Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Η γεωγραφία μιας απεχθούς πράξης

 

Αν και σπάνια λαμβάνεται υπόψη στις αναλύσεις, η αναγκαστική μετανάστευση αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο αυτής της επιθετικότητας, 

Πώς δημιουργείτε έλλειψη από ένα γραφείο στην Ουάσινγκτον;

Από την αρχή της ιστορίας της ασύμμετρης αντιπαράθεσης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κούβας, τα ψέματα έχουν χρησιμεύσει ως ασπίδα για την Ουάσιγκτον για να καλύψει την επιθυμία της να κυριαρχήσει στη μεγαλύτερη από τις Αντίλλες, καθώς και για να αποκρύψει την αδυναμία και την αχρειότητα των πράξεών της.

Ο Λευκός Οίκος δεν έχει φεισθεί καμίας προσπάθειας για να αποκρύψει τις μεθόδους οικονομικής επιθετικότητας που χρησιμοποιούνται, συμπεριλαμβανομένων των αποκλεισμών, του ενεργειακού και χρηματοοικονομικού στραγγαλισμού, της βιοτρομοκρατίας, της κλοπής ταλέντων, της προκλητής μετανάστευσης και της δολιοφθοράς.

Αν και σπάνια λαμβάνεται υπόψη στις αναλύσεις, η αναγκαστική μετανάστευση αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο αυτής της επιθετικότητας, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Η χώρα χάνει όχι μόνο κατοίκους, αλλά και ανθρώπινο κεφάλαιο σε ηλικία εργασίας και οικογενειακής μέριμνας, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την ικανότητά της για οικονομική ανάκαμψη και μακροπρόθεσμη κοινωνική βιωσιμότητα.

Αν και είναι ευρέως γνωστό ότι ο αποκλεισμός αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της λεγόμενης στρατηγικής «αλλαγής καθεστώτος», επιμένουν εδώ και δεκαετίες ότι δεν υπάρχει — υποστηρίζοντας αντ' αυτού ότι οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης των Κουβανών οφείλονταν στην αποτυχία του «καθεστώτος».

Πρόσφατα, έχουν προχωρήσει ακόμη περισσότερο, καταφεύγοντας στο επιχείρημα ότι, ενώ το «εμπάργκο» είναι όντως πραγματικό, το καθεστώς το χρησιμοποιεί ως «πρόσχημα». Αυτή είναι μια περίπτωση ψευδούς διχοτομικής πλάνης.

Ένα εμπάργκο δεν είναι τίποτα περισσότερο από την κατάσχεση αγαθών· αυτό που βιώνει η Κούβα είναι αρκετά διαφορετικό. Αυτός ο όρος χρησιμοποιείται σκόπιμα για να ελαχιστοποιήσει τη σοβαρότητα και τον αντίκτυπο της κατάστασης, ενώ στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο «πρόβλημα»: είναι ένας ανοιχτός οικονομικός πόλεμος, συνοδευόμενος από έναν γνωστικό πόλεμο που αποσκοπεί στην απόκρυψή του.

Στις 6 Ιουλίου 1960, ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε την κατάργηση της ποσόστωσης κουβανικής ζάχαρης στην αμερικανική αγορά - ένα σημαντικό πλήγμα για την οικονομία του νησιού, η οποία ήταν ένας παραγωγός ενός μόνο προϊόντος που εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από αυτήν την αγορά.

Λίγες μέρες αργότερα, η αμερικανική κυβέρνηση επέβαλε εμπάργκο πετρελαίου. Η επαναστατική κυβέρνηση απάντησε κατάλληλα σε αυτά τα αμερικανικά μέτρα, πραγματοποιώντας εθνικοποιήσεις σύμφωνα με το νόμο.

Έκτοτε, ο αποκλεισμός έχει επιβληθεί κυρίως μέσω ενός σύνθετου δικτύου νόμων, διαταγμάτων και κανονισμών των ΗΠΑ που έχουν εφαρμοστεί και ενισχυθεί για περισσότερες από έξι δεκαετίες.

ΝΟΜΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ, ΠΟΥ ΥΙΟΘΕΤΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΟΝΓΚΡΕΣΟ:

• Νόμος περί Ξένης Βοήθειας (1961) : έδωσε στον πρόεδρο την εξουσία να επιβάλλει και να διατηρεί εμπάργκο κατά της Κούβας.
• Νόμος Διαχείρισης Εξαγωγών (1979) : ρυθμίζει τις εξαγωγές και έχει χρησιμοποιηθεί για τον περιορισμό του εμπορίου με το νησί.
• Νόμος περί Κουβανικής Δημοκρατίας (Νόμος Torricelli, 1992) : απαγόρευσε στις θυγατρικές αμερικανικών εταιρειών που βρίσκονται σε τρίτες χώρες να εμπορεύονται με την Κούβα. Απαγορεύει επίσης σε πλοία από τρίτες χώρες που καταπλέουν σε κουβανικά λιμάνια να εισέρχονται στο έδαφος των ΗΠΑ για 180 ημέρες.
• Νόμος περί Κουβανικής Ελευθερίας και Δημοκρατικής Αλληλεγγύης (Νόμος Helms-Burton, 1996) : θεωρείται ο νομοθετικός ακρογωνιαίος λίθος του αποκλεισμού. Κωδικοποίησε τις διατάξεις του εμπάργκο, το διεθνοποίησε και θέσπισε κυρώσεις κατά ξένων εταιρειών που επενδύουν σε εθνικοποιημένα περιουσιακά στοιχεία στην Κούβα. Ο Τίτλος III επιτρέπει την άσκηση νομικών ενεργειών στα δικαστήρια των ΗΠΑ.
• Νόμος περί Μεταρρύθμισης Εμπορικών Κυρώσεων και Προώθησης Εξαγωγών (2000) : Αυτό αποτελεί μέρος του νομικού πλαισίου που διέπει τον αποκλεισμό.
• Νόμος περί Εμπορίου με τον Εχθρό : Νομοθεσία που παρέχει στον πρόεδρο την εξουσία να περιορίζει το εμπόριο με χώρες που θεωρούνται «εχθρικές» και να επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις.

ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ

Οι διατάξεις αυτές θεσπίζονται από την εκτελεστική εξουσία και διευκρινίζουν τους προαναφερθέντες νόμους:

• Κανονισμοί Ελέγχου Περιουσιακών Στοιχείων της Κούβας (CACR) : Πρόκειται για το κύριο σύνολο κανονισμών που διαχειρίζεται το Υπουργείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC) εντός του Υπουργείου Οικονομικών. Απαγορεύει τις συναλλαγές με την Κούβα και χρησιμεύει ως επιχειρησιακή βάση για τον αποκλεισμό.
• Προεδρικά Διατάγματα : Οι πρόεδροι των ΗΠΑ έχουν εκδώσει πολλά εκτελεστικά διατάγματα με στόχο την ενίσχυση του αποκλεισμού. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι το Εκτελεστικό Διάταγμα 14404 της 1ης Μαΐου 2026, το οποίο επιβάλλει δευτερεύουσες κυρώσεις σε όσους διατηρούν σχέσεις με την Κούβα και επιτρέπει τη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων ατόμων που δραστηριοποιούνται σε βασικούς τομείς της οικονομίας της.

ΑΛΛΕΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ

Εκτός από τους νόμους και τους κανονισμούς, το εμπάργκο επιβάλλεται μέσω:

• Καταχώριση Κυρώσεων : Η Κούβα περιλαμβάνεται στον κατάλογο των ΗΠΑ με τα κράτη που χρηματοδοτούν την τρομοκρατία, με αποτέλεσμα πρόσθετους οικονομικούς και εμπορικούς περιορισμούς.
• Κυρώσεις κατά συγκεκριμένων οντοτήτων : Κουβανικές εταιρείες όπως η Gaesa και η Moa Nickel SA έχουν υποστεί κυρώσεις με την προσθήκη τους στον κατάλογο των Ειδικά Ορισμένων Υπηκόων (SDNs).
• Οικονομικοί και Ταξιδιωτικοί Περιορισμοί : Τα μέτρα περιλαμβάνουν την ανάκληση γενικών αδειών για συναλλαγές «ανάληψης», καθώς και περιορισμούς στα ταξίδια και τις μεταφορές χρημάτων.

Συνοπτικά, το εμπάργκο κατά της Κούβας βασίζεται σε ένα σύνθετο νομικό πλαίσιο που συνδυάζει νόμους του Κογκρέσου, διοικητικούς κανονισμούς, προεδρικά διατάγματα και καταλόγους κυρώσεων.

Ο νόμος Helms-Burton του 1996 αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο που κωδικοποίησε και ενίσχυσε αυτό το σύστημα , ενώ τα προεδρικά διατάγματα και οι κανονισμοί του OFAC χρησιμεύουν ως μέσα για την καθημερινή εφαρμογή του.

Αυτό δεν είναι άλλοθι, και πόσο μάλλον εμπάργκο. Είναι μια πολύπλευρη επίθεση που δεν αφήνει περιθώρια ελιγμών.

πηγή: Granma 

• Tweet
• Share
• Share
• Share
• Share