Τους τελευταίους μήνες, η κυβέρνηση Τραμπ διακήρυξε έντονα ότι το Ιράν είχε χάσει τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ.
Ορισμένοι «ειδικοί» έφτασαν στο σημείο να ισχυριστούν ότι η ροή πετρελαίου είχε επιστ΄ρεψει στο προπολεμικό της επίπεδο.Και οι δύο αυτές δηλώσεις ήταν ψευδείς. Ήταν απλώς βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις εντός ευμετάβλητων δεδομένων. Οι επιθέσεις σε πλοία που διέρχονται από το στενό έχουν αυξηθεί. Η ροή αργού πετρελαίου παραμένει κάτω από τα προπολεμικά επίπεδα. Η κατανάλωση αποθεμάτων, τα οποία πλέον έχουν σχεδόν εξαντληθεί, συνεχίζεται. Η τιμή του πετρελαίου συνεχίζει να αυξάνεται .
Τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης Brent για παράδοση Δεκεμβρίου, το παγκόσμιο σημείο αναφοράς για τις τιμές, έκλεισαν την Τρίτη με άνοδο 1,6% στα 111,30 δολάρια το βαρέλι, σημειώνοντας αύξηση 13,7% για τον μήνα, και οδεύουν προς το υψηλότερο επίπεδο κλεισίματος από τις 19 Μαΐου .
Αυτό δεν αποτελεί πλέον ένα προσωρινό πρόβλημα, καθώς οι μακροπρόθεσμες τιμές αυξάνονται επίσης :
«Οι traders πετρελαίου ενσωματώνουν ολοένα και περισσότερο τη μάχη γύρω από το Στενό του Ορμούζ ως τη νέα κανονικότητα. Τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης του Brent για τον Δεκέμβριο του 2027 πλησιάζουν πλέον τα 90 δολάρια το βαρέλι, ένα επίπεδο ρεκόρ και μια σημαντική διαφορά από την κατάσταση μόλις πριν από ένα μήνα . »
Το αυξανόμενο κόστος των θαλάσσιων μεταφορών συμβάλλει επίσης στην αύξηση των τιμών του αργού πετρελαίου. Η ναύλωση πολύ μεγάλων δεξαμενόπλοιων (VLCCs), που χρησιμοποιούνται για μεταφορές μεγάλων αποστάσεων, έχει γίνει πολύ ακριβή.
«Οι τιμές των VLCC μεταξύ του Κόλπου και της Κίνας αρχικά αυξήθηκαν από περίπου 4 δολάρια/βαρέλι σε 17 δολάρια/βαρέλι, προτού σταθεροποιηθούν μεταξύ 11 και 12 δολαρίων/βαρέλι μεταξύ Απριλίου και Ιουλίου. Η λήξη της εκεχειρίας ΗΠΑ-Ιράν τον Αύγουστο πυροδότησε μια ακόμη απότομη αύξηση, ωθώντας τους ναύλους στα 33 δολάρια ανά βαρέλι μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου και οδηγώντας το τρέχον κόστος εκφόρτωσης από τον Κόλπο της Μέσης Ανατολής σε περίπου 140 δολάρια ανά βαρέλι στην Κίνα. Για τα εμπορεύματα που προορίζονται για την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, το κόστος εκφόρτωσης έφτασε σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα, περίπου στα 145 δολάρια ανά βαρέλι.»
Τα εναλλακτικά σημεία φόρτωσης έχουν προσφέρει μόνο άνιση ανακούφιση. Το κόστος αποστολής από τον τερματικό σταθμό Yanbu της Σαουδικής Αραβίας προς την Κίνα κυμάνθηκε μεταξύ 6 και 7 δολαρίων το βαρέλι μετά την αρχική απότομη αύξηση που σχετίζεται με τη σύγκρουση, αλλά οι περιορισμοί των Χούθι στις σαουδαραβικές αποστολές που διέρχονται από το Bab el-Mandeb τις οδήγησαν στα 28 δολάρια το βαρέλι μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου, ανεβάζοντας το κόστος προορισμού σε περίπου 140 δολάρια το βαρέλι. Οι σαουδαραβικές αποστολές στο Yanbu έχουν έκτοτε επιβραδυνθεί σε μεταξύ 1,6 και 1,8 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα (το ήμισυ του μέσου όρου που καταγράφηκε μεταξύ Μαρτίου και Ιουλίου), μετά από εντατικές επιθέσεις των Χούθι σε ενεργειακές υποδομές κατά μήκος των ακτών της Ερυθράς Θάλασσας, με τον Κόλπο να χειρίζεται το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών .
Περίπου το 15% του παγκόσμιου στόλου VLCC, που αποτελείται από 1.000 πλοία, βρίσκεται επί του παρόντος ακινητοποιημένο στον Κόλπο του Ομάν, αναμένοντας ανεφοδιασμό μέσω μεταφορών πετρελαίου από πλοίο σε πλοίο που μεταφέρεται από μικρότερα δεξαμενόπλοια μέσω του Στενού του Ορμούζ. Συνεπώς, τυχόν καθυστερήσεις στο στενό επηρεάζουν άμεσα τη διαθεσιμότητα VLCC αλλού. Η διακίνηση πετρελαίου VLCC μεταξύ Βραζιλίας και Κίνας, ή μεταξύ Δυτικής Αφρικής και Ινδίας, υπόκειται σε εξίσου υψηλούς δασμούς.
Τα πετρελαϊκά προϊόντα επηρεάζονται ακόμη περισσότερο από την κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Το ντίζελ και η κηροζίνη γίνονται όλο και πιο σπάνια.
Μετά τις ζημιές που προκλήθηκαν στα διυλιστήρια τους από τον πόλεμο, οι χώρες της Μέσης Ανατολής έχουν σταματήσει να εξάγουν αυτά τα προϊόντα. Η Ρωσία και η Κίνα έχουν μπλοκάρει τις εξαγωγές τους για να καλύψουν την εγχώρια ζήτηση. Τα διυλιστήρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη λειτουργούν σχεδόν στο επίπεδο της χωρητικότητάς τους. Συνολικά, υπάρχει έλλειψη περίπου 5 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα.
Η κατάσταση όσον αφορά το φυσικό αέριο και τα λιπάσματα είναι ακόμη χειρότερη :
«Το Κατάρ, ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας υγροποιημένου φυσικού αερίου στον κόσμο, έστειλε 18 φορτία υγροποιημένου φυσικού αερίου τους πρώτους έξι μήνες του πολέμου, σε σύγκριση με 509 ένα χρόνο νωρίτερα, και η ζημιά που υπέστη στο Ρας Λαφάν έχει μειώσει την χωρητικότητά του κατά περίπου 17%, μια απώλεια που θα συνεχιστεί πολύ μετά από οποιαδήποτε εκεχειρία. Ο Κόλπος συνήθως προμηθεύει περίπου το ένα τρίτο της παγκόσμιας εμπορίας ουρίας, και οι γεωργικοί οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι η περίοδος αγοράς λιπασμάτων του επόμενου έτους θα μπορούσε να αποκαλύψει μια μεγαλύτερη ευπάθεια από αυτήν . »
Η επιμονή των υψηλών τιμών ενέργειας για μεγάλο χρονικό διάστημα θα αυξήσει τον πληθωρισμό στις δυτικές χώρες. Οι κεντρικές τράπεζες, περιορισμένες από την ιδεολογία τους, θα αυξήσουν τα επιτόκια. (Παρόλο που αυτό είναι απίθανο να επηρεάσει τον αντίκτυπο ενός σοκ προσφοράς στις τιμές.) Οι επιχειρήσεις, οι καταναλωτές και οι κυβερνήσεις, που είναι ήδη υπερχρεωμένες, θα πρέπει να μειώσουν τις δαπάνες. Μια παγκόσμια ύφεση εδραιώνεται.
Καμία από αυτές τις αγορές δεν θα βιώσει ανάπαυλα μέχρι να επιλυθεί η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή:
«Η ομαλοποίηση δεν θα συμβεί μέχρι να υπάρξει μια διαρκής διπλωματική συμφωνία που να επιτρέπει την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης. Αυτό το σημείο τονίστηκε πρόσφατα από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας της Σαουδικής Αραβίας. Οι νέες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Τραμπ, όπως η χαλάρωση των κυρώσεων στο ρωσικό ντίζελ ή ο «σκιώδης στόλος», δεν παρέχουν επαρκή όγκο ή χωρητικότητα για να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στη δυναμική.»
Συνεπώς, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι οι πιθανότητες των Ηνωμένων Πολιτειών σε αυτόν τον πόλεμο δεν μπορούν να μετρηθούν με βάση την καθημερινή διέλευση πετρελαιοφόρων. Η αύξηση της κυκλοφορίας μέσω του Πορθμού θα μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί μια τακτική νίκη που αποδυναμώνει την άμεση επιρροή του Ιράν και μάλιστα μειώνει την πιθανότητα σημαντικής αύξησης των τιμών του πετρελαίου από το τρέχον επίπεδό τους. Ωστόσο, θα ήταν εσφαλμένη ερμηνεία της κατάστασης να θεωρηθεί αυτό ως μια στρατηγική νίκη που καθιστά περιττή οποιαδήποτε σοβαρή διπλωματία ή επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να υπαγορεύουν τους όρους τους.
Είναι απίθανο οι Ηνωμένες Πολιτείες να είναι ικανές ή πρόθυμες να επιδιώξουν ειρήνη στον Κόλπο. Μου φαίνεται πιο πιθανό η κυβέρνηση Τραμπ, σε συνεργασία με το Ισραήλ, να ξεκινήσει μια ακόμη βίαιη προσπάθεια να γονατίσει το Ιράν (και τους Χούθι στην Υεμένη;).
Οι πιθανότητες επιτυχίας είναι εξαιρετικά ελάχιστες.
Πηγή: Φεγγάρι της Αλαμπάμα
222%20(3)%20(3).jpg)
%20(1)%20(1).png)
.png)
%20(2)%20(1)%20(1).png)
0 comments: