Έχω περάσει αρκετά χρόνια στη CIA για να μάθω πώς να αποκρυπτογραφώ τα άρθρα του Τύπου που οι φίλοι της υπηρεσίας δημοσιεύουν κατ' εντολή της.
Το νέο προφίλ του διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, που γράφτηκε από τον Σέιν Χάρις στην εφημερίδα The Atlantic και δημοσιεύτηκε στις 23 Οκτωβρίου, είναι ένα τέτοιο άρθρο. Είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να παρουσιάζει τον Ράτκλιφ ως έναν οξυδερκή επαγγελματία μέσα σε μια χαοτική κυβέρνηση. Αλλά με μια πιο προσεκτική ανάγνωση, διαπιστώνει κανείς ότι επιβεβαιώνει αυτό που η Ουάσινγκτον αρνείται εδώ και τέσσερα χρόνια: οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παρέχουν απλώς βοήθεια στην Ουκρανία. Μέσω της CIA, πολεμούν τη Ρωσία.«Η CIA κάνει τον έλεγχο»
Ο Χάρις δεν μασάει τα λόγια του. Οπλισμένος με πληροφορίες που παρέχει η CIA, ο ουκρανικός στρατός διεξάγει πλήγματα σε βάθος σε ρωσικό έδαφος. Αμερικανικοί κατασκοπευτικοί δορυφόροι προειδοποιούν την Ουκρανία εκ των προτέρων για την άφιξη ρωσικών πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Μεταξύ του αμερικανικού προσωπικού που βρίσκεται στο έδαφος της Ουκρανίας, ένας συνταξιούχος ανώτερος αξιωματικός που την επισκέπτεται συχνά του είπε: «Η CIA αποφασίζει».
Αλλά αυτό δεν είναι όλο. Ένας αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών της Βαλτικής, ο οποίος συνεργάζεται στενά με τους Αμερικανούς, δήλωσε στον Χάρις ότι, ανεξάρτητα από το τι λέει δημόσια ο Ντόναλντ Τραμπ, οι επιχειρήσεις της CIA εναντίον της Ρωσίας είναι τώρα «πολύ πιο επιθετικές» από ό,τι ήταν υπό τον Τζο Μπάιντεν. Οι πράκτορες στο Κέντρο Ειδικών Δραστηριοτήτων της CIA, που έχουν αναλάβει τη διεξαγωγή μυστικών και παραστρατιωτικών επιχειρήσεων, φέρονται να είναι από τους πιο ευτυχισμένους στο Λάνγκλεϊ, δεδομένου του φόρτου εργασίας τους. Και αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Όπως σημειώνει ο Χάρις, η CIA βοήθησε στη δημιουργία του σύγχρονου μηχανισμού πληροφοριών της Ουκρανίας μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014. Αυτός είναι ο πόλεμος που διεξάγει η υπηρεσία για περισσότερο από μια δεκαετία.
Αλλά ας είμαστε πιο σαφείς, πέρα από την στιλβωμένη γλώσσα ενός προφίλ περιοδικού. Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών εντοπίζουν στόχους στη Ρωσία, οι αμερικανικοί δορυφόροι διαχειρίζονται το δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης αεράμυνας της Ουκρανίας και οι αμερικανοί πράκτορες «διοικούν» επί του εδάφους. Αν η Ρωσία ενεργούσε με αυτόν τον τρόπο εκ μέρους του Μεξικού εναντίον του Τέξας, η Ουάσιγκτον θα το χαρακτήριζε πράξη πολέμου. Η Μόσχα ισχυρίζεται εδώ και χρόνια ότι πολεμά το ΝΑΤΟ, όχι μόνο την Ουκρανία. Χάρη στο The Atlantic και τις ανώνυμες πηγές του, ιδού τα στοιχεία.
Πυροβολούμε τους εαυτούς μας στη δεξαμενή βενζίνης
Και εδώ βρίσκεται το παράλογο. Σύμφωνα με τον Χάρις, η επιτυχία της CIA έχει γίνει πρόβλημα για τον πρόεδρο. Οι επιθέσεις σε διυλιστήρια που η υπηρεσία βοηθά στην πραγματοποίησή τους παραλύουν τη ρωσική οικονομία. Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας εκτιμά ότι κατά τους πρώτους οκτώ μήνες του τρέχοντος έτους, η Ουκρανία έπληξε ένα ρωσικό διυλιστήριο κατά μέσο όρο μία φορά κάθε τρεις ημέρες.
Αυτά τα διυλιστήρια παράγουν ντίζελ. Ο κόσμος αντιμετωπίζει έλλειψη ντίζελ. Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας αναφέρει ότι αυτή η έλλειψη θα διαρκέσει μέχρι το 2027. Και ο Τραμπ, σύμφωνα με τον Χάρις, αποδίδει την άνοδο των τιμών στις επιθέσεις εναντίον ρωσικών διυλιστηρίων και θέλει να σταματήσουν. Έχει απειλήσει να αναστείλει την υποστήριξη των μυστικών υπηρεσιών προς την Ουκρανία, εκτός εάν το Κίεβο τερματίσει τις επιθέσεις στα διυλιστήρια.
Σκεφτείτε το. Η CIA βοηθά την Ουκρανία να παραλύσει τη ρωσική δυναμικότητα διύλισης. Οι τιμές του ντίζελ εκτοξεύονται. Στη συνέχεια, στις 9 Οκτωβρίου, εν μέσω ειρηνευτικών συνομιλιών στο Μαϊάμι, ο πρόεδρος ανακοινώνει μια συμφωνία που επιτρέπει στη Ρωσία να πουλάει το ντίζελ της στην παγκόσμια αγορά, καυχώμενος στο Truth Social ότι οι τιμές θα «πέσουν... και γρήγορα!». Ο Χάρις αναφέρει ότι αυτή η ανακοίνωση εξέπληξε τους διαπραγματευτές και ότι ο Πούτιν δεν ανέλαβε καμία δέσμευση σε αντάλλαγμα. Έτσι, οι ΗΠΑ πληρώνουν για να καταστρέψουν τη ρωσική παραγωγή ντίζελ, ενώ παρακαλούν τη Ρωσία να τους πουλήσει περισσότερο. Δεν υπάρχει πιο ασυνεπές από αυτό, έτσι δεν είναι;
Το «κανάλι κατασκοπείας»
Το πιο αποκαλυπτικό απόσπασμα του άρθρου αφορά το ταξίδι του Ράτκλιφ στη Μόσχα τον Αύγουστο. Ο Τραμπ τον έστειλε να συναντηθεί με τους Ρώσους ομολόγους του στις υπηρεσίες ασφαλείας μέσω αυτού που ανεπίσημα ονομάζεται «κανάλι κατασκοπείας». Το μήνυμά του, γράφει ο Χάρις, ήταν ότι κανείς δεν κέρδιζε: η Ρωσία δεν είχε σημειώσει σημαντική πρόοδο και η Ουκρανία δεν είχε καταφέρει να εκδιώξει τις ρωσικές δυνάμεις. Η ελπίδα ήταν ότι ο Ράτκλιφ θα μπορούσε να πείσει τον Πούτιν ότι έδινε μια χαμένη μάχη.
Αυτό εγείρει δύο προβλήματα. Το πρώτο αφορά τον ίδιο τον ισχυρισμό. Το Ρωσικό Γενικό Επιτελείο ανέφερε στον Πούτιν στις 16 Οκτωβρίου ότι τα στρατεύματά του είχαν καταλάβει περίπου 6.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 310 οικισμούς από τον Ιανουάριο. Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι τα ρωσικά στοιχεία είναι υπερβολικά, και αυτό ακριβώς έκανα. Αλλά ακόμη και το DeepState, το ουκρανικό πρόγραμμα χαρτογράφησης, απαριθμεί περίπου 1.300 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η Ρωσία σημειώνει πρόοδο. Μπορεί να μην είναι τόσο γρήγορη όσο ισχυρίζεται η Μόσχα, αλλά το να ισχυρίζεται κανείς ότι «δεν έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο» είναι ευσεβής πόθος μεταμφιεσμένος σε νοημοσύνη.
Το δεύτερο πρόβλημα αφορά τον αγγελιοφόρο. Φανταστείτε ότι είστε ο επικεφαλής της SVR ή της FSB. Ο διευθυντής της CIA φτάνει στη Μόσχα για να σας πει, από κατάσκοπο σε κατάσκοπο, ότι ο πόλεμός σας βρίσκεται σε αδιέξοδο και ότι πρέπει να τον εγκαταλείψετε. Γνωρίζετε πολύ καλά ότι η υπηρεσία του παρέχει στην Ουκρανία τα δεδομένα στόχευσης που επιτρέπουν στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη να χτυπούν τα διυλιστήριά σας. Αυτή δεν είναι προσφορά ειρήνης. Είναι απειλή με διπλωματικό διαβατήριο. Αν ο Ράτκλιφ περίμενε ότι οι Ρώσοι θα εκλάμβαναν την εκτίμησή του ως ουδέτερη συμβουλή, προφανώς δεν ξέρει με ποιον έχει να κάνει.
Αυτό δεν είναι που έθεσε σε εφαρμογή ο Τρούμαν.
Ο Ράτκλιφ αρέσκεται να μιλάει για την επιστροφή της CIA στις «ρίζες» της. Αλλά κάνει λάθος σχετικά με αυτές τις ρίζες. Ο Χάρι Τρούμαν δεν δημιούργησε την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών το 1947 για να διεξάγει παραστρατιωτικές εκστρατείες. Την δημιούργησε για να συλλέγει και να αναλύει πληροφορίες από ξένες πηγές και να λέει στον πρόεδρο την αλήθεια, ώστε να μην ξαναπιαστεί ποτέ αιφνιδιασμένος όπως ο Φράνκλιν Ρούσβελτ στο Περλ Χάρμπορ. Μυστικές επιχειρήσεις εισέβαλαν από την πίσω πόρτα. Σε λιγότερο από ένα χρόνο, η Οδηγία NSC 10/2 του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας ενέκρινε μυστικές επιχειρήσεις και από τότε, οι παράνομες δραστηριότητες έχουν προτεραιότητα έναντι της αναλυτικής εργασίας.
Ο Τρούμαν παρατήρησε αυτό το φαινόμενο και το κατήγγειλε δημόσια. Σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύτηκε στην Washington Post στις 22 Δεκεμβρίου 1963, ένα μήνα μετά τη δολοφονία του Τζον Κένεντι, έγραψε ότι τον ενοχλούσε η αποστασιοποίηση της CIA από τον «αρχικό της ρόλο». Αξίζει να παραθέσουμε τα λόγια του:
«Ποτέ δεν φανταζόμουν, όταν δημιούργησα τη CIA, ότι θα συμμετείχε σε μυστικές επιχειρήσεις σε καιρό ειρήνης». Η υπηρεσία, προειδοποίησε, «έχει γίνει επιχειρησιακός βραχίονας και, κατά καιρούς, όργανο λήψης αποφάσεων της κυβέρνησης». Δήλωσε ότι κατά τη δημιουργία της, «το πιο σημαντικό πράγμα ήταν να προστατευθεί από τον κίνδυνο να χρησιμοποιηθούν πληροφορίες για να επηρεαστεί ο πρόεδρος ή να τον οδηγήσουν σε απερίσκεπτες αποφάσεις» και ζήτησε να «επιστραφεί η CIA στην αρχική της αποστολή ως βραχίονας πληροφοριών του προέδρου».
Εξήντα τρία χρόνια αργότερα, ο Ράτκλιφ μετέτρεψε την προειδοποίηση του Τρούμαν σε μια δήλωση αποστολής.
Πώς οι μυστικές επιχειρήσεις διαστρεβλώνουν την αλήθεια
Θέλω να εξηγήσω γιατί αυτό έχει σημασία, επειδή δεν πρόκειται για μια αφηρημένη συζήτηση σχετικά με τα οργανογράμματα. Το έχω παρατηρήσει αυτό εκ των έσω.
Όταν μια υπηρεσία πληροφοριών απλώς συλλέγει και αναλύει πληροφορίες, η μόνη της ανησυχία είναι να δώσει τη σωστή απάντηση. Τη στιγμή που η ίδια υπηρεσία διεξάγει μια μυστική επιχείρηση, γίνεται ενδιαφερόμενος. Η επιχείρηση έχει έναν προϋπολογισμό, έναν χορηγό στον έβδομο όροφο, σταδιοδρομίες που εξαρτώνται από αυτήν και, το πιο σημαντικό, έναν πρόεδρο που έχει ήδη λάβει τη διαβεβαίωση ότι θα πετύχει. Και τώρα, οι αναλυτές λίγο πιο κάτω στην αίθουσα καλούνται να αξιολογήσουν εάν η επιχείρηση που διεξήγαγαν οι δικοί τους συνάδελφοι αποδίδει καρπούς. Τα κακά νέα δεν είναι πλέον απλώς κακά νέα. Είναι μια επίθεση στην ατζέντα του διευθυντή και μια ντροπή για τον άνθρωπο στο Οβάλ Γραφείο.
Η πίεση σπάνια παίρνει τη μορφή ρητής εντολής για αλλαγή ενός συμπεράσματος. Είναι πιο ανεπαίσθητη και ακόμη πιο διαβρωτική. Η απαισιόδοξη αξιολόγηση επιστρέφεται για περαιτέρω υποστήριξη από πρόσθετες πηγές. Ο αναλυτής που συνεχίζει να γράφει ότι η επιχείρηση είναι αποτυχημένη αποκτά τη φήμη του μοναχικού λύκου και του αρνούνται την επόμενη προαγωγή. Η ενημέρωση για τον πρόεδρο ξεκινά με τις επιτυχίες και υποβιβάζει το κόστος σε ένα παράρτημα. Μετά από μερικούς κύκλους σαν κι αυτόν, όπως εξήγησε η Τζούλια Κέρλι στον Χάρις, οι αξιωματούχοι απλώς σταματούν να λένε άβολες αλήθειες και «έχουν μάθει να αποφεύγουν να λένε» ό,τι ο Λευκός Οίκος δεν θέλει να ακούσει.
Έχουμε δει πού οδηγεί αυτό. Ο Κόλπος των Χοίρων σχεδιάστηκε από μυστικές υπηρεσίες και κρατήθηκε μυστικός από τους ίδιους τους αναλυτές της υπηρεσίας, οι οποίοι θα μπορούσαν να επισημάνουν ότι δεν υπήρχαν στοιχεία ότι ο κουβανικός λαός επρόκειτο να εξεγερθεί εναντίον του Κάστρο. Οι πράκτορες έπεισαν τον πρόεδρο για την επιχείρηση που ήθελαν να πραγματοποιήσουν και η ανάλυση που θα την είχε αποτρέψει δεν έφτασε ποτέ στο γραφείο του. Αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται κάθε φορά που η υπηρεσία γίνεται ταυτόχρονα παίκτης και διαιτητής.
Ας εξετάσουμε τώρα την περίπτωση της Ουκρανίας. Η CIA, σύμφωνα με το The Atlantic , «ηγείται» επί τόπου, βοηθώντας στη διεξαγωγή μιας εκστρατείας βαθιάς επίθεσης στη Ρωσία. Η ίδια CIA έχει ως αποστολή να ενημερώνει τον πρόεδρο για το εάν αυτή η εκστρατεία είναι αποτελεσματική και εάν η Ουκρανία μπορεί να επικρατήσει. Είναι περίεργο που το μήνυμα της υπηρεσίας, αυτό που μετέφερε ο Ratcliffe στη Μόσχα, είναι ότι η Ρωσία «δεν έχει επιτύχει σημαντική πρόοδο» ; Μια υπηρεσία που πέρασε δώδεκα χρόνια χτίζοντας τις υπηρεσίες πληροφοριών της Ουκρανίας και τώρα επιβλέπει τους στόχους της έχει κάθε θεσμικό λόγο να διατηρεί την ψευδαίσθηση ότι ο πόλεμος πηγαίνει καλά, ή τουλάχιστον όχι πολύ άσχημα. Οι αρνητικές συνέπειες - ρωσικά κέρδη, ουκρανικές απώλειες, η έλλειψη ντίζελ που πλήττει σκληρά την Ευρώπη και τους Αμερικανούς καταναλωτές - είναι ακριβώς τα πράγματα που μια υπηρεσία σε αυτή τη θέση είναι λιγότερο διατεθειμένη να αποκαλύψει.
Αυτή είναι η διαφθορά που τόσο φοβόταν ο Τρούμαν. Όχι ότι η CIA έλεγε ψέματα απροκάλυπτα, αλλά ότι σταδιακά άρχιζε να εξυπηρετεί την επιχείρηση και όχι τον πρόεδρο, και ότι ο τελευταίος έπαιρνε αποφάσεις με βάση πληροφορίες που διαμορφώνονταν από άτομα που ήθελαν να συνεχίσει.
Ένα πρακτορείο που λέει στον προϊστάμενο αυτό που θέλει να ακούσει
Ο Χάρις αναφέρει επίσης την κατάσταση της ίδιας της CIA, και η εικόνα δεν είναι ενθαρρυντική. Κατά τη διάρκεια της ακρόασης για την επικύρωση του διορισμού του, ο Ράτκλιφ δεσμεύτηκε να «διεξάγει μυστικές επιχειρήσεις υπό την καθοδήγηση του Προέδρου, πηγαίνοντας εκεί που κανείς άλλος δεν μπορεί να πάει και κάνοντας αυτό που κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει».
Η πτυχή των μυστικών επιχειρήσεων γνωρίζει άνθηση, από την Ουκρανία έως τη Βενεζουέλα, συμπεριλαμβανομένων των αεροπορικών επιδρομών της CIA εναντίον πλοίων που είναι ύποπτα για διακίνηση ναρκωτικών, κάτι που, σύμφωνα με τους νομικούς εμπειρογνώμονες, θα μπορούσε να παραβιάζει το δίκαιο των ένοπλων συγκρούσεων. Ένας πρώην πράκτορας δήλωσε στον Χάρις:
«Το πρακτορείο ξεπερνά τα όρια αυτή τη στιγμή . »
Εν τω μεταξύ, οι αναλυτές βρίσκονται σε δεινή θέση. Όλο και περισσότεροι αναφέρουν ότι η αντικειμενικότητα της εργασίας τους έχει τεθεί σε κίνδυνο. Η Τζούλια Κέρλι, μια έμπειρη αναλύτρια που παραιτήθηκε τον Μάιο, το έθεσε ευθέως:
«Ο Ράτκλιφ δεν προστατεύει τη CIA από την πολιτικοποίηση. Στην πραγματικότητα, είναι αυτός που την ηγείται . »
Νυν και πρώην πράκτορες λένε ότι δεν έχουν ξαναδεί τόσες πολλές συνταξιοδοτήσεις και παραιτήσεις. Μια υπηρεσία όπου οι παραστρατιωτικοί πράκτορες είναι ενθουσιασμένοι και οι αναλυτές φοβούνται να πουν άβολες αλήθειες είναι μια υπηρεσία που έχει σχεδιαστεί για να διεξάγει πολέμους, όχι να τους αναλύει. Και ο ίδιος ο Χάρις σημειώνει ότι ο Τραμπ αγνόησε τις προειδοποιήσεις της κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών σχετικά με το πώς θα αντιδρούσε το Ιράν σε αμερικανικές επιθέσεις. Όλοι πληρώνουμε το τίμημα γι' αυτό σήμερα.
Επιλέξτε την ασφαλιστική σας κάλυψη
Αυτή είναι, λοιπόν, η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο πρόεδρος περιγράφει τον Ζελένσκι ως «πιο δύσκολο να τον αντιμετωπίσει κανείς» από τον Πούτιν και προτρέπει τους Ουκρανούς να εκλέξουν κάποιον άλλον.
Ο διευθυντής της CIA του διεξάγει πιο επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον της Ρωσίας από τον Μπάιντεν. Η CIA του βοηθά την Ουκρανία να καταστρέψει ρωσικά διυλιστήρια, ενώ αυτός κάνει συμφωνίες για να αγοράσει ρωσικό ντίζελ. Ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του πηγαίνει στη Μόσχα για να πει στους Ρώσους ότι δεν μπορούν να κερδίσουν, ενώ οι αναλυτές στο δικό του πρακτορείο φοβούνται να του πουν τι σκέφτονται.
Αυτό δεν είναι στρατηγική. Είναι μια αντίφαση που ο αμερικανικός λαός πληρώνει στην αντλία και που οι Ουκρανοί την πληρώνουν με τη ζωή τους. Αν η Ουάσιγκτον θέλει ειρήνη, πρέπει να σταματήσει να είναι εμπόλεμη. Αν θέλει να πολεμήσει τη Ρωσία, πρέπει να έχει την ειλικρίνεια να το πει στο Κογκρέσο και στους ψηφοφόρους, πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές και όχι μετά. Αυτό που δεν μπορεί να συνεχίσει να κάνει είναι να ακολουθεί και τις δύο πολιτικές ταυτόχρονα, προσποιούμενη ότι δεν επιδιώκει καμία.
222%20(3)%20(3).jpg)
%20(1)%20(1).png)
%20(2)%20(1)%20(1).png)
%20(2)%20(2)%20(1)%20(1)%20(1)%20(1)%20(1).png)
%20(2)%20(1).png)
0 comments: