Αλλαγή δεδομένων στην Μέση Ανατολή

  

Τα κράτη της Μέσης Ανατολής μπορούσαν να διατηρήσουν τις αντιπαλότητές τους,

Ο πολλαπλασιασμός των περιφερειακών συμμαχιών αντικατοπτρίζει όχι μόνο την αποδυνάμωση των αμερικανικών εγγυήσεων ούτε την επιστροφή των παραδοσιακών στρατιωτικών συνασπισμών. Ανταποκρίνεται στη ζωτική ανάγκη εισαγωγής πλεονασμού σε μια αρχιτεκτονική της οποίας η σταθερότητα δεν εγγυάται πλέον καμία κεντρική αρχή. Για τους κρατικούς παράγοντες, αυτές οι συμμαχίες αποτελούν προσαρμοστικούς μηχανισμούς που έχουν σχεδιαστεί για να περιορίσουν την εξάπλωση των κρίσεων και να αποκαταστήσουν τον έλεγχο επί των βαθιά αλληλεξαρτώμενων τρωτών σημείων.

Το τέλος μιας προφανούς αλήθειας

Τα στοιχεία ήταν απλά. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εγγυήθηκαν μια ζώνη ασφαλείας, το δολάριο διασφάλιζε σταθερό εμπόριο και η αμερικανική υπογραφή εγγυόταν τη συνέχεια των δεσμεύσεων. Τα κράτη της Μέσης Ανατολής, με το Ιράν υπό έλεγχο, μπορούσαν να διατηρήσουν τις αντιπαλότητές τους, εμπιστευόμενα στην Ουάσιγκτον τις καθοριστικές λειτουργίες: πληροφορίες, πυραυλική άμυνα, θαλάσσιο έλεγχο, προστασία των ενεργειακών οδών και διπλωματική διαιτησία.

Αυτή η πραγματικότητα αντιστοιχούσε στον κύκλο που ξεκίνησε το 1945 με την απαράμιλλη αμερικανική οικονομική, βιομηχανική και στρατιωτική υπεροχή. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αυτή η υπεροχή έγινε η οργανωτική αρχή μιας μονοπολικής τάξης πραγμάτων. Η παγκοσμιοποίηση στη συνέχεια επέκτεινε τα δίκτυά της γύρω από το αμερικανικό κέντρο βάρους.

Αλλά αυτή η επέκταση, με τη σειρά της, μεταμόρφωσε τις συνθήκες ισχύος. Η μεταφορά τεχνογνωσίας σε άλλες χώρες κατέστησε την Κίνα σημαντικό βιομηχανικό, τεχνολογικό και κρατικό ανταγωνιστή. Η Ρωσία διατήρησε την ικανότητα άρνησης βασισμένη στο έδαφος, τους πόρους και το πυρηνικό της καθεστώς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέμειναν η κορυφαία δύναμη στο σύστημα, αλλά δεν μπορούσαν πλέον να διατηρήσουν την αποκλειστική τους θέση στο κέντρο του.

Σε αυτό προστίθεται η πολυκεντρική δομή της αμερικανικής εξουσίας, η οποία μοιάζει περισσότερο με ένα δίκτυο συμφερόντων παρά με έναν ενιαίο θεσμό. Η Προεδρία, το Κογκρέσο, το Πεντάγωνο, οι υπηρεσίες πληροφοριών, το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, οι ομάδες άσκησης πίεσης, οι δωρητές και οι στρατηγικές εταιρείες δεν λειτουργούν στο ίδιο χρονοδιάγραμμα ούτε επιδιώκουν τα ίδια συμφέροντα. Ενώ κάθε συνιστώσα δεν διαθέτει τη δική της ξεχωριστή εξωτερική πολιτική, διαθέτει πόρους και συνέχειες που μπορούν να διαρκέσουν περισσότερο από την προεδρική γραμμή.

Για τους εταίρους της Ουάσινγκτον, μια εκλογή μπορεί να ανατρέψει μια πολιτική, μια κυβέρνηση μπορεί να καταγγείλει μια συμφωνία που επιτεύχθηκε από την προηγούμενη και μια υπηρεσία μπορεί να ακολουθήσει μια πιο βιώσιμη προσέγγιση από αυτήν του Λευκού Οίκου. Η αμερικανική πολιτική συνδυάζει έτσι σημαντική αναστρεψιμότητα στην κορυφή με τη μονιμότητα των βαθιών δικτύων.

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από το JCPOA το 2018, ενώ ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας εξακολουθούσε να επαληθεύει τη συμμόρφωση με τις πυρηνικές δεσμεύσεις του Ιράν, είχε ήδη μειώσει την πιθανή αξία της αμερικανικής υπογραφής. Το ξέσπασμα του πολέμου κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου 2026 ξεπέρασε ένα ακόμη κατώφλι: η ομάδα διαμεσολάβησης του Ομάν πιστεύει αναδρομικά ότι μια συμφωνία ήταν τότε εφικτή. Η ρωσική διπλωματία περιγράφει αυτήν την κατάσταση ως « nedogovorosposobnost» : την αδυναμία να θεωρηθεί ένας συνομιλητής ως εταίρος ικανός να συνάψει και να σεβαστεί μια διαρκή συμφωνία.

Οι συνέπειες εκτείνονται πέρα ​​από τη σχέση μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης. Τα κράτη δεν σταματούν απαραίτητα τις διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιδιώκουν πρόσθετες εγγυήσεις, ταυτόχρονες δεσμεύσεις, αναστρέψιμους μηχανισμούς και εταίρους ικανούς να περιορίσουν το κόστος μιας ρήξης.

Η ίδια διάβρωση επηρεάζει και τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Το δολάριο παραμένει το κύριο αποθεματικό νόμισμα. Ωστόσο, οι δευτερογενείς κυρώσεις, ο αποκλεισμός από τα χρηματοπιστωτικά κυκλώματα και η δέσμευση κρατικών περιουσιακών στοιχείων έχουν μετατρέψει αυτήν την κοινή υποδομή σε μέσο καταναγκασμού. Η κατοχή ενός περιουσιακού στοιχείου δεν σημαίνει πλέον απαραίτητα τη δυνατότητα διάθεσης του, εάν η πρόσβαση σε αυτό εξαρτάται από την πολιτική ευθυγράμμιση.

Για τη Σαουδική Αραβία, το ερώτημα είναι κρίσιμο. Το ριάλ παραμένει συνδεδεμένο με το δολάριο, το πετρέλαιο τιμολογείται σε μεγάλο βαθμό σε αυτό το νόμισμα και ένα σημαντικό μέρος του πλούτου του έθνους επενδύεται στο εξωτερικό. Αυτή η δομή παρέχει σταθερότητα, ρευστότητα και οικονομικό βάθος, αλλά συγκεντρώνει επίσης τον κίνδυνο. Στοιχεία από το ΔΝΤ και την Ομοσπονδιακή Τράπεζα δείχνουν ότι η νομισματική, εμπορική και διπλωματική διαφοροποίηση παραμένει σταδιακή: αντιπροσωπεύει λιγότερο μια ρήξη με την Ουάσιγκτον και περισσότερο μια ασφάλιση έναντι δυνητικά καταναγκαστικής εξάρτησης.

Μια άλλη πηγή αβεβαιότητας πηγάζει από τη ριζοσπαστικοποίηση ενός τμήματος του ισραηλινού πολιτικού συστήματος και τη σύγκλισή του με ορισμένα ρεύματα του αμερικανικού χριστιανικού σιωνισμού . Όταν το έδαφος ή ο πόλεμος γίνονται μέρος μιας ιερής αφήγησης, οι πολιτικοί στόχοι γίνονται πιο άκαμπτοι, το περιθώριο διαπραγμάτευσης συρρικνώνεται και οι αποφάσεις γίνονται πιο δύσκολο να προβλεφθούν. Αυτή η ιδεολογική ακαμψία αυξάνει την αβεβαιότητα για τους περιφερειακούς εταίρους της Ουάσιγκτον σχετικά με τους πραγματικούς στόχους της αμερικανικής εγγύησης.

Η εγγύηση καθίσταται επίσης ευάλωτη στρατιωτικά. Οι πρώτες εβδομάδες του πολέμου κατά του Ιράν απέδειξαν ότι μια σταθερή, σπάνια και ακριβή αρχιτεκτονική μπορούσε να ανιχνευθεί, να δεχθεί επίθεση και να κατακερματιστεί. Η ανάλυση δορυφορικών εικόνων κατέγραψε ζημιές σε ραντάρ μεγάλης εμβέλειας και στο δίκτυο των αμερικανικών βάσεων στην περιοχή. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι η παρουσία αυτών των εγκαταστάσεων σε έδαφος εταίρων τις χαρακτηρίζει ως πρωταρχικούς στόχους: η προστασία στη συνέχεια γίνεται έκθεση. Ταυτόχρονα, οι αξιολογήσεις του CSIS για τα αποθέματα πυραύλων και οι αξιολογήσεις του GAO για τη συντήρηση των F-35 υπογραμμίζουν τους περιορισμούς της αναπλήρωσης και της διαθεσιμότητας.

Συνεπώς, τα κράτη της Μέσης Ανατολής δεν αντιδρούν στην εξαφάνιση ενός προστάτη, αλλά στην αποδυνάμωση της εγγύησής του. Η διπλωματική αβεβαιότητα, ο κατακερματισμός της αμερικανικής λήψης αποφάσεων, η στρατιωτικοποίηση των οικονομικών εξαρτήσεων, η ιδεολογική ριζοσπαστικοποίηση και η ευπάθεια των υποδομών συγκλίνουν. Η αλληλεπικαλυπτόμενη φύση τους καθιστά την αναζήτηση περιφερειακών συμμάχων σχεδόν αυτόματη.

Η δημιουργία συμμαχιών δεν σημαίνει απαραίτητα αλλαγή πλευρών. Σημαίνει την εισαγωγή πλεονασμού σε ένα υπερβολικά συγκεντρωτικό σύστημα: πολλαπλασιασμός προμηθευτών, εγγυήσεων, διαδρομών, νομισμάτων διακανονισμού, στρατιωτικών δυνατοτήτων και διαύλων διαπραγμάτευσης. Η περιφερειοποίηση της ασφάλειας δεν είναι τόσο μια εξέγερση εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών όσο μια ασφαλιστική πολιτική ενάντια στην πλέον προφανή αδυναμία να εμπιστευτεί κανείς τη σταθερότητα του συστήματος μόνο σε αυτές.

Τρεις επικαλυπτόμενες γεωγραφικές περιοχές

Αυτός ο μετασχηματισμός παραμένει ακατανόητος αν η ανάλυση περιοριστεί στην ισορροπία δυνάμεων μεταξύ κρατών. Τρεις γεωγραφικές περιοχές επικαλύπτονται στη Μέση Ανατολή.

Το πρώτο είναι πολιτικό. Γίνεται πολυπολικό : η Σαουδική Αραβία, το Ιράν, η Τουρκία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος και οι μοναρχίες του Κόλπου ακολουθούν τις δικές τους τροχιές, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα και η Ρωσία παραμένουν παρούσες χωρίς να μπορούν να οργανώσουν την περιοχή μόνες τους.

Το δεύτερο είναι φυσικό. Είναι πολυκομβικό : ραντάρ, βάσεις, λιμάνια, διυλιστήρια, τερματικοί σταθμοί φυσικού αερίου, στενά, συστήματα αφαλάτωσης, καλώδια και κέντρα δεδομένων σχηματίζουν αλληλεξαρτώμενα δίκτυα. Μια τοπική απεργία μπορεί να μειώσει τον χρόνο προειδοποίησης, να διαταράξει μια ναυτιλιακή διαδρομή, να αυξήσει τις τιμές ενέργειας, να διαταράξει την ασφάλιση και να μεταδώσει τις επιπτώσεις της στις παγκόσμιες αγορές.

Το τρίτο είναι το ανθρώπινο. Οι κοινωνίες είναι πολυεπίπεδες . Η εθνική ένταξη συνυπάρχει με την οικογενειακή, φυλετική, τοπική, γλωσσική, θρησκευτική, θρησκευτική ή πολιτική αλληλεγγύη. Όπως έχουν δείξει οι Philip Khoury και Joseph Kostiner , το σύγχρονο κράτος δεν κατέληξε απλώς σε ένα άθικτο μωσαϊκό: μετέτρεψε αυτές τις δομές ενώ αυτές, με τη σειρά τους, τροποποίησαν τους θεσμούς και τις πρακτικές του.

Συνεπώς, η φυλή δεν αποτελεί ούτε μια αμετάβλητη ουσία της Μέσης Ανατολής ούτε συνώνυμο του νομαδισμού. Αποκτά πολιτικά σημασία όταν χρησιμεύει ως κανάλι κινητοποίησης, διαμεσολάβησης, αναδιανομής ή διασυνοριακής επιρροής. Το ίδιο ισχύει και για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Το γεγονός ότι η περιοχή είναι το λίκνο του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ δεν καθορίζει αυτόματα την εξωτερική πολιτική. Ωστόσο, δίνει σε ορισμένες περιοχές μια παγκόσμια συμβολική δύναμη: μια τοπική κρίση μπορεί να κινητοποιήσει απομακρυσμένες κοινότητες και να διεθνοποιήσει αφηγήσεις.

Εκτός από αυτά τα επίπεδα, υπάρχει μια άμεση δημογραφική ασυμμετρία. Σύμφωνα με το GCC-Stat , τα έξι κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου είχαν συνολικό πληθυσμό περίπου 61,5 εκατομμυρίων το 2024, με υψηλό ποσοστό μη πολιτών σε αρκετές μοναρχίες. Μόνο το Πακιστάν είχε πληθυσμό που πλησίαζε τα 250 εκατομμύρια, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη . Ο πληθυσμός γίνεται δύναμη μόνο μέσω θεσμών, βιομηχανίας, οικονομίας και συνοχής. Αλλά το ανθρώπινο κεφάλαιο επηρεάζει την πρόσληψη, τη διάρκεια της εργασίας και την εξάρτηση από την ξένη εμπειρογνωμοσύνη.

Επομένως, τα κράτη είναι πολυπολικά, οι υποδομές πολυκομβικές και οι κοινωνίες πολυεπίπεδες. Η πολυπολικότητα περιγράφει την κατανομή της κρατικής βούλησης. Η πολυκομβικότητα, την κυκλοφορία των υλικών εξαρτήσεων και η πολυεπίπεδη, το βάθος των κοινωνιών. Οι συμμαχίες αποτελούν την εξελισσόμενη διεπαφή μεταξύ αυτών των τριών πραγματικοτήτων: στη διασταύρωσή τους σχηματίζονται νέες περιφερειακές αρχιτεκτονικές.

Η συμμαχία ως προσαρμοστική διεπαφή

Μια παραδοσιακή στρατιωτική συμμαχία ενώνει τα κράτη εναντίον ενός καθορισμένου αντιπάλου. Οι αναδυόμενοι μηχανισμοί στη Μέση Ανατολή εξυπηρετούν έναν ευρύτερο σκοπό. Συνδέουν ποικίλες δυνατότητες για να διατηρήσουν τη συνέχεια ενός συστήματος ευάλωτου σε πολλαπλές μορφές διάδοσης απειλών.

Πρέπει να αποτρέψουν αυξάνοντας το κόστος μιας επίθεσης· να συγκεντρώσουν πληροφορίες, συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, υλικοτεχνική υποστήριξη και δυνατότητες αναχαίτισης· και να αντισταθμίσουν τις ασυμμετρίες όπου ένας εταίρος παρέχει οικονομικούς πόρους, ένας άλλος την αμυντική βιομηχανία και ένας τρίτος δημογραφικό βάθος ή επιχειρησιακή εμπειρία. Τέλος, πρέπει να διατηρήσουν διαύλους διαπραγμάτευσης, επειδή η αποτροπή χωρίς μηχανισμό αποκλιμάκωσης μπορεί να προκαλέσει τον ίδιο τον πόλεμο που είχε σκοπό να αποτρέψει.

Η συμμαχία, επομένως, γίνεται μια προσαρμοστική διεπαφή . Δεν συνδέει απλώς στρατούς. Διατυπώνει κυρίαρχους πόλους, προστατεύει υλικά δίκτυα και βοηθά στην αποτροπή της εξάπλωσης της κρίσης πέρα ​​από το σημείο προέλευσής της από τις κοινωνικές διαιρέσεις.

Αυτή η μετατόπιση μεταβάλλει το μέτρο της ισχύος. Ένα κράτος μπορεί να καταστρέψει έναν στόχο χωρίς να ελέγξει τις συνέπειες της καταστροφής του: αυξανόμενες τιμές ενέργειας, αντίποινα κατά υποδομών τρίτων, κινητοποίηση της κοινότητας ή μια σειρά απρόβλεπτων αντιμέτρων. Συνεπώς, οι συμμαχίες πολλαπλασιάζονται όχι μόνο επειδή τα κράτη δεν έχουν ισχύ, αλλά επειδή κανένα από αυτά δεν μπορεί να ελέγξει μόνο του τις επιπτώσεις που παράγονται από την άσκηση της δικής του ισχύος.

Μια σύνθετη αρχιτεκτονική παίρνει μορφή

Η Συμφωνία της Μέκκας για Κοινή Άμυνα, που υπογράφηκε στις 7 Αυγούστου 2026 από τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν, παρέχει το πιο δομημένο παράδειγμα αυτής της εξέλιξης. Οι επίσημες πακιστανικές δηλώσεις διευκρινίζουν ότι μια εξωτερική επίθεση εναντίον ενός από τα υπογράφοντα μέρη θα θεωρείται επίθεση εναντίον και των τριών και περιγράφουν διατάξεις για στρατιωτική συνεργασία, ανταλλαγή πληροφοριών, υλικοτεχνική υποστήριξη, ασκήσεις, διαλειτουργικότητα και βιομηχανική συνεργασία.

Το πραγματικό του πεδίο εφαρμογής θα εξαρτηθεί από την επικύρωσή του, τους θεσμούς του και την εφαρμογή του. Δεν αποτελεί ακόμη ένα περιφερειακό ΝΑΤΟ. Αλλά η σύνθεσή του αποκαλύπτει μια συμπληρωματικότητα: η Σαουδική Αραβία φέρνει την ενεργειακή, οικονομική και θρησκευτική της κεντρικότητα. η Τουρκία το βιομηχανικό, δημογραφικό και επιχειρησιακό της βάθος. και το Πακιστάν το ανθρώπινο, στρατηγικό και στρατιωτικό του βάθος. Αυτή η συμπληρωματικότητα δεν μας επιτρέπει να υποθέσουμε μια έμμεση πυρηνική εγγύηση. Δείχνει ότι η ασφάλεια δεν βασίζεται πλέον σε έναν μόνο πόρο.

Ο ναυτιλιακός συνασπισμός, αρχικά υποστηριζόμενος από δεκατέσσερα κράτη, λειτουργεί σύμφωνα με την ίδια λειτουργική λογική. Συνδέει τον Κόλπο, την Ερυθρά Θάλασσα, το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ και τον Κόλπο του Άντεν γύρω από την προστασία των θαλάσσιων οδών και του εμπορίου. Οι δομές του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, οι εθνικές δυνατότητες και οι αμερικανικές συνεργασίες συνεχίζουν να υπάρχουν παράλληλα.

Συνεπώς, η περιοχή δεν αντικαθιστά ένα κέντρο με ένα άλλο. Επιβάλλει πολλά επίπεδα: υπολειμματική αμερικανική εγγύηση, κυρίαρχες δυνατότητες, GCC, διαπεριφερειακές συμφωνίες, εξειδικευμένους συνασπισμούς και μηχανισμούς μη επίθεσης.

Σαουδική Αραβία, ο ακρογωνιαίος λίθος του συστήματος

Η Σαουδική Αραβία δεν είναι απλώς παραγωγός πετρελαίου ή αγοραστής όπλων. Βρίσκεται στο σταυροδρόμι της ασφάλειας του Κόλπου, των ενεργειακών ροών, των διεθνών επενδύσεων και της ιστορικής σχέσης μεταξύ πετρελαίου και δολαρίου.

Μια διαρκής διαταραχή στην παραγωγή ή διανομή πετρελαίου έχει επιπτώσεις στις μεταφορές, τον πληθωρισμό, τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τη νομισματική πολιτική. Το σύστημα των πετροδολαρίων δεν σημαίνει ότι κάθε εισαγωγέας πετρελαίου χρηματοδοτεί άμεσα το χρέος των ΗΠΑ. Περιγράφει ένα ευρύτερο οικοσύστημα: τιμολόγηση σε δολάρια, την ανάγκη για ρευστότητα, την ανακύκλωση πλεονασμάτων και το βάθος των χρηματοπιστωτικών αγορών των ΗΠΑ. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα τονίζει ότι αυτό το βάθος παραμένει απαράμιλλο, καθιστώντας αδύνατο να συγχέεται η διαφοροποίηση με μια ξαφνική κατάρρευση.

Το Ριάντ πρέπει επομένως να διατηρήσει τη σχέση του με την Ουάσινγκτον, να αναπτύξει περιφερειακές εγγυήσεις, να καλλιεργήσει τους οικονομικούς του δεσμούς με την Ασία και να αποτρέψει μια ανεξέλεγκτη αντιπαράθεση με το Ιράν. Αυτή η συμπεριφορά δεν αποτελεί μετατόπιση της πίστης. Αποτελεί μια στρατηγική διαφοροποίησης που έχει σχεδιαστεί για να προστατεύσει πολλά δίκτυα, εκ των οποίων το ίδιο το βασίλειο αποτελεί βασικό κόμβο.

Ενάντια στο Ιράν, με το Ιράν

Οι νέες συμμαχίες δεν μπορούν να περιοριστούν σε ένα αντιιρανικό μέτωπο. Το Ιράν αποτελεί απειλή για πολλά κράτη μέσω των βαλλιστικών του δυνατοτήτων, του εδαφικού του βάθους και των σχέσεών του με πολιτικούς και ένοπλους παράγοντες σε διάφορες κοινωνίες. Η προβολή ισχύος του χρησιμοποιεί διεθνικά θρησκευτικά, πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά δίκτυα, όπως περιγράφεται ειδικότερα από το Δανικό Ινστιτούτο Διεθνών Σπουδών .

Αυτοί οι δρώντες δεν είναι απλοί εκτελεστές. Έχουν τα δικά τους συμφέροντα, κοινωνική βάση και βαθμό αυτονομίας. Η σεκταριστική ένταξη διευκολύνει ορισμένες σχέσεις. Ποτέ δεν καθορίζει από μόνη της τη συμπεριφορά. Έτσι, το βάθος της ιρανικής κοινωνίας σχηματίζει ένα ρευστό δίκτυο και όχι μια ομοιόμορφη αλυσίδα διοίκησης.

Καμία διαρκής περιφερειακή τάξη, ωστόσο, δεν μπορεί να αποκλείσει το Ιράν. Η γεωγραφία, ο πληθυσμός και οι δυνατότητές του αποκλείουν αυτή την ψευδαίσθηση. Τα κράτη επιδιώκουν ταυτόχρονα να το αποτρέψουν και να το ενσωματώσουν σε ελάχιστους κανόνες. Η πρόταση του Ομάν για σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ των έξι μελών του GCC, του Ιράν και του Ιράκ, καθώς και οι διαβουλεύσεις για τη ναυσιπλοΐα και την απομάκρυνση ναρκοπεδίων στο Στενό του Ορμούζ, καταδεικνύουν αυτή τη διπλή προσέγγιση.

Η προστασία του εαυτού από το Ιράν και η διαπραγμάτευση μαζί του δεν είναι αντιφατικές πολιτικές. Η ικανότητα αντίστασης καθιστά τις διαπραγματεύσεις αξιόπιστες· οι διαπραγματεύσεις εμποδίζουν την αποτροπή να γίνει αυτόματος μηχανισμός κλιμάκωσης.

Ούτε ένα αραβικό ΝΑΤΟ ούτε μια αμερικανική αποχώρηση

Το αναδυόμενο σύστημα δεν είναι ούτε ένα αραβικό ΝΑΤΟ ούτε ένα σημάδι της εξαφάνισης των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι δρώντες δεν μοιράζονται την ίδια αντίληψη για τις απειλές, την ίδια δομή διοίκησης ή τις ίδιες σχέσεις με το Ιράν, το Ισραήλ, την Κίνα ή τη Ρωσία. Η Ουάσιγκτον διατηρεί σημαντικές στρατιωτικές, τεχνολογικές, οικονομικές και διπλωματικές δυνατότητες.

Η μετατόπιση είναι αλλού. Οι Ηνωμένες Πολιτείες σταδιακά παύουν να αποτελούν την μοναδική οργανωτική αρχή της περιφερειακής ασφάλειας. Γίνονται ένας σημαντικός εταίρος στο πλαίσιο μιας πιο κατανεμημένης αρχιτεκτονικής.

Αυτή η αρχιτεκτονική θα μπορούσε ακόμη να αποτύχει: έλλειψη επικύρωσης, αντιπαλότητες μεταξύ εταίρων, τεχνολογικές εξαρτήσεις, θεσμική αδυναμία ή εκμετάλλευση των κοινοτικών διαιρέσεων. Δεν είναι μια ολοκληρωμένη τάξη. Αποτελεί μια απάντηση σε έναν μετασχηματισμό που έχει ήδη λάβει χώρα: τα τρωτά σημεία κυκλοφορούν πλέον ταχύτερα και πιο μακριά από τις παραδοσιακές προστασίες.

Σε αυτόν τον χώρο, οι συμμαχίες γίνονται διεπαφές αντιστάθμισης, συνέχειας, διαμεσολάβησης και προσαρμογής. Το αποφασιστικό ερώτημα δεν είναι πλέον απλώς ποιος μπορεί να παράγει τα πιο σημαντικά αποτελέσματα.

Το ερώτημα είναι ποιος μπορεί ακόμα να ελέγξει την εξάπλωσή του.

Πηγή: Νέα Ανατολική Προοπτική

Πρόσφατα, ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν εξέδωσε αρκετές επικίνδυνες δηλώσεις κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τους ηγέτες του ιρανικού κράτους, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τον πιθανό επικείμενο πόλεμο εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και των συμμάχων τους.

Αυτά που είπε υποδηλώνουν επέκταση της σύγκρουσης και καθιέρωση μιας νέας λίστας στόχων:

Συγκεντρώσου μαζί μου

Πρώτον: Σχεδιάζει να στοχεύσει όλες τις αμερικανικές και δυτικές εταιρείες και συμφέροντα στην περιοχή του Κόλπου, όπως εκείνες των οποίων τα λογότυπα εμφανίζονται στις εικόνες, η Google, η Amazon, η Microsoft, η Meta και άλλες... Χωρίς να ξεχνάμε την ιστορία των υποθαλάσσιων καλωδίων για την οποία έχουν μιλήσει το Σώμα των Φρουρών και ορισμένοι Ιρανοί διοικητές.

Δεύτερον: Σχεδιάζει να στοχεύσει αμερικανικές και δυτικές πετρελαϊκές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή του Κόλπου, και αυτές οι χώρες ελέγχουν σχεδόν όλο το αραβικό πετρέλαιο, λίγο πολύ.

Περιέγραψε τα παραπάνω ως «ανοιχτή στόχευση» όλων των αμερικανικών συμφερόντων, είτε στρατιωτικών, οικονομικών, ενεργειακών είτε τεχνολογικών, και περιέγραψε τη μεταπολεμική φάση ως μια φάση στην οποία το Ιράν πρέπει να είναι το κέντρο και το βάθος της περιφερειακής ασφάλειας, πράγμα που σημαίνει ότι ο συνεχιζόμενος πόλεμος είναι απλώς η βάση για ένα περιφερειακό σύστημα στο οποίο το Ιράν, μαζί με άλλες χώρες, θα είναι σχεδόν ο ελεγκτής ασφάλειας της περιοχής...

Τρίτον: Άρση των περιορισμών στη γεωγραφία του πολέμου και εντολή επέκτασής του ώστε να συμπεριλάβει νέες χώρες, νέους στόχους και νέα συμφέροντα, που να περιλαμβάνουν τόσο την Αμερική όσο και τους συμμάχους της... Και η συζήτηση για την επέκταση της γεωγραφίας υποδηλώνει χερσαία επέκταση και έλεγχο επί του εδάφους... Και οι δηλώσεις είναι σαφείς σχετικά με την εμπλοκή των ιρανικών χερσαίων δυνάμεων για πρώτη φορά στον πόλεμο.

Τέταρτον: Θεωρεί ότι η αμερικανική παρουσία στη Δυτική Ασία έχει τελειώσει και ότι η θεωρία της αμερικανικής προστασίας έχει καταρρεύσει με την καταστροφή των ξένων βάσεων, και στην πρότασή του υπάρχει επιβεβαίωση αυτού όπου λέει «Ελπίζουμε ότι το νέο πολιτικό και ασφαλές σύστημα στη Δυτική Ασία θα παράσχει ένα έδαφος για την ενίσχυση της ενότητας των λαών των ισλαμικών χωρών και των κυβερνήσεών τους » .

Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος αυτός θα αρχίσει τώρα να σχηματίζει νέες συμμαχίες και σχέσεις με τους λαούς της περιοχής για να αντικαταστήσει την αμερικανική παρουσία, η οποία έχει φτάσει στο τέλος της.

Πέμπτον: Πιστεύει ότι ο στόχος του Ιράν είναι να εκδιώξει πλήρως την αμερικανική παρουσία από τη Δυτική Ασία, και αυτό έχει πλέον εν μέρει συμβεί, αλλά το Ιράν θα αγωνιστεί για να πετύχει ό,τι απομένει από αυτήν την παρουσία, προκειμένου να την καταστρέψει ανεπανόρθωτα, πράγμα που σημαίνει, κατά τα λεγόμενά του, ότι ο πόλεμος είναι συνεχής μέχρι να εκδιωχθεί οριστικά η αμερικανική παρουσία και επιρροή από την αραβική περιοχή.

Και στις παρατηρήσεις του, υπάρχει μια ένδειξη ότι η αναμόρφωση μιας συμμαχίας αραβικών χωρών με την Αμερική όπως και πριν σημαίνει κήρυξη πολέμου κατά του Ιράν, επειδή το Ιράν θα έχει την αποστολή να εκδιώξει αυτή την επιρροή τις επόμενες ημέρες και μήνες, είτε με στρατιωτική είτε με μη στρατιωτική βία.

Αυτά είναι τα πιο σημαντικά σημεία της ομιλίας του, και η υπόλοιπη θέση του είναι ρουτίνα σχετικά με την ανάγκη για συνέπεια και υπομονή στις μάχες, ηθική υποστήριξη και εθνική ενότητα... και ούτω καθεξής.

Και κατά τη γνώμη μου, η επερχόμενη κλιμάκωση θα είναι σημαντική. Μέχρι στιγμής, το Ιράν δεν έχει εκδικηθεί το μαρτύριο των διοικητών του, και σύμφωνα με τη γνώμη των ελίτ εκεί, όσα έχουν συμβεί τους τελευταίους 8 μήνες δεν είναι αρκετά, και γίνεται λόγος για ευρύτερη εκδίκηση και αλλαγή στο πυρηνικό δόγμα...

Τι πιστεύετε ότι σκοπεύει να κάνει ο Ιρανός Ανώτατος Ηγέτης; Είναι η ανώτατη θρησκευτική και πολιτική αρχή στη χώρα και οι δηλώσεις του δεν επαναλαμβάνονται συχνά και θεωρούνται, παρά τη σπανιότητά τους, ως δεσμευτικό στρατιωτικό σύνταγμα.

Πηγή: Ακατέργαστες πληροφορίες

• Tweet
• Share
• Share
• Share
• Share