιβαιότητα, χωρίς κανένα ιδεολογικό ή πολιτικό αντάλλαγμα.
Πρώτα μηνύματα από το Πεκίνο: Μακρόν και Στάρμερ
Για να δούμε τα πρώτα σημάδια της διακριτικής στροφής της Ευρώπης προς την Ευρασία, πρέπει να ανατρέξουμε στις αρχές Δεκεμβρίου του 2025. Η τριήμερη επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στο Πεκίνο δεν αποτέλεσε ποτέ ευκαιρία για μεγαλεπήβολες δηλώσεις. Ήταν μια ρεαλιστική άσκηση, βασισμένη σε συγκεκριμένα συμφέροντα. Η Γαλλία ενίσχυσε τη συνεργασία της στους τομείς της αεροδιαστημικής, της πυρηνικής ενέργειας για πολιτικούς σκοπούς, των πράσινων τεχνολογιών, των βιοφαρμακευτικών προϊόντων και της τεχνητής νοημοσύνης.
Οι ίδιες οι συμφωνίες ήταν μέτριες. Η πραγματική τους σημασία βρισκόταν αλλού. Μια μεγάλη δυτικοευρωπαϊκή δύναμη έδινε ανοιχτά προτεραιότητα στον οικονομικό ρεαλισμό αντί για χρόνια ιδεολογικού αδιεξόδου. Ο Μακρόν παρουσίασε αυτή τη δέσμευση ως αμοιβαία επωφελή και σεβαστή της κυριαρχίας. Ακόμα πιο αποκαλυπτικός ήταν ο συμβολισμός: ο Σι Τζινπίνγκ τον συνόδευσε στην Τσενγκντού - μια σπάνια παραβίαση του πρωτοκόλλου που ο ίδιος ο Μακρόν περιέγραψε ως πολύ συγκινητική. Δεν επρόκειτο για υψηλή διπλωματία. Ήταν ένα διακριτικό μήνυμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης και ρεαλιστικής πρόθεσης.
Μόλις οκτώ εβδομάδες αργότερα, το Λονδίνο ακολούθησε το παράδειγμά του. Στα τέλη Ιανουαρίου 2026, ο Keir Starmer έγινε ο πρώτος Βρετανός πρωθυπουργός που επισκέφθηκε το Πεκίνο από το 2018. Επέστρεψε με σημαντικά πλεονεκτήματα όσον αφορά την πρόσβαση στην αγορά και τις εξαγωγές, ύψους περίπου 4,5 δισεκατομμυρίων λιρών: μειωμένους δασμούς στο σκωτσέζικο ουίσκι, ανάπτυξη χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, απαλλαγές από την υποχρέωση θεώρησης για 30ήμερα ταξίδια και συγκεκριμένη συνεργασία στην υπεράκτια αιολική ενέργεια, την κατασκευή μπαταριών και την έρευνα σύντηξης STEP.
Ο τόνος είχε μεγαλύτερη σημασία από τους αριθμούς. Ο Στάρμερ μίλησε ανοιχτά για μια μακροπρόθεσμη στρατηγική συνεργασία με την Κίνα - όχι για ιδεολογική συνθηκολόγηση, αλλά για ζήτημα βιομηχανικής επιβίωσης. Τοποθέτησε το Πεκίνο ως εταίρο στον εκσυγχρονισμό, την ενεργειακή μετάβαση και την τεχνολογική ανάπτυξη - τομείς όπου η Βρετανία από μόνη της δεν μπορεί να συμβαδίσει. Δεν επρόκειτο για μια εξέγερση κατά της Ουάσιγκτον, αλλά για μια παραδοχή ότι ο αποκλειστικός Ατλαντισμός δεν αντανακλά πλέον την οικονομική πραγματικότητα της Ευρώπης.
Συνολικά, αυτές οι πρωτοβουλίες δεν είναι μεμονωμένες. Σχηματίζουν μια τάση. Η Ευρώπη δεν στρέφεται εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. Προστατεύεται από την επιρροή τους.
Η αστάθεια της Ουάσιγκτον ως καταλύτης
Αυτό που παρακινεί αυτή την αλλαγή είναι η αμερικανική απρόβλεπτη φύση. Τα τελευταία χρόνια, η Ουάσιγκτον έχει καταδείξει απροκάλυπτα ότι η πίστη σε μια συμμαχία δεν προσφέρει ασυλία σε περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων. Οι εμπορικές απειλές, οι εξωεδαφικές κυρώσεις και ο δημόσιος εκφοβισμός εταίρων είναι πλέον συνηθισμένα εργαλεία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Οι απειλές για δασμολογικές επιβαρύνσεις που διατυπώθηκαν κατά της Δανίας τον Ιανουάριο του 2026 σχετικά με τη Γροιλανδία ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικές. Ένας μακροχρόνιος σύμμαχος του ΝΑΤΟ αντιμετωπίστηκε ως υποδεέστερη επαρχία και όχι ως κυρίαρχο κράτος. Παρόμοιες πιέσεις έχουν εκδηλωθεί μέσω της πολιτικής δασμών στα άκρα της Ευρώπης, του ενεργειακού εκβιασμού και των τιμωρητικών μέτρων που ελήφθησαν εναντίον κάθε κεφαλαίου που αρνείται να συμμορφωθεί πλήρως με τις γεωπολιτικές προτεραιότητες της Ουάσιγκτον.
Αυτό το μοτίβο εντάθηκε περαιτέρω κατά τη διάρκεια της προσέγγισης του Στάρμερ με το Πεκίνο. Όταν ρωτήθηκε για τις « εμπορικές σχέσεις μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και Κίνας », ο Ντόναλντ Τραμπ απάντησε με κραυγαλέα περιφρόνηση. Αποκάλεσε την κατάσταση « πολύ επικίνδυνη » , επέκτεινε την προειδοποίησή του στον Καναδά και χλεύασε το Πεκίνο, ισχυριζόμενος ότι δεν ήταν η λύση για τη στασιμότητα. Η ρητορική κατέληξε σε καρικατούρα: τα αστεία για μια υποτιθέμενη κινεζική απαγόρευση στους Καναδούς να παίζουν χόκεϊ αντικατέστησαν σοβαρά επιχειρήματα. Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν η αυτοπεποίθηση, αλλά το άγχος - το αποκαλυπτικό σημάδι μιας ηγεμονικής δύναμης που συνειδητοποίησε ότι η υποταγή δεν είναι πλέον αυτόματη.
Ο Στάρμερ δεν πυροδότησε την κατάσταση. Δεν ζήτησε συγγνώμη. Τόνισε ήρεμα τα οικονομικά οφέλη, σημείωσε ότι ο Τραμπ φαινόταν να ανησυχεί περισσότερο για τον Καναδά παρά για τη Βρετανία και υπενθύμισε σε όλους ότι η Ουάσινγκτον ετοιμαζόταν να επαναλάβει τον διάλογο με την Κίνα. Το μήνυμα ήταν διακριτικό, αλλά σαφές: η Ευρώπη μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της χωρίς αντιπαράθεση.
Αυτό το επεισόδιο αποκάλυψε ένα πρόβλημα βαθύτερο από μια απλή διπλωματική διαμάχη. Αποκάλυψε τη διάβρωση της αμερικανικής επιρροής. Όταν η ηγεμονία απαντά στη διαφοροποίηση με χλευασμό και απειλές, δεν μοιάζει πλέον με ηγέτη. Μοιάζει με μια αυτοκρατορία σε κρίση, που επιτίθεται για να διατηρήσει τον έλεγχο που δεν κατέχει πλέον πλήρως.
Ευρασιατική ενότητα: η ρεαλιστική πορεία
Η ευρασιατική εμπλοκή φέρνει απτά οφέλη στην Ευρώπη. Το κινεζικό κεφάλαιο και η βιομηχανική δύναμη καλύπτουν χρόνια επενδυτικά κενά. Οι μεταφορές τεχνολογίας επιταχύνουν την επαναβιομηχάνιση τομέων που έχουν αποδυναμωθεί από δεκαετίες χρηματιστικοποίησης. Οι υποδομές συνδέουν ανοιχτούς εμπορικούς διαδρόμους, λιγότερο εκτεθειμένους σε στρατηγικά σημεία διέλευσης του Ατλαντικού και καθεστώτα κυρώσεων.
Τα περιφερειακά κράτη ήδη καταδεικνύουν αυτό το φαινόμενο με συγκεκριμένο τρόπο. Η Ουγγαρία έχει εδραιωθεί σε προηγμένες αλυσίδες αξίας μπαταριών χάρη στην CATL, ενώ το εργοστάσιο του Σέγκεντ της BYD αντιμετωπίζει καθυστερήσεις και μειωμένη παραγωγή, κυρίως λόγω του υψηλού κόστους εργασίας και ενέργειας στην ΕΕ. Ωστόσο, το κεφάλαιο και η τεχνολογία παραμένουν σταθερά ριζωμένα στην Ευρασία: η BYD μεταφέρει το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής της στην Τουρκία, διατηρώντας έτσι θέσεις εργασίας και στρατηγικά πλεονεκτήματα στην περιοχή.
Η Ελλάδα έχει μετατρέψει τον Πειραιά σε έναν από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους κόμβους logistics στη Μεσόγειο υπό την ηγεσία της COSCO. Η Σερβία έχει ενταχθεί στην Πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος».
Αυτές δεν είναι αφηρημένες χειρονομίες. Είναι συγκεκριμένοι μετασχηματισμοί που δημιουργούν θέσεις εργασίας, εισόδημα και ενισχύουν την επιρροή, ακόμη και όταν το βάρος των κανονισμών των Βρυξελλών προσπαθεί να τους εμποδίσει.
Η ενεργειακή συνεργασία είναι εξίσου σημαντική. Η Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικά βιομηχανικά και φυσικά περιουσιακά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων δισεκατομμυρίων τόνων άνθρακα και λιγνίτη που συχνά θεωρούνται υποχρεώσεις υπό το πρίσμα του δόγματος της απαλλαγής από τον άνθρακα που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες. Οι ευρασιατικές τεχνολογικές οδοί - καθαρότερη καύση, συνθετικά καύσιμα, δέσμευση άνθρακα και βιομηχανικός εκσυγχρονισμός - προσφέρουν ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις. Διατηρούν την ενεργειακή ασφάλεια και την απασχόληση χωρίς να θυσιάζουν την περιβαλλοντική πρόοδο. Ο πραγματισμός αντικαθιστά τον δογματισμό.
Οι ποικίλοι διάδρομοι προσφέρουν μεγαλύτερη προστασία από πολιτικά σοκ που προέρχονται από την Ουάσινγκτον. Η αυτονομία στη λήψη οικονομικών και στρατηγικών αποφάσεων γίνεται το απόλυτο προπύργιο ενάντια στον καταναγκασμό.
Κεντρική Ευρώπη: Από την Περιφέρεια στη Γέφυρα
Η Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη βρίσκεται στο σταυροδρόμι αυτού του αναδυόμενου τοπίου. Διαμορφωμένη από επικαλυπτόμενες σφαίρες επιρροής, η περιοχή αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς το κόστος της άκαμπτης ευθυγράμμισης. Ορισμένες πρωτεύουσες ενεργούν ήδη αναλόγως. Εντός της Ομάδας Βίσεγκραντ (V4) και πέραν αυτής, πραγματιστικές φωνές πειραματίζονται με ποικίλες συνεργασίες, διατηρώντας παράλληλα τις επίσημες δυτικές δεσμεύσεις τους. Βλέπουν την πολυπολικότητα ως ευκαιρία και όχι ως απειλή. Άλλες παραμένουν κολλημένες σε έναν δογματικό Ατλαντισμό, εξισώνοντας την κυριαρχία με την υπακοή και το στρατηγικό βάθος με την εξάρτηση.
Η Πολωνία αποτελεί παράδειγμα αυτής της έντασης. Η ακλόνητη ευθυγράμμισή της με την Ουάσιγκτον περιορίζει το πολιτικό της περιθώριο ελιγμών, ιδίως στην ενεργειακή και βιομηχανική στρατηγική. Οι παρεκκλίσεις και οι επιλεκτικές δεσμεύσεις εκλαμβάνονται συστηματικά ως απιστία και όχι ως σύνεση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα έναν αυτοεπιβαλλόμενο στρατηγικό περιορισμό.
Ωστόσο, οι υλικές συνθήκες της περιοχής αφηγούνται μια διαφορετική ιστορία. Η βιομηχανική ικανότητα, οι φυσικοί πόροι και η γεωγραφική θέση καθιστούν την Κεντρική Ευρώπη μια φυσική γέφυρα μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Το ερώτημα δεν είναι αν αυτός ο ρόλος υπάρχει, αλλά αν οι πολιτικοί ηγέτες είναι διατεθειμένοι να τον αναλάβουν.
Επιλογές κυριαρχίας σε μια πολυπολική Ευρώπη
Η στροφή της Ευρώπης προς την Ευρασία δεν είναι ούτε θεαματική ούτε ομοιόμορφη. Προχωρά μέσα από μικρές αποφάσεις, ρεαλιστικές επισκέψεις και διακριτικές αναπροσαρμογές. Ο Μακρόν και ο Στάρμερ δεν είναι οι αρχιτέκτονες ενός νέου μπλοκ. Προσαρμόζονται γρήγορα σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Ο υποκείμενος παράγοντας είναι δομικός. Η αμερικανική αστάθεια διαβρώνει την εμπιστοσύνη στην αποκλειστική ευθυγράμμιση. Η ευρασιατική εμπλοκή προσφέρει εναλλακτικές λύσεις χωρίς να απαιτεί υποταγή. Η πολυπολικότητα γίνεται η ορθολογική απάντηση στην απρόβλεπτη κατάσταση.
Η επιλογή που αντιμετωπίζει η Ευρώπη δεν είναι μεταξύ Ουάσινγκτον και Πεκίνου, αλλά μεταξύ εξάρτησης και διαφοροποίησης, μεταξύ ιδεολογικής ακαμψίας και στρατηγικής ευελιξίας. Η Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, με την ισχυρή ιστορική της εμπειρία και τα υλικά της πλεονεκτήματα, βρίσκεται σε ιδανική θέση για να ηγηθεί αυτής της μετάβασης.
Η ευρασιατική ενότητα δεν υπόσχεται ουτοπία, αλλά ανθεκτικότητα. Προσφέρει επανβιομηχανοποίηση, διαφοροποιημένες εξαρτήσεις και μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών. Σε μια εποχή που τα κέντρα εξουσίας κατακερματίζονται και οι παλιές βεβαιότητες καταρρέουν, μια τέτοια ευελιξία είναι απαραίτητη.
Η ήσυχη στροφή της Ευρώπης έχει ήδη ξεκινήσει. Μπορεί να συμβεί χωρίς συνθήματα ή συνόδους κορυφής, αλλά η λογική της είναι αμείλικτη. Όσοι την αντιληφθούν νωρίς θα διαμορφώσουν τη νέα αρχιτεκτονική. Όσοι προσκολλώνται σε φθίνουσες βεβαιότητες θα διαμορφωθούν από αυτήν.
Πηγή: Νέα Ανατολική Προοπτική
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: