Στις 9 Σεπτεμβρίου 2026, στο Ντάλας, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπήκε πλέον στον κόπο να συγκαλύψει την επιχείρηση.
Μιλώντας στο ενδιάμεσο συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών υποσχέθηκε 5.000 δολάρια σε κάθε ενήλικο Αμερικανό πολίτη — ένα «μέρισμα Τραμπ» — με τον μοναδικό όρο ότι οι Ρεπουμπλικάνοι θα διατηρήσουν τη Βουλή και τη Γερουσία τον Νοέμβριο.
Εκτιμώμενο κόστος: 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Τα χρήματα πρέπει να δαπανηθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τελεία και παύλα. Καμία μεγαλοπρεπής, προσεκτικά δομημένη νομοθετική ατζέντα, καμία επιτροπή, καμία ρητορική για επενδύσεις στο μέλλον. Μια επιταγή για ψήφους. Στο φως της ημέρας.
Το σύστημα δεν κρύβεται πλέον επειδή βρίσκεται στα τελευταία του βήματα. Η φιλελεύθερη δημοκρατία δεν αποτελεί πλέον καν προοπτική. Δεν αποτελεί πλέον στόχο. Αυτό που απομένει είναι μερικές μορφές - εκλογές, ομιλίες, θεσμοί - που χρησιμεύουν ως φύλλο συκής για ένα ανεστραμμένο καθεστώς.
Το χρήμα αγοράζει ψήφους. Το κάνει αυτό αδίστακτα και χωρίς περιορισμούς. Δεν μπαίνει πλέον στον κόπο να συγκαλύπτει αυτή την πρακτική με νομοθετικές ή πολιτικές τελετουργίες.
Το πρόβλημα δεν έγκειται στην ίδια την πρακτική. Αυτό συμβαίνει εδώ και χρόνια. Βρίσκεται στον κυνισμό. Αυτός ο κυνισμός καταστρέφει τις αξίες στις οποίες οι κοινωνίες μας εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι βασίζονται: συναίνεση, εκπροσώπηση, κοινό καλό, δημοσιονομική ευθύνη και νοημοσύνη των πολιτών.
Όταν ένας αρχηγός κράτους λέει ξεκάθαρα «Ψηφίστε μας και θα πάρετε 5.000 δολάρια», δεν κάνει κάποιο λάθος. Αποκαλύπτει την πραγματική λογική του καθεστώτος.
Από την οπτική γωνία της εξαγοράς ψήφων, η ακαταμάχητη αύξηση των δαπανών και των κοινωνικών μεταβιβάσεων γίνεται σαφέστερη. Καθίσταται απαραίτητο να αγοράζονται όλο και περισσότερες ψήφοι για να αποκτηθεί και να διατηρηθεί η εξουσία.
Τα ελλείμματα πρέπει να αυξηθούν για να αγοραστεί ενέργεια.
Κατά κάποιο τρόπο, η κατάρρευση της κοινωνικής συναίνεσης πρέπει να αντισταθμιστεί από την κατανομή δώρων.
Η αύξηση των δημόσιων ελλειμμάτων αντικατοπτρίζει την πολιτική κατάσταση. Συνδέεται με ένα αυξανόμενο αίσθημα παρανομίας και έλλειψης αντιπροσωπευτικότητας. Οι δαπάνες και τα ελλείμματα, κατά κάποιο τρόπο, μετρούν το βάθος της απόρριψης των πολιτικών.
Ο Μίλτον Φρίντμαν είπε ότι το δημοκρατικό σύστημα είναι ένα σύστημα πληρωμών τρίτων. Έχει δίκιο. Εδώ, δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Ξοδεύουμε τα χρήματα των άλλων για να αγοράσουμε τη συναίνεση όσων ψηφίζουν. Ο μελλοντικός φορολογούμενος, ο αποταμιευτής, ο παραγωγός, το παιδί που δεν είναι ακόμη αρκετά μεγάλο για να ψηφίσει: όλοι πληρώνουν. Ο άμεσος ψηφοφόρος βάζει στην τσέπη τα χρήματα.
Οι πολιτικοί δέχονται επίσης ένα πλήγμα: την εξουσία.
Όλα αυτά συνδέονται με αυτό που βλέπουμε στη Γαλλία με το χρέος. Δεν είναι απλώς ένα λογιστικό πρόβλημα. Είναι το λάδι στα γρανάζια ενός μπλοκαρισμένου και παράνομου συστήματος. Όσο περισσότερο σπάει η συναίνεση, τόσο περισσότερα χρήματα πρέπει να «πληρωθούν».
Όσο περισσότερο χάνει το καθεστώς την αντιπροσωπευτικότητά του, τόσο περισσότερο αναγκάζεται να αγοράζει κοινωνική ειρήνη με πίστωση.
Οροφές ελλειμμάτων, ευρωπαϊκοί κανόνες, κουβέντες για «συγκράτηση»: όλα αυτά εξακολουθούν να ανήκουν στο θέατρο. Τόσοι φόροι τιμής από την κακία στην αρετή! Η πραγματικότητα είναι απλούστερη. Χρηματοδοτούμε την πολιτική αδράνεια με χρέος. Οι κοινωνίες μας βρίσκονται στα όριά τους. Καταρρέουν.
Το πλήρες δυναμικό του χρηματιστικοποιημένου καπιταλιστικού καθεστώτος έχει εξαντληθεί. Για να διατηρήσουν την τάξη -ή μάλλον την κοινωνική αταξία- που τους ταιριάζει τόσο πολύ, οι πλουτοκράτες και οι μισθοφόροι τους δεν διστάζουν πλέον να δράσουν ανοιχτά και να αποκαλύψουν αυτό που ήταν ακόμα κάπως κρυμμένο: όλα αγοράζονται, όλα πωλούνται.
Από την εποχή της χρηματιστικοποίησης, τα συστήματά μας εξελίσσονται σε κυνική πλουτοκρατία. Πρέπει να δράσουμε γρήγορα και αποφασιστικά. Ο πελατειακός προσανατολισμός και η δημαγωγία δεν έχουν πλέον χρόνο να κρυφτούν. Το «μέρισμα» του Τραμπ δεν είναι μια αμερικανική ανωμαλία. Αυτή είναι η στιγμή που πέφτει η μάσκα. Αυτό που εξακολουθούσε να παρουσιάζεται ως κοινωνική γενναιοδωρία, οικονομική τόνωση ή δικαιοσύνη γίνεται αυτό που ήταν πάντα: μια αγορά. Ψήφοι για δημόσιο χρήμα. Πλειοψηφίες για χρέος.
Κάποιος μπορεί να εξοργιστεί με τον άνθρωπο, τη διατύπωση, το timing. Μπορεί ακόμη και να χλευάσει, νομίζοντας ότι η υπόσχεση δεν θα τηρηθεί ποτέ, όπως άλλοι πριν από αυτήν. Αλλά αυτό θα έχανε το νόημα. Το θέμα δεν είναι ότι το είπε ο Τραμπ. Το θέμα είναι ότι μπόρεσε να το πει, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, σε ένα καθεστώς που συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι είναι δημοκρατικό.
Το σκάνδαλο δεν είναι πλέον η αγορά.
Το σκάνδαλο είναι ότι δεν υπάρχει πλέον λόγος να το κρύβουμε. Όταν ένα σύστημα δεν χρειάζεται πλέον να προσποιείται νομιμότητα, είναι επειδή έχει πάψει να πιστεύει στη δική του νομιμότητα. Ή επειδή έχει πάψει να τη χρειάζεται. Και στις δύο περιπτώσεις, η μάσκα έχει πέσει. Αυτό που προκύπτει δεν είναι μια κουρασμένη δημοκρατία. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Ένα καθεστώς όπου η εξουσία αγοράζεται ανοιχτά, όπου τα ελλείμματα είναι το μέσο πολιτικής επιβίωσης και όπου οι παλιές μορφές χρησιμεύουν μόνο για να καμουφλάρουν μια συναλλαγή.
ΩΣ ΕΠΙΠΛΕΟΝ
Σημειώστε καλά, επειδή δεν είναι ασήμαντο, αυτό που υπόσχεται ο Τραμπ, το αποκαλεί «μέρισμα»!!!!! Η σύνδεση που κάνει μεταξύ αυτού του δώρου εξ ουρανού και των μερισμάτων που καταβάλλονται στο κεφάλαιο είναι απίστευτα πλούσια.
Πηγή: Μπρούνο Μπερτέζ
Η σπείρα του Ορμούζ θέτει τον Τραμπ σε δίλημμα να επιλέξει μόνο δύο τρόπους για να χάσει: να το εγκαταλείψει για να θάψει την καριέρα του ή να πάει εκεί για να θάψει την ηγεμονία που ισχυρίζεται ότι σώζει.
Σε κάθε περίπτωση, αυτές οι δύο επιλογές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, επομένως η επιλογή της μίας συνεπάγεται έμμεσα την επιλογή της άλλης. Το στενό, στην πραγματικότητα, κλείνει μαγικά την ίδια καταπακτή, ανεξάρτητα από το ποιο κουμπί πατηθεί.
Ακόμα και καθώς οι συμμαχίες και οι σύνοδοι κορυφής πολλαπλασιάζονται εκτός της δυτικής τροχιάς, η Ουάσιγκτον χάνει, με ολοένα και αυξανόμενο ρυθμό, την κεντρική θέση των πλανητικών υποθέσεων που είχε αναλάβει.
Στο Μπισκέκ, υπό την αιγίδα του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, δεν έλαβε χώρα απλώς μια απλή σύνοδος κορυφής - αλλά μια σχεδόν δραματική σκηνή όπου η ιστορία, εμφανώς κουρασμένη από τους παλιούς Δυτικούς διευθυντές της, αποφάσισε να αλλάξει το σκηνικό. Στην ίδια αίθουσα, την ίδια στιγμή, συνέκλιναν δομές εξουσίας που η Δύση εξακολουθεί πεισματικά ως «περιφερειακές»: το Σύμφωνο της Μέκκας για τη Συλλογική Ασφάλεια (PMSC), το CRIC (Κίνα-Ρωσία-Ιράν-Βόρεια Κορέα), οι BRICS+, ο ίδιος ο SCO, η Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών (CIS), ο Οργανισμός Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO), η Διάσκεψη για την Αλληλεπίδραση και τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης στην Ασία (CICA), η Ευρασιατική Οικονομική Επιτροπή (ΕΟΚ), ο ASEAN (Λάος και Βιετνάμ), η Αφρικανική Ένωση (Τόγκο και Αίγυπτος) και ούτω καθεξής. Αυτά είναι ακρωνύμια που ορισμένοι αρθρογράφοι εξακολουθούν να απαγγέλλουν σαν να ήταν εξωτικά αξιοπερίεργα, ακόμη και καθώς αναδιαμορφώνουν μεθοδικά τη δυναμική της εξουσίας του διεθνούς συστήματος. Ενώ οι ευρωατλαντικές πρωτεύουσες προσκολλώνται στις κουρασμένες βεβαιότητές τους, εδώ γράφεται μια άλλη γραμματική του κόσμου. Πιο νηφάλια. Ψυχρότερο. Πάνω απ' όλα, πιο διαυγές: αυτό μιας τάξης όπου η Δύση δεν είναι πλέον το κέντρο βάρους, αλλά ένας δρών μεταξύ άλλων, μερικές φορές θεατής των δικών της ψευδαισθήσεων. Το πραγματικό θέαμα δεν είναι αυτή η σύγκλιση. Είναι η προσποιητή έκπληξη όσων, μετά από δεκαετίες υπαγόρευσης των κανόνων, ανακαλύπτουν ότι το παιχνίδι συνεχίζεται χωρίς αυτούς στο κέντρο της σκακιέρας.
Ένα ένστικτο, όχι μια στρατηγική
Τώρα, ο Τραμπ δεν σκέφτεται πλέον το Ιράν. Το νιώθει, σπλαχνικά. Κάθε κίνηση προς την Τεχεράνη μοιάζει λιγότερο με μια υπολογισμένη κίνηση και περισσότερο με ένα αντανακλαστικό πολιτικής επιβίωσης. Γιατί; Επειδή, στα μάτια του, το Ιράν δεν είναι πλέον απλώς ένα ακόμη ζήτημα. Έχει γίνει το σύμβολο μιας εκτεταμένης εξόδου. Η Συμφωνία της Μέκκας , που υπογράφηκε από περιφερειακές δυνάμεις που επιδιώκουν αυτονομία ασφαλείας, έχει μετατρέψει μια υπόθεση σε βεβαιότητα: η Μέση Ανατολή δεν χρειάζεται πλέον την Ουάσινγκτον για να αισθάνεται προστατευμένη. Το Ριάντ συνομιλεί με την Τεχεράνη, ενώ το Κάιρο στρέφεται προς το Πεκίνο. Το Αμπού Ντάμπι διαφοροποιεί τις εγγυήσεις του. Η Μόσχα δεν είναι πλέον ο εχθρός που πρέπει να αποκλειστεί, αλλά ο φιλοξενούμενος που πρέπει να αντιμετωπιστεί με προσοχή. Κάθε πρωτεύουσα που χειραφετείται αφαιρεί μια πέτρα από το οικοδόμημα ασφαλείας που χτίστηκε από το 1945. Ο Τραμπ το νιώθει αυτό πριν καν το καταλάβει. Εξ ου και αυτή η δυσανάλογη επιθετικότητα, αυτή η εμμονή που υπερβαίνει το ορθολογικό πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής. Δεν μπορείς να χτυπήσεις έναν αντίπαλο που ελέγχεις τόσο δυνατά. Χτυπάς δυνατά αυτό που σου διαφεύγει.
Όπως πάντα, τα γεγονότα δεν λένε ποτέ ψέματα. Από το 2023, οι επαναπροσεγγίσεις έχουν πολλαπλασιαστεί χωρίς η Ουάσινγκτον να είναι ποτέ η πρωτοβουλία: η ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ Ριάντ και Τεχεράνης υπό την κινεζική μεσολάβηση, η διευρυμένη συμμετοχή του Ιράν στον Οργανισμό Συνεργασίας του Οργανισμού (SCO) και η σταδιακή ενσωμάτωση αρκετών μοναρχιών του Κόλπου στους μηχανισμούς πληρωμών εκτός δολαρίου που προωθούνται από τις χώρες BRICS+. Κάθε ένα από αυτά τα επεισόδια, λαμβανόμενο μεμονωμένα, φαίνεται ανέκδοτο. Συνολικά, αποκαλύπτουν μια σημαντική τάση: η Μέση Ανατολή δεν ζητά πλέον την άδεια της Ουάσινγκτον για να οργανώσει τη δική της ασφάλεια. Αυτή η συσσώρευση, περισσότερο από οποιοδήποτε μεμονωμένο επεισόδιο, τροφοδοτεί στον Τραμπ μια στρατηγική ανησυχία που είναι δύσκολο να κατονομαστεί δημόσια, αλλά είναι εμφανής σε κάθε δημόσια δήλωσή του.
Η πτώση που δεν τολμά να πει το όνομά της
Τα χρονικά της ιστορίας δείχνουν ότι οι αυτοκρατορίες δεν πεθαίνουν ποτέ ξαφνικά. Η Ρώμη δεν έπεσε μια Τρίτη. Άδειασε τον εαυτό της, επαρχία με επαρχία, σύμμαχο με σύμμαχο, μέχρι που το κέντρο δεν διοικούσε πλέον τίποτα. Η Βιέννη, το 1918, εξακολουθούσε να κυβερνά στα χαρτιά μια αυτοκρατορία που ο λαός της είχε ήδη εγκαταλείψει στην πραγματικότητα. Η Ουάσιγκτον βιώνει τώρα μια επιταχυνόμενη, ψηφιακή εκδοχή αυτού του ίδιου ιλίγγου. Δεν είναι πλέον μια στρατιωτική ήττα που πρέπει να φοβόμαστε. Είναι μια σιωπηλή λιποταξία συμμάχων, ένας προς έναν, χωρίς δήλωση, χωρίς επίσημη ρήξη - μόνο παράλληλες συμφωνίες, περιφερειακές συνθήκες, νομίσματα που παρακάμπτουν το δολάριο. Η Μέση Ανατολή του σήμερα, με εξαίρεση το Ιράν, μοιάζει με τις επαρχίες του Δούναβη του χθες: δεν επαναστατούν, γυρίζουν την πλάτη. Και ο Τραμπ, σε αυτό, παίζει έναν ρόλο που δεν επέλεξε: αυτόν του τελευταίου αυτοκράτορα που εξακολουθεί να πιστεύει ότι διοικεί έναν στρατό που έχει ήδη επιστρέψει σπίτι.
Το δίλημμα του Τραμπ
Εδώ βρίσκεται η ουσία του ζητήματος, η πραγματική ουσία. Ο Τραμπ βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο άκρα που αρνείται εξίσου να λάβει υπόψη. Το πρώτο: να αποδεχτεί την αμερικανική υποχώρηση, να διαχειριστεί την παρακμή με ψυχραιμία και να διακινδυνεύσει να εμφανιστεί, στα μάτια της βάσης του, ως ο πρόεδρος που έχει «χάσει» τη Μέση Ανατολή. Πολιτικά, αυτό είναι αυτοκτονία. Το δεύτερο: να χτυπήσει το Ιράν για να αποκαταστήσει με τη βία αυτό που η διπλωματία δεν μπορεί πλέον να εγγυηθεί και να διακινδυνεύσει να ανοίξει μια σύγκρουση που ούτε ο στρατός του, ούτε η κοινή γνώμη, ούτε οι κουρασμένοι σύμμαχοί του θέλουν πραγματικά να βάλουν σε κίνδυνο. Στρατιωτικά, αυτό είναι ένα στοίχημα που κανένα σοβαρό στρατηγείο δεν θα συνιστούσε χωρίς δισταγμό. Μεταξύ αυτών των δύο αποτελεσμάτων, ο Τραμπ δεν επιλέγει. Χειρονομεί. Απειλεί, υποχωρεί, απειλεί ξανά, σαν να θέλει να καθυστερήσει τη στιγμή που θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι και οι δύο δρόμοι τελικά οδηγούν στο ίδιο σημείο: το τέλος μιας ηγεμονίας που κανένας βομβαρδισμός δεν θα αναστήσει. Ο πόλεμος κατά του Ιράν, αν τον ξεκινήσει, δεν θα αντιστρέψει τίποτα. Απλώς θα επιταχύνει αυτό που ισχυρίζεται ότι αποτρέπει.
Μελλοντικές πιθανότητες πολέμου κατά του Ιράν
Πιθανά μέλλοντα ήδη διαμορφώνονται. Δεδομένης της αποφασιστικότητας που παρατηρείται μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων, των πολιτικών ηγετών και των ίδιων των Ιρανών πολιτών, μια ανοιχτή, παρατεταμένη σύγκρουση με το Ιράν θα απομόνωνε περαιτέρω την Ουάσινγκτον από τους Άραβες εταίρους της, μερικοί από τους οποίους έχουν ήδη δεσμευτεί στο Σύμφωνο της Μέκκας. Θα έσπρωχνε το Ριάντ, το Κάιρο και το Άμπου Ντάμπι ακόμη πιο γρήγορα προς το Πεκίνο και τη Μόσχα, όχι από ιδεολογία, αλλά από υπολογισμό επιβίωσης. Παραδόξως, θα ενίσχυε το CRIC που η Αμερική ισχυρίζεται ότι πολεμά. Κάθε πύραυλος που εκτοξεύεται στην Τεχεράνη θα ήταν, στην πραγματικότητα, ένας πύραυλος που εκτοξεύεται σε ό,τι έχει απομείνει από την αμερικανική αξιοπιστία ανατολικά του Σουέζ. Και στο εσωτερικό, ένας μακρύς και δαπανηρός πόλεμος θα ολοκλήρωνε αυτό που έχουν ήδη ξεκινήσει οι εσωτερικές διαιρέσεις: το πολιτικό τέλος του ίδιου του Τραμπ, που δεν θα καταρρεύσει από εκλογές, αλλά από την εξάντληση μιας χώρας που δεν θέλει πλέον να πληρώνει για μια αυτοκρατορία που δεν ελέγχει πλέον.
Καταλήγουμε έτσι στο συμπέρασμα ότι οι αυτοκρατορίες σπάνια καταλήγουν στην θεαματική συντριβή που προβλέπεται γι' αυτές. Καταλήγουν με τον τελευταίο ηγέτη τους να διστάζει, ανίκανος να επιλέξει ανάμεσα σε δύο ήττες που έχουν καταστεί και οι δύο αναπόφευκτες. Ο Τραμπ αναπαραστά άθελά του την παλαιότερη σκηνή στο πολιτικό θέατρο: αυτή του κυρίαρχου που κάνει φασαρία ενώ οι επαρχίες του κλείνουν ήσυχα την πόρτα πίσω τους. Το Μπισκέκ ήταν απλώς ένα σύμπτωμα μεταξύ πολλών. Η επόμενη σύνοδος κορυφής, αλλού, θα πει το ίδιο πράγμα, με διαφορετικά ακρωνύμια και τα ίδια συμπεράσματα.
Η Ουάσινγκτον δεν έχει ανακοινώσει την αποχώρησή της. Αλλά τα σημάδια συσσωρεύονται και δεν υποδεικνύουν πλέον μια περιφερειακή κρίση. Υποδεικνύουν ένα παγκόσμιο κίνημα.
Από την άλλη πλευρά, η Τεχεράνη δίνει τον ρυθμό. Το Ιράν παράγει μαζικά τους πυραύλους του, αποδέχεται έναν παρατεταμένο πόλεμο και αναγκάζει την Αμερική να εξαντλήσει τα αποθέματά της πιο γρήγορα από ό,τι μπορεί να τα αναπληρώσει. Η θάλασσα υποχωρεί. Δεν τη βλέπουμε να εξαφανίζεται μονομιάς. Βλέπουμε την άμμο να εμφανίζεται, τα κύτη να βγαίνουν στην ακτή, τα σχοινιά πρόσδεσης να σφίγγονται.
Οι αναχαιτιστές
Στις 30 Αυγούστου 2026, ο αμερικανικός στρατός εκτόξευσε περισσότερους από 80 πυραύλους PAC-3 Patriot σε μία μόνο αναχαίτιση πάνω από την Ιορδανία.
Το περιοδικό Military Watch το θέτει ευθέως: «Η αναφερόμενη δαπάνη περισσότερων από 80 αναχαιτιστικών PAC-3 σε μία μόνο εμπλοκή αντιπροσωπεύει, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, περισσότερο από το δέκα τοις εκατό ολόκληρου του οπλοστασίου των ΗΠΑ » .
Κάθε αναχαιτιστικό Patriot κοστίζει τέσσερις έως πέντε φορές περισσότερο από τον ιρανικό πύραυλο που καταρρίπτει. Το Military Watch επισημαίνει ότι το Ιράν έχει χτίσει την εκστρατεία του σε μια στρατηγική φθοράς, χρησιμοποιώντας τεράστια αποθέματα πυραύλων Shahab 3 που έχουν παραχθεί από τη δεκαετία του 1990. Η Τεχεράνη δεν χρειάζεται κάθε πύραυλο για να χτυπήσει τον στόχο της. Είναι αρκετό για τον καθένα να αναγκάσει τις αμερικανικές πυροβολαρχίες να εκτοξεύσουν πολλαπλούς αναχαιτιστές.
Και όταν το Ιράν θέλει να επιτεθεί σφοδρά, διαθέτει τον Fattah 2, έναν υπερηχητικό πύραυλο που είναι σχεδόν αδύνατο να αναχαιτιστεί. Η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz επιβεβαίωσε στα τέλη Μαρτίου ότι το 80% των ιρανικών πυραύλων που εκτοξεύτηκαν εναντίον ισραηλινών στόχων είχαν πετύχει τον στόχο τους.
Τα αποθέματα πυραύλων Patriot είχαν ήδη μειωθεί στο 25% του επιπέδου που θεωρούσε απαραίτητο το Πεντάγωνο μέχρι τον Ιούλιο του 2026. Τον Μάρτιο, περισσότεροι από 800 αναχαιτιστές εξαντλήθηκαν σε πέντε ημέρες. Σύμφωνα με το CSIS, η εξάντληση των κρίσιμων αποθεμάτων πυραύλων - Patriot, THAAD, SM-3, SM-6 και Tomahawk - δημιουργεί έναν τεκμηριωμένο «βραχυπρόθεσμο κίνδυνο» από τα τέλη Απριλίου 2026.
Μία μόνο εμπλοκή καταναλώνει περισσότερο από το δέκα τοις εκατό του οπλοστασίου. Η πορεία είναι εμφανής στα νούμερα.
Ο σύμμαχος
Το Κατάρ αιμορραγεί.
Οι εξαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου του Κατάρ μειώθηκαν κατακόρυφα κατά 96% σε έξι μήνες: 18 αποστολές, σε σύγκριση με 509 ένα χρόνο νωρίτερα. Οι απώλειες εκτιμώνται σε 24 δισεκατομμύρια δολάρια.
Το Oil & Gas 360 το καταγράφει: «Έξι μήνες μετά την παράλυση των εξαγωγών LNG του Κατάρ μέσω των Στενών του Ορμούζ από τον πόλεμο στο Ιράν, ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας υγροποιημένου φυσικού αερίου στον κόσμο έχει χάσει 24 δισεκατομμύρια δολάρια σε πωλήσεις, με τις εξαγωγές του να μειώνονται κατά 96% . »
Τα τρένα 4 και 6 στο Ρας Λαφάν υπέστησαν ζημιές τον Μάρτιο. Οι επισκευές θα διαρκέσουν τρία έως πέντε χρόνια. Έχει κηρυχθεί ανωτέρα βία για τις μακροπρόθεσμες συμβάσεις.
Το συγκρότημα φυσικού αερίου Ρας Λαφάν δεν κατέρρευσε τυχαία. Οι ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις τον Μάρτιο αφαίρεσαν 12,8 εκατομμύρια τόνους ετήσιας δυναμικότητας, ή περίπου το 17% των εξαγωγών LNG του Κατάρ. Το de facto κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ μπλοκάρει περίπου το 20% των παγκόσμιων ημερήσιων ροών LNG. Μια ενιαία δύναμη, στοχεύοντας δύο σημεία - ένα συγκρότημα φυσικού αερίου και ένα στενό - έχει φέρει τον δεύτερο μεγαλύτερο εξαγωγέα στον κόσμο σε αδιέξοδο.
Οι εξαντλημένοι σύμμαχοι
Η άμπωτη δεν επηρεάζει μόνο τον Κόλπο. Αδειάζει την Ευρώπη και την Ασία.
Στις 20 Απριλίου 2026, ο Υπουργός Άμυνας Pete Hegseth ενημέρωσε τον Εσθονό υπουργό Hanno Pevkur ότι οι παραδόσεις πυρομαχικών HIMARS και Javelin είχαν ανασταλεί μέχρι το τέλος του πολέμου.
Το Foreign Policy συνοψίζει τα εξής: «Αυτόν τον μήνα, οι ΗΠΑ ακύρωσαν τις στρατιωτικές παραδόσεις στη χώρα της Βαλτικής επειδή χρειάζονταν τα όπλα για τον πόλεμο στο Ιράν. Άλλοι σύμμαχοι αντιμετωπίζουν παρόμοιες καθυστερήσεις » .
Ο Πέβκουρ, όπως αναφέρεται στο ERR : «Αυτό το διάλειμμα σίγουρα θα διαρκέσει περισσότερο από εβδομάδες, πιθανότατα μήνες » .
Η Ταϊβάν επηρεάζεται επίσης. Ο υπηρεσιακός γραμματέας του Ναυτικού των ΗΠΑ, Χουνγκ Κάο, επιβεβαίωσε τον Μάιο του 2026 την αναστολή παραδόσεων αμυντικού εξοπλισμού αξίας 14 δισεκατομμυρίων δολαρίων στις ένοπλες δυνάμεις της Δημοκρατίας της Κίνας.
Το περιοδικό Military Watch αναφέρει: «Ο υπηρεσιακός υπουργός του Ναυτικού των ΗΠΑ, Χουνγκ Κάο, επιβεβαίωσε ότι η παράδοση αμυντικού εξοπλισμού αξίας 14 δισεκατομμυρίων δολαρίων στις ένοπλες δυνάμεις της Δημοκρατίας της Κίνας έχει προσωρινά ανασταλεί » .
Συστήματα που αφορούν: F-16 Block 70, AGM-154C, MK-48. Οι καθυστερήσεις παραδόσεων ξεπέρασαν ήδη τα 21 δισεκατομμύρια δολάρια τον Δεκέμβριο του 2025.
Κορέα
Εν τω μεταξύ, η Νότια Κορέα βλέπει τις άμυνές της να εγκαταλείπουν το έδαφός της.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέσυραν στοιχεία του συστήματος THAAD και συστοιχίες αντιαεροπορικών συστημάτων Patriot από τη Νότια Κορέα για να τα ανακατανείμουν στη Μέση Ανατολή.
Η εφημερίδα Guardian το καταγράφει: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αρχίσει να μετακινούν στοιχεία του συστήματος πυραυλικής άμυνας THAAD από τη Νότια Κορέα στη Μέση Ανατολή, καθώς οι εντάσεις με το Ιράν κλιμακώνονται » .
Ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας, Λι Τζάε-μιουνγκ, αναγνώρισε την απόσυρση, ενώ παράλληλα εξέφρασε την αδυναμία της Σεούλ: «Έχουμε εκφράσει την αντίθεσή μας στην αναδιάταξη από τις αμερικανικές δυνάμεις στην Κορέα ορισμένων από τα συστήματα αεράμυνάς τους σύμφωνα με τις δικές τους στρατιωτικές ανάγκες, αλλά είναι μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα: η θέση μας δεν μπορεί να εφαρμοστεί πλήρως » .
Ο σύμμαχος παρατηρεί. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα.
Εξουσία
Η εξουσία επίσης παραπαίει.
Ο Νταν Ντρίσκολ, Γραμματέας του Στρατού, υπέβαλε την παραίτησή του στις 31 Αυγούστου 2026. Το Breaking Defense επιβεβαιώνει: «Ο Νταν Ντρίσκολ, ο 26ος Γραμματέας του Στρατού, υπέβαλε την επιστολή παραίτησής του » .
Οι σχέσεις με τον Πιτ Χέγσεθ ήταν τεταμένες. Η παραίτησή του δεν ήταν απλώς μια ακόμη αποχώρηση. Ήρθε καθώς ο πόλεμος εξάντλησε τα εφόδια και οι στρατηγοί έφευγαν.
Εν τω μεταξύ, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ποσοστό αποδοχής 33% στη δημοσκόπηση των Reuters/Ipsos που διεξήχθη από τις 21 έως τις 24 Αυγούστου, με περιθώριο σφάλματος 3 μονάδων. Αυτό συγκρίνεται με 47% στην αρχή της προεδρίας του. Το ποσοστό αποδοκιμασίας ανέρχεται στο 65%.
Μπορεί μια δύναμη να παραμείνει όταν τα αποθέματά της μειώνονται, ο σύμμαχός της αιμορραγεί, οι άμυνές της αποσύρονται από την Ασία και η δική της ισχύς παραπαίει; Εν τω μεταξύ, το Ιράν παράγει, πυροβολεί και περιμένει. Οι δηλώσεις νίκης έχουν μικρή βαρύτητα σε σχέση με τις τεκμηριωμένες κινήσεις. Η υποχώρηση δεν προβλέπεται. Εξελίσσεται, το ένα σήμα μετά το άλλο.
Πηγή: Georisk Watch
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: