O τρίτος βασικός πυλώνας του γεωπολιτικού άξονα 888 διαφοροποιείται σε μεγάλη κλίμακα.
Σχετικά με το θέμα γράφει ο Πέπε Εσκομπάρ :"Δεν βασίζεται πλέον αποκλειστικά σε χερσαίους διαδρόμους προς το Πακιστάν, το οποίο υπόκειται σε δευτερογενείς κυρώσεις των ΗΠΑ.
ΣΑΓΚΑΗ — Λίγες ώρες αφότου οι αγορές προεξόφλησαν την πιθανότητα μιας συμφωνίας ΗΠΑ-Ιράν, η CENTCOM έπληξε το ιρανικό νησί Κεσμ με «περιορισμένο και αμυντικό» τρόπο . Το Κεσμ βρίσκεται λίγο πάνω από 20 χιλιόμετρα από το Μπαντάρ Αμπάς και αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του ελέγχου του Ιράν στο Στενό του Ορμούζ.
Επισήμως, μπορεί να ήταν μια αμυντική ενέργεια, αλλά το γεγονός είναι ότι η CENTCOM μάχεται εντός (η έμφαση δική μου) του Ιράν, ακόμη και όταν το Κατάρ παίζει ρόλο «μεσολαβητή» στην Τεχεράνη.
Η επίθεση στο Κεσμ μπορεί να ήταν απάντηση στα ιρανικά πυρά εναντίον ενός αμερικανικού μαχητικού αεροσκάφους. Αλλά το κρίσιμο σημείο έγκειται σε αυτό που ανακοίνωσε ότι κατέρριψε το ναυτικό του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC): δύο αναγνωριστικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη MQM-170, νότια του Κεσμ — χωρίς να υπολογίζεται ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος MQ-9 πάνω από το ανατολικό τμήμα του Στενού του Ορμούζ (το Ιράν έχει ήδη καταστρέψει 55 MQ-9 τους τελευταίους μήνες).
Πηγές στην Τεχεράνη επιβεβαιώνουν ότι η CENTCOM στέλνει αναγνωριστικά drones MQM-170 ως δολώματα για να προκαλέσει μια ιρανική αντίδραση και έτσι να αποκαλύψει τη θέση των τακτικών συστημάτων αεράμυνας. Αυτό συμβαίνει εδώ και εβδομάδες. Το σκεπτικό της CENTCOM: για την αντιμετώπιση επιθέσεων εναντίον πλοίων που πλέουν παράνομα στο Στενό του Ορμούζ.
Ο απόλυτος κίνδυνος: η διοίκηση του αρχικοινωνιοπαθούς διαπραγματεύεται ενώ πυροβολεί. Είμαστε όλοι στην κόψη του ξυραφιού. Η Τεχεράνη θα μπορούσε κάλλιστα να ερμηνεύσει το χτύπημα στο Κεσμ ως την έναρξη μιας μαζικής εκστρατείας επιθέσεων και όχι ως προειδοποίηση.
Η επίθεση στο Κεσμ έλαβε χώρα την ίδια ημέρα που ο Τζ. Ντ. Βανς ανέφερε «κάποια πρόοδο» και ο Τραμπ διακήρυξε έντονα ότι δεν θα ξαναρχίσει τις επιθέσεις μετά τις ενδιάμεσες εκλογές. Παρόλο που ο μηχανισμός για μια μεγάλης κλίμακας κοινή εκστρατεία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ έχει τεθεί σε ισχύ, λείπει μόνο η απόφαση.
Μια γρήγορη υπενθύμιση: Ο Ναύαρχος Κούπερ παρουσίασε στον Τραμπ τις επιλογές επίθεσης την περασμένη Πέμπτη, παρουσία του κλόουν Γραμματέα Εξωτερικών Χέγκεθ, του γελοίου «Πόλεμους των Αιώνων», και του Προέδρου του Κοινού Επιτελείου Στρατού Νταν «Ράζιν» Κέιν. Οι σεΐχηδες του πετρελαίου του Κόλπου ενημερώθηκαν ότι οι επιθέσεις θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν αμέσως μετά τις ενδιάμεσες εκλογές.
Εν τω μεταξύ, η Τεχεράνη συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις, παραμένοντας πλήρως προετοιμασμένη για μάχη. Ο Υπουργός Εξωτερικών Αραγτσί χαρακτήρισε αυτές τις αδιάλειπτες έμμεσες συνομιλίες ως «εξαιρετικά έντονες». Αυτό συμβαίνει ακόμη και όταν ο αρχηγός του ιρανικού στρατού έχει θέσει το ενδεχόμενο προληπτικού χτυπήματος και τουλάχιστον δέκα προτάσεις για αποχώρηση από τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT) εκκρεμούν στο ιρανικό κοινοβούλιο.
Οι πλήρεις διαπραγματεύσεις δεν θα επαναληφθούν μέχρι να εκπληρωθούν οι όροι του Ιράν σχετικά με το Στενό του Ορμούζ. Ο Ρεζάι δεν έχει απαντήσει επίσημα στην επιστολή του Βανς, αλλά τώρα ισχυρίζεται ότι ο «τόνος» των ΗΠΑ έχει «αλλάξει εντελώς».
Το σχέδιο του Ιράν του Σεπτεμβρίου προέβλεπε το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ μετά από έξι ημέρες. Το Ιράν προτείνει τώρα δύο ημέρες και ο κ. Araghchi ανέφερε ότι το Κατάρ είχε προτείνει πέντε. Το πλαίσιο που πρότεινε το Κατάρ ορίζει την παύση των επιθέσεων στο Στενό του Ορμούζ με αντάλλαγμα την άρση του ναυτικού αποκλεισμού.
Και το Ιράν φυσικά διατηρεί το «φόρο» του: η νέα Αρχή Στενών του Περσικού Κόλπου (PGSA) εισπράττει τέλη διέλευσης — σε ριάλ — και διατηρεί ενημερωμένους καταλόγους με τα μη συμμορφούμενα πλοία.
Η πραγματικότητα στο έδαφος -ή μάλλον, στη θάλασσα- είναι ότι η Τεχεράνη έχει μετατρέψει το κλείσιμο σε ένα σύστημα εξουσιοδότησης. Και απλώς δεν είναι διατεθειμένη να εγκαταλείψει αυτό το είδος μόχλευσης.
Η Κίνα στο επίκεντρο
Το Πακιστάν φαίνεται να βρίσκεται ξανά στην πρώτη γραμμή των διαπραγματεύσεων. Ο κ. Αραγτσί επιβεβαίωσε ότι τόσο τα κανάλια του Κατάρ όσο και του Πακιστάν ήταν «πολύ δραστήρια».
Η κύρια διαφορά είναι ότι η Τεχεράνη θέλει τώρα το Πακιστάν, το οποίο ενήργησε ως μεσολαβητής τον περασμένο Ιούνιο για το μνημόνιο συνεννόησης (MoU), το οποίο έχει υποστεί μια σειρά αποτυχιών, να αναλάβει την υπόθεσή του — συμπεριλαμβανομένων και των κινδύνων.
Και παράλληλα, για να δώσει ακόμη μεγαλύτερη ένταση στα πράγματα, το Πεκίνο μεταβαίνει επιτέλους από τις δηλώσεις -και τις παρασκηνιακές ενέργειες- σε ενεργή, επί τόπου διπλωματία. Ένας ειδικός απεσταλμένος της Κίνας θα ταξιδέψει στο Ιράν, το Ομάν και τη Σαουδική Αραβία αργότερα αυτόν τον μήνα. Επομένως, η Κίνα συμμετέχει τώρα, για πρώτη φορά, πλήρως στις συζητήσεις για την πορεία προς το Ομάν.
Ο Πρόεδρος Σι είπε στον Σουλτάνο του Ομάν ότι ο Κόλπος «δεν πρέπει να γίνει αρένα αντιπαλότητας μεγάλων δυνάμεων ». Τα συμφέροντα της Κίνας είναι πολύ σαφή: το αργό πετρέλαιο πρέπει να ρέει ελεύθερα μέσω του Στενού του Ορμούζ· τα συμφέροντα των εταίρων του στον Κόλπο πρέπει να προστατεύονται· και το Πεκίνο θέλει να αποφύγει τις δευτερογενείς κυρώσεις των ΗΠΑ πάση θυσία.
Δεν μπορεί να τονιστεί αρκετά πόσο κρίσιμες ήταν οι πρόσφατες συζητήσεις του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ στην Τεχεράνη για τον καθορισμό της ρωσικής θέσης: αυτό που χρειάζεται η Μέση Ανατολή είναι μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας - ή «αδιαίρετο της ασφάλειας» - που να περιλαμβάνει όλους τους βασικούς παράγοντες.
Και αυτό συνδέεται με την ιδέα ενός τριμερούς διαλόγου εντός της APEC — η οποία προέρχεται από τον επικεφαλής σύμβουλο του Πούτιν, Ουσακόφ, και όχι από τον Λαβρόφ: Η Ρωσία, η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συζητήσουν σε βάθος το Ιράν σε μια συνάντηση τύπου «Γιάλτα 2.0» στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της APEC στη Σεντζέν σε δύο εβδομάδες.
Όλη αυτή η φασαρία σχετικά με μια πιθανή πυρηνική επίθεση στο Όρος Αξίνα, πιθανώς με μια πυρηνική βόμβα B61-11 με δυνατότητα διείσδυσης στο έδαφος, στην πραγματικότητα δεν οδηγεί πουθενά - και έχει de facto εξουδετερωθεί από μια πηγή υψηλού επιπέδου στην Τεχεράνη: η τοποθεσία είναι ήδη άδεια.
Όσον αφορά τις προτάσεις για αποχώρηση από τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Δυνάμεων (NPT) που υποβλήθηκαν στο ιρανικό κοινοβούλιο —αν και καμία δεν έχει εγκριθεί— ο δεύτερος στην ιρανική ιεραρχία, Μοχσέν Ρεζάι, επιβεβαίωσε ότι εξετάζεται μια αλλαγή στο πυρηνικό δόγμα. Η τελική απόφαση, φυσικά, βαρύνει τον Ανώτατο Ηγέτη Μοτζταμπά Χαμενεΐ —του οποίου ο προσωπικός εκπρόσωπος είναι ο Ρεζάι.
Ακόμα κι αν αυτός ο ασταθής «αρχικοινωνιοπαθής» αποφάσιζε να βομβαρδίσει την Αξίνα, αυτό δεν θα έλυνε αυτό που πιστεύει ότι βρίσκεται στην καρδιά της σύγκρουσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες: την ικανότητα του Ιράν να εμπλουτίζει ουράνιο.
Έπειτα, υπάρχει η Ντιμόνα, που βρίσκεται στην περιοχή της «λατρείας του θανάτου». Η εντολή που δόθηκε το περασμένο Σάββατο από τον Μοτζτάμπα σε όλους τους στρατιωτικούς διοικητές, η οποία προβλέπει απάντηση «χωρίς γεωγραφικό περιορισμό» σε περίπτωση αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης, περιλαμβάνει συγκεκριμένα τη Ντιμόνα μεταξύ των στόχων προτεραιότητας.
Ιρανικοί πύραυλοι είχαν ήδη χτυπήσει την πόλη Ντιμόνα στις 21 Μαρτίου. Η ΔΟΑΕ δεν διαπίστωσε καμία ζημιά στον αντιδραστήρα ή κάποια ασυνήθιστη ακτινοβολία εκείνη την εποχή. Ο αντιδραστήρας είναι μικρός: δεν είναι το Τσερνόμπιλ. Οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι σοβαρές για την περιοχή Νεγκέβ, αλλά ένα άμεσο χτύπημα δεν θα καθιστούσε ολόκληρο το Ισραήλ ακατοίκητο.
Κάθε πλευρά ενεργεί σύμφωνα με τη δική της λογική ασφαλείας.
Η Συμμαχία Άμυνας της Μέκκας συνεχίζει να προκαλεί αντιδράσεις. Με την πρώτη ματιά, φαίνεται να είναι μια συνθήκη συλλογικής άμυνας μεταξύ τριών κρατών. Η Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Τουρκίας την έχει εγκρίνει και εκκρεμεί ψηφοφορία στην ολομέλεια. Μέχρι στιγμής, δεν έχουν υπάρξει «αντιρρήσεις» για την ένταξη νέων μελών.
Το BADR, εν τω μεταξύ, είναι ένα τετραμερές μνημόνιο συμφωνίας στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας (Πακιστάν, Κατάρ, Τουρκία, Ινδονησία), χωρίς δεσμεύσεις σε αμυντικά θέματα ή χρηματοδότηση.
Τελικά, κάθε δρών υπερασπίζεται τις δικές του προτεραιότητες: το Πακιστάν, την ενέργειά του, τα σύνορά του και τα 8 δισεκατομμύρια δολάρια σε σαουδαραβικά κοιτάσματα· το Ριάντ, το τέλος των επιθέσεων της Ανσάρα (αλλά για αυτό, πρέπει να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων)· η Άγκυρα, μια αμυντική συμφωνία χωρίς υποχρέωση μάχης· και η Ντόχα, ο ρόλος της ως μεσολαβητή και το LNG της.
Αλλά μια άλλη ερμηνεία αποτελεί επίσης αντικείμενο μεγάλης συζήτησης. Ας υποθέσουμε ότι η Συμμαχία πήγε στη σύνοδο κορυφής της Τεχεράνης τουλάχιστον για να απειλήσει υποσυνείδητα τους Πέρσες. Για να λειτουργήσει αυτό, θα ήταν απαραίτητο να αγνοήσουμε τη θετική εκδοχή που έδωσε ο Μοχσέν Ρεζάι.
Αυτή η ερμηνεία θεωρεί τα τρία μέλη ως υποτελή στον αγγλοσιωνιστικό άξονα, απρόθυμα να υπερασπιστούν τη Γάζα αλλά ενωμένα για να «προειδοποιήσουν» τους Πέρσες.
Η Τουρκία είναι ο κόμβος πληροφοριών, ενσωματωμένη στο ΝΑΤΟ και έχει εμμονή με το Μεγάλο Τουράν και μια νεοοθωμανική επιστροφή στην Αραβία.
Η Σαουδική Αραβία είναι το έδαφος του «ακολουθήστε το χρήμα» — και του μίσους κατά των Σιιτών.
Όσο για το Πακιστάν, αυτό αντιπροσωπεύει την πιο σύνθετη οπτική γωνία, που χαρακτηρίζεται από άφθαρτους δεσμούς τόσο με τις αγγλοσαξονικές ελίτ όσο και με τον σαουδαραβικό πλούτο, και αναλύεται από παράγοντες που πιστεύουν ότι μπορούν να στείλουν Μπαλούχους μισθοφόρους και διάφορους τζιχαντιστές-Σαλαφιστές στο Ιράν, διαφεύγοντας αλώβητοι.
Εν τω μεταξύ, το Ιράν διαφοροποιείται σε μεγάλη κλίμακα —δεν βασίζεται αποκλειστικά σε χερσαίους διαδρόμους προς το Πακιστάν, το οποίο υπόκειται σε δευτερογενείς κυρώσεις των ΗΠΑ. Κατασκευάζει σιδηροδρόμους προς το Αφγανιστάν. Ο Araghchi βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο Τουρκμενιστάν για να ενισχύσει τους δεσμούς συνδεσιμότητας. Ο δεύτερος στο Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, ο εξαιρετικά ικανός Bagheri-Kani, βρίσκεται στο Πεκίνο. Και ο Mohsen Rezaee κάλεσε τον Πρόεδρο Πούτιν για να διασφαλίσει ότι ο διάδρομος της Κασπίας Θάλασσας θα γίνει ακόμη πιο ρευστός.
Εν ολίγοις, καθώς πλησιάζει η ημέρα των εκλογών στις Ηνωμένες Πολιτείες, η διπλωματία συνεχίζει να προχωρά στο υψηλότερο επίπεδο, ενώ οι εχθροπραξίες έχουν ήδη ξεκινήσει στο παρασκήνιο. Η Ουάσινγκτον απαντά με ομιλίες για «πρόοδο» την ημέρα και χτυπά το Κεσμ τη νύχτα — ενώ ο στόλος των δεξαμενόπλοιων που προορίζονται για μια πολύ μεγαλύτερη επιχείρηση σταθμεύει στη Νεγκέβ.
Κάθε πλευρά ενεργεί σύμφωνα με τη δική της λογική ασφαλείας. Το Ιράν θέλει την άρση του ναυτικού αποκλεισμού και την αναγνώριση του συστήματος εξουσιοδότησης πλοήγησης στο Στενό του Ορμούζ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν επαληθεύσιμα πυρηνικά όρια. Η «λατρεία του θανάτου» επιθυμεί διακαώς μια εκστρατεία βομβαρδισμών.
Εάν το Ιράν προβεί σε αντίποινα κατά του Qeshm στη θάλασσα και ο JD Vance συνεχίσει να αντιδρά μέσω του Πακιστάν αυτή την εβδομάδα, το παράθυρο ευκαιρίας παραμένει ανοιχτό. Εάν η ιρανική απάντηση στοχεύσει την ενέργεια του Κόλπου ή αμερικανικά αεροσκάφη, η προθεσμία της 4ης Νοεμβρίου που ανακοινώθηκε στις πετρελαϊκές μοναρχίες του Κόλπου τίθεται σε ισχύ και η Σενζέν, σε δύο εβδομάδες, θα γίνει ο τόπος όπου θα συζητηθεί το τελικό νομοσχέδιο μεταξύ Ρωσίας, Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών
222%20(3)%20(3).jpg)
%20(1)%20(1).png)
%20(2)%20(1)%20(1).png)
%20(2)%20(2)%20(1)%20(1)%20(1)%20(1)%20(1)%20(2).png)
%20(2)%20(1).png)
0 comments: