Δύο μεγάλοι Έλληνες στρατηγοί υπήρξαν τα μεγαλύτερα θύματα του Διονυσιακού πολιτισμού (Σιωνισμού).
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
Δύο πολύ γενναίοι άνδρες είχαν το πιο τραγικό τέλος με υπαίτιους τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού.
Η ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ-ΣΗΜΙΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΑΤΙΜΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΝΔΡΗ ΘΑΝΑΤΩΣΗ ΜΕΓΆΝΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΩΝ.
Η περίπτωση του αρχαίου Σημιτικού λαού των Φοινίκων, προκαλεί μέχρι σήμερα μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον σε παγκόσμια κλίμακα. Όπως αναφέρεται οι Φοίνικες ήταν δεινοί ναυτικοί, έμποροι-τεχνίτες, αλλά και επιτήδειοι, αναξιόπιστοι, πονηροί και άρπαγες, διακινητές προϊόντων-ανθρώπων με βασικό στόχο το κέρδος, σύμφωνα με τον Όμηρο.
Οι αρχαίοι Έλληνες χαρακτήριζαν τους Σημίτες-Φοίνικες ως δόλιους- δολοπλόκους, άρπαγες και ψεύτες. Ο Στράβων αναφέρει την έκφραση Φοινικικό ψεύδος. Οι αρχαίοι σοφοί πρόγονοι μας, τους κατηγορούσαν-στιγμάτιζαν για βαρβαρότητα και παρά φύσιν ερωτικές πράξεις. Το Φοινικίζει σημαίνει την διά των Σοδόμων ασέλγειαν. Ο Σοδομισμός είναι από τα πρώτα πράγματα που διδάχτηκε στην αρχαία Ελλάδα από τους Φοίνικες-Ιουδαίους κατακτητές. Εκτός του σοδομισμού δίδαξαν τον στοματικό έρωτα, τα όργια, τις αιμομιξίες, την παιδεραστία και την ομοφυλοφιλία. Όλα τα προαναφερόμενα αποτελούν το βασικότερο σκέλος στην Διονυσιακή θρησκεία από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι και σήμερα. Οι Φοίνικες-Ιουδαίοι επέβαλαν δια γενοκτονιών τον Διονυσιακό πολιτισμό σε όλες τις εκφάνσεις ζωής στην αρχαία Ελλάδα.
[5.57.1] Οἱ δὲ Γεφυραῖοι, τῶν ἦσαν οἱ φονέες οἱ Ἱππάρχου, ὡς μὲν αὐτοὶ λέγουσι, ἐγεγόνεσαν ἐξ Ἐρετρίης τὴν ἀρχήν, ὡς δὲ ἐγὼ ἀναπυνθανόμενος εὑρίσκω, ἦσαν Φοίνικες τῶν σὺν Κάδμῳ ἀπικομένων Φοινίκων ἐς γῆν τὴν νῦν Βοιωτίην καλεομένην, οἴκεον δὲ τῆς χώρης ταύτης ἀπολαχόντες τὴν Ταναγρικὴν μοῖραν. [5.57.2] ἐνθεῦτεν δέ Καδμείων πρότερον ἐξαναστάντων ὑπ᾽ Ἀργείων οἱ Γεφυραῖοι οὗτοι δεύτερα ὑπὸ Βοιωτῶν ἐξαναστάντες ἐτράποντο ἐπ᾽ Ἀβηνέων. Ἀθηναῖοι δέ σφεας ἐπὶ ῥητοῖσι ἐδέξαντο σφέων αὐτῶν εἶναι πολιήτας, ‹οὐ› πολλῶν τεων καὶ οὐκ ἀξιαπηγήτων ἐπιτάξαντες ἔργεσθαι. [5.58.1] οἱ δὲ Φοίνικες οὗτοι οἱ σὺν Κάδμῳ ἀπικόμενοι, τῶν ἦσαν οἱ Γεφυραῖοι.
[5.61.2] ἐπὶ τούτου δὴ τοῦ Λαοδάμαντος τοῦ Ἐτεοκλέος μουναρχέοντος ἐξανιστέαται Καδμεῖοι ὑπ᾽ Ἀργείων καὶ τρέπονται ἐς τοὺς Ἐγχελέας, οἱ δὲ Γεφυραῖοι ὑπολειφθέντες ὕστερον ὑπὸ Βοιωτῶν ἀναχωρέουσι ἐς Ἀθήνας· καί σφι ἱρά ἐστι ἐν Ἀθήνῃσι ἱδρυμένα, τῶν οὐδὲν μέτα τοῖσι λοιποῖσι Ἀθηναίοισι, ἄλλα τε κεχωρισμένα τῶν ἄλλων ἱρῶν καὶ δὴ καὶ Ἀχαιίης Δήμητρος ἱρόν τε καὶ ὄργια.
Οι Γεφυραίοι στους οποίους ανήκαν οι φονιάδες του Ιππάρχου, κατάγονταν κατά τα λεγόμενά τους, από την Ερέτρια, όμως, όπως εγώ εξακρίβωσα ύστερ᾽ από έρευνα, ήταν Φοίνικες, από εκείνους που έφτασαν μαζί με τον Κάδμο στην χώρα που σήμερα λέγεται Βοιωτία, και εγκαταστάθηκαν σε αυτήν παίρνοντας με κλήρο την περιοχή της Τανάγρας. [5.57.2] Και αποκεί, αφού προηγουμένως οι Καδμείοι εκπατρίστηκαν από τους Αργείους, με την σειρά τους οι Γεφυραίοι εκπατρίστηκαν από τους Βοιωτούς και στράφηκαν προς την Αθήνα. Οι Αθηναίοι δέχτηκαν να τους κάνουν πολίτες με ρητούς όρους.
[5.61.2] Λοιπόν τον καιρό που βασίλευε ετούτος ο Λαοδάμας, ο γιος του Ετεοκλή, οι Καδμείοι εκπατρίστηκαν από τους Αργείους και τράβηξαν προς τους Εγχελείς, και οι Γεφυραίοι, που έμειναν πίσω, αργότερα πιεσμένοι από τους Βοιωτούς, πήραν το δρόμο για την Αθήνα, και έχουν ιδρύσει στην Αθήνα ναούς, στους οποίους ποτέ δεν μπαίνουν οι υπόλοιποι Αθηναίοι, δηλαδή ναούς ξεχωριστούς, προπάντων ένα, το ναό της Δήμητρας Αχαίας με τις μυστηριακές τελετές της. Είναι προφανές με βάση τα αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία του Πατέρα της Ελληνικής και της Παγκόσμιας ιστορίας, του Μέγα Ηρόδοτου ότι η Φοινικική-Διονυσιακή θρησκεία ήταν ξένη πορος τους αρχαίους Έλληνες και επιβλήθηκε δια της βίας από τους Φοίνικες-Ιουδαίους κατακτητές.
Επίσης ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Λάκων από την Θήρα καταγόταν απευθείας από τον Φοίνικα Κάδμο, για αυτό και οι πρώτοι Φοίνικες κάτοικοι του νησιού δέχτηκαν τον Θήρα αμένως και τον λάτρεψαν ως ήρωα οικιστή !!! Στην Παλαιά Διαθήκη ο Κεδμά σύμφωνα με αρκετούς καθηγητές-ερευνητές ενδεχομένως να ταυτίζεται με τον Κάδμο, είναι ένας από τους δώδεκα γιους του Ισμαήλ, γιου του Αβραάμ από την Αιγύπτια παιδίσκη Αγάρ (Γένεσις, κεφ. 16 21, 15). Η ιστορία αναφέρει τον Κάδμο ως Φοίνικα. Αυτή είναι μια ιστορική παράδοση που για τους αρχαίους Έλληνες-Σοφούς, έως και την ύστερη αρχαιότητα, δεν ήταν μυθολογία αλλά μία ιστορική πραγματικότητα. Στα αρχαϊκά χρόνια παρατηρείται μια τακτική ανάμεσα στους ισχυρούς βασιλικούς οίκους καθώς οι γενάρχες των βασιλικών οικογενειών κατάγονται ή προέρχονται από την Ανατολή.
Όπως η οικογένεια των Περσειδών με γενάρχη της τον Δαναό, που ήλθε από την Ανατολή, το ίδιο και οἱ Θηβαίοι τιμούσαν ως γενάρχη τους τον Κάδμο γιο του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, που ήλθε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη, εγκαταστάθηκε στην Θήβα και συνέβαλε στην γένεση των λεγόμενων Σπαρτών από τα δόντια του δράκοντα. Κατά τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ένωνε τους Θηβαίους με τους Φοίνικες. Οι Φοίνικες ήταν Ιουδαίοι. Στην Βίβλο, οι άνθρωποι που κατοικούσαν στη στενή λωρίδα γης, την Παλαιστίνη καθώς και στην ενδοχώρα της κατά την εποχή του Χαλκού, ονομάζονταν Χαναναίοι. Ήταν Σημίτες όπως και οι Ιουδαίοι και μιλούσαν την ίδια σημιτική γλώσσα, έστω και αν στην Γένεση (κεφ. Θ, 18), ο Χαναάν, από τον οποίο υποτίθεται ότι πήραν το όνομά τους οι Χαναναίοι, φέρεται ως γιος του Χαμ και όχι του Σημ, από τον οποίο καταγόταν ο Αβραάμ.
Ο Αβραάμ με την γυναίκα του Σάρα κατοίκησαν άλλωστε «εις γην Χαναάν». Χαναάν σημαίνει η χώρα της πορφύρας, το όνομα προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. Στις επιστολές της Αμάρνα του 14ου αιώνα π. Χ. οι κάτοικοι της Χαναάν αποκαλούνται «Kinanuh» η «kinahhu», που σημαίνει Χαναναίοι, Πορφυροί» Το όνομα Φοίνικες (πορφυροί) δόθηκε στους Χαναναίους από τους Μυκηναίους, οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές σχέσεις με τους λαούς της παράκτιας ζώνης της Παλαιστίνης και είχαν μόνιμα εγκατασταθεί εκεί. Για παράδειγμα αναφέρω τον γίγαντα Γολιάθ που ήταν Φιλισταίος κάτοικος της Παλαιστίνης. Οι Φιλισταίοι μεταφράζοντας στην δική τους γλώσσα την Σημιτική λέξη Kinanuh (Χαναάν), ονόμασαν τους Σημίτες συγκατοίκους τους στην Παλαιστίνης Φοίνικες. Η Φοινίκη ονομαζόταν και Χαναάν, σύμφωνα με τον Στέφανο Βυζάντιο. Κατά την περίοδο των μαζικών μετακινήσεων και εισβολών οι Χαναναίοι έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της γης τους και αναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς τα ορεινά ενδότερα της Παλαιστίνης για να χρησιμοποιήσουν την ξυλεία του Λιβάνου, που αποτελούσε και κύρια πηγή της ναυτικής οἰκονομίας τους.
Η μεγάλη ακμή τους τοποθετείται στα γεωμετρικὰ και τα αρχαϊκὰ χρόνια. Στην Βίβλο ονομάζονται συχνά και Σιδώνιοι. Οι Ιουδαίοι εισέβαλαν σταδιακά στην Παλαιστίνη και δεν την κατέκτησαν ολόκληρη παρά μόνο αργότερα, στα χρόνια του βασιλιά Σολομόντα. Πόλεις όπως η Χαζόρ για παράδειγμα, παρέμειναν στα χέρια των Χαναναίων για πολλούς αιώνες. Παρατηρούνται ωστόσο κοινά πολιτιστικά στοιχεία μεταξύ των δύο λαών. Χαναναίων και Ἰουδαίων οι οποίοι ανήκαν στην ίδια φυλετική οικογένεια. Και το εβραϊκό αλφάβητο όπως το ελληνικό κατάγεται από το φοινικικό όπως πιστεύουν καθηγητές και ερευνητές. Ενδιαφέρον για την στενή σχέση των Ιουδαίων και των Φοινίκων του Κάδμου, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Θήβα την ύστερη εποχή του χαλκού, είναι και οι αναφορές του Στέφανου Βυζάντιου στην λέξη Ιουδαία: «ως δε Κλαύδιος Ιούλιος, από Ουδαίου Σπαρτών, ενός εκ Θήβης μετά Διονύσου εστρατευκότος, το εθνικόν Ιουδαίους, τινές δεΙδουμαίους φασίν».
Ο ίδιος λεξικογράφος για τους Ιδουμαίους (Ιουδαίους) σημειώνει τα εξῆς: «Ιδουμαίοι, έθνος Εβραίων, απὸ αδώμου (άδωμα γαρ οι Εβραίοι το ερυθρό καλούσι) ότι ξανθόν βρώμα δους αυτώ ο αδελφός τα πρωτεία ειλήφει». Το ερυθρό χρώμα της πορφύρας είναι αυτό που χάρισε το όνομα στους κατοίκους της γης αυτής, όχι μόνο στους Χαναναίους-Φοίνικες, αλλά και στους Ιουδαίους. Για το όνομα Εβραίοι ο Στέφανος Βυζάντιος σημειώνει ότι ονομάζονται λόγω του «από Αβράμωνος, ως φησί Χάραξ». Ο Αβράμων του Στέφανου Βυζάντιου και ο Άβραμος του ιστορικού Ιώσηπου ταυτίζονται βεβαίως με τον Αβραάμ της Παλαιάς Διαθήκης, όπως αποδίδεται το όνομά του στην ελληνική μετάφραση των εβδομήκοντα.
Ο Κάδμος με τους Φοίνικες έφτασε στη Θήβα το 1519 π.Χ. κατά την πρώιμη Μυκηναϊκή περίοδο. Στην πορεία του από την Φοινίκη την Θήβα με πλοία πέρασε από το νησί Καλλίστη, που αργότερα ονομάστηκε Θήρα, και την εποίκησε με Φοίνικες, αφήνοντας επικεφαλής τον Φοίνικα ακόλουθό του Μεμβλίαρον (Ηρόδοτος 4. 147 – 149)13. Οι Φοίνικες μεταξὺ άλλων μετέφεραν και την Συριακής προέλευσης λατρεία της Αφροδίτης Αστάρτης στην Κύπρο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπως την Αθήνα, τα Κύθηρα και πιθανώς την Κόρινθο και τη Θήβα (Ηρόδοτος (Ι. 105). Παυσανίας (1. 14. 7, 2. 5. 1 και 9. 16. 3).
Διαβάζοντας τους αρχαίους συγγραφείς Εκαταίο Μιλήσιο (Στράβων 7, 321), Θουκυδίδη (Α, 3 – 9), Ηρόδοτο (Ιστορία Α 54 - 58), Ισοκράτη (Παναθηναϊκός, Ελένης εγκώμιον 68 – 69, Πανηγυρικός κ.α.), Διόδωρο (1, 23-24 και 28-29, Μ, Απόσπασμα 3),και τον Μέγα Αριστοκλή, τον Ύπατο των φιλοσόφων (Μενέξενος 245c-d), διαπιστώνουμε ότι πριν από τους Τρωικούς πολέμους και συγκεκριμένα το 1500 π.Χ. ξεσπούν στην Αίγυπτο λοιμώδης ασθένειες (οι 7 πληγές, σύμφωνα με την Αγία Γραφή) και οι ντόπιοι τις αποδίδουν στους ασεβείς αλλόφυλους.
Για να αποφύγουν την οργή των ντόπιων οι μετανάστες που ζούσαν στην Αίγυπτο συσπειρώνονται και φεύγουν σε άλλα μέρη. Ένα μέρος των Ισραηλιτών με αρχηγό τον Μωυσή κατευθύνονται δια ξηράς στην Ιουδαία. Με αρχηγό τον Κάδμο οι Φοίνικες πέρασαν σε πολλά Ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, καθώς και στην Βοιωτία όπου έκτισαν την Καδμεία ή Θήβα της Ελλάδας. Η πόλη αυτή ονομάστηκε Καδμεία από το όνομα του Κάδμου και Θήβα λόγω της πατρίδας του Κάδμου, τις Θήβες της Αιγύπτου.
Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό κάτι που διαβεβαιώνουν οι μεγάλοι σοφοί Αριστοκλής-Πλάτωνας, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Θουκυδίδης και άλλοι, οι Δαναοί έφτασαν στην Πελοπόννησο το έτος 1511 π.Χ. και ο Κάδμος στην Βοιωτία το έτος 1519 π.Χ. Οι Δαναοί έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο (έγινε το έτος 1218 - 1209 π.Χ). Αντίθετα οι Καδμείοι ή Θηβαίοι δεν έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο και κατά τα Περσικά μήδισαν, επειδή ήσαν Φοινικικής-βαρβαρικής καταγωγής (Ηρόδοτος). Σύμφωνα και με τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ενώνει τους Θηβαίους με τους Φοίνικες.
Ο Εκαταίος-Μιλήσιος αναφέρει ότι η Πελοπόννησος πριν από τους Έλληνες την κατοίκησαν βάρβαροι. Εξάλλου ολόκληρη σχεδόν η Ελλάδα κατοικία βαρβάρων υπήρξε, στους παλιούς καιρούς, αυτά αναφέρουν όσοι μνημονεύουν αυτά τα πράγματα, γιατί ο Πέλοπας έφερε ένα λαό από τη Φρυγία στη χώρα που απο αυτόν ονομάστηκε Πελοπόννησος και ο Δαναός από την Αίγυπτο, και οι Δρύοπες, οι Καύκωνες κι οι Πελασγοί κι οι Λέλεγες και άλλοι τέτοιοι λαοί μοίρασαν τους τόπους πάνω και κάτω από τον ισθμό. Γιατί την Αττική κατέλαβαν Θράκες προκαλώντας φοβερή γενοκτονία με τον θεουργό Εύμολπο, την Δαυλίδα της Φωκίδας ο Τηρεύς, την Καδμεία οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο.
Ην ότε υας Βοιωτιον ένεπον. Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται, Κέκροψ, και Κόδρος, και Αίκλος, και Κόθος, και Δρύμας, και Κρίνακος. Ο Ηρόδοτος αναφέρει και τον επιβεβαιώνει ο Μέγας Αριστοκλής ότι οι Φοίνικες ήρθαν από την Αίγυπτο, από το 1519 π.Χ. και μετά. Εκείνοι κατέκτησαν δια της βίας Στερεά Ελλάδα-Πελοπόννησο, νησιά του Αιγαίου και επέβαλαν το δωδεκάθεο. Οι Δαναοί με πλοία και με αρχηγό το Δαναό μέσω Ρόδου πάνε στο Άργος της Πελοποννήσου. Όταν έφτασαν εκεί ήρθαν σε σύγκρουση με τους κατοίκους του Άργους, που ήσαν Αχαιοί στην γενιά. Ωστόσο επειδή ο βασιλιάς των Αργείων που ονομάζονταν Γελάνωρ δεν είχε γιο για διάδοχο και από την άλλη δεν είχε στρατιωτικές ικανότητες για να νικήσει , οι Αργείοι κάλεσαν τον Δαναό για συνθηκολόγηση και αφετέρου να γίνει κοινός βασιλιάς.
Αυτός είναι και ο λόγος που μετά τα Τρωικά οι Αργείοι ονομάζονταν και Αχαιοί-Δαναοί και Αργείοι και από αυτούς κατ’ επέκτασιν και όλοι οι Έλληνες. Με αρχηγό τον Κάδμο οι Φοίνικες πέρασαν σε πολλά Ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, καθώς και στην Βοιωτία της Ελλάδας όπου έκτισαν την Καδμεία ή Θήβα της Ελλάδας.
Η πόλη αυτή ονομάστηκε Καδμεία από το όνομα του Κάδμου και Θήβα λόγω της πατρίδας του Κάδμου, τις Θήβες της Αιγύπτου. Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό κάτι που διαβεβαιώνουν οι μεγάλοι σοφοί Αριστοκλής-Πλάτωνας, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Θουκυδίδης και άλλοι, οι Δαναοί έφτασαν στην Πελοπόννησο το έτος 1511 π.Χ. και ο Κάδμος στην Βοιωτία το έτος 1519 π.Χ. (1) Η οικογένεια των Περσειδών από το Άργος θεωρούσε γενάρχη της τον Δαναό, που ήλθε από την Ανατολή, και οἱ Θηβαίοι τιμούσαν ως γενάρχη τους τον Κάδμο γιο του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, που ήλθε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη, εγκαταστάθηκε στην Θήβα και συνέβαλε στη γένεση των λεγόμενων Σπαρτών από τα δόντια του δράκοντα. Σύμφωνα και με τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ενώνει τους Θηβαίους με τους Φοίνικες.
Tην Αττική κατέλαβαν Θράκες προκαλώντας φοβερή γενοκτονία με τον θεουργό Εύμολπο, την Δαυλίδα της Φωκίδας ο Τηρεύς, την Καδμεία-Θήβα οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο,και την ίδια τη Βοιωτία κατέκτησαν οι Aονες, οι Τέμμικες και οι Ύαντες, ως και Πίνδαρος φησίν. Ην ότε υας Βοιωτιον ένεπον. Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται, Κέκροψ, και Κόδρος, και Αίκλος, και Κόθος, και Δρύμας, και Κρίνακος.
Οι δε Θράκες, και Ιλλυριοί, και Ηπειρώται, και μέχρι νυν εν πλευραίς εισίν. ΄Τοισι μέντοι μάλλον πρότερον, ή νυν, όπου γε και της εν τω παρόντι Ελλάδος αναντιλέκτως ούσης..» (Στράβων 7, 321). Οι Φοίνικες σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α -2) κατάγονταν από την Ερυθρά θάλασσα, πήγαν με αρχηγό τον Αγήνορα στην Φοινίκη της Ασίας, την χώρα απέναντι από την Κύπρο και όπου οι πόλεις Τύρος, Σιδών, εξ ου και η ονομασία Φοίνικες. Χαναάν σημαίνει «χώρα της πορφύρας, το όνομα δηλαδή προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας.
Οι Φοίνικες σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α -2) κατάγονταν από την Ερυθρά θάλασσα, πήγαν με αρχηγό τον Αγήνορα στην Φοινίκη της Ασίας, την χώρα απέναντι από την Κύπρο και όπου οι πόλεις Τύρος, Σιδών, εξ ου και η ονομασία Φοίνικες. Χαναάν σημαίνει «χώρα της πορφύρας, το όνομα δηλαδή προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. Στις επιστολές της Αμάρνα του 14ου αιώνα π. Χ. οι κάτοικοι της Χαναάν αποκαλούνται «Kinanuh» ή «kinahhu», δηλαδή Χαναναίοι, «Πορφυροί». Το όνομα Φοίνικες-πορφυροί δόθηκε στους Χαναναίους από τους Μυκηναίους (Φιλισταίους), οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές σχέσεις με τους λαούς της παράκτιας ζώνης της Παλαιστίνης και είχαν μόνιμα εγκατασταθεί εκεί. Επίσης ο μεγάλος ιστορικός αναφέρει ότι οι Φοίνικες είχαν αφετηρία την Ερυθρά θάλασσα : «Οι λόγιοι των Περσών βρίσκουν του Φοίνικες αίτιους της έχθρας μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων. Λένε πως αυτοί, φτασμένοι από την θάλασσα που ονομάζεται Ερυθρά σε τούτη εδώ τη θάλασσα, αφού κατοίκησαν το χώρο που και τώρα κατοικούν, άρχισαν αμέσως μακρινά ταξίδια, μεταφέροντας εμπορεύματα αιγυπτιακά και ασσυριακά, να πιάνουν και σε άλλα λιμάνια και προπαντός στο Άργος…» (Ηρόδοτος Α, 2).
O πατέρας της Ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας (Β, 49-50 και Β, 91) αναφέρει ότι οι Χεμμίτες (οι κάτοικοι της μεγαλούπολης Χεμμις που βρισκόταν στο Θηβαϊκό νομό της Αιγύπτου) είχαν πει ότι ο γιος της Δανάης Περσέας είχε επισκεφτεί τηv χώρα τους, γιατί ο Δαναός και ο Λυγκέας που πήγαν στην Ελλάδα ήταν από τη πόλη τους, καθώς και ότι είδε να οργανώνουν γυμνικούς αγώνες και να έχουν μόνο μια γυναίκα όπως και οι Έλληνες. Αναφέρει επίσης ότι ο Κάδμος ο Τύριος με τους συντρόφους του ήρθε από την Φοινίκη στη περιοχή που τώρα ονομάζεται Βοιωτία.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει και τον επιβεβαιώνει ο Μέγας Αριστοκλής ότι οι Φοίνικες ήρθαν από την Αίγυπτο, από το 1519 π.Χ. και μετά. Εκείνοι κατέκτησαν δια της βίας Στερεά Ελλάδα, και Πελοπόννησο και επέβαλαν το δωδεκάθεο. Η βίαιη επιβολή του Φοινικικού δωδεκαθέου άγγιξε τα όρια γενοκτονίας στην Ελληνική επικράτεια. Ενδεικτικά είναι τα αποσπάσματα τα οποία έχω επιλέξει σχετικά με τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του Ηρόδοτου, για τους Φοίνικες-Σημίτες εισβολείς στην αρχαία Ελλάδα.
Στο σημείο αυτό επιθυμώ να σας ενημερώσω ότι μετά από 19 χρόνια και 10 μήνες στα ΜΜΕ, με περισσότερες από 5800 πρότυπες-καινοτόμες επιστημονικές εργασίες-άρθρα και ως δημιουργός σε παγκόσμιο επίπεδο των δύο νέων επιστημονικών κλάδων Γεωπολιτικής Θεολογίας-Γεωπολιτικού Εθνικισμού, εξαιτίας των φοβερών συνθηκών των οποίων βρίσκομαι, υγείας και διαβιώσεως εξαιτίας των επιστημονικών μου εργασιών, σε αντίθεση με τα προηγούμενα έτη, θα κάνω μια μικρή ελεύθερη μετάφραση των αποσπασμάτων που έχω επιλέξει. Ηttps://mytilenepress.
ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΕΙΣΒΟΛΕΩΝ. Στο απόσπασμα αυτό αναφέρει ο Μέγας Ηρόδοτος ποια ήταν η καταγωγή που είχαν οι αρχηγοί των εισβολέων στην αρχαία Ελλάδα (Λυγκέας και Δαναός). Επίσης θα διαβάσετε σχετικά με την καταγωγή του Περσέα. Όπως έχω αναφέρει σε επιστημονική μου εργασία από το έτος 2008, ο Μέγας Ηρόδοτος αναφέρει τους Φοίνικες εισβολείς και ως Χεμμίτας !!!
"ὃς δ᾽ ἂν ἢ αὐτῶν Αἰγυπτίων ἢ ξείνων ὁμοίως ὑπὸ κροκοδείλου ἁρπασθεὶς ἢ ὑπ᾽ αὐτοῦ τοῦ ποταμοῦ φαίνηται τεθνεώς, κατ᾽ ἣν ἂν πόλιν ἐξενειχθῇ, τούτους πᾶσα ἀνάγκη ἐστὶ ταριχεύσαντας αὐτὸν καὶ περιστείλαντας ὡς κάλλιστα θάψαι ἐν ἱρῇσι θήκῃσι· [90.2] οὐδὲ ψαῦσαι ἔξεστι αὐτοῦ ἄλλον οὐδένα οὔτε τῶν προσηκόντων οὔτε τῶν φίλων, ἀλλά μιν αἱ ἱρέες αὐτοὶ τοῦ Νείλου ἅτε πλέον τι ἢ ἀνθρώπου νεκρὸν χειραπτάζοντες θάπτουσι.
91 [91.1] ἑλληνικοῖσι δὲ νομαίοισι φεύγουσι χρᾶσθαι, τὸ δὲ σύμπαν εἰπεῖν, μηδ᾽ ἄλλων μηδαμὰ μηδαμῶν ἀνθρώπων νομαίοισι. οἱ μέν νυν ἄλλοι Αἰγύπτιοι οὕτω τοῦτο φυλάσσουσι, ἔστι δὲ Χέμμις πόλις μεγάλη νομοῦ τοῦ Θηβαϊκοῦ ἐγγὺς Νέης πόλιος· [91.2] ἐν ταύτῃ τῇ πόλι ἐστὶ Περσέος τοῦ Δανάης ἱρὸν τετράγωνον, πέριξ δὲ αὐτοῦ φοίνικες πεφύκασι. τὰ δὲ πρόπυλα τοῦ ἱροῦ λίθινα ἐστὶ κάρτα μεγάλα· ἐπὶ δὲ αὐτοῖσι ἀνδριάντες δύο ἑστᾶσι λίθινοι μεγάλοι. ἐν δὲ τῷ περιβεβλημένῳ τούτῳ νηός τε ἔνι καὶ ἄγαλμα ἐν αὐτῷ ἐνέστηκε τοῦ Περσέος. [91.3] οὗτοι οἱ Χεμμῖται λέγουσι τὸν Περσέα πολλάκις μὲν ἀνὰ τὴν γῆν φαίνεσθαί σφι πολλάκις δὲ ἔσω τοῦ ἱροῦ, σανδάλιόν τε αὐτοῦ πεφορημένον εὑρίσκεσθαι ἐὸν τὸ μέγαθος δίπηχυ, τὸ ἐπεὰν φανῇ, εὐθηνέειν ἅπασαν Αἴγυπτον. [91.4] ταῦτα μὲν λέγουσι, ποιεῦσι δὲ τάδε Ἑλληνικὰ τῷ Περσέι· ἀγῶνα γυμνικὸν τιθεῖσι διὰ πάσης ἀγωνίης ἔχοντα, παρέχοντες ἄεθλα κτήνεα καὶ χλαίνας καὶ δέρματα. [91.5] εἰρομένου δέ μευ ὅ τι σφι μούνοισι ἔωθε ὁ Περσεὺς ἐπιφαίνεσθαι καὶ ὅ τι κεχωρίδαται Αἰγυπτίων τῶν ἄλλων ἀγῶνα γυμνικὸν τιθέντες, ἔφασαν τὸν Περσέα ἐκ τῆς ἑωυτῶν πόλιος γεγονέναι· τὸν γὰρ Δαναὸν καὶ τὸν Λυγκέα ἐόντας Χεμμίτας ἐκπλῶσαι ἐς τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ δὲ τούτων γενεηλογέοντες κατέβαινον ἐς τὸν Περσέα. [91.6] ἀπικόμενον δὲ αὐτὸν ἐς Αἴγυπτον κατ᾽ αἰτίην τὴν καὶ Ἕλληνες λέγουσι, οἴσοντα ἐκ Λιβύης τὴν Γοργοῦς κεφαλήν, ἔφασαν ἐλθεῖν καὶ παρὰ σφέας καὶ ἀναγνῶναι τοὺς συγγενέας πάντας· ἐκμεμαθηκότα δέ μιν ἀπικέσθαι ἐς Αἴγυπτον τὸ τῆς Χέμμιος οὔνομα, πεπυσμένον παρὰ τῆς μητρός. ἀγῶνα δέ οἱ γυμνικὸν αὐτοῦ κελεύσαντος ἐπιτελέειν."
Στο επόμενο απόσπασμα θα διαβάσετε ότι οι αλλοδαπές ιέρειες του Διονυσιακού πολιτισμού, όταν πρωτοήρθαν στην αρχαία Ελλάδα, μιλούσαν μια ακατανόητη βαρβαρική διάλεκτο καθώς δεν ήταν Ελληνίδες.
ΜΕΓΑΣ ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΓΙΑ ΑΛΛΟΔΑΠΕΣ ΙΕΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ-ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ : "ἐγὼ δ᾽ ἔχω περὶ αὐτῶν γνώμην τήνδε· εἰ ἀληθέως οἱ Φοίνικες ἐξήγαγον τὰς ἱρὰς γυναῖκας καὶ τὴν μὲν αὐτέων ἐς Λιβύην τὴν δὲ ἐς τὴν Ἐλλάδα ἀπέδοντο, δοκέει ἐμοί ἡ γυνὴ αὕτη τῆς νῦν Ἑλλάδος, πρότερον δὲ Πελασγίης καλευμένης τῆς αὐτῆς ταύτης, πρηθῆναι ἐς Θεσπρωτούς, [56.2] ἔπειτα δουλεύουσα αὐτόθι ἱδρύσασθαι ὑπὸ φηγῷ πεφυκυίῃ ἱρὸν Διός, ὥσπερ ἦν οἰκὸς ἀμφιπολεύουσαν ἐν Θήβῃσι ἱρὸν Διός, ἔνθα ἀπίκετο, ἐνθαῦτα μνήμην αὐτοῦ ἔχειν· [56.3] ἐκ δὲ τούτου χρηστήριον κατηγήσατο, ἐπείτε συνέλαβε τὴν Ἑλλάδα γλῶσσαν· φάναι δέ οἱ ἀδελφεὴν ἐν Λιβύῃ πεπρῆσθαι ὑπὸ τῶν αὐτῶν Φοινίκων ὑπ᾽ ὧν καὶ αὐτὴ ἐπρήθη. [57.1] πελειάδες δέ μοι δοκέουσι κληθῆναι πρὸς Δωδωναίων ἐπὶ τοῦδε αἱ γυναῖκες, διότι βάρβαροι ἦσαν, ἐδόκεον δέ σφι ὁμοίως ὄρνισι φθέγγεσθαι· [57.2] μετὰ δὲ χρόνον τὴν πελειάδα ἀνθρωπηίῃ φωνῇ αὐδάξασθαι λέγουσι, ἐπείτε συνετά σφι ηὔδα ἡ γυνή· ἕως δὲ ἐβαρβάριζε, ὄρνιθος τρόπον ἐδόκεέ σφι φθέγγεσθαι, ἐπεὶ τέῳ ἂν τρόπῳ πελειάς γε ἀνθρωπηίῃ φωνῇ φθέγξαιτο; μέλαιναν δὲ λέγοντες εἶναι τὴν πελειάδα σημαίνουσι ὅτι Αἰγυπτίη ἡ γυνὴ ἦν. [57.3] ἡ δὲ μαντηίη ἥ τε ἐν Θήβῃσι τῇσι Αἰγυπτίῃσι καὶ ἐν Δωδώνῃ παραπλήσιαι ἀλλήλῃσι τυγχάνουσι ἐοῦσαι. ἔστι δὲ καὶ τῶν ἱρῶν ἡ μαντικὴ ἀπ᾽ Αἰγύπτου ἀπιγμένη."
Στο απόσπασμα που ακολουθεί θα διαπιστώσετε το απόγειον του ανθελληνισμού και της φαιδρότητας των μετόχων του Διονυσιακού πολιτισμού, καθώς θυσίαζαν βόδια με ειδικές Διονυσιακές τελετές και αν δεν έβρισκαν Έλληνες στις αγορές τις Αιγύπτου να τα δώσουν, τα πετούσαν και έφευγαν εκστομίζοντας Διονυσιακές κατάρες !!! Επιπροσθέτως απαγόρευαν να φιλάνε Ελληνίδες στο στόμα και να τρώνε φαγητό από σκεύη, πιρούνια και κουτάλια Ελλήνων !!! Τόσο μεγάλο μίσος και παράνοια έχουν οι παράγοντες και οι πιστοί του Διονυσιακού πολιτισμού από τα πανάρχαια χρόνια για τον Ελληνισμό.
Ο ΜΕΓΑΣ ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
40 [40.1] ἡ δὲ δὴ ἐξαίρεσις τῶν ἱρῶν καὶ ἡ καῦσις ἄλλη περὶ ἄλλο ἱρόν σφι κατέστηκε· τὴν δ᾽ ὦν μεγίστην τε δαίμονα ἥγηνται εἶναι καὶ μεγίστην οἱ ὁρτὴν ἀνάγουσι, ταύτην ἔρχομαι ἐρέων... [40.2] ἐπεὰν ἀποδείρωσι τὸν βοῦν, κατευξάμενοι κοιλίην μὲν κείνην πᾶσαν ἐξ ὦν εἷλον, σπλάγχνά δὲ αὐτοῦ λείπουσι ἐν τῷ σώματι καὶ τὴν πιμελήν, σκέλεα δὲ ἀποτάμνουσι καὶ τὴν ὀσφὺν ἄκρην καὶ τοὺς ὤμους τε καὶ τὸν τράχηλον. [40.3] ταῦτα δὲ ποιήσαντες τὸ ἄλλο σῶμα τοῦ βοὸς πιμπλᾶσι ἄρτων καθαρῶν καὶ μέλιτος καὶ ἀσταφίδος καὶ σύκων καὶ λιβανωτοῦ καὶ σμύρνης καὶ τῶν ἄλλων θυωμάτων, πλήσαντες δὲ τούτων καταγίζουσι, ἔλαιον ἄφθονον καταχέοντες· [40.4] προνηστεύσαντες δὲ θύουσι, καιομένων δὲ τῶν ἱρῶν τύπτονται πάντες, ἐπεὰν δὲ ἀποτύψωνται, δαῖτα προτίθενται τὰ ἐλίποντο τῶν ἱρῶν.
41 [41.1] τοὺς μέν νυν καθαροὺς βοῦς τοὺς ἔρσενας καὶ τοὺς μόσχους οἱ πάντες Αἰγύπτιοι θύουσι, τὰς δὲ θηλέας οὔ σφι ἔξεστι θύειν, ἀλλὰ ἱραί εἰσι τῆς Ἴσιος· [41.2] τὸ γὰρ τῆς Ἴσιος ἄγαλμα ἐὸν γυναικήιον βούκερων ἐστὶ κατά περ Ἕλληνες τὴν Ἰοῦν γράφουσι, καὶ τὰς βοῦς τὰς θηλέας Αἰγύπτιοι πάντες ὁμοίως σέβονται προβάτων πάντων μάλιστα μακρῷ. [41.3] τῶν εἵνεκα οὔτε ἀνὴρ Αἰγύπτιος οὔτε γυνὴ ἄνδρα Ἕλληνα φιλήσειε ἂν τῷ στόματι, οὐδὲ μαχαίρῃ ἀνδρὸς Ἕλληνος χρήσεται οὐδὲ ὀβελοῖσι οὐδὲ λέβητι, οὐδὲ κρέως καθαροῦ βοὸς διατετμημένου Ἑλληνικῇ μαχαίρῃ γεύσεται. [41.4] θάπτουσι δὲ τοὺς ἀποθνήσκοντας βοῦς τρόπον τόνδε· τὰς μὲν θηλέας ἐς τὸν ποταμὸν ἀπιεῖσι, τοὺς δὲ ἔρσενας κατορύσσουσι ἕκαστοι ἐν τοῖσι προαστείοισι, τὸ κέρας τὸ ἕτερον ἢ καὶ ἀμφότερα ὑπερέχοντα σημηίου εἵνεκεν· ἐπεὰν δὲ σαπῇ καὶ προσίῃ ὁ τεταγμένος χρόνος, ἀπικνέεται ἐς ἑκάστην πόλιν βᾶρις ἐκ τῆς Προσωπίτιδος καλευμένης νήσου. [41.5] ἣ δ᾽ ἔστι μὲν ἐν τῷ Δέλτα, περίμετρον δὲ αὐτῆς εἰσὶ σχοῖνοι ἐννέα. ἐν ταύτῃ ὦ τῇ Προσωπίτιδι νήσῳ ἔνεισι μὲν καὶ ἄλλαι πόλιες συχναί, ἐκ τῆς δὲ αἱ βάριες παραγίνονται ἀναιρησόμεναι τὰ ὀστέα τῶν βοῶν, οὔνομα τῇ πόλι Ἀτάρβηχις, ἐν δ᾽ αὐτῇ Ἀφροδίτης ἱρὸν ἅγιον ἵδρυται. [41.6] ἐκ ταύτης τῆς πόλιος πλανῶνται πολλοὶ ἄλλοι ἐς ἄλλας πόλις, ἀνορύξαντες δὲ τὰ ὀστέα ἀπάγουσι καὶ θάπτουσι ἐς ἕνα χῶρον πάντες. κατὰ ταὐτὰ δὲ τοῖσι βουσὶ καὶ τἆλλα κτήνεα θάπτουσι ἀποθνήσκοντα· καὶ γὰρ περὶ ταῦτα οὕτω σφι νενομοθέτηται· κτείνουσι γὰρ δὴ οὐδὲ ταῦτα.
ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΩΝ ΣΗΜΙΤΩΝ.
Οι πόλεμοι είναι ζήτημα γεωπολιτικών και στρατηγικών συμφερόντων. Ήταν στον πυρήνα τους μια πρωτόγονη επιθυμία για κυριαρχία και ένας ηγεμονικός ανταγωνισμός στον οποίο μια δημοκρατία αντιμετώπιζε μια ολιγαρχία. Παράλληλα αντιμάχονται οι δύο παγκόσμιοι πολιτισμοί. Σε αυτή την αντιπαράθεση το χάσμα μεταξύ των συλλογικών συναισθημάτων, των προσχημάτων που επικαλέστηκαν και των άμεσων κινήτρων για εχθροπραξίες ή μεταξύ των αρχικών δικαιολογιών και των καταστροφών και των καταστροφών των μαχών ήταν τέτοιο που η συνέχιση του πολέμου αποδόθηκε στην φύση των καθεστώτων και προσωπικές ευθύνες των πολέμαρχων.
Μέσα από τις πολεμικές, γεωπολιτικές δραστηριότητες τους τα έθνη-κράτη καθορίζουν τον μέλλον της ανθρωπότητας. Τα ελεύθερα κράτη επιδιώκουν συνεχώς να βελτιώσουν την στρατιωτική-πολιτική και οικονομική δύναμη καθότι αυτό είναι το μοναδικό εχέγγυο ασφαλείας-επιβίωσης. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας με πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών. Εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Από τα αρχαία χρόνια τα έθνη όρισαν κανόνες ηθικής και νομικής δεοντολογίας, όμως ανέκαθεν τα ιερατεία είχαν έναν ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας την αδίστακτη εξουσία τους στους λαούς με καταστροφικές συνέπειες. (Εμφύλιοι πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα και οι τέσσερις Σταυροφορίες).
Οι πολεμικές αντιπαραθέσεις στο όνομα των θεών γινόταν στην πραγματικότητα για να αποκτούν οι αχριερείς των θρησκειών εξουσία-δύναμη και πλούτο. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες πολεμούσαν για την πίστη, την πατρίδα, την ελευθερία, την περιουσία, και την ζωή. Το περί δικαίου αίσθημα το οποίο επικαλούνταν τα ιερατεία έκανε λιγότερο ειδεχθής και αποκρουστικές τις πολεμικές διαμάχες.Στην δίκη της Νυρεμβέργης εισήχθη το αξίωμα σχετικά με τους επιθετικούς πολέμους. Οι επιθετικοί πόλεμοι αποτελούν έγκλημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών επιτρέπει τους αμυντικούς πολέμους και για αυτό δίνει το δικαίωμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας να επιβάλλει στρατιωτικές κυρώσεις για την διατήρηση της ειρήνης. Τα επιχειρήματα περί δίκαιου πολέμου διδάσκονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την Ορθοδοξία. .
Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή. Τo πώς ορίζεται η έννοια του δικαίου διαφέρει ανάλογα με τις θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πεποιθήσεις ενός έθνους, στα πλαίσια μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου. Επίσης δύο αντικρουόμενες εκδοχές για τα αίτια του πολέμου, είναι λογικό να παρουσιασθούν ως δίκαιες με αξιόπιστα επιχειρήματα επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Οι πόλεμοι αποδοκιμαζόταν εν μέρη στην αρχαία Ελλάδα, εν τούτοις η νομιμότητα τους δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Oι αρχαίες Ελληνικές πόλεις έδιναν μεγάλη βαρύτητα στις αιτίες για την προσφυγή σε πόλεμο. "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους."
Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn.,Berlin: Weidmann, 1951: 150-182). (1) Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τα θαύματα, τις διδασκαλίες και την Ανάσταση του Χριστού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα.
Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος. Μερικούς αιώνες αργότερα ο υποστράτηγος των ΗΠΑ Smedley Butler στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έγραψε ότι ο πόλεμος είναι μια απάτη. Σύμφωνα με τον Αμερικανό υποστράτηγο Butler στους πολέμους μόνο μια μικρή ομάδα μυημένων είναι ενημερωμένοι για την πραγματικότητα.
Οι πόλεμοι είναι μια πραγματική απάτη που οργανώνεται προς όφελος ενός μικρού αριθμού ατόμων που ελέγχουν την εξουσία. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι πραγματοποιούνται σε βάρος των λαών και παράλληλα δίνουν το δικαίωμα σε έναν μικρό αριθμό να αυξήσει την περιουσία του. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών.
Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα. Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4).
Τα αρχαία χρόνια μεταξύ άλλων έλαβαν χώρα φοβεροί εμφύλιοι πόλεμοι τους οποίους πάντοτε υποκινούσε το Φοινικικό ιερατείο των Δελφών. Οι Δελφοί ήταν το μεγαλύτερο μαντείο της αρχαιότητας. Εκεί όλοι οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου όπως οι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι, οι Φρύγες, οι Λυδοι και οι Πέρσες, αναζητούσαν την πρόβλεψη των Φοινικικών ιερατείων για πάσης φύσεως ζητήματα. Όλοι οι αξιωματούχοι και οι θεσμικοί παράγοντες της Ανατολής κατέφευγαν στην θεϊκή ετυμηγορία. Μέσα από τους αιματηρούς εμφύλιους πολέμους και την Δελφική Αμφικτυονία, το Φοινικικό μαντείο υπήρξε παγκόσμιο πνευματικό, πολιτικό, οικονομικό και γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό κέντρο κατά τους αρχαίους αιώνες. Εκείνη την εποχή το μαντείο υπήρξε η ανώτατη πολιτική-στρατιωτική και οικονομική εξουσία των εθνών της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας καθόριζαν τις τύχες των κρατών της ανατολής.
Εκείνοι αποφάσιζαν για την οικονομία, την πολιτική, τους πολέμους και τις κοινωνικές εξελίξεις. Δεν είναι σχήμα λόγου είτε υπερβολή καθώς το μαντείο αποτελούσε το διεθνές νομισματικό ταμείο του αρχαίου κόσμου !!! Πολλές Ελληνικές πόλεις κράτη καθώς και ξένα, διατηρούσαν στους Δελφούς θησαυροφυλάκια για την φύλαξη των προσφορών και των πολύτιμων αντικειμένων τους. Κανένας πόλεμος, καμία πολιτική-οικονομική, κοινωνική και πνευματική δραστηριότητα δεν γινόταν χωρίς την έγκριση του μαντείου. Οι Δελφοί απέκτησαν τεράστια δύναμη μέσα από τους πολέμους που υποκίνησαν και την ομοσπονδιακή ένωση δώδεκα φυλών Στερεάς και Θεσσαλίας (Δελφική Αμφικτυονία). Όλοι οι "ιεροί" πόλεμοι προκλήθηκαν από τους ιερείς-θεουργούς του Φοίβου και του Savaziou.
Η πολιτική σημασία των Δελφών ήταν τεράστια καθώς υποκινούσαν όλους τους πολέμους που έλαβαν χώρα κατά την αρχαιότητα. Ενδεικτικό ήταν ότι ο δεύτερος Ιερός πόλεμος, έγινε για τον έλεγχο του μαντείου-χρυσωρυχείου πάντα. Οι Αθηναίοι με παρότρυνση του Δελφικού ιερατείου βοήθησαν τους Φωκείς να εντάξουν το ιερό στην ομοσπονδία τους, προκαλώντας την οργή των Σπαρτιατών, οι οποίοι επανέφεραν προσωρινά τους Δελφούς στην πρότερη κατάστασή τους, αλλά οι Αθηναίοι αντεπιτέθηκαν και η πόλη αποδόθηκε τελικά στους Φωκείς. Μέχρι τον τρίτο Ιερό Πόλεμο όλα αυτά όταν με παρέμβαση του Φιλίππου οι Δελφοί επέστρεψαν στη Δελφική Αμφικτυονία, η οποία ελεγχόταν ωστόσο πια από τους πανίσχυρους Μακεδόνες. Ένας Δ’ Ιερός Πόλεμος θα ξεσπούσε λίγο αργότερα, καθώς το μαντείο παραήταν πλούσιο και σημαντικό για να μένει ανεξάρτητο.
Κατά την εποχή των Περσικών πολέμων το Φοινικικό μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών και καλούσαν τους Έλληνες μέσω ψεύτικων χρησμών να μην πολεμήσουν. Ο σκοτεινός Διονυσιακός πολιτισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία Διονυσιακή θρησκεία, κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα, με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ. Οι Φοίνικες ίδρυσαν το μαντείο των Δελφών. Από την Θήβα και τους Δελφούς προερχόταν όλα τα δεινά του Ελληνικού έθνους. Στην μυθολογία-ιστορία, αναφέρονται πολλοί χρησμοί του Φοινικικού μαντείου, για χιλιάδες-φοβερές θυσίες, στους «θεούς»-δαίμονες, της αρχαίας θρησκείας. Αμέτρητα ήταν τα αθώα θύματα, κυρίως αγνοί νέοι. Τα άτυχα παιδιά, θυσιάστηκαν από τους αιμοσταγείς-αλλοδαπούς ιερείς του παγανισμού, με εντολή του Δελφικού ιερού. Ο σκοτεινός παγανισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού.
Η αρχαία θρησκεία κατέστρεψε τον Ελληνισμό και παράλληλα κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ. Οι Φοινικικές ορδές κατέκτησαν τους Έλληνες με άγριες σφαγές και οργανωμένες γενοκτονίες. Απέσπασαν τις περιουσίες των αρχαίων Ελλήνων και τους έκαναν είλωτες όπως στην Σπάρτη. Τους επέβαλαν την θρησκεία τους, το δωδεκάθεο και χρησιμοποίησαν ακόμη και τα ιερά για την νέα θρησκεία. Εμφύλιοι πόλεμοι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών. Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα.
Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4). Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο για να τιμωρήσουν-πλήξουν και να απομακρύνουν από την εξουσία της Αθηναϊκής πολιτείας τον Περικλή και τους σοφούς φίλους του Αναξαγόρα, Ιπποκράτη, Ηρόδοτο, Φειδία οι οποίοι αμφισβητούσαν την ύπαρξη των Ολύμπιων Θεών και με τις διδασκαλίες τους αποδομούσαν την ξενόφερτη θρησκεία από την Αίγυπτο.
Ενδεικτικά αναφέρει ο Ευριπίδης : " Αν οι θεοί κάνουν αισχρές πράξεις δεν είναι θεοί¨ (Martin Nilson, "Η ιστορία της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας", σελίδα 287). Είναι γνωστό σε όλους ότι οι Ολύμπιοι δαίμονες διακατεχόταν από τις πιο ανώμαλες και παρά φύσιν σεξουαλικές επιθυμίες. Η Επιρροή του Αναξαγόρα, του Ιπποκράτη και των άλλων σοφών-φίλων του Περικλή στους Αθηναίους πολίτες ήταν πολύ μεγάλη και η Ολύμπια θρησκεία κινδύνευε με κατάρρευση. Για αυτό οι σατανικοί ιερείς υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, με στόχο την ανατροπή του Περικλή, την απομάκρυνση των "άθεων" φίλων του και τον περιορισμό της Ελληνικής φιλοσοφίας που άνθιζε στην Αθήνα.
Στον αντίποδα στην Σπάρτη εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τόσο υψηλό φιλοσοφικό επίπεδο. Οι Μεσσηνιακοί πόλεμοι που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο, είχαν θρησκευτικό-πνευματικό κίνητρο. Εκεί έγιναν τρομερές ανθρωποθυσίες, όπως στα εκατομφόνια, από τους Σπαρτιάτες και τους Μεσσήνιους. Ακόμη γινόταν αμέτρητες θυσίες αιχμαλώτων στον Δία. Όμως μετά από τριακόσια χρόνια αγρίων πολέμων, απίστευτης γενοκτονίας, οι Σπαρτιάτες επικράτησαν και έκαναν τους Μεσσήνιους είλωτες. Το 660 π.Χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό τον τύραννο Κύψελο, έσφαξαν τους Κερκυραίους. Το απόγειον του ανθελληνισμού και του εωσφορισμού, ήταν η αποστολή 300 αιχμαλώτων αγοριών, στις Σάρδεις για να ευνουχιστούν προς τιμήν της Κυβέλης !!! Ο Σπαρτιάτης Κλεομένης το 505 π.Χ. σε μια από τις εκστρατείες του εναντίον των Αργείων, ανάγκασε τον άμαχο πληθυσμό, να καταφύγει στο "ιερό" άλσος. Στην συνέχεια έβαλε φωτιά και έκαψε πέντε χιλιάδες άμαχους. Απανθρακώθηκε-αφανίστηκε το άνθος των νέων του Άργους. Η ιδιότητά τους ως ικέτες των κοινών «θεών», δεν έπαιξε κανέναν απολύτως ρόλο.
Μια ακόμη γενοκτονία προκάλεσαν οι τέσσερις φοβεροί ιεροί πόλεμοι, (595-332 π. Χ.), οι οποίοι για τριακόσια περίπου χρόνια αποδεκάτισαν την Ελλάδα. Ονομάστηκαν ιεροί, διότι έγιναν με υποδείξεις του μαντείου των Δελφών (Θουκυδίδης, Ιστορία Α΄3). Οι πόλεμοι έγιναν για να έχει την πολιτική-στρατιωτική και την οικονομική ηγεμονία όλων των Ελλήνων. Υπεύθυνοι για μια ακόμη φορά τα αδίστακτα Δελφικά Ιερατεία. Ενδεικτικό της τρομερής γενοκτονίας, ήταν ότι το 219 π. Χ., ο επικεφαλής της Αιτωλικής Συμπολιτείας, ο στρατηγός Σκόπας κυριεύει το Δίον, την ιερή πόλη των Μακεδόνων και καταστρέφει τα πάντα. Γκρεμίζει όλα τα κτίσματα, και στην συνέχεια, πυρπολεί ακόμη και τους χώρους λατρείας.
Οι ίδιες βαρβαρότητες έγιναν, και στο ιερό της Δωδώνης, από τον στρατηγό των Αιτωλών Δωρίμαχο. Στην συνέχεια, ο Φίλιππος με τους Μακεδόνες, πέρασαν σε αντίποινα, «πυρπόλησαν και κατεδάφισαν τα ιερά και ανέτρεψαν η κατέστρεψαν 2.000 ανδριάντες». Όμως δεν περιορίστηκαν στην Αιτωλία, αλλά εισέβαλαν και στην Αττική, το 200 π. Χ., όπως εξιστορεί ο Λίβιος, όπου ισοπέδωσαν, και τα μνημεία και ανέσκαψαν τους τάφους, διασκορπίζοντας τα οστά των νεκρών !!!
Από κάθε πόλεμο οι αλλοδαπό ιερείς των Δελφών απαιτούσαν ως θέληση του Ιουδαίου Απόλλωνα και του Φρυγικού Διόνυσου-Savaziou την δεκάτη από τα αιματοβαμμένα λάφυρα. Χαρακτηριστικό ήταν ότι είχαν την αναίδεια και την ανεντιμότητα να ζητούν από τις πόλεις ποσοστά ακόμη και από τους Περσικούς πολέμους, κατά τους οποίους το Δελφικό ιερό, ήταν με την πλευρά των ηττημένων και ομόθρησκων Περσών, καθώς έδινε αποτρεπτικούς χρησμούς, για να μην πολεμήσουν οι Έλληνες. Επίσης οι Φοίνικες ιερείς έδιναν χρησμούς παγίδες και υποδαύλιζαν τα μίση μεταξύ των αρχαίων πόλεων. Οι Έλληνες που επισκεπτόταν το Φοινικικό μαντείο, έβλεπαν κάθε φορά τα αιματοβαμμένα λάφυρα των εμφυλίων πολέμων. Το αποτέλεσμα ήταν φρικτό-οδυνηρό και δυσβάσταχτο, καθώς ενθυμούμενοι τι έγινε στο πρόσφατο παρελθόν, οδηγήθηκαν σε νέους εμφύλιες διαμάχες. Αρκετούς χρησμούς για τους Ελληνικούς εμφυλίους πολέμους τους είχε δώσει ο Φρυγικός "θεός" Savazios μαζί με τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων.
Την εποχή των Περσικών πολέμων το μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών, και καλούσαν τους Έλληνες, μέσω ψευδοχρησμών να μην πολεμήσουν. Η Ελλάδα ήταν το κέντρο του πολιτισμού, εντούτοις όλοι οι σημαντικοί αρχαίοι Φιλόσοφοι διώχθηκαν, φονεύθηκαν και δημεύτηκαν οι περιουσίες τους. Σε κάθε πόλεμο που γινόταν με τους Πέρσες, οι Φοίνικες ιερείς έδιναν αποτρεπτικούς χρησμούς στους Έλληνες να μην πολεμήσουν, διότι οι Μηδοι ήταν ομόθρησκοι τους. Ενδεικτικός είναι ο χρησμός της Αριστονίκης η οποία προδοτικά είπε στους Έλληνες : “Τι κάθεσθε ταλαίπωροι, φύγετε στα πέρατα της γης, εγκαταλείψτε τις οικίες σας και την ακρόπολη σας.
Ο ερχόμενος από την Ασία Άρης θα καταστρέψει τα πάντα, και όχι μόνον τα δικά σας τείχη, αλλά και τα τείχη των άλλων πόλεων θα απολεσθούν. Φύγετε λοιπόν από το οχυρό σας, έστω και αν αυτό γεμίζει θλίψη τις ψυχές σας. ” (Κ. Παπαρηγόπουλου Ιστορια Γ΄, σελίδα 94 και Ηρόδοτος-VII,140). Τους ίδιους χρησμούς έδωσε η Αριστονίκη και σε άλλες πόλεις όπως στους Αργείους και στους Κρήτες. Σε όλες αυτές τις πόλεις η Αριστονίκη είπε να τηρήσουν ουδετερότητα απέναντι στον πόλεμο Περσών–Ελλήνων και να υποταχθούν στους σατανιστές, βάρβαρους Ασιάτες εισβολείς (Ηρόδοτος .VII,148-169). Όταν οι Έλληνες αρχηγοί δεν δεχόταν αυτούς τους χρησμούς, γιατί ήθελαν να πολεμήσουν, τότε έδιναν νέους χρησμούς παγίδες.
Στις Πλαταιές οι θρησκευτικοί παράγοντες των Δελφών απαγόρευαν μέσω των χρησμών στους Έλληνες να πολεμήσουν. Ούτε να αμυνθούν δεν τους επέτρεπαν για να μην προσβληθεί ο δαίμονας Απόλλων. Είχαν περάσει πλέον αρκετές ημέρες όπου οι Έλληνες παρέμειναν παθητικοί-θεατές στον ίδιο τους τον θάνατο. Οι Έλληνες στρατιώτες τραυματιζόταν από τους Πέρσες χωρίς να έχουν το δικαίωμα να αμυνθούν, ενώ ταυτόχρονα εξαιτίας της παρατεταμένης απραξίας τελείωναν τα τρόφιμα και το νερό. Εκείνη ακριβώς την χρονική στιγμή έρχεται το τελειωτικό χτύπημα στους Έλληνες με έναν ακόμη “χρησμό” από την σφηκοφωλιά των Δελφών. Ο νέος κίβδηλος χρησμός έλεγε ότι εάν θέλουν οι Αθηναίοι να νικήσουν τους Πέρσες, θα πρέπει να εγκαταλείψουν της Πλαταιές και να πολεμήσουν στην Αττική, διότι εκεί υπάρχει ναός της Ίσιδας-Δήμητρας της εωσφορικής θεάς από την Αίγυπτο.
Ο Έλληνας στρατηγός Παυσανίας με το επιτελείο του είδε τον θανάσιμο κίνδυνο και την ολοκληρωτική καταστροφή. Για αυτό σκέφτηκε όπως ο Παυσανίας και σε συνεννόηση με το επιτελείο του, έβαλαν τους Πλαταιείς να παραχωρήσουν τα εδάφη τους, στους Αθηναίους, ώστε να πολεμήσουν σε δικό τους έδαφος, με βάση τον ψευδοχρησμό. Το άριστο αυτό Ελληνικό σχέδιο ευνοούσε και το γεγονός ότι υπήρχε στις Πλαταιές, δαιμονικός ναός της Αιγύπτιας Ίσιδας-Δήμητρας, για αυτό θα ήταν σε θέση να κάμψουν αντιρρήσεις των Αθηναίων. Μετά από αυτό το πολύ ευφυέστατο τρόπο δεν χρειάστηκε να φύγουν καθόλου οι Αθηναίοι, διότι ήταν πλέον Αθηναϊκό έδαφος οι Πλαταιές, υπό την Αθηναϊκή εξουσία. Όμως για να είναι απολύτως σίγουρος ο Μέγας Παυσανίας και το επιτελείο του, έβαλαν τον στρατηγό Αρίμνηστο να πει στους Αθηναίους ότι είχε δεί “όνειρο”. Στο “όνειρο” εκείνο τον διέταζε ο αρχηγός των των θεών ο Δίας, να “μεταφέρει” στους Αθηναίους την εντολή του, να πολεμήσουν στις Πλαταιές, μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες. Οι αφελείς Αθηναίοι μετά από όλα όσα τους είπε, ο στρατηγός Αρίμνηστος, ήταν πλέον πεποισμένοι ότι έπρεπε να πολεμήσουν στις Πλαταιές, διότι αυτή ήταν η “εντολή” του Δια. Για αυτό οι Αθηναίοι έκαναν αμέσως ολόκληρο το Αιγυπτιακό τελετουργικό προς τιμήν της Δήμητρας.
Με αυτόν τον τρόπο απέφυγαν οι πολυμήχανοι Έλληνες την θανάσιμη Φοινικική παγίδα από τους Δελφούς. Με αυτόν τον τρόπο έμειναν οι Αθηναίοι στις Πλαταιές, και όλοι μαζί οι Έλληνες πολέμησαν ενάντια στους Πέρσες με αποτέλεσμα μια ακόμη νίκη, η οποία τους εξασφάλιζε πλέον την πολυπόθητη ελευθερία. Μετά το τέλος της μάχης των Πλαταιών ο στρατηγός Παυσανίας, κατευθύνθηκε στην Φοινικική-Ιουδαϊκή Θήβα. Ο Έλληνας στρατηγός Παυσανίας απαίτησε να του παραδώσουν τους προδότες, οι οποίοι ήταν αρχηγοί των Φοινίκων της Θήβας και πολέμησαν με τους ομόθρησκους τους Πέρσες, ενάντια στους Έλληνες. Οι αρχηγοί των Φοινίκων ήταν ο Τιμηγενίδης και ο Ατταγίνης.
Όμως οι υπόλοιποι Φοίνικες της Θήβας αρνήθηκαν στον Παυσανία, την παράδοση των ομοεθνών τους. Μάλιστα οι δολοπλόκοι Φοίνικες χρησιμοποίησαν και την προσφιλή τους διαχρονική τακτική, σε μια απέλπιδα προσπάθεια τους να αποφύγουν την παράδοση των αρχηγών τους. Για αυτό πρότειναν στον Σπαρτιάτη Παυσανία, ένα πολύ υψηλό χρηματικό ποσό, με σκοπό να τον εξαγοράσουν, ώστε να μην εκτελέσει τους προδότες. Όπως ήταν φυσικό ο στρατηγός Παυσανίας διότι ήταν γνήσιος Έλληνας αρνήθηκε την πρόταση των Φοινίκων-Σημιτών για δωροδοκία. Τότε αναγκάστηκαν να παραδώσουν στον Ήρωα Σπαρτιάτη Στρατηγό, τους Σημίτες αρχηγούς. Ένας εκ των αρχηγών ο Ατταγίνης ο οποίος πολέμησε μαζί με τους Πέρσες ενάντια στους Έλληνες, επέτυχε να διαφύγει κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων του Παυσανία με τους Φοίνικες-παγανιστές της Θήβας. Ο Έλληνας Παυσανίας οδήγησε τους προδότες Φοίνικες παγανιστές στην Κόρινθο, όπου τους εκτέλεσε για εσχάτη Προδοσία.
Αυτός ήταν ένας ακόμη πολύ σοβαρός λόγος για τον οποίο τον είχαν κατηγορήσει άνανδρα-προδοτικά και θανατώθηκε, ως κοινός εγκληματίας, ο Παυσανίας από το Φοινικικό ιερατείο. Εάν ο Ήρωας-Σπαρτιάτης Στρατηγός Παυσανίας ήταν προδότης-Ιουδαίος και χρηματιζόταν όπως ισχυρίζονται οι μέτοχοι της Διονυσιακής κουλτούρας με κίβδηλες ιστορικές εργασίες, τότε θα αποδεχόταν την πρόταση να πάρει το υψηλό χρηματικό ποσό που πρότειναν οι Σημίτες της Θήβας, ώστε να μην εκτελέσει τους προδότες αρχηγούς τους. Επίσης εάν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες και o Παυσανίας ήταν "Ιουδαίοι" θα πολεμούσαν στο πλευρό των Περσών και των Σημιτών της Θήβας στην μάχη των Πλαταιών.
Ο μεγάλος Παυσανίας σε σχέση με τους άλλους δύο Έλληνες αρχηγούς των Περσικών πολέμων, είχε κάνει ένα ακόμη μεγάλο επίτευγμα. Αυτό ήταν η θανάτωση των αρχηγών της Θήβας οι οποίοι πολέμησαν μαζί με τους υπόλοιπους Φοίνικες της Θήβας ενάντια στους Έλληνες κατά την μάχη των Πλαταιών. Ακόμη ο Εθνικός Ήρωας Λεωνίδας και οι 300 Σπαρτιάτες δεν θα έπεφταν στις Θερμοπύλες και οι Δωριείς Σπαρτιάτες-Λάκωνες δεν θα είχαν εκδιωχθεί από την Πελοπόννησο, δεν θα συμμετείχαν στην κάθοδο των Δωριέων, και δεν θα έπαιρναν στον Τρωικό πόλεμο, εάν ήταν Ιουδαϊκής καταγωγής. Συνεπώς οι αρχαίοι Σπαρτιάτες δεν ήταν Ιουδαϊκής καταγωγής όπως ψευδώς αναφέρεται σε διάφορα ιστορικά άρθρα και εργασίες. Εάν ήταν Ιουδαίοι οι Σπαρτιάτες δεν θα κατευθυνόταν ο Στρατηγός Παυσανίας στην Φοινικική Θήβα απαιτώντας την παράδοση των Ιουδαίων αρχηγών του Φοινικικού στρατεύματος που πολέμησε δίπλα στους Πέρσες.
Οι Ιουδαίοι της Θήβας και γενικότερα οι Ιουδαίοι έχουν πολλούς αιώνες παράδοση στα πεδία των μαχών ενάντια στους Έλληνες. Επίσης στο πλευρό των Περσών και ενάντια στον Ηράκλειο και τον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό πολέμησαν Ιουδαίοι και Γερμανοί (Φράγκοι). Οι Ιουδαίοι συνέχισαν την παράδοση του μεγάλου προγόνου τους, του Φοίνικα Κάδμου και των Φοινίκων της Θήβας.
Παρά το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος ισοπέδωσε την Ιουδαϊκή-Φοινικική Θήβα της Ελλάδας, οι Ιουδαίοι δεν αντέδρασαν. Προφανώς αυτό έγινε προς τιμήν της μεγάλης Μάγισσας-Θεουργού των Διονυσιακών-Καβειρίων μυστηρίων της Ολυμπιάδας. Οι Ιουδαίοι πολέμησαν ενάντια στον Χριστιανό αυτοκράτορα Ηράκλειο και δεν πολέμησαν ενάντια στον μέτοχο του Διονυσιακού πολιτισμού Αλέξανδρο !!! Μετά από αιώνες τα ιστορικά δεδομένα άλλαξαν. Η Ελλάδα γίνεται η κορυφαία δύναμη του μεσαιωνικού κόσμου.
ΠΩΣ ΕΓΙΝΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΔΙΟΙΚΗΤΕΣ ΤΟΥ IMPERIUM ROMANUM ;
Tην Άνοιξη έγιναν τα πιο σημαντικά και συγκλονιστικά γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία.
Η σταύρωση και η Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Η Άλωση της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τους Γερμανούς (1204 μ.Χ.). Η άλωση της Βασιλεύουσας το 1453, η επανάσταση του 1821 και η Εορτή των δύο μεγαλύτερων εθνικών ευεργετών οι οποίοι άλλαξαν την παγκόσμια ιστορία. Την Άνοιξη έγινε η αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας όταν αποφασίστηκε από τον Άγιο Κωνσταντίνο να αναλάβουν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους οι Έλληνες του μεσαίωνα.
Δυστυχώς κάποιοι θλίβονται-θρηνούν και οδύρονται για τον απόγειον του Ελληνισμού. Λυπούνται-υποφέρουν και για αυτό προσπαθούν μέσα από την πλαστογράφηση της ιστορίας να παρουσιάσουν διαφορετικά τα γεγονότα. Το απόγειον του Ελληνισμού- Αριστόκλειου πολιτισμού μέσο της Ορθοδοξίας, αποτελεί μέγα βάρος και προκαλεί πόνο-θλίψη και οργή στους πιστούς του Διονυσιακού πολιτισμού. Γατί το Imperium romanum από κράτος του Savaziou-Διόνιυσου, έγινε η αυτοκρατορία του Χριστού και των Ελλήνων με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, οδύρονται και παραποιούν οργανωμένα την ιστορία. Είναι προφανές ότι η Διονυσιακή κουλτούρα έχει προκαλέσει σε κάποιους συνανθρώπους μας ψυχικές και νοητικές επιπλοκές. Αυτό είναι μια φυσιολογική συνέπεια όλων όσων εφαρμόζουν τα Διονυσιακά αξιώματα με τις παρά φύσιν ερωτικές πράξεις.
Οι πρόγονοι μας απελευθερώνονται από την Ρωμαϊκή εξουσία και στην συνέχεια τους ανατίθεται από τον Μέγα Κωνσταντίνο, η διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους. Με την διατήρηση του ονόματος Ρωμαίοι αυτοκράτορες, Δομέστικοι των Σχολών, στρατηγοί, Δούκες, Μάγιστροι, οι Έλληνες του μεσαίωνα δεν προσδιορίζουν την εθνική τους ταυτότητα. Aυτό είναι ιστορικά αποδεδειγμένο από τις ιστορικές αναφορές ακόμη και των προαιώνιων εχθρών του Ελληνισμού όπως ήταν οι Γερμανοί. Οι περιπτώσεις του Πάπα Γρηγόριου Θ και του επισκόπου Λιιουτπράνδου την εποχή του Αγίου Νικηφόρου είναι από πιο ενδεικτικές περιπτώσεις.
Διατηρώντας τις Ρωμαϊκές πολιτικές-στρατιωτικές ονομασίες, ο μεσαιωνικός Ελληνισμός προάσπιζε τα δίκαια-νόμιμα κληρονομικά του δικαιώματα, σχετικά με την διοίκηση του Imperium Romanum της Κωνσταντινούπολης. Την μεσαιωνική περίοδο οι Γερμανοί διεκδικούσαν την ονομασία και τους τίτλους πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας των Ελλήνων (Ρωμαίοι αυτοκράτορες, Ρωμαίοι υπήκοοι, Ρωμαϊκή αυτοκρατορία). Παράλληλα διεκδικούσαν και τα εδάφη της αυτοκρατορίας. Πίσω και από τους σφετερισμούς βρισκόταν οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού. Τα αρχαία χρόνια εντελώς αυθαίρετα οι Γερμανοί Διονυσιαστές-σφετεριστές ονόμασαν το κράτος τους, "Αγία-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία !!!
Το Imperium Romanum του Βοσπόρου είχε διάρκεια ζωής 1204 χρόνια εξαιτίας του Αριστόκλειου πολιτισμού και της Ορθοδοξίας. Η παγκόσμια πολιτισμική-Αριστόκλεια αυτοκρατορία μέσα από την ένωση της με τον Χριστιανισμό θα εξελιχθεί σε παγκόσμια δύναμη σε πνευματικό-πολιτιστικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.
Αντιθέτως oi Διονυσιακές αυτοκρατορίες διαλύονται. Η πρώτη παγκόσμια αυτοκρατορία που δημιούργησαν οι Ιουδαίοι-Σιωνιστές με στόχο την κατάκτηση του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου ήταν η Περσική-Διονυσιακή αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών. Με την κατάκτηση της η Ιουδαϊκή αριστοκρατία αποφάσισε να δημιουργήσει την Ρωμαϊκή δημοκρατία-αυτοκρατορία. Ο βασικός γεωστρατηγικός στόχος για την ίδρυση της Ρωμαϊκής δημοκρατίας-αυτοκρατορίας ήταν η επανασύσταση του Περσικής αυτοκρατορίας με στόχο ο Ελληνισμός να είναι εγκλωβισμένος ανάμεσα σε δύο παγκόσμιες αυτοκρατορίες.
Με την κατάκτηση την Περσικής-Διονυσιακής αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών από τον Μ. Αλέξανδρο, οι παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια Διονυσιακή αυτοκρατορία από τα δυτικά. Για αυτό δημιούργησαν το Imperium Romanum. Στόχος να είναι ο Ελληνισμός ανάμεσα σε δύο παγκόσμιες-Διονυσιακές αυτοκρατορίες. Σε περίπτωση που απελευθερωθούν οι Έλληνες του μεσαίωνα από τον Ρωμαϊκό ζυγό, να επιτεθεί η Περσική αυτοκρατορία των των Σασσανιδών. Οι πρόγονοι μας απελευθερώθηκαν από την Ρωμαϊκή δουλεία και στην συνέχεια τους ανατέθηκε η εξουσία του Ρωμαϊκού κράτους από τον Άγιο-Μέγα Κωνσταντίνο.
Στην συνέχεια οι Έλληνες ως διοικητές του Imperium Romanum του Βοσπόρου, θα κατακτήσουν την Διονυσιακή-Περσική αυτοκρατορία. Συνεπώς κατακτώντας ειρηνικά την ελευθερία τους και την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, επέτυχαν στην συνέχεια την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας. Μετέτρεψαν την δυτική-Διονυσιακή αυτοκρατορία σε Ελληνοχριστιανική χωρίς να χρειαστεί να πολεμήσουν.
Με πυλώνες τον πολιτισμό και την Χριστιανική θρησκεία, είμαστε το μοναδικό έθνος στον κόσμο που κατέκτησε την ελευθερία του με εντελώς ειρηνικά μέσα, και διοίκησε μια παγκόσμια αυτοκρατορία. Ένα ακόμη ασύλληπτο παγκόσμιο επίτευγμα του Αρίστοκλειου-Ελληνισμού, που δεν επέτυχε και δεν θα επιτύχει κανένα άλλο έθνος. Αν και δεν ήταν στόχος του Μ. Αλέξανδρου, εν τούτοις μέσα από την κατάκτηση του Περσικού έθνους δημιουργήθηκαν οι γεωπολιτικές συνθήκες για την ίδρυση της Ρωμαϊκής "δημοκρατίας" η οποία στην συνέχεια ονομάστηκε αυτοκρατορία.
Με την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών και κάτω από τις γεωπολιτικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν, έλαβαν την απόφαση οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού να ιδρύσουν την Ρωμαϊκή "δημοκρατία". Ένας ακόμη σημαντικός λόγος για την ίδρυση του Imperium Romanun ήταν ο ταχύτατος εξελληνισμός του Ισραηλινού έθνους. Ο Αριστόκλειος πολιτισμός ως η κορυφαία πολιτιστική αυτοκρατορία της ανθρωπότητας αποκτά διαχρονικά εκατομμύρια υποστηρικτές. Το ίδιο έγινε με τις κατακτήσεις του Αλέξανδρου όπου διαδόθηκε ο πολιτισμός των Ελλήνων. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι οι Ραββίνοι εκείνης της εποχής αντιμετώπιζαν σοβαρότατα προβλήματα και δεν ήταν σε θέση να αποτρέψουν τον εξελληνισμό επιφανών Ιουδαίων. Για να μην επιδεινωθεί η κατάσταση και χαθεί εντελώς ο έλεγχος αποφάσισαν να προκαλέσουν ένα ισχυρότατο σοκ στο Ισραηλινό έθνος. Σε άρχοντες και τον λαό.
Μια ακόμη σημαντικότατη αιτία για την δημιουργία της Ρώμης ως παγκόσμιας Διονυσιακής αυτοκρατορίας ήταν χρονική. Οι παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας ήθελαν να έχουν όλο τον απαραίτητο χρόνο να επανασυστήσουν την Περσική αυτοκρατορία χωρίς εμπόδια και περισπασμούς.
Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την αρχαία Ρώμη, ήταν δημιούργημα των Σιωνιστών-παγανιστών. Οι ίδιοι οι Ρωμαίοι συγκλητικοί δημοσίως με μεγάλη υπερηφάνεια έλεγαν ότι η αρχαία Ρώμη ήταν η νέα πόρνη Βαβυλώνα (G Beck-Η Bυζαντινή χιλιετία). Για όσους δεν γνωρίζουν η Βαβυλώνα ήταν πριν από την Ρώμη το παγκόσμιο κέντρο της αρχαίας θρησκείας. Οι Ιουδαίοι προσπάθησαν με κάθε τρόπο, να πάρουν πίσω την αυτοκρατορία τους, από την ημέρα, που ανέλαβαν, την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, οι Έλληνες. Δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι το κράτος των σιωνιστών και του Εωσφόρου, έγινε η Αυτοκρατορία του Χριστού και των Ελλήνων.
Οι αρχαίοι Σιωνιστές ως γνήσιοι συνεχιστές των παραδόσεων τους ήταν παγανιστές και πίστευαν στον θεό Savazio, για αυτό έφεραν την Ολύμπια θρησκεία στην Ελλάδα. Στην Ελληνική μυθολογία-ιστορία με το όνομα Σαβάζιος είναι γνωστή μία αρχαία θεότητα. Ετυμολογικά το δεύτερο συνθετικό του ονόματος (-ζιος) προέρχεται από την ρίζα Dyeus. Aπό εκεί βγαίνουν και οι λέξεις Δίας και θεός, (Λατινικά deus). Στην κλασική Ελλάδα τον ονόμασαν Διόνυσο. Ο "θεός" Σαβάζιος είναι ο Διόνυσος (Λεξικό Σούδα). Ο Σαβάζιος αποτελεί τον βασικότερο και σημαντικότερο "θεό" του Ιουδαϊκού έθνους.
Ο βιογράφος, φιλόσοφος, ιστορικός, θεουργός και αρχιερέας του μαντείου των Δελφών Πλούταρχος γράφει στα Συμποσιακά του (ΙV 6) ,ότι οι Εβραίοι λάτρευαν τον Διόνυσο, και ότι η ημέρα των Σαββάτων ήταν εορτή του Σαβαζίου !!! Ένας μύστης αναφέρει την πραγματική θρησκεία των Ισραηλιτών. Διαβάστε σχετικά το αρχαίο κείμενο των Συμποσιακών. (1) O Φρυγικός Savazios είναι ο "θεός" των αχαλίνωτων ερωτικών οργίων-σεξουαλική μαγεία και των καταστροφών. Για αυτό μοιραζόταν την διοίκηση του Φοινικικού μαντείου των Δελφών με τον έτερο "θεό" των καταστροφών, τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων.
Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ.
Ο Διονυσιακός πολιτισμός εκτός από τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, συμπαρέσυρε στην καταστροφή και την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Μια από τις βασικές αιτίες παρακμής της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ήταν ο θεσμός της σεξουαλικής διαφθοράς και της δουλείας. Αυτός ο θεσμός εμπόδισε την εξέλιξη της κοινωνίας και οικονομίας, καθώς λειτούργησε αποτρεπτικά στην ανάπτυξη νέων παραγωγικών σχέσεων.
Η πτώση της αυτοκρατορίας ήταν πλέον προδιαγεγραμμένη. Οι απλοί Ρωμαίοι στην πλειοψηφία τους ήταν άνεργοι. Ήταν μια εξαθλιωμένη μάζα, μία υποταγμένη τάξη, που το μόνον που ζητούσε ήταν σεξ, σεξουαλική διαφθορά, άρτο και θεάματα. Επίσης μεταξύ πολλών άλλων δεινών, η τοκογλυφία είχε γίνει μiα τεράστια κοινωνική μάστιγα. Η διοικητική παραλυσία, η κοινωνική εξαθλίωση- σεξουαλική διαφθορά και ο ηθικός ξεπεσμός, ήταν άνευ προηγουμένου στην παγκόσμια ιστορία. Η ηθική με την πνευματική κατάπτωση επέφεραν την σήψη-παρακμή, την απελπισία, την αδιαφορία και την αδράνεια. Ο χρόνος πλέον κυλούσε αντίστροφα για την πανίσχυρη-παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Ο ηθικός ξεπεσμός στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, στην αριστοκρατία της Ρωμαϊκής κοινωνίας, ήταν δίχως προηγούμενο. Η αριστοκρατία ακολουθούσε κατά πόδας τους αυτοκράτορες. Οι ακολασίες τους και τα αχαλίνωτα σεξουαλικά όργια τους, έμειναν στην ιστορία. Οι πρόστυχες δεν βρίσκονταν μόνον μέσα στα παλάτια των αυτοκρατόρων, αλλά σχεδόν σε όλα τα σπίτια των ευγενών-αξιωματούχων Ρωμαίων. Η έκφυλη-άρχουσα Ρωμαϊκή τάξη, στις θρησκευτικές τελετές έκανε τρομερά όργια. Εξαντλημένοι οι Ρωμαίοι μετά από τόση σήψη-παρακμή, έπεφταν σε βαριά κατάθλιψη και αδράνεια. Πολλοί Ρωμαίοι αηδιασμένοι από τέτοιου είδους ανήθικες απολαύσεις, και από τον άρρωστο-εωσφορικό τρόπο ζωής αυτοκτονούσαν. Άλλοι ήταν σωματικά-ψυχικά ερείπια, και επιθυμούσαν μία καινούρια ζωή.
Ο ηθικός ξεπεσμός δεν περιορίζονταν μόνον στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις, καθώς έφτανε ως τα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας. Οι κατώτερες τάξεις με την σειρά τους, έκαναν ότι μπορούσαν, προκειμένου και αυτές να ανέβουν στην κλίμακα της ανηθικότητας και του εκφυλισμού. Ο θεσμός του γάμου είχε εξευτελισθεί, οι οικογένειες είχαν διαλυθεί, η κοινογαμία είχε γενικευθεί, οι άνδρες και οι γυναίκες συναγωνιζόταν στην πορνεία, όπως γίνεται και στην εποχή μας. Η πορνεία είχε λάβει ανεξέλεγκτες και φοβερές διαστάσεις. Η ανηθικότητα και τα όργια έχουν και αυτά τα όριά τους. Για αυτό αηδιασμένοι και αυτοί από αυτόν τον αδιέξοδο Ρωμαϊκό τρόπο ζωής, εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για μία καλύτερη ζωή στον πραγματικό Σωτήρα – Λυτρωτή, τον Ιησού Χριστό.
Ο ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Δεν ήταν τυχαία ιστορικά γεγονότα ότι ο Τίμιος Σταυρός βρέθηκε για πρώτη φορά επί βασιλείας του Αγίου Κωνσταντίνου, όταν παραχωρήθηκε η Ρωμαϊκή εξουσία στους Έλληνες και επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα από τον πρώτο Έλληνα αυτοκράτορα που ανέβηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως.Τα δύο μεγίστης-παγκόσμιας σημασίας γεγονότα δείχνουν ότι οι αναγεννημένοι από την Ορθοδοξία Έλληνες, είχαν την ευλογία και την απόλυτη στήριξη του Χριστού να διοικήσουν την παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία για να διδάξουν τον Θεό-Δημιουργό του Μέγα Αριστοκλή και τον Ελληνικό πολιτισμό στα έθνη κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους.
Ότι είμαστε ως έθνος το οφείλουμε στον Χριστό, τον Άγιο Κωνσταντίνο, την Αγία Ελένη, τον Μέγα Αριστοκλή, τον Ηρόδοτο και στους τρεις Ιεράρχες. Για την αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας, για όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα αιτία είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Άγιος Κωνσταντίνος, η Αγία Ελένη, οι τρεις ιεράρχες και ο Μέγας Αριστοκλής. Εκείνοι άλλαξαν την ιστορία της ανθρωπότητας. Ήταν η αιτία για την δημιουργία της πρώτης και μοναδικής Ορθόδοξης- παγκόσμιας αυτοκρατορίας.
Ήταν οι δημιουργοί της πρώτης και μοναδικής Ορθόδοξης- παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Ο Κωνσταντίνος αντιλαμβάνεται ότι ήδη έχουμε μια αλλαγή στην παγκόσμια ιστορία καθώς ο Ιουδαϊκός χριστιανισμός άρχισε να εξελληνίζεται μέσα από την χρήση της Ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού. Την αλλαγή αυτή την θεμελίωσαν οριστικά οι τρεις ιεράρχες με την είσοδο των διδαχών του Αριστοκλή στον χριστιανισμό.
Η μεταστροφή της Ορθοδόξου πίστεως από τον Διονυσιακό-Ιουδαϊκό στον Ελληνικό πολιτισμό, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την παγκοσμιότητα της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου, του κλασικού πολιτισμού και του Ελληνικού Imperium Romanum.Ο Μέγας Αριστοκλής μαζί με τον σωτήρα Ιησού Χριστό διαμόρφωσαν ηθικά και πνευματικά ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, διότι εξ αρχής ο Χριστιανισμός με τον Ελληνισμό, είχαν τα ίδια ηθικά αξιώματα στους περισσότερους τομείς. Ενδεικτικό περί αυτού ήταν ότι τρία από τα τέσσερα Ευαγγέλια γράφτηκαν απευθείας στην Ελληνική γλώσσα, όπως επίσης οι πράξεις των Αποστόλων, οι επιστολές του Αποστόλου των εθνών Παύλου, καθώς και τα πρώτα άρθρα της Ορθόδοξης, Χριστιανικής θεολογίας.
Η ίδρυση της παγκόσμιας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τους Ιουδαίους ένωσε όλη την οικουμένη. Αυτό έφερε την υποταγή των εθνών, κατάργησε τα σύνορα στην Μεσόγειο, Ευρώπη, Μικρά Ασία. Βόρεια Αφρική κλπ, και σχημάτισε την πατρίδα που γεννήθηκε η Ελληνορθοδοξία. παράλληλα δημιούργησε τις προυποθέσεις για την απελευθέρωση του Ελληνικού έθνους, το οποίο έφτασε στο απόγειο του, με την ανάληψη διοικήσεως του Ρωμαϊκού κράτους. Οι Έλληνες των μεσαιωνικών αιώνων μέσα από την ηθική, την πίστη και την παιδεία έγιναν κληρονόμοι μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας (Ρωμαϊκή) και μια παγκόσμιας θρησκείας (Χριστιανισμός). Ο Χριστιανισμός αναδύθηκε και έγινε παγκόσμια θρησκεία με την εισαγωγή των Πλατωνικών διδασκαλιών από τους τρείς ιεράρχες και η αρχαία Ελληνική σοφία διασώθηκε και διατηρήθηκε στους αιώνες μέσα από την ενσωμάτωση της στην Ορθόδοξη-Χριστιανική πίστη. Κυριολεκτικά ο Ελληνισμός αναστήθηκε από την Ορθοδοξία.
Ήδη από την εποχή του Αγίου Κωνσταντίνου έχουμε μια αλλαγή στην παγκόσμια ιστορία καθώς ο Ιουδαϊκός χριστιανισμός άρχισε να εξελληνίζεται μέσα από την χρήση της Ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού. Την αλλαγή αυτή την θεμελίωσαν οριστικά οι τρεις ιεράρχες με την είσοδο των διδαχών του Αριστοκλή στον χριστιανισμό. Οι Έλληνες με το που αναλαμβάνουν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, έχουν πλήρη συνείδηση της πολιτιστικής και θρησκευτικής ανωτερότητας τους.
Ο σκοπός των Τριών Ιεραρχών ήταν η ενοποίηση του Ρωμαϊκού κράτους μέσω της χριστιανικής πίστεως και της Ελληνικής παιδείας. Η Ορθοδοξία και ο Αριστόκλειος πολιτισμός ήταν τα βασικά στοιχεία συνοχής για να αντιμετωπίσει το Ελληνικό-Ρωμαϊκό έθνος, τον μόνιμο κίνδυνο λόγω των διαφορετικών λαών. Οι Άγιοι πατέρες θεμελίωσαν την πολιτική ιδεολογία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επάνω στο αξίωμα της χριστιανικής οικουμενικότητας, του Ελληνικού πολιτισμού και των Ρωμαϊκών πολιτικών αξιωμάτων.
Το Ρωμαϊκό κράτος συνέχισε να υπάρχει εξαιτίας του Χριστού, του Αγίου Κωνσταντίνου και των τριών Ιεραρχών. Χωρίς την ένωση του Χριστιανισμού και του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, ήταν αδύνατον να γίνει το έθνος μας, παγκόσμια αυτοκρατορία και να φτάσει στην κορυφή του κόσμου. Ο Ελληνικός πολιτισμός και ο Χριστιανισμός θα ενωθούν ώστε να γίνει για μία και μοναδική φορά η Ελλάδα παγκόσμιο κρατικό μόρφωμα. Ο Χριστός και ο Αριστοκλής-Πλάτωνας υπήρξαν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας και του έθνους. Από εκεί ο Ελληνισμός θα πάρει αστείρευτες δυνάμεις για να μεγαλουργήσει και να επιβιώσει. Οι πατέρες της Ορθοδοξίας, κράτησαν ότι πολύτιμο είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, όπως οι διδασκαλίες του Πλάτωνα-Αριστοκλή, ενώ παράλληλα χρησιμοποίησαν την κορυφαία γλώσσα στον κόσμο την Ελληνική. Ο Ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν αρκετός από μόνος του για να φτάσει στην κορυφή του κόσμου το έθνος.
Για αυτό και έπρεπε να ενωθεί ο Ελληνικός πολιτισμός με τον χριστιανισμό, για να φτάσει ο Ελληνισμός στο απόγειον της δυνάμεως του. Η πολιτιστική διαδρομή του αρχαίου Ελληνικού κόσμου ενώθηκε με την Ορθοδοξία ως σώμα Χριστού, όταν οι Έλληνες θα αναλάβουν την ηγεσία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός πολιτισμός βασίζεται σε μια πολυπολικότητα και σε ανταγωνιστικές αρχές με βασικούς πυλώνες τον Ιησού Χριστό και τον Μέγα Αριστοκλή. Είναι εμφανέστατη η δυναμική-καταλυτική συνύπαρξη ισορροπία μεταξύ του χριστιανικού πολιτισμού και του ελληνιστικού πολιτισμού. Οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων δεν αποδέχτηκαν ποτέ ότι το κράτος του Savaziou-Διόνυσου (Imperium romanum), έγινε η αυτοκρατορία του Χριστού και των Ελλήνων με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Για αυτό χρησιμοποίησαν κάθε αθέμιτο μέσον για να αφαιρέσουν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους από τους Έλληνες, είτε να κατακτήσουν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Στα πλαίσια αυτών των σκοπών το μεγαλύτερο θύμα του Ιουδαϊσμού είναι ο Μέγας Εθνομάρτυρας Ρωμανός Διογένης.
ΡΩΜΑΝΟΣ Δ ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ;
Ο μεγαλύτερος Δούκας όλων των εποχών στην παγκόσμια ιστορία, είναι ο μεγάλος εθνομάρτυρας Στρατηγός-Δούκας και μετέπειτα αυτοκράτορας Ρωμανός Διογένης. Ο Ρωμανός αποτελεί το μεγαλύτερο θύμα του Διονυσιακού πολιτισμού και των Ιουδαίων, μετά τον Σπαρτιάτη Στρατηγό Παυσανία.
Ο Ρωμανός ήταν ικανός και εξαιρετικά γενναίος στρατηγός και αριστοκράτης από την Καππαδοκία, ο οποίος διακρίθηκε για τη δραστηριότητά του στα σύνορα της αυτοκρατορίας. Πριν γίνει αυτοκράτορας (1068-1071), υπηρέτησε ως δούκας (στρατιωτικός διοικητής) στη Σερδική (σημερινή Σόφια, Βουλγαρία), αποκρούοντας επιτυχώς τους Πετσενέγκους και Ούγγρους, καθώς και στα σύνορα της Συρίας, όπου ανέπτυξε φήμη ικανού «ακριτικού» διοικητή κατά των Σελτζούκων Τούρκων. Ως ικανός στρατιωτικός, παντρεύτηκε την Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα (χήρα του Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα), αλλά η βασιλεία του σημαδεύτηκε από την τραγική ήττα στο Μαντζικέρτ.
Έγινε αυτοκράτορας το 1068) μ.Χ. λόγω της ανάγκης για ισχυρή στρατιωτική ηγεσία έναντι των Τούρκων, η Ευδοκία τον επέλεξε ως σύζυγο και συμβασιλέα των ανηλίκων γιων του Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα. Ως δούκας των βορείων συνόρων, οχυρώθηκε στη Σερδική, αντιμετωπίζοντας τις επιδρομές των Πετσενέγκων και εξασφαλίζοντας την περιοχή.
Ανατολή: Διακρίθηκε σε μάχες εναντίον των Σελτζούκων, επιδεικνύοντας γενναιότητα που τον κατέστησε δημοφιλή στους στρατιωτικούς κύκλους.. Άνοδος στο θρόνο: Λόγω της φήμης του ως ικανού στρατιωτικού, η ευδοκία Μακρεμβολίτισσα τον επέλεξε ως σύζυγο και αυτοκράτορα (1068) για να αντιμετωπίσει την τουρκική απειλή.. Μαντζικέρτ (1071): Παρά τις πρότερες επιτυχίες του, η στρατιωτική του σταδιοδρομία σφραγίστηκε από την ήττα και αιχμαλωσία του από τον Αλπ Αρσλάν στην Μάχη του Μαντζικέρτ, εξαιτίας εσωτερικών προδοσιών.
Ήταν γιος του Δούκα-στρατηγού Κωνσταντίνου Διογένη, που ήταν πρωταγωνιστής στην εποχή του Βασιλείου Β΄.
Πραγματοποίησε τρεις μεγάλες εκστρατείες (1068, 1069, 1071) κατά των Σελτζούκων, με κάποιες επιτυχίες, αλλά χωρίς να σταματήσει οριστικά τις επιδρομές.
Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τις διδασκαλίες και την επικράτηση του Χριστιανισμού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές.
Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα. Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος.
"Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους." Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn., Berlin: Weidmann, 1951: 150-182).
Ήταν η πρώτη μεγάλη και καθοριστικής σημασίας, νίκη των Tούρκων, επί των Ελλήνων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, από την ημέρα που οι Σιωνιστές, τους έδωσαν το χρίσμα, να αντικαταστήσουν τους Άραβες, στην προσπάθεια αφανισμού του Ελληνικού έθνους, και της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Οι Άραβες είχαν εξασθενήσει ως πολιτική και στρατιωτική δύναμη, εξαιτίας της θρυλικής-Ελληνικής τριανδρίας αυτοκρατόρων (Βασίλειος Β, Άγιος Νικηφόρος Φωκάς και Ιωάννης Τσιμισκής-Κουρκουάς). Για αυτό αμέσως η νέα τάξη πραγμάτων, έφερε στην θέση των Αράβων, τους Σελτζούκους Τούρκους, ώστε να μην σταματήσουν οι συνεχόμενες επιθέσεις, όλων εκείνων των αιώνων, από τις νεοταξικές-εωσφορικές δυνάμεις. Οι Τούρκοι από την ημέρα, που ασπάστηκαν τον Μωαμεθανισμό, έγιναν οι πιο πιστοί και φανατικοί Ισλαμιστές στον κόσμο, μέχρι και την σύγχρονη εποχή.
Ένα πολιτικό-στρατιωτικό, πολιτιστικό και κοινωνικό επίτευγμα δεν έχει καμία αξία ένα επιτυγχάνεται εις βάρος της ζωής, της κοινωνικής-οικονομικής ευημερίας και της επιβίωσης των εθνών. Επίσης οι αγώνες των Βασιλέων των στρατηγών και των πολιτικών, δεν κρίνονται μόνον από τις νίκες στα πεδία των μαχών και τις οικονομικές, κοινωνικές, διπλωματικές-πολιτικές επιτυχίες καθώς οι συνθήκες που επικρατούν σε κάθε εποχή καθορίζουν τις εξελίξεις. Η πορεία του Έλληνα Βασιλιά από την Αγιοτόκο Καππαδοκία είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική για τις θανάσιμες αλλαγές, που στο πέρασμα των αιώνων επιφέρουν οι προδοσίες των μελών της Σημιτικής-πολιτικής αριστοκρατίας.
Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ.
Οι ένδοξες νίκες της περιόδου που βρισκόταν στον Ρωμαϊκό θρόνο η θρυλική τριανδρία των Pallida Mors Saracenorum, Ι. Τσιμισκής και Βουλγαροκτόνος με τον Ελληνισμό να φτάνει στο απόγειον της πολιτικής-στρατιωτικής και οικονομικής του δυνάμεως είχαν δημιουργήσει μια εντύπωση αιωνίου παντοδυναμίας με συνέπεια οι επόμενοι αυτοκράτορες να επαναπαυτούν στις δάφνες των τριών προαναφερθέντων.
Ενδεικτικό γεγονός είναι ότι 42 χρόνια πριν από τον θάνατο του Βασίλειου Β, η Ελλάδα είχε φτάσει στο απόγειον της δυνάμεως της, σε ηθικό, πολιτικό, κοινωνικό και στρατιωτικό επίπεδο παράλληλα, από την ημέρα που είχε δημιουργηθεί το έθνος των Ελλήνων. Όμως δυστυχώς εκείνα τα χρόνια, η πολιτική “αριστοκρατία, είχε διαλύσει ολοσχερώς τον Ελληνικό στρατό. Είχαν αφαιρέσει την ανωτάτη πολιτική-στρατιωτική εξουσία από της Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες της Μ. Ασίας. Κατέστρεψαν όλες της υποδομές του στρατού και του κράτους.
Επέτυχαν μέχρι να βάλουν στον αυτοκρατορικό θρόνο έναν δικό τους, τον Κωνσταντίνο Δούκα. Όταν ανέλαβε εκ νέου αυτοκράτορας ένας εκ των Ελληνικών στρατιωτικών οικογενειών της Μ. Ασίας, ο Ρωμανός ο Δ Διογένης βρήκε εντελώς διαλυμένο τον Ελληνικό στρατό. Οι στρατιώτες χωρίς ασπίδες, σπαθιά, και άλογα, ήταν απλήρωτοι, με σκισμένες σημαίες, με κουρελιασμένες στολές. Έκτοτε είχαν εδραιωθεί οριστικά και αμετάκλητα, οι αλλοδαποί πολιτικοί στην διοίκηση του Ελληνικού-Ρωμαϊκού αυτοκρατορικού κράτους. Συνδιοικούν πλέον μαζί με τους Έλληνες στρατιωτικούς. Η συνδιοίκηση της αυτοκρατορίας, μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών, επισφραγίστηκε με τον γάμο, ανάμεσα σε ένα πολύ επιφανές μέλος της Ελληνικής στρατιωτικής αριστοκρατίας τον Ρωμανό Διογένη και την χήρα του Κωνσταντίνου Δούκα, την Αυγούστα Ευδοκία την Μακρεμβολίτισσα.
Πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, έχουμε έναν τέτοιο γάμο, ανάμεσα στις δύο πλευρές, Όλους τους προηγούμενους αιώνες, οι Ήρωες, Έλληνες στρατωτικοί παντρευόταν μόνον με μέλη της στρατιωτικής αριστοκρατίας.
Όμως ήταν τόσο κρίσιμη η κατάσταση του Ρωμαϊκού κράτους, ώστε οι πρόγονοί μας να μην έχουν το χρονικό περιθώριο να εκτοπίσουν τους πολιτικούς-προδότες από την εξουσία. Η οριστική επισφράγιση της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών, έγινε μερικά χρόνια αργότερα, με τον γάμο τους Αλέξιου Κομνηνού (Ελληνική ηρωική, στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας, και της Ειρήνης Δούκα (πολιτική, Σημιτική αριστοκρατία). Χωρίς αυτούς τους δύο γάμους, δεν θα μπορούσαν να επιστρέψουν, οι Έλληνες στρατιωτικοί στην διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους.
Η πορεία του Έλληνα Βασιλιά από την Αγιοτόκο Καππαδοκία είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική για τις θανάσιμες αλλαγές, που στο πέρασμα των αιώνων επιφέρουν οι προδοσίες των μελών της Σημιτικής-πολιτικής αριστοκρατίας.
Τραγική ήταν η ένδοξη πορεία του για την ανάκαμψη, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. O αυτοκράτορας Ρωμανός είχε ως πρότυπο τον Βασίλειο Β, καθώς ο πατέρας του Κωνσταντίνος Διογένης, ήταν σημαντικός στρατηγός του Βουλγαροκτόνου. Ο Aυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας είχε πεθάνει αφήνοντας τον ανήλικο διάδοχο του Μιχαήλ, και την 30 ετών, όμορφη και χυμώδη σύζυγό του Ευδοκία Μακρεμβολίτισα. Η Χυμώδης Ευδοκία ως επίτροπος του γιου της, ασκούσε την αντιβασιλεία, της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η Αυγούστα ως γυναίκα της μεσαιωνικής εποχής ένιωθε ανασφαλής, καθώς στο παλάτι βρισκόταν περιστοιχισμένη από μία φατρία διεφθαρμένων πολιτικών αξιωματούχων,
Οι Ανατολικές επαρχίες ήταν στο έλεος των Σελτζούκων, τους οποίους παραδόξως αποκαλεί Ούννους, ένας αξιόλογος ιστορικός της εποχής. Η αυτοκράτειρα Ευδοκία βρήκε στο πρόσωπο του ανδρείου-αρρενωπού Ρωμανού Διογένη, έναν ιδανικό Αυτοκράτορα-Στρατηγό, ο οποίος θα διοικούσε με πυγμή σε στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο. Το 1064 ως Δούκας της Σαρδικής (Σόφια), είχε αποκρούσει τις επιδρομές των Πετσενέγων, απωθώντας τους πέρα από τον Ίστρο (Δούναβη). Ο Ρωμανός δεν είχε κρύψει ποτέ την δυσφορία του, για το σάπιο πολιτικό καθεστώς της Kωνσταντινούπολης.
Οι διεφθαρμένοι αλλοδαποί-πολιτικοί αξιωματούχοι έκαναν κατάχρηση των χρημάτων του αυτοκρατορικού Θησαυροφυλακίου, και παράλληλα αδιαφορούσαν για τον Τουρκικό κίνδυνο και επεκτατισμό. Οι πολιτικοί εκτιμούσαν ότι δεν υφίσταται κανένας απολύτως κίνδυνος από τους Σελτζούκους και ότι όλα ήταν φαντασιώσεις των φίλαρχων Ελλήνων στρατιωτικών. Το θλιβερό ήταν ότι οι ασυλλόγιστες σπατάλες από το αυτοκρατορικό ταμείο προέρχονταν από τους φόρους των αδύνατων Ελλήνων, οι οποίοι έβλεπαν τις περιουσίες τους να χάνονται είτε να πυρπολούνται, τους συγγενείς τους να σφάζονται, και να καταλήγουν στα σκλαβοπάζαρα των Αγαρηνών.
Δυστυχώς το υστέρημα των εξασθενημένων οικονομικά Ελλήνων-Ρωμαίων υπηκόων, δινόταν σε πολυτελείς επαύλεις και άλλες επενδύσεις των αλλοδαπών-συγκλητικών της Βασιλεύουσας. Οι κυριότεροι εκπρόσωποι της πολιτικής αριστοκρατίας, ήταν ο καίσαρας Ιωάννης Δούκας, και ο πρωθυπουργός-"Ύπατος" των Φιλοσόφων Μιχαήλ Ψελλός. Και οι δύο ανθέλληνες φθονούσαν θανάσιμα τον Ήρωα Ρωμανό Διογένη.
Ο καίσαρας ήταν άνθρωπος μειωμένης πνευματικής αντιλήψεως, και κάλυπτε το μεγάλο μειονέκτημα του με ειρωνείες και κακές πράξεις, όπως όλοι οι στερούμενοι ικανοτήτων. Θεωρούσε τον Βασιλιά Ρωμανό έναν "σφετεριστή", ο οποίος είχε "στερήσει" τον θρόνο, από την δυναστεία του. Οι οικογένεια των ριψάσπιδων Δουκών, αντιπαθούσε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, και απέφευγε τους πολέμους.
Βασικά γνωρίσματα όλων των άνανδρων-θηλυπρεπών, ήταν και είναι η προδοσία, η μοχθηρία και η ανικανότητα. Οι άνανδροι-δειλοί και οι ανίκανοι το μόνο το οποίο μπορούν να κάνουν, είναι το κακό. Για αυτό διαχρονικά καταστρέφουν, για να αισθάνονται ότι είναι κάποιοι που "αξίζουν". Για να κάνεις κάτι καλό-δημιουργικό και χρήσιμο χρειάζεται να έχεις ηθική, παιδεία, γενναιότητα, καλοσύνη, και ικανότητες.
Η δημιουργικότητα και οι θεάρεστες πράξεις απαιτούν πίστη, υπομονή, επιμονή, κόπο, και πολλές προσπάθειες. Για αυτό ο Μιχαήλ Ψελλός, ο Ιωάννης Δούκας, και ο Ανδρόνικος Δούκας, διοργάνωσαν την προδοσία στην μάχη του Μαντζικέρτ, και μετέτρεψαν τον θρίαμβο του Ήρωα Ρωμανού και των Ηρώων στρατιωτών, στην φοβερότερη Εθνική ήττα των Ελλήνων. Η φοβερή προδοσία ολοκληρώθηκε με τον θάνατο του Αυτοκράτορα Ρωμανού Δ.
H μάχη στο Μαντζικέρτ στις 26 Αυγούστου του 1071 αποτελεί την χειρότερη προδοσία στην ιστορία του Ελληνισμού. Η εντελώς άδικη ήττα και η αιχμαλωσία του Έλληνα αυτοκράτορα από τον Σουλτάνο Άλπ Αρσλάν, οδήγησε στην οριστική απώλεια της Μικράς Ασίας. Ένα συνοθύλλευμα διεφθαρμένων-ανίκανων κρατικών λειτουργών και αυτοκρατόρων. διέλυσε σε χρονικό διάστημα, το οποίο αποτελεί παγκόσμιο ιστορικό ρεκόρ, την παγκόσμια, Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία Οι ανίκανοι αυτοκράτορες, μαζί με τους αλλοδαπούς πολιτικούς, εχθρευόταν επί πολλούς αιώνες, τους Ήρωες Έλληνες Στρατιωτικούς. Για αυτό ως αντίδραση, όταν ανέλαβαν την εξουσία, άρχισαν να διαλύουν τον θεματικό Ρωμαϊκό στρατό, τον οποίο θεωρούσαν αχρείαστο και επικίνδυνο.
Η βασικότερη μάχη η οποία καθόρισε την τύχη του Ρωμαϊκού κράτους ήταν στις 26 Αυγούστου 1071 μ.Χ. Το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος γνώρισε την τρίτη μεγαλύτερη ήττα, στην ιστορία του. Στις 21 Μαΐου 1067 μ.Χ. "έφυγε" από την ζωή ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Ι Δούκας, αφήνοντας ως διάδοχο, τον ανήλικο γιο του Μιχαήλ, και την όμορφη-νεαρή σύζυγό του Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα.
Η Ευδοκία ασκούσε την αντιβασιλεία στην θέση του ανήλικου γιου της. Όμως η Αυγούστα ήταν αδύναμη να κυβερνήσει την παγκόσμια αυτοκρατορία, της οποίας οι επαρχίες μαστίζονταν από βαρβαρικές Τουρκικές επιδρομές. Παράλληλα ήταν περικυκλωμένη από μία ομάδα δολοπλόκων αλλοδαπών πολιτικών. Στο πρόσωπο του ανδρείου Ρωμανού Διογένη, η Ευδοκiα βρήκε έναν ιδανικό Αυτοκράτορα ο οποίος ανέλαβε με σθένος τα διοικητικά-στρατιωτικά καθήκοντα.
Ο Αυτοκρατορικός στρατός λάτρευε τον Ρωμανό, διότι πολεμούσε γενναία στην πρώτη γραμμή της κάθε μάχης-πολέμου. Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι σε μια μάχη περικυκλώθηκε από δεκάδες στρατιώτες του εχθρού. Εκείνη την χρονική στιγμή έσπευσε σε βοήθεια ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος, ο οποίος έσωσε την ζωή του Ρωμανού, καθώς ήταν σοβαρά τραυματισμένος. Στους ώμους του μετέφερε τον Ρωμανό, ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος. Όλοι οι Έλληνες αυτοκράτορες-στρατηγοί και οι αξιωματικοί πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου σε κάθε μάχη και πόλεμο.
Την πρωτοχρονιά του 1068 μ.Χ. ο Ρωμανός Δ Διογένης εστέφθη αυτοκράτωρ Ρωμαίων. Ο βασικός τους στόχος ήταν η απομάκρυνση των Τούρκων από τα θέματα της Μ. Ασίας. Ο βασιλιάς χωρίς να διαθέτει τα αξιόμαχα στρατεύματα των προηγούμενων στρατηγών-αυτοκρατόρων επέτυχε σημαντικές νίκες. Το χειρότερο ήταν ότι οι αλλοδαποί -Σημίτες πολιτικοί,- σχεδίαζαν να τον εκθρονίσουν. Ο νέος αυτοκράτορας αντιπαθούσε τον σάπιο πολιτικό κόσμο της Βασιλεύουσας ο οποίος σπαταλούσε άσκοπα τα χρήματα του Ρωμαϊκού κράτους, την iδια στιγμή που οι Τούρκοι λεηλατούσαν τα σύνορα.
Ο Ρωμανός συνειδητοποιούσε άμεσα την κρισιμότητα της καταστάσεως εξαιτίας της Σελτζουκικής απειλής. Εργαζόταν σκληρά για την πολιτική-στρατιωτική εξυγίανση του κράτους και δεν είχε καμία πρόθεση να μετατραπεί σε συνεργό τής παρακμής, που προκαλούσε η πολιτική αριστοκρατία.
Οι πολιτικοί “αριστοκράτες, είχαν αποτύχει να αποτρέψουν την ανάρρηση του στο θρόνο. Το πρόβλημα ήταν ότι ο νέος Αυτοκράτορας αποτελούσε προσωπική επιλογή της Ευδοκίας, η οποία, του είχε κάνει δύο παιδιά. Το μεγαλύτερο από αυτά ήταν αγόρι, και ο διάδοχος, του θρόνου μετά τον Ρωμανό. Επίσης ο ραδιούργος Ψελλός, φοβόταν ότι ο νέος Αυτοκράτορας, μετά την εκκαθάριση των επαρχιών από τους Σελτζούκους, ως έντιμος και γενναίος Έλληνας στρατιωτικός που ήταν, θα προέβαινε και σε εκκαθαρίσεις, από την πολιτική σαπίλα, της Βασιλεύουσας. Ο Ψελλός είχε ήδη εξοριστεί μία φορά στο παρελθόν, και από τότε είχε ορκιστεί να μην επιτρέψει ποτέ να του συμβεί ξανά. Αναμφίβολα θα απαιτούνταν λεπτοί χειρισμοί και αρκετή υπομονή για την εκθρόνιση, του γενναίου Έλληνα Ρωμανού. Εκείνη την εποχή ο μόνος που εναντιώθηκε στους ριψάσπιδες πολιτικούς ήταν ο Ρωμανός.
Ο αγώνας του ήταν αιματηρός, Ηρωικός και μοναχικός. Τραγική ήταν η ένδοξη πορεία του για την ανάκαμψη, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. O αυτοκράτορας Ρωμανός είχε ως πρότυπο τον Βασίλειο Β, καθώς ο πατέρας του Κωνσταντίνος Διογένης, ήταν σημαντικός στρατηγός του Βουλγαροκτόνου. Η εντελώς άδικη ήττα και η αιχμαλωσία του Έλληνα αυτοκράτορα Ρωμανού Διογένη από τον Σουλτάνο Άλπ Αρσλάν, οδήγησε στην οριστική απώλεια της Μικράς Ασίας.
Η Ελληνική από τα πανάρχαια χρόνια Μικρά Ασία ήταν το πολυπληθέστερο και πλουσιότερο κομμάτι της αυτοκρατορίας. Ήταν ο πιο σημαντικός πυλώνας σε γεωστρατηγικό, οικονομικό, πνευματικό και στρατιωτικό επίπεδο. Η Μικρά Ασία ήταν αγροτική-κτηνοτροφική κατά βάση και παρείχε επί αιώνες στρατιώτες-άλογα στην Κωνσταντινούπολη. Η Καππαδοκία και η Παφλαγονία ήταν οι βάσεις των ισχυροτέρων οικογενειών της στρατιωτικής αριστοκρατίας.
Στα παράλια της Μικράς Ασίας στο Αιγαίο, άκμαζε το εμπόριο και η ναυτιλία. Η κατοχή των Ρωμαϊκών αυτοκρατορικών ακτών του Αιγαίου, έδινε έναν επαρκή χώρο εσωτερικών υδάτων, πολύ σημαντικό σε θέματα γεωστρατηγικής, οικονομίας και πολιτικής-στρατιωτικής κυριαρχίας. Η μάχη του Μαντζικέρτ εδραίωσε τους Σελτζούκους στην επί χιλάδων χρόνων Ελληνική Μικρά Ασία. Λίγο αργότερα η έξοδος των Τούρκων στο Αιγαίο, ξύπνησε τους εφιάλτες του παρελθόντος, τότε που οι Άραβες είχαν κατακτήσει την Κρήτη και λεηλατούσαν το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος ήταν υπό διάλυση και κύματα προσφύγων συνέρρεαν έντρομα στην Βασιλεύουσα.
Επικρατούσαν άθλιες συνθήκες διαβιώσεως για τον Ελληνικό λαό με πείνα και ασθένειες. Η καταστροφή του Ορθοδόξου-Χριστιανικού κόσμου της Μικράς Ασίας υπήρξε τεράστια. Ούτε στις επιδρομές των Αράβων, δεν υπήρξε μαζική κατάκτηση περιοχών και πόλεων. Φοβερές λεηλασίες, σφαγές, εμπρησμοί, βιασμοί και εξανδραποδισμοί. Η γενέτειρα του Ηράκλειτου, του Αναξαγόρα. του Αναξίμανδρου, του Αναξιμένη, του Θαλή, του Ηροδότου, του Ηράκλειου, του Αγίου Νικηφόρου του Β Φωκά, του Ρωμανού Διογένη και των τριών Ιεραρχών έμελλε να χαθεί για πάντα. Οι ανίκανοι αυτοκράτορες μαζί με τους αλλοδαπούς πολιτικούς, εχθρευόταν επί πολλούς αιώνες τους Ήρωες- Έλληνες Στρατιωτικούς. Για αυτό ως αντίδραση όταν ανέλαβαν την εξουσία άρχισαν να διαλύουν τον θεματικό-Ρωμαϊκό στρατό τον οποίο θεωρούσαν αχρείαστο και επικίνδυνο.
Σύμφωνα με την Σημιτική-πολιτική αριστοκρατία αυτό το οποίο έκαναν στην πραγματικότητα οι Έλληνες στρατιωτικοί, ήταν να διαιωνίζουν “άσκοπους” πολέμους. Κατά την γνώμη των πολιτικών αλλοδαπών αξιωματούχων οι Τούρκοι αποτελούσαν εκείνη την εποχή, μία μακρινή απειλή.
Ακόμα και με την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη, θα χρειαζόταν πολλά χρόνια για να φτάσουν να απειλήσουν την Μικρά Ασία. Μόνον οι στρατιωτικοί όπως ο Ρωμανός Διογένης, ο Νικηφόρος Βρυέννιος, ο Νικηφόρος Βασιλάκιος και ο Θεόδωρος Αλυάτης μέσα στα “άρρωστα”-πατριωτικά μυαλά τους, προσηλωμένα μονίμως στους αμυντικούς πολέμους, τις σφαγές των αντιπάλων, και την “αρχομανία” τους, ισχυρίζονταν ότι έρχεται η εθνική καταστροφή, για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ.
Πριν ακόμη από την ημέρα της μεγάλης μάχης στις 26 Αυγούστου του 1071 μ.Χ. στο Μαντζικέρτ, ο Ρωμανός είχε χάσει τρεις από τους καλύτερους στρατηγούς του και πάνω από το ήμισυ του στρατεύματoς. Η απώλεια των μάχιμων στρατευμάτων έγινε εξαιτίας του Ιωσήφ Τραχωνειάτη που πρόδωσε τον Ρωμανό και αποχώρησε χωρίς να ενημερώσει στα Ρωμαϊκά εδάφη.
Μετά τις αποσκιρτήσεις και τις απώλειες η Ελληνική-Ρωμαϊκή δύναμή είχε μειωθεί στους 25.000 άνδρες. Όμως, η αποφασιστικότητά του Ρωμανού, να συγκρουσθεί με τον Σουλτάνο ήταν αξιοθαύμαστη. Αύγουστος 1071 μ.Χ. και ο Ρωμανός αποφάσισε να επιτεθεί στον αντίπαλο. Παρέταξε την στρατιά του στο Μαντζικέρτ βορείως της λίμνης Βαν. (1) Ενώ είχε φτάσει η ώρα τής μάχης, οι Έλληνες βλέπουν έκπληκτοι να καταφθάνει αιφνιδίως στις γραμμές τους, πρεσβεία εκ μέρους του σουλτάνου με προτάσεις για ειρήνη. Ακολούθησε πολεμικό συμβούλιο στο οποίο επικράτησαν δύο αντίθετες απόψεις.
O Ρωμανός βρέθηκε στο τρομερό δίλημμα, να δεχτεί έναν ειρηνικό συμβιβασμό με τον Σουλτάνο ή να ξεκινήσει την πολεμική σύρραξη. Κατά την ώρα των διαπραγματεύσεων και μέχρι να αποφασίσουν, κάποιοι θερμόαιμοι Έλληνες, ξεκίνησαν τις εχθροπραξίες. Τότε ο τρομερός πολεμιστής Ρωμανός, αντί απάντησης, φόρεσε μία απλή στρατιωτική πανοπλία γύμνωσε το ξίφος του, και κάλπασε εναντίον των Σαρακηνών. Το μεσημέρι η αυτοκρατορική στρατιά εφορμούσε κατά του αντιπάλου.
Η μάχη πού ακολούθησε ήταν σκληρή, και το απόγεμα, παρατηρήθηκε αθρόα διαρροή από μισθοφόρους Σαρακηνούς, στην Τουρκική πλευρά. Εν τούτοις ο Έλληνας Ρωμανός προελαύνει ακάθεκτος στην καρδιά του εχθρικού στρατεύματος, σκορπίζοντας τον θάνατο στους εχθρούς πού υποχωρούσαν πανικόβλητοι.
Για να μην παρασυρθεί όμως σε παγίδα, ο Έλληνας Αυτοκράτορας, σταμάτησε την καταδίωξη και η εμπροσθοφυλακή με άψογο τρόπο, άρχισε να επιστρέφει προς τα μετόπισθεν. Όμως η οπισθοφυλακή πού είχε μείνει αρκετά πίσω από τούς προελαύνοντες, δεν γνώριζε για ποιο λόγο επέστρεφαν τα στρατεύματα. Τότε συνέβη η χειρότερη προδοσία στα χρόνια του Ελληνισμού.
Ο Ανδρόνικος Δούκας και η εχθρική προς τον Ρωμανό Εβραϊκή πολιτική αριστοκρατία, άρχισαν να διαδίδουν με ταχύτητα του φωτός ότι η εμπροσθοφυλακή οπισθοχωρούσε. Στρέφοντας τα νώτα τους ενημέρωναν τους υπόλοιπους, για την δήθεν υποχώρηση. Άρχιζαν να καλπάζουν προς το στρατόπεδο, σκορπώντας τον πανικό σε ολόκληρη την οπισθοφυλακή και τις εφεδρείες.
Ο Άλπ Αρσλάν από το παρατηρητήριο του έκπληκτος είδε την Ελληνική στρατιά να διαλύεται, να χάνει την συνοχή της, και η επέλαση να μετατρέπεται σε άτακτη φυγή, ενώ ο αυτοκράτορας με τα στρατεύματά του να απομονώνεται από το κυρίως στράτευμα. Επακολούθησε άνιση μάχη η οποία κατέληξε σε γενική σφαγή των πιο γενναίων και πιστών στρατιωτών του Ρωμανού, των Καππαδοκών και των Αρμενίων. Ο βασιλιάς χτυπημένος από βέλος συνέχισε να μάχεται με την ίδια μανία μέχρι πού έπεσε. Την άλλη μέρα οι νικητές ανέσυραν τον τραυματισμένο Αυτοκράτορα και τον έφεραν ενώπιον του Σουλτάνου.
Ο σουλτάνος φέρθηκε με άψογο τρόπο στον Ρωμανό, τον περιποιήθηκε με ευγένεια και χωρίς υπεροψία και συζήτησαν επανειλημμένα για την μάχη. Ενώ τα δεδομένα μετά την μάχη, ήταν θετικά, για το Ρωμαικό κράτος,
Ο Ρωμανός ήταν ο πρώτος Τουρκομάχος αυτοκράτορας. Το διάστημα που βρέθηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο αποτελεί το οριστικό τέλος για την εποχή ακμής και δόξας της αυτοκρατορίας. Ο Καππαδόκης Ρωμανός ενσάρκωσε το αρχαιοελληνικό ιδεώδες του Βασιλιά-πολεμιστή, το οποίο δίδαξε ο Βασιλιάς Θησέας.
Εν τούτοις έκανε ένα τεράστιο προσωπικό σφάλμα με το να περιφρονεί δικαίως τους απόλεμους πολιτικούς της Βασιλεύουσας, χωρίς παράλληλα να εφαρμόσει τις τακτικές, του Βασιλέως που αναπαυόταν στον Άγιο Ιωάννη-Θεολόγο στο Έβδομον, και τον οποίο θαύμαζε απεριόριστα. Ενδεικτικά αναφέρω όταν επέστρεφε από μια εκστρατεία εναντίον των Αγαρηνών, ο Βουλγαροκτόνος αντιλαμβανόμενος την επικινδυνότητα του πλούσιου και ισχυρού Ευστάθιου Μαλεϊνού τον κράτησε τιμητικά αιχμάλωτο μέχρι το τέλος της ζωής του στην Κωνσταντινούπολη.
Toν Αύγουστο του 1071 η μάχη λίγο έξω από το κάστρο του Μαντζικέρτ έδειχνε το μέγεθος της τρομερής καταστροφής. Ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός στρατός είχε υποστεί την μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία. Η προδοσία του Ψελλού και των Δουκών υπήρξε μεγαλύτερη και αισχρότερη από εκείνη του Εφιάλτη, με συνέπεια να προσφέρουν στους Σελτζούκους Τούρκους μια ανέλπιστη νίκη. Χιλιάδες Έλληνες-Ρωμαίοι στρατιώτες έχασαν τις ζωές τους και πολλοί ήταν αιχμάλωτοι. Ανάμεσα τους βρισκόταν και Βασιλιάς Ρωμανός Δ. Κατά την διάρκεια της μάχης είχε κυκλωθεί από τους Σελτζούκους.
Εν τούτοις πολέμησε γενναία με τις εφεδρείες, και κέρδιζε την μάχη. Τα πιο μάχιμα Ελληνικά-Ρωμαϊκά στρατεύματα, εγκατέλειψαν προδοτικά πριν από την καθοριστική μάχη και επέστρεψαν στην Ρωμαϊκή επικράτεια, υπό την αρχηγία του Μάγιστρου Ιωσήφ Τραχωνειάτη, ο οποίος πρόδωσε έναντι υψηλότατων οικονομικών ανταλλαγμάτων τον Έλληνα Ρωμανό. Δυστυχώς κατόπιν της φοβερής προδοσίας, ο Ρωμανός τραυματίστηκε από εχθρικό ακόντιο και συνελήφθη. Παρόμοια περιστατικά είχαμε το 378 και 811 μ.Χ., καθώς οι Έλληνες υπέστησαν δύο παρόμοιες εθνικές ταπεινώσεις.
Στις 9 Αυγούστου του 378 μ.Χ, δεκατρία χιλιόμετρα από την Αδριανούπολη o αλλοδαπός αυτοκράτορας Ουάλης έπεσε στα χέρια των Βησιγότθων. Το 811 μ.Χ. ο Βούλγαρος Κρούμος έκανε κύπελλο για να πίνει κρασί, το κρανίο του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α. Από τότε είχε να βιώσει το Ρωμαϊκό κράτος παρόμοιες ταπεινώσεις, σε πολέμους. Ο βάρβαρος νικητής της μάχης του Μαντζικέρτ, ο σουλτάνος Αλπ Αρσλάν, έδειξε ανωτερότητα καθώς αντιμετώπισε τον ηττημένο Ρωμανό μεγαλόψυχα και τον άφησε ελεύθερο !!!
Ο Ρωμανός αφέθηκε να επιστρέψει στην βασιλεύουσα, είχε εξασφαλίσει μία συνθήκη ειρήνης με σχετικά ευνοϊκούς όρους, με βάση την συντριπτική ήττα. Το Ρωμαϊκό κράτος, αναλάμβανε να πληρώνει λύτρα σε ετήσια βάση, μαζί με την υποχρέωση στρατιωτικής συνδρομής στους πολέμους των Τούρκων. Επίσης συμφωνήθηκε να πραγματοποιηθεί ανταλλαγή αιχμαλώτων και βασιλικό συνοικέσιο ανάμεσα στους δύο θρόνους.
Την περίοδο εκείνη ο Αλπ Αρσλάν ήταν επικεντρωμένος στον πόλεμο με τους Φατιμίδες της Αιγύπτου και άλλα μέτωπα. Όταν η είδηση της ήττας έφθασε στο παλάτι, η οικογένεια των Δουκών η οποία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην προδοσία του Μαντζικέρτ έσπευσε να κηρύξει έκπτωτο τον Έλληνα βασιλιά. Ο συναυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ’ Δούκας, ανακηρύχθηκε μονοκράτορας. Την αυτοκρατορία συγκλόνιζε μια ακόμη προδοσία.
Στην μάχη που δόθηκε μεταξύ των προδοτών και των Ελλήνων ο Ρωμανός Διογένης με τα πιστά σε εκείνον θεματικά στρατεύματα δεν μπόρεσε να επικρατήσει απέναντι στους προδότες και σφετεριστές του Ρωμαϊκού θρόνου. Υποχώρησε με τα υπολείμματα των πιστών στρατιωτών του στην Κιλικία. Χωρίς ελπίδες αντιστάσεως ο αυτοκράτορας δέχθηκε να παραδοθεί στους ανθέλληνες-αλλοδαπούς πολιτικούς αξιωματούχους, να γίνει μοναχός και να εξοριστεί στη νήσο Πρώτη. Στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων τρεις επίσκοποι "έδωσαν εγγυήσεις" για την σωματική του ακεραιότητα. Δυστυχώς λίγο αργότερα αντιλήφθηκε ότι η φιλοιουδαϊκή οικογένεια των Δουκών ήταν η χειρότερη όλων καθώς φέρθηκε με τον πιο αισχρό και άνανδρο τρόπο, εν αντιθέσει με τον βάρβαρο Άλπ Αρσλάν.
Διαπίστωσε πως η οικογένεια των Δουκών δεν είχε κανένα ηθικό στοιχείο, σε σχέση με τον Σελτζούκο ηγεμόνα. Με στόχο να τον απομακρύνουν οριστικά από τα πολιτικά και τα στρατιωτικά δρώμενα, διέταξαν την τύφλωση του. Ο Άλπ Αρσλάν φέρθηκε με άψογο τρόπο στον Ρωμανό, τον περιποιήθηκε με ευγένεια, χωρίς υπεροψία και συζήτησαν επανειλημμένα για την μάχη. Ενώ τα δεδομένα μετά την μάχη ήταν αρκετά θετικά για το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, καθώς ο αυτοκράτορας, επέτυχε ευνοϊκούς όρους και επέστρεφε ελεύθερος στην Κωνσταντινούπολη, παρά την προδοσiα, η σύγκλητος και οι πολιτικoί-αριστορκάτες συνέχιζαν τις πλεκτάνες !!!
Έπρεπε να ολοκληρώσουν τα εγκληματικά τους σχέδια αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αν ο Ρωμανός έφευγε από τον θρόνο, οι Τούρκοι δεν θα δεσμεύονταν από τις υπάρχουσες συνθήκες και θα επαναλάμβαναν τις επιθέσεις τους, στα Ανατολικά θέματα, ώστε να ολοκληρώσουν την κατάκτηση της Μικράς Ασίας. Τα νέα της προδοσίας στο Μαντζικέρτ είχαν φθάσει στην Κωνσταντινούπολη. Η Αυγούστα Ευδοκία ανησυχούσε για την ασφάλεια την δική της και των παιδιών της. Πανικοβάλλεται για αυτό τάχθηκε, με την Σημιτική πλευρά.
Η είδηση απελευθερώσεως του Ρωμανού, άλλαξε τα δεδομένα για τους συνωμότες. Οι επικεφαλής της πολιτικής παρατάξεως τρομοκρατήθηκαν. Όλα όσα είχαν σχεδιάσει τόσο προσεκτικά και βρώμικα, είχαν γίνει άνευ ουσίας. Υπήρχαν άμεσοι κίνδυνοι που έπρεπε να αντιμετωπίσουν οι πολιτικοί-αλλοδαποί προδότες. Η βασίλισσα Ευδοκία έβλεπε την επιστροφή του Ρωμανού ως την μοναδική ελπίδα, ώστε να αποφύγει την εκθρόνιση. Ο θλιβερός Ψελλός ανέλαβε υπό την προστασία του, τον μεγαλύτερο γιο της Ευδοκίας Μιχαήλ Δούκα και τον έστεψε Αυτοκράτορα, κηρύσσοντας ταυτόχρονα έκπτωτο τον Ρωμανό.
Στις 26 Σεπτεμβρίου η Ευδοκία εκάρη μοναχή δια της βίας, και εξορίστηκε σε μονή του Βοσπόρου. Μετά την απομάκρυνση της μητέρας του, ο νεαρός αυτοκράτορας Μιχαήλ Δούκας, έγινε το πειθήνιο όργανό του. Ο Καίσαρας Δούκας επέστρεψε αμέσως από την εξορία του, αποστέλλοντας στην Μικρά Ασία στρατιωτικό σώμα για να συλλάβει τον Ρωμανό. Αμέσως μετά την επιστροφή του Ρωμανού στην Βασιλεύουσα, οι γραπτές εγγυήσεις έπαψαν.
Ο Καίσαρας Δούκας έπεισε τον Ψελλό να τον δηλητηριάσουν. Το δηλητήριο αποδείχθηκε ασθενές για να επιφέρει τον θάνατο, αλλά ήταν αρκετά ισχυρό για να προκαλεί αφόρητους πόνους. Κατόπιν αποφάσισαν ότι η τύφλωσή του Ρωμανού, θα ήταν μία καλύτερη ποινή. Στην συνέχεια ο εκδικητικός και μειωμένων ικανοτήτων Καίσαρας Ιωάννης Δούκας διέταξε ωστόσο να ακυρώσουν την συνθήκη και να τον τυφλώσουν με απάνθρωπο τρόπο στις 29 Ιουνίου 1072.
Όταν ο δήμιος του παλατιού αρνήθηκε να εκτελέσει την ποινή, και τότε πολύ πρόθυμα, ανέλαβε να τυφλώσει τον Έλληνα Ρωμανό, ένας Εβραίος με αμοιβή τριάντα χρυσά νομίσματα. Όμως ο Εβραίος είχε πλήρη άγνοια σχετικά με την διαδικασία της τυφλώσεως και για αυτό το μαρτύριο του Ρωμανού παρατάθηκε κατά τον πλέον κτηνώδη τρόπο. Έξι φορές και με θανάσιμο μίσος βύθισε την πυρωμένη βέργα στα μάτια του Ρωμανού, καθώς εκείνος ούρλιαζε από τους πόνους. Ο Ιουδαίος δήμιος δεν είχε απλώς καυτηριάσει τις ίριδες, είχε εξορύξει ολόκληρους τους οφθαλμούς. Η εξόρυξη των βολβών του έγινε με μεταλλικό αιχμηρό αντικείμενο και επαναλήφθηκε τρεις φορές λόγω της απειρίας του δημίου. Μετά τον εξωμματισμό και εφόσον δεν έλαβε χώρα κάποια ιατρική παρέμβαση, ακολούθησε σήψη των περιοφθάλμιων ιστών, οίδημα της κεφαλής και του προσώπου, ενώ στα οφθαλμικά τραύματα εμφανίστηκαν σκουλήκια που έπεφταν κάτω.
Ο Ιστορικός Μιχαήλ Ατταλειάτης αναφέρει ότι όσοι αντίκρυσαν τον αόμματο ήρωα Καππαδόκη ξέσπασαν σε λυγμούς. Ο θρασύδειλος εχθρός του Μιχαήλ Ψελλός, λίγο πριν τον θάνατο του έστειλε επιστολή με την οποία τον συγχαίρει ενθουσιασμένος για την απώλεια των ματιών του.
Ακόμη και τότε δεν ησύχασαν οι αλλοδαποί προδότες. Όταν είδαν ότι το δράμα του Αυτοκράτορα είχε ξεσηκώσει την κατακραυγή λαού και του στρατού, αποφάσισαν να τον φυλακίσουν σε ένα μοναστήρι καθώς ήταν πλέον εθνικός ήρωας. Οι Ιουδαϊοι πολιτικοί μισούσαν θανάσιμα τον Έλληνα-Ήρωα Ρωμανό γιατί πολεμούσε γενναία στα πεδία των μαχών, και διότι ο πατέρας του ήταν ο ένδοξος στρατηγός Κωνσταντίνος Διογένης. Ο Κωνσταντίνος Διογένης διακρίθηκε σε πολλές ιστορικές μάχες. Μια εξ αυτών ήταν η θρυλική μάχη του Αξιού. Μετά από 5 περίπου εβδομάδες, ο ΗΡΩΑΣ-ΕΛΛΗΝΑΣ Ρωμανός πέθανε στην νήσο Πρώτη της Προποντίδας στις 4 Αυγούστου του 1072.
Ο πατέρας του Ρωμανού Δούκας Κωνσταντίνος Διογένης, είχε αντιληφθεί τον επερχόμενο κίνδυνο, από τους αλλοδαποπούς, προδότες πολιτικούς. Γνώριζε καλά την πολιτική σήψη που επικρατούσε. Στην Κωνσταντινούπολη οι Αυτοκράτορες που είχαν διαδεχθεί τον Μέγα Βασίλειο, μεθούσαν-γλεντούσαν και αντάλλασαν συζύγους.
Κανείς δεν ενδιαφερόταν για την Ελληνική επαρχία που σφάδαζε από την αβάσταχτη φορολογία και τις βαρβαρικές επιδρομές. Η εξουσία είχε περιέλθει στα χέρια των αλλοδαπών πολιτικών ευνούχων. Ένας από αυτούς κατηγόρησε σκόπιμα τον Στρατηγό Κωνσταντίνο Διογένη, ότι “σχεδίαζε” κίνημα εναντίον του θρόνου, στο οποίο σύμφωνα με τα λεγόμενα του, ήταν αναμεμιγμένοι και άλλοι τέσσερις συμπολεμιστές του Βασίλειου Β΄.
Οι συνωμότες συνελήφθησαν και μαστιγώθηκαν. Διαπομπεύθηκαν συρόμενοι σαν να ήταν οι χειρότεροι εγκληματίες, κατά μήκος της κεντρικής λεωφόρου στην Κωνσταντινούπολη, και στην συνέχεια φυλακίσθηκαν.
Ο Κωνσταντίνος Διογένης υποχρεώθηκε να περιβληθεί το μοναχικό σχήμα. Η τιμωρία όμως και ο εξευτελισμός του βασανισμένου στρατηγού, δεν ικανοποίησε την κακία τω αλλοδαπών της Βασιλεύουσας, ο οποίος ήθελε να απομακρύνει για πάντα τους στρατιωτικούς από την εξουσία. Ακόμα και φυλακισμένος στην Μονή Στουδίου, ο Κ. Διογένης κατηγορήθηκε σαν συνωμότης για δεύτερη φορά.
Ο Κωνσταντίνος Διογένης αυτοκτόνησε πηδώντας από τα βράχια του μοναστηριού, για να αποφύγει τα χειρότερα. Ο μικρός του γιος, ο Ρωμανός Δ Διογένης, ήταν τότε πέντε ετών και η μοίρα του ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι αλλοδαποί Σημίτες πολιτικοί, μισούσαν θανάσιμα του Έλληνες στρατιωτικούς και ειδικά εκείνους, που στάθηκαν δίπλα, στον Βουλγαροκτόνο, και έφεραν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στο απόγειο της σε στρατιωτικό, πολιτικό και ηθικό επίπεδο. Αυτός ήταν ο σημαντικότερος λόγος που διοργάνωσαν την προδοσία του Μαντζτικέρτ. Ακόμη και ματά την άνανδρη θανάτωση του Ρωμανού το μίσος των παραγόντων του ΔΙονυσιακού πολιτισμού παρέμενε άσβεστο.
Μετά την προδοσία που οργάνωσε στο Μαντζικέρτ η οικογένεια των Δουκών σε αγαστή συνεργασία με τον Μ. Ψελλό, η πολιτική αριστοκρατία επέστρεψε στην διοίκηση της αυτοκρατοριας. Εν τούτοις η Αννα διατήρησε την υποστήριξη της στον Ρ. Διογένη.
Η Δαλασσηνή στοχοποιήθηκε από την νέα Ιουδαϊκή-αυτοκρατορική κυβέρνηση. Κατηγορήθηκε ότι διατηρούσε μυστική αλληλογραφία με τον τέως αυτοκράτορα Ρωμανό και οδηγήθηκε σε δίκη. Κατά την διάρκεια της δίκης η Άννα ισχυρίστηκε ότι οι επιστολές ήταν πλαστές. Η πιστη Χριστιανη κατά την διάρκεια της δίκης παρουσίασε μια εικόνα του Χριστού και είπε στους δικαστές ότι την κατηγορούν αδίκως. Συνεχίζοντας ανέφερε οτι ο ανώτατος κριτής όλων ειναι ο Χριστός.
Για αυτό έκανε έκκληση να είναι η απόφαση τους αντάξια του Ανώτατου Κριτή που ειναι ο Θεανθρωπος και ο οποίος γνωρίζει όλα τα μυστικά. Ορισμένοι από τους δικαστές ήταν υπέρ της αθώωσης, ομώς έτρεμαν την οργη του αυτοκράτορα, και για αυτό προέβησαν σε μία άδικη απόφαση. Η Άννα και ο Αλέξιος καταδικάστηκαν σε εξορία και στάλθηκαν σε ένα νησί. Η μοιρα των Κομνηνών αλλαξε το 1073, μετά την απομάκρυνση του εχθρου της Καισαρα Ιωαννη Δουκα, που ηρθε σε ρήξη με τον ανιψιό του και αυτοκράτορα Μιχαηλ Ζ.
Η ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΟΥ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΤΝΟΓΑΝ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ !!!
Είναι πλέον γνωστό και πολλάκις αποδεδειγμένο ότι ο Ερντογάν και το επιτελείο του διαβάζουν ανελλιπώς την στήλη ισχύς δια της γνώσεως, ειδικά μετά τις εκτενείς αποκαλύψεις μου για τις δράσεις της ΜΙΤ-Γκρίζων Λύκων και το πραγματικό θρήσκευμα του Τούρκου προέδρου.
Εδώ και 13 συναπτά έτη κάνω συνεχείς εκκλήσεις να τιμήσουμε και να καθιερώσουμε ως εθνικές εορτές τις κορυφαίες στρατιωτικές στιγμές του έθνους μας. Κάθε χρόνο επαναλαμβάνω τις εκκλήσεις μου, να εορτάζονται ως Εθνικές εορτές και να γίνονται (παρελάσεις, ομιλίες, Δοξολογίες) από τους Έλληνες, τα τρομερά επιτεύγματα των μεγάλων αυτοκρατόρων της Κωνσταντινουπόλεως όπως ο Ηράκλειος, ο Βουλγαροκτόνος και άλλοι. Εν τούτοις δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση από την Ελληνική πλευρά !!!
https://mytilenepress2.blogspot.com/2025/07/16-29.html
Ο Ερντογάν μεγαλώνει την Τουρκία μέσα από τα επεκτατικά σχέδια του. Οι νεότουρκοι σκοπεύουν να δημιουργήσουν ένα ομοσπονδιακό κράτος σύμφωνα με το μοντέλο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Με παράδειγμα την Ρωσία ο Τούρκος πρόεδρος δημιουργεί ένα ομοσπονδιακό κράτος το οποίο θα περιλαμβάνει την Βόρεια Συρία, την Βόρεια Κύπρο και τμήματα εδαφών από το Ιρακινό Κουρδιστάν, την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν.
Η Τουρκία του Ερντογάν επέτυχε να αλλάξει τις δημογραφικές στατιστικές και την οικονομική επιρροή στις συγκεκριμένες περιοχές. Η ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας έχει ήδη αρχίσει. Βόρεια Συρία, Βόρεια Κύπρος, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Δυτική Θράκη, Κρήτη, Δωδεκάνησα, και όλα τα Ελληνικά νησιά μέχρι την μέση του Αιγαίου θα προσαρτηθούν στην νέα αυτοκρατορία του Ερντογάν.
Αυτή είναι η πρώτη φάση επέκτασης των Τούρκων. Η σύγχρονη Τουρκία είναι ο διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία κυβέρνησε τεράστιες περιοχές της Μέσης Ανατολής για αιώνες. Τώρα ξανά η Άγκυρα με την βοήθεια του στρατού, θέλει να ελέγξει εδάφη και θαλάσσιες περιοχές με πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα σε Α. Μεσόγειο.
Ο Τουρκικός εθνικισμός και η μεγαλύτερη εθνική εορτή των Τούρκων.
Το πανεπιστήμιο του Campridge στο έργο του η ιστορία της "Βυζαντινής" αυτοκρατορίας κάνει μια ενδιαφέρουσα επιστημονική παρατήρηση.
Μεταξύ πολλών άλλων αναφέρει ότι ο απόλυτος πρωταγωνιστής του μεσαιωνικού κόσμου, κατά τον ενδέκατο αιώνα ήταν ο Σουλτάνος του Ικονίου Κιλιτζ Αρσλάν Β. Δέκα αιώνες αργότερα μετά την κατάκτηση της Συρίας από την Τουρκία ο απόλυτος πρωταγωνιστής και ρυθμιστής των παγκόσμιων εξελίξεων σε γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό επίπεδο είναι ο Ρετζέπ-Ταγίπ Ερντογάν. Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει ως πρότυπο τον Αλπ Αρσλάν καθώς εμπνέεται από την άδικη νίκη του Τούρκου Σουλτάνου στο Μαντζικέρτ ενάντια στους Έλληνες του Imperium Romanum.
Ο Ερντογάν είναι ο πιο φιλόδοξος και φιλοχρήματος πολιτικός. Είναι ο πιο επιτυχημένος πολιτικός του αιώνα μας, μετά τον Β. Πούτιν. Εν τούτοις οι φιλοδοξίες του τον κάνουν ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο. Αν και επί των ημερών του δεν κινδυνέψαμε ουσιαστικά ως Ελλάδα με συμβατικό πόλεμο, παρά μόνον με υβριδικό , τίποτε δεν θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο.
Στους στόχους του Ενρτογάν είναι να ξεπεράσει τον Κεμάλ Ατατούρκ και να αφήσει μια μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκία. Επίσης επιθυμεί να βαδίσει στα βήματα του Αλπ Αρσλαν. Αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε πόλεμο και ενδεχομένως μια ακόμη εθνική καταστροφή. Ήδη έχει επιτύχει εν μέρη τον πρώτο στόχο του, ο Τούρκος πρόεδρος.
Η νίκη των Τούρκων στο Μαντζικέρτ μαζί με την καταστροφή στο Μυριοκέφαλο (1176), από τους Σελτζούκους του Κιλίτζ Αρσλάν ήταν οι πιο καταστροφικές-καθοριστικές ήττες στην ιστορία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Το ιστορικό γεγονός εκμεταλλεύεται η Τουρκική εξουσία για να φανατίσει το εθνικιστικό στοιχείο (κρατικό-παρακρατικό) και τον απλό λαό, για να προωθήσει τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς εις βάρος της Συρίας, του Ιράκ, της Λιβυής, της Ελλάδας και άλλων κρατών στα πλαίσια ανασυστάσεως της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που συμφωνήθηκε με την Αμερική και την έγκριση της Γερμανίας.
Το σωτήριο έτος 2023 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυση του σύγχρονου νεοτουρκικού κράτους, ο Ταγίπ Ερντογάν έχει θέσει ως βασικό στόχο την αποκαθήλωση-εκτόπιση του Μουσταφά Κεμάλ-Ατατούρκ από την πρωτοκαθεδρία της νεότερης Τουρκικής ιστορίας, παραδίδοντας μία μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκία. Δεν είναι όμως η μοναδική ημερομηνία που έχει βάλει ορόσημο ο Τούρκος πρόεδρος, καθώς με βάση τις εντολές-υποδείξεις, οι διάδοχοι του από την σέχτα των Χαριζιτών (ΜΙΤ, Γκρίζοι Λύκοι), έχουν πολύ μεγαλύτερους στόχους και αυτό είναι εμφανές από τις κινήσεις σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Ουκρανία, Ναγκόρνο Καραμπάχ.
ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΝΕΟΘΩΜΑΝΩΝ. Το 2053 με την συμπλήρωση 600 ετών από την Άλωση (1453), η Τουρκία να είναι στις δέκα ισχυρότερες χώρες του κόσμου (G10) από G17 που είναι σήμερα. Το 2071 με αφορμή τα 1000 χρόνια από την μάχη στο Μάντζικερτ (1071), η Τουρκία να είναι στις τρεις παγκόσμιες δυνάμεις που θα ορίζουν το μέλλον της ανθρωπότητας. Τον περασμένο Αύγουστο κατά τον εορτασμό της 949ης επετείου της Μάχης στο Ματζικέρτ, ο Ταγίπ Ερντογάν διανυκτέρευσε στο ίδιο σημείο, που είχε κατασκηνώσει το 1071 ο σουλτάνος Αλπ Αρσλάν !!
Στα πλαίσια των γεωστρατηγικών και των γεωπολιτικών του στόχων, ο Ερντογάν έκανε το τζαμί Τσαμλιτζά η Τσαμλουτζά στην Κωνσταντινούπολη. Το νέο τζαμί έχει τέσσερις μιναρέδες ύψους 107.1 μέτρων, με πρότυπο την χρονολογία 1071 κατά την οποία έγινε η μάχη του Ματζικέρτ. Είναι το μεγαλύτερο τζαμί στην Τουρκία. Το συγκεκριμένο τζαμί αποτελεί ένα από τα μεγάλα σχέδια που έχουν υλοποιηθεί από την Τουρκική κυβέρνηση, με στόχο να καταδείξει την πνευματική, πολιτική, στρατιωτική και την οικονομική δύναμη της νέας Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η μάχη στο Μαντζιέρτ ήταν η πρώτη μεγάλη και καθοριστικής σημασίας νίκη των Tούρκων επί των Ελλήνων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, από την ημέρα που οι παράγοντες της νέας τάξης πραγμάτων έδωσε το χρίσμα στους Τούρκους να αντικαταστήσουν τους Άραβες, στην προσπάθεια κατακτήσεως της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Οι Άραβες είχαν εξασθενήσει ως πολιτική και στρατιωτική δύναμη εξαιτίας της Ελληνικής τριανδρίας αυτοκρατόρων (Βασίλειος Β, Άγιος Νικηφόρος Φωκάς και Ιωάννης Τσιμισκής-Κουρκουάς). Για αυτό αμέσως η νέα τάξη πραγμάτων έφερε στην θέση των Αράβων τους Σελτζούκους Τούρκους, ώστε να μην σταματήσουν οι συνεχόμενες επιθέσεις όλων εκείνων των αιώνων από τις νεοταξικές δυνάμεις.
Οι Τούρκοι από την ημέρα που ασπάστηκαν τον Μωαμεθανισμό, έγιναν οι πιο πιστοί και φανατικοί Ισλαμιστές στον κόσμο μέχρι και την σύγχρονη εποχή. Γνωρίζουν πολύ καλά οι Τούρκοι και ειδικά ο Ερντογάν ότι έχουν το χρίσμα από την νέα τάξη πραγμάτων για γίνουν οι ηγέτες των Μωαμεθανών σε όλο τον κόσμο.
Δυστυχώς το έτος 2013 ο Ρετζέπ-Ταγίπ Ερντογάν και οι επιτελείς του οι οποίοι με διαβάζουν ανελλιπώς μετά τις εκτενείς αναφορές μου σχετικά με το πραγματικό θρήσκευμα του προέδρου της Τουρκίας, τα σχέδια και τις δράσεις των Τούρκων αξιωματούχων και των εθνικιστών στην Ελλάδα, έκαναν πράξη την πρόταση μου να γίνονται αντίστοιχες εθνικές εορτές στην Ελλάδα.
Κατόπιν συνεχόμενων αναφορών μου που ξεκίνησαν από το 2009 και εντάθηκαν συστηματικά από το 2013, δυστυχώς υιοθέτησαν την πρόταση μου, και καθιέρωσαν ως την μέγιστη εθνική εορτή της Τουρκίας την μάχη του Μαντζικέρτ από τα τέλη Αυγούστου 2013 !!! Αντί να εφαρμόσουν τις προτάσεις μου οι Έλληνες πατριώτες της εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι προς όφελος της Τουρκίας !!!
Πολύ συχνά αναφέρεται στην μάχη του Μαντζικέρτ (26 Αύγουστου 1071), ο πρόεδρος της Τουρκίας υπογραμμίζοντας πως ο στόχος του είναι να αναβιώσει την ιστορία βαδίζοντας τα βήματα του Σουλτάνου Άλπ Αρσλάν, που με την επικράτησή του επί των Ρωμαϊκών στρατευμάτων του αυτοκράτορα Ρωμανού Δ’ Διογένη, έθεσε τις βάσεις για την κυριαρχία των Σελτζούκων στην Μικρά Ασία. Ο Τούρκος πρόεδρος και οι επιτελείς του είναι τακτικοί αναγνώστες της στήλης Επικρατέειν η Απόλλυσθαι, και για αυτό από το έτος 2013 υιοθέτησαν την πρόταση μου αντιστρόφως.
Οι Τούρκοι εθνικιστές που θριαμβολογούν για την νίκη στο Μανζτικέρτ, υποδύονται τους ανίδεους καθώς οι πρόγονοι τους κατέκτησαν την νίκη, κατόπιν της μεγαλύτερης εθνικής προδοσίας, εις βάρος του Ελληνικού έθνους. Σε όλη την διάρκεια της μάχης του Μαντζικέρτ οι Σελτζούκοι είχαν ηττηθεί κατά κράτος και είχαν τραπεί σε φυγή. Μόνον μετά την προδοσία των Δουκών, λίγο πριν το τέλος της ημέρας ανέκαμψαν και πέρασαν στην αντεπίθεση.
Σε αυτή την μάχη ο γενναίος Ρωμανός πολεμούσε με τις εφεδρείες καθώς ο Ιωσήφ Τραχωνειάτης πήρε τα καλύτερα Ρωμαϊκά στρατεύματα, πέρασε τα σύνορα και επέστρεψε πριν από την μάχη σε Ελληνικό-Ρωμαϊκό έδαφος, χωρίς να ενημερώσει τον Ρωμανό. Οι Τούρκοι έχουν ως κορυφαία εθνική εορτή το Μαντζικέρτ, μια μάχη που κέρδισαν εντελώς ανέλπιστα κατόπιν προδοσίας των αλλοδαπών πολιτικών-αξιωματούχων του Ρωμαϊκού κράτους.
Μια καθοριστικής σημασίας νίκη σε μάχη-πόλεμο, δεν έχει καμία ηθική, πνευματική, κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική αξία, εάν επιτυγχάνεται κατόπιν εσωτερικής προδοσίας στο αντίπαλο στράτευμα. Oι στρατιωτικές επιτυχίες του Ελληνικού έθνους, δεν ήταν ποτέ βασισμένες σε εσωτερικές προδοσίες των αντίπαλων στρατευμάτων. Οι θριαμβολογίες των Τούρκων εθνικιστών δείχνουν το κατώτατο ηθικό και πολιτιστικό επίπεδο και την ξεκάθαρη πανάρχαια παγανιστική ιδεολογία των νεοθωμανών.
Η Ελληνική από τα πανάρχαια χρόνια Μικρά Ασία ήταν το πολυπληθέστερο και πλουσιότερο κομμάτι της αυτοκρατορίας. Ήταν ο πιο σημαντικός πυλώνας σε γεωστρατηγικό, οικονομικό, πνευματικό και στρατιωτικό επίπεδο. Η Μικρά Ασία ήταν αγροτική-κτηνοτροφική κατά βάση και παρείχε επί αιώνες στρατιώτες-άλογα στην Κωνσταντινούπολη. Η Καππαδοκία και η Παφλαγονία ήταν οι βάσεις των ισχυροτέρων οικογενειών της στρατιωτικής αριστοκρατίας.
Στα παράλια της Μικράς Ασίας στο Αιγαίο, άκμαζε το εμπόριο και η ναυτιλία. Η κατοχή των Ρωμαϊκών αυτοκρατορικών ακτών του Αιγαίου, έδινε έναν επαρκή χώρο εσωτερικών υδάτων, πολύ σημαντικό σε θέματα γεωστρατηγικής, οικονομίας και πολιτικής-στρατιωτικής κυριαρχίας. Η μάχη του Μαντζικέρτ εδραίωσε τους Σελτζούκους στην επί χιλάδων χρόνων Ελληνική Μικρά Ασία. Λίγο αργότερα η έξοδος των Τούρκων στο Αιγαίο, ξύπνησε τους εφιάλτες του παρελθόντος, τότε που οι Άραβες είχαν κατακτήσει την Κρήτη και λεηλατούσαν το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος ήταν υπό διάλυση και κύματα προσφύγων συνέρρεαν έντρομα στην Βασιλεύουσα.
Επικρατούσαν άθλιες συνθήκες διαβιώσεως για τον Ελληνικό λαό με πείνα και ασθένειες. Η καταστροφή του Ορθοδόξου-Χριστιανικού κόσμου της Μικράς Ασίας υπήρξε τεράστια. Ούτε στις επιδρομές των Αράβων, δεν υπήρξε μαζική κατάκτηση περιοχών και πόλεων. Φοβερές λεηλασίες, σφαγές, εμπρησμοί, βιασμοί και εξανδραποδισμοί. Η γενέτειρα του Ηράκλειτου, του Αναξαγόρα. του Αναξίμανδρου, του Αναξιμένη, του Θαλή, του Ηροδότου, του Ηράκλειου, του Αγίου Νικηφόρου του Β Φωκά, του Ρωμανού Διογένη και των τριών Ιεραρχών έμελλε να χαθεί για πάντα. Οι ανίκανοι αυτοκράτορες μαζί με τους αλλοδαπούς πολιτικούς, εχθρευόταν επί πολλούς αιώνες τους Ήρωες- Έλληνες Στρατιωτικούς. Για αυτό ως αντίδραση όταν ανέλαβαν την εξουσία άρχισαν να διαλύουν τον θεματικό-Ρωμαϊκό στρατό τον οποίο θεωρούσαν αχρείαστο και επικίνδυνο.
Σύμφωνα με την Σημιτική-πολιτική αριστοκρατία αυτό το οποίο έκαναν στην πραγματικότητα οι Έλληνες στρατιωτικοί, ήταν να διαιωνίζουν “άσκοπους” πολέμους. Κατά την γνώμη των πολιτικών αλλοδαπών αξιωματούχων οι Τούρκοι αποτελούσαν εκείνη την εποχή, μία μακρινή απειλή.
Ακόμα και με την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη, θα χρειαζόταν πολλά χρόνια για να φτάσουν να απειλήσουν την Μικρά Ασία. Μόνον οι στρατιωτικοί όπως ο Ρωμανός Διογένης, ο Νικηφόρος Βρυέννιος, ο Νικηφόρος Βασιλάκιος και ο Θεόδωρος Αλυάτης μέσα στα “άρρωστα”-πατριωτικά μυαλά τους, προσηλωμένα μονίμως στους αμυντικούς πολέμους, τις σφαγές των αντιπάλων, και την “αρχομανία” τους, ισχυρίζονταν ότι έρχεται η εθνική καταστροφή, για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ.
Πριν ακόμη από την ημέρα της μεγάλης μάχης στις 26 Αυγούστου του 1071 μ.Χ. στο Μαντζικέρτ, ο Ρωμανός είχε χάσει τρεις από τους καλύτερους στρατηγούς του και πάνω από το ήμισυ του στρατεύματoς. Η απώλεια των μάχιμων στρατευμάτων έγινε εξαιτίας του Ιωσήφ Τραχωνειάτη που πρόδωσε τον Ρωμανό και αποχώρησε χωρίς να ενημερώσει στα Ρωμαϊκά εδάφη.
Μετά τις αποσκιρτήσεις και τις απώλειες η Ελληνική-Ρωμαϊκή δύναμή είχε μειωθεί στους 25.000 άνδρες. Όμως, η αποφασιστικότητά του Ρωμανού, να συγκρουσθεί με τον Σουλτάνο ήταν αξιοθαύμαστη. Αύγουστος 1071 μ.Χ. και ο Ρωμανός αποφάσισε να επιτεθεί στον αντίπαλο. Παρέταξε την στρατιά του στο Μαντζικέρτ βορείως της λίμνης Βαν. (1) Ενώ είχε φτάσει η ώρα τής μάχης, οι Έλληνες βλέπουν έκπληκτοι να καταφθάνει αιφνιδίως στις γραμμές τους, πρεσβεία εκ μέρους του σουλτάνου με προτάσεις για ειρήνη. Ακολούθησε πολεμικό συμβούλιο στο οποίο επικράτησαν δύο αντίθετες απόψεις.
O Ρωμανός βρέθηκε στο τρομερό δίλημμα, να δεχτεί έναν ειρηνικό συμβιβασμό με τον Σουλτάνο ή να ξεκινήσει την πολεμική σύρραξη. Κατά την ώρα των διαπραγματεύσεων και μέχρι να αποφασίσουν, κάποιοι θερμόαιμοι Έλληνες, ξεκίνησαν τις εχθροπραξίες. Τότε ο τρομερός πολεμιστής Ρωμανός, αντί απάντησης, φόρεσε μία απλή στρατιωτική πανοπλία γύμνωσε το ξίφος του, και κάλπασε εναντίον των Σαρακηνών. Το μεσημέρι η αυτοκρατορική στρατιά εφορμούσε κατά του αντιπάλου.
Η μάχη πού ακολούθησε ήταν σκληρή, και το απόγεμα, παρατηρήθηκε αθρόα διαρροή από μισθοφόρους Σαρακηνούς, στην Τουρκική πλευρά. Εν τούτοις ο Έλληνας Ρωμανός προελαύνει ακάθεκτος στην καρδιά του εχθρικού στρατεύματος, σκορπίζοντας τον θάνατο στους εχθρούς πού υποχωρούσαν πανικόβλητοι.
Για να μην παρασυρθεί όμως σε παγίδα, ο Έλληνας Αυτοκράτορας, σταμάτησε την καταδίωξη και η εμπροσθοφυλακή με άψογο τρόπο, άρχισε να επιστρέφει προς τα μετόπισθεν. Όμως η οπισθοφυλακή πού είχε μείνει αρκετά πίσω από τούς προελαύνοντες, δεν γνώριζε για ποιο λόγο επέστρεφαν τα στρατεύματα. Τότε συνέβη η χειρότερη προδοσία στα χρόνια του Ελληνισμού.
Ο Ανδρόνικος Δούκας και η εχθρική προς τον Ρωμανό Εβραϊκή πολιτική αριστοκρατία, άρχισαν να διαδίδουν με ταχύτητα του φωτός ότι η εμπροσθοφυλακή οπισθοχωρούσε. Στρέφοντας τα νώτα τους ενημέρωναν τους υπόλοιπους, για την δήθεν υποχώρηση. Άρχιζαν να καλπάζουν προς το στρατόπεδο, σκορπώντας τον πανικό σε ολόκληρη την οπισθοφυλακή και τις εφεδρείες.
Ο Άλπ Αρσλάν από το παρατηρητήριο του έκπληκτος είδε την Ελληνική στρατιά να διαλύεται, να χάνει την συνοχή της, και η επέλαση να μετατρέπεται σε άτακτη φυγή, ενώ ο αυτοκράτορας με τα στρατεύματά του να απομονώνεται από το κυρίως στράτευμα. Επακολούθησε άνιση μάχη η οποία κατέληξε σε γενική σφαγή των πιο γενναίων και πιστών στρατιωτών του Ρωμανού, των Καππαδοκών και των Αρμενίων. Ο βασιλιάς χτυπημένος από βέλος συνέχισε να μάχεται με την ίδια μανία μέχρι πού έπεσε. Την άλλη μέρα οι νικητές ανέσυραν τον τραυματισμένο Αυτοκράτορα και τον έφεραν ενώπιον του Σουλτάνου.
Ο σουλτάνος φέρθηκε με άψογο τρόπο στον Ρωμανό, τον περιποιήθηκε με ευγένεια και χωρίς υπεροψία και συζήτησαν επανειλημμένα για την μάχη. Ενώ τα δεδομένα μετά την μάχη, ήταν θετικά, για το Ρωμαικό κράτος,
Ο Ρωμανός ήταν ο πρώτος Τουρκομάχος αυτοκράτορας. Το διάστημα που βρέθηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο αποτελεί το οριστικό τέλος για την εποχή ακμής και δόξας της αυτοκρατορίας. Ο Καππαδόκης Ρωμανός ενσάρκωσε το αρχαιοελληνικό ιδεώδες του Βασιλιά-πολεμιστή, το οποίο δίδαξε ο Βασιλιάς Θησέας.
Εν τούτοις έκανε ένα τεράστιο προσωπικό σφάλμα με το να περιφρονεί δικαίως τους απόλεμους πολιτικούς της Βασιλεύουσας, χωρίς παράλληλα να εφαρμόσει τις τακτικές, του Βασιλέως που αναπαυόταν στον Άγιο Ιωάννη-Θεολόγο στο Έβδομον, και τον οποίο θαύμαζε απεριόριστα. Ενδεικτικά αναφέρω όταν επέστρεφε από μια εκστρατεία εναντίον των Αγαρηνών, ο Βουλγαροκτόνος αντιλαμβανόμενος την επικινδυνότητα του πλούσιου και ισχυρού Ευστάθιου Μαλεϊνού τον κράτησε τιμητικά αιχμάλωτο μέχρι το τέλος της ζωής του στην Κωνσταντινούπολη.
Toν Αύγουστο του 1071 η μάχη λίγο έξω από το κάστρο του Μαντζικέρτ έδειχνε το μέγεθος της τρομερής καταστροφής. Ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός στρατός είχε υποστεί την μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία. Η προδοσία του Ψελλού και των Δουκών υπήρξε μεγαλύτερη και αισχρότερη από εκείνη του Εφιάλτη, με συνέπεια να προσφέρουν στους Σελτζούκους Τούρκους μια ανέλπιστη νίκη. Χιλιάδες Έλληνες-Ρωμαίοι στρατιώτες έχασαν τις ζωές τους και πολλοί ήταν αιχμάλωτοι. Ανάμεσα τους βρισκόταν και Βασιλιάς Ρωμανός Δ. Κατά την διάρκεια της μάχης είχε κυκλωθεί από τους Σελτζούκους.
Εν τούτοις πολέμησε γενναία με τις εφεδρείες, και κέρδιζε την μάχη. Τα πιο μάχιμα Ελληνικά-Ρωμαϊκά στρατεύματα, εγκατέλειψαν προδοτικά πριν από την καθοριστική μάχη και επέστρεψαν στην Ρωμαϊκή επικράτεια, υπό την αρχηγία του Μάγιστρου Ιωσήφ Τραχωνειάτη, ο οποίος πρόδωσε έναντι υψηλότατων οικονομικών ανταλλαγμάτων τον Έλληνα Ρωμανό. Δυστυχώς κατόπιν της φοβερής προδοσίας, ο Ρωμανός τραυματίστηκε από εχθρικό ακόντιο και συνελήφθη. Παρόμοια περιστατικά είχαμε το 378 και 811 μ.Χ., καθώς οι Έλληνες υπέστησαν δύο παρόμοιες εθνικές ταπεινώσεις.
Στις 9 Αυγούστου του 378 μ.Χ, δεκατρία χιλιόμετρα από την Αδριανούπολη o αλλοδαπός αυτοκράτορας Ουάλης έπεσε στα χέρια των Βησιγότθων. Το 811 μ.Χ. ο Βούλγαρος Κρούμος έκανε κύπελλο για να πίνει κρασί, το κρανίο του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α. Από τότε είχε να βιώσει το Ρωμαϊκό κράτος παρόμοιες ταπεινώσεις, σε πολέμους. Ο βάρβαρος νικητής της μάχης του Μαντζικέρτ, ο σουλτάνος Αλπ Αρσλάν, έδειξε ανωτερότητα καθώς αντιμετώπισε τον ηττημένο Ρωμανό μεγαλόψυχα και τον άφησε ελεύθερο !!!
Ο Ρωμανός αφέθηκε να επιστρέψει στην βασιλεύουσα, είχε εξασφαλίσει μία συνθήκη ειρήνης με σχετικά ευνοϊκούς όρους, με βάση την συντριπτική ήττα. Το Ρωμαϊκό κράτος, αναλάμβανε να πληρώνει λύτρα σε ετήσια βάση, μαζί με την υποχρέωση στρατιωτικής συνδρομής στους πολέμους των Τούρκων. Επίσης συμφωνήθηκε να πραγματοποιηθεί ανταλλαγή αιχμαλώτων και βασιλικό συνοικέσιο ανάμεσα στους δύο θρόνους.
Την περίοδο εκείνη ο Αλπ Αρσλάν ήταν επικεντρωμένος στον πόλεμο με τους Φατιμίδες της Αιγύπτου και άλλα μέτωπα. Όταν η είδηση της ήττας έφθασε στο παλάτι, η οικογένεια των Δουκών η οποία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην προδοσία του Μαντζικέρτ έσπευσε να κηρύξει έκπτωτο τον Έλληνα βασιλιά. Ο συναυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ’ Δούκας, ανακηρύχθηκε μονοκράτορας. Την αυτοκρατορία συγκλόνιζε μια ακόμη προδοσία.
Στην μάχη που δόθηκε μεταξύ των προδοτών και των Ελλήνων ο Ρωμανός Διογένης με τα πιστά σε εκείνον θεματικά στρατεύματα δεν μπόρεσε να επικρατήσει απέναντι στους προδότες και σφετεριστές του Ρωμαϊκού θρόνου. Υποχώρησε με τα υπολείμματα των πιστών στρατιωτών του στην Κιλικία. Χωρίς ελπίδες αντιστάσεως ο αυτοκράτορας δέχθηκε να παραδοθεί στους ανθέλληνες-αλλοδαπούς πολιτικούς αξιωματούχους, να γίνει μοναχός και να εξοριστεί στη νήσο Πρώτη. Στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων τρεις επίσκοποι "έδωσαν εγγυήσεις" για την σωματική του ακεραιότητα. Δυστυχώς λίγο αργότερα αντιλήφθηκε ότι η φιλοιουδαϊκή οικογένεια των Δουκών ήταν η χειρότερη όλων καθώς φέρθηκε με τον πιο αισχρό και άνανδρο τρόπο, εν αντιθέσει με τον βάρβαρο Άλπ Αρσλάν.
Διαπίστωσε πως η οικογένεια των Δουκών δεν είχε κανένα ηθικό στοιχείο, σε σχέση με τον Σελτζούκο ηγεμόνα. Με στόχο να τον απομακρύνουν οριστικά από τα πολιτικά και τα στρατιωτικά δρώμενα, διέταξαν την τύφλωση του. Ο Άλπ Αρσλάν φέρθηκε με άψογο τρόπο στον Ρωμανό, τον περιποιήθηκε με ευγένεια, χωρίς υπεροψία και συζήτησαν επανειλημμένα για την μάχη. Ενώ τα δεδομένα μετά την μάχη ήταν αρκετά θετικά για το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, καθώς ο αυτοκράτορας, επέτυχε ευνοϊκούς όρους και επέστρεφε ελεύθερος στην Κωνσταντινούπολη, παρά την προδοσiα, η σύγκλητος και οι πολιτικoί-αριστορκάτες συνέχιζαν τις πλεκτάνες !!!
Έπρεπε να ολοκληρώσουν τα εγκληματικά τους σχέδια αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αν ο Ρωμανός έφευγε από τον θρόνο, οι Τούρκοι δεν θα δεσμεύονταν από τις υπάρχουσες συνθήκες και θα επαναλάμβαναν τις επιθέσεις τους, στα Ανατολικά θέματα, ώστε να ολοκληρώσουν την κατάκτηση της Μικράς Ασίας. Τα νέα της προδοσίας στο Μαντζικέρτ είχαν φθάσει στην Κωνσταντινούπολη. Η Αυγούστα Ευδοκία ανησυχούσε για την ασφάλεια την δική της και των παιδιών της. Πανικοβάλλεται για αυτό τάχθηκε, με την Σημιτική πλευρά.
Η είδηση απελευθερώσεως του Ρωμανού, άλλαξε τα δεδομένα για τους συνωμότες. Οι επικεφαλής της πολιτικής παρατάξεως τρομοκρατήθηκαν. Όλα όσα είχαν σχεδιάσει τόσο προσεκτικά και βρώμικα, είχαν γίνει άνευ ουσίας. Υπήρχαν άμεσοι κίνδυνοι που έπρεπε να αντιμετωπίσουν οι πολιτικοί-αλλοδαποί προδότες. Η βασίλισσα Ευδοκία έβλεπε την επιστροφή του Ρωμανού ως την μοναδική ελπίδα, ώστε να αποφύγει την εκθρόνιση. Ο θλιβερός Ψελλός ανέλαβε υπό την προστασία του, τον μεγαλύτερο γιο της Ευδοκίας Μιχαήλ Δούκα και τον έστεψε Αυτοκράτορα, κηρύσσοντας ταυτόχρονα έκπτωτο τον Ρωμανό.
Στις 26 Σεπτεμβρίου η Ευδοκία εκάρη μοναχή δια της βίας, και εξορίστηκε σε μονή του Βοσπόρου. Μετά την απομάκρυνση της μητέρας του, ο νεαρός αυτοκράτορας Μιχαήλ Δούκας, έγινε το πειθήνιο όργανό του. Ο Καίσαρας Δούκας επέστρεψε αμέσως από την εξορία του, αποστέλλοντας στην Μικρά Ασία στρατιωτικό σώμα για να συλλάβει τον Ρωμανό. Αμέσως μετά την επιστροφή του Ρωμανού στην Βασιλεύουσα, οι γραπτές εγγυήσεις έπαψαν.
Ο Καίσαρας Δούκας έπεισε τον Ψελλό να τον δηλητηριάσουν. Το δηλητήριο αποδείχθηκε ασθενές για να επιφέρει τον θάνατο, αλλά ήταν αρκετά ισχυρό για να προκαλεί αφόρητους πόνους. Κατόπιν αποφάσισαν ότι η τύφλωσή του Ρωμανού, θα ήταν μία καλύτερη ποινή. Στην συνέχεια ο εκδικητικός και μειωμένων ικανοτήτων Καίσαρας Ιωάννης Δούκας διέταξε ωστόσο να ακυρώσουν την συνθήκη και να τον τυφλώσουν με απάνθρωπο τρόπο στις 29 Ιουνίου 1072.
Όταν ο δήμιος του παλατιού αρνήθηκε να εκτελέσει την ποινή, και τότε πολύ πρόθυμα, ανέλαβε να τυφλώσει τον Έλληνα Ρωμανό, ένας Εβραίος με αμοιβή τριάντα χρυσά νομίσματα. Όμως ο Εβραίος είχε πλήρη άγνοια σχετικά με την διαδικασία της τυφλώσεως και για αυτό το μαρτύριο του Ρωμανού παρατάθηκε κατά τον πλέον κτηνώδη τρόπο. Έξι φορές και με θανάσιμο μίσος βύθισε την πυρωμένη βέργα στα μάτια του Ρωμανού, καθώς εκείνος ούρλιαζε από τους πόνους. Ο Ιουδαίος δήμιος δεν είχε απλώς καυτηριάσει τις ίριδες, είχε εξορύξει ολόκληρους τους οφθαλμούς. Η εξόρυξη των βολβών του έγινε με μεταλλικό αιχμηρό αντικείμενο και επαναλήφθηκε τρεις φορές λόγω της απειρίας του δημίου. Μετά τον εξωμματισμό και εφόσον δεν έλαβε χώρα κάποια ιατρική παρέμβαση, ακολούθησε σήψη των περιοφθάλμιων ιστών, οίδημα της κεφαλής και του προσώπου, ενώ στα οφθαλμικά τραύματα εμφανίστηκαν σκουλήκια που έπεφταν κάτω.
Ο Ιστορικός Μιχαήλ Ατταλειάτης αναφέρει ότι όσοι αντίκρυσαν τον αόμματο ήρωα Καππαδόκη ξέσπασαν σε λυγμούς. Ο θρασύδειλος εχθρός του Μιχαήλ Ψελλός, λίγο πριν τον θάνατο του έστειλε επιστολή με την οποία τον συγχαίρει ενθουσιασμένος για την απώλεια των ματιών του.
Ακόμη και τότε δεν ησύχασαν οι αλλοδαποί προδότες. Όταν είδαν ότι το δράμα του Αυτοκράτορα είχε ξεσηκώσει την κατακραυγή λαού και του στρατού, αποφάσισαν να τον φυλακίσουν σε ένα μοναστήρι καθώς ήταν πλέον εθνικός ήρωας. Οι Ιουδαϊοι πολιτικοί μισούσαν θανάσιμα τον Έλληνα-Ήρωα Ρωμανό γιατί πολεμούσε γενναία στα πεδία των μαχών, και διότι ο πατέρας του ήταν ο ένδοξος στρατηγός Κωνσταντίνος Διογένης. Ο Κωνσταντίνος Διογένης διακρίθηκε σε πολλές ιστορικές μάχες. Μια εξ αυτών ήταν η θρυλική μάχη του Αξιού. Μετά από 5 περίπου εβδομάδες, ο ΗΡΩΑΣ-ΕΛΛΗΝΑΣ Ρωμανός πέθανε στην νήσο Πρώτη της Προποντίδας στις 4 Αυγούστου του 1072.
Ο πατέρας του Ρωμανού Δούκας Κωνσταντίνος Διογένης, είχε αντιληφθεί τον επερχόμενο κίνδυνο, από τους αλλοδαποπούς, προδότες πολιτικούς. Γνώριζε καλά την πολιτική σήψη που επικρατούσε. Στην Κωνσταντινούπολη οι Αυτοκράτορες που είχαν διαδεχθεί τον Μέγα Βασίλειο, μεθούσαν-γλεντούσαν και αντάλλασαν συζύγους.
Κανείς δεν ενδιαφερόταν για την Ελληνική επαρχία που σφάδαζε από την αβάσταχτη φορολογία και τις βαρβαρικές επιδρομές. Η εξουσία είχε περιέλθει στα χέρια των αλλοδαπών πολιτικών ευνούχων. Ένας από αυτούς κατηγόρησε σκόπιμα τον Στρατηγό Κωνσταντίνο Διογένη, ότι “σχεδίαζε” κίνημα εναντίον του θρόνου, στο οποίο σύμφωνα με τα λεγόμενα του, ήταν αναμεμιγμένοι και άλλοι τέσσερις συμπολεμιστές του Βασίλειου Β΄.
Οι συνωμότες συνελήφθησαν και μαστιγώθηκαν. Διαπομπεύθηκαν συρόμενοι σαν να ήταν οι χειρότεροι εγκληματίες, κατά μήκος της κεντρικής λεωφόρου στην Κωνσταντινούπολη, και στην συνέχεια φυλακίσθηκαν.
Ο Κωνσταντίνος Διογένης υποχρεώθηκε να περιβληθεί το μοναχικό σχήμα. Η τιμωρία όμως και ο εξευτελισμός του βασανισμένου στρατηγού, δεν ικανοποίησε την κακία τω αλλοδαπών της Βασιλεύουσας, ο οποίος ήθελε να απομακρύνει για πάντα τους στρατιωτικούς από την εξουσία. Ακόμα και φυλακισμένος στην Μονή Στουδίου, ο Κ. Διογένης κατηγορήθηκε σαν συνωμότης για δεύτερη φορά.
Ο Κωνσταντίνος Διογένης αυτοκτόνησε πηδώντας από τα βράχια του μοναστηριού, για να αποφύγει τα χειρότερα. Ο μικρός του γιος, ο Ρωμανός Δ Διογένης, ήταν τότε πέντε ετών και η μοίρα του ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι αλλοδαποί Σημίτες πολιτικοί, μισούσαν θανάσιμα του Έλληνες στρατιωτικούς και ειδικά εκείνους, που στάθηκαν δίπλα, στον Βουλγαροκτόνο, και έφεραν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στο απόγειο της σε στρατιωτικό, πολιτικό και ηθικό επίπεδο. Αυτός ήταν ο σημαντικότερος λόγος που διοργάνωσαν την προδοσία του Μαντζτικέρτ. Ακόμη και ματά την άνανδρη θανάτωση του Ρωμανού το μίσος των παραγόντων του ΔΙονυσιακού πολιτισμού παρέμενε άσβεστο.
Μετά την προδοσία που οργάνωσε στο Μαντζικέρτ η οικογένεια των Δουκών σε αγαστή συνεργασία με τον Μ. Ψελλό, η πολιτική αριστοκρατία επέστρεψε στην διοίκηση της αυτοκρατοριας. Εν τούτοις η Αννα διατήρησε την υποστήριξη της στον Ρ. Διογένη.
Η Δαλασσηνή στοχοποιήθηκε από την νέα Ιουδαϊκή-αυτοκρατορική κυβέρνηση. Κατηγορήθηκε ότι διατηρούσε μυστική αλληλογραφία με τον τέως αυτοκράτορα Ρωμανό και οδηγήθηκε σε δίκη. Κατά την διάρκεια της δίκης η Άννα ισχυρίστηκε ότι οι επιστολές ήταν πλαστές. Η πιστη Χριστιανη κατά την διάρκεια της δίκης παρουσίασε μια εικόνα του Χριστού και είπε στους δικαστές ότι την κατηγορούν αδίκως. Συνεχίζοντας ανέφερε οτι ο ανώτατος κριτής όλων ειναι ο Χριστός.
Για αυτό έκανε έκκληση να είναι η απόφαση τους αντάξια του Ανώτατου Κριτή που ειναι ο Θεανθρωπος και ο οποίος γνωρίζει όλα τα μυστικά. Ορισμένοι από τους δικαστές ήταν υπέρ της αθώωσης, ομώς έτρεμαν την οργη του αυτοκράτορα, και για αυτό προέβησαν σε μία άδικη απόφαση. Η Άννα και ο Αλέξιος καταδικάστηκαν σε εξορία και στάλθηκαν σε ένα νησί. Η μοιρα των Κομνηνών αλλαξε το 1073, μετά την απομάκρυνση του εχθρου της Καισαρα Ιωαννη Δουκα, που ηρθε σε ρήξη με τον ανιψιό του και αυτοκράτορα Μιχαηλ Ζ.
Η ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΟΥ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΤΝΟΓΑΝ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ !!!
Είναι πλέον γνωστό και πολλάκις αποδεδειγμένο ότι ο Ερντογάν και το επιτελείο του διαβάζουν ανελλιπώς την στήλη ισχύς δια της γνώσεως, ειδικά μετά τις εκτενείς αποκαλύψεις μου για τις δράσεις της ΜΙΤ-Γκρίζων Λύκων και το πραγματικό θρήσκευμα του Τούρκου προέδρου.
Εδώ και 13 συναπτά έτη κάνω συνεχείς εκκλήσεις να τιμήσουμε και να καθιερώσουμε ως εθνικές εορτές τις κορυφαίες στρατιωτικές στιγμές του έθνους μας. Κάθε χρόνο επαναλαμβάνω τις εκκλήσεις μου, να εορτάζονται ως Εθνικές εορτές και να γίνονται (παρελάσεις, ομιλίες, Δοξολογίες) από τους Έλληνες, τα τρομερά επιτεύγματα των μεγάλων αυτοκρατόρων της Κωνσταντινουπόλεως όπως ο Ηράκλειος, ο Βουλγαροκτόνος και άλλοι. Εν τούτοις δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση από την Ελληνική πλευρά !!!
https://mytilenepress2.blogspot.com/2025/07/16-29.html
Ο Ερντογάν μεγαλώνει την Τουρκία μέσα από τα επεκτατικά σχέδια του. Οι νεότουρκοι σκοπεύουν να δημιουργήσουν ένα ομοσπονδιακό κράτος σύμφωνα με το μοντέλο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Με παράδειγμα την Ρωσία ο Τούρκος πρόεδρος δημιουργεί ένα ομοσπονδιακό κράτος το οποίο θα περιλαμβάνει την Βόρεια Συρία, την Βόρεια Κύπρο και τμήματα εδαφών από το Ιρακινό Κουρδιστάν, την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν.
Η Τουρκία του Ερντογάν επέτυχε να αλλάξει τις δημογραφικές στατιστικές και την οικονομική επιρροή στις συγκεκριμένες περιοχές. Η ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας έχει ήδη αρχίσει. Βόρεια Συρία, Βόρεια Κύπρος, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Δυτική Θράκη, Κρήτη, Δωδεκάνησα, και όλα τα Ελληνικά νησιά μέχρι την μέση του Αιγαίου θα προσαρτηθούν στην νέα αυτοκρατορία του Ερντογάν.
Αυτή είναι η πρώτη φάση επέκτασης των Τούρκων. Η σύγχρονη Τουρκία είναι ο διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία κυβέρνησε τεράστιες περιοχές της Μέσης Ανατολής για αιώνες. Τώρα ξανά η Άγκυρα με την βοήθεια του στρατού, θέλει να ελέγξει εδάφη και θαλάσσιες περιοχές με πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα σε Α. Μεσόγειο.
Ο Τουρκικός εθνικισμός και η μεγαλύτερη εθνική εορτή των Τούρκων.
Το πανεπιστήμιο του Campridge στο έργο του η ιστορία της "Βυζαντινής" αυτοκρατορίας κάνει μια ενδιαφέρουσα επιστημονική παρατήρηση.
Μεταξύ πολλών άλλων αναφέρει ότι ο απόλυτος πρωταγωνιστής του μεσαιωνικού κόσμου, κατά τον ενδέκατο αιώνα ήταν ο Σουλτάνος του Ικονίου Κιλιτζ Αρσλάν Β. Δέκα αιώνες αργότερα μετά την κατάκτηση της Συρίας από την Τουρκία ο απόλυτος πρωταγωνιστής και ρυθμιστής των παγκόσμιων εξελίξεων σε γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό επίπεδο είναι ο Ρετζέπ-Ταγίπ Ερντογάν. Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει ως πρότυπο τον Αλπ Αρσλάν καθώς εμπνέεται από την άδικη νίκη του Τούρκου Σουλτάνου στο Μαντζικέρτ ενάντια στους Έλληνες του Imperium Romanum.
Ο Ερντογάν είναι ο πιο φιλόδοξος και φιλοχρήματος πολιτικός. Είναι ο πιο επιτυχημένος πολιτικός του αιώνα μας, μετά τον Β. Πούτιν. Εν τούτοις οι φιλοδοξίες του τον κάνουν ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο. Αν και επί των ημερών του δεν κινδυνέψαμε ουσιαστικά ως Ελλάδα με συμβατικό πόλεμο, παρά μόνον με υβριδικό , τίποτε δεν θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο.
Στους στόχους του Ενρτογάν είναι να ξεπεράσει τον Κεμάλ Ατατούρκ και να αφήσει μια μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκία. Επίσης επιθυμεί να βαδίσει στα βήματα του Αλπ Αρσλαν. Αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε πόλεμο και ενδεχομένως μια ακόμη εθνική καταστροφή. Ήδη έχει επιτύχει εν μέρη τον πρώτο στόχο του, ο Τούρκος πρόεδρος.
Η νίκη των Τούρκων στο Μαντζικέρτ μαζί με την καταστροφή στο Μυριοκέφαλο (1176), από τους Σελτζούκους του Κιλίτζ Αρσλάν ήταν οι πιο καταστροφικές-καθοριστικές ήττες στην ιστορία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Το ιστορικό γεγονός εκμεταλλεύεται η Τουρκική εξουσία για να φανατίσει το εθνικιστικό στοιχείο (κρατικό-παρακρατικό) και τον απλό λαό, για να προωθήσει τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς εις βάρος της Συρίας, του Ιράκ, της Λιβυής, της Ελλάδας και άλλων κρατών στα πλαίσια ανασυστάσεως της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που συμφωνήθηκε με την Αμερική και την έγκριση της Γερμανίας.
Το σωτήριο έτος 2023 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυση του σύγχρονου νεοτουρκικού κράτους, ο Ταγίπ Ερντογάν έχει θέσει ως βασικό στόχο την αποκαθήλωση-εκτόπιση του Μουσταφά Κεμάλ-Ατατούρκ από την πρωτοκαθεδρία της νεότερης Τουρκικής ιστορίας, παραδίδοντας μία μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκία. Δεν είναι όμως η μοναδική ημερομηνία που έχει βάλει ορόσημο ο Τούρκος πρόεδρος, καθώς με βάση τις εντολές-υποδείξεις, οι διάδοχοι του από την σέχτα των Χαριζιτών (ΜΙΤ, Γκρίζοι Λύκοι), έχουν πολύ μεγαλύτερους στόχους και αυτό είναι εμφανές από τις κινήσεις σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Ουκρανία, Ναγκόρνο Καραμπάχ.
ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΝΕΟΘΩΜΑΝΩΝ. Το 2053 με την συμπλήρωση 600 ετών από την Άλωση (1453), η Τουρκία να είναι στις δέκα ισχυρότερες χώρες του κόσμου (G10) από G17 που είναι σήμερα. Το 2071 με αφορμή τα 1000 χρόνια από την μάχη στο Μάντζικερτ (1071), η Τουρκία να είναι στις τρεις παγκόσμιες δυνάμεις που θα ορίζουν το μέλλον της ανθρωπότητας. Τον περασμένο Αύγουστο κατά τον εορτασμό της 949ης επετείου της Μάχης στο Ματζικέρτ, ο Ταγίπ Ερντογάν διανυκτέρευσε στο ίδιο σημείο, που είχε κατασκηνώσει το 1071 ο σουλτάνος Αλπ Αρσλάν !!
Στα πλαίσια των γεωστρατηγικών και των γεωπολιτικών του στόχων, ο Ερντογάν έκανε το τζαμί Τσαμλιτζά η Τσαμλουτζά στην Κωνσταντινούπολη. Το νέο τζαμί έχει τέσσερις μιναρέδες ύψους 107.1 μέτρων, με πρότυπο την χρονολογία 1071 κατά την οποία έγινε η μάχη του Ματζικέρτ. Είναι το μεγαλύτερο τζαμί στην Τουρκία. Το συγκεκριμένο τζαμί αποτελεί ένα από τα μεγάλα σχέδια που έχουν υλοποιηθεί από την Τουρκική κυβέρνηση, με στόχο να καταδείξει την πνευματική, πολιτική, στρατιωτική και την οικονομική δύναμη της νέας Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η μάχη στο Μαντζιέρτ ήταν η πρώτη μεγάλη και καθοριστικής σημασίας νίκη των Tούρκων επί των Ελλήνων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, από την ημέρα που οι παράγοντες της νέας τάξης πραγμάτων έδωσε το χρίσμα στους Τούρκους να αντικαταστήσουν τους Άραβες, στην προσπάθεια κατακτήσεως της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Οι Άραβες είχαν εξασθενήσει ως πολιτική και στρατιωτική δύναμη εξαιτίας της Ελληνικής τριανδρίας αυτοκρατόρων (Βασίλειος Β, Άγιος Νικηφόρος Φωκάς και Ιωάννης Τσιμισκής-Κουρκουάς). Για αυτό αμέσως η νέα τάξη πραγμάτων έφερε στην θέση των Αράβων τους Σελτζούκους Τούρκους, ώστε να μην σταματήσουν οι συνεχόμενες επιθέσεις όλων εκείνων των αιώνων από τις νεοταξικές δυνάμεις.
Οι Τούρκοι από την ημέρα που ασπάστηκαν τον Μωαμεθανισμό, έγιναν οι πιο πιστοί και φανατικοί Ισλαμιστές στον κόσμο μέχρι και την σύγχρονη εποχή. Γνωρίζουν πολύ καλά οι Τούρκοι και ειδικά ο Ερντογάν ότι έχουν το χρίσμα από την νέα τάξη πραγμάτων για γίνουν οι ηγέτες των Μωαμεθανών σε όλο τον κόσμο.
Δυστυχώς το έτος 2013 ο Ρετζέπ-Ταγίπ Ερντογάν και οι επιτελείς του οι οποίοι με διαβάζουν ανελλιπώς μετά τις εκτενείς αναφορές μου σχετικά με το πραγματικό θρήσκευμα του προέδρου της Τουρκίας, τα σχέδια και τις δράσεις των Τούρκων αξιωματούχων και των εθνικιστών στην Ελλάδα, έκαναν πράξη την πρόταση μου να γίνονται αντίστοιχες εθνικές εορτές στην Ελλάδα.
Κατόπιν συνεχόμενων αναφορών μου που ξεκίνησαν από το 2009 και εντάθηκαν συστηματικά από το 2013, δυστυχώς υιοθέτησαν την πρόταση μου, και καθιέρωσαν ως την μέγιστη εθνική εορτή της Τουρκίας την μάχη του Μαντζικέρτ από τα τέλη Αυγούστου 2013 !!! Αντί να εφαρμόσουν τις προτάσεις μου οι Έλληνες πατριώτες της εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι προς όφελος της Τουρκίας !!!
Πολύ συχνά αναφέρεται στην μάχη του Μαντζικέρτ (26 Αύγουστου 1071), ο πρόεδρος της Τουρκίας υπογραμμίζοντας πως ο στόχος του είναι να αναβιώσει την ιστορία βαδίζοντας τα βήματα του Σουλτάνου Άλπ Αρσλάν, που με την επικράτησή του επί των Ρωμαϊκών στρατευμάτων του αυτοκράτορα Ρωμανού Δ’ Διογένη, έθεσε τις βάσεις για την κυριαρχία των Σελτζούκων στην Μικρά Ασία. Ο Τούρκος πρόεδρος και οι επιτελείς του είναι τακτικοί αναγνώστες της στήλης Επικρατέειν η Απόλλυσθαι, και για αυτό από το έτος 2013 υιοθέτησαν την πρόταση μου αντιστρόφως.
Οι Τούρκοι εθνικιστές που θριαμβολογούν για την νίκη στο Μανζτικέρτ, υποδύονται τους ανίδεους καθώς οι πρόγονοι τους κατέκτησαν την νίκη, κατόπιν της μεγαλύτερης εθνικής προδοσίας, εις βάρος του Ελληνικού έθνους. Σε όλη την διάρκεια της μάχης του Μαντζικέρτ οι Σελτζούκοι είχαν ηττηθεί κατά κράτος και είχαν τραπεί σε φυγή. Μόνον μετά την προδοσία των Δουκών, λίγο πριν το τέλος της ημέρας ανέκαμψαν και πέρασαν στην αντεπίθεση.
Σε αυτή την μάχη ο γενναίος Ρωμανός πολεμούσε με τις εφεδρείες καθώς ο Ιωσήφ Τραχωνειάτης πήρε τα καλύτερα Ρωμαϊκά στρατεύματα, πέρασε τα σύνορα και επέστρεψε πριν από την μάχη σε Ελληνικό-Ρωμαϊκό έδαφος, χωρίς να ενημερώσει τον Ρωμανό. Οι Τούρκοι έχουν ως κορυφαία εθνική εορτή το Μαντζικέρτ, μια μάχη που κέρδισαν εντελώς ανέλπιστα κατόπιν προδοσίας των αλλοδαπών πολιτικών-αξιωματούχων του Ρωμαϊκού κράτους.
Μια καθοριστικής σημασίας νίκη σε μάχη-πόλεμο, δεν έχει καμία ηθική, πνευματική, κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική αξία, εάν επιτυγχάνεται κατόπιν εσωτερικής προδοσίας στο αντίπαλο στράτευμα. Oι στρατιωτικές επιτυχίες του Ελληνικού έθνους, δεν ήταν ποτέ βασισμένες σε εσωτερικές προδοσίες των αντίπαλων στρατευμάτων. Οι θριαμβολογίες των Τούρκων εθνικιστών δείχνουν το κατώτατο ηθικό και πολιτιστικό επίπεδο και την ξεκάθαρη πανάρχαια παγανιστική ιδεολογία των νεοθωμανών.
Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΩΣ ΠΥΛΩΝΑΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΙΣΧΥΟΣ.
Επίσης βασικός πυλώνας για τους ίδιους λόγους είναι και η εθνική μας συγγραφέας. Το μοναδικό έθνος έθνος που δεν αξιοποιεί τις ιστορικές αφηγήσεις σε γεωπολιτικό επίπεδο διότι είναι υπό κατοχή ξένων δυνάμεων είναι η Ελλάδα. Για όσους δεν γνωρίζουν η Ελλάδα σύμφωνα με τους κορυφαίους πανεπιστημιακούς καθηγητές Γ. Κασιμάτη, Γ. Κοντογιώργη, Θ. Κατσανέβα και Κ. Βαθιώτη, είναι υπό κατοχή ξένων δυνάμεων, έχει γίνει πραξικόπημα-κατάλυση του συντάγματος, και το πολίτευμα είναι ναζιστικό-φασιστικό.
Το παρελθόν δεν είναι πλέον κάτι ασήμαντο-αδιάφορο, καθώς διακινείται και χρησιμοποιείται ως γεωπολιτικό όπλο. Βρισκόμαστε στην παγκόσμια περίοδο αξιοποίησης της ιστορικής μνήμης από όλα τα έθνη. Οι ιστορικές αφηγήσεις δεν είναι πλέον ζητήματα ηθικής-παιδείας και μετάνοιας. Οι ιστορικές διηγήσεις έχουν γίνει εργαλεία γεωπολιτικού υπολογισμού και απόλυτης ισχύος. Αποικισμός, γενοκτονία, δουλεία, ιστορικό τραύμα. Τα έθνη το παρελθόν δεν τιμούν την ιστορία τους, απλώς την διαχειρίζονται και την αξιοποιούν. Τα έθνη-κράτη δεν κληρονομούν απλώς την ιστορία, καθώς την σημερινή εποχή την αξιοποιούν στο έπακρο για να κυριαρχήσουν σε παγκόσμιο επίπεδο, είτε να επιβιώσουν.
Παγκόσμια αναγνώριση, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική ισχύς, μέσα από την ανεκτίμητη και ακατανίκητη δύναμη της ιστορίας. Η ιστορική μνήμη λειτουργεί ως ο βασικότερος γεωπολιτικός πυλώνας, ένα ανεκτίμητο αγαθό, που μετατρέπεται στο απόλυτο γεωπολιτικό όπλο. Αποτελεί την ισχυρότερη υποδομή διεθνούς δυνάμεως. Η ιστορική αφήγηση είναι ισχυρότερη από την οικονομία, την ενέργεια, την πληροφορία, τον ορυκτό πλούτο, την βιομηχανία κλπ.
Σε έναν διαλυμένο κόσμο που χαρακτηρίζεται από την ανασύνθεση των ιστορικών ταυτοτήτων και την διάβρωση των Διονυσιακών αφηγήσεων, το παρελθόν έχει πάψει να είναι μια παθητική κληρονομιά. Λειτουργεί ως ύψιστο κεφάλαιο των εθνών κρατών. Αυτός ο μετασχηματισμός σηματοδοτεί την ανάδυση μιας παγκόσμιας πολιτικής οικονομίας της ιστορικής μνήμης. Τα ιστορικά τραύματα (τραγωδίες-γενοκτονίες-αδικίες), μετατρέπονται σε διπλωματικά, νομικά, πολιτιστικά και οικονομικά μέσα. Οι επίσημες απολογίες, οι επιλεκτικές αναγνωρίσεις, τα αιτήματα για επανορθώσεις και οι πολιτιστικές αποζημιώσεις δεν αποτελούν πλέον αποκλειστικά τομέα του διεθνούς δικαίου. Ακολουθούν γεωπολιτικές τακτικές, όπου κάθε δράση αξιολογείται με βάση το κόστος, τα νομικά προηγούμενα, τους κινδύνους για την φήμη και τα πολιτικά πλεονεκτήματα.
Οι ιστορικές διηγήσεις, οι καταπιεσμένες μνήμες, είναι οι βάσεις δύναμης και διαρκούς έντασης εντός της διεθνούς-Διονυσιακής τάξης. Η αναγνώριση των ιστορικών αδικιών έχει γίνει μια εξαιρετικά εκλεπτυσμένη διπλωματική διαδικασία. Κάθε λέξη ζυγίζεται, κάθε σιωπή υπολογίζεται.
Το Γερμανικό παράδειγμα με την αναγνώριση της γενοκτονίας των Χερέρο και Νάμα το 2021, καταδεικνύει αυτή την λογική. Η συγγνώμη συνοδεύτηκε από ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα 1,1 δισεκατομμυρίου ευρώ που χαρακτηρίστηκε ως «αναπτυξιακή βοήθεια» και όχι ως αποζημιώσεις. Αυτή η διάκριση δεν είναι απλώς σημασιολογική καθώς επιτρέπει τη μετατροπή ενός ιστορικού χρέους σε ελεγχόμενες δαπάνες, χωρίς να ανοίγει την πόρτα σε μια ανεξέλεγκτη νομική αναμέτρηση με το παρελθόν. Παρόμοια δυναμική μπορεί να παρατηρηθεί στον Καναδά και την Αυστραλία. Οι συγγνώμες προς τους αυτόχθονες λαούς προάγουν την κατευναστική συμπεριφορά. Εν τούτοις παραμένουν εντέχνως προστατευμένες, από οποιαδήποτε δομική αναδιανομή εξουσίας ή πόρων. Η σύγχρονη ιστορική συγγνώμη λειτουργεί ως τεχνολογία διακυβέρνησης-γεωπολιτικής, καθώς κατευνάζει χωρίς να εγκυμονεί κινδύνους.
Παρά τις μετρημένες αυτές χειρονομίες, οι καθυστερήσεις στην αποτελεσματική εφαρμογή των γερμανικών κονδυλίων και τα ανανεωμένα αιτήματα για άμεσες αποζημιώσεις στον Καναδά και την Αυστραλία αποκαλύπτουν τους διαρκείς περιορισμούς μιας προσέγγισης που δίνει προτεραιότητα στο συμβολικό έναντι του μετασχηματιστικού. Δυστυχώς η μόνη χώρα που δεν θα λάβει ποτέ αποζημιώσεις από τα ναζιστικά εγκλήματα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου είναι η κατοχική Ελλάδα.
ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ.
Οι σύγχρονες ένοπλες συγκρούσεις παρέχουν μια εξαιρετική ευκαιρία για την γεωπολιτική αξιοποίηση της ιστορικής μνήμης. Στην Ουκρανία, η μνήμη δομεί όχι μόνο τις διεθνείς αφηγήσεις, αλλά και την εσωτερική διαχείριση της σύγκρουσης.
Από τη ρωσική οπτική γωνία, η Ουκρανία θεωρείται μέρος ενός ιστορικού συνεχούς που κληρονομήθηκε. Ο αντιναζισμός, η Σοβιετική θυσία και η καταπολέμηση του αναθεωρητισμού κινητοποιούνται για να παρουσιάσουν την επέμβαση ως ιστορική αναγκαιότητα. Αυτή η ενεργοποίηση της ιστορικής μνήμης σε γεωπολιτικό επίπεδο, δεν είναι απλώς θέμα εξωτερικής προπαγάνδας. Μέσα από τις ιστορικές αφηγήσεις δομείται η εθνική συνοχή, η εθνική ταυτότητα, η κοινωνική πειθαρχία της Ρωσίας και παράλληλα γίνεται η αποδοχή του ανθρώπινου κόστους σε στρατιωτικό δυναμικό.
Οι ιστορικές μνήμες γίνονται αφηγηματικοί-γεωπολιτικοί πυλώνες της Ρωσικής Ομοσπονδίας καθιστώντας δυνατή την νομιμοποίηση των πολεμικών δραστηριοτήτων της Ρωσίας, την εξάλειψη διαφωνίας, καθώς η πολεμική σύγκρουση παρουσιάζεται ως αναπόφευκτη. Τον Φεβρουάριο του 2026, καθώς η ειδική στρατιωτική επιχείρηση ξεπερνά την διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου (1.450 ημέρες), αυτός ο ιστορικός παραλληλισμός ενισχύει την ρωσική αποφασιστικότητα. Η Ρωσία αντέχει περισσότερο από τους προπάτορές της ενάντια σε νεοναζισμό των Ουκρανών, που υποστηρίζονται από τη συλλογική Δύση, αποδεικνύοντας την ιστορική εγκυρότητα των πολέμων κατά του αναδυόμενου ναζισμού. Αυτές οι ιστορικές μνήμες τροφοδοτούν την εσωτερική συνοχή, μετατρέπουν τις θυσίες σε πράξεις πατριωτικής αυτοθυσίας-ενδυνάμωσης και νομιμοποιούν τη συνέχιση του πολέμου, για την προστασία των Ρωσικών πληθυσμών στην ανατολική Ουκρανία, με στόχο την εξάλειψη του ναζισμού.
ΡΩΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ.
Οι ιδρυτές του Σλαβικού εθνικιστικού κινήματος του 19ου αιώνα έδιναν προτεραιότητα στον ρόλο της Ορθοδοξίας και μετά στην εθνότητα, ως τα κύρια συστατικά της ψυχής των πολιτισμών. Για αυτό ο Alexis Khomiakov (1804-1860), στο έργο "Η Λατινική Εκκλησία και ο Προτεσταντισμός από την οπτική γωνία της Ανατολικής Εκκλησίας", μια συλλογή κειμένων που δημοσιεύτηκε στα γαλλικά το 1858, διευκρινίζει ότι ξεχωρίζει την Ορθοδοξία από τον Καθολικισμό, μέσα από στις αντίστοιχες πολιτιστικές επιρροές Ρώσων και Ευρωπαίων. Για παράδειγμα στην Ορθοδοξία, η Εκκλησία είναι η κοινότητα των πιστών, θεμελιωμένη επάνω στην αγάπη, την σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Ρώσοι θεωρούν ότι η Ορθοδοξία είναι η ίδια η ουσία της συλλογικής-εθνοτικής και ιστορικής τους ύπαρξης. Για αυτό είναι έτοιμοι να κάνουν οποιαδήποτε θυσία για να υπερασπιστούν την Ορθοδοξία. Από την Γρηγοριανή Μεταρρύθμιση με το Δυτικό Σχίσμα όπως το αποκαλούν οι Ρώσοι, ο παπισμός κατέστρεψε αυτή την πνευματική ένωση επιβάλλοντας έναν ριζικό διαχωρισμό μεταξύ του θεσμού των κληρικών και των λαϊκών. Για αυτό η Καθολική Εκκλησία έγινε μια οργάνωση ξένη προς τον απλό λαό. " Ο Χριστιανός, αναφέρει ο Khomiakov, δεν ήταν πλέον μέλος της Εκκλησίας, αλλά ένας από τους υπηκόους.
Σύμφωνα με τους πιστούς των Διονυσιακών αξιωμάτων οι δύο θεσμοί κράτος-εκκλησία διέπονται από μια εθνικιστική ιδεολογία που ονομάζεται Русский мир-ο παγκόσμιος Ρωσικός κόσμος. Με βάση αυτό το αξίωμα ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία. Η Ιδεολογία αυτή αποτελεί μια μορφή θρησκευτικού Χριστιανικού φονταμενταλισμού, με επίκληση στην βία-αιματοχυσία, την κατάκτηση ξένων εθνών, την πίστη στην Ορθοδοξία-έθνος και την κοινή γλώσσα. Ο Πούτιν ως "νεοναζί" δικτάτορας στοχοποιεί όσους αντιστέκονται. Ταυτόχρονα κατόπιν φοβερής προπαγάνδας του Κρεμλίνου, οι Ρώσοι είναι πεπεισμένοι ότι η Δύση αποτελεί τον μεγάλο δαίμονα-εχθρό του Ρωσικού έθνους. Η ιδεολογία του νέου Ρωσικού-Χριστιανικού κόσμου αποτελεί την πιο ακραία μορφή "ναζισμού" στην σύγχρονη εποχή, σύμφωνα με τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού !!!
Στις αρχές τις δεκαετίας του 1990 συναντάμε την δημιουργία του παγκόσμιου Ρωσικού κόσμου. Εν τούτοις η ιδεολογία αυτή ενισχύθηκε με την ανάληψη της εξουσίας από τον Πούτιν περί σύγχρονης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Στην διαμόρφωσή αυτής της "ναζιστικής" θεωρίας έχουν συμβάλλει καθοριστικά ένα σύνολο προσώπων, μεταξύ των οποίων και ο Πατριάρχης της Μόσχας Κύριλλος ο Αλεξάντερ Ντούγκιν και ο πρόεδρος Πούτιν !!! Βασικός γεωπολιτικός στόχος είναι η κυριαρχία ενός υπερεθνικού Ρωσικού κόσμου, μιας Ρωσικής Χριστιανικής πολιτισμικής επιρροής, στην οποία περιλαμβάνονται η Ρωσία, η Ουκρανία, η Λευκορωσία, η Μολδαβία και το Καζακστάν !!! Το "ναζιστικό" ιδεολόγημα αφορά και τους απόδημους Ρώσους.
Ο Ρωσικός κόσμος έχει ένα κοινό πολιτικό-θρησκευτικό κέντρο την Μόσχα, μια κοινή γλώσσα την Ρωσική, ένα κοινό πνευματικό κέντρο το Κίεβο, μια κοινή εκκλησία με έναν κοινό για όλους πατριάρχη τον Κύριλλο και το Ρωσικό Πατριαρχείο. Ο Ρώσος πατριάρχης βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με τον τσάρο-πρόεδρο Πούτιν. Οι προαναφερόμενοι μοιράζονται κοινές ηθικές αξίες Ορθοδοξία-πολιτισμός. Βασικός στόχος κράτους-εκκλησίας είναι να υπάρξει ένα εναλλακτικό Ορθόδοξο οικονομικό σύστημα που θα αντανακλά την πνευματική ενότητα της Αγίας Ρωσίας.
Συνεπώς δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Ρώσος πρόεδρος αρνείται στην Ουκρανία το δικαίωμα στην ύπαρξη. Για την θεμελίωση της Ρωσικής-"ναζιστικής" προπαγάνδας οι Ρώσοι "Γκαιμπελιστές" με επικεφαλής των Αλεξάντερ Ντούγκιν χρησιμοποιούν την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και τον Χριστιανισμό. Οι διάφορες εθνότητες του νέου Ρωσικού κόσμου αποτελούν κατά τον Πατριάρχη Κύριλλο, «ένα ενιαίο και ελέω Θεού πνευματικό-πολιτιστικό μόρφωμα, εντός του οποίου οι γνώσεις του Αριστόκλειου πολιτισμού και του Χριστού. Ο Ρωσικός κόσμος στέκεται στον αντίποδα της διεφθαρμένης Δύσης η οποία έχει απωλέσει αξίες-ηθική και έχει καταστεί ανδράποδο των Αμερικανών. Σύμφωνα με τους ξένους "ειδήμονες" τα Ρωσικά-"ναζιστικά" αξιώματα αποτελούν την πιο ακραία μορφή του Χριστιανικού-φονταμενταλισμού !!! Επίσης αυτό που ενοχλεί τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού είναι η ενσωμάτωση της Κριμαίας στην Ρωσική Ομοσπονδία. Η Κριμαία είναι περιοχή μεγίστης ιστορικής-ηθικής αξίας για το Ρωσικό έθνος. Στην περιοχή αυτή ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος έλαβε το βάπτισμα του Χριστιανού με εντολή του κορυφαίου της παγκόσμιας ιστορίας (Βουλγαροκτόνος).
Η αποδοχή του Αριστόκλειου πολιτισμού και του Χριστιανισμού άλλαξε για πάντα τις τύχες του Ρωσικού έθνους. Οι Ρώσοι αποδεχόμενοι τον Χριστό και τον Μέγα Αριστοκλή, έγιναν δημιουργοί ενός μεγάλου και ισχυρού βασιλείου και μιας σύγχρονης παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Η δύναμη της Ορθοδοξιας και του Αριστόκλειου πολιτισμού είναι αδιαμφισβήτητες. Δεν ανησυχούν αδίκως οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων. Γνωρίζουν την δύναμη του Ελληνικού πολιτισμού και της θρησκείας και ανησυχούν σε υπερθετικό βαθμό. Δίκαια είναι τρομοκρατημένοι με βάση τα επιτεύγματα των Ελλήνων του μεσαίωνα, οι οποίοι χωρίς να πολεμήσουν απελευθερώθηκαν από τον Ρωμαϊκό ζυγό και στην συνέχεια έγιναν διοικητές του Imperium romanum. .
Για αυτό έντρομοι μέσα από τις ενέργειες των ηγετικών στελεχών της Ρωσίας παρακολουθούν τις εξελίξεις. Ενδεικτική μεταξύ άλλων ήταν η ομιλία του Πατριάρχη Κυρίλλου στην συνέλευση τους Ιδρύματος Ρωσικός Κόσμος. ο Ρωσικός κόσμος σύμφωνα με τους δυτικούς είναι ένα "ναζιστικό" μόρφωμα που προωθεί την Ρωσική γλώσσα και τον πολιτισμό. Στην ομιλία που εκφώνησε ο Πατριάρχης Κυρίλλος το 2009 στην Τρίτη Συνέλευση τους Ιδρύματος «Ρωσικός Κόσμος», ενός οργανισμού που ίδρυσε το Κρεμλίνο για να προωθήσει τη Ρωσική γλώσσα και τον πολιτισμό. Την ομιλία του Ρώσου Πατριάρχη την συγκρίνουν με τον Ιταλικό φασισμό-ναζισμό γιατί οι Ρώσοι κάνουν αναφορές στην Μεγάλη-Αγία Ρωσία. η οποία εκτείνεται εκτός των σημερινών συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οι αναφορές στο κοινό αίμα, γλώσσα, πίστη αποτελούν την ναζιστική ιδεολογία της εποχής μας !!! Εν τούτοις εσκεμμένα ξεχνούν οι μέτοχοι της Διονυσιακής θρησκείας, ότι οι Ρώσοι ασπάστηκαν τον Αριστόκλειο πολιτισμό-Ορθοδοξία. Για αυτό ακολουθούν τις διδαχές των ηρώων του 1821 και του πατέρα της παγκόσμιας ιστορίας Hροδότου.
Οι Ήρωες Χριστιανοί του 1821καθόρισαν με το αίμα και τους αγώνες τους το ποιοι δικαιούνται να ονομάζονται Έλληνες. Εν συνεχεία το ψήφισαν και στις 3 εθνοσυνελεύσεις που ακολούθησαν σε Επίδαυρο, Άστρος και Τροιζήνα. Η ονομασία Χριστιανός δεν σημαίνει απλά το θρήσκευμα, διότι παράλληλα προσδιορίζει και την εθνικότητα. Για αυτό την σύγχρονη εποχή έπρεπε πάση θυσία να καταργήσουν επισήμως την εθνικότητα-θρήσκευμα και όχι μόνον το θρήσκευμα όπως νομίζουν λανθασμένα οι πάντες, από τις ταυτότητες. Από την στιγμή που αφαιρέθηκε οριστικά το θρήσκευμα από τις νέες ταυτότητες, ταυτόχρονα αφαιρέθηκε και η εθνικότητα των Ελλήνων.
Ποιους θεωρούσαν Έλληνες πολίτες οι πρώτες εθνοσυνελεύσεις ; Mε την κήρυξη του επαναστατικού αγώνα ήταν επιτακτική-εθνική ανάγκη, να καθοριστεί η ταυτότητα του επαναστατημένου έθνους. Η απάντηση στο ζωτικής-κομβικής σημασίας ερώτημα, ποιοι είναι Έλληνες, δόθηκε μέσα από τις τρεις Εθνοσυνελεύσεις. Σύμφωνα με αυτές τα κριτήρια για να έχει κάποιος την Ελληνική ιθαγένεια, θα έπρεπε να είναι κάτοικος της Ελλάδας και να πιστεύει στον Χριστό.
Ο αποκλεισμός των υποστηρικτών του Διονυσιακού πολιτισμού, συνδεόταν με την μεγαλύτερη-εθνική ανάγκη, που ήταν η εξασφάλιση της ιστορικής συνέχειας του έθνους. Ταυτόχρονα ήταν απαραίτητο για λόγους εθνικής επιβιώσεως να εφαρμοστεί το αξίωμα του Πατέρα της Ιστορίας, του Ηροδότου, με το όμαιμον, το ομόγλωσσον, και το ομόθρησκον. Για αυτό οι πρόγονοι μας ψήφισαν νόμους ότι όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος, πιστεύουσιν εις Χριστόν εισίν Ελληνες και απολαμβάνουσιν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών δικαιωμάτων. Ομοίως Έλληνες εισί, και των δικαιωμάτων απολαμβάνουν, όσοι έξωθεν ελθόντες και την Ελληνικήν φωνήν πάτριον έχοντες, και εις Χριστόν πιστεύοντες. Ζητήσωσιν παρρησιαζόμενοι εις τοπικήν Ελληνικής Επαρχίας αρχήν, να εγκαταριθμηθώσι δι΄ αυτής εις τους πολίτας Έλληνας. Αυτά ψήφισαν οι ήρωες, του 1821 στις εθνοσυνελεύσεις. Με βάση τα συμφραζόμενα από την σύγχρονη-Διονυσιακή προπαγάνδα ο Ηρόδοτος και οι Ήρωες του 1821 ήταν "ναζιστές" !!!
Σύμφωνα με τους Δυτικούς προπαγανδιστές επαφίεται στους σημερινούς Ορθοδόξους-Χριστιανούς να αντιταχθούν σθεναρά στις "ναζιστικές" πολιτικές του Πούτιν και να τον νικήσουν !!! Σύμφωνα με τους πιστούς τους Διονύσου, οι Χριστιανοί πρέπει να αντισταθούν όπως ο Καρλ Μπαρτ στην Διακήρυξη του Μπάρμεν, σχετικά με την Γερμανική-Χριστιανική Κίνηση που υποστήριζε τον Χίτλερ !!! Το καθεστώς Πούτιν και Χριστιανισμού την σημερινή εποχή είναι ακριβώς το ίδιο !!!! Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε ποιοι είναι οι πραγματικοί ναζί. Οι διαφορές μεταξύ Ρωμαιοκαθολικισμού και Ελληνικής Ορθοδοξίας είναι ένα σύνθετο θέμα. Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο να υπενθυμίσω ότι η Ορθοδοξία παρέμεινε κατά βάση Αριστόκλεια, εξαιτίας των τριών Ιεραρχών που εισήγαγαν τις διδασκαλίες του Μέγα Αριστοκλή στον Χριστιανισμό.
Αντιθέτως εκείνη την εποχή οι καθολικοί στράφηκαν στον Αριστοτελισμό και στον ορθολογισμό. Συνεπώς εδώ δεν έχουμε απλώς δογματικές ή λειτουργικές διαφορές, αλλά μια θεμελιώδης διαφορά της γεωπολιτικής φιλοσοφίας. Ο αγώνας του παπισμού για πολιτική υπεροχή, έχει τις ρίζες του στις θεωρίες του Αυγουστίνου που κυριάρχησε στην ιστορία της Δυτικής Ευρώπης από την έναρξη της Γρηγοριανής Μεταρρύθμισης (11ος αιώνας). Αυτό είναι μια αντιστροφή της παράδοσης που καθιέρωσαν οι Ορθόδοξοι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη τον 4ο αιώνα. Για αυτό ο Κονσταντίν Λεοντίεφ ένας από τους πιο σημαντικούς Ρώσους πολιτικούς-φιλοσόφους, ορίζει την ουσία της Ρωσίας με βάση το Imperium Romanum του Βοσπόρου. Η Ρωσία είναι κληρονόμος του Ορθόδοξου χριστιανισμού. Η Ορθοδοξία γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και με την ενσωμάτωση του Αριστόκλειου πολιτισμού στην πολιτικοθρησκευτική της δομή, άλλαξε η παγκόσμια ιστορία. Η Ρωμαϊκή εξουσία είχε μια δικέφαλη δομή, την οποία οι δυτικοί ιστορικοί χαρακτηρίζουν υποτιμητικά ως καισαροπαπισμό. Όμως οι Έλληνες του μεσαίωνα την όρισαν ως μια αρμονική συνεργασία ανάμεσα στο κράτος και την Εκκλησία.
Αυτό που ο Λεοντίεφ ονομάζει "βυζαντινισμό" είναι ένα Ελληνικό-Imperium Romanum, Αγιασμένo από την θρησκεία του Χριστού. Η παραδοσιακή προσκόλληση της Ρωσίας στον "βυζαντινισμό" έχει γεωπολιτικά κίνητρα, καθώς γίνεται με στόχο να καρπωθεί την κληρονομιά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Βοσπόρου, μετά την κατάκτηση του Ρωμαϊκού κράτους κατά την τέταρτη ναζιστική-Διονυσιακή "σταυροφορία". Οι ναζιστικές-Διονυσιακές ταξιαρχίες του Πάπα υπό το πρόσχημα της απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων από τους Αγαρηνούς, κατέκτησαν την αυτοκρατορία του Βοσπόρου. Όταν οι Γερμανοί σταυροφόροι λεηλάτησαν την Κωνσταντινούπολη και την αυτοκρατορία στις 13 Απριλίου 1204, το Ρωμαϊκό έθνος και ο Ελληνισμός δεν θα ανακάμψουν ποτέ μέχρι και σήμερα από το θανατηφόρο πλήγμα.
Οι Δυτικοί σκοπίμως έχουν απωθήσει προσεκτικά από την συλλογική τους μνήμη την άλωση της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Όμως οι Έλληνες έχουν χαράξει στην δική τους μνήμη το μεγαλύτερο έγκλημα στην παγκόσμια ιστορία. Επίσης και οι Ρώσοι δεν ξεχνούν αυτό το έγκλημα. Για αυτό στο ρωσικό εθνικό μυθιστόρημα, η νίκη του αγίου και εθνικού τους ήρωα Αλέξανδρου Νιέφσκι, εναντίον άλλων σταυροφόρων το 1242 έχει ξεχωριστή σημασία. Όπως επισημαίνει ο Τρουμπέτσκι στο έργο « Η κληρονομιά του Τζένγκις Χαν(1925), η ταύτιση της Ρωσίας με την Ελληνική-Ρωμαϊκή κληρονομιά ισχυροποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ταπείνωσης του ταταρικού ζυγού, ενώ επωφελήθηκε από την θρησκευτική ανοχή των Χαν.
Η Ρωσία γνώριζε τον Ορθόδοξο Ελληνισμό πριν από τον Ταταρικό Ζυγό. Για αυτό κατά την περίοδο της Ταταροκρατίας οι Ελληνικές γεωπολιτικές ιδεολογίες, που προηγουμένως δεν είχαν ιδιαίτερη απήχηση στην Ρωσία, κατέλαβαν κεντρική θέση στη Ρωσική εθνική συνείδηση. Για αυτό το κέντρο της εσωτερικής αναγέννησης Μόσχα ήταν ο Ελληνικός-Χριστιανισμός και η μεσαιωνική Κωνσταντινούπολη. Όλα τα φαινόμενα που προκάλεσε ο Ταταρικός Ζυγός αντήχησαν εκεί με εξαιρετική δύναμη. Ήταν επίσης η εποχή όπου η Μόσχα έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις Αριστόκλειες ιδεολογίες.
Για τους Ρώσους οι προδοσίες της Δύσης από τον 19ο αιώνα είναι απλώς η επανάληψη ενός μοτίβου που ξεκίνησε με την Τέταρτη Σταυροφορία. Αυτό είναι το μήνυμα της ταινίας του πατέρα Tikhon Shevkunov, στενού συνεργάτη του Πούτιν και μεταδόθηκε τον Ιανουάριο του 2008 σε ρωσικό κυβερνητικό κανάλι. Στην ταινία, η κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αποδίδεται σε διεφθαρμένους ολιγάρχες και στις καταστροφικές ενέργειες της Δύσης. Η ιστορία του "Βυζαντίου" παρουσιάζεται ρητά ως προειδοποίηση προς τους σύγχρονους Ρώσους ηγεμόνες. Οι Ρώσοι ηγέτες καλούνται να συγκρατήσουν τους ολιγάρχες και να οχυρώσουν τα προπύργια ενάντια στη Δύση, διαφορετικά αντιμετωπίζουν την καταστροφή.
Οι δυτικοί ξέρουν τι εκπροσωπεί η Ρωσία και φοβούνται πολύ.Η αίσθηση της σχέσης με τον Αριστόκλειο πολιτισμό οδήγησε τον 19ο αιώνα στο ρωσικό όνειρο για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Την πόλη που οι Σλάβοι του μεσαίωνα ονόμαζαν Τσάριγκραντ. Η Αικατερίνη Β' αυτοκράτειρα από το 1762 έως το θάνατό της το 1796, ήλπιζε να ξαναχτίσει την "Βυζαντινή" Αυτοκρατορία για να την κληροδοτήσει στον εγγονό της με το προκαθορισμένο όνομα Κωνσταντίνος. Το 1877 ο Ντοστογιέφσκι επανέλαβε στους αναγνώστες του ότι η Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι δική μας. Η Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι δική μας, να κατακτηθεί από εμάς τους Ρώσους, να την αποσπάσουμε από τους Τούρκους και να μείνει δική μας για πάντα.
Ο Γκέλτσερ καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ιένας έγραψε για την δεύτερη έκδοση τής Ιστορίας τής "Βυζαντινής" Φιλολογίας του Κάρλ Κρουμπάχερ. Το έργο αυτό είναι μια σύνοψη τής Ιστορίας των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων της Βασιλεύουσας (Abriss der byzantinischen Κaisergeschichte, Μόναχο 1897). Ο Γκλέτσερ ως Γερμανός δείχνει την αντιπάθειά του για την αυτοκρατορία του Βοσπόρου Είναι ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς τι αναφέρει ο Γερμανός επιστήμονας στο τέλος της περίληψής του : "Ο Τσάρος τής Ρωσίας παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα από τον Οίκο των Παλαιολόγων. Το στέμμα τού Κωνσταντίνου Θ Μονομάχου δόθηκε στο Κρεμλίνο, στον Αυτοκράτορα Πασών των Ρωσιών. Το Ρωσικό κράτος αποτελεί μία κατευθείαν συνέχεια τής "Βυζαντινής" Αυτοκρατορίας. Και αν ποτέ η Αγία Σοφία γίνει πάλι χριστιανική, Εάν η Μικρά Ασία αποσπασθεί από τα χέρια τών Τούρκων, θα εξουσιασθεί από τον Ρώσο Τσάρο. Η Αγγλική παρέμβαση είναι ενάντια στην φύση και την ιστορία και ασφαλώς, έστω και αργά, θα εξαλειφθεί. Μόνον ο Ρώσος Τσάρος έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται την Ορθόδοξη πίστη.
Μόνον εκείνος δικαιούται να γίνει Auτoκράτoρας τής Κωνσταντινουπόλεως, καθώς εκείνος έχει υψηλή ιδέα και συνείδηση σχετικά με το αυτοκρατορικό αξίωμα." Για όσους δεν γνωρίζουν η μεγάλη-τσαρίνα της Ρωσίας Αικατερίνη ήταν Γερμανίδα. Είναι προφανές ότι πραγματικός στόχος της σύγχρονης Ρωσικής αυτοκρατορίας, είναι η αναλαμπή του Ρωσικού έθνους και όχι του Ελληνισμού. Αυτό έχει αποδειχτεί ιστορικά-πολιτικά πολλές φορές κατά το παρελθόν. Κάποιοι συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται την φιλοπατρία και την αμάθεια κάποιον συναθρώπων μας και να παραποιούν τους θρύλους και της παραδόσεις του έθνους μας σε προφητείες.
Επίσης από καθαρή εμπάθεια ο Γερμανός ιστορικός αποκρύπει την πραγματική συγγένεια των Ελλήνων και των Ρώσων με τον κορυφαίο της παγκόσμιας ιστορίας. Ο μέγιστος του Ελληνισμού και της ανθρωπότητας, για να σταματήσει τους εμφύλιους πολέμους έδωσε την αδελφή του για σύζυγο στον Ρώσο ηγεμόνα Βλαδίμηρο. Οι Ρώσοι είναι συγγενείς εξ αίματος με την κορυφαία μορφή της ανθρωπότητας. Την εποχή που αναφέρει ο Γκλέτσερ δεν υπήρχε καμία Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Την σημερινή εποχή ο γεωπολιτικός-Ρωσικός βυζαντινισμός και η συμπόρευση κράτους-Εκκλησίας με την ευρεία έννοια, εκτός από την Ρωσία του Πούτιν, επηρεάζει σαφώς και τον Ρετζέπ Ερντογάν. Επίσης το Ιράν ακολουθεί αυτό το δόγμα από το 1979. Όσο για την Κίνα του Σι Τζιπίνγκ επανεισάγει μια καλή δόση κομφουσιανισμού στην κρατική του ιδεολογία. Η αναδυόμενη πολυπολική παγκόσμια τάξη πραγμάτων μπορεί κάλλιστα να αποτελείται από τα Αριστόκλεια δόγματα.
Ο "βυζαντινισμός" το μοντέλο της Ρωσίας του Πούτιν.
Ο Τζον Σίντλερ πρώην καθηγητής στο Κολέγιο Πολέμου Ναυτικού των ΗΠΑ, έγραψε σε ένα άρθρο του 2014 για τον Πούτιν και την Ρωσία. Ο Αμερικανός αναφέρει ότι ο Πούτιν είναι σε μεγάλο βαθμό εμπνευσμένος, από το όραμα του Ilyin για την Ορθοδοξία και τον ρωσικό εθνικισμό. Είναι αυτό που οι υποστηρικτές του Πούτιν αποκαλούν symphonia, δηλαδή την ένωση κράτους και εκκλησίας σε "βυζαντινό" επίπεδο. Αυτό είναι σε πλήρη αντίθεση με τις αμερικανικές αντιλήψεις για το χωρισμός εκκλησίας και κράτους. Αν και η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι de jure κρατική εκκλησία, στην πράξη λειτουργεί ως κάτι κοντινό, απολαμβάνοντας μια προνομιακή θέση στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Ο Πούτιν εξήγησε τον κεντρικό ρόλο της Εκκλησίας λέγοντας ότι η «πνευματική ασπίδα» της Ρωσίας βασίζεται στην Εκκλησία η οποία είναι σημαντική για την ασφάλειά του Ρωσικού έθνους όσο και η πυρηνική της ασπίδα. Εν τω μεταξύ οι υπηρεσίες ασφαλείας του Κρεμλίνου ασπάστηκαν δημόσια την ορθοδοξία, με την FSB [Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας] να υποστηρίζει ένα δόγμα «πνευματικής ασφάλειας», το οποίο συνοψίζεται στο γεγονός ότι η EOR και οι «ειδικές υπηρεσίες» συνεργάζονται ενάντια στη Δύση και τις κακές επιρροές της.
Όπως σημειώνει ο Σίντλερ, οι Δυτικοί που ενοχλούνται από τον Χριστιανικό συντηρητισμό του Πούτιν, έχουν να κατηγορήσουν μόνο τον εαυτό τους. Ήταν η Διονυσιακή σταυροφορία της Δύσης, υπεύθυνη για την διάδοση της σεξουαλικής παρέκκλισης κάθε είδους, που διαλεκτικά, σπρώχνει την Ρωσία στην αποδοχή των Διονυσιακών αξιωμάτων. Η ιστορία θα δείξει αν ο νεοβυζαντινισμός του Πούτιν και των κληρονόμων του, θα επιτύχουν να ιδρύσουν έναν διαρκή Αριστόκλειο πολιτισμό. Η περίπτωση Ουκρανίας και Ρωσίας μας παραπέμπει μεταξύ άλλων σε ένα ολοκληρωτικό πόλεμο αφηγήσεων. Η Ρωσία ελαχιστοποιεί την σύγκρουση («επιχείρηση») για τον πληθυσμό της, ενώ μεγιστοποιεί την γεωπολιτική αιτιολόγηση στο εξωτερικό. Η Ουκρανία, δραματοποιεί την υπαρξιακή φύση του πολέμου για να κινητοποιήσει τους συμμάχους της !!! Ο Zele και οι νεοναζί του Κιέβου παρουσιάζονται ως "ηρωικά θύματα απρόκλητης επιθετικότητας". Η Κάθε πλευρά σφυρηλατεί μια παράλληλη πραγματικότητα για να δικαιολογήσει τις θυσίες της και να κερδίσει την μάχη στον γεωπολιτικό-ιστορικό κλάδο. Ο κλάδος αυτός είναι εξίσου καταλυτικός με αυτόν στο πεδίο της μάχης.
Στον προσωπικό του λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως (Telegram), ο Volodymyr Zelensky δημοσίευσε βίντεο. Το βίντεο αφορούσε την επίσκεψή του μαζί με τον αρχηγό του Ουκρανικού επιτελείου του στα στρατεύματα του Bakhmout. Εκεί τον βλέπουμε με τον έτερο φύρερ Άντρι Μπιλέτσκι ο οποίος είναι ο στρατιωτικός ηγέτης των ναζιστών της Ουκρανίας Σύμφωνα με τον Μπιλέτσκι η αποστολή της Ουκρανίας είναι να οδηγήσει τις λευκές φυλές του κόσμου σε μια τελική λύση ενάντια στους Σημίτες και τους απανταχού Ρώσους !!! Ο ολοκληρωτικός ναζισμός είναι μια ιδεολογία που δημιούργησε ο Ουκρανός Dmytro Dontsov, με βάση την ιδεολογία του Γάλλου Charles Maurras. Η θεωρία του ήταν βασισμένη στο μίσος ενάντια στους Εβραίους και τους Ρώσους.
Ως μυστικός πράκτορας του τρίτου Ράιχ, ο Ντόντσοφ έγινε κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ένας από τους κύριους διοργανωτές της τελικής λύσης ενάντια στους Εβραίους. Ο Ντόντσοφ ως διαχειριστής του Ινστιτούτου Reinhard Heydrich στην Πράγα. Δεν δικάστηκε στη Νυρεμβέργη και επέστρεψε στην CIA. Στις ΗΠΑ ίδρυσε το Σύνταγμα του Αζόφ και υπέστη την ήττα στη Μαριούπολη, Ο Andriy Biletsky δημιούργησε μια μηχανοποιημένη μονάδα πεζικού, την 3η Ταξιαρχία Εφόδου. Είναι αυτή που σήμερα είναι η κύρια ουκρανική μονάδα που συμμετέχει στηΝ μάχη του Μπαχμούτ. Ο Andriy Biletsky έκανε υποχρεωτικό για όλους τους άνδρες του να διαβάζουν και να μελετούν τα γραπτά του Dmytro Dontsov. Επιπλέον λατρεύει τον φίλο του Ντόντσοφ, τον Στέπαν Μπαντέρα, ο οποίος σφαγίασε περισσότερους από ενάμιση εκατομμύριο Ουκρανούς κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Μπαντέρα, δεν δικάστηκε στην Νυρεμβέργη ενώ στην συνέχεια επέστρεψε στη CIA. Ο Ουκρανός ναζί διηύθυνε τις Ουκρανικές εκπομπές του Radio Free Europe από το Μόναχο κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε τις ενδεικτικές δηλώσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν : «Βάζοντας επικεφαλής της Ουκρανίας έναν άνδρα εβραϊκής καταγωγής [Volodymyr Zelensky], με εβραϊκή καταγωγή, οι δυτικοί ηγέτες θέλησαν να αποκρύψουν την απάνθρωπη ουσία που βρίσκεται στα θεμέλια του ουκρανικού κράτους σήμερα. Αυτό κάνει την κατάσταση απεχθής στον υψηλότερο βαθμό. Γιατί εδώ έχουμε έναν Εβραίο που συγχωρεί την δόξα του ναζισμού και εκείνους που ενορχήστρωσαν την εβραϊκή γενοκτονία στην Ουκρανία, προκαλώντας το θάνατο ενάμιση εκατομμυρίου ανθρώπων», δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν κατά την συνάντηση της Επιτροπής Pobiéda την περασμένη εβδομάδα. Η Ρωσία πραγματοποιεί ειδική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία για να εκδιώξει τους ναζί.
ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ.
Μια ελάχιστα γνωστή μορφή Ουκρανικής συνεργασίας. την Ουκρανική-βοηθητική Αστυνομία (Ukrainische Hilfspolizei). Ήταν μέλος της Schutzmannschaft , η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο των SS. Λίγοι είναι ήταν οι Ρώσοι, που δεν είναι εξοικειωμένοι με το δυσοίωνο πρόσωπό της. Πολλές ταινίες, ντοκιμαντέρ και σύγχρονες σειρές απεικονίζουν αυτούς τους συνεργάτες, οι οποίοι ήταν επίσης Λευκορώσοι ή Ρώσοι. Με τις χαρακτηριστικές στολές τους και τα λευκά περιβραχιόνια τους, παραμένουν ανεξίτηλα στιγματισμένοι στη συλλογική μνήμη. Όμως αυτή την εποχή στην Ουκρανία είναι ήρωες. Η προέλευση της Ουκρανικής Βοηθητικής Αστυνομίας. Στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, οι γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν ήδη χρηματοδοτήσει Ουκρανικά κινήματα ανεξαρτησίας, με στόχο να τα χρησιμοποιήσουν εναντίον της Πολωνίας και της ΕΣΣΔ. Πολλοί από αυτούς τους φανατικούς προέρχονταν από τις εθνικιστικές δυνάμεις των Ουκρανικών Στρατών του OUN και του ZUNR (1918-1921). Οι επιζώντες αυτών των εθνικιστικών στρατών, οι οποίοι είχαν ήδη διαπράξει σφαγές Εβραίων, καθώς και διαφόρων άλλων πληθυσμών κατά την διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, διασκορπίστηκαν σε διάφορες χώρες. Κάποιοι παρέμειναν στο τμήμα της Ουκρανίας που ελεγχόταν από την Πολωνία.
Οι υπόλοιποι κατέφυγαν στη Γερμανία, την Αυστρία, την Τσεχοσλοβακία, την Ουγγαρία και την Ρουμανία. Δημιούργησαν εθνικιστικές οργανώσεις και μερικές φορές μυστικές, όπως στην Πολωνία (UVO -OUN). Πολύ γρήγορα η ναζιστική Γερμανία τους στρατολόγησε από τις τάξεις της Abwehr, της ναζιστικής μυστικής υπηρεσίας του ναυάρχου Canaris, και στην συνέχεια τους οργάνωσε σε μια βοηθητική δύναμη, την Ουκρανική Λεγεώνα. Το 1939, με τη συντριβή της Πολωνίας, Ουκρανοί πράκτορες προσλήφθηκαν ως βοηθητικοί. Δεδομένου ότι η Γαλικία και η Βολυνία παρέμειναν υπό σοβιετικό έλεγχο, η κύρια οπισθοφυλακή τους έγινε η Κρακοβία. Βοήθησαν την πρώτη Einsatzkommando στην εξάλειψη της πολωνικής ελίτ, αλλά και στη δημιουργία Εβραϊκών γκέτο. Ο φόβος που ενέπνευσαν
Οι Ουκρανοί είχαν πολύ μεγαλύτερο μίσος στους Εβραίους, περισσότερο και από τους Γερμανούς !!! Το 1941 ήταν έτοιμοι να υποστηρίξουν τις γερμανικές δυνάμεις στην εισβολή στην ΕΣΣΔ, την διαβόητη Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Αναλογικά τρεις εθνικότητες παρείχαν τα μεγαλύτερα αποσπάσματα συνεργατών των Γερμανών. Λετονοί-Λιθουανοί και Ουκρανοί. Ο Σχηματισμός της Ουκρανικής Βοηθητικής Αστυνομίας. Παρά τις αρχικές στρατιωτικές επιτυχίες, η γερμανική προέλαση κατέστησε γρήγορα αναγκαία μια σημαντική ανάπτυξη δυνάμεων πίσω από τις γραμμές του στρατού. Ήταν απαραίτητο να εξασφαλιστεί ο έλεγχος των τοπικών αρχών, να καθαριστούν οι πόλεις και τα κυβερνητικά γραφεία, καθώς και να στρατολογηθούν και να αναπτυχθούν συνεργάτες.
Οι Γερμανοί χρειάζονταν αυτούς τους συνεργάτες λόγω του γλωσσικού φραγμού. Έπρεπε να βρουν γερμανόφωνους, οι οποίοι ήταν πολυάριθμοι ιδιαίτερα στην Πολωνία και την Ουκρανία. Η ιδέα μιας βοηθητικής αστυνομικής δύναμης κέρδισε γρήγορα έδαφος. Οι Ουκρανοί εθνικιστές ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν, να βοηθήσουν, να ξεριζώσουν τους αντάρτες και να εντοπίσουν κομμουνιστές ηγέτες, Εβραίους ή «πιθανούς εχθρούς». Η Γερμανία βρέθηκε με χιλιάδες χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών, να παρακολουθεί, αποθήκες, να προστατεύει υλικοτεχνικές διαδρομές, να ασφαλίζει, και να ελέγχει τις μέγαλες πόλεις.
Οι Γερμανοί είχαν εγκαθιδρύσει την Κυβέρνηση στην Πολωνία μια περιοχή που κατείχαν και διοικούνταν από τις γερμανικές αρχές. Σύντομα πρόσθεσαν ολόκληρη την επαρχία της Γαλικίας, της οποίας η πρωτεύουσα ήταν το Λβιβ. Εδώ σχηματίστηκε η Ουκρανική Βοηθητική Αστυνομία (27 Ιουλίου 1941). Οι Γερμανοί ίδρυσαν το Ράιχ της Ουκρανίας, που περιλάμβανε τις περιοχές Βολυνίας, Ζιτόμιρ, Κιέβου, Νικολάιφ, Οδησσού και Κριμαίας. Παντού Ουκρανοί συνεργάτες παρουσιάστηκαν και στρατολογήθηκαν μαζικά. Μια αστυνομική δύναμη για μαζικά εγκλήματα. Δυστυχώς στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων, οι οποίοι βασίζονται στην απλοποίηση και την εκλαΐκευση της ιστορίας, το ολοκαύτωμα με σφαίρες, η εξόντωση των Εβραίων και άλλων μειονοτήτων διαπράχθηκαν από τους Γερμανούς. Εν τούτοις είχαν συμμετοχή και οι Ουκρανοί ναζί.
Οι Ουκρανοί εθνικιστές είχαν καλλιεργήσει από καιρό έναν μοχθηρό και διαχρονικό αντισημιτισμό. Περίπου το 80% των πογκρόμ που διαπράχθηκαν κατά την τσαρική εποχή έλαβαν χώρα στο έδαφος της Ουκρανίας. Δεν ήταν πολύ δύσκολο για τους Γερμανούς να στρατολογήσουν τους δολοφόνους που χρειάζονταν για να υποστηρίξουν τα Einsatzgruppen τους. Οι ίδιοι ναζιστές Γερμανοί τρομοκρατήθηκαν από την αγριότητα και την σκληρότητα των βοηθητικών δυνάμεων στην Ουκρανία !!! Είναι ιστορικό γεγονός ότι αυθόρμητα στην Ουκρανία, την Λετονία και την Λιθουανία, οι τοπικοί ναζί φανατικοί, χωρίς καμία εντολή από τους Γερμανούς, ξεκίνησαν τις σφαγές, πριν από την άφιξη των πρώτων ναζιστικών στρατευμάτων. Για όσους γνωρίζουν η πραγματική ιστορία έχει καταγράψει ότι αυτό το μίσος δεν στρεφόταν αποκλειστικά εναντίον των Εβραίων. Πολωνοί, Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας, Ρομά, Ρώσοι, Λευκορώσοι, Ούγγροι και Ρουμάνοι ήταν όλοι θύματα αυτής της ναζιστικής δολοφονικής παράνοιας των Ουκρανών.
Παρά την σχολαστική ιστορική έρευνα, ιδιαίτερα στην Πολωνία, και πιο διστακτικά στην Γερμανία και την Ρουμανία, ο ψυχρός πόλεμος επέτρεψε στους Ουκρανούς να συγκαλύψουν αυτά τα εγκλήματα. Αργότερα στο Μαϊντάν της Ουκρανίας επέτυχαν να τα συγκαλύψουν, να τα αρνηθούν, να τα αναθεωρήσουν και να προσπαθήσουν να κατηγορήσουν μόνο τους Γερμανούς !!! Μια συμμετοχή στις δολοφονίες που ελαχιστοποιείται, αναθεωρείται ή ακόμη και αρνείται. Από μερικές χιλιάδες άνδρες, η Ουκρανία σύντομα μπόρεσε να παρατάξει 67 τάγματα Schutzmannschaft (1942), μονάδες αντιποίνων που έσφαξαν ολόκληρα χωριά κυνηγώντας αντάρτες στην Ουκρανία και την Λευκορωσία. Η βοηθητική αστυνομία και αυτά τα συμπληρωματικά τάγματα συμμετείχαν ενεργά στις σφαγές. Παντού και ιδιαίτερα στις πιο τρομερές, κυρίως στο Μπάμπι Γιαρ, Ουκρανοί διέπραξαν αυτές τις δολοφονίες μαζί με τους Γερμανούς. Μόνο στη Γαλικία, περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι εξοντώθηκαν !!!
Ο Σάιμον Βίζενταλ ήταν ένας από τους λίγους Εβραίους επιζώντες από αυτήν την περιοχή (περίπου 3.000 επιζώντες). Οι σφαγές άλλων μειονοτήτων, Σλάβων και χωρικών που υποστήριζαν τους αντάρτες ήταν ακόμη πιο ακραίες και αιματηρές επειδή οι Ουκρανοί ήταν πάντα διαθέσιμοι να βοηθήσουν, υποδεικνύοντας κατάλληλους τόπους εκτέλεσης, αναγνωρίζοντας τα θύματα και καταγγέλλοντας ηγέτες, διοικητές-υπόπτους. Τα θύματα Εβραίοι, Πολωνοί, Έλληνες και Ρομά, βρήκαν ελάχιστη βοήθεια καθώς η Ουκρανική συνεργασία με τους Γερμανούς, έφτασε σε ένα επίπεδο τρόμου, δολοφονιών και σκληρότητας που δεν είχε ξαναδεί η ανθρωπότητα. Τα ίδια γινόταν στη Λετονία και στην Λιθουανία !! Οι τρομοκρατημένοι πληθυσμοί μπορούσαν μόνο να υποταχθούν στους ναζιστές Γερμανούς-Ουκρανούς. Η Schutzmannschaft αποτελούνταν από 50.000 εώς 70.000 σύμφωνα με άλλες πηγές, συμπληρωμένη από την Ουκρανική Βοηθητική Αστυνομία. Κατά την στιγμή της στρατολόγησης για την 14η Μεραρχία SS Γαλικίας, παρουσιάστηκαν πάνω από 82.000 Ουκρανοί-ναζιστές εθελοντές.
Ενδεικτικό ήταν ότι ο στρατός του Μπαντέρα, το UPA , αριθμούσε πάνω από 250.000 άνδρες στο απόγειο της ναζιστικής κυριαρχίας. Ο σημαντικός ρόλος της Ουκρανικής συνεργασίας, ήταν πολύ μεγαλύτερος από αυτόν των Γάλλων, των Βέλγων ή των Πολωνών, οδήγησε σε εξοντώσεις πληθυσμών. Λίγες περιπτώσεις ναζιστικής-βαρβαρότητας στην Δύση είναι συγκρίσιμες, εκτός από παραδείγματα όπως το Oradour-sur-Glane, που διαπράχθηκε από μια μεραρχία των SS στην οποία υπηρετούσαν πολλοί Ουκρανοί. Τέλος, για πολιτικούς λόγους και την άρνηση των Συμμάχων, με εξαίρεση τους Σοβιετικούς, να αναγνωρίσουν την ευθύνη, δεν υπήρχε «Νυρεμβέργη» για τους συνεργάτες.
Μόνο η Γερμανία αποκαλύφθηκε και δικάστηκε. Δυστυχώς σύντομα οι Ουκρανοί συνεργάτες ξεχάστηκαν, ανακυκλώθηκαν, προστατεύτηκαν και τους δόθηκε αμνηστία. Οι Ουκρανοί ήταν ένας σταθερός πυλώνας για τον Γερμανικό ναζισμό. Για γεωπολιτικούς λόγους, αυτή η ιστορία παραμένει εξαφαμοσμένη. Δεν είναι εύκολο για το κοινό να αντιμετωπίσει το παρελθόν του. Είναι ακόμη πιο δύσκολο για τον δυτικό κόσμο να επιτρέψει στους ιστορικούς να κάνουν την δουλειά τους. Μια ολόκληρη αφήγηση θα κατέρρεε, συμπεριλαμβανομένης της όμορφης «δημοκρατικής» εικόνας μιας Ουκρανίας που δεν υπήρξε ποτέ. Η μόνη που υπάρχει είναι αυτή του Μπαντέρα, του Μαϊντάν, των διεφθαρμένων ολιγαρχών και των δολοφονιών στο Ντονμπάς.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το τέταρτο ράιχ. Με στόχο να ενισχύσουν την δέσμευση των πολιτών στο ναζιστικό εγχείρημα και να προωθήσουν τον "Ευρωπαϊκό -Γερμανικό πατριωτισμό και ένα αίσθημα ευρωπαϊκής κοινωνικής συνοχής, η ναζιστική ΕΕ βασίζεται σε δύο αρχικά αντιφατικά ιδεολογικά ρεύματα. Την εθνική ιδεολογία που πηγάζει από την έννοια του συνταγματικού πατριωτισμού και μια αντιρωσική Ευρώπη σε γεωπολιτικό επίπεδο. Για αυτό προωθείται εκ νέου ο Γεωπολιτικός-Γερμανικός εθνικισμός. Αυτά τα δύο δόγματα προήλθαν από τις εργασίες-διδασκαλίες των Γερμανών ιστορικών της δεκαετίας του 1980, κατά την οποία διατυπώθηκε η αντίληψη μιας ισοδυναμίας μεταξύ της ΕΣΣΔ και της ναζιστικής Γερμανίας !!! Ιστορικοί όπως ο Ερνστ Νόλτε) επιχείρησαν να αποκαταστήσουν τον Γεωπολιτικό-Γερμανικό εθνικισμό. σε αντίθεση με τους αριστερούς διανοούμενους που προωθούσαν μια μετα Γερμανία και Ευρώπη χωρίς πατριωτική ιδεολογία (Γιούργκεν Χάμπερμας).
Αυτές οι δύο έννοιες συγχωνεύονται την σημερινή εποχή με το αξίωμα μιας «γεωπολιτικής Ευρώπης». Αυτή είναι μια ορολογία που επινόησε η νεοναζί Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Αυτό το έκανε με στόχο να πλήξει την Ρωσία και να προωθήσει τον εθνικιστικό ευρωατλαντισμό (τέταρτο ράιχ-Διονυσιακός πολιτισμός με δόγματα την φιλελεύθερη "δημοκρατία", την πολυπολιτισμικότητα, την μετανάστευση και μια ανοιχτή κοινωνία. Ο Χίτλερ και οι ναζί του τρίτου ράιχ προωθούσαν το δόγμα σχετικά με την ανωτερότητα της λευκής φυλής. Εν τούτοις το τέταρτο ράιχ προωθεί την πρόσμιξη φυλών και την ανωτερότητα της μαύρης φυλής !!! Για αυτό και στην Εθνική Γερμανίας αγωνίζεται ο Dennis Schröder. Συνεπώς το τρίτο ράιχ ήταν λευκό και το τέταρτο μαύρο.
Επίσης ένα ακόμη παράδειγμα σχετικά με την γεωπολιτική-αξιοποίηση της ιστορίας αποτελούν Κίνα και Τουρκία. Τα δύο κράτη χρησιμοποιούν τα ιστορικά γεγονότα ως γεωπολιτικό μοχλό για την απόκτηση ισχύος. Η Κίνα κινητοποιεί το έθνος της γύρω από ένα έργο αποκατάστασης που θα την οδηγήσει στην κορυφή της παγκόσμιας εξουσίας. Στο Πεκίνο η μνήμη των άνισων συνθηκών του 19ου αιώνα, των ξένων παραχωρήσεων και της ιαπωνικής εισβολής της δεκαετίας του 1930 αποτελούν το θεμέλιο της εθνικής αφήγησης. Το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) στηρίζει τις δράσεις του σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της χαμένης εξουσίας και αξιοπρέπειας, σβήνοντας τον «αιώνα της ταπείνωσης».
Αυτή η μνήμη καλλιεργείται σε σχολικά βιβλία, μουσεία και λαϊκή κουλτούρα, διαμορφώνει την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Κίνας. Αυτές οι αναμνήσεις δικαιολογούν την πρωτοκαθεδρία της σταθερότητας, της οικονομικής ανάπτυξης και της εθνικής ενότητας υπό την αιγίδα του ΚΚΚ, το οποίο έχει αναδειχθεί σε αρχιτέκτονα της αναγέννησης της Κίνας. Διεθνώς τροφοδοτεί μια τολμηρή διπλωματία που στοχεύει στην αποκατάσταση των ιστορικών αδικιών και στη διεκδίκηση μιας κεντρικής θέσης στην παγκόσμια τάξη. Η ιστορική ανάγνωση της Κίνας αν και συγκεντρωτική δεν περιορίζεται στην αναζήτηση εκδίκησης. Βασίζεται σε έναν επίσημο λόγο που υποστηρίζει μια κοινότητα πεπρωμένου και «ειρηνική ανάπτυξη», όπου η εξουσία ωφελεί τον κόσμο μέσω έργων όπως είναι οι δρόμοι του Μεταξιού. Με αυτόν τον τρόπο η Κίνα συνδυάζει την αποκατάσταση των ταπεινώσεων του παρελθόντος με μια προσεκτική φιλοδοξία για ένα πολυπολικό μέλλον με σύμμαχο την Ρωσία.
Για όλες τις χώρες η ιστορία δεν είναι μια απλή μελέτη του παρελθόντος. είναι ένα γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό όπλο για να αποκτήσουν εσωτερική συνοχή-ταυτότητα τα έθνη τους και να νομιμοποιήσουν τους πολέμους-κατακτήσεις. Πολλά έθνη κινητοποιούν την ιστορία για να εδραιώσουν την εξουσία η την επιβίωση τους. Παλαιστίνιοι, Κούρδοι, Θιβετιανοί, Αρμένιοι μετατρέπουν τις ιστορικές-εθνικές τραγωδίες-αναμνήσεις σε πολιτικό και ηθικό κεφάλαιο. Συνεπώς αυτή είναι η επιστημονική μου απάντηση για όσους απορούν γιατί επί 19 συναπτά έτη ασχολούμαι με αυτόν τον κλάδο. Το μοναδικό έθνος που δεν αξιοποιεί την ένδοξη ιστορία του ενώ είναι σε καθεστώς υβριδικού πολέμου-υβριδικής γενοκτονίας είναι η Ελλάδα. Έχουμε γεωπολιτική αξιοποίηση της ιστορίας από άλλα έθνη, την ίδια στιγμή που οι νεοέλληνες είναι ανύπαρκτοι γεωπολιτικά έχοντας τον κορυφαίο πολιτισμό της οικουμένης !!!
ΡΟΥΑΝΤΑ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ.
Η Ρουάντα προσφέρει ένα από τα πιο επιτυχημένα παραδείγματα στρατηγικής μετατροπής της μνήμης. Η μνήμη της γενοκτονίας του 1994 εναντίον των Τούτσι έχει μετατραπεί σε ένα διαρκές κεφάλαιο θυμάτων, κινητοποιήσιμο στη διεθνή σκηνή. Η αναγνώριση των «συντριπτικών ευθυνών» της Γαλλίας το 2021 δεν συνιστούσε νομικά δεσμευτική απολογία. Ωστόσο, άνοιξε χώρο για διπλωματική ομαλοποίηση. Οι αξιωματούχοι της Ρουάντα, καθόρισαν την ένταση της ιστορικής πίεσης προς το Παρίσι. Η μνήμη εδώ λειτουργεί ως ρυθμιζόμενος μοχλός, που ενεργοποιείται ή απενεργοποιείται ανάλογα με τα γεωπολιτικά συμφέροντα ενός έθνους. Σε ένα ασταθές Αφρικανικό-γεωπολιτικό περιβάλλον, η ιστορική μνήμη προσδίδει στην Ρουάντα, μια ηθική αυθεντία και το δικαίωμα διεκδικήσεων σε πολλούς τομείς. Η μνήμη λειτουργεί ως μια μορφή διπλωματικής ασυλίας, αποκαλύπτοντας την γεωπολιτική μετατροπή της θυματοποίησης των αδύναμων εθνών σε πηγή ισχύος.
ΑΛΓΕΡΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΑΦΗΓΗΣΕΩΝ.
Αποικιακή μνήμη και διμερής υπολογισμός. Η γαλλο-αλγερινή σχέση αποτελεί κομβικό σημείο σχετικά με την χρήση της ιστορικής μνήμης. Υπακούει σε μια κυκλική λογική όπου η αναγνώριση και η ένταση εναλλάσσονται ανάλογα με τα εσωτερικά και διμερή πολιτικά συμφέροντα.
Στα τέλη του 2025, η Αλγερία υιοθέτησε νόμο που ποινικοποιούσε τον γαλλικό αποικισμό ως απαράγραπτο εθνικό έγκλημα, συνοδευόμενο από απαιτήσεις για επίσημες απολογίες και πλήρεις αποζημιώσεις. Το Παρίσι το είδε αυτό ως υπέρβαση κόκκινης γραμμής, αποκαλύπτοντας τους δομικούς περιορισμούς της ολοκληρωμένης αναγνώρισης. Στις αρχές του 2026, εμφανίστηκαν εντάσεις σε διπλωματικό επίπεδο, ιδίως με την ανακήρυξη του Γάλλου πρέσβη στο Αλγέρι ως ανεπιθύμητου προσώπου. Αυτή η ενέργεια συνδέεται με σχόλια που θεωρήθηκαν προκλητικά σε γαλλικό ντοκιμαντέρ - χωρίς, ωστόσο, να οδηγήσει σε επίσημη διακοπή των σχέσεων ή σε μαζική ανάκληση πρεσβευτών. Σε αυτό το πλαίσιο, η επίσκεψη της Σεγκολέν Ρουαγιάλ στα τέλη Ιανουαρίου 2026, υπό την ιδιότητά της ως προέδρου του Γαλλο-Αλγεριακού Συνδέσμου, καταδεικνύει την αυξημένη χρήση παράλληλης διπλωματίας μέ βασικό άξονα τις ιστορικές μνήμες για την προσπάθεια εκτόνωσης της κρίσης.
Η πρόεδρος επαίνεσε την «εξαιρετική δυναμική ανάπτυξης της νέας, κυρίαρχης και αδέσμευτης Αλγερίας, ζήτησε «αμοιβαίο σεβασμό-ισότητα και προέτρεψε την Γαλλία να αναγνωρίσει ορισμένα εγκλήματα αποικιοκρατίας, που δεν έχουν ακόμη κατονομαστεί, διορθωθεί ή συγχωρεθεί πλήρως. Τόνισε την επιστροφή αρχείων και πολιτιστικών αντικειμένων και το άνοιγμα του φακέλου για τις Γαλλικές πυρηνικές δοκιμές στην Σαχάρα, απορρίπτοντας την προσπάθεια απονομιμοποίησης του ιστορικού πόνου. Με τη σειρά του ο Πρόεδρος Tebboune εξέφρασε τον σεβασμό του για το θάρρος και την «ειλικρίνειά» της, επαινώντας τον ρόλο της στην επίτευξη της συμφιλίωσης.
Αυτή η πρωτοβουλία, αν και προσωπική και ανεπίσημη, θεωρήθηκε από τους παρατηρητές και των δύο πλευρών χρήσιμη για το άνοιγμα ενός καναλιού διαλόγου, δεδομένου ότι οι παραδοσιακοί διπλωματικοί δίαυλοι παρέμειναν παγωμένοι ή τεταμένοι. Η ιστορική μνήμη λειτουργεί εδώ ως μέσο εσωτερικής διακυβέρνησης για το Αλγέρι με γνώμονα την εδραίωση της πολιτικής νομιμότητας, εξουδετέρωση των κοινωνικών διαιρέσεων, και ως εργαλείο διαχείρισης κινδύνων για το Παρίσι, που ενεργοποιείται ή αναδιαμορφώνεται μέσω παράλληλων δρώντων σύμφωνα με τους τρέχοντες γεωπολιτικούς υπολογισμούς.
ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΤΟΧΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ.
Η κατοχή της Κύπρου καταδεικνύει μια άλλη λειτουργία της ιστορικής μνήμης: την συμβολική αποτροπή. Αντιμέτωποι με την Τουρκική πίεση που εξισώνει το νησί με ένα στρατηγικό πλεονέκτημα, οι Ελληνικές αρχές εάν ήταν ανεξάρτητες, θα έπρεπε να έχουν επανενεργοποιήσει τις αποικιακές ιστορικές μνήμες με την Τουρκική γενοκτονία στην μαρτυρική μεγαλόνησο.
Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, θα έπρεπε να έχουν μετατρέψει τις ιστορικές μνήμες σε γεωπολιτικό προπύργιο. Σε αυτή την περίπτωση, η μνήμη γίνεται μια υποδομή κυριαρχίας. Επιτρέπει σε ένα αδύναμο έθνος-κράτος να παράγει διπλωματική αντίσταση, εναντίον μιας μεγάλης δύναμης όπως είναι η Τουρκία. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Γρίβα καθηγητή στην σχολή Ευελπίδων. η Τουρκία είναι η πέμπτη δύναμη με εμένα. Επίσης σύμφωνα με τον γράφων είναι η τέταρτη δύναμη παγκοσμίως η Τουρκική "δημοκρατία".
Η συλλογική χρησιμοποίηση των ιστορικών τραυμάτων θα ενισχύσει την Ελληνική-Κυπριακή συνοχή, θα ενδυνάμωνε τα αιτήματα για απελευθέρωση της Κύπρου και αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων, και παράλληλα θα δημιουργούσε μια ταχεία αποκλιμάκωση, αναγκάζοντας την Τουρκία να σταματήσει τις πολεμικές απειλές.
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛIΤΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ.
Η Ελλάδα είναι μια παγκόσμια πνευματική-Αριστόκλεια αυτοκρατορία. Μόνο με την έμπρακτη γεωπολιτική αξιοποίηση της ιστορίας, της Ορθοδοξίας και του Αριστόκλειου πολιτισμού θα επιβιώσουμε ως έθνος. Ο Χριστιανισμός εκτός από την ανεκτίμητη-πολύτιμη προσφορά στην πνευματική-πολιτιστική και κοινωνική ζωή, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για τον ετοιμοθάνατο Ελληνισμό, να αξιοποιηθεί στον μέγιστο βαθμό και στο επιστημονικό κλάδο, του οποίου είμαι ο ιδρυτής σε παγκόσμιο επίπεδο (Γεωπολιτική Θεολογία). Δυστυχώς οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού-Σιωνισμός δεν επιτρέπουν να διδάσκεται στην Ελλάδα και στα πανεπιστήμια ο κλάδος της Γεωπολιτικής Θεολογίας του οποίου είμαι ιδρυτής και δημιουργός σε παγκόσμιο επίπεδο. Αντιθέτως οι Ισραηλινοί αξιοποιούν στο μέγιστο την Παλαιά Διαθήκη και την ιστορία τους.
Όσο μεγαλύτερη είναι η ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των Ιουδαίων, τόσο πιο έντονος είναι γεωπολιτικός εθνικισμός και οι γεωπολιτικές διεκδικήσεις. Όλα τα έθνη έχουν τις ρίζες τους στην συλλογική-ιστορική μνήμη. Αλλά οι μνήμες του Ισραήλ εκτείνονται σε μια εντελώς άλλες διαστάσεις από αυτές των άλλων εθνών. Το Ισραήλ ορίζεται από ένα πανοραμικό εθνικιστικό-γεωπολιτικό όραμα που υπάρχει εδώ και χιλιετίες. Το Ισραήλ διατηρεί μια ζωντανή ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των αρχών του πριν από χιλιάδες χρόνια και περιμένει με ανυπομονησία την εκπλήρωση του ιστορικού του πεπρωμένου στα πλαίσια του γεωπολιτικού εθνικισμού.
Η ιστορία τους είναι μια παγκόσμια γεωπολιτική αξίωση. Η Τορά γράφει ότι πρέπει να γίνει κατανοητή πρωτίστως «ως αξίωση κληρονομιάς, πρωτοκαθεδρίας και προτεραιότητας, γραμμένη για να επωφεληθεί από την θέση υπό μακεδονική και ρωμαϊκή διαιτησία». Υιοθετεί εδώ την υπόθεση ότι η τελική σύνταξη της Τορά χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο, «όταν οι Μακεδόνες και οι Ρωμαίοι άρχισαν να διαιτητεύουν διαφορές στην Αίγυπτο, την Συρία και την Παλαιστίνη και η Τορά σχεδιάστηκε σκόπιμα για να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα για τον σκοπό αυτό .
Αλλά ακόμα και αν κάποιος αποδώσει την κύρια σύνταξη της Τορά στην Βαβυλωνιακή σχολή του Έσδρα, ο στόχος ήταν ο ίδιος. Η Τορά είναι μια γεωπολιτική αξίωση προτεραιότητας ή πρωτοκαθεδρίας των Ιουδαίων έναντι των άλλων εθνών. Είναι αποδεικτικά στοιχεία που πρέπει να παρουσιαστούν στην διεθνή κοινότητα και στο διεθνές δικαστήριο. Η βιβλική ιστορία είναι έντονα προκατειλημμένη και εν μέρη κατασκευασμένη. Μετά από δύο αιώνες ανασκαφών, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το βασίλειο του Σολομώντα, η βάση του ισχυρισμού για το Μεγάλο Ισραήλ, είναι λιγότερο πραγματικό από την Στρογγυλή Τράπεζα του Βασιλιά Αρθούρου. Στην υποτιθέμενη εποχή του Σολομώντα, η Ιερουσαλήμ ήταν ένα μεγάλο χωριό. Επανερχόμενος στους αναθεωρητές της Βίβλου η Έξοδος τόσο κεντρική στην σιωνιστική ιστορία είναι εξίσου ψευδής. Δεν υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία για μαζική έξοδο από την Αίγυπτο στην Χαναάν μέσω του Σινά και τα στοιχεία δείχνουν ότι οι δώδεκα φυλές ήταν αυτόχθονες και μόνο η θρησκεία τους δεν ήταν τοπική.
Η ιστορική αφήγηση είναι η απόλυτη πηγή δύναμης του Ισραήλ και ο Χριστιανισμός μετέτρεψε την Παλαιά διαθήκη σε παγκόσμια εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη εκτιμούν οι αναθεωρητές της Βίβλου. Στο σημείο αυτό αν υπενθυμίσω ότι οι αναθεωρητές της Παλαιάς διαθήκης στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δέχονται ότι έχουν παρέμβει οι Ιουδαίοι και την έχουν αλλοιώσει ως ένα βαθμό κατά το δοκούν. Στο ιερό βιβλίο το Ισραήλ είναι ταυτόχρονα ήρωας και αθώο θύμα των κακών Διονυσιακών αυτοκρατοριών, όσο και αν εκείνοι κλέβουν, καταστρέφουν και σφαγιάζουν !!!
Ο νικητής γράφει την ιστορία. Όποιος γράφει ιστορία και επιβάλλει την γεωπολιτική αφήγησή θα είναι ο νικητής. Οι Εβραίοι είναι το έθνος της Βίβλου και,μέσω αυτού έχουν κατακτήσει γεωπολιτικά την ανθρωπότητα. Η αρχαία ιστορία από τον Νώε μέχρι τον Κύρο τον Μέγα, γράφτηκε από τους Εβραίους. Για αυτό κακοί είναι οι Χαναναίοι, οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι, για να μην αναφέρουμε τους Αμαληκίτες ή τους Μαδιανίτες, οι οποίοι σαφώς άξιζαν να εξοντωθούν σύμφωνα με τις Ιουδαϊκές γραφές. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την βιβλική του ιστορία για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του αλλά και την περιφρόνησή του για το διεθνές δίκαιο. Το Ισραήλ είναι ένα ένα ναζιστικό-Διονυσιακό μόρφωμα και για να νικηθεί πρέπει να χτυπηθεί στην απόλυτη πηγή της γεωπολιτικής του δύναμής που είναι βιβλική αφήγηση σχετικά με την ανωτερότητα του ως έθνος έναντι των άλλων εθνών. Ο Σιωνισμός υποστηρίζει με πάθος και εκτός Αριστόκλειας λογικής αυτή την βιβλική αφήγηση. Όλοι οι Ιουδαίοι αντιλαμβάνονται την σύγχρονη ισραηλινή εποχή μέσα από το πρίσμα της αρχαίας Εβραϊκής ιστορίας. Αυτή η εμμονή έχει διαποτίσει όλους τους Σιωνιστές.
Πουθενά αλλού εκτός από το Ισραήλ η εντολή να θυμόμαστε την ιστορία δεν γίνεται αισθητή ως θρησκευτική επιταγή για έναν ολόκληρο λαό, έγραψε ο Yosef Hayim Yerushalmi στο Zakhor: Εβραϊκή Ιστορία και Εβραϊκή Μνήμη (1982). Με τον όρο «Ισραήλ» εννοούσε τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο. Η Εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη είναι η ίδια η ουσία της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας και η απόλυτη πηγή της Ισραηλινής δύναμης. Για αυτό οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού καταργούν συστηματικά την Ελληνική ιστορία. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η κύρια διαίρεση εντός του εβραϊκού κόσμου βρίσκεται μεταξύ θρησκευόμενων και κοσμικών Εβραίων. Αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό κριτήριο. Το εύρος και η ένταση της εθνικής μνήμης είναι η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ των Εβραίων. Για τους περιφερειακούς Εβραίους αυτούς που δεν θεωρούν τον Ιουδαϊσμό το πιο ουσιαστικό μέρος της ταυτότητάς τους, το Ολοκαύτωμα είναι το κύριο σημείο αναφοράς. Όταν ρωτήθηκαν: «Τι είναι απαραίτητο για να είσαι Εβραίος;», το 73% των Αμερικανών Εβραίων απάντησε «Θυμούμενοι το Ολοκαύτωμα» σε δημοσκόπηση της Pew Research του 2013.
Εν τούτοις οι πιο πιστοί Εβραίοι έχουν παλαιότερες αναφορές, που εκτείνονται σε περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια. Νιώθουν το 70 μ.Χ. σαν να το είχαν ζήσει. Είναι οι επιδραστικοί Εβραίοι που καταλαμβάνουν και ενώνουν την κοινότητα μέσω της γεωπολιτικής-ιστορικής μνήμης. Είτε παρουσιάζονται ως κοσμικοί είτε ως θρησκευόμενοι Εβραίοι, είτε θεωρούν τον Θεό ή το εβραϊκό πνεύμα την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας ιστορίας. Πολλοί πιθανότατα πιστεύουν ότι ο Θεός και το εβραϊκό πνεύμα είναι ένα και το αυτό. Είτε θρησκευόμενοι είτε κοσμικοί, οι Εβραίοι γενικά είναι βαθιά ριζωμένοι στην γεωπολιτική μνήμη του Ισραηλινού έθνους. Αντιθέτως οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων απαγορεύουν στους Έλληνες να αξιοποιήσουν την ιστορική γεωπολιτική μνήμη !!! Για αυτό διέλυσαν τον Ελληνισμό που ήταν μια παγκόσμια πολιτιστική-γεωπολιτική αυτοκρατορία.
Η εβραϊκή γεωπολιτική μνήμη είναι ανυπολόγιστης αξίας για την ισχύ και την επιβίωση του Ισραηλινού έθνους. Ο γεωπολιτικός εθνικισμός των Ισραηλινών σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική-γεωπολιτική μνήμη είναι ο ισχυρότερος. Ελάχιστοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την Ρωσική η την Κινεζική ιστορία δύο χωρών του γεωπολιτικού άξονα σε σχέση με την Ισραηλινή που προκαλεί παγκόσμιο γεωπολιτικό και όχι μόνον ενδιαφέρον. Το Ισραήλ από τα πανάρχαια χρόνια βασίζει όλη την εθνική του υπόσταση στην Παλαιά Διαθήκη. Στα πλαίσια της γεωπολιτικής θεολογίας έχουμε μια σειρά γενοκτονιών και πολέμων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Οι πόλεμοι που έχει διεξάγει το Ισραήλ από την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι την σύγχρονη εποχή, δεν γίνονται μόνον για λόγους γεωπολιτικής ισχύος. Όλες αυτές οι πολεμικές δραστηριότητες γίνονται με γνώμονα την Γεωπολιτική Θεολογία.
Στους πολέμους αυτούς έχουμε ένα ευρύτατο πεδίο σύγκρουσης γεωπολιτικών θεολογιών και γεωπολιτικού εθνικισμού. Σε αντίθεση με όλες τις εσφαλμένες επιστημονικές εργασίες-αναλύσεις, σε προσωπικό επίπεδο ως δημιουργός-ιδρυτής της γεωπολιτικής-θεολογίας-γεωπολιτικού εθνικισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, έχω επισημάνει πολλές φορές στις επιστημονικές μου εργασίες αλλά και μιλώντας στα ΜΜΕ, ότι τα αντίπαλα έθνη δεν πολεμούν απλώς για να νικήσουν και να κατακτήσουν πλουσιότερες περιοχές. Πολεμούν για να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους δοξασίες. Ο εβραϊκός-γεωπολιτικός εθνικισμός και η Ιουδαϊκή Γεωπολιτική Θεολογία είναι ενάντια στον Αριστόκλειο πολιτισμό, την Αριστόκλειο-Γεωπολιτικό Εθνικισμό και την Γεωπολιτική Θεολογία. Θεσμικά το έθνος-κράτος του Ισραήλ από την αρχαία εποχή είναι θεοκρατικό. Σύμφωνα με την Τορά ο Θεός έκανε μια διαθήκη με τους προγόνους του Εβραϊκού λαού, Αβραάμ-Μωυσή, Ισαάκ και Ιακώβ. Εν τούτοις ο Σιωνισμός διαχρονικά από τα πανάρχαια χρόνια έχει ως πηγή δύναμης-επιβίωσης την γεωπολιτική Θεολογία και την Παλαιά Διαθήκη.
Οι γεωπολιτικές-Θεολογικές δοξασίες ότι η εσχατολογική εποχή έχει ήδη ξεκινήσει με την επιστροφή του Ισραήλ στα βιβλικά εδάφη είναι μέρος της γεωπολιτικής θεολογίας. Η πολιτική πράξη ταυτίζεται με την συμφωνία και τις υποσχέσεις του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, σχετικά με την κυριαρχία του Ισραήλ σε όλο τον κόσμο !!! Αυτή η γεωπολιτική αξίωση της εξωτερικής πολιτικής με τις βιβλικές παραδόσεις έχει οδηγήσει διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις να αντιμετωπίζουν κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, με βάση την Παλαιά Διαθήκη. Από την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ μέχρι την εδαφική πολιτική στην Δυτική Όχθη, κυριαρχεί η θρησκευτική προσήλωση και όχι η απλή γεωπολιτική λογική-δύναμη. Το ιερό πολεμικό πεδίο επικρατεί. Πατήρ πάντων ο πόλεμος (Ηράκλειτος). Το γεωπολιτικό σημείο όπου όλα συγκλίνουν είναι η Ιερουσαλήμ. Δεν είναι η Κωνσταντινούπολη, η Ρώμη, η Μόσχα, η Χάιφα, η Τεχεράνη και η Γάζα. Η Ιερουσαλήμ είναι το γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό και πάνω από όλα Θεολογικό κομβικό σημείο. Είναι η εσχατολογική πόλη και για τις θεολογίες των εθνών και όχι τόπος γεωπολιτικών διαπραγματεύσεων. Η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη εκπλήρωσης των προφητειών.
Όταν το Ισραήλ αναφέρει την αιώνια διαθήκη με τον Θεό, εννοεί θρησκευτική επανόρθωση-αποκατάσταση των πατρογονικών δικαιωμάτων. Γεωπολιτικές βασισμένες επάνω στην θεολογία δεν ευνοούν στην ειρήνη. Πρόκειται για γεωπολιτικές που νομιμοποιούν τις πολεμικές δραστηριότητες. Αυτά τα κράτη βασίζουν την Εθνική τους ταυτότητα επάνω στην γεωπολιτική Θεολογία. Καταφεύγουν στην θεολογία για να δημιουργήσουν Εθνική συνοχή-ταυτότητα και για να επιτύχουν τα γεωπολιτικά τους σχέδια. Η σύγκρουση στην Μέση Ανατολή μας δείχνει ότι η θρησκεία διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Για αυτό διέλυσαν τον Χριστιανισμό στην σύγχρονη Ελλάδα. Εκτός από το Ισραήλ και τα υπόλοιπα έθνη αξιοποιούν γεωπολιτικά τις ιστορικές μνήμες.
.jpg)
Ο ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΡΑΙΧ.
.jpg)
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το τέταρτο ράιχ. Με στόχο να ενισχύσουν την δέσμευση των πολιτών στο ναζιστικό εγχείρημα και να προωθήσουν τον "Ευρωπαϊκό -Γερμανικό πατριωτισμό και ένα αίσθημα ευρωπαϊκής κοινωνικής συνοχής, η ναζιστική ΕΕ βασίζεται σε δύο αρχικά αντιφατικά ιδεολογικά ρεύματα. Την εθνική ιδεολογία που πηγάζει από την έννοια του συνταγματικού πατριωτισμού και μια αντιρωσική Ευρώπη σε γεωπολιτικό επίπεδο. Για αυτό προωθείται εκ νέου ο Γεωπολιτικός-Γερμανικός εθνικισμός. Αυτά τα δύο δόγματα προήλθαν από τις εργασίες-διδασκαλίες των Γερμανών ιστορικών της δεκαετίας του 1980, κατά την οποία διατυπώθηκε η αντίληψη μιας ισοδυναμίας μεταξύ της ΕΣΣΔ και της ναζιστικής Γερμανίας !!! Ιστορικοί όπως ο Ερνστ Νόλτε) επιχείρησαν να αποκαταστήσουν τον Γεωπολιτικό-Γερμανικό εθνικισμό. σε αντίθεση με τους αριστερούς διανοούμενους που προωθούσαν μια μετα Γερμανία και Ευρώπη χωρίς πατριωτική ιδεολογία (Γιούργκεν Χάμπερμας).
Αυτές οι δύο έννοιες συγχωνεύονται την σημερινή εποχή με το αξίωμα μιας «γεωπολιτικής Ευρώπης». Αυτή είναι μια ορολογία που επινόησε η νεοναζί Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Αυτό το έκανε με στόχο να πλήξει την Ρωσία και να προωθήσει τον εθνικιστικό ευρωατλαντισμό (τέταρτο ράιχ-Διονυσιακός πολιτισμός με δόγματα την φιλελεύθερη "δημοκρατία", την πολυπολιτισμικότητα, την μετανάστευση και μια ανοιχτή κοινωνία. Ο Χίτλερ και οι ναζί του τρίτου ράιχ προωθούσαν το δόγμα σχετικά με την ανωτερότητα της λευκής φυλής. Εν τούτοις το τέταρτο ράιχ προωθεί την πρόσμιξη φυλών και την ανωτερότητα της μαύρης φυλής !!! Για αυτό και στην Εθνική Γερμανίας αγωνίζεται ο Dennis Schröder. Συνεπώς το τρίτο ράιχ ήταν λευκό και το τέταρτο μαύρο.
Συνέπεια των νέων ναζιστικών δογμάτων είναι ότι η ΕΕ μετατρέπεται για πολλοστή φορά σε ναζιστικό τέρας, που εφαρμόζει-προάγει τις ακραίες ιδεολογίες που γεννήθηκαν στην ναζιστική Γερμανία. Στα πλαίσια αυτών των δογμάτων έχουμε τον νέο αντιρωσικό-γερμανικό εθνικισμό που βασίζεται στην ισοδυναμία μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και ναζιστικής Γερμανίας. Αυτές οι έννοιες εξυπηρετούν τους γεωπολιτικούς στόχους που αποσκοπούν στην διαίρεση της Ευρασίας και έχουν οδηγήσει στην γεωπολιτική παρέμβαση της Ουάσινγκτον. Με στόχο να δημιουργήσει ένα αίσθημα πίστης στο ευρωπαϊκό εγχείρημα, μια προσήλωση στο νέο ναζιστικό αξίωμα ώστε να υπάρξουν οι προϋποθέσεις για την ενίσχυση του ευρωπαϊκού πατριωτισμού. Σκοπός η δημιουργία εθνικής-ναζιστικής συνοχής-ταυτότητας. Η "καλή" ναζιστική Ευρώπη προστατεύει τα κράτη μέλη και τους πολίτες από την Ρωσική "απειλή". Όλα αυτά γίνονται με κίνητρο την προστασία-προάσπιση του γερμανικού-ναζιστικού γεωπολιτικού εθνικισμού.
Ο ΝΕΟΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ-ΝΑΖΙΣΤΙΚΟΣ "ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ".
Το νέο ναζιστικό εθνικό δόγμα της ΕΕ για να επικρατήσει έναντι των κρατών-μελών έχει ξεκινήσει ήδη την καταστροφή των άλλων εθνικιστικών δογμάτων και ειδικά του Αριστόκλειου πολιτισμού. Ειδικά στην Ελλάδα και όχι μόνον καταστρέφουν τους πολιτισμούς των εθνών και προωθούν τα ναζιστικά αξιώματα περί "δημοκρατίας-ανθρωπίνων δικαιωμάτων αφαιρώντας την ιθαγένεια από την εδαφική εθνική ταυτότητα. Αυτό είναι το δόγμα του γερμανικού-ναζιστικού εθνικισμού. Ο νέος Γερμανικός γεωπολιτικός-ναζιστικός εθνικισμός επιβάλει στα κράτη-μέλη την αντικατάσταση του παραδοσιακού πατριωτισμού και την αγάπη προς το εκάστοτε έθνος, με την ανάπτυξη μιας προσκόλλησης στον Γερμανικό-ναζισμό με βάση το εθνικό όραμα του τέταρτου ράιχ.
Πλέον έχουμε μια γεωπολιτική-ναζιστική Ευρώπη, αυτόκλητο προστάτη των Ευρωπαίων πολιτών από τον κακό "δικτάτορα" Πούτιν. Την διατύπωση αυτή έκανε η νεοναζί Γερμανίδα Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Σύμφωνα με την Ούρσουλα γιατί οι "επικίνδυνοι" Ρώσοι θέλουν να κατακτήσουν την Ευρώπη με πόλεμο, πρέπει να στηρίζουμε τους νεοναζί της Ουκρανίας στις πολεμικές εχθροπραξίες με την Ρωσία !!! Εν τούτοις όλες αυτές οι ιδεολογίες είναι ξεκάθαρα ναζιστικές και δικαιώνουν για πολλοστή φορά τον Ο. Τσόρτσιλ. Ο Άγγλος πρωθυπουργός φέρεται ότι είπε το εξής ιστορικό-διαχρονικό. Η Γερμανία πρέπει να βομβαρδίζεται κάθε 50 χρόνια. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις τον λόγο, τον ξέρουν οι Γερμανοί !!!
Δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια στα πλαίσιο του επαναπροσδιορισμού της γερμανικής-ναζιστικής εθνικής ταυτότητας μετά την πτώση της ναζιστικής Γερμανίας και πιο πρόσφατα, την επανένωση των δύο Γερμανιών, το τέταρτο ράιχ συνεχίζει ακάθεκτό προς έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Η έννοια του συνταγματικού πατριωτισμού-γεωπολιτικού-ναζιστικού εθνικισμού είναι αμερικανικής εμπνευσμένης. Μην ξεχνάτε ότι οι ναζί του Χίτλερ διέφυγαν στην Αμερική. Εκεί εμπνεύστηκαν την Ευρωπαϊκή Ένωση, την φιλελεύθερη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και άλλες σαθρές ιδεολογίες που δεν εφαρμόζονται ποτέ εμπράκτως.
Αυτή η ναζιστική ιδεολογία έλαβε χώρα στο πλαίσιο της συνειδητής γεωπολιτικής επιλογής του Κόνραντ Αντενάουερ, του πρώτου μεταπολεμικού καγκελάριου της Δυτικής-ναζιστικής Γερμανίας. Αυτή η δυτικοποίηση της Γερμανίας άνοιξε στην συνέχεια το δρόμο για τις ιδέες του Γερμανού φιλοσόφου Γιούργκεν Χάμπερμας, ο οποίος πίστευε ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή για την ανάπτυξη ενός νέου ναζιστικού οράματος αξιοποιώντας το πολλών αιώνων ναζιστικό παρελθόν των βάρβαρων Γερμανών από την εποχή του Imperium Romanum της Κωνσταντινούπολης.
Στα πλαίσια αυτά για να εδραιωθεί αυτό το νέο σύστημα, ο συνταγματικός, γεωπολιτικός εθνικισμός, σύμφωνα με τον Γιούργκεν Χάμπερμας, ήταν απαραίτητη η ενσωμάτωση των λαθρομεταναστών σε μια ανοιχτή, πολυπολιτισμική και φιλελεύθερη-ναζιστική, Διονυσιακή κοινωνία. Επιπροσθέτως έχουμε την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μέσω της ανάπτυξης μιας εθνικής-ναζιστικής συνείδησης στο πλαίσιο του Διονυσιακού πολιτισμού-νέα τάξη πραγμάτων. Η νέα ευρωπαϊκή-ναζιστική ταυτότητα ήταν άκρως κομβική για την ενίσχυση τη εσωτερικής συνοχής στην παγκόσμια γεωπολιτική σκηνή. Η νέα ναζιστική-Γερμανία έχει εδραιώσει την εχθρότητα προς την Ρωσία μετά την κλιμάκωση της κρίσης στην Ουκρανία. Αυτό έφερε την Ρωσία αντιμέτωπη με τον γεωπολιτικό άξονα 666 (ΗΠΑ-ΕΕ-ΙΣΡΑΗΛ).
Το δόγμα της «γεωπολιτικής-εθνικιστικής Γερμανίας των ναζί. προέκυψε από μια διαδικασία επαναχάραξης της ιστορίας,. Εκεί βλέπουμε την εξίσωση της ΕΣΣΔ με την ναζιστική Γερμανία, προκειμένου να διευκολυνθεί η αναζωπύρωση του γερμανικού ναζιστικού πατριωτισμού. Αυτή η νέα ερμηνεία της ιστορίας άνοιξε την δίοδο για την προώθηση μιας γεωπολιτικής-ναζιστικής Ευρώπης. Η αντιρωσική ναζιστική Ευρώπη που ενσαρκώνει η σημερινή ΕΕ-τέταρτο ράιχ, είναι έννοιες που άκμασαν σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο στην Γερμανία το 1986-87.
Οι επιστημονικές διαλέξεις των Γερμανών Ιστορικών δίχασε τον Γερμανικό λαό. Αυτή η διαμάχη έφερε αντιμέτωπους τους συντηρητικούς ιστορικούς, για τους οποίους οι ευνοϊκές συνθήκες για την δολοφονία των Εβραίων, δημιουργήθηκαν με την εισβολή των ναζί στην ΕΣΣΔ. Στον αντίποδα οι Αριστεροί Ιστορικοί-διανοούμενοι όπως ο Γιούργκεν Χάμπερμας, επέμενε στην σκόπιμη γενοκτονία, η οποία είχε σχεδιαστεί πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι δεξιοί ιστορικοί, με επικεφαλής τον Ερνστ Νόλτε, στόχευαν να διευκολύνουν την επιστροφή του γερμανικού ναζισμού και να θέσουν τέλος στην γερμανική μετάνοια για τα εγκλήματα πολέμου των ναζί του Χίτλερ. Για προέβαλαν μια ισοδυναμία μεταξύ της ΕΣΣΔ και ναζιστικής Γερμανίας.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 η έννοια του γεωπολιτικού-ναζιστικού εθνικισμού προσέλκυσε το ενδιαφέρον εντός των θεσμικών οργάνων της ΕΕ. Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε η μονάδα πρόβλεψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής υπό την προεδρία του Ζακ Ντελόρ. Στο πλαίσιο των προκλήσεων που έθετε για το ευρωπαϊκό εγχείρημα η επανένωση της Γερμανίας, η πιθανή επιστροφή του γερμανικού ζητήματος και η προετοιμασία της ΕΕ για μελλοντικές διευρύνσεις με γνώμονα τον ναζιστικό-γεωπολιτικό εθνικισμό θεωρήθηκε ότι αυτή η ιδεολογία θα συμβάλει στον μέγιστο βαθμό στην ολοκλήρωση-ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης, προκειμένου να ξεπεραστούν τα άλλα έθνη-κράτη και ειδικά η Ελλάδα του Αριστόκλειου πολιτισμού.
Η ΕΕ συμφωνεί με την Ουάσιγκτον σε αυτήν την επανερμηνεία της ιστορίας εναντίον της Ρωσίας. Η εξαφάνιση της ΕΣΣΔ σηματοδότησε την κατάρρευση της διπολικής τάξης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία χαρακτηριζόταν από σταθερότητα στην Ευρώπη και η Δύση πίστευε ότι θα επιβάλει οριστικά την μονοπολική ηγεμονία της. Ωστόσο, αυτό το εγχείρημα απέτυχε, δίνοντας τη θέση της στην εμφάνιση του γεωπολιτικού άξονα 888. Η Διονυσιακή Δύση άρχισε να αποδυναμώνεται και η Ρωσία, όπως και σε άλλες περιόδους της ιστορίας, ανέκτησε τον κεντρικό γεωπολιτικό της ρόλο στη διαμόρφωση της παγκόσμιας τάξης με στηρίγματα τον Αριστόκλειο πολιτισμό.
Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού υπό την Αμερικανική ηγεσία έχοντας πέσει στις "παγίδες του Θουκυδίδη", επιχειρούν να ματαιώσουν την παγκόσμια Ρωσική-Κινεζική κυριαρχία. Η Ρωσία ως κληρονόμος της ΕΣΣΔ και μέτοχος του Αρισόκλειου πολιτισμού για πολλοστή φορά φορά έγινε το γεωπολιτικό κέντρο βάρους μιας νέας παγκόσμιας τάξης. Την νέα αυτή αυτή τάξη εκπροσωπεί ο γεωπολιτικός άξονας 888. Επί της Ουσίας η αντιπαλότητα μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας, είναι η διαμάχη μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας. Η Γερμανία με στόχο την εθνική επέκταση στην Ευρασία, σε συνέργεια με τις Ηνωμένες Πολιτείες για την διεύρυνση της ΕΕ-ΝΑΤΟ, πρέπει να διαλύσει την Ρωσία για να ηγηθεί του τέταρτου παγκόσμιου ράιχ, όπως το ονειρευόταν και ο Χίτλερ με τους επιτελείς του.
Η ναζιστική Γερμανία εφαρμόζει την Γεωπολιτική του Mackinder, η οποία επιτρέπει στις ναυτικές δυνάμεις να ελέγχουν την «Εστία» ή το κεντρικό έδαφος της Ευρασίας), ενώ ταυτόχρονα επιδιώκει τις δικές της γεωπολιτικές προτεραιότητες. Η αποσύνδεση της Ουκρανίας από τη Ρωσία, καθώς και η συνεχιζόμενη επέκταση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στα Δυτικά Βαλκάνια και την πρώην ΕΣΣΔ (εξαιρουμένης της Ρωσίας), αποτελούν βασικούς άξονες αυτής της γεωπολιτικής για τη δημιουργία μιας νέας-ναζιστικής Ευρώπης υπό την ηγεσία των Γερμανών.
Σε βάθος χρόνου σύμφωνα με τις γεωπολιτικές τάσεις, ο στόχος του Βερολίνου υπό το ναζιστικό καθεστώς είναι να καταλάβει την ναζιστική Ουκρανία ως επέκταση των πανγερμανικών σχεδίων για την επέκταση του ζωτικού χώρου της Γερμανίας !!! Σήμερα, η κυρίαρχη γεωπολιτική ιδεολογία στην Γερμανία είναι η ενσωμάτωση της Ουκρανίας στην δύση, με βάση τα γερμανικά συμφέροντα. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι υπέρμαχοι μιας ομοσπονδιακής και ολοκληρωμένης-ναζιστικής Ευρώπης, αναζητούν επίσης μια νέα ώθηση προσπαθώντας να κατασκευάσουν έναν κοινό εχθρό την Ρωσία.
Ο συνταγματικός πατριωτισμός μπορεί να επιτύχει μόνο σε μια κοινωνία αποξενωμένων ατόμων που έχουν χάσει την επίγνωση και το αίσθημα του ανήκειν στην επικράτειά τους, την γεωϊστορία της και τις εθνοπολιτισμικές τους ταυτότητες Εξ ου και η επίμονη επιθυμία της ΕΕ να καταργηθούν τα έθνη- κράτη και παραδοσιακός-αγνός πατριωτισμός. Ο γεωπολιτικός εθνικισμός της Γερμανίας είναι η αντίθεση του γνήσιου πατριωτισμού που έχει τις ρίζες του σε μια επικράτεια και μια εθνοπολιτισμική κοινότητα. Είναι μια μορφή γεωπολιτικής αποξένωσης.Για αυτό πίσω από την διήγηση μιας γεωπολιτικής-εθνικιστικής Ευρώπης που υπερασπίζεται τις ευρωπαϊκές αξίες βρίσκεται η προσπάθεια να πειστούν τα έθνη, να προσυπογράψουν ένα γεωπολιτικό-ναζιστικό ευρωπαϊκό σχέδιο υπέρ του τέταρτου ράιχ.
Ανάμεσα σε λαούς που είναι προσκολλημένοι στην κληρονομιά του βαθιά ριζωμένου έθνους-κράτους και λαών που είναι γεωπολιτικά αποξενωμένοι και υποβαθμισμένοι στην κατάσταση των καταναλωτών-Διονυσιαστών σε έναν ρευστό, Διονυσιακό κόσμο, η σύγκρουση μπορεί μόνο να επιδεινωθεί. Αυτό θα έχει ολέθριες συνέπειες. Η σύγκρουση μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας είναι προ των πυλών κάτω από αυτές τις συνθήκες. Η ΕΕ ένα υποτελές κράτος στον Λευκό Οίκο, δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τον Ρώσο εχθρό με σκοπό να προωθήσει έναν νέο γεωπολιτικό-ναζιστικό εθνικισμό. Στην προσπάθειά της να σφυρηλατήσει μια ευρωπαϊκή ταυτότητα μέσω πολέμου εναντίον της Ρωσίας, η Ρωσοφοβία και η υλοποίηση της ρωσικής απειλής πρέπει να τροφοδοτηθούν από την κλιμάκωση της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Ο γεωπολιτικός πατριωτισμός που προωθεί η ΕΕ, βασισμένος στο αξίωμα της γεωπολιτικής-ναζιστικής Ευρώπης, αποτελεί επίσης μια άλλη μορφή γεωπολιτικής αποξένωσης, καθώς η ΕΕ δεν διαθέτει την δική της γεωπολιτική. Η γεωπολιτική της Ευρώπης είναι αυτή της ναζιστικής Γερμανίας του τέταρτου ράιχ.
Το ειρηνευτικό σχέδιο 28 σημείων μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, σε μια αναθεωρημένη έκδοση 19 σημείων προκάλεσε την αντίδραση του τέταρτου ράιχ. Το γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών έγραψε στο Twitter ότι ο κακός Πούτιν έχει σχέδιο να διαλύσει την ΕΕ και το ΝΑΤΟ !!! Οι ναζιστικές υπηρεσίες πληροφοριών εκδίδουν επείγουσες προειδοποιήσεις. Η Ρωσία "προετοιμάζεται" να κηρύξει πόλεμο εναντίον του ΝΑΤΟ έως το 2029 !!!
Πρέπει να αποτρέψουμε οποιαδήποτε περαιτέρω ρωσική επιθετικότητα, μαζί με τους εταίρους-συμμάχους μας. Πρόκειται για μια ακόμη ναζιστική προσπάθεια τρομοκράτησης, συνοδευόμενη από την γνωστή αναφορά στο έτος 2029. Για όσους δεν γνωρίζουν ένα χρόνο πριν ο αμερικανικός στρατός-ΝΑΤΟ) έχει σχεδιάσει να εφαρμόσει την αρχιτεκτονική των Πολυτομεακών Επιχειρήσεων (MDO). Σε αυτό το πλαίσιο, τα κράτη του ΝΑΤΟ ήδη αναπτύσσουν σχέδια και εντείνουν τις προσπάθειές-εκστρατείες στρατολόγησης. Στα πλαίσια αυτά Μπορούμε αναμένουμε να αυξηθεί η προπαγάνδα, συνοδευόμενη από "μυστηριώδη" περιστατικά που αφορούν μη επανδρωμένα αεροσκάφη και άλλους θεατρικούς πολεμικούς ελιγμούς στην γκρίζα ζώνη.
Σε αυτό το καθεστώς θα πρέπει να λάβουμε υπόψην τους ρόλους που έχουν ανατεθεί στην Γερμανία, την Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο ως υποκινητές του πολέμου με βάση τα δόγματα του Μακίντερ. Ο Ναζιστικός άξονας καταστρώνει σχέδια που επιδεινώνουν τις συγκρούσεις υπό το πρόσχημα της απειλούμενης Ευρώπης από τους Ρώσους. Οι νεοναζί του τέταρτου ράιχ μετατρέπουν την Ευρώπη σε πεδίο μάχης για τον επόμενο μεγάλο πόλεμο. Διαβάζοντας προσεκτικά ένα σχέδιο 28 σημείων φαίνεται να αποτελεί αποκλιμάκωση και μια πορεία προς την ειρήνη. Εν τούτοις για τους μυημένους στο γεωπολιτικό λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν οι Ηνωμένες Πολιτείες το σχέδιο είναι όπως οι προφητείες του Διονυσιακού μαντείου των Δελφών. Δύσκολο να το προσέξει κανείς. Ενώ το σχέδιο αναφέρει τα Ουκρανικά συμφέροντα και την ανοικοδόμηση, οι Ευρωπαίοι δεν συμφωνούν να εκτρέψουν τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία σε έργα ανοικοδόμησης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Αντίθετα στοχεύουν στη χρηματοδότηση αυτής της «ειρήνης» εκτρέποντας τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία στην ευρωπαϊκή βιομηχανία όπλων.
Η προϋπόθεση για να συνεχιστεί αυτή η ροή είναι η διατήρηση και όχι ο τερματισμός του πολέμου, για να συνεχίζονται οι εξαγωγές όπλων. Η πρακτική εφαρμογή αυτών των δογμάτων γεωπολιτικής ασάφειας καταδεικνύει σαφώς ότι η ανασυγκρότηση και η εκεχειρία δεν συνεπάγεται την ειρήνη. ΟΙ Ευρωπαίοι διαμορφώνουν λενα καθεστώς μόνιμης-ελεγχόμενης σύγκρουσης. Αυτό γίνεται με στόχο την φθορά της Ρωσίας και την αποδυνάμωση οποιουδήποτε γεωστρατηγικού παράγοντα αμφισβητεί το status quo υπό την ηγεσία του τέταρτου ράιχ. Σε αυτό το πλαίσιο η αναμόρφωση της Ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας πρέπει να πραγματοποιηθεί αποτελεσματικά εις βάρος του εχθρού. Με απλά λόγια, η φαινομενικά τεχνοκρατική επιφάνεια της διπλωματίας για ειρήνη μέχρι τα προσεκτικά διαχειριζόμενα κυβερνητικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι απλώς το πεδίο υβριδικού πολέμου και εφαρμογής. Είναι ο ναζιστικός μηχανισμός με τον οποίο τα δόγματα των Γερμανών πρέπει να γίνουν αποδεκτά. Ωστόσο τα δόγματα χρειάζονται κάτι περισσότερο από απλές αναρτήσεις για να λειτουργήσουν. Χρειάζονται γκαιμπελική προπαγάνδα.
Αν η Ευρώπη πρόκειται να γίνει το θέατρο αυτού του νέου πολέμου, η Γερμανία είναι ο σκηνοθέτης. Για αυτό σταδιακά βλέπουμε την ύπουλη ναζιστική-στρατιωτικοποίηση του γερμανικού-ναζιστικού έθνους. Μια διαδικασία που επισημοποιήθηκε στο πλαίσιο του μυστικού-επιχειρησιακού σχεδίου Γερμανίας» (oplan deu). Αυτό το σχέδιο μετατρέπει την χώρα από κυρίαρχο κράτος σε κόμβο για του ναζισμού. Είναι μια διαδικασία που πραγματοποιείται με διοικητικό διάταγμα από Διονυσιακές ελίτ που έχουν τοποθετηθεί ως πράκτορες, υποκινητές και Biedermänner. σε έναν πόλεμο που κάποτε ισχυρίζονταν ότι ήταν μακριά. Ωστόσο για να κατανοήσουμε πώς εφαρμόζεται αυτός ο ναζιστικός μετασχηματισμός, πρέπει να εξετάσουμε το υπερεθνικό δόγμα που δημιουργεί την στρατιωτικοποίηση.
Προσφάτως ο Μάνφρεντ Βέμπερ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) και κοινοβουλευτικός ηγέτης, προανήγγειλε το tweet του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών. Στις 24 Οκτωβρίου 2025 στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο και εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έγινε μια ανακοίνωση. Οι Ευρωπαίοι αναμένουν από την ΕΕ να είναι ικανή να αμυνθεί. Χρειαζόμαστε κοινά ευρωπαϊκά αμυντικά έργα και πρέπει να επιστρέψουμε στο όραμα των Σουμάν- Αντενάουερ και Ντε Γκάσπερι, που ήταν η δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού στρατού. Η ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία πρέπει να φτάσει σε ένα επίπεδο που καμία μελλοντική κυβέρνηση δεν θα μπορεί να διαλύσει. Στην άμυνα εμείς οι Ευρωπαίοι θα δαπανήσουμε 6,4 τρισεκατομμύρια ευρώ τα επόμενα δέκα χρόνια». Αυτό είναι το ίδιο ποσό που θα επενδύσουν οι Αμερικανοί... Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διερευνήσουμε την Ευρωπαϊκή προστιθέμενη αξία. Η πρωτοβουλία για τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, η πυραυλική άμυνα, η αεροπορική ασπίδα και όλες οι πρωτοβουλίες που παρουσίασε σήμερα η Επιτροπή. Είναι μια θεσμική δομή σχεδιασμένη ώστε καμία μελλοντική κυβέρνηση να μην ξεφύγει. Με βάση το δόγμα του Μαξ Βέμπερ η χρήση ορθολογικών εργαλείων, προϋπολογισμών, ελλειμμάτων και λιστών αγορών είναι απαραίτητο να βρίσκονται στην υπηρεσία ενός θεμελιώδους μεσσιανικού οράματος. Αυτή η θεσμική γεωπολιτική διαχωρίζει τα μέσα από τους ηθικούς σκοπούς.
Η δεδομένη γεωπολιτική-ναζιστική ανωτερότητα είναι αδιαμφισβήτητη και η μετατροπή των Ευρωπαϊκών κρατών σε μια προωθημένη επιχειρησιακή βάση είναι αυτονόητη και ηθικά σωστή-δίκαιη. Αυτή η τεράστια πρωτοβουλία, παρουσιάστηκε από την Πρόεδρο της Επιτροπής Ursula von der Leyen, τον Μάρτιο του 2025, σχεδιάζει επενδύσεις στην άμυνα ύψους έως και 800 δισεκατομμυρίων ευρώ σε μόλις τέσσερα χρόνια μέσω νέων μηχανισμών χρηματοδότησης. Οι πόροι θα προέρχονται σε σημαντικό βαθμό από κράτη που είναι σε καθεστώς υποτέλειας όπως η ναζιστική Ελλάδα. Δράση για την Ασφάλεια της Ευρώπης. Δανειακή διευκόλυνση 150 δισεκατομμυρίων ευρώ που υποστηρίζεται από τον προϋπολογισμό της ΕΕ για κοινές αμυντικές προμήθειες. Ενεργοποίηση της εθνικής ρήτρας διασφάλισης. Αυτός είναι ένας μηχανισμός που επιτρέπει στα κράτη μέλη να υπερβαίνουν τα κανονικά όρια ελλείμματος έως και 1,5% του ΑΕΠ ετησίως για τις αμυντικές δαπάνες. Αυτό θα μπορούσε να αποδεσμεύσει 650 δισεκατομμύρια ευρώ.
Ο Μαρκ Ρούτε διευκρίνισε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέμεναν από τους συμμάχους τους να αγοράσουν-παραδώσουν ακόμα περισσότερα αμερικανικά όπλα στην Ουκρανία. Αυτές οι αγορές εμπίπτουν στην πρωτοβουλία του Καταλόγου Προτεραιοτήτων Απαιτήσεων για την Ουκρανία (PURL). Στην πράξη, αυτό το πρόγραμμα σημαίνει ότι τα ευρωπαϊκά μέλη θα καλύπτουν τακτικά το κόστος εξοπλισμού της Ουκρανίας από το υστέρημα των Ευρωπαίων πολιτών !!! Ταυτόχρονα, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιταχύνουν τον εφοδιασμό, ενισχύοντας την ενσωμάτωση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στο αμερικανικό σύμπλεγμα.
Ο μετασχηματισμός της ναζιστικής Γερμανίας από την ανακήρυξη της Zeitenwende το 2022 υπερβαίνει κατά πολύ την απλή αύξηση των αμυντικών δαπανών ή της στρατιωτικής ετοιμότητας. Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία του τέταρτου ράιχ ,έχει γίνει η απαραίτητη οργανωτική υποδομή για τον επόμενο μεγάλο πόλεμο. Η Γερμανία λειτουργεί ως ο κεντρικός ναζιστικός κόμβος ενός παγκόσμιου-Διονυσιακού δικτύου διοίκησης,-ελέγχου και προβολής ισχύος του τέταρτου ράιχ.
Η αναδιαμόρφωση του ναζιστικού κράτους ενσωματώνει δόγματα όπως οι πολυτομικές επιχειρήσεις (MDO) και το ενοποιημένο δίκτυο μεταμορφώνει την Γερμανία σε παγκόσμια ναζιστική υπερδομή. Αυτό που προκύπτει από την νέα υπερδομή είναι μια νέα μορφή εδαφικής εξάρτησης και μηχανισμών ελέγχου των λαών. Στα πλαίσια αυτών των σκοπών εφαρμόζονται και οι νέες ταυτότητες με τον προσωπικό αριθμό. Η Γερμανία διαχειρίζεται την αμυντική μηχανή της συμμαχίας, καθώς ο στρατηγικός σχεδιασμός και οι αποφάσεις λαμβάνονται από το τέταρτο ράιχ. Στην πραγματικότητα έχουμε την εφαρμογή-εξέλιξη στις Επιχειρήσεις Πολλαπλών Τομέων (MDO), όπως γίνεται εντός του Αμερικανικού-Ναζιστικού στρατού. Αυτό είναι ένα δόγμα που πρέπει εφαρμόζεται από τους συμμάχους ναζί της Γερμανίας και τους υποτελείς του όπως η ναζιστική Ελλάδα.
Αυτή η αλλαγή στο όνομα του δόγματος δεν ήταν ποτέ καθαρά σημασιολογική. Ο όρος μάχη αναφέρεται μια γεωπολιτική σύγκρουση που προσδιορίζεται από την γεωγραφία και τον χρόνο. Οι επιχειρήσεις είναι συνεχείς, ολοκληρωτικές και απεριόριστες. Ο αμερικανικός στρατός δικαιολογεί αυτήν την αλλαγή ισχυριζόμενος ότι αντίπαλοι όπως η Κίνα και η Ρωσία καταφεύγουν στον υβριδικό πόλεμο. Είναι ενδιαφέρον ότι ο ορισμός των υβριδικών απειλών από τις ΗΠΑ περιλαμβάνει μη κινητικές ενέργειες, οικονομικό ανταγωνισμό, διπλωματικούς ελιγμούς ή επενδύσεις σε υποδομές που απλώς αμφισβητούν το status quo υπό την Διονυσιακή ηγεσία των ΗΠΑ. Με δεδομένο ότι μια απειλή ορίζεται ως οτιδήποτε διαταράσσει την ναζιστική ηγεμονία των ΗΠΑ, δεν υπάρχει πλέον μια ξεχωριστή ζώνη ειρήνης ή μια συγκεκριμένη ζώνη πολέμου. Για αυτό το OPLAN DEU είναι η ενσάρκωση αυτού του δόγματος σε Ευρωπαϊκό έδαφος.
Μια μόνιμη κινητοποίηση και στρατιωτικοποίηση από την οποία κανένας πολιτικός, στρατιωτικός, κρατικός, γεωγραφικός ή κοινωνικός τομέας της Ευρώπης δεν εξαιρείται. Συγκεκριμένα είναι ένα σχέδιο για την υποταγή των αντιπάλων εθνών κρατών. Τα κράτη μέλη της ΕΕ έχουν απωλέσει κάθε κυριαρχικό τους δικαίωμα και σέρνονται δια της βίας σε έναν μελλοντικό πόλεμο με την Ρωσία. Στόχος του πολέμου αυτή η εκδίκηση για την ήττα του τρίτου ράιχ από την Σοβιετική Ένωση κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Πράγματι γινόμαστε μάρτυρες μετατροπής της πολιτικής επικράτειας και των δημόσιων χώρων της, σε μια μόνιμη στρατιωτική ζώνη διέλευσης, σχεδιασμένη να φιλοξενήσει έως και 800.000 στρατιώτες του ΝΑΤΟ και 200.000 οχήματα σε περίπτωση μεγάλης κρίσης, μεταφέροντας τα κυρίως στην ανατολική πλευρά της συμμαχίας. Υπό αυτό το καθεστώς, όλα τα επίπεδα της πολιτικής διοίκησης, από τους πυροσβέστες και τις ιατρικές υπηρεσίες έως τις περιφερειακές κυβερνήσεις, υπάγονται σε ένα στρατιωτικό καθεστώς, του οποίου οι απαιτήσεις υπερισχύουν της τοπικής διακυβέρνησης των κρατών μελών της ΕΕ. Ακόμη και οι αυτοκινητόδρομοι της Γερμανίας έχουν γίνει οι ενισχυμένες αρτηρίες στρατιωτικής κινητικότητας. Βασικοί αυτοκινητόδρομοι όπως ο Α2, ο οποίος εκτείνεται από τη βιομηχανική καρδιά του Ρουρ μέχρι τα πολωνικά σύνορα, είναι πλέον προκαθορισμένοι διάδρομοι για τις μετακινήσεις στρατευμάτων.
Οι κυβερνήσεις των κρατιδίων, από το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν μέχρι την Βαυαρία, έχουν υπογράψει συμφωνίες που χορηγούν ευρεία γενική άδεια στις νηοπομπές της Bundeswehr και του ΝΑΤΟ !!! Αυτό που κάποτε ήταν πολιτικές υποδομές όπως δρόμοι, σιδηρόδρομοι, αποθήκες καυσίμων και χώροι ανάπαυσης, διαμορφώνονται σταθερά από το Militärstraßengrundnetz (εθνικό στρατιωτικό οδικό δίκτυο). Με διοικητικό διάταγμα, αυτοί οι δρόμοι διπλής χρήσης μετατρέπονται σε δρόμους προτεραιότητας για την άμυνα, μια αλλαγή που εφαρμόζεται από το φυσικό αντανακλαστικό μιας ναζιστικής-Διονυσιακής ελίτ που ευθυγραμμίζεται με τα σχέδια πολέμου ενάντια στην Ρωσία και την οριστική υποταγή των εθνών-κρατών.
Επίσης το γερμανικό ιατρικό σύστημα ενσωματώνεται σε αυτήν την προετοιμασία, με σχέδια έκτακτης ανάγκης που σαφώς υποβαθμίζουν την υγειονομική περίθαλψη των Γερμανών πολιτών και όχι μόνο. Αυτό το νέο καθεστώς μας παραπέμπει στο δόγμα του Giorgio Agamben την Κατάσταση Εξαίρεσης. Η Κατάσταση Εξαίρεσης σημειώνει ο Agamben, ιστορικά ξεκινά όταν η πολιτική εξουσία μεταβιβάζεται στον στρατιωτικό διοικητή. Αυτό το καθεστώς υπήρχε και στο Imperium Romanum του Βοσπόρου για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Ο εκάστοτε στρατηγός του Θέματος ήταν και πολιτικός διοικητής εξαιτίας των ατελείωτων αμυντικών πολέμων ενάντια στο Ρωμαϊκό κράτος. Στόχος η κατάκτηση και η αφαίρεση της Διοικήσεως της αυτοκρατορίας από τους Έλληνες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού δεν δεχόταν ότι η αυτοκρατορία του Savaziou και του σιωνισμού, έγινε η κοσμοκρατορία των Ελλήνων με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη.
Δυστυχώς στην σύγχρονη εποχή η αναμόρφωση της Γερμανίας δεν περιορίζεται στα δικά της γεωγραφικά όρια, καθώς περιλαμβάνει μια θεμελιώδη γεωπολιτική επιβολή. Αυτή είναι ο ορισμός της Ομοσπονδιακής ναζιστικής-Δημοκρατίας ως κεντρικής κυβέρνησης της συμμαχίας ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Η γεωγραφία και η γεωπολιτική θέση της Γερμανίας υπαγορεύουν το πεπρωμένο της. Η χώρα έχει γίνει Drehscheibe Europas, ο κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίο έγινε η ανασύσταση της μεσαιωνικής "αγίας" Γερμανικής αυτοκρατορίας. Αυτός ο ρόλος επισημοποιήθηκε στην Ουλμ το 2018 με την ενεργοποίηση της Κοινής Διοίκησης- Υποστήριξης και Διευκόλυνσης του ΝΑΤΟ (JSEC). Η JSEC χρησιμεύει ως η μετόπισθεν διοίκηση ολόκληρου του ευρωπαϊκού θεάτρου επιχειρήσεων.
Η συγκεκριμένη λειτουργία της είναι να ασφαλίζει τον χώρο πίσω από πιθανές πρώτες γραμμές, διασφαλίζοντας ότι τα στρατεύματα και τα πυρομαχικά μπορούν να κινούνται ελεύθερα από τα λιμάνια του Ατλαντικού προς την ανατολική πλευρά χωρίς γραφειοκρατικές ή φυσικές τριβές.Η JSEC είναι υπεύθυνη για την προστασία, την ασφάλεια και τον συντονισμό της κίνησης των στρατευμάτων και του εξοπλισμού των εταίρων του ΝΑΤΟ προς όλες τις κατευθύνσεις. Η JSEC παρέχει ένα ασφαλές περιβάλλον σε διάφορους τομείς για την προστασία των δυνάμεων και των εγκαταστάσεων του ΝΑΤΟ από βλάβες, διασφαλίζοντας παράλληλα την ελευθερία δράσης.
Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι ήταν πολύ σαφείς σχετικά με αυτή τη σχέση. Όπως σημείωσε ένας υπεύθυνος σχεδιασμού σε ένα άρθρο του Στρατού των ΗΠΑ το 2024 , ο ρόλος της JSEC σε επιχειρησιακό επίπεδο χρησιμεύει ως ενδιάμεσος για την προβολή δύναμης και την ρύθμιση θεάτρου επιχειρήσεων. Ο αξιωματούχος διευκρίνισε ότι το κύριο εργαλείο της JSEC είναι το δίκτυο διασυνδεδεμένων δρόμων, σιδηροδρόμων και πλωτών οδών, οι αεροπορικές, χερσαίες και θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας που συνδέουν τις Ηνωμένες Πολιτείες με τα ανατολικά σύνορα του ΝΑΤΟ. Αυτή η διακήρυξη θα πρέπει να διαλύσει κάθε ψευδαίσθηση στρατηγικής αυτονομίας κυριαρχίας σε οποιαδήποτε μορφή των κρατών μελών της Ευρώπης. Οι γερμανικές υποδομές θεωρούνται ρητά η ηπειρωτική επέκταση των γραμμών εφοδιασμού της Βόρειας Αμερικής για να φτάσουν σε αυτό που είναι γνωστό ως ανατολική πλευρά στα σύνορα με την Ρωσία.
Οι ενέργειες που πραγματοποιούν οι Διονυσιακές ελίτ, έχουν ως στόχο να διατηρήσουν το κύρος τους, τον υλικό πλούτο και την πρόσβασή τους στους παγκόσμιους ενεργειακούς πόρους. Βασίζεται σε μια αποικιακή αίσθηση ανωτερότητας καθώς οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού αρνούνται να αναγνωρίσουν την παρακμή της Δύσης. Αντ' αυτού, καταφεύγουν σε μια μορφή ναζιστικού ιδεαλισμού. Διαμόρφωσαν την πεποίθηση ότι με τον απόλυτο έλεγχο των ιστορικών και δημοσιογραφικών αφηγήσεων, είναι σε θέση να νικήσουν τον Αριστόκλειο πολιτισμό και τους φορείς του Ελλάδα και Ρωσία. Στο σημείο αυτό να διευκρινίσω ότι σύμφωνα με τους κορυφαίους πανεπιστημιακούς στην Ελλάδα όπως ο Γεώργιος Κοντογιώργης και ο αείμνηστος Θεόδωρος Κατσανέβας, η Ελλάδα είναι υπό καθεστώς διπλής κατοχής και έχει παραχωρηθεί με την σύμφωνη γνώμη της Γερμανίας στην Τουρκία. Εν τούτοις γιατί εξακολουθούμε να είμαστε μια παγκόσμια-πολιτιστική αυτοκρατορία επιθυμούν τον αφανισμό όλων των νεοελλήνων με στόχο την απρόσκοπτη δημιουργία του παγκόσμιου κράτους.
Οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων ενεργούν προς το θεσμικό τους συμφέρον. Πρόκειται για έναν πανικό καθώς με την δημιουργία του γεωπολιτικού άξονα 888 (Ρωσία-Κίνα), έχουμε μείωση των ποσοστών κέρδους, απώλεια πρόσβασης σε ενεργειακούς πόρους). Ανάμεσα στους ηγέτες της Διονυσιακής κουλτούρας επικρατεί γεωπολιτικός πανικός. Το άγχος τους είναι ο ψυχρός υπολογισμός μιας τάξης που διαισθάνεται την ιστορική της παρακμή.
https://x.com/GermanyDiplo/status/1993373448110830064
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.
Η Τουρκία επικαλείται την ιστορία για να δικαιολογήσει την επέκταση πέρα από τα σύνορά της, ως πρώην αυτοκρατορικό έθνος-κράτος. Υπό τον Ερντογάν η οθωμανική κληρονομιά κυριαρχεί στον πολιτικό λόγο σφυρηλατώντας μια εθνική ταυτότητα προσανατολισμένη στην επέκταση. Αυτό το αυτοκρατορικό παρελθόν παρουσιάζεται ως γεωπολιτικό και στρατηγικό πλεονέκτημα. Νομιμοποιεί τους πολέμους στην Συρία, την Λιβύη, το Ναγκόρνο Καραμπάχ και την αυξημένη επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο, την Μέση Ανατολή-Αφρική. Μακριά από την εδαφική ανακατάληψη, η Τουρκία στοχεύει σε πολιτική, οικονομική και πολιτιστική επιρροή, βασιζόμενη σε ιστορικούς και γλωσσικούς δεσμούς.
Αυτή η αναδιατύπωση της οθωμανικής ιστορίας μακριά από την απλή νοσταλγία, χρησιμεύει για την εδραίωση της εσωτερικής συνοχής και την προβολή της Τουρκικής ισχύος. Αυτός ο λόγος εξυμνεί την εθνική ανεξαρτησία και ηγεσία στον μουσουλμανικό κόσμο, διατηρώντας παράλληλα την συμμαχία μέσω του ΝΑΤΟ. Αυτή η αμφιλεγόμενη στάση συνδυάζει την αυτοκρατορική, την δημοκρατική και την ισλαμική κληρονομιά.
Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί το 2020 καταδεικνύει αυτή την φιλοδοξία: επιβεβαιώνει την ισλαμική και αυτοκρατορική συνέχεια, κινητοποιεί τη συντηρητική βάση και διακηρύσσει την αυτονομία απέναντι στην Κεμαλική κληρονομιά και την παγκόσμια κριτική. Στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο γίνεται και ο Εορτασμός του Μαντζικέρτ, καθώς είναι γνωστό ότι ο Ερντογάν και οι επιτελείς του διαβάζουν ανελλιπώς την στήλη γεωπολιτικής Θεολογίας και Γεωπολιτικού Εθνικισμού Επικρατέειν η Απόλλυσθαι-Ισχύς Δια της Γνώσεως από τον γράφων. Δυστυχώς οι προτάσεις μου στα πλαίσια της γεωπολιτικής και της εθνικής μας επιβίωσης, να εορτάζουμε τις πραγματικές μας εθνικές εορτές, αξιοποιήθηκαν από τον Ρετζέπ-Ταγίπ Ερτνογάν και όχι από τους σαπισμένους από τον Διονυσιακό πολιτισμό νεοέλληνες.
Ο Τουρκικός εθνικισμός και η μεγαλύτερη εθνική εορτή των Τούρκων.
Ο Ερντογάν είναι ο πιο φιλόδοξος και φιλοχρήματος πολιτικός. Είναι ο πιο επιτυχημένος πολιτικός του αιώνα μας, μετά τον Β. Πούτιν. Εν τούτοις οι φιλοδοξίες του τον κάνουν ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο. Στους στόχους του Ενρτογάν είναι να ξεπεράσει τον Κεμάλ Ατατούρκ και να αφήσει μια μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκία. Επίσης επιθυμεί να βαδίσει στα βήματα του Αλπ Αρσλαν. Αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε πόλεμο και ενδεχομένως μια ακόμη εθνική καταστροφή. Ήδη έχει επιτύχει εν μέρη τον πρώτο στόχο του, ο Τούρκος πρόεδρος.
Η νίκη των Τούρκων στο Μαντζικέρτ μαζί με την καταστροφή στο Μυριοκέφαλο (1176), από τους Σελτζούκους του Κιλίτζ Αρσλάν ήταν οι πιο καταστροφικές-καθοριστικές ήττες στην ιστορία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Το ιστορικό γεγονός εκμεταλλεύεται η Τουρκική εξουσία για να φανατίσει το εθνικιστικό στοιχείο (κρατικό-παρακρατικό) και τον απλό λαό, για να προωθήσει τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς εις βάρος της Συρίας, του Ιράκ, της Λιβυής, της Ελλάδας και άλλων κρατών στα πλαίσια ανασυστάσεως της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που συμφωνήθηκε με την Αμερική και την έγκριση της Γερμανίας. Το σωτήριο έτος 2023 συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από την ίδρυση του σύγχρονου νεοτουρκικού κράτους, για αυτό ο Ταγίπ Ερντογάν έχει θέσει ως βασικό στόχο την αποκαθήλωση-εκτόπιση του Μουσταφά Κεμάλ-Ατατούρκ από την πρωτοκαθεδρία της νεότερης Τουρκικής ιστορίας, παραδίδοντας μία μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκία. Δεν είναι όμως η μοναδική ημερομηνία που έχει βάλει ορόσημο ο Τούρκος πρόεδρος, καθώς με βάση τις εντολές-υποδείξεις, οι διάδοχοι του από την σέχτα των Χαριζιτών (ΜΙΤ, Γκρίζοι Λύκοι), έχουν πολύ μεγαλύτερους στόχους και αυτό είναι εμφανές από τις κινήσεις σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Ουκρανία, Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Η μάχη στο Μαντζιέρτ ήταν η πρώτη μεγάλη και καθοριστικής σημασίας νίκη των Tούρκων επί των Ελλήνων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, από την ημέρα που οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, έδωσε το χρίσμα στους Τούρκους να αντικαταστήσουν τους Άραβες, στην προσπάθεια κατακτήσεως της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι Άραβες είχαν εξασθενήσει ως πολιτική και στρατιωτική δύναμη εξαιτίας της Ελληνικής τριανδρίας αυτοκρατόρων (Βασίλειος Β, Άγιος Νικηφόρος Φωκάς και Ιωάννης Τσιμισκής-Κουρκουάς). Για αυτό αμέσως η νέα τάξη πραγμάτων έφερε στην θέση των Αράβων τους Σελτζούκους Τούρκους, ώστε να μην σταματήσουν οι συνεχόμενες επιθέσεις όλων εκείνων των αιώνων από τις νεοταξικές δυνάμεις. Οι Τούρκοι από την ημέρα που ασπάστηκαν τον Μωαμεθανισμό, έγιναν οι πιο πιστοί και φανατικοί Ισλαμιστές-Διονυσιαστές στον κόσμο μέχρι και την σύγχρονη εποχή. Γνωρίζουν πολύ καλά οι Τούρκοι και ειδικά ο Ερντογάν ότι έχουν το χρίσμα από τους παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας, για γίνουν οι ηγέτες των Μωαμεθανών σε όλο τον κόσμο.
Πολύ συχνά αναφέρεται στην μάχη του Μαντζικέρτ (26 Αύγουστου 1071), ο πρόεδρος της Τουρκίας υπογραμμίζοντας πως ο στόχος του είναι να αναβιώσει την ιστορία βαδίζοντας τα βήματα του Σουλτάνου Άλπ Αρσλάν, που με την επικράτησή του επί των Ρωμαϊκών στρατευμάτων του αυτοκράτορα Ρωμανού Δ’ Διογένη, έθεσε τις βάσεις για την κυριαρχία των Σελτζούκων στην Μικρά Ασία. Ο Τούρκος πρόεδρος και οι επιτελείς του είναι τακτικοί αναγνώστες της στήλης Επικρατέειν η Απόλλυσθαι, και για αυτό από το έτος 2013 υιοθέτησαν την πρόταση μου αντιστρόφως. Οι Τούρκοι εθνικιστές που θριαμβολογούν για την νίκη στο Μανζτικέρτ, υποδύονται τους ανίδεους καθώς οι πρόγονοι τους κατέκτησαν την νίκη, κατόπιν της μεγαλύτερης εθνικής προδοσίας, εις βάρος του Ελληνικού έθνους. Σε όλη την διάρκεια της μάχης του Μαντζικέρτ οι Σελτζούκοι είχαν ηττηθεί κατά κράτος και είχαν τραπεί σε φυγή. Μόνον μετά την προδοσία των Δουκών, λίγο πριν το τέλος της ημέρας ανέκαμψαν και πέρασαν στην αντεπίθεση.
Σε αυτή την μάχη ο γενναίος Ρωμανός πολεμούσε με τις εφεδρείες καθώς ο Ιωσήφ Τραχωνειάτης πήρε τα καλύτερα Ρωμαϊκά στρατεύματα, πέρασε τα σύνορα και επέστρεψε πριν από την μάχη σε Ελληνικό-Ρωμαϊκό έδαφος, χωρίς να ενημερώσει τον Ρωμανό. Οι Τούρκοι έχουν ως κορυφαία εθνική εορτή το Μαντζικέρτ, μια μάχη που κέρδισαν εντελώς ανέλπιστα κατόπιν προδοσίας των αλλοδαπών πολιτικών-αξιωματούχων του Ρωμαϊκού κράτους. Μια καθοριστικής σημασίας νίκη σε μάχη-πόλεμο, δεν έχει καμία ηθική, πνευματική, κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική αξία, εάν επιτυγχάνεται κατόπιν εσωτερικής προδοσίας στο αντίπαλο στράτευμα. Oι στρατιωτικές επιτυχίες του Ελληνικού έθνους, δεν ήταν ποτέ βασισμένες σε εσωτερικές προδοσίες των αντίπαλων στρατευμάτων. Οι θριαμβολογίες των Τούρκων εθνικιστών δείχνουν το κατώτατο ηθικό-πολιτιστικό επίπεδο και την ξεκάθαρη πανάρχαια Διονυσιακή ιδεολογία των νεοθωμανών.
ΕΡΝΤΟΓΑΝ-ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ. ΓΙΑΤΙ ΕΠΕΛΕΞΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ;
Oι παράγοντες της Διονυσιακής Κουλτούρας ισχυρίζονται ψευδώς ότι ο μεγαλύτερος στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία έχει καταγωγή από τον Περσικό-βασιλικό οίκο των Aρσακιδών. Αυτό φυσικά δεν ευσταθεί καθώς ο Μέγας Ηράκλειος πολέμησε ενάντια στην Περσική αυτοκρατορία για την ανάκτηση του Τιμίου Σταυρού. Επίσης ο πατέρας του, ο στρατηγός Ηράκλειος ο Πρεσβύτερος, πολέμησε ενάντια στους Αρμένιους. Στα πλαίσια της ιστορικής πλαστογραφήσεως εμφανίζουν τον Ηράκλειο να ομιλεί δύο γλώσσες (Ελληνική-Αρμενική). Σκοπίμως αγνοούν ότι για να ήταν κάποιος αξιωματικός στον Ρωμαϊκό αυτοκρατορικό στρατό, θα έπρεπε να μιλά άπταιστα την Λατινική. Κανείς δεν μπορούσε να πάρει δημόσια αξίωμα-θέση στο Ρωμαϊκό κράτος εάν δεν μιλούσε την Λατινική γλώσσα. Μέσα από την παραποιημένη ιστορία και την δήθεν "Αρμενική" καταγωγή του Ηρακλείου, αποκαλούν την εποχή από το 582 μ.Χ., εως το 797 μ.Χ. ως την πρώτη "Αρμενική" περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Ιστορική πηγή αναφέρει πως όταν έφτασε ο Ηράκλειος στην Ταρσό, συνέταξε επιστολές που έλεγαν ότι θα πήγαινε στην Αρμενία, για να παραδώσει τον στρατό στον Ναρσή, τον διοικητή της Κωνσταντινής. Την εποχή εκείνη ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος αντικατέστησε τον Φιλιππικό με τον Πρίσκο, στην θέση του στρατηγού στο Ανατολικό θέμα. Ο Φιλιππικός διέταξε τον Ηράκλειο, να επιστρέψει στην Αρμενία. Υπάρχουν και οι ιστορικοί οι οποίοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο Ηράκλειος πιθανόν να είχε την θέση του στρατηγού του θέματος των Αρμενιακών, το οποίο είχε ως έδρα την Θεοδοσιούπολη. Η διαταγή του Φιλιππικού αφορούσε την στρατιωτική βάση και όχι την πόλη καταγωγής του Ηρακλείου, όπως ισχυρίζονται αβάσιμα και κακόβουλα οι νεοταξίτες ιστορικοί. Ο Φιλιππικός μαζί με τον Ηράκλειο πριν από ένα έτος είχαν ξεχειμωνιάσει στην Θεοδοσιούπολη, τον χειμώνα του 586 – 587 μ.Χ. Ενδεικτικό ήταν το ιστορικό γεγονός ότι ο πατέρας του Ηράκλειου, ο Ηράκλειος πρεσβύτερος διοικητής του Εξαρχάτου της Καρχηδόνας, ήταν παντρεμένος με την Επιφανεία και είχε τρία παιδιά τον Ηράκλειο, τον Θεόδωρο και την Μαρία. Τα ονόματα των απογόνων του πρεσβυτέρου Ηρακλείου, είναι όλα Ελληνικά-Ρωμαϊκά. Κανένα από αυτά δεν είναι Αρμενικό.
Το όνομα Ηράκλειος το συναντάμε αρκετούς αιώνες πριν. Άνθρωποι με το όνομα αυτό ήταν ο Άγιος Μάρτυς Ηράκλειος ο Αθηναίος, τον τρίτο αιώνα, ο φιλόσοφος Ηράκλειος Κυνικός (4ος αιώνας μ.Χ.), ο Ηράκλειος ευνούχος, επί βασιλείας, του Αρειανού-αυτοκράτορα Ουάλεντος. Χαρακτηριστικά της Ελληνικότητας του Ηρακλείου ήταν ότι έκανε επίσημη γλώσσα του Ρωμαϊκού κράτους, τα Ελληνικά, καθώς μέχρι τότε, ήταν τα Λατινικά. Ακόμη η αλλαγή του αυτοκρατορικού-Ρωμαϊκού τίτλου, από Αύγουστος-Καίσαρ, Αυτοκράτωρ, σε «Πιστός ἐν Χριστῷ τω Θεώ Βασιλεύς και η λειτουργία της ανωτάτης Φιλοσοφικής σχολής (Πανδιδακτήριον), με βάση τον αρχαίο τρόπο, που δίδασκαν οι Έλληνες σοφοί. Ο Ηράκλειος έφερε στην Κωνσταντινούπολη τον Στέφανο Αλεξανδρινό, για να διδάξει στην φιλοσοφική σχολή Κωνσταντινουπόλεως. Η φιλοσοφική σχολή ονομαζόταν πανδιδακτήριο.
Επίσης ο Ηράκλειος έγραψε δύο εργασίες με τίτλους ”υπόμνημα είς την μεγάλην του Πτολεμαίου σύνταξιν” και ‘περί κατασκευής σφαίρας του αρατού”, εμπνευσμένος από τον Ύπατο των Φιλοσόφων, τον Αριστοκλή. Στο Πανδιδακτήριον διδασκόταν γεωμετρία, μουσική, αστρονομία, ηθική-φιλοσοφία, φιλολογία. Μεταξύ άλλων η αλλαγή του ονόματος της γυναίκας του από Φαβια σε Ευδοκία. Αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη για την Ελληνικότητα, του Ηράκλειου από την Αγιοτόκο Καππαδοκία.
Με την άνοδο του Έλληνα Ηράκλειου από την Καππαδοκία στον Ρωμαϊκό θρόνο, η αυτοκρατορία γίνεται ολοκληρωτικά Ελληνική. Με ανθελληνικά κίνητρα επέλεξαν τον κορυφαίο βασιλιά της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, μετά τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον. Σύμφωνα με τους Τούρκους ο Έλληνας-Χριστιανός Ηράκλειος "αποδέχτηκε" την πρόταση να γίνει Μωαμεθανός, διότι ήταν βέβαιος ότι ο Μωάμεθ υπήρξε ο προφήτης τον οποίο ανέμεναν εκείνη την εποχή οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Οι Τούρκοι παρουσιάζουν τον Ηράκλειο ότι είπε : "Μακάρι να ήμουν με τον Μωάμεθ και να του έπλυνα τα πόδια”!!! Με βάση τις αναφορές του Άραβα ιστορικού Ταμπαρί, οι Τούρκοι παρουσιάζουν τον Έλληνα αυτοκράτορα ως Περσικής είτε ως Αρμενικής καταγωγή που ασπάστηκε το Ισλάμ. Εν τούτοις "εμποδίστηκε" από τους Έλληνες αξιωματούχους, αν και “ομολόγησε” την πίστη του στον Μωάμεθ. Οι ενέργειες αυτές δείχνουν την δολιότητα και το διαχρονικό μίσος των Τούρκων για πολλοστή φορά. Εμφανίζουν τον Έλληνα-Χριστιανό βασιλιά που πολεμούσε στην πρώτη γραμμή του μετώπου με τους Πέρσες για του Χριστού την πίστη την Αγία, για να ανακτήσει το Ιερότερο σύμβολο της Ορθοδοξίας τον Τίμιο Σταυρό ως "Σαρακηνό" και “δούλο” του Μωάμεθ. Τον βασιλιά που πήγε πίσω ο ίδιος τον Τίμιο Σταυρό, στους Αγίους Τόπους !!!
Στα πλαίσια αυτών των πολύ επικίνδυνων σκοπών η Τουρκία παρουσίασε μια σπάνια επιστολή από τον ιδρυτή του Αγαρηνού θρησκεύματος τον Μωάμεθ, προς τον πρώτο Έλληνα αυτοκράτορα της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον Ηράκλειο. Η επιστολή είχε πολύ απειλητικό-προσβλητικό ύφος και την δημοσίευσε ο Τουρκικός τύπος. Η επιστολή έχει μεγάλη ιστορική αξία καθώς αναφέρεται στην πρώτη επαφή των Ισμαηλιτών με τους Έλληνες Χριστιανούς. Η επιστολή έχει σαφέστατα απειλητικό ύφος καθώς γράφει ότι εάν δεν δεχτούν οι Χριστιανοί να γίνουν Σαρακηνοί, τότε θα αντιμετωπίσουν φοβερές συμφορές. Η επιστολή γράφτηκε την εποχή πού είχε επικρατήσει ο Μωαμεθανισμός σε όλη την Αραβική χερσόνησο και ξεκινούσε ο επεκτατισμός προς βορά, ανατολή και δύση. Η επιστολή του Μωάμεθ επιδόθηκε το έτος 628 μ Χ. από τον πρέσβη του Μωάμεθ, Diheytül Kalbi, στον αυτοκράτορα Ηράκλειο στην Κωνσταντινούπολη. Ο Μωάμεθ κάνει γνωστό στον Έλληνα αυτοκράτορα Ηράκλειο την ίδρυση της νέας θρησκείας και την μοναδικότητα της. Επίσης ο Μωάμεθ κάλεσε τον Έλληνα Ηράκλειο το συντομότερο να γίνει Αγαρηνός. Στην επιστολή ζητούσε να ασπαστούν το κοράνι ο βασιλιάς και οι Έλληνες-Χριστιανοί υπήκοοι της αυτοκρατορίας του. Σε αντίθετη περίπτωση όπως αναφέρει ενδεικτικά θα το μετανιώσει και τρομερές συμφορές θα επέλθουν στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Η πραγματική απάντηση του αυτοκράτορα Ηράκλειου προς τον Μωάμεθ ήταν ότι δεν υπάρχει άλλο ιερό βιβλίο εκτός από τα Ευαγγέλια, τα οποία παρουσιάζουν τον Ιησού ως τον Θεάνθρωπο και τον Σωτήρα της οικουμένης. Στην επιστολή του ο Ηράκλειος αναφέρει ότι ρώτησε τους Έλληνες, όμως κανένας δεν δέχτηκε να συζητήσει σχετικά με την αποδοχή της νέας θρησκείας. Η απάντηση του αυτοκράτορα Ηράκλειου ήταν η πατροπαράδοτη και διαχρονική. Μολών Λαβέ και δείχνει την ακλόνητη πίστη του αυτοκράτορα και των υπολοίπων Ελλήνων, στον Ιησού Χριστό και την σαφέστατη απόρριψη της νέας Σαρακηνής θρησκείας.
Ήταν η πρώτη απόρριψη του Ισλάμ από τους Έλληνες. Το ενδιαφέρον είναι πως το πρότυπο της επιστολής του Μωάμεθ προς τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, όπως υποστηρίζουν Τούρκοι ιστορικοί και ειδικοί ερευνητές, πρέπει να βρίσκεται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και εκεί θα πρέπει να αναζητηθεί. Αυτή την επιστολή αναζητούν αγωνιωδώς, οι Τούρκοι πράκτορες, ώστε να προκαλέσουν μαζική μεταστροφή των Ελλήνων-Χριστιανών, προς τον Μωαμεθανισμό. Αν και οι ιδεολογικές-θρησκευτικές πεποιθήσεις του Ερντογάν και των επιτελών όπως απέδειξε η στήλη σε πρώτη παγκόσμια δημοσίευση και μια με σειρά εργασιών του είναι ίδιες με αυτές της Ολυμπιάδας και του υιού της οι Τούρκοι δεν παρουσιάζουν τον Αλέξανδρο ως Τούρκο-Άραβα παρά μόνον για τον κορυφαίο στρατηλάτη όλων των εποχών ισχυρίζονται ότι ήταν Μωαμεθανός και Αρμενικής-Περσικής καταγωγής.
Πρώτος διδάξας σε αυτές τις ανθελληνικές τακτικές και στην παραποίηση της Ελληνικής ιστορίας υπήρξε ο Γίββων. Πολλοί Έλληνες νομίζουν ότι ο Έντουαρντ Γίββων (Γκίμπον), ήταν φιλέλληνας. Στην σημερινή μου εργασία θα αποδείξω γιατί δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Ο Γίββων έγραψε σχετικά με τον Ηράκλειο ότι είναι ο πιο “ανώμαλος” χαρακτήρας της ιστορίας. Ο Έλληνας αυτοκράτορας, σύμφωνα με τον Γίββων, ήταν ένα “παράδοξο”, ένα ακατανόητο φαινόμενο. Όλα αυτά διότι ο Καππαδόκης βασιλιάς “ήταν” σε όλη του την ζωή, “δούλος” της αργίας, της ηδονής, της δεισιδαιμονίας, και αδιάφορος θεατής των δημοσίων συμφορών. Αυτό που ισχυρίζεται για τον Ηράκλειο, είναι ότι έκανε σεξουαλικές ανωμαλίες- όργια, και ότι “αδιαφορουσε”για τα δεινά του Ελληνικού λαού !!!
Εν τούτοις εντελώς “απρόσμενα” μέσα σε αυτήν την αδράνεια-παρακμή, ο Ηράκλειος είχε μια αναλαμπή έξι ετών. Το αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής ήταν να πάρει πίσω το μισό Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος και να κατακτήσει ολόκληρη την Περσική αυτοκρατορία. Το πόσο μεγάλος είναι ο δόλος του Γίββων σχετικά με τον Έλληνα Ηράκλειο, φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο εξυμνεί τον Ανδρόνικο Α Κομνηνό. Αναφέρει ο Γίββων ότι ο Ανδρόνικος Α Κομνηνός ήταν από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες του μεσαίωνα, για αυτό η ζωή του πρέπει να γίνει βιβλίο. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Ανδρόνικος ήταν εξάδελφος του Μανουήλ του Α Κομνηνού. Μανουήλ και Ανδρόνικος, μεγάλωσαν μαζί από παιδιά, μαζί στις στρατιωτικές ασκήσεις και στους έρωτες.
Επίσης τον ηράσθη φλογερώς η πριγκίπισσα Φιλίππα, αδελφή της Μαρίας της Αντιόχειας και της Ευδοκίας που ήταν επίσης ευγενικής καταγωγής. Όλη του την ζωή ο Ανδρόνικος την πέρασε με σεξουαλικά όργια, σκάνδαλα και συνωμοσίες εναντίον του εξαδέλφου του και νόμιμου αυτοκράτορα, του Μανουήλ του Α Κομνηνού. Για να δείτε το ανθελληνικό μένος ο Γίββων εξυμνεί τον Ανδρόνικο για όλα αυτά τα όργια και τα αίσχη, και για τις κατάπτυστες πράξεις του. Ταυτόχρονα για τις ίδιες πράξεις εάν υποθέσουμε ότι τις έκανε ο Μέγας Ηράκλειος, τον κατηγορεί ως έναν από τους χειρότερους αυτοκράτορες στην ιστορία. Ο ανθέλληνας Γίββων, τα έγραψε όλα αυτά για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν να μειώσει τον δεύτερο μεγαλύτερο αυτοκράτορα όλων των εποχών, που κατέκτησε την Εωσφορική Περσική αυτοκρατορία.
Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι ακόμη και μετά από την μεγαλύτερη ήττα όλων των εποχών (Νινευί 12 /12/ 627 μ.Χ.) για εκείνους, οι Εωσφοριστές-νεοταξίτες, ήθελαν να έχουν ετεροχρονισμένα όφελος. Ήθελαν να παρουσιάσουν στις μελλοντικές γενιές των Ελλήνων τον Ηράκλειο, ως το μεγαλύτερο πρότυπο σεξουαλικών ανωμαλιών, οργίων και ανηθικότητας. Μέσα από τα τρομερά επιτεύγματα του Ήρωα-‘Έλληνα Ηράκλειου, ο οποίος αποτελεί παγκόσμιο πρότυπο γενναιότητος, στρατηγικής, πίστεως, οι προαιώνιοι εχθροί του Ελληνισμού, ήθελαν, να περάσουν στις επερχόμενες γενιές των Ελλήνων, τον διαχρονικά καταστροφικό τρόπο ζωής για την Ελλάδα και την ανθρωπότητα.
Αυτός δεν είναι άλλος από τον Διονυσιακό πολιτισμό, που περιλαμβάνει την σεξουαλική διαφθορά, τα όργια, τις άσκοπες και άχρηστες διασκεδάσεις, τις κοινωνικές αδικίες, τους επεκτατικούς πολέμους, και την αδιαφορία για τα δεινά των συνανθρώπων μας. Σε περίπτωση που είχε κάνει ο Ηράκλειος όλα αυτά τα αίσχη, τότε θα είχε κατακτηθεί η Ελλάδα από τους Πέρσες και του Γερμανούς (Γότθους, Ούννους, Βάνδαλους κλπ), κατά την διάρκεια της βασιλείας του. Ακόμη και ένας άνθρωπος με τόσο ξεχωριστές ικανότητες όπως ο Βασιλιάς Ηράκλειος, ο οποίος ξεπέρασε σε αρκετούς τομείς τον Μέγα Αλέξανδρο, σε περίπτωση που έκανε όλα αυτά που τον κατηγορεί ο Γίββων, θα ήταν αδύνατον να επανέλθει μετά από τόσα χρόνια οργίων, σεξουαλικών ανωμαλιών, διασκεδάσεων κλπ. Ειδικά οι καταστάσεις τις οποίες αντιμετώπισε η αυτοκρατορία με την εισβολή των Περσών και την κατάκτηση του μισού Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους, απαιτούσε πλήρη διαύγεια, γενναιότητα, αντίληψη.
Για να αντιμετωπιστούν οι Πέρσες χρειαζόταν ένας αυτοκράτορας σε πλήρη ετοιμότητα, και ακμή όπως αποδείχτηκε ότι ήταν ο Ηράκλειος. Ιστορικά και διαχρονικά αποδεδειγμένο, ότι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν πάρα πολύ μεγάλες ικανότητες μετά από τόσα χρόνια σεξουαλικών ανωμαλιών και διαφθοράς, οργίων κλπ, είναι τελείως αδύνατον να αντιμετωπίσουν, τόσο κρίσιμες και επικίνδυνες καταστάσεις. Στα βήματα του ανθέλληνα Γίββων, βαδίζει και η Τουρκική μίτ, η οποία χρησιμοποιεί ακριβώς την ίδια τακτική. Από την στιγμή που ο Άγγλος ιστορικός διέπραξε μια τρομερή κακουργία εις βάρος του μεγαλύτερου στρατηλάτη όλων των εποχών, δεν μας προκαλούν καμία εντύπωση οι συκοφαντίες του περί "δολοφονίας" της Υπατίας από Χριστιανούς. Με βάση όλα τα αδιαμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα και τους παγκόσμιες κανόνες γεωπολιτικής ισχύος-εθνικής επιβίωσης, γιατί να μην αξιοποιήσουμε γεωπολιτικά τους κορυφαίους της παγκόσμιας ιστορίας ;
(1) https://mytilenepress2.
https://mytilenepress.
(2) Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ. Η αυτοκρατορική στρατιά παρατάχθηκε με την συνήθη τακτική, των δύο παράλληλων γραμμών, έκαστη με βάθος 3-4 ιππέων για το ιππικό και 8-10 ανδρών για το πεζικό. Στην πρώτη βρισκόταν παρατεταγμένη η κύρια δύναμη κρούσης, 20.000 ανδρών. Επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας ήταν ο Νικηφόρος Βρυέννιος, ήδη τραυματισμένος από την συμπλοκή της προηγούμενης μέρας, με τα τάγματα των Σχολών της Δύσης, 6.000 Θράκες, Μακεδόνες και Θεσσαλοί Λωρικάτοι (ιππείς). Στην δεξιά πτέρυγα, ο Καππαδόκης Θεόδωρος Αλυάτης, με 6.000 Λωρικάτους από τα τάγματα της Μικράς Ασίας. Το κέντρο Ελληνικού-Ρωμαϊκού στρατεύματος, διοικούσε ο βασιλιάς Ρωμανός, πλαισιωμένος από 1.000 κατάφρακτους κλιβανοφόρους, 2.500 λωρικάτους (βασιλική φρουρά) και 500 Βαράγγους της σωματοφυλακής του. Στα άκρα των δύο πτερύγων της εμπροσθοφυλακής βρισκόταν ανεπτυγμένο το ελαφρύ ιππικό των Κουμάνων και των Πετσενέγων μισθοφόρων, δύναμης 2.000 ιππέων ανά πτέρυγα.
Πεντακόσια μέτρα πίσω από την πρώτη γραμμή βρισκόταν η οπισθοφυλακή του Ανδρόνικου Δούκα, μία μίξη μισθοφορικού ιππικού και πεζικού, συνολικής δύναμης 5.000 ανδρών. Ρόλος της ήταν να υποστηρίξει την εμπροσθοφυλακή σε περίπτωση υποχώρησης, να κλείσει τυχόν κενά που θα δημιουργούνταν από εχθρική διάσπαση ή να αποκόψει εχθρικά τμήματα τα οποία θα επιχειρούσαν να την κυκλώσουν. Ο Ρωμανός γνώριζε τα εχθρικά του αισθήματα Δούκα, και για αυτό δεν σκόπευε να εμπλέξει την εφεδρεία του, στην μάχη, παρά μόνο αν τα πράγματα όδευαν προς το χειρότερο. Πίστευε ότι από εκείνη την θέση, τον εξανάγκαζε να συνεισφέρει στην νίκη, καθώς η ζωή ή ο θάνατός του, θα εξαρτώταν άμεσα από την έκβαση της μάχης. Όπως και να έχει πάντως, ήταν μία ολέθρια επιλογή για την οποία θα μετάνιωνε πικρά.
Στις τρεις το μεσημέρι, ο Ρωμανός διέταξε τον τουβάτορα, να ηχήσει την έναρξη της επίθεσης. Τα φλάμουλα ανέμιζαν και οι οπλές των αλόγων σήκωναν σύννεφα σκόνης. Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την εχθρική παράταξη, οι τούβες σάλπισαν την έφοδο. Οι τουρμάρχες, οι δρουγγάριοι και ο Αυτοκράτορας, κραύγασαν την παραδοσιακή ιαχή της μάχης, «Ο Χριστός νικά».
Λωρικάτοι και Κλιβανάριοι, προέταξαν ταυτόχρονα τα δόρατά τους, σχηματίζοντας ένα αδιάσπαστο τείχος. Το σελτζουκικό ιππικό δεν βιαζόταν να έρθει σε μετωπική σύγκρουση, με το αυτοκρατορικό ιππικό. Άρχισε κατά την προσφιλή του τακτική, να εξαπολύει βέλη από μεγάλη απόσταση, καθώς οι δύο πτέρυγες, άνοιγαν γρήγορα τις γραμμές τους σε ημικύκλιο, με στόχο να χτυπήσουν τα Ελληνικά άκρα. Οι στρατηγοί Βρυέννιος και Αλυάτης απάντησαν με την ίδια κίνηση, στέλνοντας το δικό τους ελαφρό ιππικό, να τους αναχαιτίσει. Ταυτόχρονα, τα αντίπαλα κέντρα συγκρούονταν. Το αποτέλεσμα της πρώτης σύγκρουσης δεν εξέπληξε κανέναν. Οι βολές των Τούρκων διήρκεσαν ελάχιστα για να έχουν κάποιο σοβαρό αντίκτυπο. Το κέντρο τους σχεδόν κατατροπώθηκε από τους Κλιβανοφόρους και τους Λωρικάτους, του Ρωμανού, οι οποίοι συνέτριψαν τους Σεκτζούκους, στο πέρασμά τους. Οι Τούρκοι υποχώρησαν έντρομοι, για να αποφύγουν την σφαγή. Οι πτέρυγές τους άντεξαν την πρώτη κρούση, κρατώντας σε απόσταση τους αντιπάλους τους, με καταιγισμό βελών, αποφεύγοντας την άμεση εμπλοκή. Σύντομα, ολόκληρη η τουρκική παράταξη υποχωρεί προς τους πρόποδες του Σουφάν, συνεχίζοντας να εξαπολύει βέλη.
Στην μάχη του Μαντζικέρτ, τα δύο στρατεύματα θα εμπλέκονταν σε μάχη μεγάλης έντασης, σε ένα πεδίο ιδανικό για την ανάπτυξη ιππικού. Η τακτική του αυτοκρατορικού στρατεύματος, ήταν στηριγμένη, στον βαρύτερο οπλισμό. Οι Έλληνες-Ρωμαίοι, κρατούσαν την συνοχή της παράταξης, επιδιώκοντας να εμπλακούν γρήγορα σε μάχη εκ του συστάδην, με τους ελαφρά οπλισμένους Αγαρηνούς.
Αυτή η τακτική γινόταν εδώ αιώνες τώρα, εναντίον των Μουσουλμανικών στρατευμάτων. Οι Σελτζούκοι ιππείς, αδιαφορούσαν για τη συνοχή του σχηματισμού τους. Συνηθισμένοι στις αιφνιδιαστικές επιδρομές, τις ενέδρες και τις τακτικές παρενόχλησης, υστερούσαν στην μάχη σώμα, με σώμα. Η στρατηγική τους στηριζόταν, στις πυκνές, φευγαλέες βολές βελών, και την ταχύτητα ελιγμών. Πάντοτε χτυπούσαν από ασφαλή απόσταση, απομακρύνονταν γρήγορα, και επέστρεφαν για την επόμενη βολή. Η παρατεταμένη αυτή τακτική, οδηγούσε στην απόγνωση έναν αντίπαλο, ο οποίος είχε μάθει να μάχεται εκ του συστάδην, αλλά τώρα αντιμετώπιζε έναν εχθρό, που δεν μπορούσε να αγγίξει.
Οι αργοκίνητοι Έλληνες-Ρωμαίοι ιππείς, κατεδίωκαν τους γρήγορους Σελτζούκους, χωρίς να υπολογίζουν τις απώλειες. Όμως κατά την διάρκεια της καταδιώξεως, η συνοχή τους διεσπάτο. Τότε οι Σελτζούκοι, επέστρεφαν ταχύτατα, με τα άλογά τους, και κύκλωναν την πλησιέστερη Ελληνική-Ρωμαϊκή μονάδα και την εξολόθρευαν.
(1) https://mytilenepress2.
https://mytilenepress.
(2) Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ. Η αυτοκρατορική στρατιά παρατάχθηκε με την συνήθη τακτική, των δύο παράλληλων γραμμών, έκαστη με βάθος 3-4 ιππέων για το ιππικό και 8-10 ανδρών για το πεζικό. Στην πρώτη βρισκόταν παρατεταγμένη η κύρια δύναμη κρούσης, 20.000 ανδρών. Επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας ήταν ο Νικηφόρος Βρυέννιος, ήδη τραυματισμένος από την συμπλοκή της προηγούμενης μέρας, με τα τάγματα των Σχολών της Δύσης, 6.000 Θράκες, Μακεδόνες και Θεσσαλοί Λωρικάτοι (ιππείς). Στην δεξιά πτέρυγα, ο Καππαδόκης Θεόδωρος Αλυάτης, με 6.000 Λωρικάτους από τα τάγματα της Μικράς Ασίας. Το κέντρο Ελληνικού-Ρωμαϊκού στρατεύματος, διοικούσε ο βασιλιάς Ρωμανός, πλαισιωμένος από 1.000 κατάφρακτους κλιβανοφόρους, 2.500 λωρικάτους (βασιλική φρουρά) και 500 Βαράγγους της σωματοφυλακής του. Στα άκρα των δύο πτερύγων της εμπροσθοφυλακής βρισκόταν ανεπτυγμένο το ελαφρύ ιππικό των Κουμάνων και των Πετσενέγων μισθοφόρων, δύναμης 2.000 ιππέων ανά πτέρυγα.
Πεντακόσια μέτρα πίσω από την πρώτη γραμμή βρισκόταν η οπισθοφυλακή του Ανδρόνικου Δούκα, μία μίξη μισθοφορικού ιππικού και πεζικού, συνολικής δύναμης 5.000 ανδρών. Ρόλος της ήταν να υποστηρίξει την εμπροσθοφυλακή σε περίπτωση υποχώρησης, να κλείσει τυχόν κενά που θα δημιουργούνταν από εχθρική διάσπαση ή να αποκόψει εχθρικά τμήματα τα οποία θα επιχειρούσαν να την κυκλώσουν. Ο Ρωμανός γνώριζε τα εχθρικά του αισθήματα Δούκα, και για αυτό δεν σκόπευε να εμπλέξει την εφεδρεία του, στην μάχη, παρά μόνο αν τα πράγματα όδευαν προς το χειρότερο. Πίστευε ότι από εκείνη την θέση, τον εξανάγκαζε να συνεισφέρει στην νίκη, καθώς η ζωή ή ο θάνατός του, θα εξαρτώταν άμεσα από την έκβαση της μάχης. Όπως και να έχει πάντως, ήταν μία ολέθρια επιλογή για την οποία θα μετάνιωνε πικρά.
Στις τρεις το μεσημέρι, ο Ρωμανός διέταξε τον τουβάτορα, να ηχήσει την έναρξη της επίθεσης. Τα φλάμουλα ανέμιζαν και οι οπλές των αλόγων σήκωναν σύννεφα σκόνης. Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την εχθρική παράταξη, οι τούβες σάλπισαν την έφοδο. Οι τουρμάρχες, οι δρουγγάριοι και ο Αυτοκράτορας, κραύγασαν την παραδοσιακή ιαχή της μάχης, «Ο Χριστός νικά».
Λωρικάτοι και Κλιβανάριοι, προέταξαν ταυτόχρονα τα δόρατά τους, σχηματίζοντας ένα αδιάσπαστο τείχος. Το σελτζουκικό ιππικό δεν βιαζόταν να έρθει σε μετωπική σύγκρουση, με το αυτοκρατορικό ιππικό. Άρχισε κατά την προσφιλή του τακτική, να εξαπολύει βέλη από μεγάλη απόσταση, καθώς οι δύο πτέρυγες, άνοιγαν γρήγορα τις γραμμές τους σε ημικύκλιο, με στόχο να χτυπήσουν τα Ελληνικά άκρα. Οι στρατηγοί Βρυέννιος και Αλυάτης απάντησαν με την ίδια κίνηση, στέλνοντας το δικό τους ελαφρό ιππικό, να τους αναχαιτίσει. Ταυτόχρονα, τα αντίπαλα κέντρα συγκρούονταν. Το αποτέλεσμα της πρώτης σύγκρουσης δεν εξέπληξε κανέναν. Οι βολές των Τούρκων διήρκεσαν ελάχιστα για να έχουν κάποιο σοβαρό αντίκτυπο. Το κέντρο τους σχεδόν κατατροπώθηκε από τους Κλιβανοφόρους και τους Λωρικάτους, του Ρωμανού, οι οποίοι συνέτριψαν τους Σεκτζούκους, στο πέρασμά τους. Οι Τούρκοι υποχώρησαν έντρομοι, για να αποφύγουν την σφαγή. Οι πτέρυγές τους άντεξαν την πρώτη κρούση, κρατώντας σε απόσταση τους αντιπάλους τους, με καταιγισμό βελών, αποφεύγοντας την άμεση εμπλοκή. Σύντομα, ολόκληρη η τουρκική παράταξη υποχωρεί προς τους πρόποδες του Σουφάν, συνεχίζοντας να εξαπολύει βέλη.
Στην μάχη του Μαντζικέρτ, τα δύο στρατεύματα θα εμπλέκονταν σε μάχη μεγάλης έντασης, σε ένα πεδίο ιδανικό για την ανάπτυξη ιππικού. Η τακτική του αυτοκρατορικού στρατεύματος, ήταν στηριγμένη, στον βαρύτερο οπλισμό. Οι Έλληνες-Ρωμαίοι, κρατούσαν την συνοχή της παράταξης, επιδιώκοντας να εμπλακούν γρήγορα σε μάχη εκ του συστάδην, με τους ελαφρά οπλισμένους Αγαρηνούς.
Αυτή η τακτική γινόταν εδώ αιώνες τώρα, εναντίον των Μουσουλμανικών στρατευμάτων. Οι Σελτζούκοι ιππείς, αδιαφορούσαν για τη συνοχή του σχηματισμού τους. Συνηθισμένοι στις αιφνιδιαστικές επιδρομές, τις ενέδρες και τις τακτικές παρενόχλησης, υστερούσαν στην μάχη σώμα, με σώμα. Η στρατηγική τους στηριζόταν, στις πυκνές, φευγαλέες βολές βελών, και την ταχύτητα ελιγμών. Πάντοτε χτυπούσαν από ασφαλή απόσταση, απομακρύνονταν γρήγορα, και επέστρεφαν για την επόμενη βολή. Η παρατεταμένη αυτή τακτική, οδηγούσε στην απόγνωση έναν αντίπαλο, ο οποίος είχε μάθει να μάχεται εκ του συστάδην, αλλά τώρα αντιμετώπιζε έναν εχθρό, που δεν μπορούσε να αγγίξει.
Οι αργοκίνητοι Έλληνες-Ρωμαίοι ιππείς, κατεδίωκαν τους γρήγορους Σελτζούκους, χωρίς να υπολογίζουν τις απώλειες. Όμως κατά την διάρκεια της καταδιώξεως, η συνοχή τους διεσπάτο. Τότε οι Σελτζούκοι, επέστρεφαν ταχύτατα, με τα άλογά τους, και κύκλωναν την πλησιέστερη Ελληνική-Ρωμαϊκή μονάδα και την εξολόθρευαν.
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: