Σε παγκόσμιο επίπεδο όλοι γνωρίζουν ότι είμαι ο μοναδικός Χριστιανός, ο οποίος έχει ως προστάτη Άγιο του τον Αργαλέο θάνατο των Σαρακηνών.
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
Στην σημερινή επιστημονική μου εργασία θα δούμε την ιστορική μνήμη ως τον βασικότερο πυλώνα γεωπολιτικής ισχύος των εθνών κρατών. Επίσης θα δούμε ότι με βάση τα γεωπολιτικά δόγματα Richard Coudenhove Kalergi, τα οποία εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα-Ευρώπη, πως δικαιώνομαι για πολλοστή φορά που από το έτος 1995 είμαι ο μοναδικός Χριστιανός παγκοσμίως ο οποίος έχει ως προστάτη Άγιο του τον Νικηφόρο Φωκά. Στα πλαίσια της εθνική-γεωπολιτικής μας επιβίωσης είναι ζήτημα υψίστης Εθνικής σημασίας η ανέγερση Ιερού Ναού, για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά προς τιμήν του Pallida Mors Saracenorum. Είναι υψίστης γεωπολιτικής σημασίας η αξιοποίηση του Αγίου Νικηφόρου. Για αυτό αγωνίζομαι για την ανέγερση Ιερού Ναού του Αγίου Νικηφόρου Φωκά.
Πριν ξεκινήσω την σημερινή επιστημονική μου εργασία, θεωρώ πολύ χρήσιμο να διαβάσετε ένα άρθρο το οποίο είχε αναρτηθεί στην ιστοσελίδα Identità : .
"Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι ένας από τους βασικούς εμπνευστές της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ήταν επίσης ο άνθρωπος που σχεδίασε την προγραμματισμένη γενοκτονία των λαών της Ευρώπης. Πρόκειται για ένα σκοτεινό πρόσωπο, του οποίου οι μάζες αγνοούν την ύπαρξη, αλλά οι ισχυροί τον θεωρούν ως τον ιδρυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το όνομά του είναι Richard Coudenhove Kalergi. Ο πατέρας του ήταν ο Αυστριακός διπλωμάτης Heinrich von Coudenhove-Kalergi (με κάποιες ρίζες από την βυζαντινή οικογένεια των Καλλέργηδων) και η μητέρα του η Γιαπωνέζα Mitsuko Aoyama. Ο Kalergi λοιπόν, έχοντας στενές επαφές με όλη την ευρωπαϊκή αριστοκρατία και τους Ευρωπαίους πολιτικούς, εξ αιτίας των διασυνδέσεων του αριστοκράτη – διπλωμάτη πατέρα του, κινούμενος στα παρασκήνια, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κατάφερε να προσελκύσει στα σχέδιά του τους πιο σημαντικούς αρχηγούς κρατών, κάνοντάς τους υποστηρικτές και συνεργάτες του στο «έργο της Ευρωπαϊκής ενοποίησης».
Ο Richard Nikolaus Eijiro von Coudenhove-Kalergi γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1894 και πέθανε στις 27 Ιουλίου 1972. Ήταν ο ιδρυτής και ο πρόεδρος για 49 χρόνια, της Πανευρωπαϊκής Ένωσης. Θρησκευτικά, ανατράφηκε ως Καθολικός. Όπως λέει η βιογραφία του, ο πατέρας του – που στα νιάτα του ήταν «αντισημίτης», αλλά μετά άλλαξε και έγινε ένθερμος υποστηρικτής των Εβραίων – τον πήγαινε κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Μια Μεγάλη Παρασκευή, την ώρα που ακουγόταν στην καθολική Θεία Λειτουργία η προτροπή “oremus et pro perfidis Judaeis” («Ας προσευχηθούμε επίσης για τους άπιστους Εβραίους»), ο Richard σηκώθηκε και αποχώρησε από την εκκλησία, ως διαμαρτυρία εναντίον αυτής της δήθεν έκφρασης «αντισημιτισμού».
Το 1922 ίδρυσε το κίνημα «Πανευρώπη» στη Βιέννη, που στόχευε στη δημιουργία μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης, βασισμένης σε μια ομοσπονδία των εθνών υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα αποτελούσε το πρώτο βήμα για την δημιουργία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης. Μεταξύ των πρώτων οπαδών του, συγκαταλέγονται οι Τσέχοι πολιτικοί Tomáš Masarykκαι Edvard Beneš καθώς και ο τραπεζίτης Max Warburg, ο οποίος διέθεσε τα πρώτα 60.000 μάρκα. Ο Αυστριακός καγκελάριος Ignaz Seipel και ο επόμενος πρόεδρος της Αυστρίας Karl Renner ανέλαβαν στην συνέχεια υπεύθυνοι για την καθοδήγηση του κινήματος της «Πανευρώπης». Αργότερα θα προσφέρουν την βοήθειά τους Γάλλοι πολιτικοί, όπως ο Léon Bloum, ο Aristide Briand, ο Ιταλός πολικός Alcide De Gasperi και άλλοι.
Με την άνοδο του Φασισμού στην Ευρώπη, το σχέδιο τίθεται υπό νάρκωση, και η «Πανευρωπαϊκή» κίνηση αναγκάζεται να διαλυθεί, αλλά μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Kalergi , χάρη σε μία ξέφρενη και ακούραστη δραστηριότητα, καθώς και την υποστήριξη του Winston Churchill, της ιουδαϊκής μασονικής στοάς B’nai B’rith και σημαντικών εφημερίδων, όπως οι New York Times, καταφέρνει το σχέδιο του να γίνει αποδεκτό από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην συνέχεια η CIA αναλαμβάνει την αποπεράτωση του σχεδίου της ενωμένης Ευρώπης.
Στο βιβλίο του «Praktischer Idealismus», ο Kalergi δηλώνει ότι οι κάτοικοι των μελλοντικών «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» δεν θα είναι οι παλαιοί λαοί της Γηραιάς Ηπείρου, αλλά ένα είδος υπανθρώπων που θα προέρχονται από επιμιξία. Δηλώνει ξεκάθαρα, ότι θα πρέπει οι λαοί της Ευρώπης να διασταυρωθούν με ασιατικές και έγχρωμες φυλές, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα πολυεθνικό κοπάδι χωρίς ποιότητα και εύκολα ελεγχόμενο από την άρχουσα τάξη. Ο Kalergi διακηρύσσει την κατάργηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών και, στη συνέχεια, την εξάλειψη των εθνών μέσω των εθνοτικών αυτονομιστικών κινημάτων ή την μαζική μετανάστευση. Προκειμένου η Ευρώπη να είναι ελεγχόμενη από μία ελίτ, θέλει να μετατρέψει τους ομοιογενείς λαούς σε μία μικτή φυλή μαύρων, λευκών, και Ασιατών.
Ποια όμως είναι αυτή η ελίτ; Ο Kalergi είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικός επ’ αυτού: «O άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μικτής φυλετικής καταγωγής.Οι φυλές και οι τάξεις του σήμερα θα εξαφανισθούν σταδιακά λόγω της εξάλειψης του χώρου, του χρόνου και της προκατάληψης. Η ευρωασιατική-νεγροϊδής φυλή του μέλλοντος, όμοια στην εμφάνιση της με τους αρχαίους Αιγύπτιους, θα αντικαταστήσει την διαφορετικότητα των λαών και την διαφορετικότητα των ατόμων. Αντί της καταστροφής του ευρωπαϊκού ιουδαϊσμού, η Ευρώπη, ενάντια στην θέλησή της, εξευγένισε και μόρφωσε αυτόν τον λαό, οδηγώντας τον στο μελλοντικό του στάτους ως ηγετικό έθνος διαμέσου αυτής της τεχνητής εξελικτικής διαδικασίας. Δεν προξενεί κατάπληξη ότι αυτός ο λαός που δραπέτευσε από τα Γκέττο-φυλακές, εξελίχθηκε σε μία πνευματική αριστοκρατία της Ευρώπης. Συνεπώς η ευσπλαχνική πρόνοια έδωσε στην Ευρώπημια νέα φυλή αριστοκρατίας με τη χάρη του πνεύματος. Αυτό συνέβη τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή φεουδαλική αριστοκρατία κατέπεσε, λόγω της χειραφέτησης των Ιουδαίων [εννοείται με τις διαταγές και τα μέτρα που πήρε η γαλλική επανάσταση]».
Αν και κανένα σχολικό βιβλίο δεν μιλά για τον Kalergi, οι ιδέες του είναι οι κατευθυντήριες αρχές της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πεποίθηση ότι οι λαοί της Ευρώπης θα πρέπει να αναμιχθούν με Αφρικανούς και Ασιάτες, για να καταστραφεί η ταυτότητα και να δημιουργηθεί μια ενιαία φυλή μιγάδων, είναι η βάση όλων των κοινοτικών πολιτικών που στοχεύουν στην ένταξη και την προστασία των μειονοτήτων. Αυτό δεν γίνεται για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά εξαιτίας οδηγιών που έχουν εκδοθεί με αδίστακτη αποφασιστικότητα, για να επιτευχθεί η μεγαλύτερη γενοκτονία στην ιστορία. Προς τιμήν του ιδρύθηκε το ευρωπαϊκό βραβείο Coudenhove- Kalergi, με το οποίο βραβεύονται κάθε δύο χρόνια, οι Ευρωπαίοι οι οποίοι έχουν διαπρέψει στην προώθηση του εγκληματικού σχεδίου του. Μεταξύ αυτών που βραβεύτηκαν είναι η Angela Merkel και ο Herman Van Rompuy.
Η προτροπή σε γενοκτονία, αποτελεί επίσης την βάση των συνεχών εκκλήσεων των Ηνωμένων Εθνών, για να γίνουν δεκτά εκατομμύρια μεταναστών, έτσι ώστε να αντισταθμιστεί το χαμηλό ποσοστό γεννήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με μία έκθεση που δημοσιεύθηκε στις αρχές της νέας χιλιετίας, τον Ιανουάριο του 2000, στην αναφορά «Population division» των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, με τίτλο «Μετανάστευση αντικατάστασης: Μία λύση για την μείωση και γήρανση του πληθυσμού», η Ευρώπη θα έχει ανάγκη έως το 2025 από 159.000.000 μετανάστες. Αναρωτιέται κανείς, πώς θα ήταν δυνατό να γίνουν τόσο ακριβείς εκτιμήσεις για τη μετανάστευση, αν δεν ήταν ένα προμελετημένο σχέδιο. Είναι βέβαιο ότι το χαμηλό ποσοστό γεννήσεων θα μπορούσε εύκολα να αντιστραφεί μέσω των κατάλληλων μέτρων για την στήριξη των οικογενειών.
Είναι εξίσου σαφές, ότι δεν είναι με τη συμβολή ξένων γονιδίων που θα προστατευθεί η γενετική κληρονομιά της Ευρώπης, αλλά ότι με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται η εξαφάνισή της. Ο μοναδικός σκοπός αυτών των μέτρων είναι να στρεβλώσει εντελώς έναν λαό, να τον μετατρέψει σε ένα σύνολο ατόμων χωρίς καμία εθνική, ιστορική και πολιτισμική συνοχή . Εν ολίγοις, οι θέσεις του σχεδίου Kalergi ήταν και εξακολουθούν να είναι, η βάση των επισήμων πολιτικών των κυβερνήσεων που αποσκοπούν στην γενοκτονία των λαών της Ευρώπης, μέσω της μαζικής μετανάστευσης.
Ο G. Brock Chisholm, πρώην διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO), αποδεικνύει ότι έχει μάθει καλά το μάθημα του Kalergi όταν λέει: «Αυτό που σε όλους τους τόπους οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν είναι να εφαρμόσουν τον περιορισμό των γεννήσεων και να τελούν μικτούς γάμους (μεταξύ διαφορετικών φυλών), και αυτό με σκοπό να δημιουργηθεί μια ενιαία φυλή σε ένα κόσμο που θα κατευθύνεται από μια κεντρική αρχή.» Στις 16 Νοεμβρίου 2012, απονεμήθηκε στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Herman Van Rompuy το ευρωπαϊκό βραβείο Coudenhove-Kalergi 2012, σε ειδικό συνέδριο στη Βιέννη, για τον εορτασμό των 90 χρόνων του πανευρωπαϊκού κινήματος. Το βραβείο απονέμεται ανά διετία σε ηγετικές προσωπικότητες, για την εξαίρετη συμβολή τους στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Αποφασιστικός παράγοντας για την απονομή του βραβείου ήταν ο ισορροπημένος τρόπος με τον οποίο ο Πρόεδρος Van Rompuy άσκησε τα καθήκοντά του στη νέα θέση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η οποία καθιερώθηκε με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας. Διεκπεραίωσε αυτόν τον ιδιαίτερα ευαίσθητο ηγετικό και συντονιστικό ρόλο με πνεύμα αποφασιστικότητας και συμφιλίωσης, ενώ έμφαση δόθηκε επίσης στην δεξιοτεχνική διαιτησία του επί ευρωπαϊκών υποθέσεων και την αδιάπτωτη δέσμευσή του στις ευρωπαϊκές ηθικές αξίες. Στον λόγο αποδοχής του, ο κ. Van Rompuy περιέγραψε την ενοποίηση της Ευρώπης ως έργο ειρήνης. Η σημασία της εν λόγω ιδέας, η οποία ήταν επίσης στο επίκεντρο του έργου του Coudenhove-Kalergi, παραμένει το ίδιο επίκαιρη ύστερα από 90 έτη.
Το βραβείο φέρει το όνομα του κόμη Richard Nicolaus von Coudenhove-Kalergi (1894-1972), φιλοσόφου, διπλωμάτη, εκδότη και ιδρυτή του πανευρωπαϊκού κινήματος (1923). Ο Coudenhove-Kalergi υπήρξε πρωτοπόρος της ευρωπαϊκής ενοποίησης και διέδωσε την ιδέα μιας ομοσπονδίας ευρωπαϊκών κρατών στα έργα του. Από το 2000, μεταξύ των νικητών του βραβείου συγκαταλέγονται η Καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Angela Merkel (2010) και ο Πρόεδρος της Λετονίας Vaira Vike-Freiberga, (2006).
Ο Richard von Coudenhove-Kalergi, ο οποίος είναι ο πατέρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρηματοδοτήθηκε από τους Εβραίους τραπεζίτες, τον Rothschild και τον Warburg, όπως κι ο Χίτλερ. Το 1925, αυτός ο άνθρωπος έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Πρακτικός Ιδεαλισμός», στο οποίο δήλωσε ότι «οι Εβραίοι είναι μια κυρίαρχη φυλή» και ότι «οι Εβραίοι μπορούν να αναλάβουν τον θρόνο για να κυβερνήσουν τον κόσμο μόνο αποδυναμώνοντας την ευρωπαϊκή φυλή». Το λεγόμενο «σχέδιο Kallerghi» ήταν μια ατζέντα για να σβήσει την Ευρώπη από τον χάρτη, και για να το πετύχει αυτό, θα ήταν να διαλύσει όλα τα ευρωπαϊκά έθνη, να καταστρέψει όλη την πολιτιστική τους κληρονομιά και τις εθνικές τους παραδόσεις και να την αντικαταστήσει με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και στη συνέχεια, να προσκαλέσει Αφρικανούς, Μεσανατολίτες και Ασιάτες να αραιώσουν τις γραμμές αίματος των Ευρωπαίων μέσω της επιμιξίας σε ένα καθοριστικό σημείο, ώστε να γίνουν «μια εκφυλισμένη μικτή φυλή».
Και τότε, σε εκείνο το σημείο, αυτοί οι άνθρωποι δεν θα είχαν πλέον καμία αίσθηση εθνικής υπόστασης, αλλά ως πρότυπο μόνον τις «αρχαίες εβραϊκές μεσσιανικές προφητείες για παγκόσμια κυριαρχία από την Ιερουσαλήμ», με τους Εβραίους να διατηρούν την εθνική τους υπόσταση και τον εθνικό τους πολιτισμό. Αυτό θα εκπλήρωνε τις εβραϊκές μεσσιανικές προφητείες, ότι οι Εβραίοι θα μπορούσαν να κυβερνήσουν τον κόσμο."
Το μόνο έθνος που δεν αξιοποιεί τις ιστορικές αφηγήσεις σε γεωπολιτικό επίπεδο διότι είναι υπό κατοχή ξένων δυνάμεων είναι η Ελλάδα. Για όσους δεν γνωρίζουν η Ελλάδα σύμφωνα με τους κορυφαίους πανεπιστημιακούς καθηγητές Γ. Κασιμάτη, Γ. Κοντογιώργη, Θ. Κατσανέβα και Κ. Βαθιώτη, είναι υπό κατοχή ξένων δυνάμεων, έχει γίνει πραξικόπημα-κατάλυση του συντάγματος, και το πολίτευμα είναι ναζιστικό-φασιστικό.
Το παρελθόν δεν είναι πλέον κάτι ασήμαντο-αδιάφορο, καθώς διακινείται και χρησιμοποιείται ως γεωπολιτικό όπλο. Βρισκόμαστε στην παγκόσμια περίοδο αξιοποίησης της ιστορικής μνήμης από όλα τα έθνη.
Οι ιστορικές αφηγήσεις δεν είναι πλέον ζητήματα ηθικής-παιδείας και μετάνοιας. Οι ιστορικές διηγήσεις έχουν γίνει εργαλεία γεωπολιτικού υπολογισμού και απόλυτης ισχύος. Αποικισμός, γενοκτονία, δουλεία, ιστορικό τραύμα. Τα έθνη το παρελθόν δεν τιμούν την ιστορία τους, απλώς την διαχειρίζονται και την αξιοποιούν. Τα έθνη-κράτη δεν κληρονομούν απλώς την ιστορία, καθώς την σημερινή εποχή την αξιοποιούν στο έπακρο για να κυριαρχήσουν σε παγκόσμιο επίπεδο, είτε να επιβιώσουν.
Παγκόσμια αναγνώριση, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική ισχύς, μέσα από την ανεκτίμητη και ακατανίκητη δύναμη της ιστορίας. Η ιστορική μνήμη λειτουργεί ως ο βασικότερος γεωπολιτικός πυλώνας, ένα ανεκτίμητο αγαθό, που μετατρέπεται στο απόλυτο γεωπολιτικό όπλο. Αποτελεί την ισχυρότερη υποδομή διεθνούς δυνάμεως. Η ιστορική αφήγηση είναι ισχυρότερη από την οικονομία, την ενέργεια, την πληροφορία, τον ορυκτό πλούτο, την βιομηχανία κλπ.
Σε έναν διαλυμένο κόσμο που χαρακτηρίζεται από την ανασύνθεση των ιστορικών ταυτοτήτων και την διάβρωση των Διονυσιακών αφηγήσεων, το παρελθόν έχει πάψει να είναι μια παθητική κληρονομιά. Λειτουργεί ως ύψιστο κεφάλαιο των εθνών κρατών. Αυτός ο μετασχηματισμός σηματοδοτεί την ανάδυση μιας παγκόσμιας πολιτικής οικονομίας της ιστορικής μνήμης. Τα ιστορικά τραύματα (τραγωδίες-γενοκτονίες-αδικίες), μετατρέπονται σε διπλωματικά, νομικά, πολιτιστικά και οικονομικά μέσα. Οι επίσημες απολογίες, οι επιλεκτικές αναγνωρίσεις, τα αιτήματα για επανορθώσεις και οι πολιτιστικές αποζημιώσεις δεν αποτελούν πλέον αποκλειστικά τομέα του διεθνούς δικαίου. Ακολουθούν γεωπολιτικές τακτικές, όπου κάθε δράση αξιολογείται με βάση το κόστος, τα νομικά προηγούμενα, τους κινδύνους για την φήμη και τα πολιτικά πλεονεκτήματα.
Οι ιστορικές διηγήσεις, οι καταπιεσμένες μνήμες, είναι οι βάσεις δύναμης και διαρκούς έντασης εντός της διεθνούς-Διονυσιακής τάξης. Η αναγνώριση των ιστορικών αδικιών έχει γίνει μια εξαιρετικά εκλεπτυσμένη διπλωματική διαδικασία. Κάθε λέξη ζυγίζεται, κάθε σιωπή υπολογίζεται.
Το Γερμανικό παράδειγμα, με την αναγνώριση της γενοκτονίας των Χερέρο και Νάμα το 2021, καταδεικνύει αυτή την λογική. Η συγγνώμη συνοδεύτηκε από ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα 1,1 δισεκατομμυρίου ευρώ που χαρακτηρίστηκε ως «αναπτυξιακή βοήθεια» και όχι ως αποζημιώσεις. Αυτή η διάκριση δεν είναι απλώς σημασιολογική καθώς επιτρέπει τη μετατροπή ενός ιστορικού χρέους σε ελεγχόμενες δαπάνες, χωρίς να ανοίγει την πόρτα σε μια ανεξέλεγκτη νομική αναμέτρηση με το παρελθόν. Παρόμοια δυναμική μπορεί να παρατηρηθεί στον Καναδά και την Αυστραλία. Οι συγγνώμες προς τους αυτόχθονες λαούς προάγουν την κατευναστική συμπεριφορά. Εν τούτοις παραμένουν εντέχνως προστατευμένες, από οποιαδήποτε δομική αναδιανομή εξουσίας ή πόρων. Η σύγχρονη ιστορική συγγνώμη λειτουργεί ως τεχνολογία διακυβέρνησης-γεωπολιτικής, καθώς κατευνάζει χωρίς να εγκυμονεί κινδύνους.
Παρά τις μετρημένες αυτές χειρονομίες, οι καθυστερήσεις στην αποτελεσματική εφαρμογή των γερμανικών κονδυλίων και τα ανανεωμένα αιτήματα για άμεσες αποζημιώσεις στον Καναδά και την Αυστραλία αποκαλύπτουν τους διαρκείς περιορισμούς μιας προσέγγισης που δίνει προτεραιότητα στο συμβολικό έναντι του μετασχηματιστικού. Δυστυχώς η μόνη χώρα που δεν θα λάβει ποτέ αποζημιώσεις από τα ναζιστικά εγκλήματα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου είναι η κατοχική Ελλάδα.
ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ.
Οι σύγχρονες ένοπλες συγκρούσεις παρέχουν μια εξαιρετική ευκαιρία για την γεωπολιτική αξιοποίηση της ιστορικής μνήμης. Στην Ουκρανία, η μνήμη δομεί όχι μόνο τις διεθνείς αφηγήσεις, αλλά και την εσωτερική διαχείριση της σύγκρουσης.
Από τη ρωσική οπτική γωνία, η Ουκρανία θεωρείται μέρος ενός ιστορικού συνεχούς που κληρονομήθηκε. Ο αντιναζισμός, η Σοβιετική θυσία και η καταπολέμηση του αναθεωρητισμού κινητοποιούνται για να παρουσιάσουν την επέμβαση ως ιστορική αναγκαιότητα. Αυτή η ενεργοποίηση της ιστορικής μνήμης σε γεωπολιτικό επίπεδο, δεν είναι απλώς θέμα εξωτερικής προπαγάνδας. Μέσα από τις ιστορικές αφηγήσεις δομείται η εθνική συνοχή, η εθνική ταυτότητα, η κοινωνική πειθαρχία της Ρωσίας και παράλληλα γίνεται η αποδοχή του ανθρώπινου κόστους σε στρατιωτικό δυναμικό.
Οι ιστορικές μνήμες γίνονται αφηγηματικοί-γεωπολιτικοί πυλώνες της Ρωσικής Ομοσπονδίας καθιστώντας δυνατή την νομιμοποίηση των πολεμικών δραστηριοτήτων της Ρωσίας, την εξάλειψη διαφωνίας, καθώς η πολεμική σύγκρουση παρουσιάζεται ως αναπόφευκτη.
Τον Φεβρουάριο του 2026, καθώς η ειδική στρατιωτική επιχείρηση ξεπερνά την διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου (1.450 ημέρες), αυτός ο ιστορικός παραλληλισμός ενισχύει την ρωσική αποφασιστικότητα. Η Ρωσία αντέχει περισσότερο από τους προπάτορές της ενάντια σε νεοναζισμό των Ουκρανών, που υποστηρίζονται από τη συλλογική Δύση, αποδεικνύοντας την ιστορική εγκυρότητα των πολέμων κατά του αναδυόμενου ναζισμού. Αυτές οι ιστορικές μνήμες τροφοδοτούν την εσωτερική συνοχή, μετατρέπουν τις θυσίες σε πράξεις πατριωτικής αυτοθυσίας-ενδυνάμωσης και νομιμοποιούν τη συνέχιση του πολέμου, για την προστασία των Ρωσικών πληθυσμών στην ανατολική Ουκρανία, με στόχο την εξάλειψη του ναζισμού.
ΡΩΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ.
Οι ιδρυτές του Σλαβικού εθνικιστικού κινήματος του 19ου αιώνα έδιναν προτεραιότητα στον ρόλο της Ορθοδοξίας και μετά στην εθνότητα, ως τα κύρια συστατικά της ψυχής των πολιτισμών. Για αυτό ο Alexis Khomiakov (1804-1860), στο έργο "Η Λατινική Εκκλησία και ο Προτεσταντισμός από την οπτική γωνία της Ανατολικής Εκκλησίας", μια συλλογή κειμένων που δημοσιεύτηκε στα γαλλικά το 1858, διευκρινίζει ότι ξεχωρίζει την Ορθοδοξία από τον Καθολικισμό, μέσα από στις αντίστοιχες πολιτιστικές επιρροές Ρώσων και Ευρωπαίων. Για παράδειγμα στην Ορθοδοξία, η Εκκλησία είναι η κοινότητα των πιστών, θεμελιωμένη επάνω στην αγάπη, την σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Ρώσοι θεωρούν ότι η Ορθοδοξία είναι η ίδια η ουσία της συλλογικής-εθνοτικής και ιστορικής τους ύπαρξης. Για αυτό είναι έτοιμοι να κάνουν οποιαδήποτε θυσία για να υπερασπιστούν την Ορθοδοξία. Από την Γρηγοριανή Μεταρρύθμιση με το Δυτικό Σχίσμα όπως το αποκαλούν οι Ρώσοι, ο παπισμός κατέστρεψε αυτή την πνευματική ένωση επιβάλλοντας έναν ριζικό διαχωρισμό μεταξύ του θεσμού των κληρικών και των λαϊκών. Για αυτό η Καθολική Εκκλησία έγινε μια οργάνωση ξένη προς τον απλό λαό. " Ο Χριστιανός, αναφέρει ο Khomiakov, δεν ήταν πλέον μέλος της Εκκλησίας, αλλά ένας από τους υπηκόους.
Σύμφωνα με τους πιστούς των Διονυσιακών αξιωμάτων οι δύο θεσμοί κράτος-εκκλησία διέπονται από μια εθνικιστική ιδεολογία που ονομάζεται Русский мир-ο παγκόσμιος Ρωσικός κόσμος. Με βάση αυτό το αξίωμα ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία. Η Ιδεολογία αυτή αποτελεί μια μορφή θρησκευτικού Χριστιανικού φονταμενταλισμού, με επίκληση στην βία-αιματοχυσία, την κατάκτηση ξένων εθνών, την πίστη στην Ορθοδοξία-έθνος και την κοινή γλώσσα. Ο Πούτιν ως "νεοναζί" δικτάτορας στοχοποιεί όσους αντιστέκονται. Ταυτόχρονα κατόπιν φοβερής προπαγάνδας του Κρεμλίνου, οι Ρώσοι είναι πεπεισμένοι ότι η Δύση αποτελεί τον μεγάλο δαίμονα-εχθρό του Ρωσικού έθνους. Η ιδεολογία του νέου Ρωσικού-Χριστιανικού κόσμου αποτελεί την πιο ακραία μορφή "ναζισμού" στην σύγχρονη εποχή, σύμφωνα με τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού !!!
Στις αρχές τις δεκαετίας του 1990 συναντάμε την δημιουργία του παγκόσμιου Ρωσικού κόσμου. Εν τούτοις η ιδεολογία αυτή ενισχύθηκε με την ανάληψη της εξουσίας από τον Πούτιν περί σύγχρονης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Στην διαμόρφωσή αυτής της "ναζιστικής" θεωρίας έχουν συμβάλλει καθοριστικά ένα σύνολο προσώπων, μεταξύ των οποίων και ο Πατριάρχης της Μόσχας Κύριλλος ο Αλεξάντερ Ντούγκιν και ο πρόεδρος Πούτιν !!! Βασικός γεωπολιτικός στόχος είναι η κυριαρχία ενός υπερεθνικού Ρωσικού κόσμου, μιας Ρωσικής Χριστιανικής πολιτισμικής επιρροής, στην οποία περιλαμβάνονται η Ρωσία, η Ουκρανία, η Λευκορωσία, η Μολδαβία και το Καζακστάν !!! Το "ναζιστικό" ιδεολόγημα αφορά και τους απόδημους Ρώσους.
Ο Ρωσικός κόσμος έχει ένα κοινό πολιτικό-θρησκευτικό κέντρο την Μόσχα, μια κοινή γλώσσα την Ρωσική, ένα κοινό πνευματικό κέντρο το Κίεβο, μια κοινή εκκλησία με έναν κοινό για όλους πατριάρχη τον Κύριλλο και το Ρωσικό Πατριαρχείο. Ο Ρώσος πατριάρχης βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με τον τσάρο-πρόεδρο Πούτιν. Οι προαναφερόμενοι μοιράζονται κοινές ηθικές αξίες Ορθοδοξία-πολιτισμός. Βασικός στόχος κράτους-εκκλησίας είναι να υπάρξει ένα εναλλακτικό Ορθόδοξο οικονομικό σύστημα που θα αντανακλά την πνευματική ενότητα της Αγίας Ρωσίας.
Συνεπώς δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Ρώσος πρόεδρος αρνείται στην Ουκρανία το δικαίωμα στην ύπαρξη. Για την θεμελίωση της Ρωσικής-"ναζιστικής" προπαγάνδας οι Ρώσοι "Γκαιμπελιστές" με επικεφαλής των Αλεξάντερ Ντούγκιν χρησιμοποιούν την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και τον Χριστιανισμό. Οι διάφορες εθνότητες του νέου Ρωσικού κόσμου αποτελούν κατά τον Πατριάρχη Κύριλλο, «ένα ενιαίο και ελέω Θεού πνευματικό-πολιτιστικό μόρφωμα, εντός του οποίου οι γνώσεις του Αριστόκλειου πολιτισμού και του Χριστού. Ο Ρωσικός κόσμος στέκεται στον αντίποδα της διεφθαρμένης Δύσης η οποία έχει απωλέσει αξίες-ηθική και έχει καταστεί ανδράποδο των Αμερικανών. Σύμφωνα με τους ξένους "ειδήμονες" τα Ρωσικά-"ναζιστικά" αξιώματα αποτελούν την πιο ακραία μορφή του Χριστιανικού-φονταμενταλισμού !!! Επίσης αυτό που ενοχλεί τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού είναι η ενσωμάτωση της Κριμαίας στην Ρωσική Ομοσπονδία. Η Κριμαία είναι περιοχή μεγίστης ιστορικής-ηθικής αξίας για το Ρωσικό έθνος. Στην περιοχή αυτή ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος έλαβε το βάπτισμα του Χριστιανού με εντολή του κορυφαίου της παγκόσμιας ιστορίας (Βουλγαροκτόνος).
Η αποδοχή του Αριστόκλειου πολιτισμού και του Χριστιανισμού άλλαξε για πάντα τις τύχες του Ρωσικού έθνους. Οι Ρώσοι αποδεχόμενοι τον Χριστό και τον Μέγα Αριστοκλή, έγιναν δημιουργοί ενός μεγάλου και ισχυρού βασιλείου και μιας σύγχρονης παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Η δύναμη της Ορθοδοξιας και του Αριστόκλειου πολιτισμού είναι αδιαμφισβήτητες. Δεν ανησυχούν αδίκως οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων. Γνωρίζουν την δύναμη του Ελληνικού πολιτισμού και της θρησκείας και ανησυχούν σε υπερθετικό βαθμό. Δίκαια είναι τρομοκρατημένοι με βάση τα επιτεύγματα των Ελλήνων του μεσαίωνα, οι οποίοι χωρίς να πολεμήσουν απελευθερώθηκαν από τον Ρωμαϊκό ζυγό και στην συνέχεια έγιναν διοικητές του Imperium romanum. .
Για αυτό έντρομοι μέσα από τις ενέργειες των ηγετικών στελεχών της Ρωσίας παρακολουθούν τις εξελίξεις. Ενδεικτική μεταξύ άλλων ήταν η ομιλία του Πατριάρχη Κυρίλλου στην συνέλευση τους Ιδρύματος Ρωσικός Κόσμος. ο Ρωσικός κόσμος σύμφωνα με τους δυτικούς είναι ένα "ναζιστικό" μόρφωμα που προωθεί την Ρωσική γλώσσα και τον πολιτισμό. Στην ομιλία που εκφώνησε ο Πατριάρχης Κυρίλλος το 2009 στην Τρίτη Συνέλευση τους Ιδρύματος «Ρωσικός Κόσμος», ενός οργανισμού που ίδρυσε το Κρεμλίνο για να προωθήσει τη Ρωσική γλώσσα και τον πολιτισμό. Την ομιλία του Ρώσου Πατριάρχη την συγκρίνουν με τον Ιταλικό φασισμό-ναζισμό γιατί οι Ρώσοι κάνουν αναφορές στην Μεγάλη-Αγία Ρωσία. η οποία εκτείνεται εκτός των σημερινών συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οι αναφορές στο κοινό αίμα, γλώσσα, πίστη αποτελούν την ναζιστική ιδεολογία της εποχής μας !!! Εν τούτοις εσκεμμένα ξεχνούν οι μέτοχοι της Διονυσιακής θρησκείας, ότι οι Ρώσοι ασπάστηκαν τον Αριστόκλειο πολιτισμό-Ορθοδοξία. Για αυτό ακολουθούν τις διδαχές των ηρώων του 1821 και του πατέρα της παγκόσμιας ιστορίας Hροδότου.
Οι Ήρωες Χριστιανοί του 1821καθόρισαν με το αίμα και τους αγώνες τους το ποιοι δικαιούνται να ονομάζονται Έλληνες. Εν συνεχεία το ψήφισαν και στις 3 εθνοσυνελεύσεις που ακολούθησαν σε Επίδαυρο, Άστρος και Τροιζήνα. Η ονομασία Χριστιανός δεν σημαίνει απλά το θρήσκευμα, διότι παράλληλα προσδιορίζει και την εθνικότητα. Για αυτό την σύγχρονη εποχή έπρεπε πάση θυσία να καταργήσουν επισήμως την εθνικότητα-θρήσκευμα και όχι μόνον το θρήσκευμα όπως νομίζουν λανθασμένα οι πάντες, από τις ταυτότητες. Από την στιγμή που αφαιρέθηκε οριστικά το θρήσκευμα από τις νέες ταυτότητες, ταυτόχρονα αφαιρέθηκε και η εθνικότητα των Ελλήνων.
Ποιους θεωρούσαν Έλληνες πολίτες οι πρώτες εθνοσυνελεύσεις ; Mε την κήρυξη του επαναστατικού αγώνα ήταν επιτακτική-εθνική ανάγκη, να καθοριστεί η ταυτότητα του επαναστατημένου έθνους. Η απάντηση στο ζωτικής-κομβικής σημασίας ερώτημα, ποιοι είναι Έλληνες, δόθηκε μέσα από τις τρεις Εθνοσυνελεύσεις. Σύμφωνα με αυτές τα κριτήρια για να έχει κάποιος την Ελληνική ιθαγένεια, θα έπρεπε να είναι κάτοικος της Ελλάδας και να πιστεύει στον Χριστό.
Ο αποκλεισμός των υποστηρικτών του Διονυσιακού πολιτισμού, συνδεόταν με την μεγαλύτερη-εθνική ανάγκη, που ήταν η εξασφάλιση της ιστορικής συνέχειας του έθνους. Ταυτόχρονα ήταν απαραίτητο για λόγους εθνικής επιβιώσεως να εφαρμοστεί το αξίωμα του Πατέρα της Ιστορίας, του Ηροδότου, με το όμαιμον, το ομόγλωσσον, και το ομόθρησκον. Για αυτό οι πρόγονοι μας ψήφισαν νόμους ότι όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος, πιστεύουσιν εις Χριστόν εισίν Ελληνες και απολαμβάνουσιν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών δικαιωμάτων. Ομοίως Έλληνες εισί, και των δικαιωμάτων απολαμβάνουν, όσοι έξωθεν ελθόντες και την Ελληνικήν φωνήν πάτριον έχοντες, και εις Χριστόν πιστεύοντες. Ζητήσωσιν παρρησιαζόμενοι εις τοπικήν Ελληνικής Επαρχίας αρχήν, να εγκαταριθμηθώσι δι΄ αυτής εις τους πολίτας Έλληνας. Αυτά ψήφισαν οι ήρωες, του 1821 στις εθνοσυνελεύσεις. Με βάση τα συμφραζόμενα από την σύγχρονη-Διονυσιακή προπαγάνδα ο Ηρόδοτος και οι Ήρωες του 1821 ήταν "ναζιστές" !!!
Σύμφωνα με τους Δυτικούς προπαγανδιστές επαφίεται στους σημερινούς Ορθοδόξους-Χριστιανούς να αντιταχθούν σθεναρά στις "ναζιστικές" πολιτικές του Πούτιν και να τον νικήσουν !!! Σύμφωνα με τους πιστούς τους Διονύσου, οι Χριστιανοί πρέπει να αντισταθούν όπως ο Καρλ Μπαρτ στην Διακήρυξη του Μπάρμεν, σχετικά με την Γερμανική-Χριστιανική Κίνηση που υποστήριζε τον Χίτλερ !!! Το καθεστώς Πούτιν και Χριστιανισμού την σημερινή εποχή είναι ακριβώς το ίδιο !!!! Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε ποιοι είναι οι πραγματικοί ναζί. Οι διαφορές μεταξύ Ρωμαιοκαθολικισμού και Ελληνικής Ορθοδοξίας είναι ένα σύνθετο θέμα. Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο να υπενθυμίσω ότι η Ορθοδοξία παρέμεινε κατά βάση Αριστόκλεια, εξαιτίας των τριών Ιεραρχών που εισήγαγαν τις διδασκαλίες του Μέγα Αριστοκλή στον Χριστιανισμό.
Αντιθέτως εκείνη την εποχή οι καθολικοί στράφηκαν στον Αριστοτελισμό και στον ορθολογισμό. Συνεπώς εδώ δεν έχουμε απλώς δογματικές ή λειτουργικές διαφορές, αλλά μια θεμελιώδης διαφορά της γεωπολιτικής φιλοσοφίας. Ο αγώνας του παπισμού για πολιτική υπεροχή, έχει τις ρίζες του στις θεωρίες του Αυγουστίνου που κυριάρχησε στην ιστορία της Δυτικής Ευρώπης από την έναρξη της Γρηγοριανής Μεταρρύθμισης (11ος αιώνας). Αυτό είναι μια αντιστροφή της παράδοσης που καθιέρωσαν οι Ορθόδοξοι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη τον 4ο αιώνα.
Για αυτό ο Κονσταντίν Λεοντίεφ ένας από τους πιο σημαντικούς Ρώσους πολιτικούς-φιλοσόφους, ορίζει την ουσία της Ρωσίας με βάση το Imperium Romanum του Βοσπόρου. Η Ρωσία είναι κληρονόμος του Ορθόδοξου χριστιανισμού. Η Ορθοδοξία γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και με την ενσωμάτωση του Αριστόκλειου πολιτισμού στην πολιτικοθρησκευτική της δομή, άλλαξε η παγκόσμια ιστορία. Η Ρωμαϊκή εξουσία είχε μια δικέφαλη δομή, την οποία οι δυτικοί ιστορικοί χαρακτηρίζουν υποτιμητικά ως καισαροπαπισμό. Όμως οι Έλληνες του μεσαίωνα την όρισαν ως μια αρμονική συνεργασία ανάμεσα στο κράτος και την Εκκλησία.
Αυτό που ο Λεοντίεφ ονομάζει "βυζαντινισμό" είναι ένα Ελληνικό-Imperium Romanum, Αγιασμένo από την θρησκεία του Χριστού. Η παραδοσιακή προσκόλληση της Ρωσίας στον "βυζαντινισμό" έχει γεωπολιτικά κίνητρα, καθώς γίνεται με στόχο να καρπωθεί την κληρονομιά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Βοσπόρου, μετά την κατάκτηση του Ρωμαϊκού κράτους κατά την τέταρτη ναζιστική-Διονυσιακή "σταυροφορία". Οι ναζιστικές-Διονυσιακές ταξιαρχίες του Πάπα υπό το πρόσχημα της απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων από τους Αγαρηνούς, κατέκτησαν την αυτοκρατορία του Βοσπόρου. Όταν οι Γερμανοί σταυροφόροι λεηλάτησαν την Κωνσταντινούπολη και την αυτοκρατορία στις 13 Απριλίου 1204, το Ρωμαϊκό έθνος και ο Ελληνισμός δεν θα ανακάμψουν ποτέ μέχρι και σήμερα από το θανατηφόρο πλήγμα.
Οι Δυτικοί σκοπίμως έχουν απωθήσει προσεκτικά από την συλλογική τους μνήμη την άλωση της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Όμως οι Έλληνες έχουν χαράξει στην δική τους μνήμη το μεγαλύτερο έγκλημα στην παγκόσμια ιστορία. Επίσης και οι Ρώσοι δεν ξεχνούν αυτό το έγκλημα. Για αυτό στο ρωσικό εθνικό μυθιστόρημα, η νίκη του αγίου και εθνικού τους ήρωα Αλέξανδρου Νιέφσκι, εναντίον άλλων σταυροφόρων το 1242 έχει ξεχωριστή σημασία. Όπως επισημαίνει ο Τρουμπέτσκι στο έργο « Η κληρονομιά του Τζένγκις Χαν(1925), η ταύτιση της Ρωσίας με την Ελληνική-Ρωμαϊκή κληρονομιά ισχυροποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ταπείνωσης του ταταρικού ζυγού, ενώ επωφελήθηκε από την θρησκευτική ανοχή των Χαν.
Η Ρωσία γνώριζε τον Ορθόδοξο Ελληνισμό πριν από τον Ταταρικό Ζυγό. Για αυτό κατά την περίοδο της Ταταροκρατίας οι Ελληνικές γεωπολιτικές ιδεολογίες, που προηγουμένως δεν είχαν ιδιαίτερη απήχηση στην Ρωσία, κατέλαβαν κεντρική θέση στη Ρωσική εθνική συνείδηση. Για αυτό το κέντρο της εσωτερικής αναγέννησης Μόσχα ήταν ο Ελληνικός-Χριστιανισμός και η μεσαιωνική Κωνσταντινούπολη. Όλα τα φαινόμενα που προκάλεσε ο Ταταρικός Ζυγός αντήχησαν εκεί με εξαιρετική δύναμη. Ήταν επίσης η εποχή όπου η Μόσχα έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις Αριστόκλειες ιδεολογίες.
Για τους Ρώσους οι προδοσίες της Δύσης από τον 19ο αιώνα είναι απλώς η επανάληψη ενός μοτίβου που ξεκίνησε με την Τέταρτη Σταυροφορία. Αυτό είναι το μήνυμα της ταινίας του πατέρα Tikhon Shevkunov, στενού συνεργάτη του Πούτιν και μεταδόθηκε τον Ιανουάριο του 2008 σε ρωσικό κυβερνητικό κανάλι. Στην ταινία, η κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αποδίδεται σε διεφθαρμένους ολιγάρχες και στις καταστροφικές ενέργειες της Δύσης. Η ιστορία του "Βυζαντίου" παρουσιάζεται ρητά ως προειδοποίηση προς τους σύγχρονους Ρώσους ηγεμόνες. Οι Ρώσοι ηγέτες καλούνται να συγκρατήσουν τους ολιγάρχες και να οχυρώσουν τα προπύργια ενάντια στη Δύση, διαφορετικά αντιμετωπίζουν την καταστροφή.
Οι δυτικοί ξέρουν τι εκπροσωπεί η Ρωσία και φοβούνται πολύ.Η αίσθηση της σχέσης με τον Αριστόκλειο πολιτισμό οδήγησε τον 19ο αιώνα στο ρωσικό όνειρο για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Την πόλη που οι Σλάβοι του μεσαίωνα ονόμαζαν Τσάριγκραντ. Η Αικατερίνη Β' αυτοκράτειρα από το 1762 έως το θάνατό της το 1796, ήλπιζε να ξαναχτίσει την "Βυζαντινή" Αυτοκρατορία για να την κληροδοτήσει στον εγγονό της με το προκαθορισμένο όνομα Κωνσταντίνος. Το 1877 ο Ντοστογιέφσκι επανέλαβε στους αναγνώστες του ότι η Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι δική μας. Η Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι δική μας, να κατακτηθεί από εμάς τους Ρώσους, να την αποσπάσουμε από τους Τούρκους και να μείνει δική μας για πάντα.
Ο Γκέλτσερ καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ιένας έγραψε για την δεύτερη έκδοση τής Ιστορίας τής "Βυζαντινής" Φιλολογίας του Κάρλ Κρουμπάχερ. Το έργο αυτό είναι μια σύνοψη τής Ιστορίας των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων της Βασιλεύουσας (Abriss der byzantinischen Κaisergeschichte, Μόναχο 1897). Ο Γκλέτσερ ως Γερμανός δείχνει την αντιπάθειά του για την αυτοκρατορία του Βοσπόρου Είναι ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς τι αναφέρει ο Γερμανός επιστήμονας στο τέλος της περίληψής του : "Ο Τσάρος τής Ρωσίας παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα από τον Οίκο των Παλαιολόγων.
Το στέμμα τού Κωνσταντίνου Θ Μονομάχου δόθηκε στο Κρεμλίνο, στον Αυτοκράτορα Πασών των Ρωσιών. Το Ρωσικό κράτος αποτελεί μία κατευθείαν συνέχεια τής "Βυζαντινής" Αυτοκρατορίας. Και αν ποτέ η Αγία Σοφία γίνει πάλι χριστιανική, Εάν η Μικρά Ασία αποσπασθεί από τα χέρια τών Τούρκων, θα εξουσιασθεί από τον Ρώσο Τσάρο. Η Αγγλική παρέμβαση είναι ενάντια στην φύση και την ιστορία και ασφαλώς, έστω και αργά, θα εξαλειφθεί. Μόνον ο Ρώσος Τσάρος έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται την Ορθόδοξη πίστη.
Μόνον εκείνος δικαιούται να γίνει Auτoκράτoρας τής Κωνσταντινουπόλεως, καθώς εκείνος έχει υψηλή ιδέα και συνείδηση σχετικά με το αυτοκρατορικό αξίωμα." Για όσους δεν γνωρίζουν η μεγάλη-τσαρίνα της Ρωσίας Αικατερίνη ήταν Γερμανίδα. Είναι προφανές ότι πραγματικός στόχος της σύγχρονης Ρωσικής αυτοκρατορίας, είναι η αναλαμπή του Ρωσικού έθνους και όχι του Ελληνισμού. Αυτό έχει αποδειχτεί ιστορικά-πολιτικά πολλές φορές κατά το παρελθόν. Κάποιοι συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται την φιλοπατρία και την αμάθεια κάποιον συναθρώπων μας και να παραποιούν τους θρύλους και της παραδόσεις του έθνους μας σε προφητείες.
Επίσης από καθαρή εμπάθεια ο Γερμανός ιστορικός αποκρύπει την πραγματική συγγένεια των Ελλήνων και των Ρώσων με τον κορυφαίο της παγκόσμιας ιστορίας. Ο μέγιστος του Ελληνισμού και της ανθρωπότητας, για να σταματήσει τους εμφύλιους πολέμους έδωσε την αδελφή του για σύζυγο στον Ρώσο ηγεμόνα Βλαδίμηρο. Οι Ρώσοι είναι συγγενείς εξ αίματος με την κορυφαία μορφή της ανθρωπότητας. Την εποχή που αναφέρει ο Γκλέτσερ δεν υπήρχε καμία Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Την σημερινή εποχή ο γεωπολιτικός-Ρωσικός βυζαντινισμός και η συμπόρευση κράτους-Εκκλησίας με την ευρεία έννοια, εκτός από την Ρωσία του Πούτιν, επηρεάζει σαφώς και τον Ρετζέπ Ερντογάν. Επίσης το Ιράν ακολουθεί αυτό το δόγμα από το 1979. Όσο για την Κίνα του Σι Τζιπίνγκ επανεισάγει μια καλή δόση κομφουσιανισμού στην κρατική του ιδεολογία. Η αναδυόμενη πολυπολική παγκόσμια τάξη πραγμάτων μπορεί κάλλιστα να αποτελείται από τα Αριστόκλεια δόγματα.
Ο "βυζαντινισμός" το μοντέλο της Ρωσίας του Πούτιν.
Ο Τζον Σίντλερ πρώην καθηγητής στο Κολέγιο Πολέμου Ναυτικού των ΗΠΑ, έγραψε σε ένα άρθρο του 2014 για τον Πούτιν και την Ρωσία. Ο Αμερικανός αναφέρει ότι ο Πούτιν είναι σε μεγάλο βαθμό εμπνευσμένος, από το όραμα του Ilyin για την Ορθοδοξία και τον ρωσικό εθνικισμό. Είναι αυτό που οι υποστηρικτές του Πούτιν αποκαλούν symphonia, δηλαδή την ένωση κράτους και εκκλησίας σε "βυζαντινό" επίπεδο. Αυτό είναι σε πλήρη αντίθεση με τις αμερικανικές αντιλήψεις για το χωρισμός εκκλησίας και κράτους. Αν και η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι de jure κρατική εκκλησία, στην πράξη λειτουργεί ως κάτι κοντινό, απολαμβάνοντας μια προνομιακή θέση στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Ο Πούτιν εξήγησε τον κεντρικό ρόλο της Εκκλησίας λέγοντας ότι η «πνευματική ασπίδα» της Ρωσίας βασίζεται στην Εκκλησία η οποία είναι σημαντική για την ασφάλειά του Ρωσικού έθνους όσο και η πυρηνική της ασπίδα. Εν τω μεταξύ οι υπηρεσίες ασφαλείας του Κρεμλίνου ασπάστηκαν δημόσια την ορθοδοξία, με την FSB [Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας] να υποστηρίζει ένα δόγμα «πνευματικής ασφάλειας», το οποίο συνοψίζεται στο γεγονός ότι η EOR και οι «ειδικές υπηρεσίες» συνεργάζονται ενάντια στη Δύση και τις κακές επιρροές της.
Όπως σημειώνει ο Σίντλερ, οι Δυτικοί που ενοχλούνται από τον Χριστιανικό συντηρητισμό του Πούτιν, έχουν να κατηγορήσουν μόνο τον εαυτό τους. Ήταν η Διονυσιακή σταυροφορία της Δύσης, υπεύθυνη για την διάδοση της σεξουαλικής παρέκκλισης κάθε είδους, που διαλεκτικά, σπρώχνει την Ρωσία στην αποδοχή των Διονυσιακών αξιωμάτων. Η ιστορία θα δείξει αν ο νεοβυζαντινισμός του Πούτιν και των κληρονόμων του, θα επιτύχουν να ιδρύσουν έναν διαρκή Αριστόκλειο πολιτισμό. Η περίπτωση Ουκρανίας και Ρωσίας μας παραπέμπει μεταξύ άλλων σε ένα ολοκληρωτικό πόλεμο αφηγήσεων. Η Ρωσία ελαχιστοποιεί την σύγκρουση («επιχείρηση») για τον πληθυσμό της, ενώ μεγιστοποιεί την γεωπολιτική αιτιολόγηση στο εξωτερικό. Η Ουκρανία, δραματοποιεί την υπαρξιακή φύση του πολέμου για να κινητοποιήσει τους συμμάχους της !!! Ο Zele και οι νεοναζί του Κιέβου παρουσιάζονται ως "ηρωικά θύματα απρόκλητης επιθετικότητας". Η Κάθε πλευρά σφυρηλατεί μια παράλληλη πραγματικότητα για να δικαιολογήσει τις θυσίες της και να κερδίσει την μάχη στον γεωπολιτικό-ιστορικό κλάδο. Ο κλάδος αυτός είναι εξίσου καταλυτικός με αυτόν στο πεδίο της μάχης.
Στον προσωπικό του λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως (Telegram), ο Volodymyr Zelensky δημοσίευσε βίντεο. Το βίντεο αφορούσε την επίσκεψή του μαζί με τον αρχηγό του Ουκρανικού επιτελείου του στα στρατεύματα του Bakhmout. Εκεί τον βλέπουμε με τον έτερο φύρερ Άντρι Μπιλέτσκι ο οποίος είναι ο στρατιωτικός ηγέτης των ναζιστών της Ουκρανίας Σύμφωνα με τον Μπιλέτσκι η αποστολή της Ουκρανίας είναι να οδηγήσει τις λευκές φυλές του κόσμου σε μια τελική λύση ενάντια στους Σημίτες και τους απανταχού Ρώσους !!! Ο ολοκληρωτικός ναζισμός είναι μια ιδεολογία που δημιούργησε ο Ουκρανός Dmytro Dontsov, με βάση την ιδεολογία του Γάλλου Charles Maurras. Η θεωρία του ήταν βασισμένη στο μίσος ενάντια στους Εβραίους και τους Ρώσους.
Ως μυστικός πράκτορας του τρίτου Ράιχ, ο Ντόντσοφ έγινε κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ένας από τους κύριους διοργανωτές της τελικής λύσης ενάντια στους Εβραίους. Ο Ντόντσοφ ως διαχειριστής του Ινστιτούτου Reinhard Heydrich στην Πράγα. Δεν δικάστηκε στη Νυρεμβέργη και επέστρεψε στην CIA. Στις ΗΠΑ ίδρυσε το Σύνταγμα του Αζόφ και υπέστη την ήττα στη Μαριούπολη, Ο Andriy Biletsky δημιούργησε μια μηχανοποιημένη μονάδα πεζικού, την 3η Ταξιαρχία Εφόδου. Είναι αυτή που σήμερα είναι η κύρια ουκρανική μονάδα που συμμετέχει στηΝ μάχη του Μπαχμούτ. Ο Andriy Biletsky έκανε υποχρεωτικό για όλους τους άνδρες του να διαβάζουν και να μελετούν τα γραπτά του Dmytro Dontsov. Επιπλέον λατρεύει τον φίλο του Ντόντσοφ, τον Στέπαν Μπαντέρα, ο οποίος σφαγίασε περισσότερους από ενάμιση εκατομμύριο Ουκρανούς κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Μπαντέρα, δεν δικάστηκε στην Νυρεμβέργη ενώ στην συνέχεια επέστρεψε στη CIA. Ο Ουκρανός ναζί διηύθυνε τις Ουκρανικές εκπομπές του Radio Free Europe από το Μόναχο κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε τις ενδεικτικές δηλώσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν : «Βάζοντας επικεφαλής της Ουκρανίας έναν άνδρα εβραϊκής καταγωγής [Volodymyr Zelensky], με εβραϊκή καταγωγή, οι δυτικοί ηγέτες θέλησαν να αποκρύψουν την απάνθρωπη ουσία που βρίσκεται στα θεμέλια του ουκρανικού κράτους σήμερα. Αυτό κάνει την κατάσταση απεχθής στον υψηλότερο βαθμό. Γιατί εδώ έχουμε έναν Εβραίο που συγχωρεί την δόξα του ναζισμού και εκείνους που ενορχήστρωσαν την εβραϊκή γενοκτονία στην Ουκρανία, προκαλώντας το θάνατο ενάμιση εκατομμυρίου ανθρώπων», δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν κατά την συνάντηση της Επιτροπής Pobiéda την περασμένη εβδομάδα. Η Ρωσία πραγματοποιεί ειδική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία για να εκδιώξει τους ναζί.
ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ.
Μια ελάχιστα γνωστή μορφή Ουκρανικής συνεργασίας. την Ουκρανική-βοηθητική Αστυνομία (Ukrainische Hilfspolizei). Ήταν μέλος της Schutzmannschaft , η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο των SS. Λίγοι είναι ήταν οι Ρώσοι, που δεν είναι εξοικειωμένοι με το δυσοίωνο πρόσωπό της. Πολλές ταινίες, ντοκιμαντέρ και σύγχρονες σειρές απεικονίζουν αυτούς τους συνεργάτες, οι οποίοι ήταν επίσης Λευκορώσοι ή Ρώσοι. Με τις χαρακτηριστικές στολές τους και τα λευκά περιβραχιόνια τους, παραμένουν ανεξίτηλα στιγματισμένοι στη συλλογική μνήμη. Όμως αυτή την εποχή στην Ουκρανία είναι ήρωες. Η προέλευση της Ουκρανικής Βοηθητικής Αστυνομίας. Στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, οι γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν ήδη χρηματοδοτήσει Ουκρανικά κινήματα ανεξαρτησίας, με στόχο να τα χρησιμοποιήσουν εναντίον της Πολωνίας και της ΕΣΣΔ. Πολλοί από αυτούς τους φανατικούς προέρχονταν από τις εθνικιστικές δυνάμεις των Ουκρανικών Στρατών του OUN και του ZUNR (1918-1921). Οι επιζώντες αυτών των εθνικιστικών στρατών, οι οποίοι είχαν ήδη διαπράξει σφαγές Εβραίων, καθώς και διαφόρων άλλων πληθυσμών κατά την διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, διασκορπίστηκαν σε διάφορες χώρες. Κάποιοι παρέμειναν στο τμήμα της Ουκρανίας που ελεγχόταν από την Πολωνία.
Οι υπόλοιποι κατέφυγαν στη Γερμανία, την Αυστρία, την Τσεχοσλοβακία, την Ουγγαρία και την Ρουμανία. Δημιούργησαν εθνικιστικές οργανώσεις και μερικές φορές μυστικές, όπως στην Πολωνία (UVO -OUN). Πολύ γρήγορα η ναζιστική Γερμανία τους στρατολόγησε από τις τάξεις της Abwehr, της ναζιστικής μυστικής υπηρεσίας του ναυάρχου Canaris, και στην συνέχεια τους οργάνωσε σε μια βοηθητική δύναμη, την Ουκρανική Λεγεώνα. Το 1939, με τη συντριβή της Πολωνίας, Ουκρανοί πράκτορες προσλήφθηκαν ως βοηθητικοί. Δεδομένου ότι η Γαλικία και η Βολυνία παρέμειναν υπό σοβιετικό έλεγχο, η κύρια οπισθοφυλακή τους έγινε η Κρακοβία. Βοήθησαν την πρώτη Einsatzkommando στην εξάλειψη της πολωνικής ελίτ, αλλά και στη δημιουργία Εβραϊκών γκέτο. Ο φόβος που ενέπνευσαν
Οι Ουκρανοί είχαν πολύ μεγαλύτερο μίσος στους Εβραίους, περισσότερο και από τους Γερμανούς !!! Το 1941 ήταν έτοιμοι να υποστηρίξουν τις γερμανικές δυνάμεις στην εισβολή στην ΕΣΣΔ, την διαβόητη Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Αναλογικά τρεις εθνικότητες παρείχαν τα μεγαλύτερα αποσπάσματα συνεργατών των Γερμανών. Λετονοί-Λιθουανοί και Ουκρανοί. Ο Σχηματισμός της Ουκρανικής Βοηθητικής Αστυνομίας. Παρά τις αρχικές στρατιωτικές επιτυχίες, η γερμανική προέλαση κατέστησε γρήγορα αναγκαία μια σημαντική ανάπτυξη δυνάμεων πίσω από τις γραμμές του στρατού. Ήταν απαραίτητο να εξασφαλιστεί ο έλεγχος των τοπικών αρχών, να καθαριστούν οι πόλεις και τα κυβερνητικά γραφεία, καθώς και να στρατολογηθούν και να αναπτυχθούν συνεργάτες.
Οι Γερμανοί χρειάζονταν αυτούς τους συνεργάτες λόγω του γλωσσικού φραγμού. Έπρεπε να βρουν γερμανόφωνους, οι οποίοι ήταν πολυάριθμοι ιδιαίτερα στην Πολωνία και την Ουκρανία. Η ιδέα μιας βοηθητικής αστυνομικής δύναμης κέρδισε γρήγορα έδαφος. Οι Ουκρανοί εθνικιστές ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν, να βοηθήσουν, να ξεριζώσουν τους αντάρτες και να εντοπίσουν κομμουνιστές ηγέτες, Εβραίους ή «πιθανούς εχθρούς». Η Γερμανία βρέθηκε με χιλιάδες χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών, να παρακολουθεί, αποθήκες, να προστατεύει υλικοτεχνικές διαδρομές, να ασφαλίζει, και να ελέγχει τις μέγαλες πόλεις.
Οι Γερμανοί είχαν εγκαθιδρύσει την Κυβέρνηση στην Πολωνία μια περιοχή που κατείχαν και διοικούνταν από τις γερμανικές αρχές. Σύντομα πρόσθεσαν ολόκληρη την επαρχία της Γαλικίας, της οποίας η πρωτεύουσα ήταν το Λβιβ. Εδώ σχηματίστηκε η Ουκρανική Βοηθητική Αστυνομία (27 Ιουλίου 1941). Οι Γερμανοί ίδρυσαν το Ράιχ της Ουκρανίας, που περιλάμβανε τις περιοχές Βολυνίας, Ζιτόμιρ, Κιέβου, Νικολάιφ, Οδησσού και Κριμαίας. Παντού Ουκρανοί συνεργάτες παρουσιάστηκαν και στρατολογήθηκαν μαζικά. Μια αστυνομική δύναμη για μαζικά εγκλήματα. Δυστυχώς στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων, οι οποίοι βασίζονται στην απλοποίηση και την εκλαΐκευση της ιστορίας, το ολοκαύτωμα με σφαίρες, η εξόντωση των Εβραίων και άλλων μειονοτήτων διαπράχθηκαν από τους Γερμανούς. Εν τούτοις είχαν συμμετοχή και οι Ουκρανοί ναζί.
Οι Ουκρανοί εθνικιστές είχαν καλλιεργήσει από καιρό έναν μοχθηρό και διαχρονικό αντισημιτισμό. Περίπου το 80% των πογκρόμ που διαπράχθηκαν κατά την τσαρική εποχή έλαβαν χώρα στο έδαφος της Ουκρανίας. Δεν ήταν πολύ δύσκολο για τους Γερμανούς να στρατολογήσουν τους δολοφόνους που χρειάζονταν για να υποστηρίξουν τα Einsatzgruppen τους. Οι ίδιοι ναζιστές Γερμανοί τρομοκρατήθηκαν από την αγριότητα και την σκληρότητα των βοηθητικών δυνάμεων στην Ουκρανία !!! Είναι ιστορικό γεγονός ότι αυθόρμητα στην Ουκρανία, την Λετονία και την Λιθουανία, οι τοπικοί ναζί φανατικοί, χωρίς καμία εντολή από τους Γερμανούς, ξεκίνησαν τις σφαγές, πριν από την άφιξη των πρώτων ναζιστικών στρατευμάτων. Για όσους γνωρίζουν η πραγματική ιστορία έχει καταγράψει ότι αυτό το μίσος δεν στρεφόταν αποκλειστικά εναντίον των Εβραίων. Πολωνοί, Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας, Ρομά, Ρώσοι, Λευκορώσοι, Ούγγροι και Ρουμάνοι ήταν όλοι θύματα αυτής της ναζιστικής δολοφονικής παράνοιας των Ουκρανών.
Παρά την σχολαστική ιστορική έρευνα, ιδιαίτερα στην Πολωνία, και πιο διστακτικά στην Γερμανία και την Ρουμανία, ο ψυχρός πόλεμος επέτρεψε στους Ουκρανούς να συγκαλύψουν αυτά τα εγκλήματα. Αργότερα στο Μαϊντάν της Ουκρανίας επέτυχαν να τα συγκαλύψουν, να τα αρνηθούν, να τα αναθεωρήσουν και να προσπαθήσουν να κατηγορήσουν μόνο τους Γερμανούς !!! Μια συμμετοχή στις δολοφονίες που ελαχιστοποιείται, αναθεωρείται ή ακόμη και αρνείται. Από μερικές χιλιάδες άνδρες, η Ουκρανία σύντομα μπόρεσε να παρατάξει 67 τάγματα Schutzmannschaft (1942), μονάδες αντιποίνων που έσφαξαν ολόκληρα χωριά κυνηγώντας αντάρτες στην Ουκρανία και την Λευκορωσία. Η βοηθητική αστυνομία και αυτά τα συμπληρωματικά τάγματα συμμετείχαν ενεργά στις σφαγές. Παντού και ιδιαίτερα στις πιο τρομερές, κυρίως στο Μπάμπι Γιαρ, Ουκρανοί διέπραξαν αυτές τις δολοφονίες μαζί με τους Γερμανούς. Μόνο στη Γαλικία, περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι εξοντώθηκαν !!!
Ο Σάιμον Βίζενταλ ήταν ένας από τους λίγους Εβραίους επιζώντες από αυτήν την περιοχή (περίπου 3.000 επιζώντες). Οι σφαγές άλλων μειονοτήτων, Σλάβων και χωρικών που υποστήριζαν τους αντάρτες ήταν ακόμη πιο ακραίες και αιματηρές επειδή οι Ουκρανοί ήταν πάντα διαθέσιμοι να βοηθήσουν, υποδεικνύοντας κατάλληλους τόπους εκτέλεσης, αναγνωρίζοντας τα θύματα και καταγγέλλοντας ηγέτες, διοικητές-υπόπτους.
Τα θύματα Εβραίοι, Πολωνοί, Έλληνες και Ρομά, βρήκαν ελάχιστη βοήθεια καθώς η Ουκρανική συνεργασία με τους Γερμανούς, έφτασε σε ένα επίπεδο τρόμου, δολοφονιών και σκληρότητας που δεν είχε ξαναδεί η ανθρωπότητα. Τα ίδια γινόταν στη Λετονία και στην Λιθουανία !! Οι τρομοκρατημένοι πληθυσμοί μπορούσαν μόνο να υποταχθούν στους ναζιστές Γερμανούς-Ουκρανούς. Η Schutzmannschaft αποτελούνταν από 50.000 εώς 70.000 σύμφωνα με άλλες πηγές, συμπληρωμένη από την Ουκρανική Βοηθητική Αστυνομία. Κατά την στιγμή της στρατολόγησης για την 14η Μεραρχία SS Γαλικίας, παρουσιάστηκαν πάνω από 82.000 Ουκρανοί-ναζιστές εθελοντές.
Ενδεικτικό ήταν ότι ο στρατός του Μπαντέρα, το UPA , αριθμούσε πάνω από 250.000 άνδρες στο απόγειο της ναζιστικής κυριαρχίας. Ο σημαντικός ρόλος της Ουκρανικής συνεργασίας, ήταν πολύ μεγαλύτερος από αυτόν των Γάλλων, των Βέλγων ή των Πολωνών, οδήγησε σε εκοντώσεις πληθυσμών. Λίγες περιπτώσεις ναζιστικής-βαρβαρότητας στην Δύση είναι συγκρίσιμες, εκτός από παραδείγματα όπως το Oradour-sur-Glane, που διαπράχθηκε από μια μεραρχία των SS στην οποία υπηρετούσαν πολλοί Ουκρανοί. Τέλος, για πολιτικούς λόγους και την άρνηση των Συμμάχων, με εξαίρεση τους Σοβιετικούς, να αναγνωρίσουν την ευθύνη, δεν υπήρχε «Νυρεμβέργη» για τους συνεργάτες.
Μόνο η Γερμανία αποκαλύφθηκε και δικάστηκε. Δυστυχώς σύντομα οι Ουκρανοί συνεργάτες ξεχάστηκαν, ανακυκλώθηκαν, προστατεύτηκαν και τους δόθηκε αμνηστία. Οι Ουκρανοί ήταν ένας σταθερός πυλώνας για τον Γερμανικό ναζισμό. Για γεωπολιτικούς λόγους, αυτή η ιστορία παραμένει εξαφαμοσμένη. Δεν είναι εύκολο για το κοινό να αντιμετωπίσει το παρελθόν του. Είναι ακόμη πιο δύσκολο για τον δυτικό κόσμο να επιτρέψει στους ιστορικούς να κάνουν την δουλειά τους. Μια ολόκληρη αφήγηση θα κατέρρεε, συμπεριλαμβανομένης της όμορφης «δημοκρατικής» εικόνας μιας Ουκρανίας που δεν υπήρξε ποτέ. Η μόνη που υπάρχει είναι αυτή του Μπαντέρα, του Μαϊντάν, των διεφθαρμένων ολιγαρχών και των δολοφονιών στο Ντονμπάς.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το τέταρτο ράιχ. Με στόχο να ενισχύσουν την δέσμευση των πολιτών στο ναζιστικό εγχείρημα και να προωθήσουν τον "Ευρωπαϊκό -Γερμανικό πατριωτισμό και ένα αίσθημα ευρωπαϊκής κοινωνικής συνοχής, η ναζιστική ΕΕ βασίζεται σε δύο αρχικά αντιφατικά ιδεολογικά ρεύματα. Την εθνική ιδεολογία που πηγάζει από την έννοια του συνταγματικού πατριωτισμού και μια αντιρωσική Ευρώπη σε γεωπολιτικό επίπεδο. Για αυτό προωθείται εκ νέου ο Γεωπολιτικός-Γερμανικός εθνικισμός. Αυτά τα δύο δόγματα προήλθαν από τις εργασίες-διδασκαλίες των Γερμανών ιστορικών της δεκαετίας του 1980, κατά την οποία διατυπώθηκε η αντίληψη μιας ισοδυναμίας μεταξύ της ΕΣΣΔ και της ναζιστικής Γερμανίας !!! Ιστορικοί όπως ο Ερνστ Νόλτε) επιχείρησαν να αποκαταστήσουν τον Γεωπολιτικό-Γερμανικό εθνικισμό. σε αντίθεση με τους αριστερούς διανοούμενους που προωθούσαν μια μετα Γερμανία και Ευρώπη χωρίς πατριωτική ιδεολογία (Γιούργκεν Χάμπερμας).
Αυτές οι δύο έννοιες συγχωνεύονται την σημερινή εποχή με το αξίωμα μιας «γεωπολιτικής Ευρώπης». Αυτή είναι μια ορολογία που επινόησε η νεοναζί Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Αυτό το έκανε με στόχο να πλήξει την Ρωσία και να προωθήσει τον εθνικιστικό ευρωατλαντισμό (τέταρτο ράιχ-Διονυσιακός πολιτισμός με δόγματα την φιλελεύθερη "δημοκρατία", την πολυπολιτισμικότητα, την μετανάστευση και μια ανοιχτή κοινωνία. Ο Χίτλερ και οι ναζί του τρίτου ράιχ προωθούσαν το δόγμα σχετικά με την ανωτερότητα της λευκής φυλής. Εν τούτοις το τέταρτο ράιχ προωθεί την πρόσμιξη φυλών και την ανωτερότητα της μαύρης φυλής !!! Για αυτό και στην Εθνική Γερμανίας αγωνίζεται ο Dennis Schröder. Συνεπώς το τρίτο ράιχ ήταν λευκό και το τέταρτο μαύρο.
Επίσης ένα ακόμη παράδειγμα σχετικά με την γεωπολιτική-αξιοποίηση της ιστορίας αποτελούν Κίνα και Τουρκία. Τα δύο κράτη χρησιμοποιούν τα ιστορικά γεγονότα ως γεωπολιτικό μοχλό για την απόκτηση ισχύος. Η Κίνα κινητοποιεί το έθνος της γύρω από ένα έργο αποκατάστασης που θα την οδηγήσει στην κορυφή της παγκόσμιας εξουσίας. Στο Πεκίνο η μνήμη των άνισων συνθηκών του 19ου αιώνα, των ξένων παραχωρήσεων και της ιαπωνικής εισβολής της δεκαετίας του 1930 αποτελούν το θεμέλιο της εθνικής αφήγησης. Το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) στηρίζει τις δράσεις του σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της χαμένης εξουσίας και αξιοπρέπειας, σβήνοντας τον «αιώνα της ταπείνωσης».
Αυτή η μνήμη καλλιεργείται σε σχολικά βιβλία, μουσεία και λαϊκή κουλτούρα, διαμορφώνει την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Κίνας. Αυτές οι αναμνήσεις δικαιολογούν την πρωτοκαθεδρία της σταθερότητας, της οικονομικής ανάπτυξης και της εθνικής ενότητας υπό την αιγίδα του ΚΚΚ, το οποίο έχει αναδειχθεί σε αρχιτέκτονα της αναγέννησης της Κίνας. Διεθνώς τροφοδοτεί μια τολμηρή διπλωματία που στοχεύει στην αποκατάσταση των ιστορικών αδικιών και στη διεκδίκηση μιας κεντρικής θέσης στην παγκόσμια τάξη. Η ιστορική ανάγνωση της Κίνας αν και συγκεντρωτική δεν περιορίζεται στην αναζήτηση εκδίκησης. Βασίζεται σε έναν επίσημο λόγο που υποστηρίζει μια κοινότητα πεπρωμένου και «ειρηνική ανάπτυξη», όπου η εξουσία ωφελεί τον κόσμο μέσω έργων όπως είναι οι δρόμοι του Μεταξιού. Με αυτόν τον τρόπο η Κίνα συνδυάζει την αποκατάσταση των ταπεινώσεων του παρελθόντος με μια προσεκτική φιλοδοξία για ένα πολυπολικό μέλλον με σύμμαχο την Ρωσία.
Για όλες τις χώρες η ιστορία δεν είναι μια απλή μελέτη του παρελθόντος. είναι ένα γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό όπλο για να αποκτήσουν εσωτερική συνοχή-ταυτότητα τα έθνη τους και να νομιμοποιήσουν τους πολέμους-κατακτήσεις. Πολλά έθνη κινητοποιούν την ιστορία για να εδραιώσουν την εξουσία η την επιβίωση τους. Παλαιστίνιοι, Κούρδοι, Θιβετιανοί, Αρμένιοι μετατρέπουν τις ιστορικές-εθνικές τραγωδίες-αναμνήσεις σε πολιτικό και ηθικό κεφάλαιο. Συνεπώς αυτή είναι η επιστημονική μου απάντηση για όσους απορούν γιατί επί 19 συναπτά έτη ασχολούμαι με αυτόν τον κλάδο. Το μοναδικό έθνος που δεν αξιοποιεί την ένδοξη ιστορία του ενώ είναι σε καθεστώς υβριδικού πολέμου-υβριδικής γενοκτονίας είναι η Ελλάδα. Έχουμε γεωπολιτική αξιοποίηση της ιστορίας από άλλα έθνη, την ίδια στιγμή που οι νεοέλληνες είναι ανύπαρκτοι γεωπολιτικά έχοντας τον κορυφαίο πολιτισμό της οικουμένης !!!
ΡΟΥΑΝΤΑ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ.
Η Ρουάντα προσφέρει ένα από τα πιο επιτυχημένα παραδείγματα στρατηγικής μετατροπής της μνήμης. Η μνήμη της γενοκτονίας του 1994 εναντίον των Τούτσι έχει μετατραπεί σε ένα διαρκές κεφάλαιο θυμάτων, κινητοποιήσιμο στη διεθνή σκηνή. Η αναγνώριση των «συντριπτικών ευθυνών» της Γαλλίας το 2021 δεν συνιστούσε νομικά δεσμευτική απολογία. Ωστόσο, άνοιξε χώρο για διπλωματική ομαλοποίηση. Οι αξιωματούχοι της Ρουάντα, καθόρισαν την ένταση της ιστορικής πίεσης προς το Παρίσι. Η μνήμη εδώ λειτουργεί ως ρυθμιζόμενος μοχλός, που ενεργοποιείται ή απενεργοποιείται ανάλογα με τα γεωπολιτικά συμφέροντα ενός έθνους. Σε ένα ασταθές Αφρικανικό-γεωπολιτικό περιβάλλον, η ιστορική μνήμη προσδίδει στην Ρουάντα, μια ηθική αυθεντία και το δικαίωμα διεκδικήσεων σε πολλούς τομείς. Η μνήμη λειτουργεί ως μια μορφή διπλωματικής ασυλίας, αποκαλύπτοντας την γεωπολιτική μετατροπή της θυματοποίησης των αδύναμων εθνών σε πηγή ισχύος.
ΑΛΓΕΡΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΑΦΗΓΗΣΕΩΝ.
Αποικιακή μνήμη και διμερής υπολογισμός. Η γαλλο-αλγερινή σχέση αποτελεί κομβικό σημείο σχετικά με την χρήση της ιστορικής μνήμης. Υπακούει σε μια κυκλική λογική όπου η αναγνώριση και η ένταση εναλλάσσονται ανάλογα με τα εσωτερικά και διμερή πολιτικά συμφέροντα.
Στα τέλη του 2025, η Αλγερία υιοθέτησε νόμο που ποινικοποιούσε τον γαλλικό αποικισμό ως απαράγραπτο εθνικό έγκλημα, συνοδευόμενο από απαιτήσεις για επίσημες απολογίες και πλήρεις αποζημιώσεις. Το Παρίσι το είδε αυτό ως υπέρβαση κόκκινης γραμμής, αποκαλύπτοντας τους δομικούς περιορισμούς της ολοκληρωμένης αναγνώρισης. Στις αρχές του 2026, εμφανίστηκαν εντάσεις σε διπλωματικό επίπεδο, ιδίως με την ανακήρυξη του Γάλλου πρέσβη στο Αλγέρι ως ανεπιθύμητου προσώπου. Αυτή η ενέργεια συνδέεται με σχόλια που θεωρήθηκαν προκλητικά σε γαλλικό ντοκιμαντέρ - χωρίς, ωστόσο, να οδηγήσει σε επίσημη διακοπή των σχέσεων ή σε μαζική ανάκληση πρεσβευτών. Σε αυτό το πλαίσιο, η επίσκεψη της Σεγκολέν Ρουαγιάλ στα τέλη Ιανουαρίου 2026, υπό την ιδιότητά της ως προέδρου του Γαλλο-Αλγεριακού Συνδέσμου, καταδεικνύει την αυξημένη χρήση παράλληλης διπλωματίας μέ βασικό άξονα τις ιστορικές μνήμες για την προσπάθεια εκτόνωσης της κρίσης.
Η πρόεδρος επαίνεσε την «εξαιρετική δυναμική ανάπτυξης της νέας, κυρίαρχης και αδέσμευτης Αλγερίας, ζήτησε «αμοιβαίο σεβασμό-ιστότητα και προέτρεψε την Γαλλία να αναγνωρίσει ορισμένα εγκλήματα αποικιοκρατίας, που δεν έχουν ακόμη κατονομαστεί, διορθωθεί ή συγχωρεθεί πλήρως. Τόνισε την επιστροφή αρχείων και πολιτιστικών αντικειμένων και το άνοιγμα του φακέλου για τις Γαλλικές πυρηνικές δοκιμές στην Σαχάρα, απορρίπτοντας την προσπάθεια απονομιμοποίησης του ιστορικού πόνου. Με τη σειρά του ο Πρόεδρος Tebboune εξέφρασε τον σεβασμό του για το θάρρος και την «ειλικρίνειά» της, επαινώντας τον ρόλο της στην επίτευξη της συμφιλίωσης.
Αυτή η πρωτοβουλία, αν και προσωπική και ανεπίσημη, θεωρήθηκε από τους παρατηρητές και των δύο πλευρών χρήσιμη για το άνοιγμα ενός καναλιού διαλόγου, δεδομένου ότι οι παραδοσιακοί διπλωματικοί δίαυλοι παρέμειναν παγωμένοι ή τεταμένοι. Η ιστορική μνήμη λειτουργεί εδώ ως μέσο εσωτερικής διακυβέρνησης για το Αλγέρι με γνώμονα την εδραίωση της πολιτικής νομιμότητας, εξουδετέρωση των κοινωνικών διαιρέσεων, και ως εργαλείο διαχείρισης κινδύνων για το Παρίσι, που ενεργοποιείται ή αναδιαμορφώνεται μέσω παράλληλων δρώντων σύμφωνα με τους τρέχοντες γεωπολιτικούς υπολογισμούς.
ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΤΟΧΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ.
Η κατοχή της Κύπρου καταδεικνύει μια άλλη λειτουργία της ιστορικής μνήμης: την συμβολική αποτροπή. Αντιμέτωποι με την Τουρκική πίεση που εξισώνει το νησί με ένα στρατηγικό πλεονέκτημα, οι Ελληνικές αρχές εάν ήταν ανεξάρτητες, θα έπρεπε να έχουν επανενεργοποιήσει τις αποικιακές ιστορικές μνήμες με την Τουρκική γενοκτονία στην μαρτυρική μεγαλόνησο. Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, θα έπρεπε να έχουν μετατρέψει τις ιστορικές μνήμες σε γεωπολιτικό προπύργιο.
Σε αυτή την περίπτωση, η μνήμη γίνεται μια υποδομή κυριαρχίας. Επιτρέπει σε ένα αδύναμο έθνος-κράτος να παράγει διπλωματική αντίσταση, εναντίον μιας μεγάλης δύναμης όπως είναι η Τουρκία. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Γρίβα καθηγητή στην σχολή Ευελπίδων. η Τουρκία είναι η πέμπτη δύναμη με εμένα. Επίσης σύμφωνα με τον γράφων είναι η τέταρτη δύναμη παγκοσμίως η Τουρκική "δημοκρατία". Η συλλογική χρησιμοποίηση των ιστορικών τραυμάτων θα ενισχύσει την Ελληνική-Κυπριακή συνοχή, θα ενδυνάμωνε τα αιτήματα για απελευθέρωση της Κύπρου και αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων, και παράλληλα θα δημιουργούσε μια ταχεία αποκλιμάκωση, αναγκάζοντας την Τουρκία να σταματήσει τις πολεμικές απειλές.
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛIΤΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ.
Η Ελλάδα είναι μια παγκόσμια πνευματική-Αριστόκλεια αυτοκρατορία. Μόνο με την έμπρακτη γεωπολιτική αξιοποίηση της ιστορίας, της Ορθοδοξίας και του Αριστόκλειου πολιτισμού θα επιβιώσουμε ως έθνος. Ο Χριστιανισμός εκτός από την ανεκτίμητη-πολύτιμη προσφορά στην πνευματική-πολιτιστική και κοινωνική ζωή, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για τον ετοιμοθάνατο Ελληνισμό, να αξιοποιηθεί στον μέγιστο βαθμό και στο επιστημονικό κλάδο, του οποίου είμαι ο ιδρυτής σε παγκόσμιο επίπεδο (Γεωπολιτική Θεολογία). Δυστυχώς οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού-Σιωνισμός δεν επιτρέπουν να διδάσκεται στην Ελλάδα και στα πανεπιστήμια ο κλάδος της Γεωπολιτικής Θεολογίας του οποίου είμαι ιδρυτής και δημιουργός σε παγκόσμιο επίπεδο. Αντιθέτως οι Ισραηλινοί αξιοποιούν στο μέγιστο την Παλαιά Διαθήκη και την ιστορία τους.
Όσο μεγαλύτερη είναι η ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των Ιουδαίων, τόσο πιο έντονος είναι γεωπολιτικός εθνικισμός και οι γεωπολιτικές διεκδικήσεις. Όλα τα έθνη έχουν τις ρίζες τους στην συλλογική-ιστορική μνήμη. Αλλά οι μνήμες του Ισραήλ εκτείνονται σε μια εντελώς άλλες διαστάσεις από αυτές των άλλων εθνών. Το Ισραήλ ορίζεται από ένα πανοραμικό εθνικιστικό-γεωπολιτικό όραμα που υπάρχει εδώ και χιλιετίες. Το Ισραήλ διατηρεί μια ζωντανή ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των αρχών του πριν από χιλιάδες χρόνια και περιμένει με ανυπομονησία την εκπλήρωση του ιστορικού του πεπρωμένου στα πλαίσια του γεωπολιτικού εθνικισμού.
Η ιστορία τους είναι μια παγκόσμια γεωπολιτική αξίωση. Η Τορά γράφει ότι πρέπει να γίνει κατανοητή πρωτίστως «ως αξίωση κληρονομιάς, πρωτοκαθεδρίας και προτεραιότητας, γραμμένη για να επωφεληθεί από την θέση υπό μακεδονική και ρωμαϊκή διαιτησία». Υιοθετεί εδώ την υπόθεση ότι η τελική σύνταξη της Τορά χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο, «όταν οι Μακεδόνες και οι Ρωμαίοι άρχισαν να διαιτητεύουν διαφορές στην Αίγυπτο, την Συρία και την Παλαιστίνη και η Τορά σχεδιάστηκε σκόπιμα για να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα για τον σκοπό αυτό .
Αλλά ακόμα και αν κάποιος αποδώσει την κύρια σύνταξη της Τορά στην Βαβυλωνιακή σχολή του Έσδρα, ο στόχος ήταν ο ίδιος. Η Τορά είναι μια γεωπολιτική αξίωση προτεραιότητας ή πρωτοκαθεδρίας των Ιουδαίων έναντι των άλλων εθνών. Είναι αποδεικτικά στοιχεία που πρέπει να παρουσιαστούν στην διεθνή κοινότητα και στο διεθνές δικαστήριο. Η βιβλική ιστορία είναι έντονα προκατειλημμένη και εν μέρη κατασκευασμένη. Μετά από δύο αιώνες ανασκαφών, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το βασίλειο του Σολομώντα, η βάση του ισχυρισμού για το Μεγάλο Ισραήλ, είναι λιγότερο πραγματικό από την Στρογγυλή Τράπεζα του Βασιλιά Αρθούρου. Στην υποτιθέμενη εποχή του Σολομώντα, η Ιερουσαλήμ ήταν ένα μεγάλο χωριό. Επανερχόμενος στους αναθεωρητές της Βίβλου η Έξοδος τόσο κεντρική στην σιωνιστική ιστορία είναι εξίσου ψευδής. Δεν υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία για μαζική έξοδο από την Αίγυπτο στην Χαναάν μέσω του Σινά και τα στοιχεία δείχνουν ότι οι δώδεκα φυλές ήταν αυτόχθονες και μόνο η θρησκεία τους δεν ήταν τοπική.
Η ιστορική αφήγηση είναι η απόλυτη πηγή δύναμης του Ισραήλ και ο Χριστιανισμός μετέτρεψε την Παλαιά διαθήκη σε παγκόσμια εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη εκτιμούν οι αναθεωρητές της Βίβλου. Στο σημείο αυτό αν υπενθυμίσω ότι οι αναθεωρητές της Παλαιάς διαθήκης στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δέχονται ότι έχουν παρέμβει οι Ιουδαίοι και την έχουν αλλοιώσει ως ένα βαθμό κατά το δοκούν. Στο ιερό βιβλίο το Ισραήλ είναι ταυτόχρονα ήρωας και αθώο θύμα των κακών Διονυσιακών αυτοκρατοριών, όσο και αν εκείνοι κλέβουν, καταστρέφουν και σφαγιάζουν !!!
Ο νικητής γράφει την ιστορία. Όποιος γράφει ιστορία και επιβάλλει την γεωπολιτική αφήγησή θα είναι ο νικητής. Οι Εβραίοι είναι το έθνος της Βίβλου και,μέσω αυτού έχουν κατακτήσει γεωπολιτικά την ανθρωπότητα. Η αρχαία ιστορία από τον Νώε μέχρι τον Κύρο τον Μέγα, γράφτηκε από τους Εβραίους. Για αυτό κακοί είναι οι Χαναναίοι, οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι, για να μην αναφέρουμε τους Αμαληκίτες ή τους Μαδιανίτες, οι οποίοι σαφώς άξιζαν να εξοντωθούν σύμφωνα με τις Ιουδαϊκές γραφές. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την βιβλική του ιστορία για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του αλλά και την περιφρόνησή του για το διεθνές δίκαιο. Το Ισραήλ είναι ένα ένα ναζιστικό-Διονυσιακό μόρφωμα και για να νικηθεί πρέπει να χτυπηθεί στην απόλυτη πηγή της γεωπολιτικής του δύναμής που είναι βιβλική αφήγηση σχετικά με την ανωτερότητα του ως έθνος έναντι των άλλων εθνών. Ο Σιωνισμός υποστηρίζει με πάθος και εκτός Αριστόκλειας λογικής αυτή την βιβλική αφήγηση. Όλοι οι Ιουδαίοι αντιλαμβάνονται την σύγχρονη ισραηλινή εποχή μέσα από το πρίσμα της αρχαίας Εβραϊκής ιστορίας. Αυτή η εμμονή έχει διαποτίσει όλους τους Σιωνιστές.
Πουθενά αλλού εκτός από το Ισραήλ η εντολή να θυμόμαστε την ιστορία δεν γίνεται αισθητή ως θρησκευτική επιταγή για έναν ολόκληρο λαό, έγραψε ο Yosef Hayim Yerushalmi στο Zakhor: Εβραϊκή Ιστορία και Εβραϊκή Μνήμη (1982). Με τον όρο «Ισραήλ» εννοούσε τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο. Η Εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη είναι η ίδια η ουσία της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας και η απόλυτη πηγή της Ισραηλινής δύναμης. Για αυτό οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού καταργούν συστηματικά την Ελληνική ιστορία. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η κύρια διαίρεση εντός του εβραϊκού κόσμου βρίσκεται μεταξύ θρησκευόμενων και κοσμικών Εβραίων. Αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό κριτήριο. Το εύρος και η ένταση της εθνικής μνήμης είναι η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ των Εβραίων. Για τους περιφερειακούς Εβραίους αυτούς που δεν θεωρούν τον Ιουδαϊσμό το πιο ουσιαστικό μέρος της ταυτότητάς τους, το Ολοκαύτωμα είναι το κύριο σημείο αναφοράς. Όταν ρωτήθηκαν: «Τι είναι απαραίτητο για να είσαι Εβραίος;», το 73% των Αμερικανών Εβραίων απάντησε «Θυμούμενοι το Ολοκαύτωμα» σε δημοσκόπηση της Pew Research του 2013.
Εν τούτοις οι πιο πιστοί Εβραίοι έχουν παλαιότερες αναφορές, που εκτείνονται σε περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια. Νιώθουν το 70 μ.Χ. σαν να το είχαν ζήσει. Είναι οι επιδραστικοί Εβραίοι που καταλαμβάνουν και ενώνουν την κοινότητα μέσω της γεωπολιτικής-ιστορικής μνήμης. Είτε παρουσιάζονται ως κοσμικοί είτε ως θρησκευόμενοι Εβραίοι, είτε θεωρούν τον Θεό ή το εβραϊκό πνεύμα την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας ιστορίας. Πολλοί πιθανότατα πιστεύουν ότι ο Θεός και το εβραϊκό πνεύμα είναι ένα και το αυτό. Είτε θρησκευόμενοι είτε κοσμικοί, οι Εβραίοι γενικά είναι βαθιά ριζωμένοι στην γεωπολιτική μνήμη του Ισραηλινού έθνους. Αντιθέτως οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων απαγορεύουν στους Έλληνες να αξιοποιήσουν την ιστορική γεωπολιτική μνήμη !!! Για αυτό διέλυσαν τον Ελληνισμό που ήταν μια παγκόσμια πολιτιστική-γεωπολιτική αυτοκρατορία.
Η εβραϊκή γεωπολιτική μνήμη είναι ανυπολόγιστης αξίας για την ισχύ και την επιβίωση του Ισραηλινού έθνους. Ο γεωπολιτικός εθνικισμός των Ισραηλινών σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική-γεωπολιτική μνήμη είναι ο ισχυρότερος. Ελάχιστοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την Ρωσική η την Κινεζική ιστορία δύο χωρών του γεωπολιτικού άξονα σε σχέση με την Ισραηλινή που προκαλεί παγκόσμιο γεωπολιτικό και όχι μόνον ενδιαφέρον. Το Ισραήλ από τα πανάρχαια χρόνια βασίζει όλη την εθνική του υπόσταση στην Παλαιά Διαθήκη. Στα πλαίσια της γεωπολιτικής θεολογίας έχουμε μια σειρά γενοκτονιών και πολέμων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Οι πόλεμοι που έχει διεξάγει το Ισραήλ από την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι την σύγχρονη εποχή, δεν γίνονται μόνον για λόγους γεωπολιτικής ισχύος. Όλες αυτές οι πολεμικές δραστηριότητες γίνονται με γνώμονα την Γεωπολιτική Θεολογία.
Στους πολέμους αυτούς έχουμε ένα ευρύτατο πεδίο σύγκρουσης γεωπολιτικών θεολογιών και γεωπολιτικού εθνικισμού. Σε αντίθεση με όλες τις εσφαλμένες επιστημονικές εργασίες-αναλύσεις, σε προσωπικό επίπεδο ως δημιουργός-ιδρυτής της γεωπολιτικής-θεολογίας-γεωπολιτικού εθνικισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, έχω επισημάνει πολλές φορές στις επιστημονικές μου εργασίες αλλά και μιλώντας στα ΜΜΕ, ότι τα αντίπαλα έθνη δεν πολεμούν απλώς για να νικήσουν και να κατακτήσουν πλουσιότερες περιοχές. Πολεμούν για να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους δοξασίες. Ο εβραϊκός-γεωπολιτικός εθνικισμός και η Ιουδαϊκή Γεωπολιτική Θεολογία είναι ενάντια στον Αριστόκλειο πολιτισμό, την Αριστόκλειο-Γεωπολιτικό Εθνικισμό και την Γεωπολιτική Θεολογία. Θεσμικά το έθνος-κράτος του Ισραήλ από την αρχαία εποχή είναι θεοκρατικό. Σύμφωνα με την Τορά ο Θεός έκανε μια διαθήκη με τους προγόνους του Εβραϊκού λαού, Αβραάμ-Μωυσή, Ισαάκ και Ιακώβ. Εν τούτοις ο Σιωνισμός διαχρονικά από τα πανάρχαια χρόνια έχει ως πηγή δύναμης-επιβίωσης την γεωπολιτική Θεολογία και την Παλαιά Διαθήκη.
Οι γεωπολιτικές-Θεολογικές δοξασίες ότι η εσχατολογική εποχή έχει ήδη ξεκινήσει με την επιστροφή του Ισραήλ στα βιβλικά εδάφη είναι μέρος της γεωπολιτικής θεολογίας. Η πολιτική πράξη ταυτίζεται με την συμφωνία και τις υποσχέσεις του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, σχετικά με την κυριαρχία του Ισραήλ σε όλο τον κόσμο !!! Αυτή η γεωπολιτική αξίωση της εξωτερικής πολιτικής με τις βιβλικές παραδόσεις έχει οδηγήσει διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις να αντιμετωπίζουν κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, με βάση την Παλαιά Διαθήκη. Από την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ μέχρι την εδαφική πολιτική στην Δυτική Όχθη, κυριαρχεί η θρησκευτική προσήλωση και όχι η απλή γεωπολιτική λογική-δύναμη. Το ιερό πολεμικό πεδίο επικρατεί. Πατήρ πάντων ο πόλεμος (Ηράκλειτος). Το γεωπολιτικό σημείο όπου όλα συγκλίνουν είναι η Ιερουσαλήμ. Δεν είναι η Κωνσταντινούπολη, η Ρώμη, η Μόσχα, η Χάιφα, η Τεχεράνη και η Γάζα. Η Ιερουσαλήμ είναι το γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό και πάνω από όλα Θεολογικό κομβικό σημείο. Είναι η εσχατολογική πόλη και για τις θεολογίες των εθνών και όχι τόπος γεωπολιτικών διαπραγματεύσεων. Η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη εκπλήρωσης των προφητειών.
Όταν το Ισραήλ αναφέρει την αιώνια διαθήκη με τον Θεό, εννοεί θρησκευτική επανόρθωση-αποκατάσταση των πατρογονικών δικαιωμάτων. Γεωπολιτικές βασισμένες επάνω στην θεολογία δεν ευνοούν στην ειρήνη. Πρόκειται για γεωπολιτικές που νομιμοποιούν τις πολεμικές δραστηριότητες. Αυτά τα κράτη βασίζουν την Εθνική τους ταυτότητα επάνω στην γεωπολιτική Θεολογία. Καταφεύγουν στην θεολογία για να δημιουργήσουν Εθνική συνοχή-ταυτότητα και για να επιτύχουν τα γεωπολιτικά τους σχέδια. Η σύγκρουση στην Μέση Ανατολή μας δείχνει ότι η θρησκεία διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Για αυτό διέλυσαν τον Χριστιανισμό στην σύγχρονη Ελλάδα. Εκτός από το Ισραήλ και τα υπόλοιπα έθνη αξιοποιούν γεωπολιτικά τις ιστορικές μνήμες.
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.
Η Τουρκία επικαλείται την ιστορία για να δικαιολογήσει την επέκταση πέρα από τα σύνορά της, ως πρώην αυτοκρατορικό έθνος-κράτος. Υπό τον Ερντογάν η οθωμανική κληρονομιά κυριαρχεί στον πολιτικό λόγο σφυρηλατώντας μια εθνική ταυτότητα προσανατολισμένη στην επέκταση. Αυτό το αυτοκρατορικό παρελθόν παρουσιάζεται ως γεωπολιτικό και στρατηγικό πλεονέκτημα. Νομιμοποιεί τους πολέμους στην Συρία, την Λιβύη, το Ναγκόρνο Καραμπάχ και την αυξημένη επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο, την Μέση Ανατολή-Αφρική. Μακριά από την εδαφική ανακατάληψη, η Τουρκία στοχεύει σε πολιτική, οικονομική και πολιτιστική επιρροή, βασιζόμενη σε ιστορικούς και γλωσσικούς δεσμούς.
Αυτή η αναδιατύπωση της οθωμανικής ιστορίας μακριά από την απλή νοσταλγία, χρησιμεύει για την εδραίωση της εσωτερικής συνοχής και την προβολή της Τουρκικής ισχύος. Αυτός ο λόγος εξυμνεί την εθνική ανεξαρτησία και ηγεσία στον μουσουλμανικό κόσμο, διατηρώντας παράλληλα την συμμαχία μέσω του ΝΑΤΟ. Αυτή η αμφιλεγόμενη στάση συνδυάζει την αυτοκρατορική, την δημοκρατική και την ισλαμική κληρονομιά.
Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί το 2020 καταδεικνύει αυτή την φιλοδοξία: επιβεβαιώνει την ισλαμική και αυτοκρατορική συνέχεια, κινητοποιεί τη συντηρητική βάση και διακηρύσσει την αυτονομία απέναντι στην Κεμαλική κληρονομιά και την παγκόσμια κριτική. Στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο γίνεται και ο Εορτασμός του Μαντζικέρτ, καθώς είναι γνωστό ότι ο Ερντογάν και οι επιτελείς του διαβάζουν ανελλιπώς την στήλη γεωπολιτικής Θεολογίας και Γεωπολιτικού Εθνικισμού Επικρατέειν η Απόλλυσθαι-Ισχύς Δια της Γνώσεως από τον γράφων. Δυστυχώς οι προτάσεις μου στα πλαίσια της γεωπολιτικής και της εθνικής μας επιβίωσης, να εορτάζουμε τις πραγματικές μας εθνικές εορτές, αξιοποιήθηκαν από τον Ρετζέπ-Ταγίπ Ερτνογάν και όχι από τους σαπισμένους από τον Διονυσιακό πολιτισμό νεοέλληνες.
Ο Τουρκικός εθνικισμός και η μεγαλύτερη εθνική εορτή των Τούρκων.
Ο Ερντογάν είναι ο πιο φιλόδοξος και φιλοχρήματος πολιτικός. Είναι ο πιο επιτυχημένος πολιτικός του αιώνα μας, μετά τον Β. Πούτιν. Εν τούτοις οι φιλοδοξίες του τον κάνουν ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο. Στους στόχους του Ενρτογάν είναι να ξεπεράσει τον Κεμάλ Ατατούρκ και να αφήσει μια μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκία. Επίσης επιθυμεί να βαδίσει στα βήματα του Αλπ Αρσλαν. Αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε πόλεμο και ενδεχομένως μια ακόμη εθνική καταστροφή. Ήδη έχει επιτύχει εν μέρη τον πρώτο στόχο του, ο Τούρκος πρόεδρος.
Η νίκη των Τούρκων στο Μαντζικέρτ μαζί με την καταστροφή στο Μυριοκέφαλο (1176), από τους Σελτζούκους του Κιλίτζ Αρσλάν ήταν οι πιο καταστροφικές-καθοριστικές ήττες στην ιστορία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Το ιστορικό γεγονός εκμεταλλεύεται η Τουρκική εξουσία για να φανατίσει το εθνικιστικό στοιχείο (κρατικό-παρακρατικό) και τον απλό λαό, για να προωθήσει τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς εις βάρος της Συρίας, του Ιράκ, της Λιβυής, της Ελλάδας και άλλων κρατών στα πλαίσια ανασυστάσεως της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που συμφωνήθηκε με την Αμερική και την έγκριση της Γερμανίας. Το σωτήριο έτος 2023 συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από την ίδρυση του σύγχρονου νεοτουρκικού κράτους, για αυτό ο Ταγίπ Ερντογάν έχει θέσει ως βασικό στόχο την αποκαθήλωση-εκτόπιση του Μουσταφά Κεμάλ-Ατατούρκ από την πρωτοκαθεδρία της νεότερης Τουρκικής ιστορίας, παραδίδοντας μία μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκία. Δεν είναι όμως η μοναδική ημερομηνία που έχει βάλει ορόσημο ο Τούρκος πρόεδρος, καθώς με βάση τις εντολές-υποδείξεις, οι διάδοχοι του από την σέχτα των Χαριζιτών (ΜΙΤ, Γκρίζοι Λύκοι), έχουν πολύ μεγαλύτερους στόχους και αυτό είναι εμφανές από τις κινήσεις σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Ουκρανία, Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Η μάχη στο Μαντζιέρτ ήταν η πρώτη μεγάλη και καθοριστικής σημασίας νίκη των Tούρκων επί των Ελλήνων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, από την ημέρα που οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, έδωσε το χρίσμα στους Τούρκους να αντικαταστήσουν τους Άραβες, στην προσπάθεια κατακτήσεως της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι Άραβες είχαν εξασθενήσει ως πολιτική και στρατιωτική δύναμη εξαιτίας της Ελληνικής τριανδρίας αυτοκρατόρων (Βασίλειος Β, Άγιος Νικηφόρος Φωκάς και Ιωάννης Τσιμισκής-Κουρκουάς). Για αυτό αμέσως η νέα τάξη πραγμάτων έφερε στην θέση των Αράβων τους Σελτζούκους Τούρκους, ώστε να μην σταματήσουν οι συνεχόμενες επιθέσεις όλων εκείνων των αιώνων από τις νεοταξικές δυνάμεις. Οι Τούρκοι από την ημέρα που ασπάστηκαν τον Μωαμεθανισμό, έγιναν οι πιο πιστοί και φανατικοί Ισλαμιστές-Διονυσιαστές στον κόσμο μέχρι και την σύγχρονη εποχή. Γνωρίζουν πολύ καλά οι Τούρκοι και ειδικά ο Ερντογάν ότι έχουν το χρίσμα από τους παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας, για γίνουν οι ηγέτες των Μωαμεθανών σε όλο τον κόσμο.
Πολύ συχνά αναφέρεται στην μάχη του Μαντζικέρτ (26 Αύγουστου 1071), ο πρόεδρος της Τουρκίας υπογραμμίζοντας πως ο στόχος του είναι να αναβιώσει την ιστορία βαδίζοντας τα βήματα του Σουλτάνου Άλπ Αρσλάν, που με την επικράτησή του επί των Ρωμαϊκών στρατευμάτων του αυτοκράτορα Ρωμανού Δ’ Διογένη, έθεσε τις βάσεις για την κυριαρχία των Σελτζούκων στην Μικρά Ασία. Ο Τούρκος πρόεδρος και οι επιτελείς του είναι τακτικοί αναγνώστες της στήλης Επικρατέειν η Απόλλυσθαι, και για αυτό από το έτος 2013 υιοθέτησαν την πρόταση μου αντιστρόφως. Οι Τούρκοι εθνικιστές που θριαμβολογούν για την νίκη στο Μανζτικέρτ, υποδύονται τους ανίδεους καθώς οι πρόγονοι τους κατέκτησαν την νίκη, κατόπιν της μεγαλύτερης εθνικής προδοσίας, εις βάρος του Ελληνικού έθνους. Σε όλη την διάρκεια της μάχης του Μαντζικέρτ οι Σελτζούκοι είχαν ηττηθεί κατά κράτος και είχαν τραπεί σε φυγή. Μόνον μετά την προδοσία των Δουκών, λίγο πριν το τέλος της ημέρας ανέκαμψαν και πέρασαν στην αντεπίθεση.
Σε αυτή την μάχη ο γενναίος Ρωμανός πολεμούσε με τις εφεδρείες καθώς ο Ιωσήφ Τραχωνειάτης πήρε τα καλύτερα Ρωμαϊκά στρατεύματα, πέρασε τα σύνορα και επέστρεψε πριν από την μάχη σε Ελληνικό-Ρωμαϊκό έδαφος, χωρίς να ενημερώσει τον Ρωμανό. Οι Τούρκοι έχουν ως κορυφαία εθνική εορτή το Μαντζικέρτ, μια μάχη που κέρδισαν εντελώς ανέλπιστα κατόπιν προδοσίας των αλλοδαπών πολιτικών-αξιωματούχων του Ρωμαϊκού κράτους. Μια καθοριστικής σημασίας νίκη σε μάχη-πόλεμο, δεν έχει καμία ηθική, πνευματική, κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική αξία, εάν επιτυγχάνεται κατόπιν εσωτερικής προδοσίας στο αντίπαλο στράτευμα. Oι στρατιωτικές επιτυχίες του Ελληνικού έθνους, δεν ήταν ποτέ βασισμένες σε εσωτερικές προδοσίες των αντίπαλων στρατευμάτων. Οι θριαμβολογίες των Τούρκων εθνικιστών δείχνουν το κατώτατο ηθικό-πολιτιστικό επίπεδο και την ξεκάθαρη πανάρχαια Διονυσιακή ιδεολογία των νεοθωμανών.
ΕΡΝΤΟΓΑΝ-ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ. ΓΙΑΤΙ ΕΠΕΛΕΞΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ;
Oι παράγοντες της Διονυσιακής Κουλτούρας ισχυρίζονται ψευδώς ότι ο μεγαλύτερος στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία έχει καταγωγή από τον Περσικό-βασιλικό οίκο των Aρσακιδών. Αυτό φυσικά δεν ευσταθεί καθώς ο Μέγας Ηράκλειος πολέμησε ενάντια στην Περσική αυτοκρατορία για την ανάκτηση του Τιμίου Σταυρού. Επίσης ο πατέρας του, ο στρατηγός Ηράκλειος ο Πρεσβύτερος, πολέμησε ενάντια στους Αρμένιους. Στα πλαίσια της ιστορικής πλαστογραφήσεως εμφανίζουν τον Ηράκλειο να ομιλεί δύο γλώσσες (Ελληνική-Αρμενική). Σκοπίμως αγνοούν ότι για να ήταν κάποιος αξιωματικός στον Ρωμαϊκό αυτοκρατορικό στρατό, θα έπρεπε να μιλά άπταιστα την Λατινική. Κανείς δεν μπορούσε να πάρει δημόσια αξίωμα-θέση στο Ρωμαϊκό κράτος εάν δεν μιλούσε την Λατινική γλώσσα. Μέσα από την παραποιημένη ιστορία και την δήθεν "Αρμενική" καταγωγή του Ηρακλείου, αποκαλούν την εποχή από το 582 μ.Χ., εως το 797 μ.Χ. ως την πρώτη "Αρμενική" περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Ιστορική πηγή αναφέρει πως όταν έφτασε ο Ηράκλειος στην Ταρσό, συνέταξε επιστολές που έλεγαν ότι θα πήγαινε στην Αρμενία, για να παραδώσει τον στρατό στον Ναρσή, τον διοικητή της Κωνσταντινής. Την εποχή εκείνη ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος αντικατέστησε τον Φιλιππικό με τον Πρίσκο, στην θέση του στρατηγού στο Ανατολικό θέμα. Ο Φιλιππικός διέταξε τον Ηράκλειο, να επιστρέψει στην Αρμενία. Υπάρχουν και οι ιστορικοί οι οποίοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο Ηράκλειος πιθανόν να είχε την θέση του στρατηγού του θέματος των Αρμενιακών, το οποίο είχε ως έδρα την Θεοδοσιούπολη. Η διαταγή του Φιλιππικού αφορούσε την στρατιωτική βάση και όχι την πόλη καταγωγής του Ηρακλείου, όπως ισχυρίζονται αβάσιμα και κακόβουλα οι νεοταξίτες ιστορικοί. Ο Φιλιππικός μαζί με τον Ηράκλειο πριν από ένα έτος είχαν ξεχειμωνιάσει στην Θεοδοσιούπολη, τον χειμώνα του 586 – 587 μ.Χ. Ενδεικτικό ήταν το ιστορικό γεγονός ότι ο πατέρας του Ηράκλειου, ο Ηράκλειος πρεσβύτερος διοικητής του Εξαρχάτου της Καρχηδόνας, ήταν παντρεμένος με την Επιφανεία και είχε τρία παιδιά τον Ηράκλειο, τον Θεόδωρο και την Μαρία. Τα ονόματα των απογόνων του πρεσβυτέρου Ηρακλείου, είναι όλα Ελληνικά-Ρωμαϊκά. Κανένα από αυτά δεν είναι Αρμενικό.
Το όνομα Ηράκλειος το συναντάμε αρκετούς αιώνες πριν. Άνθρωποι με το όνομα αυτό ήταν ο Άγιος Μάρτυς Ηράκλειος ο Αθηναίος, τον τρίτο αιώνα, ο φιλόσοφος Ηράκλειος Κυνικός (4ος αιώνας μ.Χ.), ο Ηράκλειος ευνούχος, επί βασιλείας, του Αρειανού-αυτοκράτορα Ουάλεντος. Χαρακτηριστικά της Ελληνικότητας του Ηρακλείου ήταν ότι έκανε επίσημη γλώσσα του Ρωμαϊκού κράτους, τα Ελληνικά, καθώς μέχρι τότε, ήταν τα Λατινικά. Ακόμη η αλλαγή του αυτοκρατορικού-Ρωμαϊκού τίτλου, από Αύγουστος-Καίσαρ, Αυτοκράτωρ, σε «Πιστός ἐν Χριστῷ τω Θεώ Βασιλεύς και η λειτουργία της ανωτάτης Φιλοσοφικής σχολής (Πανδιδακτήριον), με βάση τον αρχαίο τρόπο, που δίδασκαν οι Έλληνες σοφοί. Ο Ηράκλειος έφερε στην Κωνσταντινούπολη τον Στέφανο Αλεξανδρινό, για να διδάξει στην φιλοσοφική σχολή Κωνσταντινουπόλεως. Η φιλοσοφική σχολή ονομαζόταν πανδιδακτήριο.
Επίσης ο Ηράκλειος έγραψε δύο εργασίες με τίτλους ”υπόμνημα είς την μεγάλην του Πτολεμαίου σύνταξιν” και ‘περί κατασκευής σφαίρας του αρατού”, εμπνευσμένος από τον Ύπατο των Φιλοσόφων, τον Αριστοκλή. Στο Πανδιδακτήριον διδασκόταν γεωμετρία, μουσική, αστρονομία, ηθική-φιλοσοφία, φιλολογία. Μεταξύ άλλων η αλλαγή του ονόματος της γυναίκας του από Φαβια σε Ευδοκία. Αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη για την Ελληνικότητα, του Ηράκλειου από την Αγιοτόκο Καππαδοκία.
Με την άνοδο του Έλληνα Ηράκλειου από την Καππαδοκία στον Ρωμαϊκό θρόνο, η αυτοκρατορία γίνεται ολοκληρωτικά Ελληνική. Με ανθελληνικά κίνητρα επέλεξαν τον κορυφαίο βασιλιά της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, μετά τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον. Σύμφωνα με τους Τούρκους ο Έλληνας-Χριστιανός Ηράκλειος "αποδέχτηκε" την πρόταση να γίνει Μωαμεθανός, διότι ήταν βέβαιος ότι ο Μωάμεθ υπήρξε ο προφήτης τον οποίο ανέμεναν εκείνη την εποχή οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Οι Τούρκοι παρουσιάζουν τον Ηράκλειο ότι είπε : "Μακάρι να ήμουν με τον Μωάμεθ και να του έπλυνα τα πόδια”!!! Με βάση τις αναφορές του Άραβα ιστορικού Ταμπαρί, οι Τούρκοι παρουσιάζουν τον Έλληνα αυτοκράτορα ως Περσικής είτε ως Αρμενικής καταγωγή που ασπάστηκε το Ισλάμ. Εν τούτοις "εμποδίστηκε" από τους Έλληνες αξιωματούχους, αν και “ομολόγησε” την πίστη του στον Μωάμεθ. Οι ενέργειες αυτές δείχνουν την δολιότητα και το διαχρονικό μίσος των Τούρκων για πολλοστή φορά. Εμφανίζουν τον Έλληνα-Χριστιανό βασιλιά που πολεμούσε στην πρώτη γραμμή του μετώπου με τους Πέρσες για του Χριστού την πίστη την Αγία, για να ανακτήσει το Ιερότερο σύμβολο της Ορθοδοξίας τον Τίμιο Σταυρό ως "Σαρακηνό" και “δούλο” του Μωάμεθ. Τον βασιλιά που πήγε πίσω ο ίδιος τον Τίμιο Σταυρό, στους Αγίους Τόπους !!!
Στα πλαίσια αυτών των πολύ επικίνδυνων σκοπών η Τουρκία παρουσίασε μια σπάνια επιστολή από τον ιδρυτή του Αγαρηνού θρησκεύματος τον Μωάμεθ, προς τον πρώτο Έλληνα αυτοκράτορα της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον Ηράκλειο. Η επιστολή είχε πολύ απειλητικό-προσβλητικό ύφος και την δημοσίευσε ο Τουρκικός τύπος. Η επιστολή έχει μεγάλη ιστορική αξία καθώς αναφέρεται στην πρώτη επαφή των Ισμαηλιτών με τους Έλληνες Χριστιανούς. Η επιστολή έχει σαφέστατα απειλητικό ύφος καθώς γράφει ότι εάν δεν δεχτούν οι Χριστιανοί να γίνουν Σαρακηνοί, τότε θα αντιμετωπίσουν φοβερές συμφορές. Η επιστολή γράφτηκε την εποχή πού είχε επικρατήσει ο Μωαμεθανισμός σε όλη την Αραβική χερσόνησο και ξεκινούσε ο επεκτατισμός προς βορά, ανατολή και δύση. Η επιστολή του Μωάμεθ επιδόθηκε το έτος 628 μ Χ. από τον πρέσβη του Μωάμεθ, Diheytül Kalbi, στον αυτοκράτορα Ηράκλειο στην Κωνσταντινούπολη. Ο Μωάμεθ κάνει γνωστό στον Έλληνα αυτοκράτορα Ηράκλειο την ίδρυση της νέας θρησκείας και την μοναδικότητα της. Επίσης ο Μωάμεθ κάλεσε τον Έλληνα Ηράκλειο το συντομότερο να γίνει Αγαρηνός. Στην επιστολή ζητούσε να ασπαστούν το κοράνι ο βασιλιάς και οι Έλληνες-Χριστιανοί υπήκοοι της αυτοκρατορίας του. Σε αντίθετη περίπτωση όπως αναφέρει ενδεικτικά θα το μετανιώσει και τρομερές συμφορές θα επέλθουν στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Η πραγματική απάντηση του αυτοκράτορα Ηράκλειου προς τον Μωάμεθ ήταν ότι δεν υπάρχει άλλο ιερό βιβλίο εκτός από τα Ευαγγέλια, τα οποία παρουσιάζουν τον Ιησού ως τον Θεάνθρωπο και τον Σωτήρα της οικουμένης. Στην επιστολή του ο Ηράκλειος αναφέρει ότι ρώτησε τους Έλληνες, όμως κανένας δεν δέχτηκε να συζητήσει σχετικά με την αποδοχή της νέας θρησκείας. Η απάντηση του αυτοκράτορα Ηράκλειου ήταν η πατροπαράδοτη και διαχρονική. Μολών Λαβέ και δείχνει την ακλόνητη πίστη του αυτοκράτορα και των υπολοίπων Ελλήνων, στον Ιησού Χριστό και την σαφέστατη απόρριψη της νέας Σαρακηνής θρησκείας.
Ήταν η πρώτη απόρριψη του Ισλάμ από τους Έλληνες. Το ενδιαφέρον είναι πως το πρότυπο της επιστολής του Μωάμεθ προς τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, όπως υποστηρίζουν Τούρκοι ιστορικοί και ειδικοί ερευνητές, πρέπει να βρίσκεται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και εκεί θα πρέπει να αναζητηθεί. Αυτή την επιστολή αναζητούν αγωνιωδώς, οι Τούρκοι πράκτορες, ώστε να προκαλέσουν μαζική μεταστροφή των Ελλήνων-Χριστιανών, προς τον Μωαμεθανισμό. Αν και οι ιδεολογικές-θρησκευτικές πεποιθήσεις του Ερντογάν και των επιτελών όπως απέδειξε η στήλη σε πρώτη παγκόσμια δημοσίευση και μια με σειρά εργασιών του είναι ίδιες με αυτές της Ολυμπιάδας και του υιού της οι Τούρκοι δεν παρουσιάζουν τον Αλέξανδρο ως Τούρκο-Άραβα παρά μόνον για τον κορυφαίο στρατηλάτη όλων των εποχών ισχυρίζονται ότι ήταν Μωαμεθανός και Αρμενικής-Περσικής καταγωγής.
Πρώτος διδάξας σε αυτές τις ανθελληνικές τακτικές και στην παραποίηση της Ελληνικής ιστορίας υπήρξε ο Γίββων. Πολλοί Έλληνες νομίζουν ότι ο Έντουαρντ Γίββων (Γκίμπον), ήταν φιλέλληνας. Στην σημερινή μου εργασία θα αποδείξω γιατί δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Ο Γίββων έγραψε σχετικά με τον Ηράκλειο ότι είναι ο πιο “ανώμαλος” χαρακτήρας της ιστορίας. Ο Έλληνας αυτοκράτορας, σύμφωνα με τον Γίββων, ήταν ένα “παράδοξο”, ένα ακατανόητο φαινόμενο. Όλα αυτά διότι ο Καππαδόκης βασιλιάς “ήταν” σε όλη του την ζωή, “δούλος” της αργίας, της ηδονής, της δεισιδαιμονίας, και αδιάφορος θεατής των δημοσίων συμφορών. Αυτό που ισχυρίζεται για τον Ηράκλειο, είναι ότι έκανε σεξουαλικές ανωμαλίες- όργια, και ότι “αδιαφορουσε”για τα δεινά του Ελληνικού λαού !!!
Εν τούτοις εντελώς “απρόσμενα” μέσα σε αυτήν την αδράνεια-παρακμή, ο Ηράκλειος είχε μια αναλαμπή έξι ετών. Το αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής ήταν να πάρει πίσω το μισό Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος και να κατακτήσει ολόκληρη την Περσική αυτοκρατορία. Το πόσο μεγάλος είναι ο δόλος του Γίββων σχετικά με τον Έλληνα Ηράκλειο, φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο εξυμνεί τον Ανδρόνικο Α Κομνηνό. Αναφέρει ο Γίββων ότι ο Ανδρόνικος Α Κομνηνός ήταν από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες του μεσαίωνα, για αυτό η ζωή του πρέπει να γίνει βιβλίο. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Ανδρόνικος ήταν εξάδελφος του Μανουήλ του Α Κομνηνού. Μανουήλ και Ανδρόνικος, μεγάλωσαν μαζί από παιδιά, μαζί στις στρατιωτικές ασκήσεις και στους έρωτες.
Επίσης τον ηράσθη φλογερώς η πριγκίπισσα Φιλίππα, αδελφή της Μαρίας της Αντιόχειας και της Ευδοκίας που ήταν επίσης ευγενικής καταγωγής. Όλη του την ζωή ο Ανδρόνικος την πέρασε με σεξουαλικά όργια, σκάνδαλα και συνωμοσίες εναντίον του εξαδέλφου του και νόμιμου αυτοκράτορα, του Μανουήλ του Α Κομνηνού. Για να δείτε το ανθελληνικό μένος ο Γίββων εξυμνεί τον Ανδρόνικο για όλα αυτά τα όργια και τα αίσχη, και για τις κατάπτυστες πράξεις του. Ταυτόχρονα για τις ίδιες πράξεις εάν υποθέσουμε ότι τις έκανε ο Μέγας Ηράκλειος, τον κατηγορεί ως έναν από τους χειρότερους αυτοκράτορες στην ιστορία. Ο ανθέλληνας Γίββων, τα έγραψε όλα αυτά για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν να μειώσει τον δεύτερο μεγαλύτερο αυτοκράτορα όλων των εποχών, που κατέκτησε την Εωσφορική Περσική αυτοκρατορία.
Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι ακόμη και μετά από την μεγαλύτερη ήττα όλων των εποχών (Νινευί 12 /12/ 627 μ.Χ.) για εκείνους, οι Εωσφοριστές-νεοταξίτες, ήθελαν να έχουν ετεροχρονισμένα όφελος. Ήθελαν να παρουσιάσουν στις μελλοντικές γενιές των Ελλήνων τον Ηράκλειο, ως το μεγαλύτερο πρότυπο σεξουαλικών ανωμαλιών, οργίων και ανηθικότητας. Μέσα από τα τρομερά επιτεύγματα του Ήρωα-‘Έλληνα Ηράκλειου, ο οποίος αποτελεί παγκόσμιο πρότυπο γενναιότητος, στρατηγικής, πίστεως, οι προαιώνιοι εχθροί του Ελληνισμού, ήθελαν, να περάσουν στις επερχόμενες γενιές των Ελλήνων, τον διαχρονικά καταστροφικό τρόπο ζωής για την Ελλάδα και την ανθρωπότητα.
Αυτός δεν είναι άλλος από τον Διονυσιακό πολιτισμό, που περιλαμβάνει την σεξουαλική διαφθορά, τα όργια, τις άσκοπες και άχρηστες διασκεδάσεις, τις κοινωνικές αδικίες, τους επεκτατικούς πολέμους, και την αδιαφορία για τα δεινά των συνανθρώπων μας. Σε περίπτωση που είχε κάνει ο Ηράκλειος όλα αυτά τα αίσχη, τότε θα είχε κατακτηθεί η Ελλάδα από τους Πέρσες και του Γερμανούς (Γότθους, Ούννους, Βάνδαλους κλπ), κατά την διάρκεια της βασιλείας του. Ακόμη και ένας άνθρωπος με τόσο ξεχωριστές ικανότητες όπως ο Βασιλιάς Ηράκλειος, ο οποίος ξεπέρασε σε αρκετούς τομείς τον Μέγα Αλέξανδρο, σε περίπτωση που έκανε όλα αυτά που τον κατηγορεί ο Γίββων, θα ήταν αδύνατον να επανέλθει μετά από τόσα χρόνια οργίων, σεξουαλικών ανωμαλιών, διασκεδάσεων κλπ. Ειδικά οι καταστάσεις τις οποίες αντιμετώπισε η αυτοκρατορία με την εισβολή των Περσών και την κατάκτηση του μισού Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους, απαιτούσε πλήρη διαύγεια, γενναιότητα, αντίληψη.
Για να αντιμετωπιστούν οι Πέρσες χρειαζόταν ένας αυτοκράτορας σε πλήρη ετοιμότητα, και ακμή όπως αποδείχτηκε ότι ήταν ο Ηράκλειος. Ιστορικά και διαχρονικά αποδεδειγμένο, ότι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν πάρα πολύ μεγάλες ικανότητες μετά από τόσα χρόνια σεξουαλικών ανωμαλιών και διαφθοράς, οργίων κλπ, είναι τελείως αδύνατον να αντιμετωπίσουν, τόσο κρίσιμες και επικίνδυνες καταστάσεις. Στα βήματα του ανθέλληνα Γίββων, βαδίζει και η Τουρκική μίτ, η οποία χρησιμοποιεί ακριβώς την ίδια τακτική. Από την στιγμή που ο Άγγλος ιστορικός διέπραξε μια τρομερή κακουργία εις βάρος του μεγαλύτερου στρατηλάτη όλων των εποχών, δεν μας προκαλούν καμία εντύπωση οι συκοφαντίες του περί "δολοφονίας" της Υπατίας από Χριστιανούς.
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΑΓΙΟΥ ΜΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΦΩΚΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ-ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
Ο Ελ Νικφούρ ήταν και είναι ο φόβος και ο τρόμος των απανταχού Αγαρηνών. Ήταν ο τρίτος κορυφαίος αυτοκράτορας του Imperium Romanum μετά το μοναδικό Φαινόμενο της παγκόσμιας ιστορίας, τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον και τον Μέγα Ηράκλειο, τον κορυφαίο Στρατηλάτη της παγκόσμιας ιστορίας
Ο Άγιος Νικηφόρος Φωκάς είναι μια θρυλική μορφή. Αποτελεί Μέγα εθνικό παράδειγμα πίστεως-πατριωτισμού και αυτοθυσίας. Ενσαρκώνει με τον καλύτερο τρόπο την Ορθόδοξη πίστη και την φιλοπατρία. Η Ελευθερία του Ελληνικού έθνους είναι θεμελιωμένη επάνω στο αίμα, στις θυσίες και τις ζωές εκατομμυρίων Ελλήνων. Ο Άραβας Ιστορικός Γιαχγιά η Γιαγυά από την Αντιόχεια, την πόλη των μεγάλων Αρχιερέων της Ορθοδοξίας, των Συνόδων και των αιρέσεων, επισημαίνει ενδεικτικά στο έργο ότι αν δεν δολοφονούσαν τον Άγιο Pallida Mors Saracenorum-EL NIFUR θα είχε κατακτήσει ολόκληρη την Συρία καθώς και άλλες πολλές επαρχίες της Ανατολίας. Ενδεικτικά αναφέρει ο Γιαχγιά ότι ο Άγιος Νικηφόρος έκανε ότι επιθυμούσε τον Αραβικό στρατό και τους αμάχους Μωαμεθανούς καθώς ήταν σε θέση να κατακτήσει ανενόχλητος οποιαδήποτε περιοχή της Αραβικής Επικράτειας.
Όταν ο Αυτοκράτορας Νικηφόρος Β Φωκάς ήταν στην Ταρσό αναφέρεται ότι ζήτησε να κάνουν οι Ισμαηλίτες επιλογή ανάμεσα στον Αριστόκλειο και τον Διονυσιακό πολιτισμό. Κάτω από τα τείχη της Ταρσού o Άγιος Αργαλέος διέταξε να υψωθούν δυο σημαίες σαν σύμβολα του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού πολιτισμού. Ο Αριστόκλειος πολιτισμός εκπροσωπεί την Αριστόκλεια παιδεία, την Ορθοδοξία, την δικαιοσύνη, την φιλανθρωπία, το μέτρον άριστον-μηδέν άγαν, την δημιουργικότητα για το καλό της ανθρωπότητας, την δημιουργία-εξέλιξη των επιστημών, την ασφάλεια της ιδιοκτησίας, οικογενειακή ζωή, παιδιά και ευγενική μεταχείριση. Για αυτό ο Μέγας Αριστοκλής και ο Άγιος Νικηφόρος μας άφησαν μοναδικά-ανεκτίμητα αξιώματα περί δικαιοσύνης.
Για τους μετόχους του Διονυσιακού πολιτισμού (Γερμανοί), ήταν ο Pallida Mors Saracenorum ( ο Αργαλέος θάνατος των Σαρακηνών). Για τους Άραβες ήταν “ο καταραμένος El Nikfur“.
Ό Άγιος Νικηφόρος σύμφωνα με τον Άραβα Ibn Kathir : “Ήταν αυτός ο "καταραμένος" από τους πιο σκληρόκαρδους βασιλιάδες, ο πιο "άπιστος" από όλους, αυτός που σκότωσε τους περισσότερους Αγαρηνούς την περίοδο των πολεμικών επιχειρήσεων του. Ο Αλλάχ να τον καταραστεί, καθώς οι περισσότερες από τις παραθαλάσσιές περιοχές μας, που απέσπασε με την "βία" και διατηρήθηκαν υποταγμένες στο Βασίλειο των Ρωμιών, λόγω της ραθυμίας του λαού μας την εποχή εκείνη. Άνδρας με τις ικανότητές του El Nikfur είχε να εμφανιστεί από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Αυτό είναι σωστό. Όμως οι Σαρακηνοί, σκοπίμως δεν αναφέρουν ότι ανώτεροι του Αλεξάνδρου με ατράνταχτα επιστημονικά στοιχεία, όπως έχω παρουσιάσει μέσα από αρκετές επιστημονικές μου εργασίες, είναι ο Έλληνας που αναπαύεται στο Έβδομον και ο Μέγας Ηράκλειος.
ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ. Άξιος τιμής σε μία πόλη, είναι όποιος δεν αδικεί. Όμως όλα τα αξιώματα και τις τιμές μιας πόλεως, της αξίζουν όσοι εμποδίζουν τις αδικίες που γίνονται (Αριστοκλής-Νόμοι).
Είναι προτιμότερο να αδικηθείς, παρά να αδικήσεις και να κάνεις κάτι κακό μας δίδαξε μεταξύ πολλών άλλων ο Ύπατος των Φιλοσόφων. Εάν δεν υπάρχει πραγματική δικαιοσύνη θα καταρρεύσει το κράτος των Ελλήνων (Άγιος-αυτοκράτορας Νικηφόρος). Για αυτό αναφερόταν στους νόμους του Imperium Romanum. Oi Έλληνες-Ρωμαίοι υπήκοοι εκτός από ελεύθεροι, πρέπει να αντιμετωπίζονται από ένα κράτος δικαίου, να μην ταπεινώνονται και να μην ατιμάζονται.
Οι Έλληνες που αγωνίζονται για τα δίκαια και τις αξίες του έθνους, πρέπει να έχουν την καλύτερη αντιμετώπιση από τους αξιωματικούς, καθώς και από τους πολιτικούς (δημοσίους) υπαλλήλους. Ενδεικτικά ο Άγιος-Βασιλιάς Νικηφόρος τονίζει την διαχρονική επικινδυνότητα των εφοριακών και των δικαστών. (Άγιος Pallida Mors Saracenorum). Οι εφοριακοί-δικαστές και γενικότερα οι υπάλληλοι του Ιmperium Romanun σύμφωνα με τον Νικηφόρο Β Φωκά, στην πλειοψηφία τους είναι ανθρωπάκια που δεν ωφελούν σε τίποτα το Ελληνικό έθνος-κράτος, διότι δεν ενεργούν για το κοινό καλό γιατί κατατρέχουν τους φτωχούς και τους αδικημένους. Αυτοί οι κρατικοί αξιωματούχοι με αρχές την αδικία και την αιματηρή φορολόγηση των φτωχών συγκεντρώνουν τον προσωπικό τους πλούτο. Εδώ ο αυτοκράτορας αναφέρεται στις δωροδοκίες όλων των κρατικών υπαλλήλων και τον παράνομο πλουτισμό. Άγιος Νικηφόρος Φωκάς-Περί Παραδρομής πολέμου).
Από την άλλη πλευρά ο Διονυσιακός πολιτισμός και ο γεωπολιτικός άξονας 666 από τα πανάρχαια χρόνια εκπροσωπούν την πορνεία-ερωτικές ανωμαλίες, την αδικία, την δουλεία, την έλλειψη ισονομίας-αξιοκρατίας, την αισχρή εκμετάλλευση, την κατάσχεση ιδιοκτησία, την καταστροφή, τον παραλογισμό, την βία και τον πόλεμο.
Μετά το θάνατο της γυναίκας και του γιου του Βάρδα ύστερα από ατύχημα, ο Άγιος Νικηφόρος μετά από τόσα τρομερά δεινά αντί να εγκαταλείψει τον Θεό όπως κάνουν αρκετοί την σημερινή εποχή, εκείνος ήρθε ακόμη πιο κοντά στην Χριστιανική πίστη. Αυτή είναι και η πραγματική αξία των γνήσιων Ελλήνων. Οι Έλληνες ενάντια σε κάθε λογική, συμφορές, η εμπόδια αγωνίζονται με όλες τους τις δυνάμεις για να κάνουν το αδύνατο εφικτό.
Οι ενάρετοι άνθρωποι είναι δυνατοί και είναι σε θέση να αντιστέκονται στους πειρασμούς, στις αδυναμίες, στους θρήνους και δεν αφήνουν τον εαυτό τους να εκτραπεί από το δρόμο τους. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Δέκα Χιλιάδων, οι Έλληνες ηγέτες συνελήφθησαν και σκοτώθηκαν από τους Πέρσες. Για αυτό ο Ξενοφών βρίσκεται μόνος και αναγκασμένος να οδηγήσει τους επιζώντες έξω από αυτή την Περσία. Οι ηγέτες στρατιωτικοί-πολιτικοί πρέπει να είναι πρώτα από όλα ισχυροί άνδρες, ενάρετοι άνθρωποι. Η αδυναμία και η διονυσιακή κουλτούρα. δημιουργούν παρακμιακές καταστάσεις και ανθρώπους αδύναμους να αντισταθούν. Δύναμη δεν είναι μόνον η γενναιότητα στα πεδία των μαχών.
Οι δυνατοί ηγέτες-άνθρωποι ξέρει να προστατεύουν τους στρατιώτες και το έθνος τους (Θησέας, Pallida Mors Saracenorum, Moναδικό Φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία- Μέγας Βασίλειος). Οι μεγάλοι βασιλείς ξεκουράζουν-προστατεύουν και συμμερίζονται τις κακουχίες των στρατιωτών τους. Επίσης οι σωστοί ηγέτες συζητούν με τους στρατιώτες τους, για τα προβλήματα που τους απασχολούν και ότι άλλο τους επιβαρύνει όπως έκανε ο Μέγας Ηράκλειος, ο Κορυφαίος Στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία.
Πρώτος διδάξας περί πολιτείας-πολιτικών ήταν ο ύπατος των Φιλοσόφων ο Μέγας Αριστοκλής. Ο μεγάλος ήρωας Θησέας ήταν ο πρώτος Έλληνας βασιλιάς παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε ότι οι βασιλείς επωμίζονται τα περισσότερα βάρη από όλους τους άλλους, ενώ τους καρπούς των προσπαθειών τους, πάντοτε τους μοιράζονται με όλους τους πολίτες. Ακόμη ο Θησέας δίδαξε ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, καθημερινά τις περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο στρατιώτη, βάζει την ζωή του σε κίνδυνο ο εκάστοτε Έλληνας Βασιλιάς. Για αυτό όλοι οι Έλληνες Βασιλείς, στρατηγοί κατά την αρχαία και μεσαιωνική εποχή, όπου οι πρόγονοι μας ήταν διοικητές της Ελληνικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έκαναν επιθέσεις, ολομόναχοι, ενάντια σε χιλιάδες αντιπάλους. Αυτό το έκαναν για να πάρουν θάρρος οι Έλληνες στρατιώτες για να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι υπέρ της Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους. Το ίδιο έκαναν και όλες οι επόμενες γενιές Ελλήνων στρατιωτικών μέχρι και την σύγχρονη Ελληνική ιστορία (1821-1940). Μέγιστο παράδειγμα ανδρεία, φιλοπατρίας και Χριστιανικής πίστες αποτελεί ο κορυφαίος στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδοξίας.
PALLIDA MORS SARACENORUM Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΑΓΙΟΣ ΜΟΥ. ΥΨΙΣΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ Η ΑΝΕΓΕΡΗΣΗ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ.
Το πόσο σημαντικός είναι ο προστάτης Άγιος μου Pallida Mors Saracenorum φαίνεται από την αναφορά του Ιρλανδού ιστορικού J. B. Bury. O καθηγητής του Cambridge αναφέρει πως ο κορυφαίος της Ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας ο οποίος ήταν και έμεινε φαινόμενο μοναδικό, ήταν ένα εξελιγμένο είδος του Αγίου Νικηφόρου Φωκά.
https://mytilenepress2.
Ο κορυφαίος στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδόξου πίστεως και ιδρυτής του Αγίου Όρους, δεν εορτάζεται και δεν έχει ούτε έναν ναό αφιερωμένο στην μνήμη του, σε ολόκληρη την οικουμένη !!! Ήταν ο προστάτης όλων των αδύνατων Ελλήνων Χριστιανών τους οποίους κατέστρεφαν επί αιώνες οι εισβολείς Μωαμεθανοί. Βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, ήξερε ότι είχε την θεϊκή συναίνεση να πολεμήσει τους εχθρούς της αυτοκρατορίας. Πριν να γίνει Αύγουστος αναδείχθηκε σε μεγάλο στρατηγό σε όλα τα πολεμικά μέτωπα. Ήταν γεννημένος στρατιώτης. Είχε την σωματική αντοχή και την διανοητική ικανότητα ενός μεγάλου στρατιωτικού ηγέτη. Ήταν μικρόσωμος, αλλά εξαιρετικά δυνατός.
Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στα στρατεύματα του, τα οποία αγαπούσε πολύ και τα προστάτευε με κάθε τρόπο. Οι στρατιώτες του ήταν πιστοί μέχρι θανάτου. Ο Έλληνας βασιλιάς Ν. Φωκάς, πολεμούσε πιο γενναία από όλους τους υπόλοιπους. Όποτε χρειαζόταν έκανε επίθεση ολομόναχος, εναντίον χιλιάδων αντιπάλων. Αυτό γινόταν για να πάρει θάρρος ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός στρατός ώστε να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι. Ο Καππαδόκης στρατηγός-αυτοκράτορας υπηρέτησε στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό και παράλληλα συνδύασε την στρατιωτική με την ασκητική ζωή κοντά στον Χριστό.
Οι επιτυχίες του Νικηφόρου στην Ανατολή εξασθένησαν σε καταλυτικό βαθμό την Αραβική απειλή, ενώ παράλληλα αποκατέστησαν την κυριαρχία του imperium romanum από την Κρήτη μέχρι την Μεσοποταμία. Ο μεγαλύτερος μακράν στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδοξίας είναι ο προστάτης του Ελληνικού έθνους, από τους Αγαρηνούς. Επίσης ήταν ο τρίτος σπουδαιότερος βασιλιάς του Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους, μετά τον Βασίλειο τον Β και τον Ηράκλειο. Όλοι οι παράγοντες της νέας τάξης πραγμάτων μισούν θανάσιμα κάθε τι Χριστιανικό και ειδικά τον Άγιο Νικηφόρο Φωκά. Η αιτία είναι ότι αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στα σχέδια του ανέμελου εποικισμού της Ελλάδος από τους Σουνίτες μωαμεθανούς.
Μισούν τον Βασιλέα διότι επί αιώνες συγκλονίζει όλους τους πραγματικούς Έλληνες, με τα επιτεύγματα του. Τον εχθρεύονται γιατί υπενθυμίζει στους γνήσιους Έλληνες, το πόσο επικίνδυνοι είναι οι περισσότεροι Σουνίτες Σαρακηνοί, και ότι ήρθαν στην Ελλάδα για να αντικαταστήσουν τον Ελληνικό πληθυσμό. Η περίπτωση του Αυτοκράτορα Νικηφόρου θυμίζει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, το πόσο επικίνδυνοι είναι οι Σουνίτες Αγαρηνοί. Ο Έλληνας βασιλιάς είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για τους νεοταξίτες, και για τα ανθελληνικά τους σχέδια, περί αθόρυβου εποικισμού και κατακτήσεως της χώρας, καθώς εάν μάθουν οι πιστοί τον βίο του και αρχίσουν να τον εορτάζουν, τότε η παγκοσμιοποίηση, θα έχει δεχτεί ένα πολύ ισχυρό πλήγμα.
Πρέπει πάση θυσία να μην εορτάζεται και να μείνει στα αζήτητα της Ελληνικής ιστορίας. Συνεπώς είναι ζήτημα εθνικής επιβιώσεως η ανέγερση ιερού ναού προς τιμήν του Αγίου, για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, όπως σας προτείνω, εδώ και πολλά χρόνια. Είναι υψίστης γεωστρατηγικής-γεωπολτικής σημασίας η ανέγερση δύο Ιερών Ναών σε Λέσβο και Κρήτη. Επίσης η ενέργεια αυτή θα ανεβάσει το ηθικό και θα συσπειρώσει όλους τους Ορθοδόξους, σε έναν μεγαλειώδη σκοπό για την σωτηρία του έθνους. Ένα από τα σημαντικότερα είναι ότι θα γνωρίσουν οι Χριστιανοί την διδαχή του Αγίου Γρηγορίου την οποία έχουν εφαρμόσει όλοι οι Έλληνες Άγιοι, Βασιλείς, στρατηγοί κλπ. Κυριολεκτικά θα αλλάξουν οριστικά τα δεδομένα σε επίπεδο γεωστρατηγικής και Ορθοδοξίας. Όπως γνωρίζετε στην περιοχή των Βαλκανίων και στην Τουρκία, ο εθνικισμός των γειτόνων είναι σε μεγάλη έξαρση. Κατά γενική παραδοχή με βάση τις πράξεις και το θανάσιμο μίσος των γειτόνων, είμαστε σε κίνδυνο.
Ήδη έχει παραχωρηθεί η Μακεδονία και επίκειται να ολοκληρωθεί ο διαμελισμός της Ελλάδος. Με την ανέγερση ναού και την ενημέρωση για τον βίο του Αγίου βασιλέως Νικηφόρου, θα ξεκινήσει σταδιακά να εφαρμόζεται η ιερή διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Επίσης το σημαντικότερο όλων είναι ότι φοβάται πολύ τον Έλληνα Άγιο ο Χαριζιτης-Παγανιστής Ερντογάν και το επιτελείο του. Επί αιώνες οι Οθωμανοί κατακτητές απαγόρευαν κάθε αναφορά, καθώς και τον εορτασμό του Αγίου Νικηφόρου στην κατακτημένη Ελλάδα. Δυστυχώς και μετά την επανάσταση του 1821 βρήκαν διάφορους τρόπους, ώστε να παραμείνει εντελώς αφανής ο μεγαλύτερος στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδόξου πίστεως.
PALLIDA MORS SARACENORUM Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΑΓΙΟΣ ΜΟΥ. ΥΨΙΣΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ Η ΑΝΕΓΕΡΗΣΗ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ.
Το πόσο σημαντικός είναι ο προστάτης Άγιος μου Pallida Mors Saracenorum φαίνεται από την αναφορά του Ιρλανδού ιστορικού J. B. Bury. O καθηγητής του Cambridge αναφέρει πως ο κορυφαίος της Ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας ο οποίος ήταν και έμεινε φαινόμενο μοναδικό, ήταν ένα εξελιγμένο είδος του Αγίου Νικηφόρου Φωκά.
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: