Ο όρος «αμφιλεγόμενο» είναι πολύ αδύναμος για να περιγράψει την κατάσταση.
Για μια σύντομη στιγμή, φάνηκε ότι το Κατάρ, μετά από μια πρόσωπο με πρόσωπο συνάντηση στην Ουάσινγκτον μεταξύ του Τραμπ και του πρωθυπουργού Μοχάμεντ αλ-Θάνι, είχε βρει μια βιώσιμη οδό για το Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Εμίρης του Κατάρ άσκησε πιέσεις για αυτό, και η κυβέρνηση στην Τεχεράνη το ενέκρινε για λίγο (δείτε εδώ και εδώ). Αλλά στη συνέχεια, όπως ήταν αναμενόμενο, όλα κατέρρευσαν (δείτε εδώ), δεδομένης της μη ρεαλιστικής φύσης του ελιγμού.Ήταν ο Μοχσέν Ρεζάι, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (SNSC) και προσωπικός εκπρόσωπος του Ηγέτη Μοτζταμπά Χαμενεΐ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τον οριστικό καθορισμό του πλαισίου των επτά όρων της Ισλαμικής Δημοκρατίας για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.
Ο Ρεζάι τόνισε ότι «ζητήσαμε από τους Αμερικανούς να δώσουν μια σαφή και αδιαμφισβήτητη απάντηση στους όρους μας, αλλά [...] η απάντησή τους είναι μια απάτη » .
Ακόμα χειρότερα: «Όλοι οι ισχυρισμοί των Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων με το Ιράν και τη διεξαγωγή συνάντησης στο Κατάρ είναι ψέματα. Στοχεύουν στη μείωση της οικονομικής πίεσης και στη μείωση των τιμών του πετρελαίου. Αυτό περιλαμβάνει και τη συνάντησή μου με τον Αμερικανό αντιπρόεδρο, η οποία είναι εντελώς ψευδής και αβάσιμη » .
Και μετά, το τελειωτικό χτύπημα: «Το Στενό του Ορμούζ δεν θα ανοίξει ξανά μέχρι να εκπληρωθούν οι επτά όροι του Ιράν » .
Συνοψίζοντας, ακολουθούν οι επτά όροι του Ιράν:
- Το τέλος του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, δηλαδή εντός του Άξονα της Αντίστασης. Αυτό περιλαμβάνει κυρίως τον Λίβανο.
- Η πλήρης άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού.
- Η αποδέσμευση των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων του Ιράν. Αυτό υπερβαίνει κατά πολύ τα αναφερόμενα ποσά: 6 δισεκατομμύρια, 8 δισεκατομμύρια, 12 δισεκατομμύρια, ακόμη και 24 δισεκατομμύρια δολάρια.
- Η άρση των κυρώσεων κατά του Ιράν που επιβλήθηκε μετά την υπογραφή, από τον Τραμπ και τον Πεζεσκιάν, αυτής της κατά συρροή «νεκρής γάτας», που είναι το Μνημόνιο Συνεργασίας (MoU) του Ισλαμαμπάντ.
- Η αποχώρηση όλων των αμερικανικών δυνάμεων από τις περιοχές της Μέσης Ανατολής που περιβάλλουν το Ιράν.
- Η εξαίρεση όλων των πωλήσεων ιρανικού πετρελαίου από τις κυρώσεις.
- Αναγνώριση του θαλάσσιου διαδρόμου που έχει ήδη συμφωνηθεί μεταξύ Ιράν και Ομάν.
Αμέσως μετά την απόρριψη του σχεδίου από το Κατάρ, οι προτεραιότητες της κυβέρνησης Τραμπ έγιναν πιο σαφείς - τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Πίσω από κλειστές πόρτες, ο Υπουργός Εξωτερικών Ρούμπιο αποκάλυψε τα πάντα στη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της G7 στη Γαλλία.
Εν ολίγοις: κανένας νέος πόλεμος εναντίον του Ιράν. Τουλάχιστον όχι προς το παρόν. Και καμία συμφωνία επίσης: Ο Ρούμπιο και ο γραμματέας με το τατουάζ «Πόλεμοι για πάντα», Χέγκεθ, είναι σθεναρά αντίθετοι σε οποιαδήποτε συμφωνία.
Αυτό μας φέρνει στην τακτική που επέλεξε ο «αρχικοινωνιοπαθής» (μέχρι νεωτέρας): να στραγγαλίσει οικονομικά το Ιράν. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει τέλος ορατό. Αυτό σημαίνει τη συνέχιση του ναυτικού αποκλεισμού, μαζί με μια σειρά κυρώσεων, για να μην αναφέρουμε τον αποκλεισμό της «Σιδερένιας Πύλης», που εκτείνεται από τους σιδηροδρόμους μέχρι την Κασπία Θάλασσα.
Υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: η Τεχεράνη δεν πρόκειται να το ανεχθεί αυτό με την ψυχραιμία της. Θυμηθείτε την πρόσφατη προτροπή του Ανώτατου Ηγέτη Μοτζταμπά Χαμενεΐ: Η πολιτική του «ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη» έχει τελειώσει.
Τι σημαίνει «ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη»
Ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους το ελαττωματικό σχέδιο του Κατάρ κατέρρευσε είναι ότι τόσο το Πεκίνο όσο και η Μόσχα συμβούλευσαν την Τεχεράνη να αποσυρθεί από αυτές τις ψεύτικες «διαπραγματεύσεις» — οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν οδηγήσει σε μια συνάντηση μεταξύ του Ρεζάι και του Τζ. Ντ. Βανς στη Ντόχα την επόμενη εβδομάδα.
Υπήρχε, φυσικά, πάντα η πιθανότητα να προσφερθεί στον Τραμπ μια διέξοδος. Υπήρχε όμως και ο κίνδυνος ενός ακόμη ελιγμού αποκεφαλισμού - οι συνήθεις ύποπτοι να δολοφονήσουν τον Ρεζάι και την ομάδα του, όπως ακριβώς συνέβη τον Ιούνιο του 2025.
Η ρωσο-κινεζική στρατηγική συνεργασία ενδέχεται επίσης να αποφάσισε να προσκαλέσει τον Τραμπ, ο οποίος δεν κατάφερε να καταλήξει σε συμφωνία, στην «Αίθουσα της Τελευταίας Ευκαιρίας» σε μια πιθανή τριμερή συνάντηση την επόμενη εβδομάδα στη Σεντζέν, στο περιθώριο της ετήσιας συνόδου κορυφής APEC.
Εάν η συνάντηση πραγματοποιηθεί, ο Πούτιν και ο Σι θα μπορούν να πουν στον Τραμπ πρόσωπο με πρόσωπο: εάν επιστρέψετε στη διπλωματία —δηλαδή, εφαρμόζοντας το μνημόνιο συνεννόησης— θα έχετε την υποστήριξή μας. Και μπορούμε να σας βοηθήσουμε να βγείτε από το αδιέξοδο που έχετε δημιουργήσει.
Είναι διδακτικό να εξετάσουμε πώς ο Ανώτατος Ηγέτης Μοτζτάμπα Χαμενεΐ έχει εφαρμόσει αυτό που αποτελεί de facto μια πολιτική πλήρους συνεργασίας με την Κίνα.
Ο Ανώτατος Ηγέτης είναι άμεσα υπεύθυνος, όπως επιβεβαίωσε ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Γκαλίμπαφ.
Μεταξύ των προτεραιοτήτων: η εξασφάλιση της βοήθειας της Κίνας για τον τερματισμό του διλήμματος «ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη»· η προώθηση ενός μεγαλύτερου ρόλου για την Κίνα στην ασφάλεια της Δυτικής Ασίας· η εμβάθυνση της συνεργασίας εντός των BRICS, του SCO και σε ολόκληρο τον Παγκόσμιο Νότο· και η επίτευξη απτών αποτελεσμάτων από την 25ετή στρατηγική εταιρική σχέση Κίνας-Ιράν όσον αφορά τις επενδύσεις, την τεχνολογική συνεργασία και τα αναπτυξιακά έργα.
Και όλα αυτά ξεκίνησαν μόλις μια εβδομάδα πριν από την πιθανή τριμερή συνάντηση μεταξύ Xi, Πούτιν και Τραμπ στη Σεντζέν.
Εν τω μεταξύ, ο ειδικός απεσταλμένος της Κίνας στη Μέση Ανατολή, Ζάι Τζουν, βρίσκεται ήδη σε αποστολή.
Πρώτη στάση: Τεχεράνη, όπου είχε κατ' ιδίαν συνάντηση με τον Αλί Μπαγκέρι-Κάνι, τον δεύτερο αξιωματούχο στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, έναν εξαιρετικά ικανό άνδρα.
Στη συνέχεια έρχεται το Ομάν, και στη συνέχεια το πιο δύσκολο να πειστεί: η Σαουδική Αραβία. Τίποτα δεν δείχνει προς το παρόν ότι ο MbS είναι επιτέλους έτοιμος να ακούσει το μήνυμα.
Αυτό το Σαββατοκύριακο, τρεις ομάδες κρούσης αμερικανικών αεροπλανοφόρων θα αναπτυχθούν στη Μέση Ανατολή. Αυτή η προοπτική δεν αλλάζει γνώμη στην Τεχεράνη. Η συναίνεση στο υψηλότερο επίπεδο είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο προς διαπραγμάτευση, είτε για το Στενό του Ορμούζ είτε για οποιοδήποτε άλλο ζήτημα. Άλλωστε, όλα έχουν ήδη διαπραγματευτεί μέσω του μνημονίου συνεννόησης — το οποίο ο Τραμπ έσκισε.
Η Μπαγκέρι-Κάνι το δήλωσε ευθέως μετά τη συνάντηση με τον Κινέζο απεσταλμένο: τέλος στα λόγια, ούτε προφορικά ούτε γραπτά. Το μνημόνιο συνεννόησης απλώς πρέπει να εφαρμοστεί.
Η Μόσχα και το Πεκίνο γνωρίζουν επίσης πλήρως ότι η κυβέρνηση Τραμπ προσπαθεί να φέρει τα πολιτισμικά κράτη της Ρωσίας, του Ιράν και της Κίνας το ένα εναντίον του άλλου. Προσθέτοντας μια νότα ειρωνείας, οι μαριονέτες των σεΐχηδων πετρελαίου του GCC αποφάσισαν -ή πιέστηκαν- να ιδρύσουν ένα κοινό στρατιωτικό αρχηγείο στο Κουβέιτ.
Να κάνουν τι; Να επιτεθούν στο Ιράν με έναν στρατό από κεμπάπ;
Ο Τραμπ αναζητά απεγνωσμένα μια διέξοδο. Αλλά σαφώς όχι σύμφωνα με τους επτά αδιαπραγμάτευτους όρους της Τεχεράνης. Χρειάζεται κάτι, οτιδήποτε, που να μπορεί να παρουσιάζει αδιάκοπα ως «νίκη». Το IRGC, ωστόσο, δεν θα τον αφήσει να τη γλιτώσει, ό,τι και να γίνει. Αν θέλει να δραπετεύσει, το τίμημα θα είναι υψηλό.
Η ιρανική οικονομία μπορεί να βρίσκεται σε δεινή θέση, αλλά κανείς στον στενό κύκλο του Τραμπ δεν φαίνεται να κατανοεί πόσο επιδέξιες έχουν γίνει οι χώρες του Παγκόσμιου Νότου στην αντιμετώπιση της έλλειψης. Αυτό που έχει σημασία, όσον αφορά την εθνική ασφάλεια του Ιράν, είναι ο τρόπος με τον οποίο το IRGC αξιοποιεί τα κεφάλαιά του, την τεχνολογική του εμπειρογνωμοσύνη και τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης για να συνεχίσει να τροφοδοτεί την αντίσταση.
Μόνο η στρατιωτική δράση μπορεί να σπάσει το αδιέξοδο.
Αντικειμενικά, βρισκόμαστε σε ένα πλήρες αδιέξοδο. Ούτε ο Τραμπ ούτε η Τεχεράνη μπορούν να αποδεχτούν τους όρους του άλλου χωρίς να εμφανιστούν στον υπόλοιπο κόσμο ως η ηττημένη πλευρά.
Και για να γίνει η κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη, και οι δύο πλευρές νομίζουν ότι κερδίζουν. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, το Ιράν είναι αυτό που κερδίζει χρόνο.
Ο Μοχάμεντ Μόχμπερ, ένας από τους κορυφαίους συμβούλους του Ανώτατου Ηγέτη Μοτζτάμπα, δήλωσε ότι το Ιράν θα θεωρούσε οποιαδήποτε μορφή συνεργασίας με τον αμερικανικό αποκλεισμό πράξη πολέμου. Η γνώμη του έχει βαρύτητα. Διετέλεσε υπηρεσιακός πρόεδρος μεταξύ της συντριβής του ελικοπτέρου του Ράισι -ή της δολοφονίας του- και της εκλογής του Πεζεσκιάν.
Επιπλέον, αναδύεται ένα κύμα υποστήριξης σε ολόκληρη την ιρανική κοινωνία για μια στρατιωτική απάντηση στην προσπάθεια του Τραμπ για οικονομικό στραγγαλισμό.
Η Τεχεράνη, στην πραγματικότητα, έχει εκδώσει τελεσίγραφο στην Ουάσιγκτον: είτε να διευθετήσει τους τελικούς όρους μέσω διπλωματικών οδών είτε να αντιμετωπίσει μια κλιμάκωση της σύγκρουσης.
Αυτό είναι το απόλυτο νόημα της προτροπής του Ανώτατου Ηγέτη—«ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη»—σε συνδυασμό με την πλήρη απόρριψη μιας οικονομικής πολιορκίας. Η προειδοποίηση του Ρεζάι σχετικά με το Χ—σεβαστείτε τους επτά όρους ή αντιμετωπίστε τις συνέπειες—θέτει το νομικό υπόβαθρο για ένα πιθανό ιρανικό προληπτικό χτύπημα.
Έτσι έχει εξελιχθεί το πολιτικό τοπίο τις τελευταίες ημέρες. Ο Οδηγός, ο Ρεζάι, ο Μπαγκέρι-Κάνι και το IRGC βρίσκονται στην πρώτη γραμμή — ενώ ο Γκαλιμπάφ και ο Αραγτσί παραμένουν κάπως στο παρασκήνιο, κάνοντας κύκλους από τη Ντόχα μέχρι το Ισλαμαμπάντ.
Ένα πιθανό σενάριο: οι πολεμοχαρείς δυνάμεις θα περιμένουν τον Ουράνιο Αυτοκράτορα να συναντήσει το βλέμμα του «αρχικοινωνιοπαθή» στη Σενζέν την επόμενη εβδομάδα, και τότε θα ξεσπάσει η κόλαση.
Με δυνητικά καταστροφικές συνέπειες. Ο Ρεζάι τις περιέγραψε με σαφήνεια. Η απάντηση δεν θα περιοριστεί σε «κοντινές» αμερικανικές βάσεις : «Θα στοχεύσουμε επίσης όλες τις απομακρυσμένες αμερικανικές βάσεις ». Και «θα μπορούσαμε να στοχεύσουμε ορισμένα νησιά που οι Αμερικανοί θεωρούν ότι βρίσκονται πέρα από την εμβέλεια των πυραύλων μας » .
Ο Ρεζάι συμβούλεψε «όλες τις χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στο έδαφός τους να μην συνεργαστούν με οποιαδήποτε αμερικανική στρατιωτική επιθετικότητα [...] Θα θεωρήσουμε οποιοδήποτε μέρος από το οποίο απογειώνονται αμερικανικά αεροπλάνα ως απειλή για εμάς. Δηλώνουμε αυτή τη θέση τώρα, ώστε να μην μπορούν να επικαλεστούν κανένα πρόσχημα στο μέλλον » .
Είναι απολύτως κρίσιμο να κατανοήσουμε την τρέχουσα διάθεση της ιρανικής κοινωνίας. Η γενική άποψη είναι ότι ο συνεχιζόμενος αποκλεισμός, που τώρα επιδεινώνεται από την Επιχείρηση Σιδηρούν Πύλη, είναι απαράδεκτος. Το ίδιο ισχύει και για τις αμφίβολες επιχειρήσεις πληροφοριών και τον γνωστικό πόλεμο. Το Ιράν πρέπει επομένως να αναπτύξει μια βιώσιμη στρατιωτική στρατηγική για να αντιμετωπίσει αυτή τη μέγιστη οικονομική και γνωστική πίεση.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ευρέως διαδεδομένη συναίνεση σε ολόκληρο το Ιράν είναι ότι ο τερματισμός του αποκλεισμού είναι επαρκής λόγος για να ξεκινήσει το Ιράν έναν προληπτικό πόλεμο μεγάλης κλίμακας.
Άλλωστε, η διοίκηση του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) αναμένει μια επίθεση από το Συνδικάτο Epstein αργά ή γρήγορα. Αυτό εξηγεί τη ρητή προειδοποίηση ότι η ιρανική απάντηση δεν θα έχει γεωγραφικά όρια - τα οποία θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν την Ευρώπη.
Μπορεί κάλλιστα να είναι ο Νοέμβριος, όχι ο Απρίλιος, που θα αποδειχθεί ο πιο σκληρός μήνας. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα καταρρακτωδών βροχών.
.jpg)
%20(2)%20(1)%20(1)%20(1)%20(1).png
)
%20(1).png
)
0 Σχόλια