Ο Ερντογάν αντιγράφει συστηματικά τις γεωπολιτικές μου προτάσεις !!!
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
Στον αντίποδα οι νεοέλληνες σαπισμένοι από τον Διονυσιακό πολιτισμό παραμένουν απαθείς !!! Κυριολεκτικά τραγικό γεγονός καθώς οι νεοέλληνες είναι παθητικοί θεατές των Εθνικών-κοινωνικών συμφορών και των εγκλημάτων εσχάτης προδοσίας.
Η Ελλάδα είναι μια παγκόσμια πνευματική-Αριστόκλεια αυτοκρατορία. Μόνο με την έμπρακτη γεωπολιτική αξιοποίηση της ιστορίας, της Ορθοδοξίας και του Αριστόκλειου πολιτισμού θα επιβιώσουμε ως έθνος. Ο Χριστιανισμός εκτός από την ανεκτίμητη-πολύτιμη προσφορά στην πνευματική-πολιτιστική και κοινωνική ζωή, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για τον ετοιμοθάνατο Ελληνισμό, να αξιοποιηθεί στον μέγιστο βαθμό και στο επιστημονικό κλάδο, του οποίου είμαι ο ιδρυτής σε παγκόσμιο επίπεδο (Γεωπολιτική Θεολογία).
Δυστυχώς οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού-Σιωνισμός δεν επιτρέπουν να διδάσκεται στην Ελλάδα και στα πανεπιστήμια ο κλάδος της Γεωπολιτικής Θεολογίας του οποίου είμαι ιδρυτής και δημιουργός σε παγκόσμιο επίπεδο. Αντιθέτως οι Ισραηλινοί αξιοποιούν στο μέγιστο την Παλαιά Διαθήκη και την ιστορία τους.
Όσο μεγαλύτερη είναι η ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των Ιουδαίων, τόσο πιο έντονος είναι γεωπολιτικός εθνικισμός και οι γεωπολιτικές διεκδικήσεις. Όλα τα έθνη έχουν τις ρίζες τους στην συλλογική-ιστορική μνήμη. Αλλά οι μνήμες του Ισραήλ εκτείνονται σε μια εντελώς άλλες διαστάσεις από αυτές των άλλων εθνών. Το Ισραήλ ορίζεται από ένα πανοραμικό εθνικιστικό-γεωπολιτικό όραμα που υπάρχει εδώ και χιλιετίες. Το Ισραήλ διατηρεί μια ζωντανή ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των αρχών του πριν από χιλιάδες χρόνια και περιμένει με ανυπομονησία την εκπλήρωση του ιστορικού του πεπρωμένου στα πλαίσια του γεωπολιτικού εθνικισμού.
Η ιστορία τους είναι μια παγκόσμια γεωπολιτική αξίωση. Η Τορά γράφει ότι πρέπει να γίνει κατανοητή πρωτίστως «ως αξίωση κληρονομιάς, πρωτοκαθεδρίας και προτεραιότητας, γραμμένη για να επωφεληθεί από την θέση υπό μακεδονική και ρωμαϊκή διαιτησία». Υιοθετεί εδώ την υπόθεση ότι η τελική σύνταξη της Τορά χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο, «όταν οι Μακεδόνες και οι Ρωμαίοι άρχισαν να διαιτητεύουν διαφορές στην Αίγυπτο, την Συρία και την Παλαιστίνη και η Τορά σχεδιάστηκε σκόπιμα για να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα για τον σκοπό αυτό .
Αλλά ακόμα και αν κάποιος αποδώσει την κύρια σύνταξη της Τορά στην Βαβυλωνιακή σχολή του Έσδρα, ο στόχος ήταν ο ίδιος. Η Τορά είναι μια γεωπολιτική αξίωση προτεραιότητας ή πρωτοκαθεδρίας των Ιουδαίων έναντι των άλλων εθνών. Είναι αποδεικτικά στοιχεία που πρέπει να παρουσιαστούν στην διεθνή κοινότητα και στο διεθνές δικαστήριο. Η βιβλική ιστορία είναι έντονα προκατειλημμένη και εν μέρη κατασκευασμένη. Μετά από δύο αιώνες ανασκαφών, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το βασίλειο του Σολομώντα, η βάση του ισχυρισμού για το Μεγάλο Ισραήλ, είναι λιγότερο πραγματικό από την Στρογγυλή Τράπεζα του Βασιλιά Αρθούρου.
Στην υποτιθέμενη εποχή του Σολομώντα, η Ιερουσαλήμ ήταν ένα μεγάλο χωριό. Επανερχόμενος στους αναθεωρητές της Βίβλου η Έξοδος τόσο κεντρική στην σιωνιστική ιστορία είναι εξίσου ψευδής. Δεν υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία για μαζική έξοδο από την Αίγυπτο στην Χαναάν μέσω του Σινά και τα στοιχεία δείχνουν ότι οι δώδεκα φυλές ήταν αυτόχθονες και μόνο η θρησκεία τους δεν ήταν τοπική.
Η ιστορική αφήγηση είναι η απόλυτη πηγή δύναμης του Ισραήλ και ο Χριστιανισμός μετέτρεψε την Παλαιά διαθήκη σε παγκόσμια εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη εκτιμούν οι αναθεωρητές της Βίβλου. Στο σημείο αυτό αν υπενθυμίσω ότι οι αναθεωρητές της Παλαιάς διαθήκης στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δέχονται ότι έχουν παρέμβει οι Ιουδαίοι και την έχουν αλλοιώσει ως ένα βαθμό κατά το δοκούν. Στο ιερό βιβλίο το Ισραήλ είναι ταυτόχρονα ήρωας και αθώο θύμα των κακών Διονυσιακών αυτοκρατοριών, όσο και αν εκείνοι κλέβουν, καταστρέφουν και σφαγιάζουν !!!
Ο νικητής γράφει την ιστορία. Όποιος γράφει ιστορία και επιβάλλει την γεωπολιτική αφήγησή θα είναι ο νικητής. Οι Εβραίοι είναι το έθνος της Βίβλου και,μέσω αυτού έχουν κατακτήσει γεωπολιτικά την ανθρωπότητα. Η αρχαία ιστορία από τον Νώε μέχρι τον Κύρο τον Μέγα, γράφτηκε από τους Εβραίους. Για αυτό κακοί είναι οι Χαναναίοι, οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι, για να μην αναφέρουμε τους Αμαληκίτες ή τους Μαδιανίτες, οι οποίοι σαφώς άξιζαν να εξοντωθούν σύμφωνα με τις Ιουδαϊκές γραφές.
Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την βιβλική του ιστορία για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του αλλά και την περιφρόνησή του για το διεθνές δίκαιο. Το Ισραήλ είναι ένα ένα ναζιστικό-Διονυσιακό μόρφωμα και για να νικηθεί πρέπει να χτυπηθεί στην απόλυτη πηγή της γεωπολιτικής του δύναμής που είναι βιβλική αφήγηση σχετικά με την ανωτερότητα του ως έθνος έναντι των άλλων εθνών. Ο Σιωνισμός υποστηρίζει με πάθος και εκτός Αριστόκλειας λογικής αυτή την βιβλική αφήγηση. Όλοι οι Ιουδαίοι αντιλαμβάνονται την σύγχρονη ισραηλινή εποχή μέσα από το πρίσμα της αρχαίας Εβραϊκής ιστορίας. Αυτή η εμμονή έχει διαποτίσει όλους τους Σιωνιστές.
Πουθενά αλλού εκτός από το Ισραήλ η εντολή να θυμόμαστε την ιστορία δεν γίνεται αισθητή ως θρησκευτική επιταγή για έναν ολόκληρο λαό, έγραψε ο Yosef Hayim Yerushalmi στο Zakhor: Εβραϊκή Ιστορία και Εβραϊκή Μνήμη (1982). Με τον όρο «Ισραήλ» εννοούσε τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο. Η Εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη είναι η ίδια η ουσία της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας και η απόλυτη πηγή της Ισραηλινής δύναμης. Για αυτό οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού καταργούν συστηματικά την Ελληνική ιστορία.
Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η κύρια διαίρεση εντός του εβραϊκού κόσμου βρίσκεται μεταξύ θρησκευόμενων και κοσμικών Εβραίων. Αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό κριτήριο. Το εύρος και η ένταση της εθνικής μνήμης είναι η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ των Εβραίων. Για τους περιφερειακούς Εβραίους αυτούς που δεν θεωρούν τον Ιουδαϊσμό το πιο ουσιαστικό μέρος της ταυτότητάς τους, το Ολοκαύτωμα είναι το κύριο σημείο αναφοράς. Όταν ρωτήθηκαν: «Τι είναι απαραίτητο για να είσαι Εβραίος;», το 73% των Αμερικανών Εβραίων απάντησε «Θυμούμενοι το Ολοκαύτωμα» σε δημοσκόπηση της Pew Research του 2013.
Εν τούτοις οι πιο πιστοί Εβραίοι έχουν παλαιότερες αναφορές, που εκτείνονται σε περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια. Νιώθουν το 70 μ.Χ. σαν να το είχαν ζήσει. Είναι οι επιδραστικοί Εβραίοι που καταλαμβάνουν και ενώνουν την κοινότητα μέσω της γεωπολιτικής-ιστορικής μνήμης. Είτε παρουσιάζονται ως κοσμικοί είτε ως θρησκευόμενοι Εβραίοι, είτε θεωρούν τον Θεό ή το εβραϊκό πνεύμα την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας ιστορίας. Πολλοί πιθανότατα πιστεύουν ότι ο Θεός και το εβραϊκό πνεύμα είναι ένα και το αυτό. Είτε θρησκευόμενοι είτε κοσμικοί, οι Εβραίοι γενικά είναι βαθιά ριζωμένοι στην γεωπολιτική μνήμη του Ισραηλινού έθνους. Αντιθέτως οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων απαγορεύουν στους Έλληνες να αξιοποιήσουν την ιστορική γεωπολιτική μνήμη !!! Για αυτό διέλυσαν τον Ελληνισμό που ήταν μια παγκόσμια πολιτιστική-γεωπολιτική αυτοκρατορία.
Η εβραϊκή γεωπολιτική μνήμη είναι ανυπολόγιστης αξίας για την ισχύ και την επιβίωση του Ισραηλινού έθνους. Ο γεωπολιτικός εθνικισμός των Ισραηλινών σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική-γεωπολιτική μνήμη είναι ο ισχυρότερος. Ελάχιστοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την Ρωσική η την Κινεζική ιστορία δύο χωρών του γεωπολιτικού άξονα σε σχέση με την Ισραηλινή που προκαλεί παγκόσμιο γεωπολιτικό και όχι μόνον ενδιαφέρον. Το Ισραήλ από τα πανάρχαια χρόνια βασίζει όλη την εθνική του υπόσταση στην Παλαιά Διαθήκη. Στα πλαίσια της γεωπολιτικής θεολογίας έχουμε μια σειρά γενοκτονιών και πολέμων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Οι πόλεμοι που έχει διεξάγει το Ισραήλ από την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι την σύγχρονη εποχή, δεν γίνονται μόνον για λόγους γεωπολιτικής ισχύος. Όλες αυτές οι πολεμικές δραστηριότητες γίνονται με γνώμονα την Γεωπολιτική Θεολογία.
Στους πολέμους αυτούς έχουμε ένα ευρύτατο πεδίο σύγκρουσης γεωπολιτικών θεολογιών και γεωπολιτικού εθνικισμού. Σε αντίθεση με όλες τις εσφαλμένες επιστημονικές εργασίες-αναλύσεις, σε προσωπικό επίπεδο ως δημιουργός-ιδρυτής της γεωπολιτικής-θεολογίας-γεωπολιτικού εθνικισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, έχω επισημάνει πολλές φορές στις επιστημονικές μου εργασίες αλλά και μιλώντας στα ΜΜΕ, ότι τα αντίπαλα έθνη δεν πολεμούν απλώς για να νικήσουν και να κατακτήσουν πλουσιότερες περιοχές. Πολεμούν για να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους δοξασίες.
Ο εβραϊκός-γεωπολιτικός εθνικισμός και η Ιουδαϊκή Γεωπολιτική Θεολογία είναι ενάντια στον Αριστόκλειο πολιτισμό, την Αριστόκλειο-Γεωπολιτικό Εθνικισμό και την Γεωπολιτική Θεολογία. Θεσμικά το έθνος-κράτος του Ισραήλ από την αρχαία εποχή είναι θεοκρατικό. Σύμφωνα με την Τορά ο Θεός έκανε μια διαθήκη με τους προγόνους του Εβραϊκού λαού, Αβραάμ-Μωυσή, Ισαάκ και Ιακώβ. Εν τούτοις ο Σιωνισμός διαχρονικά από τα πανάρχαια χρόνια έχει ως πηγή δύναμης-επιβίωσης την γεωπολιτική Θεολογία και την Παλαιά Διαθήκη.
Οι γεωπολιτικές-Θεολογικές δοξασίες ότι η εσχατολογική εποχή έχει ήδη ξεκινήσει με την επιστροφή του Ισραήλ στα βιβλικά εδάφη είναι μέρος της γεωπολιτικής θεολογίας. Η πολιτική πράξη ταυτίζεται με την συμφωνία και τις υποσχέσεις του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, σχετικά με την κυριαρχία του Ισραήλ σε όλο τον κόσμο !!! Αυτή η γεωπολιτική αξίωση της εξωτερικής πολιτικής με τις βιβλικές παραδόσεις έχει οδηγήσει διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις να αντιμετωπίζουν κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, με βάση την Παλαιά Διαθήκη.
Από την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ μέχρι την εδαφική πολιτική στην Δυτική Όχθη, κυριαρχεί η θρησκευτική προσήλωση και όχι η απλή γεωπολιτική λογική-δύναμη. Το ιερό πολεμικό πεδίο επικρατεί. Πατήρ πάντων ο πόλεμος (Ηράκλειτος). Το γεωπολιτικό σημείο όπου όλα συγκλίνουν είναι η Ιερουσαλήμ. Δεν είναι η Κωνσταντινούπολη, η Ρώμη, η Μόσχα, η Χάιφα, η Τεχεράνη και η Γάζα. Η Ιερουσαλήμ είναι το γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό και πάνω από όλα Θεολογικό κομβικό σημείο. Είναι η εσχατολογική πόλη και για τις θεολογίες των εθνών και όχι τόπος γεωπολιτικών διαπραγματεύσεων. Η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη εκπλήρωσης των προφητειών.
Όταν το Ισραήλ αναφέρει την αιώνια διαθήκη με τον Θεό, εννοεί θρησκευτική επανόρθωση-αποκατάσταση των πατρογονικών δικαιωμάτων. Γεωπολιτικές βασισμένες επάνω στην θεολογία δεν ευνοούν στην ειρήνη. Πρόκειται για γεωπολιτικές που νομιμοποιούν τις πολεμικές δραστηριότητες. Αυτά τα κράτη βασίζουν την Εθνική τους ταυτότητα επάνω στην γεωπολιτική Θεολογία. Καταφεύγουν στην θεολογία για να δημιουργήσουν Εθνική συνοχή-ταυτότητα και για να επιτύχουν τα γεωπολιτικά τους σχέδια. Η σύγκρουση στην Μέση Ανατολή μας δείχνει ότι η θρησκεία διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Για αυτό διέλυσαν τον Χριστιανισμό στην σύγχρονη Ελλάδα. Εκτός από το Ισραήλ και τα υπόλοιπα έθνη αξιοποιούν γεωπολιτικά τις ιστορικές μνήμες.
Η γεωπολιτική της Παλαιάς Διαθήκης εστιάζει στις σχέσεις του Ισραήλ με τις γύρω περιοχές, την αποστολή του ως έθνους του Θεού, τις συγκρούσεις και τις διαπραγματεύσεις για τα εδάφη, καθώς και τους θρησκευτικούς και ηθικούς νόμους που καθοδηγούσαν αυτές τις πολιτικές και γεωγραφικές αλληλεπιδράσεις. Η γεωπολιτική αυτή δεν αφορά απλώς την τοπογραφία, αλλά την ενσωμάτωση της θρησκείας στην πολιτική και εδαφική διαχείριση.
Η περίπτωση Ουκρανίας και Ρωσίας μας παραπέμπει μεταξύ άλλων σε ένα ολοκληρωτικό πόλεμο αφηγήσεων. Η Ρωσία ελαχιστοποιεί την σύγκρουση («επιχείρηση») για τον πληθυσμό της, ενώ μεγιστοποιεί την γεωπολιτική αιτιολόγηση στο εξωτερικό. Η Ουκρανία, δραματοποιεί την υπαρξιακή φύση του πολέμου για να κινητοποιήσει τους συμμάχους της !!! Ο Zele και οι νεοναζί του Κιέβου παρουσιάζονται ως "ηρωικά θύμα απρόκλητης επιθετικότητας". Η Κάθε πλευρά σφυρηλατεί μια παράλληλη πραγματικότητα για να δικαιολογήσει τις θυσίες της και να κερδίσει την μάχη στον γεωπολιτικό-ιστορικό κλάδο. Ο κλάδος αυτός είναι εξίσου καταλυτικός με αυτόν στο πεδίο της μάχης.
Ένα ακόμη παράδειγμα σχετικά με την γεωπολιτική-ιστορία αποτελούν Κίνα και Τουρκία. Τα δύο κράτη χρησιμοποιούν τα ιστορικά γεγονότα ως γεωπολιτικό μοχλό για την απόκτηση ισχύος. Η Κίνα κινητοποιεί το έθνος της γύρω από ένα έργο αποκατάστασης που θα την οδηγήσει στην κορυφή της παγκόσμιας εξουσίας. Στο Πεκίνο η μνήμη των άνισων συνθηκών του 19ου αιώνα, των ξένων παραχωρήσεων και της ιαπωνικής εισβολής της δεκαετίας του 1930 αποτελούν το θεμέλιο της εθνικής αφήγησης. Το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) στηρίζει τις δράσεις του σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της χαμένης εξουσίας και αξιοπρέπειας, σβήνοντας τον «αιώνα της ταπείνωσης».
Αυτή η μνήμη καλλιεργείται σε σχολικά βιβλία, μουσεία και λαϊκή κουλτούρα, διαμορφώνει την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Κίνας. Αυτές οι αναμνήσεις δικαιολογούν την πρωτοκαθεδρία της σταθερότητας, της οικονομικής ανάπτυξης και της εθνικής ενότητας υπό την αιγίδα του ΚΚΚ, το οποίο έχει αναδειχθεί σε αρχιτέκτονα της αναγέννησης της Κίνας. Διεθνώς τροφοδοτεί μια τολμηρή διπλωματία που στοχεύει στην αποκατάσταση των ιστορικών αδικιών και στη διεκδίκηση μιας κεντρικής θέσης στην παγκόσμια τάξη. Η ιστορική ανάγνωση της Κίνας αν και συγκεντρωτική δεν περιορίζεται στην αναζήτηση εκδίκησης. Βασίζεται σε έναν επίσημο λόγο που υποστηρίζει μια κοινότητα πεπρωμένου και «ειρηνική ανάπτυξη», όπου η εξουσία ωφελεί τον κόσμο μέσω έργων όπως είναι οι δρόμοι του Μεταξιού. Με αυτόν τον τρόπο η Κίνα συνδυάζει την αποκατάσταση των ταπεινώσεων του παρελθόντος με μια προσεκτική φιλοδοξία για ένα πολυπολικό μέλλον με σύμμαχο την Ρωσία.
Η Τουρκία επικαλείται την ιστορία για να δικαιολογήσει την επέκταση πέρα από τα σύνορά της, ως πρώην αυτοκρατορικό έθνος-κράτος. Υπό τον Ερντογάν η οθωμανική κληρονομιά κυριαρχεί στον πολιτικό λόγο σφυρηλατώντας μια εθνική ταυτότητα προσανατολισμένη στην επέκταση. Αυτό το αυτοκρατορικό παρελθόν παρουσιάζεται ως γεωπολιτικό και στρατηγικό πλεονέκτημα. Νομιμοποιεί τους πολέμους στην Συρία, την Λιβύη, το Ναγκόρνο Καραμπάχ και την αυξημένη επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο, την Μέση Ανατολή-Αφρική. Μακριά από την εδαφική ανακατάληψη, η Τουρκία στοχεύει σε πολιτική, οικονομική και πολιτιστική επιρροή, βασιζόμενη σε ιστορικούς και γλωσσικούς δεσμούς.
Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί το 2020 καταδεικνύει αυτή την φιλοδοξία: επιβεβαιώνει την ισλαμική και αυτοκρατορική συνέχεια, κινητοποιεί τη συντηρητική βάση και διακηρύσσει την αυτονομία απέναντι στην Κεμαλική κληρονομιά και την παγκόσμια κριτική. Στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο γίνεται και ο Εορτασμός του Μαντζικέρτ, καθώς είναι γνωστό ότι ο Ερντογάν και οι επιτελείς του διαβάζουν ανελλιπώς την στήλη γεωπολιτικής Θεολογίας και Γεωπολιτικού Εθνικισμού Επικρατέειν η Απόλλυσθαι-Ισχύς Δια της Γνώσεως από τον γράφων. Δυστυχώς οι προτάσεις μου στα πλαίσια της γεωπολιτικής και της εθνικής μας επιβίωσης, να εορτάζουμε τις πραγματικές μας εθνικές εορτές, αξιοποιήθηκαν από τον Ρετζέπ-Ταγίπ Ερτνογάν και όχι από τους σαπισμένους από τον Διονυσιακό πολιτισμό νεοέλληνες.
Αυτή η αναδιατύπωση της οθωμανικής ιστορίας μακριά από την απλή νοσταλγία, χρησιμεύει για την εδραίωση της εσωτερικής συνοχής και την προβολή της Τουρκικής ισχύος. Αυτός ο λόγος εξυμνεί την εθνική ανεξαρτησία και ηγεσία στον μουσουλμανικό κόσμο, διατηρώντας παράλληλα την συμμαχία μέσω του ΝΑΤΟ. Αυτή η αμφιλεγόμενη στάση συνδυάζει την αυτοκρατορική, την δημοκρατική και την ισλαμική κληρονομιά.
Για τις χώρες αυτές η ιστορία δεν είναι μια απλή μελέτη του παρελθόντος. είναι ένα γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό όπλο για να αποκτήσουν εσωτερική συνοχή-ταυτότητα τα έθνη τους και να νομιμοποιήσουν τους πολέμους-κατακτήσεις. Πολλά έθνη κινητοποιούν την ιστορία για να εδραιώσουν την εξουσία η την επιβίωση τους. Παλαιστίνιοι, Κούρδοι, Θιβετιανοί, Αρμένιοι μετατρέπουν τις ιστορικές-εθνικές τραγωδίες-αναμνήσεις σε πολιτικό και ηθικό κεφάλαιο. Συνεπώς αυτή είναι η επιστημονική μου απάντηση για όσους απορούν γιατί επί 19 συναπτά έτη ασχολούμαι με αυτόν τον κλάδο. Το μοναδικό έθνος που δεν αξιοποιεί την ένδοξη ιστορία του ενώ είναι σε καθεστώς υβριδικού πολέμου-υβριδικής γενοκτονίας είναι η Ελλάδα. Έχουμε γεωπολιτική αξιοποίηση της ιστορίας από άλλα έθνη, την ίδια στιγμή που οι νεοέλληνες είναι ανύπαρκτοι γεωπολιτικά έχοντας τον κορυφαίο πολιτισμό της οικουμένης !!!
Η ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΟΥ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΤΝΟΓΑΝ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ !!!
Είναι πλέον γνωστό και πολλάκις αποδεδειγμένο ότι ο Ερντογάν και το επιτελείο του διαβάζουν ανελλιπώς την στήλη ισχύς δια της γνώσεως, ειδικά μετά τις εκτενείς αποκαλύψεις μου για τις δράσεις της ΜΙΤ-Γκρίζων Λύκων και το πραγματικό θρήσκευμα του Τούρκου προέδρου.
Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τις διδασκαλίες και την επικράτηση του Χριστιανισμού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα. Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος.
"Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους." Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn., Berlin: Weidmann, 1951: 150-182).
Εδώ και 13 συναπτά έτη κάνω συνεχείς εκκλήσεις να τιμήσουμε και να καθιερώσουμε ως εθνικές εορτές τις κορυφαίες στρατιωτικές στιγμές του έθνους μας. Κάθε χρόνο επαναλαμβάνω τις εκκλήσεις μου, να εορτάζονται ως Εθνικές εορτές και να γίνονται (παρελάσεις, ομιλίες, Δοξολογίες) από τους Έλληνες, τα τρομερά επιτεύγματα των μεγάλων αυτοκρατόρων της Κωνσταντινουπόλεως όπως ο Ηράκλειος, ο Βουλγαροκτόνος και άλλοι. Εν τούτοις δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση από την Ελληνική πλευρά !!!
Ο Ερντογάν μεγαλώνει την Τουρκία μέσα από τα επεκτατικά σχέδια του. Οι νεότουρκοι σκοπεύουν να δημιουργήσουν ένα ομοσπονδιακό κράτος σύμφωνα με το μοντέλο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Με παράδειγμα την Ρωσία ο Τούρκος πρόεδρος δημιουργεί ένα ομοσπονδιακό κράτος το οποίο θα περιλαμβάνει την Βόρεια Συρία, την Βόρεια Κύπρο και τμήματα εδαφών από το Ιρακινό Κουρδιστάν, την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν. Η Τουρκία του Ερντογάν επέτυχε να αλλάξει τις δημογραφικές στατιστικές και την οικονομική επιρροή στις συγκεκριμένες περιοχές. Η ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας έχει ήδη αρχίσει. Βόρεια Συρία, Βόρεια Κύπρος, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Δυτική Θράκη, Κρήτη, Δωδεκάνησα, και όλα τα Ελληνικά νησιά μέχρι την μέση του Αιγαίου θα προσαρτηθούν στην νέα αυτοκρατορία του Ερντογάν.
Αυτή είναι η πρώτη φάση επέκτασης των Τούρκων. Η σύγχρονη Τουρκία είναι ο διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία κυβέρνησε τεράστιες περιοχές της Μέσης Ανατολής για αιώνες. Τώρα ξανά η Άγκυρα με την βοήθεια του στρατού, θέλει να ελέγξει εδάφη και θαλάσσιες περιοχές με πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα σε Α. Μεσόγειο.
Η Αμερική έχασε προσωρινά τον μικρότερης κλίμακας παγκόσμιο πόλεμο που διεξάγεται στην Συρία. Για να μην διασύρονται άλλο από την Ρωσία οι ηττημένοι Αμερικάνοι, αποφάσισαν την ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και παράλληλα ανέθεσαν την διεξαγωγή όλων των πολέμων για λογαριασμό των ΗΠΑ, στον Ερντογάν. Ήδη η Τουρκία έχει κατακτήσει την Βόρεια Συρία, την Λιβύη, το Ναγκόρνο Καραμπάχ και αντικαθιστά την Αμερική στο Αφγανιστάν και όπου κριθεί απαραίτητο. Στην προσπάθεια τους από την Ουάσιγκτον να ανασχέσουν την Κινέζική προέλαση, ο Ερντογάν θα φτάσει μέχρι και την Ινδία, εάν και εφόσον χρειαστεί. Η Αμερική με αυτόν τον τρόπο κρατά αλώβητο το γόητρο της, καθώς δεν κινδυνεύει να χρεωθεί νέες ήττες στα πεδία των μαχών από την Ρωσία του Πούτιν και παράλληλα δεν έχει απώλειες σε οικονομικό, πολιτικό, γεωστρατηγικό επίπεδο. Ταυτόχρονα δεν έχει απώλειες σε στρατιωτικό δυναμικό και σε εξοπλισμό.
Η Συρία είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης και ανελέητου ανταγωνισμού σε παγκόσμιο επίπεδο των μεγάλων δυνάμεων. Οι ισχυροί του πλανήτη (Ρωσία, Ισραήλ, Τουρκία και Αμερική), ανταγωνίστηκαν σε ουδέτερο έδαφος στα πεδία των μαχών τα οποία είναι δομημένα γύρω από την εξυπηρέτηση των τεραστίων συμφερόντων τους σε γεωστρατηγικό-ενεργειακό επίπεδο. Είναι γεγονός πως η τωρινή εμπόλεμη κατάσταση και ο πόλεμος που έγινε στην Συρία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την υπεράσπιση του Συριακού έθνους. Κανείς δεν γνώριζε ποιοι θα ήταν οι νικητές.
Ούτε και πώς θα διαμορφωθεί η κατάσταση σχετικά με την μεταπολεμική εποχή και τον συσχετισμό των δυνάμεων στην Μέση Ανατολή. Το Ελληνικό έθνος ως πολιτιστική-γεωστρατηγική οντότητα, διαχρονικά στηρίζεται στην παιδεία-πολιτισμό και την Ορθοδοξία. Τελικά τον Δεκέμβριο του 2024 ο πόλεμος στην Συρία τελείωσε με νικητή την Τουρκία του Ερντογάν, την πτώση του Ασάντ και την επιστροφή στην παγκόσμια ηγεμονία της Αμερικής.
Δυστυχώς ο Ρώσος πρόεδρος είχε την ευκαιρία να αλλάξει την παγκόσμια ιστορία και να περιορίσει τον γεωστρατηγιικό άξονα 666. Εν τούτοις αγνόησε επιδεικτικά το παράδειγμα του Μέγα Κωνσταντίνου και των τριών Ιεραρχών. Ο παγκόσμιος πρωταγωνιστής Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την νίκη του στον μικρότερης εμβέλειας παγκόσμιο πόλεμο στην Συρία, αποφάσισε να παραδώσει την παγκόσμια ηγεμονία στην ξανά στην Αμερική, να επιτρέψει την δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ και την επίθεση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα (Ιανουάριος 2026), δίνοντας παράταση ζωής στο Imperium Americanum με την εκμετάλλευση του πετρελαίου. Ταυτόχρονα παρέδωσε τους δύο ισχυρότερους γεωπολιτικούς συμμάχους του στον άξονα 666 (ΗΠΑ-ΕΕ-ΙΣΡΑΗΛ).
Το Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2024 οι υπουργοί Εξωτερικών Hakan Fidan της Τουρκίας, Σεργκέι Λαβρόφ της Ρωσίας και Abbas Aragchi του Ιράν συναντήθηκαν στο περιθώριο του Φόρουμ της Ντόχα. Εκεί συμφώνησαν και την επόμενη μέρα ο Άσαντ εγκατέλειψε την εξουσία, μετακόμισε στην Ρωσική πρωτεύουσα και οι Ρωσικές βάσεις στο Tartus και στη Latakia στη Συρία δεν έπαθαν τίποτα. Τον Μάρτιο του 2025 ο Βibi ζήτησε από τον Τράμπ να παραμείνουν οι Ρωσικές βάσεις στην Συρία !!!
Ο Πούτιν έχει καλές σχέσεις με όλους τους ηγέτες, διότι είναι ο μεγαλύτερος πολιτικός του αιώνα μας. Είναι φιλικά προσκείμενος στους Χριστιανούς και παράλληλα έχει πολύ καλές σχέσεις με τους Μωαμεθανούς. Στις 23 Νοεμβρίου 2015 ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, έδωσε ένα σπάνιο και πολύτιμο δώρο στον Ιρανό ηγέτη Αλί Χαμενει. Ο Πούτιν χάρισε στον Χαμενει ένα απo τα πέντε αντίγραφα του αρχικού χειρόγραφου του Κορανίου, του Μωαμεθανικού ιερού κειμένου που χρονολογείται από τον 7ο αιώνα. Μην ξεχνάτε ότι το Ιράν όχι μόνον είναι ένας από τους καλύτερους πελάτες των Ρώσων στον εξοπλιστικό τομέα (άμυνας), και είναι ταυτόχρονα το δεύτερο κράτος στον κόσμο, με το περισσότερο φυσικό αέριο.
Η Μόσχα ήθελε το Ιράν και την Συρία στην νέα ένωση που δημιουργεί μαζί με την Κίνα, την Βραζιλία κλπ. Όμως το 2024 ο Πούτιν άλλαξε γνώμη για αυτό παρέδωσε την Συρία στον γεωπολιτικό άξονα 666 και το 2025 εγκατέλειψε και το Ιράν έρμαιο στο Ισραήλ. Η συναίνεση του Ιράν στο Φόρουμ της Ντόχα, για την πτώση του Ασάντ ενδέχεται να αποβεί μοιραία και για τους Φρουρούς της Επανάστασης. Στα πλαίσια αυτών των γεωπολιτικών-γεωστρατηγικών στόχων του Πούτιν, έχουμε και την συμμαχία-φιλία, με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ-Ταγίπ Ερντογάν. Ο νέος Τσάρος πάνω από όλα είναι πολιτικός και παρουσιάζει ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο από τους Αμερικανούς ηγέτες. Επιθυμεί να είναι αρεστός σε όλους. Για αυτό με τους Ορθόδοξους γίνεται Χριστιανός με τους Ιουδαίους Καμπαλιστής και με τους Μωαμεθανούς φιλοισλαμιστής. Σέβεται την θρησκευτική πίστη όλων των λαών.
Ο Πούτιν ήταν σε θέση να σταματήσει τον πόλεμο στην Συρία. Εν τούτοις δεν το έκανε για να δοκιμάζει τα νέα Ρωσικά όπλα και να κρατά μάχιμο τον στρατό του σε πραγματικές συνθήκες πολέμου. Επίσης ήταν πολύ μεγάλο το οικονομικό κίνητρο καθώς Συρία και Ιράν στον εξοπλιστικό τομέα προμηθεύτηκαν τα πάντα από την Ρωσία. Κατά την διάρκεια του μικρότερης κλίμακας παγκοσμίου πολέμου, ο Ρώσος τσάρος επέτρεπε στο Ισραήλ να βομβαρδίζει τα Συριακά εδάφη και στους προσωρινά ηττημένους Αμερικάνους να αφαιρούν παράνομα τον ενεργειακό πλούτο της χώρας. Πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία συνέβη αυτό. Οι ηττημένοι να έχουν δικαιώματα νικητή.
https://mytilenepress.
Σχετικά με την κατάσταση στην Συρία αναφέρουν συνάδελφοι από το εξωτερικό :
"Για να κατανοήσουμε την πραγματικότητα αυτού που μόλις συνέβη στη Συρία, με την πτώση της κυβέρνησης του Μπασάρ αλ Άσαντ που εκχωρεί την ηγεσία της χώρας στην φρεσκοξυρισμένη ισλαμιστική ψευδοτρομοκρατική νεοομάδα, που μετονομάστηκε HTS ( Hay'at Tahrir al-Sham) , θα το αναφέρω μόνο μια φορά!, Πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε το πραγματικό ζήτημα που κρύβεται πίσω από την Συρία στην γεωπολιτική σκακιέρα. «Όποιος ελέγχει το πετρέλαιο, ελέγχει τον κόσμο». Το έργο του Μεγάλου Ισραήλ που δημοσιεύτηκε το 1982 από τον πρώην Σιωνιστή αξιωματούχο Oded Yinon έχει τις ρίζες του πολύ πιο πίσω, στις αρχές του 20ου αιώνα. Μια χώρα «Nile to Eufrates» θα περιλάμβανε τον Λίβανο, την Ιορδανία, τη Συρία, το Κουβέιτ, το μισό Ιράκ, το ένα τρίτο της Σαουδικής Αραβίας και το Σινά της Αιγύπτου.
Η εξύψωση του Ισραήλ δεν ήταν ποτέ κάτι μεσσιανικό, αλλά ήταν πάντα ένα παγκοσμιοποιητικό σχέδιο των διεθνών τραπεζών για να μονοπωλήσουν το πετρέλαιο της Αραβικής Χερσονήσου, να έχουν τον έλεγχο της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν το κατάλαβε πολύ καλά και για αυτό παρενέβη ενώπιον των «τρομοκρατών» στην πληρωμή της Δύσης στη Συρία, τον Σεπτέμβριο του 2015."
Η Συρία ήταν το τελευταίο προπύργιο που εμπόδιζε το σχέδιο σχετικά με την δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ. Από το 2015, ο έλεγχος του Τσάρου Πούτιν στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου έχει αυξηθεί σημαντικά καθώς το Ιράν, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα προσχώρησαν στην εναλλακτική συμμαχία BRICS. Επίσης στην οικονομική-γεωστρατηγική ένωση συμμετέχουν η Βενεζουέλα, η Αλγερία, η Νιγηρία και Ινδονησία. Για αυτό θα έπρεπε οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού να στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα σε άλλες τριτοκοσμικές χώρες με την πτώση της Συρίας .
Η ευρεία άγνοια για το τι πραγματικά διακυβεύεται στο Μεγάλο Ισραήλ εξηγεί γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει τι πραγματικά συνέβη στην Συρία. Οι περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν πραγματικά στην αφήγηση ενός «μεσσιανικού σχεδίου» από τους παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας, οι οποίοι καθοδηγούνται από το ιερό βιβλίο του Νετανιάχου. Oι ελίτ που έχουν χρησιμοποιήσει διαφορετικά θρησκευτικά δόγματα για να χειραγωγούν τους ανθρώπους για γενιές κάνουν μόνο μεσσιανικά project στις ειδήσεις. Στην πραγματικότητα για το Ισραήλ υπάρχει μόνο για το πετρέλαιο, πιο πολύτιμο από τον χρυσό και το τύπωμα χρήματος. Όπως αναφέρει συνάδελφος του εξωτερικού : "Δεν μπορείς να λειτουργείς έναν βενζινοκινητήρα γεμίζοντάς τον με πράσινα χαρτονομίσματα. Αν πουλάς πετρέλαιο, η χώρα σου γίνεται πλουσιότερη, αν το αγοράζεις, πλουτίζεις τους εχθρούς σου. Είναι απαραίτητο να αποφασιστεί η προσφορά και οι τιμές. Εάν η Αμερική δεν ελέγχει την τιμή, θα συνεχίσει να εκτελεί την ακριβή λειτουργία της με ζημία."
Το Μεγάλο Ισραήλ είναι ένα σχέδιο αιώνων για τον έλεγχο του πετρελαίου της Μέσης Ανατολής. Στόχος ο έλεγχος της παγκόσμιας οικονομίας. Ο κόσμος θα αλλάξει γρήγορα το τις δύο επόμενες δεκαετίες. Το Ισραήλ συγκεντρώνει τα στρατεύματά του στα Υψίπεδα του Γκολάν και βομβαρδίζει την Συρία, ενώ η Τουρκία είναι η μόνη χώρα που κυριαρχεί ολοκληρωτικά στην Συρία. Ρωτήστε όλους εκείνους που ισχυρίζονται ότι το Ισραήλ είναι ο μεγάλος νικητής από την πτώση του Άσαντ γιατί ακόμη βομβαρδίζει την Συρία ; Στην πραγματικότητα το Ισραήλ βρίσκεται σε αγώνα δρόμου ενάντια στον χρόνο για κατακτήσει την Συρία.
Ο Τουρκικός εθνικισμός και η μεγαλύτερη εθνική εορτή των Τούρκων.
Ο Ερντογάν είναι ο πιο φιλόδοξος και φιλοχρήματος πολιτικός. Είναι ο πιο επιτυχημένος πολιτικός του αιώνα μας, μετά τον Β. Πούτιν. Εν τούτοις οι φιλοδοξίες του τον κάνουν ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο. Αν και επί των ημερών του δεν κινδυνέψαμε ουσιαστικά ως Ελλάδα με συμβατικό πόλεμο, παρά μόνον με υβριδικό , τίποτε δεν θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο. Στους στόχους του Ενρτογάν είναι να ξεπεράσει τον Κεμάλ Ατατούρκ και να αφήσει μια μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκία. Επίσης επιθυμεί να βαδίσει στα βήματα του Αλπ Αρσλαν. Αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε πόλεμο και ενδεχομένως μια ακόμη εθνική καταστροφή. Ήδη έχει επιτύχει εν μέρη τον πρώτο στόχο του, ο Τούρκος πρόεδρος.
Η νίκη των Τούρκων στο Μαντζικέρτ μαζί με την καταστροφή στο Μυριοκέφαλο (1176), από τους Σελτζούκους του Κιλίτζ Αρσλάν ήταν οι πιο καταστροφικές-καθοριστικές ήττες στην ιστορία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Το ιστορικό γεγονός εκμεταλλεύεται η Τουρκική εξουσία για να φανατίσει το εθνικιστικό στοιχείο (κρατικό-παρακρατικό) και τον απλό λαό, για να προωθήσει τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς εις βάρος της Συρίας, του Ιράκ, της Λιβυής, της Ελλάδας και άλλων κρατών στα πλαίσια ανασυστάσεως της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που συμφωνήθηκε με την Αμερική και την έγκριση της Γερμανίας. Το σωτήριο έτος 2023 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυση του σύγχρονου νεοτουρκικού κράτους, ο Ταγίπ Ερντογάν έχει θέσει ως βασικό στόχο την αποκαθήλωση-εκτόπιση του Μουσταφά Κεμάλ-Ατατούρκ από την πρωτοκαθεδρία της νεότερης Τουρκικής ιστορίας, παραδίδοντας μία μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκία. Δεν είναι όμως η μοναδική ημερομηνία που έχει βάλει ορόσημο ο Τούρκος πρόεδρος, καθώς με βάση τις εντολές-υποδείξεις, οι διάδοχοι του από την σέχτα των Χαριζιτών (ΜΙΤ, Γκρίζοι Λύκοι), έχουν πολύ μεγαλύτερους στόχους και αυτό είναι εμφανές από τις κινήσεις σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Ουκρανία, Ναγκόρνο Καραμπάχ.
ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΝΕΟΘΩΜΑΝΩΝ. Το 2053 με την συμπλήρωση 600 ετών από την Άλωση (1453), η Τουρκία να είναι στις δέκα ισχυρότερες χώρες του κόσμου (G10) από G17 που είναι σήμερα. Το 2071 με αφορμή τα 1000 χρόνια από την μάχη στο Μάντζικερτ (1071), η Τουρκία να είναι στις τρεις παγκόσμιες δυνάμεις που θα ορίζουν το μέλλον της ανθρωπότητας. Τον περασμένο Αύγουστο κατά τον εορτασμό της 949ης επετείου της Μάχης στο Ματζικέρτ, ο Ταγίπ Ερντογάν διανυκτέρευσε στο ίδιο σημείο, που είχε κατασκηνώσει το 1071 ο σουλτάνος Αλπ Αρσλάν !!
Στα πλαίσια των γεωστρατηγικών και των γεωπολιτικών του στόχων, ο Ερντογάν έκανε το τζαμί Τσαμλιτζά η Τσαμλουτζά στην Κωνσταντινούπολη. Το νέο τζαμί έχει τέσσερις μιναρέδες ύψους 107.1 μέτρων, με πρότυπο την χρονολογία 1071 κατά την οποία έγινε η μάχη του Ματζικέρτ. Είναι το μεγαλύτερο τζαμί στην Τουρκία. Το συγκεκριμένο τζαμί αποτελεί ένα από τα μεγάλα σχέδια που έχουν υλοποιηθεί από την Τουρκική κυβέρνηση, με στόχο να καταδείξει την πνευματική, πολιτική, στρατιωτική και την οικονομική δύναμη της νέας Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η μάχη στο Μαντζιέρτ ήταν η πρώτη μεγάλη και καθοριστικής σημασίας νίκη των Tούρκων επί των Ελλήνων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, από την ημέρα που οι παράγοντες της νέας τάξης πραγμάτων έδωσε το χρίσμα στους Τούρκους να αντικαταστήσουν τους Άραβες, στην προσπάθεια κατακτήσεως της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Οι Άραβες είχαν εξασθενήσει ως πολιτική και στρατιωτική δύναμη εξαιτίας της Ελληνικής τριανδρίας αυτοκρατόρων (Βασίλειος Β, Άγιος Νικηφόρος Φωκάς και Ιωάννης Τσιμισκής-Κουρκουάς). Για αυτό αμέσως η νέα τάξη πραγμάτων έφερε στην θέση των Αράβων τους Σελτζούκους Τούρκους, ώστε να μην σταματήσουν οι συνεχόμενες επιθέσεις όλων εκείνων των αιώνων από τις νεοταξικές δυνάμεις.
Οι Τούρκοι από την ημέρα που ασπάστηκαν τον Μωαμεθανισμό, έγιναν οι πιο πιστοί και φανατικοί Ισλαμιστές στον κόσμο μέχρι και την σύγχρονη εποχή. Γνωρίζουν πολύ καλά οι Τούρκοι και ειδικά ο Ερντογάν ότι έχουν το χρίσμα από την νέα τάξη πραγμάτων για γίνουν οι ηγέτες των Μωαμεθανών σε όλο τον κόσμο.
Δυστυχώς το έτος 2013 ο Ρετζέπ-Ταγίπ Ερντογάν και οι επιτελείς του οι οποίοι με διαβάζουν ανελλιπώς μετά τις εκτενείς αναφορές μου σχετικά με το πραγματικό θρήσκευμα του προέδρου της Τουρκίας, τα σχέδια και τις δράσεις των Τούρκων αξιωματούχων και των εθνικιστών στην Ελλάδα, έκαναν πράξη την πρόταση μου να γίνονται αντίστοιχες εθνικές εορτές στην Ελλάδα. Κατόπιν συνεχόμενων αναφορών μου που ξεκίνησαν από το 2009 και εντάθηκαν συστηματικά από το 2013, δυστυχώς υιοθέτησαν την πρόταση μου, και καθιέρωσαν ως την μέγιστη εθνική εορτή της Τουρκίας την μάχη του Μαντζικέρτ από τα τέλη Αυγούστου 2013 !!! Αντί να εφαρμόσουν τις προτάσεις μου οι Έλληνες πατριώτες της εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι προς όφελος της Τουρκίας !!!
Πολύ συχνά αναφέρεται στην μάχη του Μαντζικέρτ (26 Αύγουστου 1071), ο πρόεδρος της Τουρκίας υπογραμμίζοντας πως ο στόχος του είναι να αναβιώσει την ιστορία βαδίζοντας τα βήματα του Σουλτάνου Άλπ Αρσλάν, που με την επικράτησή του επί των Ρωμαϊκών στρατευμάτων του αυτοκράτορα Ρωμανού Δ’ Διογένη, έθεσε τις βάσεις για την κυριαρχία των Σελτζούκων στην Μικρά Ασία. Ο Τούρκος πρόεδρος και οι επιτελείς του είναι τακτικοί αναγνώστες της στήλης Επικρατέειν η Απόλλυσθαι, και για αυτό από το έτος 2013 υιοθέτησαν την πρόταση μου αντιστρόφως.
Οι Τούρκοι εθνικιστές που θριαμβολογούν για την νίκη στο Μανζτικέρτ, υποδύονται τους ανίδεους καθώς οι πρόγονοι τους κατέκτησαν την νίκη, κατόπιν της μεγαλύτερης εθνικής προδοσίας, εις βάρος του Ελληνικού έθνους. Σε όλη την διάρκεια της μάχης του Μαντζικέρτ οι Σελτζούκοι είχαν ηττηθεί κατά κράτος και είχαν τραπεί σε φυγή. Μόνον μετά την προδοσία των Δουκών, λίγο πριν το τέλος της ημέρας ανέκαμψαν και πέρασαν στην αντεπίθεση.
Σε αυτή την μάχη ο γενναίος Ρωμανός πολεμούσε με τις εφεδρείες καθώς ο Ιωσήφ Τραχωνειάτης πήρε τα καλύτερα Ρωμαϊκά στρατεύματα, πέρασε τα σύνορα και επέστρεψε πριν από την μάχη σε Ελληνικό-Ρωμαϊκό έδαφος, χωρίς να ενημερώσει τον Ρωμανό. Οι Τούρκοι έχουν ως κορυφαία εθνική εορτή το Μαντζικέρτ, μια μάχη που κέρδισαν εντελώς ανέλπιστα κατόπιν προδοσίας των αλλοδαπών πολιτικών-αξιωματούχων του Ρωμαϊκού κράτους.
Μια καθοριστικής σημασίας νίκη σε μάχη-πόλεμο, δεν έχει καμία ηθική, πνευματική, κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική αξία, εάν επιτυγχάνεται κατόπιν εσωτερικής προδοσίας στο αντίπαλο στράτευμα. Oι στρατιωτικές επιτυχίες του Ελληνικού έθνους, δεν ήταν ποτέ βασισμένες σε εσωτερικές προδοσίες των αντίπαλων στρατευμάτων. Οι θριαμβολογίες των Τούρκων εθνικιστών δείχνουν το κατώτατο ηθικό και πολιτιστικό επίπεδο και την ξεκάθαρη πανάρχαια παγανιστική ιδεολογία των νεοθωμανών.
Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ.
Το μέγιστον ιστορικό γεγονός καθόρισε την τύχη του Imperium Romanum και του Ελληνικού έθνους μέχρι και σήμερα. Όσα χρόνια κυβέρνησε οι Αυτοκρατορικοί Αετοί πετούσαν νικηφόρα από την Κάτω Ιταλία μέχρι την Αρμενία, και από την Μακεδονία μέχρι την Συρία. Κατά την διάρκεια της Βασιλείας του, οι αιώνιοι και μεγαλύτεροι εχθροί του Ελληνικού έθνους, οι Γερμανοί από τα Δυτικά και οι Σελτζούκοι από τα Ανατολικά ζούσαν υπό το καθεστώς του απόλυτου τρόμου. Έτρεμαν ακόμη και στο άκουσμα του αυτοκράτορα Βουλγαροκτόνου, για αυτό και ανέμεναν να αποβιώσει για να επιτεθούν στην Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
https://mytilenepress.
Δυστυχώς τον πρόλαβε ο θάνατος. Σχεδίαζε να επιτεθεί στην υπό Γερμανική κατοχή Ιταλία. Είχε ήδη στείλει στρατιωτική προπομπή με επικεφαλής τον Ορέστη. Όσο ζούσε οι Γερμανοί (Φράγκοι-Νορμανδοί, Λογγοβάρδοι) και οι Σελτζούκοι δεν τολμούσαν ούτε να αναπνεύσουν. Έντρομοι περίμεναν να πεθάνει για να ολοκληρώσουν τα ανθελληνικά σχέδια τους. Γνώριζαν πολύ καλά ότι αν τολμούσαν να επιτεθούν στην αυτοκρατορία θα είχαν την ίδια τύχη με τους Βούλγαρους και τους Άραβες. Οι ανθέλληνες Γερμανοί επί της Βασιλείας του Βουλγαροκτόνου γνώρισαν τον απόλυτο τρόμο.
Για αυτό και κατά την τέταρτη-εωσφορική Σταυροφορία, όταν κατέκτησαν την αυτοκρατορία και την πρωτεύουσα της, άνοιξαν τον τάφο του Βουλγαροκτόνου, τοποθέτησαν τον σκελετό επάνω σε ένα δέντρο και έβαλαν στο στόμα του μια φλογέρα. Ουδέποτε το έκαναν αυτό σε άλλο αυτοκράτορα. Τόσο μεγάλο ήταν το μίσος των Γερμανών για τον Βασίλειο, ο οποίος ελάχιστα έλειψε να ματαιώσει τα εθνοκτόνα σχέδια τους. Με βάση αυτήν την εωσφορική ενέργεια των Γερμανών, ο μεγάλος Κωστής Παλαμάς έγραψε την “Φλογέρα του Βασιλιά”.
Είναι βέβαιον ότι σε περίπτωση που είχε παραμείνει στην ζωή ο Μέγας Βουλγαροκτόνος ότι οι Γερμανοί και οι Σελτζούκοι θα είχαν την ίδια τύχη με τους Βούλγαρους και δεν θα ήταν σε θέση να κατακτήσουν διαδοχικά την αυτοκρατορία. Κανένας άλλος βασιλιάς σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία δεν πήγε να πολεμήσει σε ηλικία 69 ετών, παρά μόνον ο Βασίλειος Β.
Η ενέργεια αυτή μας δείχνει το πόσο επικίνδυνη ήταν η Γερμανική αυτοκρατορία και οι συν αυτώ (Σελτζούκοι). Μετά από τόσες δεκαετίες με νίκες-δόξες και κακουχίες, ο ακαταπόνητος Έλληνας μονάρχης ετοιμαζόταν για μια ακόμη εκστρατεία, σε τόσο μεγάλη ηλικία. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι είχε αντιληφθεί τα ανθελληνικά σχέδια των Γερμανών. Εκτός από τους Γερμανούς και οι Σελτζούκοι ανέμεναν τον θάνατο του Βουλγαροκτόνου, για να επιτεθούν στο Ρωμαϊκό κράτος. Αυτοί ήταν οι "ατρόμητοι" πρόγονοι του Ρετζέπ-Ταγίπ Ερτνογάν τους οποίους τιμά με την εορτή του Μαντζικέρτ.
Όλες οι αυτοκρατορίες έχουν ακμή και παρακμή. Για αυτό θα ήταν αδύνατον, να υπήρχε αιωνίως η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Όμως εάν δεν πέθαινε ο Βασίλειος και κατακτούσε τους Γερμανούς, η τύχη της αυτοκρατορίας και ολόκληρου του Ελληνισμού, μέχρι και της ημέρες μας, θα ήταν πάρα πολύ διαφορετική.
Μεταξύ πολλών άλλων δεν θα είχαμε γνωρίσει ούτε την Οθωμανική κατοχή των 400 και περισσότερων ετών. Με τον θάνατο, του κορυφαίου Έλληνα αυτοκράτορα όλων των εποχών, οι Φράγκοι-Λογγοβάρδοι πήραν ανάσα ζωής και έδρασαν αμέσως. Οι Γερμανοί σε 75 χρόνια από την κοίμηση του Βασίλειου, έκαναν την πρώτη εωσφορική σταυροφορία και μέσα σε 179 χρόνια είχαν κατακτήσει ολόκληρη την αυτοκρατορία
Oι ένδοξες νίκες της περιόδου που βρισκόταν στον Ρωμαϊκό θρόνο η θρυλική τριανδρία των Pallida Mors Saracenorum, Ι. Τσιμισκή και του παγκοσμίου φαινομένου (Βουλγαροκτόνος), με τον Ελληνισμό να φτάνει στο απόγειον της πολιτικής-στρατιωτικής και οικονομικής του δυνάμεως είχαν δημιουργήσει μια εντύπωση αιωνίου παντοδυναμίας με συνέπεια οι επόμενοι αυτοκράτορες δολίως να επαναπαυτούν στις δάφνες του παρελθόντος.
Ενδεικτικό γεγονός είναι ότι 42 χρόνια πριν από τον θάνατο του Βασίλειου Β, η Ελλάδα είχε φτάσει στο απόγειον της δυνάμεως της, σε ηθικό, πολιτικό-στρατιωτικό και κοινωνικό επίπεδο παράλληλα, από την ημέρα που είχε δημιουργηθεί το έθνος των Ελλήνων. Όμως δυστυχώς εκείνα τα χρόνια, η πολιτική “αριστοκρατία, είχε διαλύσει ολοσχερώς τον Ελληνικό στρατό. Είχαν αφαιρέσει την ανωτάτη πολιτική-στρατιωτική εξουσία από της Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες της Μ. Ασίας. Κατέστρεψαν όλες της υποδομές του στρατού και του κράτους.
Επέτυχαν μέχρι να βάλουν στον αυτοκρατορικό θρόνο έναν δικό τους, τον Κωνσταντίνο Δούκα. Όταν ανέλαβε εκ νέου αυτοκράτορας ένας εκ των Ελληνικών στρατιωτικών οικογενειών της Μ. Ασίας, ο Ρωμανός ο Δ. Διογένης βρήκε εντελώς διαλυμένο τον Ελληνικό στρατό. Οι στρατιώτες χωρίς ασπίδες, σπαθιά, και άλογα, ήταν απλήρωτοι, με σκισμένες σημαίες, με κουρελιασμένες στολές. Έκτοτε είχαν εδραιωθεί οριστικά και αμετάκλητα, οι αλλοδαποί πολιτικοί στην διοίκηση του Ελληνικού-Ρωμαϊκού αυτοκρατορικού κράτους. Συνδιοικούν πλέον μαζί με τους Έλληνες στρατιωτικούς.
Η συνδιοίκηση της αυτοκρατορίας μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών, επισφραγίστηκε με τον γάμο ανάμεσα σε ένα πολύ επιφανές μέλος της Ελληνικής στρατιωτικής αριστοκρατίας τον Ρωμανό Διογένη και την χήρα του Κωνσταντίνου Δούκα, την Αυγούστα Ευδοκία την Μακρεμβολίτισσα.
Πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, έχουμε έναν τέτοιο γάμο, ανάμεσα στις δύο πλευρές, Όλους τους προηγούμενους αιώνες, οι Ήρωες, Έλληνες στρατιωτικοί παντρευόταν μόνον με μέλη της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Όμως ήταν τόσο κρίσιμη η κατάσταση του Ρωμαϊκού κράτους, ώστε οι πρόγονοί μας να μην έχουν το χρονικό περιθώριο να εκτοπίσουν τους πολιτικούς-προδότες από την εξουσία. Η οριστική επισφράγιση της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών, έγινε μερικά χρόνια αργότερα, με τον γάμο τους Αλέξιου Κομνηνού (Ελληνική ηρωική, στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας, και της Ειρήνης Δούκα (πολιτική, Σημιτική αριστοκρατία). Χωρίς αυτούς τους δύο γάμους, δεν θα μπορούσαν να επιστρέψουν, οι Έλληνες στρατιωτικοί στην διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους.
Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Βουλγαροκτόνου οι Ανατολικές επαρχίες ήταν στο έλεος των Σελτζούκων, τους οποίους παραδόξως αποκαλεί Ούννους ένας αξιόλογος ιστορικός της εποχής.
Οι διεφθαρμένοι αλλοδαποί-πολιτικοί αξιωματούχοι έκαναν κατάχρηση των χρημάτων του αυτοκρατορικού Θησαυροφυλακίου, και παράλληλα αδιαφορούσαν για τον Τουρκικό κίνδυνο και επεκτατισμό. Οι πολιτικοί εκτιμούσαν ότι δεν υφίσταται κανένας απολύτως κίνδυνος από τους Σελτζούκους και ότι όλα ήταν φαντασιώσεις των φίλαρχων Ελλήνων στρατιωτικών. Το θλιβερό ήταν ότι οι ασυλλόγιστες σπατάλες από το αυτοκρατορικό ταμείο προέρχονταν από τους φόρους των αδύνατων Ελλήνων, οι οποίοι έβλεπαν τις περιουσίες τους να χάνονται είτε να πυρπολούνται, τους συγγενείς τους να σφάζονται, και να καταλήγουν στα σκλαβοπάζαρα των Αγαρηνών.
Δυστυχώς το υστέρημα των εξασθενημένων οικονομικά Ελλήνων-Ρωμαίων υπηκόων, δινόταν σε πολυτελείς επαύλεις και άλλες επενδύσεις των αλλοδαπών-συγκλητικών της Βασιλεύουσας.
Η Ελληνική από τα πανάρχαια χρόνια Μικρά Ασία ήταν το πολυπληθέστερο και πλουσιότερο κομμάτι της αυτοκρατορίας. Ήταν ο πιο σημαντικός πυλώνας σε γεωστρατηγικό, οικονομικό, πνευματικό και στρατιωτικό επίπεδο. Η Μικρά Ασία ήταν αγροτική-κτηνοτροφική κατά βάση και παρείχε επί αιώνες στρατιώτες-άλογα στην Κωνσταντινούπολη. Η Καππαδοκία και η Παφλαγονία ήταν οι βάσεις των ισχυροτέρων οικογενειών της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Στα παράλια της Μικράς Ασίας στο Αιγαίο, άκμαζε το εμπόριο και η ναυτιλία. Η κατοχή των Ρωμαϊκών αυτοκρατορικών ακτών του Αιγαίου, έδινε έναν επαρκή χώρο εσωτερικών υδάτων, πολύ σημαντικό σε θέματα γεωστρατηγικής, οικονομίας και πολιτικής-στρατιωτικής κυριαρχίας.
Η μάχη του Μαντζικέρτ εδραίωσε τους Σελτζούκους στην επί χιλάδων χρόνων Ελληνική Μικρά Ασία. Λίγο αργότερα η έξοδος των Τούρκων στο Αιγαίο, ξύπνησε τους εφιάλτες του παρελθόντος, τότε που οι Άραβες είχαν κατακτήσει την Κρήτη και λεηλατούσαν το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος ήταν υπό διάλυση και κύματα προσφύγων συνέρρεαν έντρομα στην Βασιλεύουσα.
Αυτές οι Τραγικές συνθήκες επικρατούσαν μέχρι να αναλάβει την εξουσία ο Ήρωας Ρωμανός Δ. Μεταξύ άλλων με την θάνατο του Παγκόσμιου Φαινομένου για τον Ελληνισμό και την ανθρωπότητα, προέβησαν σε ανελέητες και κατάπτυστες-προδοτικές διώξεις των Ελλήνων στρατηγών που υπηρέτησαν τον κορυφαίο αυτοκράτορα όλων των εποχών στην ανθρώπινη ιστορία. Δυστυχώς ένα συνοθύλευμα διεφθαρμένων-ανίκανων κρατικών λειτουργών και αυτοκρατόρων διέλυσε σε χρονικό διάστημα, το οποίο αποτελεί παγκόσμιο ιστορικό ρεκόρ, την παγκόσμια Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (1025-1071μ.Χ).
Οι ανίκανοι αυτοκράτορες μαζί με τους αλλοδαπούς πολιτικούς, εχθρευόταν επί πολλούς αιώνες τους Ήρωες- Έλληνες Στρατιωτικούς. Για αυτό ως αντίδραση όταν ανέλαβαν την εξουσία άρχισαν να διαλύουν τον θεματικό-Ρωμαϊκό στρατό, τον οποίο θεωρούσαν αχρείαστο και επικίνδυνο !!! Σύμφωνα με την Σημιτική-πολιτική αριστοκρατία αυτό το οποίο έκαναν στην πραγματικότητα, οι Έλληνες στρατιωτικοί, ήταν να διαιωνίζουν “άσκοπους” πολέμους. Κατά την γνώμη των πολιτικών αλλοδαπών αξιωματούχων οι Τούρκοι και οι άλλοι εχθροί αποτελούσαν εκείνη την εποχή, μία μακρινή απειλή. Ακόμα και με την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη, θα χρειαζόταν πολλά χρόνια για να φτάσουν να απειλήσουν την Μικρά Ασία.
Οι αλλοδαποί πολιτικοί ισχυριζόταν ότι μόνον οι στρατιωτικοί όπως οι Κωνσταντίνος και Ρωμανός Διογένης, Ευστάθιος Δαφνομήλης, Γεώργιος Μανιάκης, Νικηφόρος Βρυέννιος, Νικηφόρος Βασιλάκιος και Θεόδωρος Αλυάτης, μέσα στα “άρρωστα”-πατριωτικά μυαλά ήταν μονίμως προσηλωμένοι στους αμυντικούς πολέμους, τις σφαγές των αντιπάλων και την “αρχομανία” τους. Οι Έλληνες στρατηγοί σύμφωνα με τους πολιτικούς αξιωματούχους θεωρούσαν ότι έρχεται η εθνική καταστροφή για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Οι κυριότεροι εκπρόσωποι της πολιτικής αριστοκρατίας, ήταν ο καίσαρας Ιωάννης Δούκας, και ο πρωθυπουργός-"Ύπατος" των Φιλοσόφων Μιχαήλ Ψελλός. Και οι δύο ανθέλληνες φθονούσαν θανάσιμα τον Ήρωα Ρωμανό Διογένη. Ο καίσαρας ήταν άνθρωπος μειωμένης πνευματικής αντιλήψεως, και κάλυπτε το μεγάλο μειονέκτημα του με ειρωνείες και κακές πράξεις, όπως όλοι οι στερούμενοι ικανοτήτων. Θεωρούσε τον Βασιλιά Ρωμανό έναν "σφετεριστή", ο οποίος είχε "στερήσει" τον θρόνο, από την δυναστεία του. Οι οικογένεια των ριψάσπιδων Δουκών, αντιπαθούσε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, και απέφευγε τους πολέμους.
Βασικά γνωρίσματα όλων των άνανδρων-θηλυπρεπών, ήταν και είναι η προδοσία, η μοχθηρία και η ανικανότητα. Οι άνανδροι-δειλοί και οι ανίκανοι το μόνο το οποίο μπορούν να κάνουν, είναι το κακό. Για αυτό διαχρονικά καταστρέφουν, για να αισθάνονται ότι είναι κάποιοι που "αξίζουν". Για να κάνεις κάτι καλό-δημιουργικό και χρήσιμο χρειάζεται να έχεις ηθική, παιδεία, γενναιότητα, καλοσύνη, και ικανότητες.
Η δημιουργικότητα και οι θεάρεστες πράξεις απαιτούν πίστη, υπομονή, επιμονή, κόπο, και πολλές προσπάθειες. Για αυτό ο Μιχαήλ Ψελλός, ο Ιωάννης Δούκας, και ο Ανδρόνικος Δούκας, διοργάνωσαν την προδοσία στην μάχη του Μαντζικέρτ, και μετέτρεψαν τον θρίαμβο του Ήρωα Ρωμανού και των Ηρώων στρατιωτών, στην φοβερότερη Εθνική ήττα των Ελλήνων. Η φοβερή προδοσία ολοκληρώθηκε με τον θάνατο του Αυτοκράτορα Ρωμανού Δ.
H μάχη στο Μαντζικέρτ στις 26 Αυγούστου του 1071 αποτελεί την χειρότερη προδοσία στην ιστορία του Ελληνισμού. Η εντελώς άδικη ήττα και η αιχμαλωσία του Έλληνα αυτοκράτορα από τον Σουλτάνο Άλπ Αρσλάν, οδήγησε στην οριστική απώλεια της Μικράς Ασίας. Ένα συνοθύλλευμα διεφθαρμένων-ανίκανων κρατικών λειτουργών και αυτοκρατόρων. διέλυσε σε χρονικό διάστημα, το οποίο αποτελεί παγκόσμιο ιστορικό ρεκόρ, την παγκόσμια, Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία Οι ανίκανοι αυτοκράτορες, μαζί με τους αλλοδαπούς πολιτικούς, εχθρευόταν επί πολλούς αιώνες, τους Ήρωες Έλληνες Στρατιωτικούς. Για αυτό ως αντίδραση, όταν ανέλαβαν την εξουσία, άρχισαν να διαλύουν τον θεματικό Ρωμαϊκό στρατό, τον οποίο θεωρούσαν αχρείαστο και επικίνδυνο. Η βασικότερη μάχη η οποία καθόρισε την τύχη του Ρωμαϊκού κράτους ήταν στις 26 Αυγούστου 1071 μ.Χ. Το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος γνώρισε την τρίτη μεγαλύτερη ήττα, στην ιστορία του. Στις 21 Μαΐου 1067 μ.Χ. "έφυγε" από την ζωή ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Ι Δούκας, αφήνοντας ως διάδοχο, τον ανήλικο γιο του Μιχαήλ, και την όμορφη-νεαρή σύζυγό του Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα.
Η Ευδοκία ασκούσε την αντιβασιλεία στην θέση του ανήλικου γιου της. Όμως η Αυγούστα ήταν αδύναμη να κυβερνήσει την παγκόσμια αυτοκρατορία, της οποίας οι επαρχίες μαστίζονταν από βαρβαρικές Τουρκικές επιδρομές. Παράλληλα ήταν περικυκλωμένη από μία ομάδα δολοπλόκων αλλοδαπών πολιτικών. Στο πρόσωπο του ανδρείου Ρωμανού Διογένη, η Ευδοκiα βρήκε έναν ιδανικό Αυτοκράτορα ο οποίος ανέλαβε με σθένος τα διοικητικά-στρατιωτικά καθήκοντα. Ο Αυτοκρατορικός στρατός λάτρευε τον Ρωμανό, διότι πολεμούσε γενναία στην πρώτη γραμμή της κάθε μάχης-πολέμου. Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι σε μια μάχη περικυκλώθηκε από δεκάδες στρατιώτες του εχθρού. Εκείνη την χρονική στιγμή έσπευσε σε βοήθεια ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος, ο οποίος έσωσε την ζωή του Ρωμανού, καθώς ήταν σοβαρά τραυματισμένος. Στους ώμους του μετέφερε τον Ρωμανό, ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος. Όλοι οι Έλληνες αυτοκράτορες-στρατηγοί και οι αξιωματικοί πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου σε κάθε μάχη και πόλεμο.
Την πρωτοχρονιά του 1068 μ.Χ. ο Ρωμανός Δ Διογένης εστέφθη αυτοκράτωρ Ρωμαίων. Ο βασικός τους στόχος ήταν η απομάκρυνση των Τούρκων από τα θέματα της Μ. Ασίας. Ο βασιλιάς χωρίς να διαθέτει τα αξιόμαχα στρατεύματα των προηγούμενων στρατηγών-αυτοκρατόρων επέτυχε σημαντικές νίκες. Το χειρότερο ήταν ότι οι αλλοδαποί -Σημίτες πολιτικοί,- σχεδίαζαν να τον εκθρονίσουν. Ο νέος αυτοκράτορας αντιπαθούσε τον σάπιο πολιτικό κόσμο της Βασιλεύουσας ο οποίος σπαταλούσε άσκοπα τα χρήματα του Ρωμαϊκού κράτους, την iδια στιγμή που οι Τούρκοι λεηλατούσαν τα σύνορα. Ο Ρωμανός συνειδητοποιούσε άμεσα την κρισιμότητα της καταστάσεως εξαιτίας της Σελτζουκικής απειλής. Εργαζόταν σκληρά για την πολιτική-στρατιωτική εξυγίανση του κράτους και δεν είχε καμία πρόθεση να μετατραπεί σε συνεργό τής παρακμής, που προκαλούσε η πολιτική αριστοκρατία.
Οι πολιτικοί “αριστοκράτες, είχαν αποτύχει να αποτρέψουν την ανάρρηση του στο θρόνο. Το πρόβλημα ήταν ότι ο νέος Αυτοκράτορας αποτελούσε προσωπική επιλογή της Ευδοκίας, η οποία, του είχε κάνει δύο παιδιά. Το μεγαλύτερο από αυτά ήταν αγόρι, και ο διάδοχος, του θρόνου μετά τον Ρωμανό. Επίσης ο ραδιούργος Ψελλός, φοβόταν ότι ο νέος Αυτοκράτορας, μετά την εκκαθάριση των επαρχιών από τους Σελτζούκους, ως έντιμος και γενναίος Έλληνας στρατιωτικός που ήταν, θα προέβαινε και σε εκκαθαρίσεις, από την πολιτική σαπίλα, της Βασιλεύουσας. Ο Ψελλός είχε ήδη εξοριστεί μία φορά στο παρελθόν, και από τότε είχε ορκιστεί να μην επιτρέψει ποτέ να του συμβεί ξανά. Αναμφίβολα θα απαιτούνταν λεπτοί χειρισμοί και αρκετή υπομονή για την εκθρόνιση, του γενναίου Έλληνα Ρωμανού. Εκείνη την εποχή ο μόνος που εναντιώθηκε στους ριψάσπιδες πολιτικούς ήταν ο Ρωμανός.
Ο αγώνας του ήταν αιματηρός, Ηρωικός και μοναχικός. Τραγική ήταν η ένδοξη πορεία του για την ανάκαμψη, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. O αυτοκράτορας Ρωμανός είχε ως πρότυπο τον Βασίλειο Β, καθώς ο πατέρας του Κωνσταντίνος Διογένης, ήταν σημαντικός στρατηγός του Βουλγαροκτόνου. Η εντελώς άδικη ήττα και η αιχμαλωσία του Έλληνα αυτοκράτορα Ρωμανού Διογένη από τον Σουλτάνο Άλπ Αρσλάν, οδήγησε στην οριστική απώλεια της Μικράς Ασίας.
Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ.
Πριν ακόμη από την ημέρα της μεγάλης μάχης στις 26 Αυγούστου του 1071 μ.Χ. στο Μαντζικέρτ, ο Ρωμανός είχε χάσει τρεις από τους καλύτερους στρατηγούς του και πάνω από το ήμισυ του στρατεύματoς. Η απώλεια των μάχιμων στρατευμάτων έγινε εξαιτίας του Ιωσήφ Τραχωνειάτη που πρόδωσε τον Ρωμανό και αποχώρησε χωρίς να ενημερώσει στα Ρωμαϊκά εδάφη.
Μετά τις αποσκιρτήσεις και τις απώλειες η Ελληνική-Ρωμαϊκή δύναμή είχε μειωθεί στους 25.000 άνδρες. Όμως, η αποφασιστικότητά του Ρωμανού, να συγκρουσθεί με τον Σουλτάνο ήταν αξιοθαύμαστη. Αύγουστος 1071 μ.Χ. και ο Ρωμανός αποφάσισε να επιτεθεί στον αντίπαλο. Παρέταξε την στρατιά του στο Μαντζικέρτ βορείως της λίμνης Βαν. (1) Ενώ είχε φτάσει η ώρα τής μάχης, οι Έλληνες βλέπουν έκπληκτοι να καταφθάνει αιφνιδίως στις γραμμές τους, πρεσβεία εκ μέρους του σουλτάνου με προτάσεις για ειρήνη. Ακολούθησε πολεμικό συμβούλιο στο οποίο επικράτησαν δύο αντίθετες απόψεις.
O Ρωμανός βρέθηκε στο τρομερό δίλημμα, να δεχτεί έναν ειρηνικό συμβιβασμό με τον Σουλτάνο ή να ξεκινήσει την πολεμική σύρραξη. Κατά την ώρα των διαπραγματεύσεων και μέχρι να αποφασίσουν, κάποιοι θερμόαιμοι Έλληνες, ξεκίνησαν τις εχθροπραξίες. Τότε ο τρομερός πολεμιστής Ρωμανός, αντί απάντησης, φόρεσε μία απλή στρατιωτική πανοπλία γύμνωσε το ξίφος του, και κάλπασε εναντίον των Σαρακηνών. Το μεσημέρι η αυτοκρατορική στρατιά εφορμούσε κατά του αντιπάλου. Η μάχη πού ακολούθησε ήταν σκληρή, και το απόγεμα, παρατηρήθηκε αθρόα διαρροή από μισθοφόρους Σαρακηνούς, στην Τουρκική πλευρά. Εν τούτοις ο Έλληνας Ρωμανός προελαύνει ακάθεκτος στην καρδιά του εχθρικού στρατεύματος, σκορπίζοντας τον θάνατο στους εχθρούς πού υποχωρούσαν πανικόβλητοι.
Για να μην παρασυρθεί όμως σε παγίδα, ο Έλληνας Αυτοκράτορας, σταμάτησε την καταδίωξη και η εμπροσθοφυλακή με άψογο τρόπο, άρχισε να επιστρέφει προς τα μετόπισθεν. Όμως η οπισθοφυλακή πού είχε μείνει αρκετά πίσω από τούς προελαύνοντες, δεν γνώριζε για ποιο λόγο επέστρεφαν τα στρατεύματα. Τότε συνέβη η χειρότερη προδοσία στα χρόνια του Ελληνισμού. Ο Ανδρόνικος Δούκας και η εχθρική προς τον Ρωμανό Εβραϊκή πολιτική αριστοκρατία, άρχισαν να διαδίδουν με ταχύτητα του φωτός ότι η εμπροσθοφυλακή οπισθοχωρούσε. Στρέφοντας τα νώτα τους ενημέρωναν τους υπόλοιπους, για την δήθεν υποχώρηση. Άρχιζαν να καλπάζουν προς το στρατόπεδο, σκορπώντας τον πανικό σε ολόκληρη την οπισθοφυλακή και τις εφεδρείες.
Ο Άλπ Αρσλάν από το παρατηρητήριο του έκπληκτος είδε την Ελληνική στρατιά να διαλύεται, να χάνει την συνοχή της, και η επέλαση να μετατρέπεται σε άτακτη φυγή, ενώ ο αυτοκράτορας με τα στρατεύματά του να απομονώνεται από το κυρίως στράτευμα. Επακολούθησε άνιση μάχη η οποία κατέληξε σε γενική σφαγή των πιο γενναίων και πιστών στρατιωτών του Ρωμανού, των Καππαδοκών και των Αρμενίων. Ο βασιλιάς χτυπημένος από βέλος συνέχισε να μάχεται με την ίδια μανία μέχρι πού έπεσε. Την άλλη μέρα οι νικητές ανέσυραν τον τραυματισμένο Αυτοκράτορα και τον έφεραν ενώπιον του Σουλτάνου.
Ο σουλτάνος φέρθηκε με άψογο τρόπο στον Ρωμανό, τον περιποιήθηκε με ευγένεια και χωρίς υπεροψία και συζήτησαν επανειλημμένα για την μάχη. Ενώ τα δεδομένα μετά την μάχη, ήταν θετικά, για το Ρωμαικό κράτος, Ο Ρωμανός ήταν ο πρώτος Τουρκομάχος αυτοκράτορας. Το διάστημα που βρέθηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο αποτελεί το οριστικό τέλος για την εποχή ακμής και δόξας της αυτοκρατορίας. Ο Καππαδόκης Ρωμανός ενσάρκωσε το αρχαιοελληνικό ιδεώδες του Βασιλιά-πολεμιστή, το οποίο δίδαξε ο Βασιλιάς Θησέας.
Εν τούτοις έκανε ένα τεράστιο προσωπικό σφάλμα με το να περιφρονεί δικαίως τους απόλεμους πολιτικούς της Βασιλεύουσας, χωρίς παράλληλα να εφαρμόσει τις τακτικές, του Βασιλέως που αναπαυόταν στον Άγιο Ιωάννη-Θεολόγο στο Έβδομον, και τον οποίο θαύμαζε απεριόριστα. Ενδεικτικά αναφέρω όταν επέστρεφε από μια εκστρατεία εναντίον των Αγαρηνών, ο Βουλγαροκτόνος αντιλαμβανόμενος την επικινδυνότητα του πλούσιου και ισχυρού Ευστάθιου Μαλεϊνού τον κράτησε τιμητικά αιχμάλωτο μέχρι το τέλος της ζωής του στην Κωνσταντινούπολη.
Toν Αύγουστο του 1071 η μάχη λίγο έξω από το κάστρο του Μαντζικέρτ έδειχνε το μέγεθος της τρομερής καταστροφής. Ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός στρατός είχε υποστεί την μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία. Η προδοσία του Ψελλού και των Δουκών υπήρξε μεγαλύτερη και αισχρότερη από εκείνη του Εφιάλτη, με συνέπεια να προσφέρουν στους Σελτζούκους Τούρκους μια ανέλπιστη νίκη. Χιλιάδες Έλληνες-Ρωμαίοι στρατιώτες έχασαν τις ζωές τους και πολλοί ήταν αιχμάλωτοι. Ανάμεσα τους βρισκόταν και Βασιλιάς Ρωμανός Δ. Κατά την διάρκεια της μάχης είχε κυκλωθεί από τους Σελτζούκους.
Εν τούτοις πολέμησε γενναία με τις εφεδρείες, και κέρδιζε την μάχη. Τα πιο μάχιμα Ελληνικά-Ρωμαϊκά στρατεύματα, εγκατέλειψαν προδοτικά πριν από την καθοριστική μάχη και επέστρεψαν στην Ρωμαϊκή επικράτεια, υπό την αρχηγία του Μάγιστρου Ιωσήφ Τραχωνειάτη, ο οποίος πρόδωσε έναντι υψηλότατων οικονομικών ανταλλαγμάτων τον Έλληνα Ρωμανό. Δυστυχώς κατόπιν της φοβερής προδοσίας, ο Ρωμανός τραυματίστηκε από εχθρικό ακόντιο και συνελήφθη. Παρόμοια περιστατικά είχαμε το 378 και 811 μ.Χ., καθώς οι Έλληνες υπέστησαν δύο παρόμοιες εθνικές ταπεινώσεις.
Στις 9 Αυγούστου του 378 μ.Χ, δεκατρία χιλιόμετρα από την Αδριανούπολη o αλλοδαπός αυτοκράτορας Ουάλης έπεσε στα χέρια των Βησιγότθων. Το 811 μ.Χ. ο Βούλγαρος Κρούμος έκανε κύπελλο για να πίνει κρασί, το κρανίο του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α. Από τότε είχε να βιώσει το Ρωμαϊκό κράτος παρόμοιες ταπεινώσεις, σε πολέμους. Ο βάρβαρος νικητής της μάχης του Μαντζικέρτ, ο σουλτάνος Αλπ Αρσλάν, έδειξε ανωτερότητα καθώς αντιμετώπισε τον ηττημένο Ρωμανό μεγαλόψυχα και τον άφησε ελεύθερο !!!
Ο Ρωμανός αφέθηκε να επιστρέψει στην βασιλεύουσα, είχε εξασφαλίσει μία συνθήκη ειρήνης με σχετικά ευνοϊκούς όρους, με βάση την συντριπτική ήττα. Το Ρωμαϊκό κράτος, αναλάμβανε να πληρώνει λύτρα σε ετήσια βάση, μαζί με την υποχρέωση στρατιωτικής συνδρομής στους πολέμους των Τούρκων. Επίσης συμφωνήθηκε να πραγματοποιηθεί ανταλλαγή αιχμαλώτων και βασιλικό συνοικέσιο ανάμεσα στους δύο θρόνους.
Την περίοδο εκείνη ο Αλπ Αρσλάν ήταν επικεντρωμένος στον πόλεμο με τους Φατιμίδες της Αιγύπτου και άλλα μέτωπα. Όταν η είδηση της ήττας έφθασε στο παλάτι, η οικογένεια των Δουκών η οποία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην προδοσία του Μαντζικέρτ έσπευσε να κηρύξει έκπτωτο τον Έλληνα βασιλιά. Ο συναυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ’ Δούκας, ανακηρύχθηκε μονοκράτορας. Την αυτοκρατορία συγκλόνιζε μια ακόμη προδοσία.
Στην μάχη που δόθηκε μεταξύ των προδοτών και των Ελλήνων ο Ρωμανός Διογένης με τα πιστά σε εκείνον θεματικά στρατεύματα δεν μπόρεσε να επικρατήσει απέναντι στους προδότες και σφετεριστές του Ρωμαϊκού θρόνου. Υποχώρησε με τα υπολείμματα των πιστών στρατιωτών του στην Κιλικία. Χωρίς ελπίδες αντιστάσεως ο αυτοκράτορας δέχθηκε να παραδοθεί στους ανθέλληνες-αλλοδαπούς πολιτικούς αξιωματούχους, να γίνει μοναχός και να εξοριστεί στη νήσο Πρώτη. Στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων τρεις επίσκοποι "έδωσαν εγγυήσεις" για την σωματική του ακεραιότητα. Δυστυχώς λίγο αργότερα αντιλήφθηκε ότι η φιλοιουδαϊκή οικογένεια των Δουκών ήταν η χειρότερη όλων καθώς φέρθηκε με τον πιο αισχρό και άνανδρο τρόπο, εν αντιθέσει με τον βάρβαρο Άλπ Αρσλάν.
Διαπίστωσε πως η οικογένεια των Δουκών δεν είχε κανένα ηθικό στοιχείο, σε σχέση με τον Σελτζούκο ηγεμόνα. Με στόχο να τον απομακρύνουν οριστικά από τα πολιτικά και τα στρατιωτικά δρώμενα, διέταξαν την τύφλωση του. Ο Άλπ Αρσλάν φέρθηκε με άψογο τρόπο στον Ρωμανό, τον περιποιήθηκε με ευγένεια, χωρίς υπεροψία και συζήτησαν επανειλημμένα για την μάχη. Ενώ τα δεδομένα μετά την μάχη ήταν αρκετά θετικά για το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, καθώς ο αυτοκράτορας, επέτυχε ευνοϊκούς όρους και επέστρεφε ελεύθερος στην Κωνσταντινούπολη, παρά την προδοσiα, η σύγκλητος και οι πολιτικoί-αριστορκάτες συνέχιζαν τις πλεκτάνες !!!
Έπρεπε να ολοκληρώσουν τα εγκληματικά τους σχέδια αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αν ο Ρωμανός έφευγε από τον θρόνο, οι Τούρκοι δεν θα δεσμεύονταν από τις υπάρχουσες συνθήκες και θα επαναλάμβαναν τις επιθέσεις τους, στα Ανατολικά θέματα, ώστε να ολοκληρώσουν την κατάκτηση της Μικράς Ασίας. Τα νέα της προδοσίας στο Μαντζικέρτ είχαν φθάσει στην Κωνσταντινούπολη. Η Αυγούστα Ευδοκία ανησυχούσε για την ασφάλεια την δική της και των παιδιών της. Πανικοβάλλεται για αυτό τάχθηκε, με την Σημιτική πλευρά.
Η είδηση απελευθερώσεως του Ρωμανού, άλλαξε τα δεδομένα για τους συνωμότες. Οι επικεφαλής της πολιτικής παρατάξεως τρομοκρατήθηκαν. Όλα όσα είχαν σχεδιάσει τόσο προσεκτικά και βρώμικα, είχαν γίνει άνευ ουσίας. Υπήρχαν άμεσοι κίνδυνοι που έπρεπε να αντιμετωπίσουν οι πολιτικοί-αλλοδαποί προδότες. Η βασίλισσα Ευδοκία έβλεπε την επιστροφή του Ρωμανού ως την μοναδική ελπίδα, ώστε να αποφύγει την εκθρόνιση. Ο θλιβερός Ψελλός ανέλαβε υπό την προστασία του, τον μεγαλύτερο γιο της Ευδοκίας Μιχαήλ Δούκα και τον έστεψε Αυτοκράτορα, κηρύσσοντας ταυτόχρονα έκπτωτο τον Ρωμανό.
Στις 26 Σεπτεμβρίου η Ευδοκία εκάρη μοναχή δια της βίας, και εξορίστηκε σε μονή του Βοσπόρου. Μετά την απομάκρυνση της μητέρας του, ο νεαρός αυτοκράτορας Μιχαήλ Δούκας, έγινε το πειθήνιο όργανό του. Ο Καίσαρας Δούκας επέστρεψε αμέσως από την εξορία του, αποστέλλοντας στην Μικρά Ασία στρατιωτικό σώμα για να συλλάβει τον Ρωμανό. Αμέσως μετά την επιστροφή του Ρωμανού στην Βασιλεύουσα, οι γραπτές εγγυήσεις έπαψαν.
Ο Καίσαρας Δούκας έπεισε τον Ψελλό να τον δηλητηριάσουν. Το δηλητήριο αποδείχθηκε ασθενές για να επιφέρει τον θάνατο, αλλά ήταν αρκετά ισχυρό για να προκαλεί αφόρητους πόνους. Κατόπιν αποφάσισαν ότι η τύφλωσή του Ρωμανού, θα ήταν μία καλύτερη ποινή. Στην συνέχεια ο εκδικητικός και μειωμένων ικανοτήτων Καίσαρας Ιωάννης Δούκας διέταξε ωστόσο να ακυρώσουν την συνθήκη και να τον τυφλώσουν με απάνθρωπο τρόπο στις 29 Ιουνίου 1072.
Όταν ο δήμιος του παλατιού αρνήθηκε να εκτελέσει την ποινή, και τότε πολύ πρόθυμα, ανέλαβε να τυφλώσει τον Έλληνα Ρωμανό, ένας Εβραίος με αμοιβή τριάντα χρυσά νομίσματα. Όμως ο Εβραίος είχε πλήρη άγνοια σχετικά με την διαδικασία της τυφλώσεως και για αυτό το μαρτύριο του Ρωμανού παρατάθηκε κατά τον πλέον κτηνώδη τρόπο. Έξι φορές και με θανάσιμο μίσος βύθισε την πυρωμένη βέργα στα μάτια του Ρωμανού, καθώς εκείνος ούρλιαζε από τους πόνους. Ο Ιουδαίος δήμιος δεν είχε απλώς καυτηριάσει τις ίριδες, είχε εξορύξει ολόκληρους τους οφθαλμούς. Η εξόρυξη των βολβών του έγινε με μεταλλικό αιχμηρό αντικείμενο και επαναλήφθηκε τρεις φορές λόγω της απειρίας του δημίου. Μετά τον εξωμματισμό και εφόσον δεν έλαβε χώρα κάποια ιατρική παρέμβαση, ακολούθησε σήψη των περιοφθάλμιων ιστών, οίδημα της κεφαλής και του προσώπου, ενώ στα οφθαλμικά τραύματα εμφανίστηκαν σκουλήκια που έπεφταν κάτω.
Ο Ιστορικός Μιχαήλ Ατταλειάτης αναφέρει ότι όσοι αντίκρυσαν τον αόμματο ήρωα Καππαδόκη ξέσπασαν σε λυγμούς. Ο θρασύδειλος εχθρός του Μιχαήλ Ψελλός, λίγο πριν τον θάνατο του έστειλε επιστολή με την οποία τον συγχαίρει ενθουσιασμένος για την απώλεια των ματιών του.
Ακόμη και τότε δεν ησύχασαν οι αλλοδαποί προδότες. Όταν είδαν ότι το δράμα του Αυτοκράτορα είχε ξεσηκώσει την κατακραυγή λαού και του στρατού, αποφάσισαν να τον φυλακίσουν σε ένα μοναστήρι καθώς ήταν πλέον εθνικός ήρωας. Οι Ιουδαϊοι πολιτικοί μισούσαν θανάσιμα τον Έλληνα-Ήρωα Ρωμανό γιατί πολεμούσε γενναία στα πεδία των μαχών, και διότι ο πατέρας του ήταν ο ένδοξος στρατηγός Κωνσταντίνος Διογένης. Ο Κωνσταντίνος Διογένης διακρίθηκε σε πολλές ιστορικές μάχες. Μια εξ αυτών ήταν η θρυλική μάχη του Αξιού. Μετά από 5 περίπου εβδομάδες, ο ΗΡΩΑΣ-ΕΛΛΗΝΑΣ Ρωμανός πέθανε στην νήσο Πρώτη της Προποντίδας στις 4 Αυγούστου του 1072.
Ο πατέρας του Ρωμανού Δούκας Κωνσταντίνος Διογένης, είχε αντιληφθεί τον επερχόμενο κίνδυνο, από τους αλλοδαποπούς, προδότες πολιτικούς. Γνώριζε καλά την πολιτική σήψη που επικρατούσε. Στην Κωνσταντινούπολη οι Αυτοκράτορες που είχαν διαδεχθεί τον Μέγα Βασίλειο, μεθούσαν-γλεντούσαν και αντάλλασαν συζύγους.
Κανείς δεν ενδιαφερόταν για την Ελληνική επαρχία που σφάδαζε από την αβάσταχτη φορολογία και τις βαρβαρικές επιδρομές. Η εξουσία είχε περιέλθει στα χέρια των αλλοδαπών πολιτικών ευνούχων. Ένας από αυτούς κατηγόρησε σκόπιμα τον Στρατηγό Κωνσταντίνο Διογένη, ότι “σχεδίαζε” κίνημα εναντίον του θρόνου, στο οποίο σύμφωνα με τα λεγόμενα του, ήταν αναμεμιγμένοι και άλλοι τέσσερις συμπολεμιστές του Βασίλειου Β΄.
Οι συνωμότες συνελήφθησαν και μαστιγώθηκαν. Διαπομπεύθηκαν συρόμενοι σαν να ήταν οι χειρότεροι εγκληματίες, κατά μήκος της κεντρικής λεωφόρου στην Κωνσταντινούπολη, και στην συνέχεια φυλακίσθηκαν.
Ο Κωνσταντίνος Διογένης υποχρεώθηκε να περιβληθεί το μοναχικό σχήμα. Η τιμωρία όμως και ο εξευτελισμός του βασανισμένου στρατηγού, δεν ικανοποίησε την κακία τω αλλοδαπών της Βασιλεύουσας, ο οποίος ήθελε να απομακρύνει για πάντα τους στρατιωτικούς από την εξουσία. Ακόμα και φυλακισμένος στην Μονή Στουδίου, ο Κ. Διογένης κατηγορήθηκε σαν συνωμότης για δεύτερη φορά.
Ο Κωνσταντίνος Διογένης αυτοκτόνησε πηδώντας από τα βράχια του μοναστηριού, για να αποφύγει τα χειρότερα. Ο μικρός του γιος, ο Ρωμανός Δ Διογένης, ήταν τότε πέντε ετών και η μοίρα του ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι αλλοδαποί Σημίτες πολιτικοί, μισούσαν θανάσιμα του Έλληνες στρατιωτικούς και ειδικά εκείνους, που στάθηκαν δίπλα, στον Βουλγαροκτόνο, και έφεραν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στο απόγειο της σε στρατιωτικό, πολιτικό και ηθικό επίπεδο. Αυτός ήταν ο σημαντικότερος λόγος που διοργάνωσαν την προδοσία του Μαντζτικέρτ. Ακόμη και ματά την άνανδρη θανάτωση του Ρωμανού το μίσος των παραγόντων του ΔΙονυσιακού πολιτισμού παρέμενε άσβεστο.
Μετά την προδοσία που οργάνωσε στο Μαντζικέρτ η οικογένεια των Δουκών σε αγαστή συνεργασία με τον Μ. Ψελλό, η πολιτική αριστοκρατία επέστρεψε στην διοίκηση της αυτοκρατοριας. Εν τούτοις η Αννα διατήρησε την υποστήριξη της στον Ρ. Διογένη.
Η Δαλασσηνή στοχοποιήθηκε από την νέα Ιουδαϊκή-αυτοκρατορική κυβέρνηση. Κατηγορήθηκε ότι διατηρούσε μυστική αλληλογραφία με τον τέως αυτοκράτορα Ρωμανό και οδηγήθηκε σε δίκη. Κατά την διάρκεια της δίκης η Άννα ισχυρίστηκε ότι οι επιστολές ήταν πλαστές. Η πιστη Χριστιανη κατά την διάρκεια της δίκης παρουσίασε μια εικόνα του Χριστού και είπε στους δικαστές ότι την κατηγορούν αδίκως. Συνεχίζοντας ανέφερε οτι ο ανώτατος κριτής όλων ειναι ο Χριστός.
Για αυτό έκανε έκκληση να είναι η απόφαση τους αντάξια του Ανώτατου Κριτή που ειναι ο Θεανθρωπος και ο οποίος γνωρίζει όλα τα μυστικά. Ορισμένοι από τους δικαστές ήταν υπέρ της αθώωσης, ομώς έτρεμαν την οργη του αυτοκράτορα, και για αυτό προέβησαν σε μία άδικη απόφαση. Η Άννα και ο Αλέξιος καταδικάστηκαν σε εξορία και στάλθηκαν σε ένα νησί. Η μοιρα των Κομνηνών αλλαξε το 1073, μετά την απομάκρυνση του εχθρου της Καισαρα Ιωαννη Δουκα, που ηρθε σε ρήξη με τον ανιψιό του και αυτοκράτορα Μιχαηλ Ζ.
%20(1)%20(3)%20(1).png "Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Οι πέντε μεγαλύτερες Εθνικές εορτές του Ελληνισμού. Γεωπολιτικός Εθνικισμός Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος.")
222%20(1)%20(1)%20(1)%20(1)%20(2)%20(1)%20(1).jpg "Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Ο Εθνικός μας Άγιος δεν έχει ούτε έναν ναό στην μνήμη του !!! Γεωπολιτικός Εθνικισμός Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος.")
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: