«Η Αραβική Δημοκρατία της Συρίας καταδικάζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις που διαπράττει η ισραηλινή κατοχή εναντίον των συριακών εδαφών, με τελευταία τη συνέχιση των εργασιών της σε αυτό που ονομάζεται «γραμμή Sofa 53», η οποία συνιστά κατάφωρη παραβίαση της Συμφωνίας Αποδέσμευσης του 1974 και των διεθνών συμφωνιών...»
Τι είναι η γραμμή «Sofa 53» που κατασκευάζει το Ισραήλ στη νότια Συρία;
Πρόκειται για έναν στρατιωτικό δρόμο οχυρωμένο με χωματουργικά έργα, τάφρους, στρατιωτικά σημεία και παρατηρητήρια. Εκτείνεται από το βόρειο τμήμα του Κυβερνείου Κουνέιτρα προς τα νότια, κατά μήκος των συριακών Υψιπέδων Γκολάν. Ορισμένα τμήματα είναι κατασκευασμένα εντός της ζώνης αποδέσμευσης που ορίζεται από τη συμφωνία αποδέσμευσης του 1974 μεταξύ Συρίας και Ισραήλ. Οι περισσότερες εκτιμήσεις τοποθετούν το έργο σε περίπου 70 χιλιόμετρα. Άλλες εκτιμήσεις υποδηλώνουν ένα πολύ μεγαλύτερο δίκτυο δρόμων, τοποθεσιών και οχυρώσεων, που υπερβαίνει αυτό το μήκος.
Σοφά σημαίνει καταιγίδα στα εβραϊκά και ο αριθμός 53 λέγεται ότι αναφέρεται στο 53ο Τεθωρακισμένο Τάγμα «Σοφά», που αποτελεί μέρος της 188ης Ταξιαρχίας του ισραηλινού στρατού. Ωστόσο, κανένα δημόσιο ισραηλινό έγγραφο δεν έχει επιβεβαιώσει επίσημα ότι ο ισραηλινός στρατός υιοθέτησε αυτό το όνομα για ολόκληρο το έργο.
Αυτό το έργο έχει αναπτυχθεί σημαντικά από την πτώση του συριακού κράτους στις 8 Δεκεμβρίου 2024, χάρη στη μεταβίβαση της εξουσίας στον Αλ-Τζουλάνι και την ομάδα τρομοκρατών διαφόρων εθνικοτήτων του, μετά από διεθνή συμφωνία μεταξύ εχθρικών και συμμαχικών κρατών, τα οποία έχουν κουραστεί από το «πείσμα» του Προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ να αρνηθεί να υποκύψει στις απαιτήσεις και τις συμβουλές τους κατά τη διάρκεια περισσότερων από 13 ετών ενός ανελέητου πολέμου. Δεν θα επεκταθούμε περαιτέρω εδώ...
Τι περιμένει το Ισραήλ από το έργο «Sofa 53»;
Η κα. Λέιλα Νικολάς , καθηγήτρια Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Λιβάνου, απάντησε σε αυτό το ερώτημα στο άρθρο της που δημοσιεύτηκε στις 6 Οκτωβρίου με τίτλο: «Καναπές 53»: πώς αναθεωρεί το Ισραήλ τη γεωγραφία ασφαλείας του; Παρακάτω είναι μια σύνοψη της ανάλυσής του:
Θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι το έργο «Sofa 53» στη νότια Συρία περιορίζεται σε αμυντικές οχυρώσεις.
Το συγκεκριμένο αποτέλεσμά της είναι η επιβολή μιας νέας πραγματικότητας στο έδαφος, δίνοντας στο Ισραήλ μια βαθύτερη και πιο διαρκή παρουσία ασφαλείας στη νότια Συρία, επειδή όσο περισσότερο οι οχυρώσεις, οι δρόμοι και οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις ενσωματώνονται μόνιμα στο τοπίο, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να τα θεωρήσουμε απλώς προσωρινά μέτρα που συνδέονται με μια παροδική κατάσταση ασφαλείας.
Η σοβαρότητά του έγκειται στο γεγονός ότι ο «Καναπές 53» αποτελεί ένδειξη μιας ευρύτερης εδαφικής επέκτασης που σταδιακά διαμορφώνεται και η οποία δεν περιορίζεται στη Συρία. Πράγματι, τα τελευταία χρόνια, «η νέα ισραηλινή προσέγγιση ασφαλείας συνίσταται στον έλεγχο και την επέκταση του γεωγραφικού του χώρου στις γειτονικές αραβικές χώρες (Παλαιστίνη, Λίβανο και Συρία) και στη σταδιακή μετάβαση από μια έννοια που επικεντρώνεται στην άμυνα των συνόρων σε μια έννοια που ενσωματώνει την κατοχή και τη διαχείριση του χώρου πέρα από αυτά τα σύνορα » .
Ομοίως, όσον αφορά τον νότιο Λίβανο, οι συμφωνίες ασφαλείας που πρότεινε το Ισραήλ στις λιβανέζικες αρχές κάνουν λόγο για διαβαθμισμένες ζώνες ασφαλείας ή ζώνες ασφαλείας ποικίλου βάθους, χαράσσοντας μια «κίτρινη γραμμή» και στη συνέχεια μια «γκρίζα γραμμή» , κάτι που δεν φαίνεται άσχετο με τη λογική που διέπει τον «Sofa 53» στη Συρία.
Έτσι, γίνεται σαφές ότι αυτό που ενώνει τα μέτωπα του Λιβάνου και της Συρίας είναι το γεγονός ότι το Ισραήλ βλέπει όλο και περισσότερο το βόρειο μέτωπό του ως μια ολοκληρωμένη στρατηγική μονάδα.
Επιπλέον, η σοβαρότητα του «Sofa 53» έγκειται επίσης στην «αντιπαλότητα για επιρροή μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας στη Συρία », δεδομένης της επιθυμίας του Ισραήλ να αποτρέψει την εμφάνιση ενός στρατηγικού περιβάλλοντος επί του οποίου δεν έχει κανέναν έλεγχο. Αυτή η αντιπαλότητα κινδυνεύει να ξεπεράσει έναν απλό αγώνα εξουσίας μεταξύ των δύο πλευρών.
Τελικά, αυτό που έχει αναλάβει το Ισραήλ στη Γάζα, τη Συρία και τον Λίβανο υπογραμμίζει «μια ισραηλινή στρατηγική που βασίζεται πλέον στη δημιουργία σφαιρών επιρροής και ασφάλειας που προηγούνται και επηρεάζουν τις πολιτικές συμφωνίες» .
Επομένως, εάν η Μέση Ανατολή βρίσκεται στα πρόθυρα μιας βαθιάς γεωπολιτικής αναμόρφωσης, το θεμελιώδες ερώτημα γίνεται: «σε ποιο βαθμό μπορεί το Ισραήλ να διαιωνίσει αυτές τις ζώνες ασφαλείας και σε ποιο βαθμό άλλα κράτη και περιφερειακές δυνάμεις θα είναι σε θέση να το αποτρέψουν ή να το προσαρμόσουν; »
Ας επιστρέψουμε στην αντιπαλότητα μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας που αναφέρθηκε προηγουμένως.
Αν το Ισραήλ ροκανίζει τη νότια Συρία με το πρόσχημα της εγγύησης της ασφάλειάς του, με σκοπό την επέκταση των συνόρων του προς τη Δαμασκό σύμφωνα με το λεγόμενο θεϊκό κτηματολόγιο όπως αναφέρει η Μπεζαλέλ Σμότριτς, ή σύμφωνα με το σενάριο της Ισραηλινής ερευνήτριας Μορ Αλτσούλερ, η οποία προτείνει, στο πλαίσιο του οράματός της για το «στρατηγικό βάθος» του Ισραήλ στο συριακό μέτωπο, να πολιορκήσει την πρωτεύουσα της Συρίας στερώντας της τους πόρους νερού και ηλεκτρικής ενέργειας αντί να την καταλάβει, και να διασφαλίσει ότι ο Αλ-Τζουλάνι θα μεταφέρει το κέντρο εξουσίας του από τη Δαμασκό στο Χαλέπι ; Ο Ερντογάν έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι«η ασφάλεια της Τουρκίας ξεκινά από το Χαλέπι, τη Δαμασκό και τη Βηρυτό…».
Ένα δεύτερο πρόσχημα ασφαλείας οδήγησε την Τουρκία να καταβροχθίσει τελικά το κυβερνείο του Χαλεπίου, αφού το λεηλάτησε και υπέταξε τους κατοίκους του μέσω σφαγών, κακομεταχείρισης και λεηλασίας, που διαπράχθηκαν από τους τρομοκράτες μισθοφόρους της... Όλα αυτά σε τέλεια συμπαιγνία με το Ισραήλ, το οποίο δεν αποκλείει τον ανταγωνισμό ή τις απειλές σε περίπτωση που οποιοδήποτε από τα μέρη υπερβεί τα όρια των συμφωνιών για την κατανομή των «συριακών λαφύρων».
Έτσι, όταν το Ισραήλ χτύπησε την αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ στη βορειοδυτική Συρία, όχι μακριά από τα τουρκικά σύνορα, στις 18 Αυγούστου, κατηγόρησε τη Δαμασκό ότι παραβίασε μια συμφωνία επιτρέποντας την στάθμευση τουρκικών στρατευμάτων εκεί. Μια συμφωνία με ποιον, αν όχι με την Τουρκία, η οποία ελέγχει τον αλ-Τζουλάνι και τον υπουργό Εξωτερικών του, Άσαντ αλ-Σιμπάνι, Τούρκο υπήκοο, όπως τόσους άλλους υπουργούς στην τρέχουσα κυβέρνηση της άτυχης νέας Συρίας;
Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν έχει γίνει μάστορας της «ήπιας ισχύος », ενώ ο Νετανιάχου αυξάνει τις αεροπορικές επιδρομές του και, μέσω του στρατού και των εποίκων του, χρησιμοποιεί μια πιο ορατή βαρβαρότητα στη νότια Συρία, στην Κουνέιτρα, την Νταράα και πέρα από αυτήν. Αυτό συμβαίνει παρά την επιθυμία των Ηνωμένων Πολιτειών να δημιουργήσουν έναν «μηχανισμό αποσυμφόρησης» μεταξύ Ισραήλ, Τουρκίας και Συρίας, όπως ανακοίνωσε ο Τομ Μπαράκ, ο κατασκευαστής ακινήτων και ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ στη Συρία και το Ιράκ, ο οποίος περιστασιακά παρεμβαίνει και στον Λίβανο.
Ένας μηχανισμός που αποσκοπούσε στην αποφυγή ενός επεισοδίου με τον τουρκικό στρατό που εμπλέκεται τόσο αποτελεσματικά στο ΝΑΤΟ υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, στην εγγύηση της ασφάλειας του Ισραήλ και «στην αποφυγή μιας νέας αποσταθεροποίησης της Συρίας» , σαν να σταθεροποιούνταν αυτή η χώρα υπό τον ζυγό μισθοφόρων διαφόρων εθνικοτήτων και μιας κλίκας τρομοκρατών που αφορούσαν τα συστατικά του συριακού μωσαϊκού που δεν συμμερίζονταν την δολοφονική τους ιδεολογία.
Συνεπώς, η Τουρκία και το Ισραήλ δεν είναι εχθροί, αλλά αντίπαλοι.
Αυτό εξηγείται εκτενέστερα από τον κ. Bassam Daw , Λιβανέζο συγγραφέα, πολιτικό επιστήμονα και ακαδημαϊκό, σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 10 Οκτωβρίου με τίτλο: «Τουρκο-ισραηλινή σύγκλιση στο συριακό μέτωπο και ο κατακερματισμένος Λίβανος», το οποίο μεταφράζουμε παρακάτω. :
Τα επεκτατικά όνειρα των Τούρκων και των Ισραηλινών δεν είναι ούτε κρυμμένα ούτε χρειάζονται αποδείξεις. Το «Ατατουρκιστικό» όραμα των Αράβων έχει παραμείνει αμετάβλητο από τον Κεμάλ Ατατούρκ μέχρι το κόμμα του Ερντογάν: το ΑΚΡ. Η μόνη καινοτομία έγκειται στον «λεβαντίνικο οθωμανισμό» του τελευταίου, καθώς γνωρίζει απόλυτα την αδυναμία της τουρκικής επέκτασης στην Ευρώπη και την αποκατάσταση του ρόλου που έπαιξε η Οθωμανική Αυτοκρατορία από τον Σουλτάνο Μουράτ μέχρι τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή μεταξύ του 14ου και του 16ου αιώνα.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ερντογάν ασπάστηκε την ιδέα της επέκτασης στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μεσόγειο, γνωρίζοντας ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό από την σιωνιστική οντότητα και ότι χρειαζόταν αραβική και ισλαμική υποστήριξη για να επιτύχει αυτόν τον στόχο. Εξ ου και η ενεργοποίηση του ισλαμιστικού συνθήματος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ελπίζοντας να «μαλακώσει» την εικόνα του Λεβαντίνικου Οθωμανισμού και έτσι να κρύψει τους γεωπολιτικούς και γεωοικονομικούς του στόχους.
Αυτά τα σημεία σύγκλισης μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ έχουν οδηγήσει σε μια σχεδόν στρατηγική μετατόπιση: η σχέση μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ έχει μετατραπεί από μια ολοκληρωμένη συμμαχία σε μια ανοιχτή αντιπαλότητα. Κάθε πρωτεύουσα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πτώση του καθεστώτος Άσαντ και, μετά την κατάρρευσή του, ενεπλάκη σε σκληρό ανταγωνισμό για να μοιράσει τα λάφυρα του συριακού πεδίου της μάχης.
Αυτό άνοιξε τον δρόμο για έναν ευρύτερο ανταγωνισμό, που εκτείνεται πολύ πέρα από τα συριακά σύνορα, για την άσκηση επιρροής κατά μήκος των ακτών της Μεσογείου και σε ορισμένες αραβικές χώρες (κυρίως Λιβύη, Ιράκ, Σουδάν και Κατάρ), την αναδιαμόρφωση του χάρτη της Μέσης Ανατολής, τον προσδιορισμό περιοχών επιρροής στην περιοχή και την απόφαση για το ποιος θα ελέγχει τις ενεργειακές και εμπορικές αγορές της.
Αλλά αυτή η μετάβαση από μια ολοκληρωμένη συμμαχία υπό αμερικανική ηγεσία σε έναν ανταγωνισμό συμφερόντων, επίσης υπό αμερικανική ηγεσία, δεν συνεπάγεται απαραίτητα ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των δύο χωρών. Πράγματι, η Τουρκία δεν εξετάζει μια στρατηγική αντιπαράθεσης με την σιωνιστική οντότητα, παρά όλες τις δηλώσεις του Ερντογάν υπέρ του παλαιστινιακού λαού. Επιδιώκει να προστατεύσει τα γεωπολιτικά και οικονομικά της συμφέροντα, αποφεύγοντας την αποξένωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ και την οργή της Ρωσίας. Δεν είναι πλέον ενθουσιώδης για την ένταξη σε μια παρακμάζουσα Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά παραμένει αποφασισμένη να διαδραματίσει πιο ενεργό ρόλο στη διαχείριση της Μέσης Ανατολής, ιδίως μέσω της Συρίας, του Ιράκ και του Λιβάνου.
Η τουρκο-ισραηλινή σχέση φαίνεται επομένως περίπλοκη, πολύπλευρη και πιθανόν να επιφυλάσσει κάποιες εκπλήξεις στο μέλλον. Εκτός από την επιδίωξη επέκτασης της επιρροής της για την εξασφάλιση των εμπορικών και ενεργειακών συμφερόντων της, η Τουρκία επιδιώκει να αντιμετωπίσει την αντίπαλη συμμαχία μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου στη Μεσόγειο, ενώ παράλληλα φοβάται ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να καταλάβει τον έλεγχο της Συρίας.
Και το Ισραήλ απορρίπτει την παρουσία μιας σημαντικής περιφερειακής δύναμης στη γειτονική Συρία, είτε πρόκειται για τη σουνιτική Τουρκία είτε για το σιιτικό Ιράν. Δεν διστάζει να επιτεθεί στην τουρκική ανάπτυξη στη Συρία, δεν ανέχεται την εδραίωση της ισχύος της Άγκυρας εκεί μετά την αποχώρηση του Ιράν και δεν παραιτείται από τη φιλοδοξία του να γίνει η πύλη για το εμπόριο με την Ευρώπη.
Οι επεκτατικές φιλοδοξίες της Τουρκίας (και της σιωνιστικής οντότητας) γίνονται επομένως ολοένα και πιο εμφανείς. Η Άγκυρα είναι πλέον παρούσα στη βόρεια και κεντρική Συρία, ενώ το Ισραήλ βρίσκεται στο νότο, μόλις λίγα χιλιόμετρα από τη Δαμασκό. Το συριακό κράτος έχει πάψει να υπάρχει και έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης όπου ο Αλ-Τζουλάνι (γνωστός και ως Άχμεντ αλ-Σαράα) διατηρεί ανοιχτή επικοινωνία με την Τουρκία και το Ισραήλ, υπό την αιγίδα της Ουάσιγκτον.
Αυτή η κατάσταση έχει επιπτώσεις στον σημερινό Λίβανο, επειδή ενώ το Ισραήλ ασκεί πίεση από το νότο της χώρας μέσω των καταχρήσεων που ασκεί ως κατοχική οντότητα, η Τουρκία επιδιώκει να ασκήσει τη δική της πίεση από το βορρά μέσω της Συρίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τουρκική επέκταση στον Λίβανο θα τροφοδοτήσει θρησκευτικές εντάσεις και θα δημιουργήσει περαιτέρω διχασμούς.
Πράγματι, ο Λίβανος, οικονομικά εξαντλημένος και κατακερματισμένος από εθνικές και θρησκευτικές διαιρέσεις, προσφέρει στην Τουρκία την ευκαιρία να διαδραματίσει έναν ισχυρό στρατηγικό ρόλο εκεί και, μέσω αυτού, σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Επιπλέον, το αυξανόμενο ενδιαφέρον της Τουρκίας για τον βόρειο Λίβανο δεν είναι τυχαίο.
Από την οπτική της, η βόρεια Συρία και ο βόρειος Λίβανος σχηματίζουν μια γεωγραφική γέφυρα, και το λιμάνι της Τρίπολης του Λιβάνου είναι ένα βασικό σημείο που επιδιώκει να επαναοθωμανοποιήσει, προς όφελος του μέλλοντός της. Αυτό της επιτρέπει να εξισορροπήσει τον ανταγωνισμό της με το Ισραήλ, καθώς είναι πλέον σαφές ότι βλέπει τον εαυτό της ως μια δύναμη που απολαμβάνει υποστήριξης στον Λίβανο.
Τελικά, ο κίνδυνος αυτής της τουρκο-ισραηλινής αντιπαλότητας έγκειται στον αντίκτυπό της στον Λίβανο, τη Συρία και το Ιράκ. Αλλά ο Λίβανος, ο οποίος έχει γίνει πεδίο μάχης όπως η Συρία, είναι αυτή τη στιγμή το πιο κρίσιμο ζήτημα, ειδικά επειδή οι λιβανέζικες αρχές δεν διαθέτουν καμία στρατηγική διάσωσης.
Ενώ η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να υποστηρίζει το Ισραήλ και την Τουρκία, ο μεγαλύτερος φόβος μας, στην καρδιά αυτής της εντεινόμενης αναταραχής, είναι ότι ο Λίβανος θα φτάσει στο σημείο όπου οι ζώνες πίστης θα μετατραπούν σε θρησκευτικές οντότητες στο πλαίσιο της ευρύτερης αναμόρφωσης της Μέσης Ανατολής.
Εξ ου και το ερώτημα:
Η μόνη πραγματική ιρακινή εναλλακτική λύση στα Στενά του Ορμούζ για την εξαγωγή πετρελαίου ήταν η γραμμή προς το τουρκικό λιμάνι του Τσεϊχάν.
Τώρα που ο Τομ Μπαράκ έβγαλε τη μαγική σφαίρα που ήταν θαμμένη στα συρτάρια των λεγόμενων φίλων της Συρίας πολύ πριν από το 2011, εξηγώντας ότι η Συρία θα μπορούσε να γίνει μια εναλλακτική λύση στα Στενά του Ορμούζ και την Ερυθρά Θάλασσα, ότι δεκάδες χιλιάδες ιρακινά βαρέλια διασχίζουν τα σύνορα με βυτιοφόρα με προορισμό τα συριακά λιμάνια και ότι γίνεται λόγος για την επαναλειτουργία του αγωγού πετρελαίου Καρκούκ-Μπανιάς, ποια θα είναι η αντίδραση της Τουρκίας, η οποία πιθανότατα δεν θα εγκαταλείψει το μονοπώλιό της ως ενεργειακός κόμβος και η οποία πρέπει να φοβάται ότι, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, οι δυτικές δυνάμεις θα δημιουργήσουν έναν μεσογειακό άξονα ικανό να παρακάμψει το έδαφός της;
222%20(3)%20(3).jpg)
%20(1)%20(1).png)
.png)
%20(2)%20(1)%20(1).png)
0 comments: