Σε πρώτη παγκόσμια-επιστημονική δημοσίευση πως αντιμετώπιζαν οι αρχαίοι Έλληνες τους παράνομους μετανάστες και τους εισβολείς.
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
Η ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΒΙΑΙΗ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
Διαβάζοντας τους αρχαίους συγγραφείς Εκαταίο Μιλήσιο (Στράβων 7, 321), Θουκυδίδη (Α, 3 – 9), Ηρόδοτο (Ιστορία Α 54 - 58), Ισοκράτη (Παναθηναϊκός, Ελένης εγκώμιον 68 – 69, Πανηγυρικός κ.α.), Διόδωρο (1, 23-24 και 28-29, Μ, Απόσπασμα 3),και τον Μέγα Αριστοκλή, τον Ύπατο των φιλοσόφων (Μενέξενος 245c-d), διαπιστώνουμε ότι πριν από τους Τρωικούς πολέμους και συγκεκριμένα το 1500 π.Χ. ξεσπούν στην Αίγυπτο λοιμώδης ασθένειες (οι 7 πληγές, σύμφωνα με την Αγία Γραφή) και οι ντόπιοι τις αποδίδουν στους ασεβείς αλλόφυλους.
Για να αποφύγουν την οργή των ντόπιων οι μετανάστες που ζούσαν στην Αίγυπτο συσπειρώνονται και φεύγουν σε άλλα μέρη. Ένα μέρος των Ισραηλιτών με αρχηγό τον Μωυσή κατευθύνονται δια ξηράς στην Ιουδαία. Με αρχηγό τον Κάδμο οι Φοίνικες πέρασαν σε πολλά Ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, καθώς και στην Βοιωτία όπου έκτισαν την Καδμεία ή Θήβα της Ελλάδας. Η πόλη αυτή ονομάστηκε Καδμεία από το όνομα του Κάδμου και Θήβα λόγω της πατρίδας του Κάδμου, τις Θήβες της Αιγύπτου.
Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό κάτι που διαβεβαιώνουν οι μεγάλοι σοφοί Αριστοκλής-Πλάτωνας, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Θουκυδίδης και άλλοι, οι Δαναοί έφτασαν στην Πελοπόννησο το έτος 1511 π.Χ. και ο Κάδμος στην Βοιωτία το έτος 1519 π.Χ. Οι Δαναοί έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο (έγινε το έτος 1218 - 1209 π.Χ). Αντίθετα οι Καδμείοι ή Θηβαίοι δεν έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο και κατά τα Περσικά μήδισαν, επειδή ήσαν Φοινικικής-βαρβαρικής καταγωγής (Ηρόδοτος). Σύμφωνα και με τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ενώνει τους Θηβαίους με τους Φοίνικες.
Ο Εκαταίος-Μιλήσιος αναφέρει ότι η Πελοπόννησος πριν από τους Έλληνες την κατοίκησαν βάρβαροι. Εξάλλου ολόκληρη σχεδόν η Ελλάδα κατοικία βαρβάρων υπήρξε, στους παλιούς καιρούς, αυτά αναφέρουν όσοι μνημονεύουν αυτά τα πράγματα, γιατί ο Πέλοπας έφερε ένα λαό από τη Φρυγία στη χώρα που απο αυτόν ονομάστηκε Πελοπόννησος και ο Δαναός από την Αίγυπτο, και οι Δρύοπες, οι Καύκωνες κι οι Πελασγοί κι οι Λέλεγες και άλλοι τέτοιοι λαοί μοίρασαν τους τόπους πάνω και κάτω από τον ισθμό. Γιατί την Αττική κατέλαβαν Θράκες προκαλώντας φοβερή γενοκτονία με τον θεουργό Εύμολπο, την Δαυλίδα της Φωκίδας ο Τηρεύς, την Καδμεία οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο.
Ην ότε υας Βοιωτιον ένεπον. Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται, Κέκροψ, και Κόδρος, και Αίκλος, και Κόθος, και Δρύμας, και Κρίνακος. Ο Ηρόδοτος αναφέρει και τον επιβεβαιώνει ο Μέγας Αριστοκλής ότι οι Φοίνικες ήρθαν από την Αίγυπτο, από το 1519 π.Χ. και μετά. Εκείνοι κατέκτησαν δια της βίας Στερεά Ελλάδα-Πελοπόννησο, νησιά του Αιγαίου και επέβαλαν το δωδεκάθεο.
Οι Δαναοί με πλοία και με αρχηγό το Δαναό μέσω Ρόδου πάνε στο Άργος της Πελοποννήσου. Όταν έφτασαν εκεί ήρθαν σε σύγκρουση με τους κατοίκους του Άργους, που ήσαν Αχαιοί στην γενιά. Ωστόσο επειδή ο βασιλιάς των Αργείων που ονομάζονταν Γελάνωρ δεν είχε γιο για διάδοχο και από την άλλη δεν είχε στρατιωτικές ικανότητες για να νικήσει , οι Αργείοι κάλεσαν τον Δαναό για συνθηκολόγηση και αφετέρου να γίνει κοινός βασιλιάς.
Αυτός είναι και ο λόγος που μετά τα Τρωικά οι Αργείοι ονομάζονταν και Αχαιοί-Δαναοί και Αργείοι και από αυτούς κατ’ επέκτασιν και όλοι οι Έλληνες. Με αρχηγό τον Κάδμο οι Φοίνικες πέρασαν σε πολλά Ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, καθώς και στην Βοιωτία της Ελλάδας όπου έκτισαν την Καδμεία ή Θήβα της Ελλάδας.
Η πόλη αυτή ονομάστηκε Καδμεία από το όνομα του Κάδμου και Θήβα λόγω της πατρίδας του Κάδμου, τις Θήβες της Αιγύπτου. Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό κάτι που διαβεβαιώνουν οι μεγάλοι σοφοί Αριστοκλής-Πλάτωνας, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Θουκυδίδης και άλλοι, οι Δαναοί έφτασαν στην Πελοπόννησο το έτος 1511 π.Χ. και ο Κάδμος στην Βοιωτία το έτος 1519 π.Χ. (1)
Η οικογένεια των Περσειδών από το Άργος θεωρούσε γενάρχη της τον Δαναό, που ήλθε από την Ανατολή, και οἱ Θηβαίοι τιμούσαν ως γενάρχη τους τον Κάδμο γιο του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, που ήλθε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη, εγκαταστάθηκε στην Θήβα και συνέβαλε στη γένεση των λεγόμενων Σπαρτών από τα δόντια του δράκοντα. Σύμφωνα και με τον Ευριπίδη (Φοίνισσες 247), «κοινόν αίμα» ενώνει τους Θηβαίους με τους Φοίνικες.
Tην Αττική κατέλαβαν Θράκες προκαλώντας φοβερή γενοκτονία με τον θεουργό Εύμολπο, την Δαυλίδα της Φωκίδας ο Τηρεύς, την Καδμεία-Θήβα οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο,και την ίδια τη Βοιωτία κατέκτησαν οι Aονες, οι Τέμμικες και οι Ύαντες, ως και Πίνδαρος φησίν. Ην ότε υας Βοιωτιον ένεπον. Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται, Κέκροψ, και Κόδρος, και Αίκλος, και Κόθος, και Δρύμας, και Κρίνακος.
Οι δε Θράκες, και Ιλλυριοί, και Ηπειρώται, και μέχρι νυν εν πλευραίς εισίν. ΄Τοισι μέντοι μάλλον πρότερον, ή νυν, όπου γε και της εν τω παρόντι Ελλάδος αναντιλέκτως ούσης..» (Στράβων 7, 321). Οι Φοίνικες σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α -2) κατάγονταν από την Ερυθρά θάλασσα, πήγαν με αρχηγό τον Αγήνορα στην Φοινίκη της Ασίας, την χώρα απέναντι από την Κύπρο και όπου οι πόλεις Τύρος, Σιδών, εξ ου και η ονομασία Φοίνικες. Χαναάν σημαίνει «χώρα της πορφύρας, το όνομα δηλαδή προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας.
Οι Φοίνικες σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α -2) κατάγονταν από την Ερυθρά θάλασσα, πήγαν με αρχηγό τον Αγήνορα στην Φοινίκη της Ασίας, την χώρα απέναντι από την Κύπρο και όπου οι πόλεις Τύρος, Σιδών, εξ ου και η ονομασία Φοίνικες. Χαναάν σημαίνει «χώρα της πορφύρας, το όνομα δηλαδή προέρχεται από το ερυθρό χρώμα που εξάγεται από την επεξεργασία της πορφύρας. Στις επιστολές της Αμάρνα του 14ου αιώνα π. Χ. οι κάτοικοι της Χαναάν αποκαλούνται «Kinanuh» ή «kinahhu», δηλαδή Χαναναίοι, «Πορφυροί». Το όνομα Φοίνικες-πορφυροί δόθηκε στους Χαναναίους από τους Μυκηναίους (Φιλισταίους), οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές σχέσεις με τους λαούς της παράκτιας ζώνης της Παλαιστίνης και είχαν μόνιμα εγκατασταθεί εκεί.
Επίσης ο μεγάλος ιστορικός αναφέρει ότι οι Φοίνικες είχαν αφετηρία την Ερυθρά θάλασσα : «Οι λόγιοι των Περσών βρίσκουν του Φοίνικες αίτιους της έχθρας μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων. Λένε πως αυτοί, φτασμένοι από την θάλασσα που ονομάζεται Ερυθρά σε τούτη εδώ τη θάλασσα, αφού κατοίκησαν το χώρο που και τώρα κατοικούν, άρχισαν αμέσως μακρινά ταξίδια, μεταφέροντας εμπορεύματα αιγυπτιακά και ασσυριακά, να πιάνουν και σε άλλα λιμάνια και προπαντός στο Άργος…» (Ηρόδοτος Α, 2).
O πατέρας της Ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας (Β, 49-50 και Β, 91) αναφέρει ότι οι Χεμμίτες (οι κάτοικοι της μεγαλούπολης Χεμμις που βρισκόταν στο Θηβαϊκό νομό της Αιγύπτου) είχαν πει ότι ο γιος της Δανάης Περσέας είχε επισκεφτεί τηv χώρα τους, γιατί ο Δαναός και ο Λυγκέας που πήγαν στην Ελλάδα ήταν από τη πόλη τους, καθώς και ότι είδε να οργανώνουν γυμνικούς αγώνες και να έχουν μόνο μια γυναίκα όπως και οι Έλληνες. Αναφέρει επίσης ότι ο Κάδμος ο Τύριος με τους συντρόφους του ήρθε από την Φοινίκη στη περιοχή που τώρα ονομάζεται Βοιωτία.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει και τον επιβεβαιώνει ο Μέγας Αριστοκλής ότι οι Φοίνικες ήρθαν από την Αίγυπτο, από το 1519 π.Χ. και μετά. Εκείνοι κατέκτησαν δια της βίας Στερεά Ελλάδα, και Πελοπόννησο και επέβαλαν το δωδεκάθεο. Η βίαιη επιβολή του Φοινικικού δωδεκαθέου άγγιξε τα όρια γενοκτονίας στην Ελληνική επικράτεια..
Ενδεικτικά είναι τα αποσπάσματα τα οποία έχω επιλέξει σχετικά με τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του Ηρόδοτου, για τους Φοίνικες-Σημίτες εισβολείς στην αρχαία Ελλάδα. Στο σημείο αυτό επιθυμώ να σας ενημερώσω ότι μετά από 19 χρόνια και 10 μήνες στα ΜΜΕ, με περισσότερες από 5800 πρότυπες-καινοτόμες επιστημονικές εργασίες-άρθρα και ως δημιουργό σε παγκόσμιο επίπεδο των δύο νέων επιστημονικών κλάδων Γεωπολιτικής Θεολογίας-Γεωπολιτικού Εθνικισμού, εξαιτίας των φοβερών συνθηκών των οποίων βρίσκομαι, σε αντίθεση με τα προηγούμενα έτη, θα κάνω μια μικρή ελεύθερη μετάφραση των αποσπασμάτων που έχω επιλέξει. Ηttps://mytilenepress.
ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΕΙΣΒΟΛΕΩΝ. Στο απόσπασμα αυτό αναφέρει ο Μέγας Ηρόδοτος ποια ήταν η καταγωγή τριών από τους αρχηγούς των εισβολέων στην αρχαία Ελλάδα (Λυγκέας και του Δαναός). Επίσης θα διαβάσετε σχετικά με την καταγωγή του Περσέα. Όπως έχω αναφέρει σε επιστημονική μου εργασία από το έτος 2008, ο Μέγας Ηρόδοτος αναφέρει τους Φοίνικες εισβολείς και ως Χεμμίτας !!!
"ὃς δ᾽ ἂν ἢ αὐτῶν Αἰγυπτίων ἢ ξείνων ὁμοίως ὑπὸ κροκοδείλου ἁρπασθεὶς ἢ ὑπ᾽ αὐτοῦ τοῦ ποταμοῦ φαίνηται τεθνεώς, κατ᾽ ἣν ἂν πόλιν ἐξενειχθῇ, τούτους πᾶσα ἀνάγκη ἐστὶ ταριχεύσαντας αὐτὸν καὶ περιστείλαντας ὡς κάλλιστα θάψαι ἐν ἱρῇσι θήκῃσι· [90.2] οὐδὲ ψαῦσαι ἔξεστι αὐτοῦ ἄλλον οὐδένα οὔτε τῶν προσηκόντων οὔτε τῶν φίλων, ἀλλά μιν αἱ ἱρέες αὐτοὶ τοῦ Νείλου ἅτε πλέον τι ἢ ἀνθρώπου νεκρὸν χειραπτάζοντες θάπτουσι.
91 [91.1] ἑλληνικοῖσι δὲ νομαίοισι φεύγουσι χρᾶσθαι, τὸ δὲ σύμπαν εἰπεῖν, μηδ᾽ ἄλλων μηδαμὰ μηδαμῶν ἀνθρώπων νομαίοισι. οἱ μέν νυν ἄλλοι Αἰγύπτιοι οὕτω τοῦτο φυλάσσουσι, ἔστι δὲ Χέμμις πόλις μεγάλη νομοῦ τοῦ Θηβαϊκοῦ ἐγγὺς Νέης πόλιος· [91.2] ἐν ταύτῃ τῇ πόλι ἐστὶ Περσέος τοῦ Δανάης ἱρὸν τετράγωνον, πέριξ δὲ αὐτοῦ φοίνικες πεφύκασι. τὰ δὲ πρόπυλα τοῦ ἱροῦ λίθινα ἐστὶ κάρτα μεγάλα· ἐπὶ δὲ αὐτοῖσι ἀνδριάντες δύο ἑστᾶσι λίθινοι μεγάλοι. ἐν δὲ τῷ περιβεβλημένῳ τούτῳ νηός τε ἔνι καὶ ἄγαλμα ἐν αὐτῷ ἐνέστηκε τοῦ Περσέος. [91.3] οὗτοι οἱ Χεμμῖται λέγουσι τὸν Περσέα πολλάκις μὲν ἀνὰ τὴν γῆν φαίνεσθαί σφι πολλάκις δὲ ἔσω τοῦ ἱροῦ, σανδάλιόν τε αὐτοῦ πεφορημένον εὑρίσκεσθαι ἐὸν τὸ μέγαθος δίπηχυ, τὸ ἐπεὰν φανῇ, εὐθηνέειν ἅπασαν Αἴγυπτον. [91.4] ταῦτα μὲν λέγουσι, ποιεῦσι δὲ τάδε Ἑλληνικὰ τῷ Περσέι· ἀγῶνα γυμνικὸν τιθεῖσι διὰ πάσης ἀγωνίης ἔχοντα, παρέχοντες ἄεθλα κτήνεα καὶ χλαίνας καὶ δέρματα. [91.5] εἰρομένου δέ μευ ὅ τι σφι μούνοισι ἔωθε ὁ Περσεὺς ἐπιφαίνεσθαι καὶ ὅ τι κεχωρίδαται Αἰγυπτίων τῶν ἄλλων ἀγῶνα γυμνικὸν τιθέντες, ἔφασαν τὸν Περσέα ἐκ τῆς ἑωυτῶν πόλιος γεγονέναι· τὸν γὰρ Δαναὸν καὶ τὸν Λυγκέα ἐόντας Χεμμίτας ἐκπλῶσαι ἐς τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ δὲ τούτων γενεηλογέοντες κατέβαινον ἐς τὸν Περσέα. [91.6] ἀπικόμενον δὲ αὐτὸν ἐς Αἴγυπτον κατ᾽ αἰτίην τὴν καὶ Ἕλληνες λέγουσι, οἴσοντα ἐκ Λιβύης τὴν Γοργοῦς κεφαλήν, ἔφασαν ἐλθεῖν καὶ παρὰ σφέας καὶ ἀναγνῶναι τοὺς συγγενέας πάντας· ἐκμεμαθηκότα δέ μιν ἀπικέσθαι ἐς Αἴγυπτον τὸ τῆς Χέμμιος οὔνομα, πεπυσμένον παρὰ τῆς μητρός. ἀγῶνα δέ οἱ γυμνικὸν αὐτοῦ κελεύσαντος ἐπιτελέειν."
Στο επόμενο απόσπασμα θα διαβάσετε ότι οι αλλοδαπές ιέρειες του Διονυσιακού πολιτισμού, όταν πρωτοήρθαν στην αρχαία Ελλάδα, μιλούσαν μια ακατανόητη βαρβαρική διάλεκτο καθώς δεν ήταν Ελληνίδες.
ΜΕΓΑΣ ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΓΙΑ ΑΛΛΟΔΑΠΕΣ ΙΕΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ-ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ : "ἐγὼ δ᾽ ἔχω περὶ αὐτῶν γνώμην τήνδε· εἰ ἀληθέως οἱ Φοίνικες ἐξήγαγον τὰς ἱρὰς γυναῖκας καὶ τὴν μὲν αὐτέων ἐς Λιβύην τὴν δὲ ἐς τὴν Ἐλλάδα ἀπέδοντο, δοκέει ἐμοί ἡ γυνὴ αὕτη τῆς νῦν Ἑλλάδος, πρότερον δὲ Πελασγίης καλευμένης τῆς αὐτῆς ταύτης, πρηθῆναι ἐς Θεσπρωτούς, [56.2] ἔπειτα δουλεύουσα αὐτόθι ἱδρύσασθαι ὑπὸ φηγῷ πεφυκυίῃ ἱρὸν Διός, ὥσπερ ἦν οἰκὸς ἀμφιπολεύουσαν ἐν Θήβῃσι ἱρὸν Διός, ἔνθα ἀπίκετο, ἐνθαῦτα μνήμην αὐτοῦ ἔχειν· [56.3] ἐκ δὲ τούτου χρηστήριον κατηγήσατο, ἐπείτε συνέλαβε τὴν Ἑλλάδα γλῶσσαν· φάναι δέ οἱ ἀδελφεὴν ἐν Λιβύῃ πεπρῆσθαι ὑπὸ τῶν αὐτῶν Φοινίκων ὑπ᾽ ὧν καὶ αὐτὴ ἐπρήθη.
[57.1] πελειάδες δέ μοι δοκέουσι κληθῆναι πρὸς Δωδωναίων ἐπὶ τοῦδε αἱ γυναῖκες, διότι βάρβαροι ἦσαν, ἐδόκεον δέ σφι ὁμοίως ὄρνισι φθέγγεσθαι· [57.2] μετὰ δὲ χρόνον τὴν πελειάδα ἀνθρωπηίῃ φωνῇ αὐδάξασθαι λέγουσι, ἐπείτε συνετά σφι ηὔδα ἡ γυνή· ἕως δὲ ἐβαρβάριζε, ὄρνιθος τρόπον ἐδόκεέ σφι φθέγγεσθαι, ἐπεὶ τέῳ ἂν τρόπῳ πελειάς γε ἀνθρωπηίῃ φωνῇ φθέγξαιτο; μέλαιναν δὲ λέγοντες εἶναι τὴν πελειάδα σημαίνουσι ὅτι Αἰγυπτίη ἡ γυνὴ ἦν. [57.3] ἡ δὲ μαντηίη ἥ τε ἐν Θήβῃσι τῇσι Αἰγυπτίῃσι καὶ ἐν Δωδώνῃ παραπλήσιαι ἀλλήλῃσι τυγχάνουσι ἐοῦσαι. ἔστι δὲ καὶ τῶν ἱρῶν ἡ μαντικὴ ἀπ᾽ Αἰγύπτου ἀπιγμένη."
Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΔΩΡΙΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ-ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ.
Ο μεγάλος Ρήτορας Ισοκράτης αναφέρει σχετικά με τους Ηρακλειδείς-Δωριείς, ότι όταν πέθανε ο Ηρακλής, οι γιοί και οι απόγονοί του οι λεγόμενοι Ηρακλείδες φοβούμενοι μήπως τους δολοφονήσει ο Σημιτικής καταγωγής Ευρυσθέας, ο σφετεριστής του Θρόνου των Αργείων κατέφυγαν στην Στερεά Ελλάδα. Όμως ο Ευρυσθέας πήγε στην Στερεά, για να τους βρει, και να τους σκοτώσει, φοβούμενος μήπως γυρίσουν, οι Ηρακλειδείς και του πάρουν την βασιλεία. Ωστόσο οι Αθηναίοι βοήθησαν τους Ηρακλείδες και σκότωσαν τον Ευρυσθέα.
Στην συνέχεια οι Ηρακλείδες μαζί με Δωριείς κατέβηκαν από την Β. Ελλάδα και την Πίνδο, στην Πελοπόννησο, και κατέλαβαν όλες σχεδόν τις πόλεις της Πελοποννήσου ( Σπάρτη, Μεσσήνη, Άργος κλπ.) Αυτό έγινε διότι η περιοχή αυτή ήταν βασιλική κληρονομιά των Ελλήνων Δωριέων, των γιών του Ηρακλή. Ακολούθως οι Δωριείς εγκατέστησαν τους απόγονους του Ηρακλή στον Θρόνο και παρεμειναν στην πατρίδα τους. (Ισοκράτης, Αρχίδαμος 16 – 19). Οι Δωριείς που εισέβαλαν στην Πελοπόννησο, ήταν τρεις φυλές, οι Πάμφιλοι, οι Υλλείς και οι Δυνάμεις.
Μόλις οι Δωριείς κατέλαβαν την Πελοπόννησο, οι Ηρακλείδες την μοίρασαν μεταξύ τους με κλήρο διαιρώντας την σε τρία μέρη: Το Άργος, δόθηκε στον Τήμενο,την Μεσσήνη, έλαβε ο Κρεσφόντης και την Λακεδαίμονα πήραν τα δυο αδέλφια Ευρυσθένης και Πρόκλης. Στους δυο τελευταίους ανήγαγαν την καταγωγή τους, οι βασιλιάδες της Σπάρτης και γι αυτό, άλλωστε, ήταν δύο στον αριθμό.
Μετά την καταστροφή των Μυκηνών και της Τίρυνθας από τους εισβολείς, το Άργος έγινε η βάση των εξορμήσεων, του Δωρικού ήρωα Τέμενου, απόγονου του Ηρακλή. Ήταν ο μεγαλύτερος των τριών αδελφών, του Κρεσφόντη και Αριστόδημου, οι οποίοι κυρίευσαν την Πελοπόννησο. Οι γιοι και οι γαμπροί του διαδοχικά Δειφόντης, Φάλκης, Κεισος, κατέλαβαν την Τροιζήνη, Επίδαυρο, Αίγινα, Σικυών και Φλιούντα, οι οποίες έγιναν Δωρικές αποικίες.
Οι Δωριείς μέχρι να καταλάβουν την Πελοπόννησο προκειμένου να επανέλθουν οι Ηρακλείδες στον θρόνο του Άργους, αλλά και για να βρουν οι Δωριείς καλύτερες συνθήκες ζωής σε σχέση με τα μέρη που έμεναν στα βουνά του Ολύμπου και τις Πίνδου, έκαναν αρκετές επιχειρήσεις. Αυτές της πολεμικές επιχειρήσεις, τις έκαναν οι Ηρακλειδείς Κρεσφόντης, Τέμενος και Αριστόδημος. Ο Αριστόδημος πέθανε στην Ναύπακτο, χτυπημένος από κεραυνό, αφήνοντας πίσω τα παιδιά του, Ευρυσθένη και Πρόκλη.
Εκείνοι πέρασαν τον κόλπο και αποβιβάστηκαν στην Αχαΐα, όπου και πολέμησαν νικώντας τον άρχοντα της Πελοποννήσου, Τισαμένη. Όταν η Δωρική φαλαγγα έφθασε στην περιοχή της Λακωνίας και της Μεσσήνας, επικεφαλής ήταν ο Κρεσφόντης, ο οποίος κατοίκησε την εύφορη πεδιάδα της Πάμεσου. Οι Ηρακλειδείς ήταν ιδαιτέρως μισητοί, από τους αλλοδαπούς παγανιστές, για αυτό και τους κατεδίωξαν τόσο πολύ άγρια, καθώς ήταν οι πρώτοι Έλληνες, οι οποίοι, κατέκτησαν την Σημιτική-Φοινικική Τροία.
Επίσης πατέρας της ιστορίας Ηρόδοτος αναφέρει στο έργο του Κλειώ (56-57), ότι οι Δωριείς, διωκόμενοι από την Πελοπόνησο, αρχικά κατοικούσαν στην Φθιώτιδα. Την εποχή του βασιλιά Δώρου, οι Δωριείς διωκόμενοι από τους αλλοδαπούς Καδμείους, πήγαν στις πλαγιές της Όσσας, και του Ολύμπου, στην χώρα που ονομάζεται Ιστιαιώτιδα. Από εκεί τους κυνήγησαν οι αλλοδαποί βάρβαροι, οι Καδμείοι, για αυτό αναγκάστηκαν να πάνε στην Πίνδο. Όσοι από τους Δωριείς παρέμειναν στην Μακεδονία, έγιναν γνωστοί με το όνομα έθνος Μακεδνό, δηλαδή Μακεδόνες.
Οι υπόλοιποι Δωριείς, αποφάσισαν να περάσουν στην αντεπίθεση, με σκοπό να πάρουν πίσω τα εδάφη τους, από τους αλλοδαπούς σκλάβους Σημιτικής-Φοινικής καταγωγής. Οι Έλληνες Δωριείς (Ηρακλειδείς) κατάλαβαν ότι εξαιτίας της υποχωριτικότητας τους, θα είχαν πάρα πολύ άσχημο τέλος, από τους αλλοδαπούς σκλάβους του παγανισμού. Αντιλήφθηκαν οι Δωριείς, ότι η Πίνδος, δεν θα ήταν ο τελικός τους προορισμός.
Αυτό διότι οι αλλοδαποί Καδμείοι είχαν σκοπό να τους καταδιώξουν, μέχρι να τους πετάξουν μέσα στον Δούναβη. Τότε οι Έλληνες Δωριείς, αποφάσισαν να σταθούν στο ύψος τους, και σταμάτησαν, να πολεμήσουν, για να κερδίσουν πίσω τις ζωές τους, και την πατρίδα τους. Αυτή ήταν η γνωστή κάθοδος των Δωριέων. Στην ανύψωση του ηθικού, για την αντεπίθεση των Δωριέων, συνέβαλε και η νίκη των Ελλήνων, επί των βάρβαρων Φοινικικής καταγωγής Τρώων, όπως μας αναφέρει ο Ισοκράτης στο έργο του, Ελένης Εγκώμιον.
«Εξαιτίας αυτής της νικηφόρου εκστρατείας των Ελλήνων στην Τροία, επήλθε τόσο μεγάλη μεταβολή, ώστε ενώ προηγουμένως οι βάρβαροι, που ζούσαν δυστυχισμένοι στους τόπους τους, και ο Δαναός, ενώ έφυγε από την Αίγυπτο, κατέλαβε το Άργος, ο Κάδμος ο Σιδώνιος έγινε βασιλιάς της Θήβας, οι Κάρες αποίκησαν τα νησιά και ο Πέλοπας κυρίευσε την Πελοπόνησο, οι μετά από αυτού του πολέμου, το γένος μας γνώρισε τόση ακμή, ώστε κατάφερε να αφαιρέσει από τους βάρβαρους μεγάλες πόλεις και τεράστιες εδαφικές εκτάσεις» (Ισοκράτης Ελένης εγκώμιον 68 – 69), στο τέλος του έργου, τελευταία παράγραφος.
Με βάση τις αναφορές όλων των μεγάλων Ελλήνων Σοφών (Αριστοκλής, Ηρόδοτος, Ισοκράτης, Διόδωρος, Εκαταίος), στην αρχαία Ελλάδα έγινε εισβολή από Φοίνικες-Σημίτες. Για αυτό στον Πανηγυρικό λόγο του μεγάλου Ρήτορα Ισοκράτη, υπάρχει ένα πολύ σημαντικό σημείο. Τον λόγο αυτό τον είχε γράψει για να διαβαστεί στην εκατοστή Ολυμπιάδα. Ενδεικτικό ήταν ότι τον λόγο αυτό τον έγραφε επί δέκα συναπτά έτη.
Μετά από τόσες γενοκτονίες και κακουργίες των Φοινίκων Ιουδαίων στην αρχαία Ελλάδα, βλέπουμε στον Πανηγυρικό λόγο του μεγάλου Ρήτορα να υπάρχει ξεκάθαρα αναφορά για Φοινικική εισβολή, Τις ίδιες αναφορές σχετικά με την Φοινικική εισβολή-γενοκτονία κάνει ο μεγάλος Ισοκράτης στο έργο του Ελένης Εγκώμιον. Όπως θα δούμε αναλυτικά στην συνέχεια της επιστημονικής μου εργασίας, ο Ισοκράτης απορεί πως οι Φοίνικες Κάδμος, Δαναός, Αίγυπτος, Λυγκέας και άλλοι από ρα Αιγυπτιακά δεσμά κατέληξαν ελεύθεροι και έγιναν βασιλείς των αρχαίων Ελλήνων.
Έχουν περάσει μερικοί αιώνες, από την εισβολή, στην Ελλάδα, των σκλάβων, Σημιτικής-Φοινικικής καταγωγής, με συνέπεια, να έχουμε βαρβαρόμικτους πληθυσμούς. Από τον λόγο, του Μεγάλου Ισοκράτη είναι ολοφάνερο, ότι είχε γίνει εισβολή πιστών του Διονυσιακού πολιτισμού (Φοίνικες) στην αρχαία Ελλαδα. Σε διαφορετική περίπτωση δεν υπήρχε καμία αιτία και κανένας λόγος να κάνει όλες αυτές τις αναφορές περί εισβολέων και βαρβάρων με δήθεν αφορμή τους Πέρσες εισβολείς. Αναφέρει ενδεικτικά, ο Ισοκράτης :
“Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ’ ἐρήμην καταλαβόντες οὐδ’ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ’ οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν, ὥστ’ ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες”.
“Κατοικούμε σ’ αυτήν την χώρα, χωρίς να έχουμε εκδιώξει άλλους από εδώ, ούτε την καταλάβαμε βρίσκοντάς την έρημη, ούτε είμαστε μιγάδες ανακατεμένοι από διάφορα έθνη ανθρώπων, αλλά υπάρχουμε καλώς και γνησίως, διότι κατέχουμε την χώρα στην οποία γεννηθήκαμε και ζούμε καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας μας, καθώς είμαστε αυτόχθονες”.
Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΞΕΝΗΛΑΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΠΑΡΤΗ.
Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες για να προστατευτούν από τους Φοίνικες-Ιουδαίους εισβολείς που κατέκτησαν την Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα, δημιούργησαν τον Θεσμό της Ξενηλασίας, Εάν ήταν "Ιουδαίοι" όπως ισχυρίζονται οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, δεν θα δημιουργούσαν τον θεσμό της Ξενηλασίας.
Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες ήταν Έλληνες ανώτερης ποιότητας στον τομέα των πολέμων και των μαχών. Δεν επιθυμούσαν να ηγούνται άλλοι Έλληνες στις μάχες και στις εκστρατείες. Το θεωρούσαν ανάξιο και προσβλητικό για εκείνους. Ήθελαν μόνο εκείνοι να ηγούνται των άλλων Ελλήνων στους πολέμους. Η αρχαία Σπάρτη ήταν σκόπιμα μια κλειστή Ελληνική κοινωνία. Οι Σπαρτιάτες μέσα από νόμους και θεσμούς διαφύλαξαν την γενετική τους ταυτότητα από την Φοινικική-Σημιτική.
Οι γάμοι στην αρχαία Σπάρτη γίνονταν μόνο μεταξύ Ελλήνων διότι γνώριζαν πολύ καλά ότι εκείνοι ήταν σε θέση να δημιουργήσουν πραγματικούς Έλληνες που θα πολεμήσουν για την πατρίδα. Στα πλαίσια αυτά μεταξύ άλλων υπήρχε ο νόμος της Ξενηλασίας. Σύμφωνα με αυτόν οι Σπαρτιάτες απαγορεύονταν να φιλοξενήσουν ξένους. Για να φιλοξενηθεί κάποιος ξένος στην αρχαία Σπάρτη έπρεπε να πάρει την έγκριση της πολιτείας.
Η Ξενηλασία στην αρχαία Σπάρτη απαγόρευε στους Σπαρτιάτες να φιλοξενούν αυθαίρετα ξένους, με σκοπό την προστασία της πολιτικής ασφάλειας και των ηθών της πόλης, απαιτώντας έγκριση της πολιτείας για την είσοδο ή παραμονή ξένων, καθώς οι Σπαρτιάτες φοβούνταν ότι οι ξένοι θα διέφθειραν τους πολίτες και θα αποκάλυπταν κρατικά μυστικά, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη και τον Ξενοφώντα.
Ο κύριος λόγος ήταν η διατήρηση της μυστικότητας και της ασφάλειας του κράτους, καθώς και η προστασία των Σπαρτιατών από την επιρροή Διονυσιακών δογμάτων που θα θα αλλοιώσουν την Ελληνική ηθική. Πρακτική. Για αυτό οι ξένοι που πήγαιναν στην Σπάρτη συνήθως αποπέμπονταν, μερικές φορές ακόμη και με χτυπήματα, ή έπρεπε να λάβουν ειδική άδεια από την πολιτεία για να παραμείνουν. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι η Αθήνα ήταν ανοιχτή σε όλους, σε αντίθεση με την Σπάρτη που εφάρμοζε την Ξενηλασία για λόγους ασφαλείας. Ο Ξενοφών εξηγεί ότι οι Σπαρτιάτες φοβούνταν ότι οι ξένοι θα μπορούσαν να δοκιμάσουν την αρετή των πολιτών τους μέσα από την διάδοση και την εφαρμογή των Διονυσιακών αξιωμάτων. Ο Σπαρτιατικός θεσμός της ξενηλασίας απαγόρευε την παραμονή των ξένων στη Σπάρτη χωρίς ειδική άδεια και έδινε στις αρμόδιες αρχές το δικαίωμα να διώχνουν κάθε ανεπιθύμητο ξένο που θα μπορούσε να βλάψει τα ήθη των Σπαρτιατών με τις ιδέες και τον τρόπο ζωής του.
Η Ξενηλασία υποδηλώνει την απαγόρευση αφίξεων ή την εκδίωξη ξένων από ένα τόπο. Κατά τον Ξενοφώντα, η απαγόρευση εγκαταστάσεως ξένων στη Λακεδαίμονα, η Σπαρτιατών σε ξένη πόλη, υπαγορεύθηκε από την ανάγκη να διατηρήσει η πόλη τον παλαιό αυστηρό χαρακτήρα της και να μη γίνονται μαλθακοί οι Σπαρτιάτες από τις Διονυσιακές ραδιουργίες, όπως σε άλλες περιοχές της αρχαία Ελλάδας λόγω της Φοινικικής-Σημιτικής εισβολής.
Μέγας Αριστοκλής αναφέρει ρητά και κατηγορηματικά και όχι κεκαλυμμένα όπως ο Μεγάλος Ισοκράτης, ότι είναι ενάντια στους Φοίνικες εισβολείς. Για αυτό ύπατος των Φιλοσόφων μας δίδαξε μεταξύ πολλών άλλων ότι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες και δεν γίνεται να τους διοικούν λαθροεπήλιδες. Ο Μέγας Αριστοκλής αναφέρει στο έργο του Μενέξενος, ότι εμείς οι Έλληνες Αθηναίοι δεν είμαστε βαρβαρόμικτοι όπως είναι στην Πελοπόννησο, διότι δεν είμαστε ούτε Κάδμοι, ούτε Δαναοί, ούτε Πέλοπες, ούτε Αίγυπτοι.
Χαρακτηριστικά αναφέρει στο ίδιο έργο ότι το μίσος μας αυξάνεται εναντίον όλων αυτών των αλλοδαπών, οι οποίοι έρχονται συνέχεια, στην αρχαία Αθήνα. Ο Πλάτωνας αν και γνώριζε τον θεσμό της φιλοξενίας και ότι ο φιλοξενούμενοι είναι ιερά πρόσωπα, εντούτοις διότι στην περίπτωση αυτή είχαμε μαζική εισβολή από την Αίγυπτο, για αυτό αναφέρεται με τόσο μένος εναντίον των αλλοδαπών κατακτητών
Ο Μέγας Αριστοκλής δίνει εθνικιστική χροιά στον θεσμό της Ξενηλασίας. Επειδή οι Σπαρτιάτες δεν επιθυμούσαν να μαθαίνουν οι ξένοι τα κρατικά μυστικά και όλα αυτά που διδάσκουν οι σοφιστές. Για αυτό εκδιώκουν από την πόλη τους ξένους, ακόμη και αν είναι φιλολάκωνες, ούτε επιτρέπουν σε κανένα δικό τους νέο να κατοικήσει σε ξένες πόλεις. Ο Αριστοτέλης κάνει μνεία της Ξενηλασίας στα Πολιτικά (1272 b 15), προσδιορίζοντας ως αιτία την απόσταση που χωρίζει την Σπάρτη από άλλες πολιτείες. Ξενηλασίας γαρ το πόρρω πεποίηκε. Αυτός όμως που καθορίζει το δόγμα της Ξενηλασίας, ήταν ο πατέρας της παγκόσμιας ιστορίας, ο Μέγας Ηρόδοτος. Ο Έλληνας ιστορικός αναφέρει ότι οι Σπαρτιάτες αρνούνταν να έχουν οποιαδήποτε σχέση με ξένους. Ήσαν ξεινισοι απρόσμικτοι. Η ξενηλασία έγινε αυστηρός θεσμός καθώς αυξανόταν ο κίνδυνος φυλετικών προσμίξεων εξαιτίας των Φοινίκων-Ιουδαίων κατακτητών της Πελοποννήσου.
Η Σπαρτιατική νομοθεσία ενίσχυσε τις απομονωτικές τάσεις των Σπαρτιατών με το να απαγορεύει την εγκατάσταση ξένων χωρίς έγκριση των αρχών (Σπαρτιατική γερουσία). Ολόκληρη η πόλη ήταν ένα στρατόπεδο, όπου διδασκόταν η στρατιωτική τέχνη, την οποία δεν έπρεπε να διδαχτούν και να αξιοποιήσουν οι ξένοι. Οι Σπαρτιάτες διαφύλασσαν τα δικά τους μυστικά καθώς εκεί οφειλόταν οι στρατιωτικές επιτυχίες και η επιβίωση τους.
Για αυτό η παραμονή ξένων στην Σπάρτη εγκυμονούσε κίνδυνο Διονυσιακών αλλοιώσεων, για τα ήθη και τα έθιμα τους. Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες δημιούργησαν τον θεσμό της Ξενηλασίας με σκοπό να μην διαδοθεί στην πόλη τους ο Διονυσιακός πολιτισμός των Φοινίκων όπως έγινε στο Άργος, στις Μυκήνες, στην Κόρινθο και την αρχαία Θήβα. Η εφαρμογή του θεσμού της Ξενηλασίας, ήταν στην δικαιοδοσία των Εφόρων. Αυτοί έδιναν την άδεια εγκαταστάσεως σε ξένους. Εν τούτοις σε περίπτωση που διαισθάνονταν ότι ο ξένος ήταν επικίνδυνος Διονυσιαστής, τότε οι Έφοροι διέταζαν εντός ορισμένου χρόνου απέλαση του.
Η Σπαρτιατική Πολιτεία τον έκτο αιώνα πριν από την γέννηση του Χριστού, δεν ευνοεί την παραμονή ξένων στην Σπάρτη, και δεν επιτρέπει την διαμονη των Σπαρτιατών εκτός Σπάρτης. Η Κρυπτεία ήταν η αρχαία μυστική υπηρεσία των Σπαρτιατών με βασικό ρόλο την διαδικασία απέλασης για λόγους κρατικής ασφάλειας. Στόχος ήταν αποτροπή κατασκοπείας, δολιοφθοράς και διαδόσεως του Φοινικικού Διονυσιακού πολιτισμού. Ο Σπαρτιατικός νόμος προέβλεπε να παρακολουθούνται οι είλωτες, οι περίοικοι και οι προσωρινά φιλοξενούμενοι-επισκέπτες. για την αποφυγή εξεγέρσεων, προδοσίας στρατιωτικών μυστικών και αποφυγή διδαχής της ερωτικής-Διονυσιακής ελευθεριότητας. Ο θεσμός της λεγόμενης «ξενηλασίας» προέβλεπε ότι ουδείς ξένος επιτρεπόταν να εγκατασταθεί και να ζήσει στην πόλη για διάστημα αρκετό ώστε να κατασκοπεύσει, να εντοπίσει στρατηγικά σημεία και να διαφθείρει σεξουαλικά τους πολίτες της Σπάρτης. Με βάση τις διδαχές των αρχαίων πρόγονων μας και τα ιστορικά γεγονότα είμαι ο μοναδικός Ορθόδοξος Χριστιανός παγκοσμίως που προτείνει στην γεωπολιτική αξιοποίηση του Αγίου Νικηφόρου Φωκά στα πλαίσια της γεωπολιτικής Θεολογίας και του γεωπολιτικού εθνικισμού, δύο επιστημονικών κλάδων τους οποίους κατά γενική παραδοχή είμαι ο ιδρυτής σε παγκόσμιο επίπεδο.
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΑΓΙΟΥ ΜΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΦΩΚΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ-ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
Ο Ελ Νικφούρ ήταν και είναι ο φόβος και ο τρόμος των απανταχού Αγαρηνών. Ήταν ο τρίτος κορυφαίος αυτοκράτορας του Imperium Romanum μετά το μοναδικό Φαινόμενο της παγκόσμιας ιστορίας, τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον και τον Μέγα Ηράκλειο, τον κορυφαίο Στρατηλάτη της παγκόσμιας ιστορίας
Ο Μ. Αλέξανδρος δήλωνε υπερήφανος απόγονος του Savaziou !!!
Ο Άγιος Νικηφόρος Φωκάς είναι μια θρυλική μορφή. Αποτελεί Μέγα εθνικό παράδειγμα πίστεως-πατριωτισμού και αυτοθυσίας. Ενσαρκώνει με τον καλύτερο τρόπο την Ορθόδοξη πίστη και την φιλοπατρία. Η Ελευθερία του Ελληνικού έθνους είναι θεμελιωμένη επάνω στο αίμα, στις θυσίες και τις ζωές εκατομμυρίων Ελλήνων. Ο Άραβας Ιστορικός Γιαχγιά η Γιαγυά από την Αντιόχεια, την πόλη των μεγάλων Αρχιερέων της Ορθοδοξίας, των Συνόδων και των αιρέσεων, επισημαίνει ενδεικτικά στο έργο ότι αν δεν δολοφονούσαν τον Άγιο Pallida Mors Saracenorum-EL NIFUR θα είχε κατακτήσει ολόκληρη την Συρία καθώς και άλλες πολλές επαρχίες της Ανατολίας. Ενδεικτικά αναφέρει ο Γιαχγιά ότι ο Άγιος Νικηφόρος έκανε ότι επιθυμούσε τον Αραβικό στρατό και τους αμάχους Μωαμεθανούς καθώς ήταν σε θέση να κατακτήσει ανενόχλητος οποιαδήποτε περιοχή της Αραβικής Επικράτειας.
Όταν ο Αυτοκράτορας Νικηφόρος Β Φωκάς ήταν στην Ταρσό αναφέρεται ότι ζήτησε να κάνουν οι Ισμαηλίτες επιλογή ανάμεσα στον Αριστόκλειο και τον Διονυσιακό πολιτισμό. Κάτω από τα τείχη της Ταρσού o Άγιος Αργαλέος διέταξε να υψωθούν δυο σημαίες σαν σύμβολα του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού πολιτισμού. Ο Αριστόκλειος πολιτισμός εκπροσωπεί την Αριστόκλεια παιδεία, την Ορθοδοξία, την δικαιοσύνη, την φιλανθρωπία, το μέτρον άριστον-μηδέν άγαν, την δημιουργικότητα για το καλό της ανθρωπότητας, την δημιουργία-εξέλιξη των επιστημών, την ασφάλεια της ιδιοκτησίας, οικογενειακή ζωή, παιδιά και ευγενική μεταχείριση. Για αυτό ο Μέγας Αριστοκλής και ο Άγιος Νικηφόρος μας άφησαν μοναδικά-ανεκτίμητα αξιώματα περί δικαιοσύνης.
Για τους μετόχους του Διονυσιακού πολιτισμού (Γερμανοί), ήταν ο Pallida Mors Saracenorum ( ο Αργαλέος θάνατος των Σαρακηνών). Για τους Άραβες ήταν “ο καταραμένος El Nikfur“.
Ό Άγιος Νικηφόρος σύμφωνα με τον Άραβα Ibn Kathir : “Ήταν αυτός ο "καταραμένος" από τους πιο σκληρόκαρδους βασιλιάδες, ο πιο "άπιστος" από όλους, αυτός που σκότωσε τους περισσότερους Αγαρηνούς την περίοδο των πολεμικών επιχειρήσεων του. Ο Αλλάχ να τον καταραστεί, καθώς οι περισσότερες από τις παραθαλάσσιές περιοχές μας, που απέσπασε με την "βία" και διατηρήθηκαν υποταγμένες στο Βασίλειο των Ρωμιών, λόγω της ραθυμίας του λαού μας την εποχή εκείνη. Άνδρας με τις ικανότητές του El Nikfur είχε να εμφανιστεί από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Αυτό είναι σωστό. Όμως οι Σαρακηνοί, σκοπίμως δεν αναφέρουν ότι ανώτεροι του Αλεξάνδρου με ατράνταχτα επιστημονικά στοιχεία, όπως έχω παρουσιάσει μέσα από αρκετές επιστημονικές μου εργασίες, είναι ο Έλληνας που αναπαύεται στο Έβδομον και ο Μέγας Ηράκλειος.
ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ. Άξιος τιμής σε μία πόλη, είναι όποιος δεν αδικεί. Όμως όλα τα αξιώματα και τις τιμές μιας πόλεως, της αξίζουν όσοι εμποδίζουν τις αδικίες που γίνονται (Αριστοκλής-Νόμοι).
Είναι προτιμότερο να αδικηθείς, παρά να αδικήσεις και να κάνεις κάτι κακό μας δίδαξε μεταξύ πολλών άλλων ο Ύπατος των Φιλοσόφων. Εάν δεν υπάρχει πραγματική δικαιοσύνη θα καταρρεύσει το κράτος των Ελλήνων (Άγιος-αυτοκράτορας Νικηφόρος). Για αυτό αναφερόταν στους νόμους του Imperium Romanum. Oi Έλληνες-Ρωμαίοι υπήκοοι εκτός από ελεύθεροι, πρέπει να αντιμετωπίζονται από ένα κράτος δικαίου, να μην ταπεινώνονται και να μην ατιμάζονται.
Οι Έλληνες που αγωνίζονται για τα δίκαια και τις αξίες του έθνους, πρέπει να έχουν την καλύτερη αντιμετώπιση από τους αξιωματικούς, καθώς και από τους πολιτικούς (δημοσίους) υπαλλήλους. Ενδεικτικά ο Άγιος-Βασιλιάς Νικηφόρος τονίζει την διαχρονική επικινδυνότητα των εφοριακών και των δικαστών. (Άγιος Pallida Mors Saracenorum). Οι εφοριακοί-δικαστές και γενικότερα οι υπάλληλοι του Ιmperium Romanun σύμφωνα με τον Νικηφόρο Β Φωκά, στην πλειοψηφία τους είναι ανθρωπάκια που δεν ωφελούν σε τίποτα το Ελληνικό έθνος-κράτος, διότι δεν ενεργούν για το κοινό καλό γιατί κατατρέχουν τους φτωχούς και τους αδικημένους. Αυτοί οι κρατικοί αξιωματούχοι με αρχές την αδικία και την αιματηρή φορολόγηση των φτωχών συγκεντρώνουν τον προσωπικό τους πλούτο. Εδώ ο αυτοκράτορας αναφέρεται στις δωροδοκίες όλων των κρατικών υπαλλήλων και τον παράνομο πλουτισμό. Άγιος Νικηφόρος Φωκάς-Περί Παραδρομής πολέμου).
Από την άλλη πλευρά ο Διονυσιακός πολιτισμός και ο γεωπολιτικός άξονας 666 από τα πανάρχαια χρόνια εκπροσωπούν την πορνεία-ερωτικές ανωμαλίες, την αδικία, την δουλεία, την έλλειψη ισονομίας-αξιοκρατίας, την αισχρή εκμετάλλευση, την κατάσχεση ιδιοκτησία, την καταστροφή, τον παραλογισμό, την βία και τον πόλεμο.
Μετά το θάνατο της γυναίκας και του γιου του Βάρδα ύστερα από ατύχημα, ο Άγιος Νικηφόρος μετά από τόσα τρομερά δεινά αντί να εγκαταλείψει τον Θεό όπως κάνουν αρκετοί την σημερινή εποχή, εκείνος ήρθε ακόμη πιο κοντά στην Χριστιανική πίστη. Αυτή είναι και η πραγματική αξία των γνήσιων Ελλήνων. Οι Έλληνες ενάντια σε κάθε λογική, συμφορές, η εμπόδια αγωνίζονται με όλες τους τις δυνάμεις για να κάνουν το αδύνατο εφικτό.
Οι ενάρετοι άνθρωποι είναι δυνατοί και είναι σε θέση να αντιστέκονται στους πειρασμούς, στις αδυναμίες, στους θρήνους και δεν αφήνουν τον εαυτό τους να εκτραπεί από το δρόμο τους. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Δέκα Χιλιάδων, οι Έλληνες ηγέτες συνελήφθησαν και σκοτώθηκαν από τους Πέρσες. Για αυτό ο Ξενοφών βρίσκεται μόνος και αναγκασμένος να οδηγήσει τους επιζώντες έξω από αυτή την Περσία. Οι ηγέτες στρατιωτικοί-πολιτικοί πρέπει να είναι πρώτα από όλα ισχυροί άνδρες, ενάρετοι άνθρωποι. Η αδυναμία και η διονυσιακή κουλτούρα. δημιουργούν παρακμιακές καταστάσεις και ανθρώπους αδύναμους να αντισταθούν. Δύναμη δεν είναι μόνον η γενναιότητα στα πεδία των μαχών.
Οι δυνατοί ηγέτες-άνθρωποι ξέρει να προστατεύουν τους στρατιώτες και το έθνος τους (Θησέας, Pallida Mors Saracenorum, Moναδικό Φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία- Μέγας Βασίλειος). Οι μεγάλοι βασιλείς ξεκουράζουν-προστατεύουν και συμμερίζονται τις κακουχίες των στρατιωτών τους. Επίσης οι σωστοί ηγέτες συζητούν με τους στρατιώτες τους, για τα προβλήματα που τους απασχολούν και ότι άλλο τους επιβαρύνει όπως έκανε ο Μέγας Ηράκλειος, ο Κορυφαίος Στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία.
Πρώτος διδάξας περί πολιτείας-πολιτικών ήταν ο ύπατος των Φιλοσόφων ο Μέγας Αριστοκλής. Ο μεγάλος ήρωας Θησέας ήταν ο πρώτος Έλληνας βασιλιάς παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε ότι οι βασιλείς επωμίζονται τα περισσότερα βάρη από όλους τους άλλους, ενώ τους καρπούς των προσπαθειών τους, πάντοτε τους μοιράζονται με όλους τους πολίτες. Ακόμη ο Θησέας δίδαξε ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, καθημερινά τις περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο στρατιώτη, βάζει την ζωή του σε κίνδυνο ο εκάστοτε Έλληνας Βασιλιάς. Για αυτό όλοι οι Έλληνες Βασιλείς, στρατηγοί κατά την αρχαία και μεσαιωνική εποχή, όπου οι πρόγονοι μας ήταν διοικητές της Ελληνικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έκαναν επιθέσεις, ολομόναχοι, ενάντια σε χιλιάδες αντιπάλους. Αυτό το έκαναν για να πάρουν θάρρος οι Έλληνες στρατιώτες για να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι υπέρ της Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους. Το ίδιο έκαναν και όλες οι επόμενες γενιές Ελλήνων στρατιωτικών μέχρι και την σύγχρονη Ελληνική ιστορία (1821-1940). Μέγιστο παράδειγμα ανδρεία, φιλοπατρίας και Χριστιανικής πίστες αποτελεί ο κορυφαίος στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδοξίας.
PALLIDA MORS SARACENORUM Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΑΓΙΟΣ ΜΟΥ. ΥΨΙΣΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ Η ΑΝΕΓΕΡΗΣΗ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ.
Το πόσο σημαντικός είναι ο προστάτης Άγιος μου Pallida Mors Saracenorum φαίνεται από την αναφορά του Ιρλανδού ιστορικού J. B. Bury. O καθηγητής του Cambridge αναφέρει πως ο κορυφαίος της Ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας ο οποίος ήταν και έμεινε φαινόμενο μοναδικό, ήταν ένα εξελιγμένο είδος του Αγίου Νικηφόρου Φωκά.
https://mytilenepress2.
Ο κορυφαίος στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδόξου πίστεως και ιδρυτής του Αγίου Όρους, δεν εορτάζεται και δεν έχει ούτε έναν ναό αφιερωμένο στην μνήμη του, σε ολόκληρη την οικουμένη !!!
Ήταν ο προστάτης όλων των αδύνατων Ελλήνων Χριστιανών τους οποίους κατέστρεφαν επί αιώνες οι εισβολείς Μωαμεθανοί. Βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, ήξερε ότι είχε την θεϊκή συναίνεση να πολεμήσει τους εχθρούς της αυτοκρατορίας. Πριν να γίνει Αύγουστος αναδείχθηκε σε μεγάλο στρατηγό σε όλα τα πολεμικά μέτωπα. Ήταν γεννημένος στρατιώτης. Είχε την σωματική αντοχή και την διανοητική ικανότητα ενός μεγάλου στρατιωτικού ηγέτη. Ήταν μικρόσωμος, αλλά εξαιρετικά δυνατός.
Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στα στρατεύματα του, τα οποία αγαπούσε πολύ και τα προστάτευε με κάθε τρόπο. Οι στρατιώτες του ήταν πιστοί μέχρι θανάτου. Ο Έλληνας βασιλιάς Ν. Φωκάς, πολεμούσε πιο γενναία από όλους τους υπόλοιπους. Όποτε χρειαζόταν έκανε επίθεση ολομόναχος, εναντίον χιλιάδων αντιπάλων. Αυτό γινόταν για να πάρει θάρρος ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός στρατός ώστε να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι. Ο Καππαδόκης στρατηγός-αυτοκράτορας υπηρέτησε στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό και παράλληλα συνδύασε την στρατιωτική με την ασκητική ζωή κοντά στον Χριστό.
Οι επιτυχίες του Νικηφόρου στην Ανατολή εξασθένησαν σε καταλυτικό βαθμό την Αραβική απειλή, ενώ παράλληλα αποκατέστησαν την κυριαρχία του imperium romanum από την Κρήτη μέχρι την Μεσοποταμία.
Ο μεγαλύτερος μακράν στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδοξίας είναι ο προστάτης του Ελληνικού έθνους, από τους Αγαρηνούς. Επίσης ήταν ο τρίτος σπουδαιότερος βασιλιάς του Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους, μετά τον Βασίλειο τον Β και τον Ηράκλειο. Όλοι οι παράγοντες της νέας τάξης πραγμάτων μισούν θανάσιμα κάθε τι Χριστιανικό και ειδικά τον Άγιο Νικηφόρο Φωκά. Η αιτία είναι ότι αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στα σχέδια του ανέμελου εποικισμού της Ελλάδος από τους Σουνίτες μωαμεθανούς.
Μισούν τον Βασιλέα διότι επί αιώνες συγκλονίζει όλους τους πραγματικούς Έλληνες, με τα επιτεύγματα του. Τον εχθρεύονται γιατί υπενθυμίζει στους γνήσιους Έλληνες, το πόσο επικίνδυνοι είναι οι περισσότεροι Σουνίτες Σαρακηνοί, και ότι ήρθαν στην Ελλάδα για να αντικαταστήσουν τον Ελληνικό πληθυσμό. Η περίπτωση του Αυτοκράτορα Νικηφόρου θυμίζει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, το πόσο επικίνδυνοι είναι οι Σουνίτες Αγαρηνοί. Ο Έλληνας βασιλιάς είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για τους νεοταξίτες, και για τα ανθελληνικά τους σχέδια, περί αθόρυβου εποικισμού και κατακτήσεως της χώρας, καθώς εάν μάθουν οι πιστοί τον βίο του και αρχίσουν να τον εορτάζουν, τότε η παγκοσμιοποίηση, θα έχει δεχτεί ένα πολύ ισχυρό πλήγμα.
Πρέπει πάση θυσία να μην εορτάζεται και να μείνει στα αζήτητα της Ελληνικής ιστορίας. Συνεπώς είναι ζήτημα εθνικής επιβιώσεως η ανέγερση ιερού ναού προς τιμήν του Αγίου, για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, όπως σας προτείνω, εδώ και πολλά χρόνια. Είναι υψίστης γεωστρατηγικής-γεωπολτικής σημασίας η ανέγερση δύο Ιερών Ναών σε Λέσβο και Κρήτη. Επίσης η ενέργεια αυτή θα ανεβάσει το ηθικό και θα συσπειρώσει όλους τους Ορθοδόξους, σε έναν μεγαλειώδη σκοπό για την σωτηρία του έθνους. Ένα από τα σημαντικότερα είναι ότι θα γνωρίσουν οι Χριστιανοί την διδαχή του Αγίου Γρηγορίου την οποία έχουν εφαρμόσει όλοι οι Έλληνες Άγιοι, Βασιλείς, στρατηγοί κλπ. Κυριολεκτικά θα αλλάξουν οριστικά τα δεδομένα σε επίπεδο γεωστρατηγικής και Ορθοδοξίας. Όπως γνωρίζετε στην περιοχή των Βαλκανίων και στην Τουρκία, ο εθνικισμός των γειτόνων είναι σε μεγάλη έξαρση. Κατά γενική παραδοχή με βάση τις πράξεις και το θανάσιμο μίσος των γειτόνων, είμαστε σε κίνδυνο.
Ήδη έχει παραχωρηθεί η Μακεδονία και επίκειται να ολοκληρωθεί ο διαμελισμός της Ελλάδος. Με την ανέγερση ναού και την ενημέρωση για τον βίο του Αγίου βασιλέως Νικηφόρου, θα ξεκινήσει σταδιακά να εφαρμόζεται η ιερή διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Επίσης το σημαντικότερο όλων είναι ότι φοβάται πολύ τον Έλληνα Άγιο ο Χαριζιτης-Παγανιστής Ερντογάν και το επιτελείο του. Επί αιώνες οι Οθωμανοί κατακτητές απαγόρευαν κάθε αναφορά, καθώς και τον εορτασμό του Αγίου Νικηφόρου στην κατακτημένη Ελλάδα. Δυστυχώς και μετά την επανάσταση του 1821 βρήκαν διάφορους τρόπους, ώστε να παραμείνει εντελώς αφανής ο μεγαλύτερος στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδόξου πίστεως.
PALLIDA MORS SARACENORUM Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΑΓΙΟΣ ΜΟΥ. ΥΨΙΣΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ Η ΑΝΕΓΕΡΗΣΗ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ.
Το πόσο σημαντικός είναι ο προστάτης Άγιος μου Pallida Mors Saracenorum φαίνεται από την αναφορά του Ιρλανδού ιστορικού J. B. Bury. O καθηγητής του Cambridge αναφέρει πως ο κορυφαίος της Ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας ο οποίος ήταν και έμεινε φαινόμενο μοναδικό, ήταν ένα εξελιγμένο είδος του Αγίου Νικηφόρου Φωκά.
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: