Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Το κόστος της αυτοκρατορίας

  

Δεδομένου του κολοσσιαίου οικονομικού κόστους που αναγκάστηκαν να επωμιστούν ως αποτέλεσμα του πολέμου και του πολιτικού τιμήματος.

Αυτού που πλήρωσαν οι Ρεπουμπλικάνοι στις ενδιάμεσες εκλογές του 2026, η φαινομενική προθυμία του Τραμπ να αναζωπυρώσει τη σύγκρουση είναι αινιγματική.

Όχι, τέλος ο πόλεμος!

Στις 6 Νοεμβρίου 2026, ένα μέσο ενημέρωσης με έδρα το Λονδίνο αποκάλυψε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ εξέταζε το ενδεχόμενο επανέναρξης των στρατιωτικών επιθέσεων κατά του Ιράν , παρόλο που το κόμμα του είχε μόλις χάσει τις ενδιάμεσες εκλογές λόγω των επιπτώσεων του πολέμου. Το άρθρο επικαλέστηκε το Axios , το οποίο ανέφερε ότι ο Τραμπ είχε κλειδωθεί σε μια συνάντηση την προηγούμενη ημέρα με την «ομάδα εθνικής ασφάλειας» του για να αποφασίσει εάν θα επανέναρξει τον ολοκληρωτικό πόλεμο τώρα που οι ενδιάμεσες εκλογές είχαν τελειώσει. Οι πόλεμοι, ιδίως αυτός κατά του Ιράν, έχουν γίνει το κύριο επίκεντρο του Τραμπ και της ελίτ της Ουάσινγκτον, παρά την προεκλογική του υπόσχεση του 2024 να τερματίσει όλους τους πολέμους, να μειώσει τις τιμές των τροφίμων και να επενδύσει σε υποδομές.

Παρόλο που ο Τραμπ και ο Τζ. Ντ. Βανς έχουν παραδεχτεί ότι το κόμμα τους έχασε λόγω του πολέμου στο Ιράν, ο οποίος προκάλεσε οικονομικές δυσκολίες στους πολίτες, η επιμονή του Τραμπ να τον επανεκκινήσει αποκαλύπτει μια σοβαρή αποσύνδεση μεταξύ των αναγκών των ελίτ που διοικούν την αυτοκρατορία και εκείνων των πολιτών που επωμίζονται το κόστος της. Φαίνεται ότι η κυβέρνηση Τραμπ, αποκλειστικά αφοσιωμένη στα αυτοκρατορικά συμφέροντα, είναι έτοιμη να επενδύσει περαιτέρω σε πολέμους για να πλουτίσει τις πετρελαϊκές ελίτ και τους τραπεζίτες, αντί να προσφέρει μέτρα ανακούφισης για να ανακτήσει την υποστήριξη των μαζών που αντιμετωπίζουν υψηλές τιμές ενέργειας και πληθωριστικές πιέσεις.

Καθοριστική ήττα για τους Ρεπουμπλικάνους

Το μεσημέρι της 6ης Νοεμβρίου 2026 , οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν χάσει επτά έδρες στη Γερουσία, 41 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και πέντε κυβερνητικές θέσεις, ενώ οι Δημοκρατικοί είχαν ήδη εξασφαλίσει τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου, με δύο επιπλέον έδρες στη Γερουσία να είναι ενδεχομένως στη διάθεσή τους. Καθ' όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο Τραμπ αποδείχθηκε απρόβλεπτος, αρχικά υπονοώντας ότι θα γινόταν ο «κύριος Βέτο» προτού υιοθετήσει έναν συμφιλιωτικό τόνο και εκφράσει την προθυμία του να συνεργαστεί με τους Δημοκρατικούς. Από την πλευρά του, ο Βανς, ακόμη ταραγμένος από το μέγεθος της ήττας, πρόσθεσε ότι το αυξανόμενο κόστος ζωής και οι υψηλές τιμές της βενζίνης συνέβαλαν επίσης στην ήττα των Ρεπουμπλικανών.

Παραδόξως, ο Τραμπ και ο Βανς φάνηκαν να συμφωνούν ότι η συνέχιση του πολέμου ήταν κάτι καλό, επειδή θα «εμπόδιζε το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα». Αξίζει να σημειωθεί ότι το Ιράν ήταν και παραμένει συμβαλλόμενο μέρος της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT), ενώ ο εκλιπών Ανώτατος Ηγέτης του εξέδωσε θρησκευτικό διάταγμα που απαγόρευε την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, παρόλο που η χώρα διαθέτει την απαραίτητη τεχνολογία. Επομένως, οι δικαιολογίες που προέβαλαν παραπάνω ο Τραμπ και ο Βανς είναι εσφαλμένες και ιδιοτελείς.

Κόστος για τους πολίτες, λεηλασία προς όφελος των ελίτ

Ο πόλεμος κατά του Ιράν έχει αυξήσει σημαντικά τις τιμές των καυσίμων για τους Αμερικανούς. Το CNBC ανέφερε στις 9 Οκτωβρίου 2026 ότι οι τιμές του ντίζελ είχαν αυξηθεί κατά 70% από τα τέλη Φεβρουαρίου . Αργότερα, στις 23 Οκτωβρίου 2026, το Κέντρο Αμερικανικής Προόδου (CAP) ανέφερε ότι οι τιμές των καυσίμων συνέβαλαν στον πληθωρισμό και αύξησαν τις μέσες δαπάνες των νοικοκυριών κατά 2.000 δολάρια . Δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν 134,79 εκατομμύρια νοικοκυριά το 2025 (σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Υπηρεσίας Απογραφής), μπορεί να εκτιμηθεί ότι η οικονομία υπέστη ζημίες περίπου 269,58 δισεκατομμυρίων δολαρίων λόγω του πολέμου, χωρίς να υπολογίζεται το κόστος που σχετίζεται με τη μειωμένη αγοραστική δύναμη για άλλους τομείς. Παρά το υψηλό αυτό κόστος, συμπεριλαμβανομένου του κόστους ανανέωσης του στρατιωτικού εξοπλισμού, που εκτιμάται σε περίπου 87,6 δισεκατομμύρια δολάρια , και του πολιτικού κόστους της ήττας στις ενδιάμεσες εκλογές, ο Τραμπ φαίνεται να μην μπορεί να τερματίσει τον πόλεμο επειδή η αμερικανική αυτοκρατορία και οι ελίτ της στην Ουάσινγκτον τον χρειάζονται.

Ένα στοιχείο για τη νοοτροπία της αυτοκρατορίας αποκαλύπτεται σε ένα ρεπορτάζ του BBC με ημερομηνία 4 Σεπτεμβρίου 2026, στο οποίο ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας, φερέφωνο της πρώην Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ανέφερε ότι ο Τραμπ ήθελε να μειώσει τις τιμές των καυσίμων εισάγοντας περισσότερο πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα. Αυτό το ρεπορτάζ παραπλανά τους Αμερικανούς πολίτες κάνοντάς τους να πιστέψουν ότι η ανακούφιση θα έρθει μόνο εάν επιτρέψουν στην αυτοκρατορία να εισβάλει σε άλλες χώρες και να λεηλατήσει περισσότερους από τους πόρους τους. Ωστόσο, παρόλο που η κυβέρνηση χρησιμοποίησε χρήματα των φορολογουμένων για να απαγάγει τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο τον Ιανουάριο του 2026, οι πολίτες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν υψηλές τιμές ενέργειας, ενώ ορισμένοι έμποροι πετρελαίου και τραπεζίτες της Ουάσιγκτον έχουν ήδη κάνει περιουσίες.

Οι ελίτ της Ουάσινγκτον δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τις αυξανόμενες τιμές των καυσίμων ή τις πληθωριστικές πιέσεις. Αντίθετα, έχουν επιλέξει να επιβάλλουν αντιπερισπασμούς στους πολίτες, προκειμένου να εκτρέψουν τους πόρους του έθνους τους προς τον ιμπεριαλισμό στο εξωτερικό για προσωπικό όφελος. Κατά συνέπεια, οι Αμερικανοί πολίτες δεν βρίσκονται στην ίδια θέση με τις ελίτ της Ουάσινγκτον, όπως αποδεικνύεται από τις περιπτώσεις της εισβολής στο Ιράκ και της απαγωγής του Μαδούρο, οι οποίες υπογραμμίζουν την ανισότητα στα οφέλη μεταξύ των δύο ομάδων.

Για παράδειγμα, ενώ οι φορολογούμενοι επωμίστηκαν περίπου 3,1 τρισεκατομμύρια δολάρια σε κόστος που σχετίζεται με την εισβολή, την κατοχή και την αποσταθεροποίηση του Ιράκ μεταξύ 2003 και 2026, οι ελίτ της Ουάσινγκτον κατέλαβαν τον έλεγχο 1,6 έως 1,7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων από την πώληση ιρακινού πετρελαίου. Αυτό το ποσό κατατέθηκε σε λογαριασμό στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης και τέθηκε υπό τον έλεγχο μη εκλεγμένων οικονομικών ελίτ κοντά στην Ουάσινγκτον. Μικρά ποσά στη συνέχεια μεταβιβάζονται σε διαδοχικές ιρακινές κυβερνήσεις, συχνά με παράλογους όρους.

Ενώ πηγές στην Ουάσινγκτον έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η εισβολή στο Ιράκ ήταν λάθος, η επιμονή στη διατήρηση του ελέγχου των εσόδων από τις πωλήσεις πετρελαίου της χώρας, περισσότερο από δύο δεκαετίες αργότερα, αποκαλύπτει μια σημαντική λεπτομέρεια για τον τρόπο λειτουργίας της αυτοκρατορίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να ξαναρχίσουν τον πόλεμο εναντίον του Ιράν μόνο και μόνο για να παραδεχτούν αργότερα ότι το περσικό κράτος δεν κατασκεύαζε πυρηνικά όπλα, ενώ οι ελίτ της Ουάσινγκτον πλουτίζουν με έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της χώρας. Οι δυτικές πετρελαϊκές εταιρείες που επωφελούνταν από το εμπόριο πετρελαίου που κλάπηκε από το Ιράκ θα μπορούσαν να ωθήσουν την κυβέρνηση Τραμπ να επιδιώξει μια εξίσου επικερδή επιχείρηση στο Ιράν, ανεξάρτητα από το κόστος για τις αμερικανικές οικογένειες και τους καταναλωτές. Είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο ότι η απαγωγή του Μαδούρο από τον αμερικανικό στρατό επέτρεψε στον Τραμπ να ορίσει μονομερώς εταιρείες για να πουλήσουν πετρέλαιο της Βενεζουέλας και να διοχετεύσουν τα έσοδα μέσω αδιαφανών λογαριασμών στο Κατάρ.

Πολίτες που αγωνίζονται και εύπορες ελίτ

Ενώ ο Τραμπ προωθεί έναν πόλεμο με ψευδή πρόφαση, οι πολίτες θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ο ρόλος τους είναι να πληρώνουν φόρους και να παρέχουν στρατιώτες για να αποσπούν πετρέλαιο και φυσικό αέριο από τους Ιρανούς, έτσι ώστε οι πετρελαϊκές εταιρείες και οι τραπεζίτες να μπορούν να αυξήσουν τη ρευστότητά τους στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον. Το μόνο που λαμβάνουν οι πολίτες είναι υποσχέσεις που έχουν σχεδιαστεί για να τους κάνουν να αισθάνονται ότι αποτελούν μέρος της αυτοκρατορίας.

Υπάρχει ένα αστείο που λέει, πίσω στην εποχή της αποικιοκρατίας και της δουλείας, όταν οι φτωχοί λευκοί παραπονιόντουσαν για την έλλειψη θέσεων εργασίας και μέσων διαβίωσης, οι πλούσιοι λευκοί καπιταλιστές -οι οποίοι είχαν μαύρους σκλάβους και διοχέτευαν όλους τους κρατικούς πόρους σε ξένους πολέμους, κατακτήσεις και λεηλασίες- διαβεβαίωναν τους φτωχούς ότι δεν είχαν τίποτα να ανησυχούν επειδή ήταν λευκοί. Αργότερα, οι πλούσιοι εφηύραν τον ρατσισμό και δημιούργησαν μια μορφή κράτους πρόνοιας για να εξασφαλίσουν την υποστήριξη της φτωχής λευκής πλειοψηφίας, αντί να επενδύουν πόρους στη δική τους χώρα για να χτίσουν μια ευημερούσα κοινωνία.

Η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να ακολουθεί παρόμοια πορεία, προωθώντας τον πατριωτισμό και ισχυριζόμενη ότι προστατεύει τις θέσεις εργασίας των πολιτών περιορίζοντας τη μετανάστευση και απελαύνοντας μετανάστες, ενώ συνεχίζει να δαπανά τεράστια ποσά σε πολέμους λεηλασίας. Η καλύτερη λύση θα ήταν να επενδυθούν οι πόροι του έθνους στο εσωτερικό, ώστε να διασφαλιστεί ότι όλοι έχουν πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και τις σύγχρονες υποδομές. Αντ' αυτού, η κυβέρνησή του επικεντρώνεται στη χρήση αυτών των πόρων για την επιδίωξη ιμπεριαλιστικών πολιτικών στο εξωτερικό, αφήνοντας τους πολίτες να παλεύουν με το αυξανόμενο κόστος διαβίωσης, τις σχολικές απουσίες, την έλλειψη στέγης και τα υψηλά ιατρικά έξοδα.

Πηγή: Νέα Ανατολική Προοπτική

• Tweet
• Share
• Share
• Share
• Share