Στην σημερινή εργασία θα δούμε το μεγαλύτερο επιστημονικό έγκλημα παγκοσμίως στους κλάδους της ιστορίας-γεωπολιτικής από τους μετόχους του Διονυσιακού πολιτισμού.
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΣΜΟΥ (ΙΟΥΔΑΙΟΙ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ).
Η Ελλάδα μερικά χρόνια μετά την ένδοξη-ηρωική επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωση μέσα από τις αιματηρές θυσίες των προγόνων μας, μετατράπηκε σε ένα θλιβερό προτεκτοράτο. Για αυτό οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού μας επέβαλαν τους Γερμανούς βασιλείς. Εκείνη την εποχή οι μεγάλες δυνάμεις διαφωνούσαν μεταξύ τους για το ποιος θα γίνει βασιλιάς στην Ελλάδα. Τελικά όταν υπέγραψαν το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (22 Φεβρουαρίου-3 Μαρτίου 1830), με το οποίο αποφασίστηκε «όπως η Ελλάς σχηματίσει εν Κράτος "ανεξάρτητο" και να χαίρει όλα τα δίκαια πολιτικά, διοικητικά και εμπορικά τα προσεφυκότα εις εντελή ανεξαρτησίαν», υπέγραψαν και ένα άλλο με το οποίο όριζαν «ηγεμόνα κυρίαρχο της Ελλάδος», τον πρίγκιπα Λεοπόλδο, μικρότερο από τα οκτώ παιδιά του Δούκα του Σαξ – Κόμπουργκ Φραγκίσκου.
Ο Λεοπόλδος δέχτηκε το στέμμα που του προσφέρθηκε, χωρίς τελικά ποτέ να βασιλεύει στην χώρα μας. Μετά από διάφορες παρασκηνιακές διαβουλεύσεις όμως, ο Λεοπόλδος παραιτήθηκε στις 9/21 Μαΐου 1830. Τον επόμενο χρόνο όμως, έγινε βασιλιάς του Βελγίου. Μετά την άρνηση του Λεοπόλδου και τη δολοφονία του Καποδίστρια, δεν υπήρχαν πολλοί πρόθυμοι για να γίνουν βασιλιάδες στην Ελλάδα. Στη χώρα επικρατούσε αναρχία και συγκρούσεις που θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε εμφύλιες διαμάχες.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις, στράφηκαν προς την διαιρεμένη σε πολλά κρατίδια εκείνη την εποχή, Γερμανία. Βασιλιάς της Βαυαρίας από το 1825, ήταν ο Λουδοβίκος, Δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου ήταν ο Όθωνας, που είχε γεννηθεί το 1815. Με τη Συνθήκη της 7ης Μαΐου 1832, εκλέχτηκε (καλύτερο ορίστηκε), βασιλιάς της Ελλάδας.
Στις 30 Ιανουαρίου 1833 η αγγλική φρεγάτα «Μαγαδασκάρη» με την οποία ταξίδευαν ο Όθωνας και η συνοδεία του, συνοδευόμενες από τη ρωσική «Αγία Άννα» και την αγγλική «Κορνηλία», αγκυροβόλησαν στο λιμάνι του Ναυπλίου. Ημέρα για την αποβίβαση, ορίστηκε η 6η Φεβρουαρίου.
Την συγκεκριμένη μέρα, πλήθη κόσμου από πολλά μέρη της Ελλάδας είχαν σπεύσει στο Ναύπλιο για να πάρουν μέρος στις εορταστικές εκδηλώσεις. Βαυαρικά στρατεύματα παρατάχθηκαν στην παραλία, ενώ στο λιμάνι τα πλοία των τριών Μεγάλων Δυνάμεων χαιρετούσαν με τα κανόνια τους την άφιξη του βασιλιά.
Ο Γ. Κουντουριώτης, πρόεδρος της, χωρίς εξουσίες πλέον, Κυβερνητικής Επιτροπής, χαιρέτησε με ένα σύντομο λόγο του Όθωνα. Αμέσως μετά, ο Όθωνας έφιππος, μπήκε επικεφαλής της συνοδείας που πορεύθηκε προς την πόλη. Στην είσοδο του Ναυπλίου, οι δημογέροντες υπέβαλαν τα σέβη τους, τα κλειδιά της πόλης όμως δεν τα παρέδωσαν αυτοί στον Όθωνα, αλλά ο Γάλλος φρούραρχος του Ναυπλίου. Μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, ο επίσκοπος Κορίνθου με τους κληρικούς, υποδέχθηκε με μια σύντομη προσφώνηση τον Όθωνα.
Ύστερα από την δοξολογία, ο νέος βασιλιάς δέχθηκε τον όρκο της υποταγής από τους επίσημους Έλληνες εκπροσώπους και ακολούθως κατευθύνθηκε στα «ανάκτορα». Στο μπαλκόνι από το οποίο χαιρέτησε τα πλήθη, είχε δεξιά κι αριστερά του τον Γάλλο Συνταγματάρχη Gourbet και τον Βαυρό Συνταγματάρχη Stuffel. Στα γύρω φρούρια, κυμάτιζαν οι σημαίες των τριών «προστάτιδων». Δυνάμεων και της Βαυαρίας δίπλα στην ελληνική σημαία.
Ο λόγος του Όθωνα ήταν σύντομος: αναφορές στην αναρχία του παρελθόντος, υποσχέσεις ότι το στέμμα θα γινόταν εγγυητής της τάξης και της ασφάλειας, προτροπές για συμφιλίωση και τέλος, ήπιες και καλυμμένες απειλές για όσους θα τάραζαν την ηρεμία και την «τάξη» της χώρας. Η Αντιβασιλεία Όθωνα ήταν το διοικητικό συμβούλιο που κυβέρνησε την Ελλάδα από τον Ιανουάριο του 1833 έως τον Ιούνιο του 1835, επειδή ο βασιλιάς Όθωνας ήταν ανήλικος. Τα μέλη της Αντιβασιλείας Ιωσήφ Λουδοβίκος Άρμανσπεργκ: Πρόεδρος και υπεύθυνος για τα οικονομικά και τα εξωτερικά. Γεώργιος Λουδοβίκος φον Μάουρερ: Υπεύθυνος για τη δικαιοσύνη, την εκπαίδευση και την εκκλησία. Κάρολος Γουλιέλμος φον Χάιντεκ (Έϊδεκ).
Υπεύθυνος για τον στρατό και το ναυτικό. Aναπληρωματικό μέλος: Ο Έντουαρντ Άβελ (Abel), ο οποίος σπάνια συμμετείχε ενεργά. Σημαντικά γεγονότα και έργο Άφιξη στην Ελλάδα: Έφτασαν στο Ναύπλιο τον Ιανουάριο του 1833 μαζί με 3.500 Βαυαρούς στρατιώτες. Διοικητική διαίρεση: Χώρισαν τη χώρα σε 10 νομαρχίες και 47 επαρχίες με διάταγμα του 1833.
Επίσης ανακήρυξαν την Εκκλησία της Ελλάδος αυτοκέφαλη το 1833, ανεξάρτητη από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Πρωτεύουσα: Μετέφεραν την πρωτεύουσα από το Ναύπλιο στην Αθήνα το 1834. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε από αυταρχισμό και δυσαρέσκεια των Ελλήνων, καθώς η διακυβέρνηση γινόταν αποκλειστικά από Βαυαρούς («Βαυαροκρατία») χωρίς την συμμετοχή του ντόπιου πληθυσμού.
Οι Γερμανοί βασιλείς μέτοχοι των Διονυσιακών αξιωμάτων και πανάρχαιοι-τρομεροί εχθροί του μεσαιωνικού Ελληνισμού και του imperium romanum, το οποίο κατέκτησαν στις 13 Απριλίου 1204, διαμόρφωσαν την Ελληνική ιστορία κατά το δοκούν. Αυτό είναι κάτι που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Ειδικά από την ημέρα κατάλυσης του Ελληνικού συντάγματος και το πραξικόπημα του 2010 με την ψήφιση του πρώτου παράνομου μνημονίου. Για να είναι υπάκουοι οι εκ νέου κατακτημένοι νεοέλληνες, με στόχο υπακούσουν σε κάθε παράνομη πράξη των μεγάλων δυνάμεων και την σημερινή εποχή στις εντολές-διαταγές των πραξικοπηματιών τους προετοίμαζαν από την ημέρα ιδρύσεως του "νεοελληνικού" κράτους.
Το σύνολο των ενεργειών και όλων των πράξεων του κάθε ανθρώπου προέρχεται από την σωστή η την λανθασμένη παιδεία. Αν ένας Έλληνας γίνεται μέτοχος του Αριστόκλειου η του Διονυσιακού πολιτισμού. Η παιδεία καθορίζει τις πράξεις των ανθρώπων. Αυτό σημαίνει ότι κάθε πράξη-παρέμβαση στην πολιτιστική, την θεολογική, την οικονομική, την πολιτική, την αθλητική και την κοινωνική πραγματικότητα καθορίζεται σε καταλυτικό βαθμό από την εκπαίδευση που έχει από το άμεσο κι έμμεσο περιβάλλον, από την οικογένεια, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και τις τρεις βαθμίδες εκπαιδεύσεως. Η εκπαίδευση διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην διάπλαση των χαρακτήρων, στην εξέλιξη και την διαπαιδαγώγηση. Oι γνώσεις που λαμβάνουμε από τα σχολεία, δημιουργούν τις αξίες, τις αρχές, τις κρίσεις που αποτελούν μέρος του αξιολογικού συστήματος που κατευθύνει τις ενέργειές μας. Στο σχολείο ο μαθητής διαμορφώνει τρόπο σκέψης και δράσης ανάλογα με την παιδεία που έλαβε.
Όταν οι ιστορικές μνήμες του παρελθόντος παρουσιάζονται σωστά, όπως πραγματικά είναι, χωρίς αλλοιώσεις τότε το παιδεία συμβάλλει στην διαμόρφωση εθνικής, θρησκευτικής, πολιτικής, οικονομικής, αθλητικής και κοινωνικής συνείδησης. Με την σωστή παιδεία ένας άνθρωπος γίνεται δημιουργικός-εξελίξιμος και χρήσιμος στην κοινωνία-έθνος. Παράλληλα συμμετέχει ,κατανοεί, παρεμβαίνει θετικά στα πολιτιστικά, τα αθλητικά, τα κοινωνικά και τα πολιτικά δρώμενα, Όταν όμως κυριαρχεί ο Διονυσιακός πολιτισμός, η Διονυσιακή εξαθλίωση στην παιδεία, οι ιστορικές πλάνες καταρρακώνουν την εθνική ταυτότητα-φρόνημα, τις ηθικές αξίες, και την διάθεση για προσφορά και δημιουργία σε κάθε έκφανση ζωής.
Η Ιστορία αφηγείται ανθρώπινες ενέργειες που σαφώς συνεπάγονται ηρωικές οι άνανδρες και ανήθικες πράξεις. Προβάλει καταξιωμένα η απαξιωμένα πρότυπα. Η γνήσια-Ελληνική ιστορία διδάσκει την γενναιότητα, την ανδρεία, την ηθική, την δικαιοσύνη, την εντιμότητα και τον Αριστόκλειο εθνικισμό.
Με βάση όσα μαθαίνει τα παιδιά στο σχολείο, σχηματίζουν πρότυπα, αξίες, στερεότυπα, αξιολογικές κρίσεις περί έθνους, θρησκείας, κοινωνίας. Δημιουργούν αισθήματα σεβασμού- εμπιστοσύνς ή αποστροφής και εχθρότητας. Με βάση την άκρως επικίνδυνη Διονυσιακή παιδεία, ο Ελληνισμός οδηγήθηκε σε επιθανάτιο καθεστώς. Τα νέα παιδιά διδάσκονται στα σχολεία και ΄οχι μόνονμ την απαξίωση και την αδιαφορία για τους σοφούς, τους ήρωες και του Αγίους.
Οι μέτοχοι του Διονυσιακού πολιτισμού χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους απόκρυψης της ιστορικής αλήθειας, όπως την αποσιώπηση, παραποίηση, παρερμηνεία . Σκοπός η υποταγή, η εξαθλίωση και ο αφανισμός. Δημιουργούν άτομα με βάση το εγώ και τα προσωπικά συμφέροντα και τα οποία αδιαφορούν επιδεικτικά για τον εν εξελίξει αφανισμό του ελληνισμού.
Οι ιστορικές μνήμες, οι ιστορικές αφηγήσεις εξαφανίζονται και αντικαθίστανται από εθνικούς-Διονυσιακούς μύθους και στερεότυπα. Μεταξύ πολλών άλλων ενδεικτικά ήταν και αυτά που αναφέρει σχετικά με το θέμα ο τέως πρύτανης Γεώργιος Κοντογιώργης και ο Γ. Καραμπελιάς. Έκκληση μην χάσετε τον Πρύτανη Γιώργο Κοντογιώργη. Αφιερώστε 39 λεπτά από τον χρόνο σας : https://www.youtube.com/watch?
Γ. Καραμπελιάς : "Στη συζήτησή του Γιώργου Καραμπελιά με τον Λάμπρο Καλαρρύτη (Εμείς οι Έλληνες- Παραπολιτικά FM) επισημαίνεται ότι είναι εμφανές πλέον και γνωστό σε πάρα πολλούς εδώ και καιρό, ένα οργανωμένο σχέδιο ιστορικής παραπληροφόρησης με στόχο την αλλοίωση της ελληνικής ιστορίας. Τελικός σκοπός να πληγεί η ελληνική ταυτότητα, να αμφισβητηθεί η συνέχεια του ελληνισμού και να κλονιστεί η αντίληψη των Ελλήνων για τον εαυτό τους. Αποτέλεσμα αυτού θα είναι η υπονόμευση του ηθικού του πληθυσμού ώστε να καταστεί πιο εύκολη η παραίτηση από την υπεράσπιση των εθνικών ζητημάτων και πιο αποτελεσματική η πίεση για αποδοχή “συμβιβασμών” και επιβολής της τουρκικής και κάθε άλλης ατζέντας.
Το σχέδιο, παλαιό όσο και το ελληνικό κράτος, επαναλαμβανόμενο και εκ νέου επιχειρούμενο με μεγάλη ένταση, εκπορεύεται έξωθεν και υλοποιείται με τη συνεργασία εγχώριων ακαδημαϊκών και άλλων παραγόντων την ιδεοληψία, άγνοια, στρεβλή αντίληψη ή και σκοπιμότητα εκμεταλλεύονται οι ιθύνοντες νόες του εξωτερικού."
Η Ελληνική ιστορία είναι η ιστορία των ελληνικών φύλων και του ελληνικού πολιτισμού, αλλά και των προδρομικών πολιτισμών, από την εμφάνισή τους έως σήμερα. ε γενικές γραμμές η ελληνική ιστορία χωρίζεται στις εξής περιόδους, συνήθως χωρίς σαφή όρια ανάμεσά τους Μεσολιθική Ελλάδα (13.000 π.Χ. - 7.000 π.Χ.) Νεολιθική Ελλάδα (7.000 π.Χ. - 3.200 π.Χ.) Κυκλαδικός πολιτισμός (πριν το 3050 π.Χ.-1100 π.Χ.) Μινωικός πολιτισμός (πριν το 3000 π.Χ.-1420 π.Χ.) Αιγαιακός πολιτισμός (πριν το 1600 π.Χ.) Μυκηναϊκός πολιτισμός (περίπου 1600-1100 π.Χ.) Γεωμετρική Εποχή (1100-800 π.Χ.) Αρχαϊκή εποχή (περίπου 800 π.Χ.-περίπου 479 π.Χ.) Κλασική εποχή (περίπου 479 π.Χ.-323 π.Χ.) Ελληνιστική περίοδος (323-146 π.Χ.) Ρωμαϊκή περίοδος (146 π.Χ.-330 μ.Χ.) Βυζαντινή περίοδος (330-1453) Οθωμανική περίοδος (1453-1821) Νεότερη ή σύγχρονη Ελλάδα (1821-)
Ιδεολογικές αναθεωρήσεις και διάφορες-Διονυσιακές θεωρίες, όπως τάσεις αμφισβήτησης της κλασικής αρχαιότητας, του imperium romanum, ή πολιτικές προσεγγίσεις της Επανάστασης του 1821, επιχειρούν να ανακατασκευάσουν το παρελθόν εξυπηρετώντας ανθελληνικές σκοπιμότητες.
Η σημερινή εποχή υπερβαίνει τις απλές γεωπολιτικές δραστηριότητες-φιλοδοξίες, όπου κάθε πολιτισμός θεωρεί ότι είναι ο εκλεκτός του Θεού.
Όλες οι μεγάλες δυνάμεις παρουσιάζουν αυτές τις πεποιθήσεις στις γεωπολιτικές τους επιδιώξεις. Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι ευαγγελικοί κύκλοι επηρεάζουν την εξωτερική πολιτική υπέρ του Ισραήλ, που θεωρείται ως το κέντρο ενός θεϊκού-Μεσσιανικού κόσμου. Στον Μωαμεθανικό κόσμο, οι φατρίες αντλούν έμπνευση από εσχατολογικά κείμενα για να δικαιολογήσουν τις μάχες τους. Αυτή την εποχή πιστεύουν ότι θα έρθει ο Μαγκντί !!! Αυτές οι ακραίες σέχτες διαμορφώνουν συμμαχίες, πολέμους, ενεργειακά συμφέροντα και ηγεμονικές φιλοδοξίες σε παγκόσμια κλίμακα.
Οι παγκόσμιοι γεωπολιτικοί ρυθμιστές κυριαρχούν στην διεθνή σκηνή. Το Ισραήλ και μεσσιανικός ο σιωνισμός με πυλώνα την γεωπολιτική Θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης, ο ευαγγελικός χριστιανισμός των ΗΠΑ και το Τζιχαντιστικό Ισλάμ. Όλοι ερμηνεύουν τα γεγονότα και τους πολέμους ως γεγονότα που προαναγγέλλουν μια τελική ανατροπή στην ανθρωπότητα. Ο Μεσσιανικός-Διονυσιακός Σιωνισμός υποστηρίζει την δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ, για να προετοιμαστεί για την άφιξη του Μεσσία. Κατευθύνει πολιτικές όπως ο αποικισμός στην Δυτική Όχθη και η απόρριψη οποιωνδήποτε εδαφικών παραχωρήσεων. Από την πλευρά τους, οι Αμερικανοί ευαγγελιστές, βλέπουν στις κινήσεις του Ισραήλ το κλειδί για την επιστροφή του "Χριστού" που στην πραγματικότητα είναι ο αντίχριστος.
Για αυτό πιέζουν τον Λευκό Οίκο να στηρίξει άνευ όρων το Ισραήλ. Αυτή η σύγκλιση εσχατολογικών οραμάτων δημιουργεί αποτελεί ένα εκρηκτικό πεδίο γεωστρατηγικής, όπου κάθε πολιτισμός δικαιολογεί τις ενέργειές του ως μια θεϊκή αποστολή. Αυτό εξηγεί γιατί ορισμένοι πόλεμοι όπως αυτοί στη Συρία ή το Ιράκ, παίρνουν μια σχεδόν μυστικιστική διάσταση, ξεφεύγοντας από την καθαρά ορθολογική λογική. Από τα πανάρχαια χρόνια το Ισραήλ βρίσκεται στην καρδιά των πολέμων και των προφητειών. Η ταυτότητα της χώρας αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε ένα κοσμικό όραμα και σε μια μεσσιανική δυναμική που αποκτά μεγαλύτερη επιρροή. Ισραηλινές θρησκευτικές ομάδες που υποστηρίζονται από πολιτικά πρόσωπα, επιταχύνουν τον αποικισμό και ζητούν την ανοικοδόμηση του Ναού στην Ιερουσαλήμ για την υποδοχή του Μεσσία.
Αυτή η εσωτερική ένταση αποτυπώνεται στις στρατηγικές αποφάσεις της χώρας. Η προσάρτηση εδαφών, η πολιτική έναντι των Παλαιστινίων και οι σχέσεις με τις δυτικές δυνάμεις επηρεάζονται από θρησκευτικούς κύκλους. Οι θρησκευτικοί ηγέτες βλέπουν τις επιλογές του Ισραήλ ως ένα βήμα προς την εκπλήρωση των βιβλικών προφητειών. Παράλληλα η υποστήριξη των αμερικανικών ευαγγελικών κύκλων ενισχύει αυτή τη θέση, δημιουργώντας μια πολιτική-θρησκευτική συμμαχία όπου η πίστη υπαγορεύει διπλωματικούς προσανατολισμούς. Μακριά από το να είναι ένα απλό θέατρο εδαφικών συγκρούσεων, η Μέση Ανατολή γίνεται ένα πεδίο μάχης όπου οι προφητείες καθοδηγούν τις στρατηγικές των κρατών και των ένοπλων ομάδων, καθιστώντας αυτόν τον πόλεμο έναν αγώνα του οποίου η έκβαση υπερβαίνει το πολιτικό για να αγγίξει το ιερό.
Οι πόλεμοι είναι ζήτημα γεωπολιτικών και στρατηγικών συμφερόντων. Υπάρχει στον πυρήνα τους μια πρωτόγονη επιθυμία για κυριαρχία και ένας ηγεμονικός ανταγωνισμός στον οποίο μια δημοκρατία αντιμετώπιζε μια ολιγαρχία. Οι μεγάλες δυνάμεις του 21ου αιώνα δεν θα είναι πλέον εκείνες που διαθέτουν μόνο τα πιο επιβλητικά οπλοστάσια, αλλά εκείνες που μπορούν να συνδυάσουν το ιστορικό βάθος, με την επιστημονική αριστεία, βιομηχανική αυτονομία, τεχνητή νοημοσύνη, ψηφιακή κυριαρχία, ενεργειακή κυριαρχία, εξειδικευμένα δημογραφικά στοιχεία και μακροπρόθεσμο στρατηγικό όραμα.
Τα έθνη που ασπάζονται τον Διονυσιακό πολιτισμό όπως η Ελλάδα καταλήγουν στην παρακμή και τον αφανισμό. Η αληθινή κυριαρχία ξεκινά πάντα με την πνευματική-πολιτιστική δύναμη. Ένα έθνος που δεν παράγει την δική του Αριστόκλεια-πολιτιστική σκέψη, αναπόφευκτα καταλήγει να εφαρμόζει τα Διονυσιακά δόγματα του Γεωπολιτικού άξονα 666 (ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ-ΕΕ) η του Γεωπολιτικού άξονα 888 (Ρωσία-Κίνα και Ιράν).
Αυτή η διαπίστωση θίγει το πρόβλημα της πνευματικής και πολιτιστικής εξάρτησης από τον Διονυσιακό πολιτισμό. Όταν μια κοινωνία σταματά να παράγει πρωτογενή-Αριστόκλειο πολιτισμό, φιλοσοφία, επιστήμες τέχνη και ιδέες, μετατρέπεται νομοτελειακά από δημιουργός σε παθητικό-Διονυσιακό καταναλωτή, υιοθετώντας άκριτα τις αξίες και τις επιδιώξεις των ανθελλήνων Διονυσιαστών του γεωπολιτικού άξονα 666.. Η πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά αλλοτριώνεται, δίνοντας την θέση της σε εισαγόμενα πρότυπα. Η αδυναμία παραγωγής ιδεών συνοδεύεται συχνά από τεχνολογική και παραγωγική στασιμότητα.
Η κοινωνία δεν είναι σε θέση να ορίζει το μέλλον της και άγεται από τις κατευθύνσεις που διαμορφώνονται εκτός των συνόρων. Αντίδοτο σε αυτόν τον μαρασμό είναι η επένδυση στην παιδεία, την έρευνα και την ενίσχυση της κριτικής σκέψης, ώστε ένας λαός να μπορεί να επεξεργάζεται τα δικά του δεδομένα και να προτείνει τις δικές του λύσεις.
Οι αυτοκρατορίες ανέρχονται, ακμάζουν και μετά παρακμάζουν. Ακόμη και η παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, δομημένη με τον Αριστόκλειο πολιτισμό, υπό Ελληνική διοίκηση και πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, κατέρρευσε και κατακτήθηκε από τους Γερμανούς στις 13 Απριλίου 1204. Οι πολιτισμοί επιβιώνουν όταν συνεχίζουν να παράγουν γνώση, να μεταδίδουν την μνήμη τους, και να προετοιμάζονται για το μέλλον. Ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των εθνών που θα είναι ικανοί να μετατρέψουν την συλλογική-πολιτιστική ιστορική μνήμη σε διαρκή κυριαρχία. Τα έθνη που δίνουν βαρύτητα μόνον στα εξοπλιστικά, την ΑΙ και την ενέργεια θα αφανιστούν.
Οι πολιτισμοί επιβιώνουν και εξελίσσονται μέσω της αδιάκοπης Αριστόκλειας γνώσης, της διατήρησης, της συλλογικής μνήμης και του Αριστόκλειου γεωπολιτικού σχεδιασμού με βάση τον Αριστόκλειο Εθνικσιμό. Για να εξασφαλιστεί η πολιτιστική συνέχεια, απαιτείται ένας συνδυασμός σύγχρονων πρακτικών και στρατηγικών. Ενίσχυση της εθνικής συνοχής-ταυτότητας και ισχυροποίηση-ολοκλήρωση των προσωπικοτήτων μέσα από τους δύο επιστημονικούς κλάδους που έχω ιδρύσει σε παγκόσμιο επίπεδο, την γεωπολιτική θεολογία και τον γεωπολιτικό εθνικισμό.
Επιπροσθέτως η έρευνα, η τεχνολογική ανάπτυξη και η ελευθερία της έκφρασης, επιτρέπουν την ανανέωση της σκέψης και την προσαρμογή στις σύγχρονες προκλήσεις. Εν τούτοις η μετάδοση της ιστορικής μνήμης είναι η πιο καθοριστική σε γεωπολιτικό επίπεδο. Η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, των παραδόσεων και της ιστορίας μεταδίδει τις αξίες από γενιά σε γενιά, συχνά μέσω της εκπαίδευσης και των τεχνών.
Η βιωσιμότητα, η καινοτομία και η πρόβλεψη κρίσεων (όπως η κλιματική αλλαγή) είναι απαραίτητα συστατικά για τη μακροζωία ενός πολιτισμού. Ειδικότερα, η πρόσβαση στην ιστορική πληροφορία και η διάσωση της Αριστόκλειας-πολιτιστική; κληρονομιάς, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την εθνική μας επιβίωση,
Ο εκτοπισμός, η αστικοποίηση, η μετανάστευση, οι επιτυχείς προσπάθειες εξάλειψης της κοινωνικής, πολιτιστικής και γλωσσικής αφομοίωσης από τον Διονυσιακό πολιτισμό κατέστρεψαν τους πυλώνες της συλλογικής-ιστορικής μνήμης του Αριστόκλειου πολιτισμού. Ο 21ος αιώνας θα δοκιμάσει την στρατιωτική ισχύ, και την συλλογική νοημοσύνη των εθνών (Αριστόκλειων και Διονυσιακών) που είναι ικανά να συνδυάσουν την ιστορική μνήμη και την καινοτομία, τα ήθη-έθιμα, την γλώσσα και το ανοιχτό πνεύμα, προκειμένου να οικοδομήσουν ένα αξιοπρεπές, ελεύθερο και κυρίαρχο μέλλον.
Οι αυτοκρατορίες κυριαρχούν προσωρινά μέσω της πολιτικής ή στρατιωτικής ισχύος και καταρρέουν όταν δεν έχουν Αριστόκλειο υπόβαθρο. Η μόνη αυτοκρατορία που είχε διάρκεια ζωής 880 χρόνια ήταν το Imperium Romanum με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Αυτό διότι είχε ως θεμέλια τον Μέγα Αριστοκλή και τον Ιησού Χριστό.
Ο Αριστόκλειος πολιτισμός διαρκεί στο διηνεκές μέσω της πνευματικής του κληρονομιάς και της παγκόσμιας Αριστόκλειας αυτοκρατορίας. Ο Αριστόκλειος πολιτισμός είναι η μεγαλύτερη και ισχυρότερη αυτοκρατορία σε ολόκληρη την οικουμένη Οι συλλογικές μνήμες, η γλώσσα, η Αριστόκλεια παιδεία, οι τέχνες, και η Μητέρα πάντων των επιστημών η Φιλοσοφία είναι τα θεμέλια που μας επιτρέπουν να επιβιώνουμε ακόμα και μετά την κατάρρευση των κρατικών υποδομών η την κατάλυση του συντάγματος και την κατάκτηση της χώρας όπως έγινε στην σύγχρονη Ελλάδα..(1)
Ευτυχώς για τον Ελληνισμό οι μεγάλες δυνάμεις δεν στηρίζονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό, εκτός από την Ρωσία. Eν μέρη ο Ρωσικός λαός βασίζεται στον Αριστόκλειο πολιτισμό Επίσης το Ισραηλινό έθνος στηρίζει την παγκόσμια κυριαρχία του στην γεωπολιτική θεολογία της παραποιημένης Παλαιάς Διαθήκης.
Η σταύρωση και η Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. η Άλωση της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τους Γερμανούς (1204 μ.Χ.). Η άλωση της Βασιλεύουσας το 1453, η επανάσταση του 1821 και η Εορτή των δύο μεγαλύτερων εθνικών ευεργετών οι οποίοι άλλαξαν την παγκόσμια ιστορία. Δυστυχώς κάποιοι θλίβονται-θρηνούν και οδύρονται για τον απόγειον του Ελληνισμού. Λυπούνται-υποφέρουν και για αυτό προσπαθούν μέσα από την πλαστογράφηση της ιστορίας να παρουσιάσουν διαφορετικά τα γεγονότα.
Το απόγειον του Ελληνισμού- Αριστόκλειου πολιτισμού μέσο της Ορθοδοξίας, αποτελεί μέγα βάρος και προκαλεί πόνο-θλίψη και οργή στους πιστούς του Διονυσιακού πολιτισμού. Γατί το Imperium romanum από κράτος του Savaziou-Διόνιυσου, έγινε η αυτοκρατορία του Χριστού και των Ελλήνων με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Δυστυχώς οδύρονται και παραποιούν οργανωμένα την ιστορία. Είναι προφανές ότι η Διονυσιακή κουλτούρα έχει προκαλέσει σε κάποιους συνανθρώπους μας ψυχικές και νοητικές επιπλοκές. Αυτό είναι μια φυσιολογική συνέπεια όλων όσων εφαρμόζουν τα Διονυσιακά αξιώματα με τις παρά φύσιν ερωτικές πράξεις.
Μόνον ο Χριστός θέλει τους Έλληνες, διότι ο καλός Θεός-Δημιουργός του Αριστοκλέους είναι αιτία μόνον για ότι καλό συμβαίνει. Για αυτό ενσαρκώθηκε ήρθε δίδαξε, έκανε θαύματα, σταυρώθηκε και αναστήθηκε και παράλληλα δημιούργησε τις προϋποθέσεις για το απόγειον του Ελληνισμού σε παγκόσμιο επίπεδο στον πολιτισμό, την θεολογία, την πολιτική, τον στρατό, την κοινωνία και την γεωπολιτική.
Αυτό σε επιστημονικό γεωπολιτικό-ιστορικό επίπεδο είναι εμφανές γιατί ο Θεάνθρωπος επέτρεψε την ένωση του Αριστόκλείου πολιτισμού με τον Χριστιανισμό και δημιούργησε τις γεωπολιτικές προϋποθέσεις για να ανάληψη διοικήσεως του Ρωμαϊκού κράτους από τους Έλληνες. Μέσα από την Χριστιανική πίστη-ηθική αναγεννήθηκαν οι Έλληνες του μεσαίωνα, για αυτό απελευθερώθηκαν χωρίς να πολεμήσουν και στην συνέχεια ανέλαβαν την διοίκηση του Ιmperium Romanum. Αυτό το γεωπολιτικό-πολιτιστικό και ιστορικό επίτευγμα δεν το έχει επιτύχει κανένα άλλο έθνος.
Μόνον οι Έλληνες το επέτυχαν. Ούτε στον μέλλον θα επιτευχθεί κάτι παρόμοιο. Εκτός αν γίνει με τεχνητά μέσα από τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, με στόχο να εξαπατήσουν τις εξαθλιωμένες μάζες και να παρουσιαστούν ως "ισάξιοι" του του Αρίστοκλειου πολιτισμού-Ελληνισμού. Επίσης στις πιο κρίσιμες ιστορικά στιγμές από καταβολής του έθνους, ο Σωτήρας-Λυτρωτής Χριστός έστειλε τον κορυφαίο Στρατηλάτη όλων των εποχών στην παγκόσμια ιστορία, και το μοναδικό φαινόμενο, τον Θεόσταλτο Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ.
Για τα γεωπολιτικά θεμέλια του Impeium romanoum, εκτός από τον Άγιο Κωνσταντίνο, συνέβαλαν καθοριστικά και άλλοι Άγιοι. Όμως δεν ονομάστηκαν ισαπόστολοι, και αυτό αποτελεί παγκόσμιο ιστορικό-θεολογικό παράδοξο. Επίσης το ίδιο ισχύει και για τους αυτοκράτορες που δεν τους αποδόθηκε ο τίτλος του ισαπόστολου, και δόθηκε μόνον στον Μέγα Κωνσταντίνο που άλλαξε την παγκόσμια ιστορία.
Το Imperium Romanum του Βοσπόρου είχε διάρκεια ζωής 1204 χρόνια εξαιτίας του Αιρστόκλειου πολιτισμού και της Ορθοδοξίας. Η παγκόσμια πολιτισμική-Αριστόκλεια αυτοκρατορία μέσα από την ένωση της με τον Χριστιανισμό θα εξελιχθεί σε παγκόσμια δύναμη σε πνευματικό-πολιτιστικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.
Αντιθέτως η Διονυσιακές αυτοκρατορίες διαλύονται. Η πρώτη παγκόσμια αυτοκρατορία που δημιούργησαν οι Ιουδαίοι-Σιωνιστές με στόχο την κατάκτηση του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου ήταν η Περσική αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών.
Με την κατάκτηση της η Ιουδαϊκή αριστοκρατία αποφάσισε να δημιουργήσει την Ρωμαϊκή δημοκρατία-αυτοκρατορία. Ο βασικός γεωστρατηγικός στόχος για την ίδρυση της Ρωμαϊκής δημοκρατίας-αυτοκρατορίας, ήταν η επανασύσταση του Περσικής αυτοκρατορίας με στόχο ο Ελληνισμός να είναι εγκλωβισμένος ανάμεσα σε δύο παγκόσμιες αυτοκρατορίες.
Με την κατάκτηση την Περσικής-Διονυσιακής αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών από τον Μ. Αλέξανδρο, οι παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια Διονυσιακή αυτοκρατορία από τα δυτικά. Για αυτό δημιούργησαν το Imperium Romanum. Στόχος να είναι ο Ελληνισμός ανάμεσα σε δύο παγκόσμιες-Διονυσιακές αυτοκρατορίες. Σε περίπτωση που απελευθερωθούν οι πρόγονοι μας από τον Ρωμαϊκό ζυγό, να επιτεθεί στους Έλληνες του μεσαίωνα η Περσική αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Οι πρόγονοι μας απελευθερώθηκαν από την Ρωμαϊκή δουλεία και στην συνέχεια τους ανατέθηκε η εξουσία του Ρωμαϊκού κράτους από τον Άγιο-Μέγα Κωνσταντίνο.
Στην συνέχεια οι Έλληνες ως διοικητές του Imperium Romanum του Βοσπόρου, θα κατακτήσουν την Διονυσιακή-Περσική αυτοκρατορία. Συνεπώς κατακτώντας ειρηνικά την ελευθερία τους και την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, επέτυχαν στην συνέχεια την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας. Μετέτρεψαν την δυτική-Διονυσιακή αυτοκρατορία σε Ελληνοχριστιανική χωρίς να χρειαστεί να πολεμήσουν.
Με όπλα τον πολιτισμό και την Χριστιανική θρησκεία, είμαστε το μοναδικό έθνος στον κόσμο που κατέκτησε την ελευθερία του και διοίκησε μια παγκόσμια αυτοκρατορία. Ένα ακόμη ασύλληπτο παγκόσμιο επίτευγμα του Ελληνισμού, που δεν επέτυχε και δεν θα επιτύχει κανένα άλλο έθνος.
Αν και δεν ήταν στόχος του Μ. Αλέξανδρου, εν τούτοις μέσα από την κατάκτηση του Περσικού έθνους δημιουργήθηκαν οι γεωστρατηγικές-γεωπολιτικές συνθήκες για την ίδρυση της Ρωμαϊκής "δημοκρατίας" η οποία στην συνέχεια ονομάστηκε αυτοκρατορία.
Με την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών και κάτω από τις γεωστρατηγικές-γεωπολιτικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν, έλαβαν την απόφαση οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού να ιδρύσουν την Ρωμαϊκή "δημοκρατία".
Ένας ακόμη σημαντικός λόγος για την ίδρυση του Imperium Romanun ήταν ο ταχύτατος εξελληνισμός του Ισραηλινού έθνους.
Ο Αριστόκλειος πολιτισμός ως η κορυφαία πολιτιστική αυτοκρατορία της ανθρωπότητας αποκτά διαχρονικά εκατομμύρια υποστηρικτές. Το ίδιο έγινε με τις κατακτήσεις του Αλέξανδρου όπου διαδόθηκε ο πολιτισμός των Ελλήνων. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι οι Ραββίνοι εκείνης της εποχής αντιμετώπιζαν σοβαρότατα προβλήματα και δεν ήταν σε θέση να αποτρέψουν τον εξελληνισμό επιφανών Ιουδαίων. Για να μην επιδεινωθεί η κατάσταση και χαθεί εντελώς ο έλεγχος αποφάσισαν να προκαλέσουν ένα ισχυρότατο σοκ στο Ισραηλινό έθνος. Σε άρχοντες και τον λαό.
Οι Εβραίοι είχαν την πιο προνομιακή μεταχείριση από οποιοδήποτε άλλο έθνος της παγκόσμιας-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ενδεικτικό μεταξύ πολλών άλλων ήταν το ιστορικό γεγονός της εντολής του Μέγα Θεοδόσιου να ξανακτίσουν οι Έλληνες-Χριστιανοί την Ιουδαϊκή Συναγωγή που γκρέμισαν και η οποία βρισκόταν δίπλα στην Αγία Σοφία !!! Πως γίνεται το έθνος που σταύρωσε τον Χριστό για έχει σκανδαλώδη-προνομιακή μεταχείριση και υψηλές πολιτικές θέσεις στην κορυφαία Χριστιανική αυτοκρατορία του κόσμου ;
Είναι προφανές ότι η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία δημιουργήθηκε από τους Σιωνιστές παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, για να αποφευχθεί ο οριστικός εξελληνισμός, ενός μεγάλου τμήματος των Ισραηλιτών. Ποτέ κανένα κατακτημένο έθνος δεν γνώρισε επί τόσους αιώνες μεγάλα προνόμια και να έχει το δικαίωμα να συμμετοχή στην πολιτική διοίκηση της αυτοκρατορίας. Οι Εβραίοι για πολλοστή φορά αποτελούν παγκόσμιο φαινόμενο.
Μια ακόμη σημαντικότατη αιτία για την δημιουργία της Ρώμης ως παγκόσμιας Διονυσιακής αυτοκρατορίας ήταν χρονική. Οι παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας ήθελαν να έχουν όλο τον απαραίτητο χρόνο να επανασυστήσουν την Περσική αυτοκρατορία χωρίς εμπόδια και περισπασμούς.
Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την αρχαία Ρώμη, ήταν δημιούργημα των Σιωνιστών-παγανιστών. Οι ίδιοι οι Ρωμαίοι συγκλητικοί δημοσίως με μεγάλη υπερηφάνεια έλεγαν ότι η αρχαία Ρώμη ήταν η νέα πόρνη Βαβυλώνα (G Beck-Η Bυζαντινή χιλιετία). Για όσους δεν γνωρίζουν η Βαβυλώνα ήταν πριν από την Ρώμη το παγκόσμιο κέντρο της αρχαίας θρησκείας. Οι Ιουδαίοι προσπάθησαν με κάθε τρόπο, να πάρουν πίσω την αυτοκρατορία τους, από την ημέρα, που ανέλαβαν, την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, οι Έλληνες. Δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι το κράτος των σιωνιστών και του Εωσφόρου, έγινε η Αυτοκρατορία του Χριστού και των Ελλήνων.
Οι αρχαίοι Σιωνιστές ως γνήσιοι συνεχιστές των παραδόσεων τους ήταν παγανιστές και πίστευαν στον θεό Savazio, για αυτό έφεραν την Ολύμπια θρησκεία στην Ελλάδα
Στην Ελληνική μυθολογία-ιστορία με το όνομα Σαβάζιος είναι γνωστή μία αρχαία θεότητα. Ετυμολογικά το δεύτερο συνθετικό του ονόματος (-ζιος) προέρχεται από την ρίζα Dyeus. Aπό εκεί βγαίνουν και οι λέξεις Δίας και θεός, (Λατινικά deus). Στην κλασική Ελλάδα τον ονόμασαν Διόνυσο. Ο "θεός" Σαβάζιος είναι ο Διόνυσος (Λεξικό Σούδα). Ο Σαβάζιος αποτελεί τον βασικότερο και σημαντικότερο "θεό" του Ιουδαϊκού έθνους.
Ο βιογράφος, φιλόσοφος, ιστορικός, θεουργός και αρχιερέας του μαντείου των Δελφών Πλούταρχος γράφει στα Συμποσιακά του (ΙV 6) ,ότι οι Εβραίοι λάτρευαν τον Διόνυσο, και ότι η ημέρα των Σαββάτων ήταν εορτή του Σαβαζίου !!! Ένας μύστης αναφέρει την πραγματική θρησκεία των Ισραηλιτών. Διαβάστε σχετικά το αρχαίο κείμενο των Συμποσιακών. (1) O Φρυγικός Savazios είναι ο "θεός" των αχαλίνωτων ερωτικών οργίων-σεξουαλική μαγεία και των καταστροφών. Για αυτό μοιραζόταν την διοίκηση του Φοινικικού μαντείου των Δελφών με τον έτερο "θεό" των καταστροφών, τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων.
Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ.
Ο Διονυσιακός πολιτισμός εκτός από τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, συμπαρέσυρε στην καταστροφή και την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Μια από τις βασικές αιτίες παρακμής της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ήταν ο θεσμός της σεξουαλικής διαφθοράς και της δουλείας. Αυτός ο θεσμός εμπόδισε την εξέλιξη της κοινωνίας και οικονομίας, καθώς λειτούργησε αποτρεπτικά στην ανάπτυξη νέων παραγωγικών σχέσεων.
Η πτώση της αυτοκρατορίας ήταν πλέον προδιαγεγραμμένη. Οι απλοί Ρωμαίοι στην πλειοψηφία τους ήταν άνεργοι. Ήταν μια εξαθλιωμένη μάζα, μία υποταγμένη τάξη, που το μόνον που ζητούσε ήταν σεξ, σεξουαλική διαφθορά, άρτο και θεάματα. Επίσης μεταξύ πολλών άλλων δεινών, η τοκογλυφία είχε γίνει μiα τεράστια κοινωνική μάστιγα.
Η διοικητική παραλυσία, η κοινωνική εξαθλίωση- σεξουαλική διαφθορά και ο ηθικός ξεπεσμός, ήταν άνευ προηγουμένου στην παγκόσμια ιστορία. Η ηθική με την πνευματική κατάπτωση επέφεραν την σήψη-παρακμή, την απελπισία, την αδιαφορία και την αδράνεια. Ο χρόνος πλέον κυλούσε αντίστροφα για την πανίσχυρη-παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο ηθικός ξεπεσμός στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, στην αριστοκρατία της Ρωμαϊκής κοινωνίας, ήταν δίχως προηγούμενο. Η αριστοκρατία ακολουθούσε κατά πόδας τους αυτοκράτορες. Οι ακολασίες τους και τα αχαλίνωτα σεξουαλικά όργια τους, έμειναν στην ιστορία. Οι πρόστυχες δεν βρίσκονταν μόνον μέσα στα παλάτια των αυτοκρατόρων, αλλά σχεδόν σε όλα τα σπίτια των ευγενών-αξιωματούχων Ρωμαίων.
Η έκφυλη-άρχουσα Ρωμαϊκή τάξη, στις θρησκευτικές τελετές έκανε τρομερά όργια. Εξαντλημένοι οι Ρωμαίοι μετά από τόση σήψη-παρακμή, έπεφταν σε βαριά κατάθλιψη και αδράνεια. Πολλοί Ρωμαίοι αηδιασμένοι από τέτοιου είδους ανήθικες απολαύσεις, και από τον άρρωστο-εωσφορικό τρόπο ζωής αυτοκτονούσαν. Άλλοι ήταν σωματικά-ψυχικά ερείπια, και επιθυμούσαν μία καινούρια ζωή.
Ο ηθικός ξεπεσμός δεν περιορίζονταν μόνον στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις, καθώς έφτανε ως τα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας. Οι κατώτερες τάξεις με την σειρά τους, έκαναν ότι μπορούσαν, προκειμένου και αυτές να ανέβουν στην κλίμακα της ανηθικότητας και του εκφυλισμού. Ο θεσμός του γάμου είχε εξευτελισθεί, οι οικογένειες είχαν διαλυθεί, η κοινογαμία είχε γενικευθεί, οι άνδρες και οι γυναίκες συναγωνιζόταν στην πορνεία, όπως γίνεται και στην εποχή μας. Η πορνεία είχε λάβει ανεξέλεγκτες και φοβερές διαστάσεις.
Η ανηθικότητα και τα όργια έχουν και αυτά τα όριά τους. Για αυτό αηδιασμένοι και αυτοί από αυτόν τον αδιέξοδο Ρωμαϊκό τρόπο ζωής, εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για μία καλύτερη ζωή στον πραγματικό Σωτήρα – Λυτρωτή, τον Ιησού Χριστό.
Ο ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Δεν ήταν τυχαία ιστορικά γεγονότα ότι ο Τίμιος Σταυρός βρέθηκε για πρώτη φορά επί βασιλείας του Αγίου Κωνσταντίνου, όταν παραχωρήθηκε η Ρωμαϊκή εξουσία στους Έλληνες και επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα από τον πρώτο Έλληνα αυτοκράτορα που ανέβηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως.
Τα δύο μεγίστης-παγκόσμιας σημασίας γεγονότα δείχνουν ότι οι αναγεννημένοι από την Ορθοδοξία Έλληνες, είχαν την ευλογία και την απόλυτη στήριξη του Χριστού να διοικήσουν την παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία για να διδάξουν τον Θεό-Δημιουργό του Μέγα Αριστοκλή και τον Ελληνικό πολιτισμό στα έθνη κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους.
Ότι είμαστε ως έθνος το οφείλουμε στον Χριστό, τον Άγιο Κωνσταντίνο, την Αγία Ελένη, τον Μέγα Αριστοκλή, τον Ηρόδοτο και στους τρεις Ιεράρχες. Για την αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας, για όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα αιτία είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Άγιος Κωνσταντίνος, η Αγία Ελένη, οι τρεις ιεράρχες και ο Μέγας Αριστοκλής. Εκείνοι άλλαξαν την ιστορία της ανθρωπότητας. Ήταν η αιτία για την δημιουργία της πρώτης και μοναδικής Ορθόδοξης- παγκόσμιας αυτοκρατορίας.
Ήταν οι δημιουργοί της πρώτης και μοναδικής Ορθόδοξης- παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Ο Κωνσταντίνος αντιλαμβάνεται ότι ήδη έχουμε μια αλλαγή στην παγκόσμια ιστορία καθώς ο Ιουδαϊκός χριστιανισμός άρχισε να εξελληνίζεται μέσα από την χρήση της Ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού. Την αλλαγή αυτή την θεμελίωσαν οριστικά οι τρεις ιεράρχες με την είσοδο των διδαχών του Αριστοκλή στον χριστιανισμό.
Η μεταστροφή της Ορθοδόξου πίστεως από τον Διονυσιακό-Ιουδαϊκό στον Ελληνικό πολιτισμό, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την παγκοσμιότητα της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου, του κλασικού πολιτισμού και του Ελληνικού Imperium Romanum.
Ο Μέγας Αριστοκλής μαζί με τον σωτήρα Ιησού Χριστό διαμόρφωσαν ηθικά και πνευματικά ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, διότι εξ αρχής ο Χριστιανισμός με τον Ελληνισμό, είχαν τα ίδια ηθικά αξιώματα στους περισσότερους τομείς. Ενδεικτικό περί αυτού ήταν ότι τρία από τα τέσσερα Ευαγγέλια γράφτηκαν απευθείας στην Ελληνική γλώσσα, όπως επίσης οι πράξεις των Αποστόλων, οι επιστολές του Αποστόλου των εθνών Παύλου, καθώς και τα πρώτα άρθρα της Ορθόδοξης, Χριστιανικής θεολογίας.
Η ίδρυση της παγκόσμιας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τους Ιουδαίους ένωσε όλη την οικουμένη. Αυτό έφερε την υποταγή των εθνών, κατάργησε τα σύνορα στην Μεσόγειο, Ευρώπη, Μικρά Ασία. Βόρεια Αφρική κλπ, και σχημάτισε την πατρίδα που γεννήθηκε η Ελληνορθοδοξία. παράλληλα δημιούργησε τις προυποθέσεις για την απελευθέρωση του Ελληνικού έθνους, το οποίο έφτασε στο απόγειο του, με την ανάληψη διοικήσεως του Ρωμαϊκού κράτους.
Οι Έλληνες των μεσαιωνικών αιώνων μέσα από την ηθική, την πίστη και την παιδεία έγιναν κληρονόμοι μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας (Ρωμαϊκή) και μια παγκόσμιας θρησκείας (Χριστιανισμός). Ο Χριστιανισμός αναδύθηκε και έγινε παγκόσμια θρησκεία με την εισαγωγή των Πλατωνικών διδασκαλιών από τους τρείς ιεράρχες και η αρχαία Ελληνική σοφία διασώθηκε και διατηρήθηκε στους αιώνες μέσα από την ενσωμάτωση της στην Ορθόδοξη-Χριστιανική πίστη. Κυριολεκτικά ο Ελληνισμός αναστήθηκε από την Ορθοδοξία.
Ήδη από την εποχή του Αγίου Κωνσταντίνου έχουμε μια αλλαγή στην παγκόσμια ιστορία καθώς ο Ιουδαϊκός χριστιανισμός άρχισε να εξελληνίζεται μέσα από την χρήση της Ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού. Την αλλαγή αυτή την θεμελίωσαν οριστικά οι τρεις ιεράρχες με την είσοδο των διδαχών του Αριστοκλή στον χριστιανισμό. Οι Έλληνες με το που αναλαμβάνουν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, έχουν πλήρη συνείδηση της πολιτιστικής και θρησκευτικής ανωτερότητας τους.
Ο σκοπός των Τριών Ιεραρχών ήταν η ενοποίηση του Ρωμαϊκού κράτους μέσω της χριστιανικής πίστεως και της Ελληνικής παιδείας. Η Ορθοδοξία και ο Αριστόκλειος πολιτισμός ήταν τα βασικά στοιχεία συνοχής για να αντιμετωπίσει το Ελληνικό-Ρωμαϊκό έθνος, τον μόνιμο κίνδυνο λόγω των διαφορετικών λαών. Οι Άγιοι πατέρες θεμελίωσαν την πολιτική ιδεολογία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επάνω στο αξίωμα της χριστιανικής οικουμενικότητας, του Ελληνικού πολιτισμού και των Ρωμαϊκών πολιτικών αξιωμάτων.
Το Ρωμαϊκό κράτος συνέχισε να υπάρχει εξαιτίας του Χριστού, του Αγίου Κωνσταντίνου και των τριών Ιεραρχών. Χωρίς την ένωση του Χριστιανισμού και του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, ήταν αδύνατον να γίνει το έθνος μας, παγκόσμια αυτοκρατορία και να φτάσει στην κορυφή του κόσμου.
Ο Ελληνικός πολιτισμός και ο Χριστιανισμός θα ενωθούν ώστε να γίνει για μία και μοναδική φορά η Ελλάδα παγκόσμιο κρατικό μόρφωμα. Ο Χριστός και ο Αριστοκλής-Πλάτωνας υπήρξαν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας και του έθνους. Από εκεί ο Ελληνισμός θα πάρει αστείρευτες δυνάμεις για να μεγαλουργήσει και να επιβιώσει. Οι πατέρες της Ορθοδοξίας, κράτησαν ότι πολύτιμο είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, όπως οι διδασκαλίες του Πλάτωνα-Αριστοκλή, ενώ παράλληλα χρησιμοποίησαν την κορυφαία γλώσσα στον κόσμο την Ελληνική. Ο Ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν αρκετός από μόνος του για να φτάσει στην κορυφή του κόσμου το έθνος.
Για αυτό και έπρεπε να ενωθεί ο Ελληνικός πολιτισμός με τον χριστιανισμό, για να φτάσει ο Ελληνισμός στο απόγειον της δυνάμεως του. Η πολιτιστική διαδρομή του αρχαίου Ελληνικού κόσμου ενώθηκε με την Ορθοδοξία ως σώμα Χριστού, όταν οι Έλληνες θα αναλάβουν την ηγεσία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός πολιτισμός βασίζεται σε μια πολυπολικότητα και σε ανταγωνιστικές αρχές με βασικούς πυλώνες τον Ιησού Χριστό και τον Μέγα Αριστοκλή. Είναι εμφανέστατη η δυναμική-καταλυτική συνύπαρξη ισορροπία μεταξύ του χριστιανικού πολιτισμού και του ελληνιστικού πολιτισμού.
Ο μέγιστος εκφραστής της Αρχαιότητας ο Αριστοκλής μαζί με τους τρεις Ιεράρχες θα δημιουργήσουν της βάσεις για την οικουμενικότητα, την διαχρονικότητα του Ελληνισμού και της Χριστιανικής, Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα περισσότερα στοιχεία του αθάνατου Ελληνικού πνεύματος θα είναι πλέον μέσα στην Ορθόδοξη πίστη. Η εισαγωγή των διδασκαλιών του ύπατου των φιλοσόφων Πλάτωνα-Αριστοκλή από τους Αγίους Ιεράρχες, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι οι Έλληνες φιλόσοφοι ήταν μονοθεϊστές και ότι δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με το Φοινικικό δωδεκάθεο.
Μέσα από τα Πλατωνικά διδάγματα και τα ηθικά αξιώματα, ο Χριστιανισμός έγινε πολύ ευκολότερα αποδεκτός από τους Έλληνες, καθώς τους φάνηκε από την αρχή, ότι η Ορθοδοξία είναι κάτι πολύ οικείο, προς εκείνους. Το αποτέλεσμα ήταν με την εισαγωγή των διδαχών του Πλάτωνα, στον Χριστιανισμό, να έχουμε πολύ μεγάλη εξάπλωση, της νέας και ανερχόμενης θρησκείας στην αυτοκρατορία. Μόνον όσοι ήταν αγράμματοι δεν έγιναν Χριστιανοί, διότι δεν επέτυχαν να διεισδύσουν στα ουσιώδη νοήματα της Χριστιανικής διδασκαλίας. Η αλλαγή του Χριστιανισμού από τον Εβραϊκό, στον Ελληνικό πολιτισμό επέφερε την οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου, του κλασικού πολιτισμού και της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Έξω από την Ελληνική Ορθοδοξία άφησαν οι άγιοι Ιεράρχες, μόνο το δωδεκάθεο, τον Φοινικικό παγανισμό ως ανάξιο του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και της Ορθοδοξίας. Πρόσθεσαν στον Χριστιανισμό μόνον ότι καλό είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός μέσα από τα φιλοσοφικά αξιώματα του Αριστοκλή.
Οι Τρεις Ιεράρχες διέσωσαν ότι πολύτιμο είχε δημιουργήσει η ανθρώπινη διάνοια των Ελλήνων σοφών, συνδυάζοντας το πνεύμα του αρχαίου φωτός, με την διδασκαλία του Χριστού. Η σκέψη των Χριστιανών φιλοσόφων του 4ου αιώνα με βασικούς εκφραστές τον Μ. Βασίλειο, τον Άγιο Γρηγόριο, (Ναζιανζηνό-Θεολόγο), τον Άγιο Ιωάννη-Χρυσόστομο και τον Άγιο Γρηγόριο (Επίσκοπος Νύσσης), αποτελεί κομβικό σημείο για την ανάπτυξη της Ορθοδόξου πίστεως. Στις διδαχές και στα έργα τους είναι εμφανής η ιδεολογία του Αριστοκλή-Πλάτωνα. Οι Καππαδόκες νεοπλατωνικοί-φιλόσοφοι έρχονται στο πιο καθοριστικό χρονικό σημείο, να διαμορφώσουν και την Ορθόδοξη πίστη.
Οι Έλληνες με το που αναλαμβάνουν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, έχουν πλήρη συνείδηση της πολιτιστικής και θρησκευτικής ανωτερότητας τους. Στην συνέχεια θα περάσουμε σε έναν ακόμη Καππαδόκη στον οποίο δεν ονομάστηκε ισαπόστολος. Εδώ υπάρχει ένα ακόμη παγκόσμιο ιστορικό παράδοξο. Αν και ο Μέγας Ηράκλειος έφερε πίσω το Ιερότερο σύμβολο του Ελληνισμού, για αυτό και η εορτή του Τιμίου Σταυρού είναι διπλή, γιατί έχουμε την εύρεση από τους Κωνσταντίνο-Ελένη και την επιστροφή στους Αγίους Τόπους, από τον πρώτο καθαρόαιμο Ελληνοχριστιανό που ανέβηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο.
Ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος (575 – 641 μ.Χ.) υπήρξε o σπουδαιότερος αυτοκράτορας (μαζί με τον Έλληνα που αναπαύεται στον Έβδομόν), ο οποίος δεν έχει ανακηρυχθεί επίσημα Άγιος ή Ισαπόστολος από την Ορθόδοξη Εκκλησία, παρά το γεγονός ότι το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με τον θρησκευτικό θρίαμβο της επιστροφής του Τιμίου Σταυρού στην Ιερουσαλήμ. Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο τραγική καθώς οι εξαθλιωμένοι από τον Διονυσιακό πολιτισμό και την Διονυσιακή πορνεία, παρουσιάζουν τον υιό της Θεουργού-μάγισσας (Μαινάδας) του Διονύσου Μυρτάλης, ως εκλεκτό του Χριστού, ενώ ήταν Μέγας Διονυσιαστής-παγκοσμιοποιητής εκείνης της εποχής. Το πιο τραγικό όπως θα δούμε στην συνέχεια, είναι ότι αναφέρει την κορυφαία Ιουδαϊκή θεότητα μέχρι και σήμερα, τον απαίσιο-φριχτό Αρχιδαίμονα και Μέγα Ανθέλληνα Savazio-Διόνυσο ως θεό-γενάρχη και προπάτορά του !!!
Η ΠΑΓΚΣΟΜΙΑ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗ ΠΕΡΣΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ.
Η Περσία βρίσκεται στο σταυροδρόμι αυτοκρατοριών από την Μεσόγειο έως την Κεντρική Ασία και έχει γίνει μάρτυρας της πορείας των διάφορων πολέμων και κατακτήσεων. Τα Περσικά εδάφη έχουν μεταμορφώσει ή καταστρέψει διάφορα έθνη. Για αυτό μεταξύ άλλων θεωρείται η Περσία (σημερινό Ιράν, τεράστιας γεωπολιτικής σημασίας από αρχαιοτάτων χρόνων.
Σε αντίθεση με το Αφγανιστάν η Περσία θεωρείται κομβικής σημασίας καθώς έχει τις ρίζες της σε μια βαθύτερη και μακρόχρονη ιστορία. Από τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Μέγα Ηράκλειο μέχρι τους απογόνους του Τζένγκις Χαν, το βρετανικό και ρωσικό «Μεγάλο Παιχνίδι», η Περσία υπήρξε το πεδίο δοκιμών όπου τα όνειρα για αυτοκρατορίες έσβησαν.
Η Κληρονομιά των Αχαιμενιδών.
Η Περσία δεν ήταν απλώς ο στόχος αυτοκρατοριών. Ήταν η πρώτη παγκόσμια-Διονυσιακή αυτοκρατορία. Η Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών ιδρύθηκε από τον Κύρο, εκτεινόταν από την κοιλάδα του Ινδού μέχρι το Αιγαίο Πέλαγος. Ήταν ένα μοντέλο αυτοκρατορικής-Διονυσιακής διοίκησης, ανοχής και υποδομής. Αλλά το η αποδοχή των Διονυσιακών αξιωμάτων και οι επιθέσεις στην Ελλάδα κατά την αρχαία και την μεσαιωνική περίοδο θα γινόταν η αχίλλειος πτέρνα της.
Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος εισέβαλε στην Περσία το 334 π.Χ., έθεσε υπό αμφισβήτηση τον παγκόσμιο Διονυσιακό πολιτισμό που υπηρέτησε με τόσο πάθος η Μητέρα του Ολυμπιάδα. Αν και νίκησε τον Δαρείο Γ΄ και έκαψε την Περσέπολη σε μια συμβολική πράξη κατάκτησης, η Περσία δεν εξαφανίστηκε. Αντίθετα διέλυσε Αλέξανδρο. Η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου διαμελίστηκε όμως η Περσία επέζησε και επανήλθε πιο δυναμικά την μεσαιωνική περίοδο με την δυναστεία των Σασσανιδών !!! Καθώς η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επεκτεινόταν προς τα ανατολικά ήρθε επανειλημμένα σε συγκρούσεις με τις δυναστείες των Πάρθων και των Σασσανιδών της Περσίας. Αυτές οι συγκρούσεις διήρκεσαν αιώνες και εξάντλησαν τους οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους της Imperiym Romanum.
Ενδεικτική ήταν η Μάχη στην οποία ο Ρωμαίος στρατηγός Κράσσος , o πλουσιότερος Ρωμαίος της εποχής του, ηγήθηκε μιας εκστρατείας και υπέστη μια από τις χειρότερες ήττες της Ρώμης. Η ήττα αποτέλεσε ένα τραγικό-γεωπολιτικό σύμβολο της Ρωμαϊκής δυναμικής. Ο συνετός στρατηγός Κράσσος που έσωσε την Ρώμη από τους επαναστατημένους σκλάβους τους Σπάρτακου, σκοτώθηκε εξαιτίας της αλαζονείας του. Ο Μέγας Ηράκλειος κατάφερε να αντιστρέψει τα παγκόσμια δεδομένα και να κατακτήσει την Περσική αυτοκρατορία κάτω από τις πιο δυσμενείς συνθήκες που βρέθηκε ποτέ στρατηγός-αυτοκράτορας. Μετά την μεγαλύτερη ήττα όλων των εποχών στην παγκόσμια ιστορία από βασιλιά Ηράκλειο, οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού δημιούργησαν τον Μωαμεθανισμό.
Η Αραβική Κατάκτηση της Περσίας. Η Ισλαμική κατάκτηση της Περσίας (633–654 μ.Χ.) σηματοδότησε το τέλος της Σασσανιδικής Αυτοκρατορίας. Εν τούτοις δεν ήταν το τέλος Περσικής-πολιτιστικής ταυτότητας. Οι Άραβες κέρδισαν τον πόλεμο όμως με την πάροδο του χρόνου, ο περσικός πολιτισμός, η γλώσσα και τα διοικητικά συστήματα επηρέασαν βαθιά τον ισλαμικό κόσμο. Το Χαλιφάτο των Αββασιδών παρά την Αραβική του προέλευση ήταν δομημένο επάνω στις Περσικές παραδόσεις. Πέρσες λόγιοι όπως ο Αβικέννας και ποιητές όπως ο Ρουμί διαμόρφωσαν την πνευματική ψυχή του Ισλαμικού κόσμου. Επί της ουσίας δεν είχαμε την καταστροφή μιας αυτοκρατορίας, αλλά για την Διονυσιακή μετενσάρκωσή της σε μια νέα μορφή. Η Περσία χάθηκε με την αρχαία της μορφή και συνέχισε μέσα από τον Αραβικό πολιτισμό που ήταν βαθιά Περσικός.
Τι καθιστά την Περσία τόσο τρομερή πρόκληση για τις αυτοκρατορίες;
Η Περσία είναι μια χώρα με ερήμους, βουνά και οροπέδια. Το έδαφός της αποθαρρύνει τους εισβολείς, επιμηκύνει τις γραμμές ανεφοδιασμού και ευνοεί τους αμυνόμενους. Με χιλιετίες ιστορίας, γλώσσας, λογοτεχνίας και θρησκευτικής παράδοσης στον Διονυσιακό πολιτισμό, η περσική ταυτότητα δεν γίνεται να εξαφανιστεί εύκολα. Επιβιώνει από κατακτήσεις και ξεπερνά τις ιδεολογίες. Η Περσία συχνά απορροφούσε τους κατακτητές της μέσα στο πολυπολικό σύστημα φυλετικών, θρησκευτικών και περιφερειακών δεσμών πίστης, στο οποίο ήταν δύσκολο να αλλάξουν οι ξένοι εισβολείς.
Κάθε αυτοκρατορική κατάρρευση στην Περσία γέννησε νέες πολιτισμικές αναγεννήσεις, από τον Ζωροαστρισμό μέχρι το Σιιτικό Ισλάμ, από την αρχιτεκτονική των αρχαίων Περσών μέχρι τον σύγχρονο-Ιρανικό εθνικισμό. Διαχρονικά η Περσία αντανακλά τις φιλοδοξίες των αυτοκρατοριών, αποκαλύπτοντας συχνά τις αδυναμίες τους. Απορροφά τους εισβολείς, τους αναδιαμορφώνει και τους ξεπερνά.
Στην Περσική γη η ιστορία δεν σταματάει απλά μεταμορφώνεται και διαφοροποιείται με βάση την Διονυσιακή κουλτούρα. Οι αυτοκρατορίες πεθαίνουν επειδή η Περσία είναι πολιτιστικά αήττητη ως εκλεκτό μέλος του Διονυσιακού πολιτισμού. Αποτελεί ένα αήττητο Διονυσιακό πνεύμα. Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο για εχθρούς και φίλους. Μην ξεχνάτε ότι η Περσία επέζησε ακόμη και από την εισβολή του Τιμούρ (Ταμερλάνος) !!!
ΜΕΓΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ.
Ο Μέγας Ηράκλειος είχε ως Θεό του τον Χριστό, έσωσε από βέβαιο αφανισμό το Imperium Romanum της Κωνσταντινούπολης και τον Ελληνισμό. Ο αυτοκράτορας από την Αγιοτόκο Καππαδοκία απελευθέρωσε το σχεδόν την μισή Ρωμαϊκή αυτοκρατορία από την Περσική-Διονυσιακή κατάκτηση, κατέκτησε την Περσική αυτοκρατορία κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες που βρέθηκε βασιλιάς από καταβολής κόσμου, έφερε πίσω το ιερότερο σύμβολο του Ελληνικού έθνους τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό.
Επίσης δεν σφαγίασε ποτέ κανένα έθνος για να τιμήσει την μνήμη κάποιου σημαντικού προσώπου όπως έκανε ο Αλέξανδρος και δεν δήλωσε ποτέ με υπερηφάνεια ότι έχει ως θεό και μέγα πρόγονο του την κορυφαία Ιουδαϊκή θεότητα τον Savazio- Διόνυσο, όπως έκανε ο υιός της Ολυμπιάδας. Εν τούτοις σε παγκόσμιο επίπεδο μέχρι να έρθω εγώ με την πρώτη τεκμηριωμένη επιστημονική μου εργασία Γεωπολιτικής Θεολογίας-Γεωπολιτικού Εθνικισμού το έτος 2012, δύο κλάδους τους οποίους εγώ δημιούργησα για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, όλοι θεωρούσαν τον Αλέξανδρο ως τον μεγαλύτερο Στρατηλάτη όλων των εποχών.
Ήταν άλλη η ψυχολογία και οι στρατιωτικές-πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές δυνατότητες του ισχυρού κατακτητή Αλέξανδρου και εντελώς διαφορετική η ψυχολογία, οι δυνατότητες-συνθήκες του εντελώς αδύναμου σε όλους τους τομείς Ηράκλειου.
ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ΑΝΩΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ.
Στις 12 Δεκεμβρίου ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία, θα φτάσουν στο απόγειο τους σε στρατιωτικό και πολιτιστικό επίπεδο. Κανένα άλλο έθνος στην ιστορία της ανθρωπότητας, πλην του Ελληνικού δεν έχει επιτύχει τόσο πολλά και θαυμαστά πολιτιστικά-πνευματικά, στρατιωτικά, πολιτικά και κοινωνικά επιτεύγματα. Η Μάχη της Νινευή αποτελεί το μεγαλύτερο στρατιωτικό επίτευγμα στην παγκόσμια ιστορία.
Η Μάχη της Νινευή αποτελεί το μεγαλύτερο στρατιωτικό κατόρθωμα στην παγκόσμια ιστορία. Μέσα από την αστείρευτη δύναμη του πολιτισμού και της Ορθοδοξίας οι πρόγονοι μας νίκησαν οριστικά και αμετάκλητα στους Ελληνοπερσικούς πολέμους μετά από 1158 χρόνια διαμάχης και εχθροπραξιών. Το διάστημα 612-628 μ.Χ. έχουμε την πρώτη πολεμική αναμέτρηση του εωσφορισμού με την Ορθοδοξία, με τους Έλληνες του μεσαίωνα να βρίσκονται σε νόμιμη άμυνα.
Ο πόλεμος Ελλήνων-Ρωμαίων και Περσών ήταν ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, μεταξύ Ελλήνων-Χριστιανών και Εωσφοριστών-παγανιστών νεοταξιτών καθώς πολέμησαν οι δύο υπερδυνάμεις της μεσαιωνικής εποχής μεταξύ τους. Πολέμησαν για θρησκευτικές και εν συνεχεία για πολιτιστικές-κοινωνικές, οικονομικές αιτίες. Γεωστρατηγικά έχουμε ένα εκτενέστατο θρησκευτικό πολιτικό-στρατιωτικό, πολιτιστικό πλέγμα συμφερόντων και κυριαρχίας ανάμεσα στις δύο αυτοκρατορίες-υπερδυνάμεις. Απ
Σε αυτόν τον αδυσώπητο πόλεμο δίχως αύριο όπως αποδείχτηκε ο νικητής θα έμενε για πάντα, και ο ηττημένος θα αφανιζόταν από το παγκόσμιο στερέωμα. Μετά τους Μιλτιάδη, Θεμιστοκλή και Παυσανία ήταν η σειρά του Έλληνα Ηράκλειου από την Αγιοτόκο Καππαδοκία να υπερασπιστεί τον Ελληνισμό και το Ρωμαϊκό κράτος. Τα δύο κράτη-αυτοκρατορίες χρησιμοποίησαν κάθε απόθεμα σε πνευματικό, πολιτιστικό, οικονομικό σκέλος, για την εξυπηρέτηση των πολεμικών αναγκών, με στόχο την σύγκρουση και την τελική επικράτηση. Για αυτό εξαντλήθηκαν οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά και όχι μόνον σε σημαντικό βαθμό.
Η βασικότερη αιτία του πολέμου ήταν θρησκευτικής και πολιτιστικής φύσεως. Οι πόλεμοι αυτοί ήταν η συνέχεια των αρχαίων Ελληνοπερσικών πολέμων. Οι δύο παγκόσμιοι πολιτισμοί ήρθαν εκ νέου σε σύγκρουση όπως γίνονταν από την εποχή των Τρωικών πολέμου.
Οι παγανιστές Πέρσες είχαν στο πλευρό τους ακόμη δύο έθνη. Τους Εβραίους και τους Φράγκους (Γερμανικό φύλο) οι οποίοι ήταν ομόθρησκοι τους (Διονυσιακός πολιτισμός-νέα τάξη πραγμάτων. Όλοι αυτοί εκπροσωπούσαν τα Βακχικά αξιώματα. Επίσης οι Πέρσες είχαν ως συμμάχους τους αιρετικούς Χριστιανούς, που δεν αναγνώριζαν την Αγία Δ Οικουμενική Σύνοδο (Νεστοριανούς, Μονοφυσίτες), για την επίτευξη των θρησκευτικών και πολιτικών τους στόχων.
Στο άλλο στρατόπεδο οι Έλληνες-Ρωμαίοι του μεσαίωνα, εκπροσωπούσαν τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό και την Ορθοδοξία. Η καταστροφή του Πανάγιου Τάφου από τους Πέρσες και η ισοπέδωση των Ζωροαστρικών ναών από τους Έλληνες, υπάγονται στα πλαίσια αυτών των γεωστρατηγικών στόχων.
Οι Έλληνες και οι Πέρσες χρειάζονταν την ειρήνη και την ηρεμία, για να μπορέσουν να ανορθώσουν σε οικονομικό, διοικητικό, πολιτικό, στρατιωτικό και κοινωνικό επίπεδο καθώς είχαν διαλυθεί από τον μακροχρόνιο πόλεμο. Κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, μέσα από την Αραβική χερσόνησο αναδύθηκε μια νέα θρησκεία και εν συνεχεία μια αυτοκρατορία με ηγέτη τον Μωάμεθ. Το Ισλάμ επιτέθηκε την δεκαετία 630-640 μ.Χ. και έπληξε τις δύο εξαντλημένες υπερδυνάμεις. Οι γηγενείς λαοί εξαντλημένοι από τους μακροχρόνιους πολέμους, την βαριά φορολογία και τις θεολογικές διαφορές με την Ορθοδοξία, υποδέχθηκαν τους Άραβες ως "ελευθερωτές-λυτρωτές και σωτήρες".
Μέσα σε μια δεκαετία οι Άραβες κατέκτησαν ολόκληρη την Περσία και στέρησαν από το Ρωμαϊκό κράτος την Αφρική, την Αίγυπτο, την Συρία και την Παλαιστίνη. Η Περσία κατακτήθηκε και αφομοιώθηκε από τους Ισμαηλίτες. Εν τούτοις η Ελληνική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία με βάσεις την Ορθοδοξία, τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό και εξαιτίας της πιο καθοριστικής νίκης στην παγκόσμια ιστορία στην μάχη της Νινευί με την Περσική αυτοκρατορία επιβίωσε.
Σε συνδυασμό με την νέα στρατιωτική οργάνωση που έκανε ο Ηράκλειος, με την δημιουργία εθνικού στρατού από Έλληνες αγρότες, στρατιώτες-γεωργούς, το Imperium Romanum θα έχει μέγάλη διάρκεια ζωής.
Ο περιορισμός του Ρωμαϊκού κράτους, στην μητροπολιτική Ελλάδα και την Μικρά Ασία, δημιούργησε μια συμπαγείς εθνική και θρησκευτική ομοιογένεια-ενότητα. Ήδη από το 620 μ.Χ. ο Ηράκλειος άλλαξε την επίσημη γλώσσα του κράτους από τα Λατινικά στα Ελληνικά, τα οποία μιλούσε ο λαός. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος ξεπέρασε με την βοήθεια του Χριστού, σε πολλούς τομείς τον Μέγα Αλέξανδρο. Εάν δεν υπήρχε ο Ηράκλειος παρά τα χρηστά ήθη των προγόνων μας η Ελλάδα θα είχε σκλαβωθεί στους Πέρσες. Η αρχαία Περσική αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών είχε αναστηθεί από την νέα δυναστεία των Σασσανιδών.
Η Περσία βρισκόταν ξανά στο απόγειο της δύναμης της και ήταν ανώτερη από την αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών. Όλα αυτά έλαβαν χώρα ακριβώς την ώρα που καθόταν ο πρώτος Έλληνας, στον Αυτοκρατορικό Ρωμαϊκό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Την χρονική στιγμή που η Σασσανιδική-Περσική αυτοκρατορία βρίσκεται στο απόγειο της δυνάμεως της από την ημέρα που δημιουργήθηκε, αντίστοιχα το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος ήταν σε πλήρη αδυναμία, εξαιτίας της μεγαλύτερης χρεοκοπίας στην ιστορία του έθνους μας.
Ο βασιλιάς από την Καππαδοκία χωρίς καθόλου κρατικά έσοδα, με ένα χρεοκοπημένο κράτος, χωρίς στρατό, απελπισμένος είχε πάρει με πολύ βαριά καρδιά, την απόφαση να μεταφέρει την πρωτεύουσα του Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους και να την πάει στην Καρχηδόνα, παραδίδοντας με αυτόν τον τρόπο το 80% του κράτους αμαχητί χωρίς πόλεμο, χωρίς καμία αντίσταση.
Ενδεικτικό ήταν ότι όταν άνοιξε τους στρατιωτικούς καταλόγους, διαπίστωσε ότι από τις πολλές χιλιάδες στρατού που είχαν αναγορεύσει αυτοκράτορα τον συντοπίτη του από την Αγιοτόκο Καππαδοκία τον Μαυρίκιο, είχαν απομείνει μόνον δύο εν ενεργεία στρατιώτες. Οι ελάχιστοι στρατιώτες που υπήρχαν, ήταν απλήρωτοι και σε άθλια κατάσταση. Πολύ σημαντικότατο ρόλο σε αυτήν την οικονομική καταστροφή έπαιξαν, οι άσκοποι-επεκτατικοί πόλεμοι του Ιουστινιανού του Α.
Το Ελληνικό έθνος θα κληθεί να αντιμετωπίσει την πιο θανάσιμη απειλή στην ιστορία του χωρίς στρατό και χρήματα. Μέσα σε όλη αυτήν την απελπιστική οικονομική κατάσταση ήρθε ο μέγας πατριάρχης Σέργιος με την πανίσχυρη Ελληνική-Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία βοήθησε τα μέγιστα σχετικά με την οικονομική ενίσχυση, το πτωχευμένο κράτος, καθώς έθεσε όλους τους πολύτιμους Εκκλησιαστικούς θησαυρούς στην διάθεση του Ηράκλειου. Ο αυτοκράτορας επέτυχε σε συνδυασμό με τις πολύ σημαντικές οικονομικές-διοικητικές μεταρρυθμίσεις να είναι έτοιμη πλέον η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία να περάσει στην Μ. Ασία για να δώσει την μεγαλύτερη μάχη ζωής και θανάτου, στην ιστορία της.
TΟ ΑΠΟΓΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ. ΜΟΝΟΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΤΕΚΟΥΣΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.
Στην μάχη της Νινευή κοντά στα Γαυγάμηλα, επέτυχαν οι Έλληνες να συντρίψουν τους Πέρσες και να ανακτήσουν όλες τις Ελληνικές επαρχίες στην Ανατολή και να κατακτήσουν την Περσική αυτοκρατορία. Η αποφασιστική μάχη έγινε στις 12 Δεκεμβρίου του 627, και έκρινε το τέλος του πολέμου. «Αλλ’ εξυμνούσι μόνον άπαντες την προσωπικήν του Ηρακλείου ανδρείαν, ήτις κατά την αείμνηστον ταύτην ημέραν ανεδείχθη φαίνεται ενάμιλλος της ακατασχέτου ορμής του Αλεξάνδρου» (Κ. Παπαρρηγόπουλος).
Πριν από την καθοριστική μάχη οι “σύμμαχοί ” μας, οι Χαζάροι μας εγκατέλειψαν, για αυτό και ο Ηράκλειος στην ομιλία του, εiπε ότι όλοι μας εγκατέλειψαν, εκτός από τον Ιησού Χριστό και την τεκούσαν Θεοτόκον. Όταν έδωσε εντολή, ολόκληρο το στράτευμα δiστασε εξαιτίας του τεράστιου αριθμού των Περσών. Τότε ο Ηράκλειος επιτέθηκε ολομόναχος ενάντια στους Πέρσες. Ήταν επάνω στο άλογό του, τον Δόρκωνα, παρ’ ότι πληγωμένος στο χείλος και στο πόδι, σκότωσε τρεις από τους κυριότερους στρατηγούς των Περσών καθώς επίσης και τον επικεφαλή στρατηγό των Περσών Ραζάτη.
Ο Ηράκλειος επέστρεψε στους στρατιώτες του, κρατώντας στο χέρι του το κομμένο κεφάλι του αρχιστράτηγου Ραζάτη. Αμέσως τότε εκστασιασμένοι επιτέθηκαν οι Έλληνες στους Πέρσες και κερδiσαμε την καθοριστική μάχη. Οι απώλειες των Περσών ήταν πολύ μεγάλες. Όσοι γλίτωσαν τον θάνατο ή δεν πιάστηκαν αιχμάλωτοι τράπηκαν σε φυγή. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν μία κατά κράτος επικράτηση του Ελληνικού στρατού και η κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας. Η Υπεραγία Θεοτόκος βοήθησε και ευλόγησε το Ελληνικό έθνος να κερδίσει την πιο κρίσιμη μάχη στην ιστορία του.
ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος ξεπέρασε με την βοήθεια του Χριστού, σε πολλούς τομείς τον Μέγα Αλέξανδρο. Εάν δεν υπήρχε ο Ηράκλειος, παρά τα χρηστά ήθη των προγόνων μας η Ελλάδα θα είχε σκλαβωθεί στους Πέρσες. Διότι οι Πέρσες είχαν κλέψει τον Τίμιο Σταυρό, το ιερότερο κειμήλιο του Χριστιανισμού, οι εκστρατείες του Ηρακλείου προσέλαβαν θρησκευτικό χαρακτήρα. Όταν ο Έλληνας Ηράκλειος από την Καππαδοκία της Μικράς Ασίας ανέβηκε στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό θρόνο, το κράτος ήταν τελείως χρεοκοπημένο.
Ταυτόχρονα για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, είχαμε την εισβολή και την κατάκτηση της μισής Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, από τους Πέρσες. Είχαμε πολλές χιλιάδες σφαγμένων Ελλήνων. Έγιναν κλοπές, εμπρησμοί, βιασμοί, σκλάβωμα γυναικών κλπ. Επίσης για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά έγινε εισβολή από τους Πέρσες στα Ιεροσόλυμα, όπου εκεί έλαβαν χώρα άγριες σφαγές, κλοπές, εμπρησμοί, βιασμοί και σκλάβωμα Χριστιανών. Επίσης έκαψαν τον ναό του Παναγίου τάφου, έκλεψαν τον Τίμιο Σταυρό, και πήραν μαζί τους αιχμάλωτο τον πατριάρχη Ζαχαρία. Εντούτοις με όπλο τα χρηστά ήθη και την σωστή παιδεία, μέσα σε επτά μόνον χρόνια, οι Έλληνες ανέκαμψαν, με αποτέλεσμα να πάρουν πίσω όλα τα κατακτημένα εδάφη από τους Πέρσες.
Όμως οι προγονοί μας δεν σταμάτησαν εκεί αλλά πέρασαν στην αντεπίθεση, κατακτώντας ολόκληρη την Περσική αυτοκρατορία. Αυτό το έκανε ο Ηράκλειος με έναν τελείως απειροπόλεμο στρατό. Έναν Ελληνικό στρατό τον οποίο δημιούργησε εκ του μηδενός μέσα σε δέκα μήνες. Ο Μέγας Ηράκλειος εκπαίδευσε ο ίδιος τα Ρωμαϊκά στρατεύματα ο Αλέξανδρος δεν ήταν στρατηγός-εκπαιδευτής και παρέλανε έτοιμο στρατό από τον Φίλιππο Β. Είδατε τι επέτυχαν οι Ένδοξοι πρόγονοι εξαιτίας των χρηστών ηθών, και της σωστής παιδείας ;
Ακόμη και ο Μ. Αλέξανδρος με πολύ έμπειρους και περισσότερους στρατιώτες, με ένα πανίσχυρο Ελληνικό Μακεδονικό βασίλειο πολιτικά-οικονομικά, και στρατιωτικά έκανε περισσότερο χρονικό διάστημα να κατακτήσει την Περσική αυτοκρατορία, σε σχέση με τον Ηράκλειο. Την εποχή του Μ. Αλέξανδρου δεν ήταν κατακτημένη η Ελλάδα και το Μακεδονικό βασίλειο. Στον αντίποδα κατά την βασιλεία του Ηράκλειου επικρατούσε χάος και όλεθρος.
Τα χρόνια βασιλείας του Ιουστινιανού Α όπως και στην εποχή του Θεοδόσιου, του Αρκάδιου, του Θεοδόσιου Β, του Ιουστίνου Α, του Ιουστίνου Β, είχαμε μόνον συνοριακούς πολέμους, και περιόδους ειρήνης με τους Πέρσες. Μόνον όταν ανέβηκε στον θρόνο, ο πρώτος Έλληνας Χριστιανός-βασιλιάς, ο Ηράκλειος από την Καππαδοκία έκαναν οι Πέρσες όλα αυτά τα τρομερά πράγματα εις βάρος των Ελλήνων, τα οποία, δεν είχαν ξαναγίνει ποτέ από μέρος των Μηδων. Το απόγειον της Ελληνορθοδοξίας ήταν όταν ο Έλληνας Αυτοκράτορας Ηράκλειος πήρε πίσω από τους Πέρσες τον Τίμιο Σταυρό, τον οποίο πήγε ο ίδιος πίσω στα Ιεροσόλυμα.
Ο θρίαμβος των Ελλήνων ήταν ολοκληρωτικός. Δεκατέσσερα χρόνια πριν, το 614 μ.Χ., το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος ήταν κατακτημένο κατά το ήμισυ από τους Πέρσες, ενώ παράλληλα ήταν και για πρώτη φορά στην ιστορία του σκόπιμα χρεοκοπημένο, εξαιτίας των αλλοδαπών βασιλέων-αυτοκρατόρων. Ήταν η εποχή που έδωσαν οι Πέρσες τελεσίγραφο στους προγόνους μας, ότι ή θα εγκαταλείψουν όλοι τον Ιησού Χριστό, η δεν θα ξαναδούν ποτέ τον ήλιο.
Τελικά ο υπερόπτης εωσφοριστής Χοσρόης ο οποίος αποκαλούσε τον Ηράκλειο, δούλο του, έχασε την ζωή του, και ο γιος του έκανε κηδεμόνα-δούλο, το παιδί του στον Έλληνα αυτοκράτορα Ηράκλειο. Αυτό ειναι το απόγειο της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Ο Χριστός και η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχαν κερδίσει κατά κράτος τον Εωσφόρο και την αυτοκρατορία του.
Η Περσική αυτοκρατορία επί 1158 χρόνια προσπαθούσε να αφανίσει δια παντός τον Ελληνισμό. Εξαιτίας της γενναιότητας, του ήθους, της πίστης, των χρηστών ηθών, και της βοήθειας του Ιησού Χριστού, οι πρόγονοι μας κατέβαλαν δια παντός τον προαιώνιο εχθρό του Ελληνικού έθνους. To Eλληνικό έθνος έφτασε στο στρατιωτικό απόγειο του με τις δύο κατακτήσεις της Περσικής αυτοκρατορίας (Μ. Αλέξανδρος, Μ. Ηράκλειος). Αυτά εiναι τα δυο μεγαλύτερα στρατιωτικά επιτεύγματα όλων των εποχών.
Ο Αυτοκράτορας από την Αγιοτόκο Καππαδοκία κατέκτησε την Περσική αυτοκρατορία μέσα σε έξι χρόνια και την οδήγησε στον οριστικό αφανισμό και στην Αραβική κατάκτηση. Από την ένταση του πολέμου και την σκληρότητα των μαχών με τους Έλληνες του Ρωμαϊκού κράτους, μια παγκόσμια αυτοκρατορία χάθηκε οριστικά μέσα σε τριάντα χρόνια. Δυο φορές από την σφοδρότητα των πολέμων και την αποδοχή του Διονυσιακού πολιτισμού, διαλύθηκε μια παγκόσμια αυτοκρατορία, από τον Αλέξανδρο και τον Ηράκλειο.
Aνέκαθεν το Ελληνικό έθνος αγωνιζόταν ολομόναχο να επιβιώσει με συμμάχους την Ορθοδοξία και τον Αριστόκλειο πολιτισμό. Την εποχή του αυτοκράτορα Ηράκλειου ο Ελληνισμός βρέθηκε στην πιο κρίσιμη ιστορικά στιγμή από την δημιουργία του έθνους.
Δυστυχώς η αμάθεια-θρησκοληψία αποτελούν κυρίαρχα στοιχεία της παρακμιακής Ελλάδας. Για αυτό αναφέρουν εντελώς λανθασμένα ως κορυφαίο στρατηλάτη της παγκόσμιας ιστορίας τον Μ. Αλέξανδρο. Αυτό αποτελεί μεγάλη βλασφημία και αμφισβήτηση του Χριστού. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένα γεγονότα πως ότι γίνεται με την βοήθεια, το έλεος και την δύναμη του Θεού είναι πολλά επίπεδα ανώτερο σε σχέση με τα επιτεύγματα των παραγόντων της Διονυσιακής κουλτούρας.
Ηράκλειος και Αλέξανδρος κατέκτησαν τις Διονυσαικές αυτοκρατορίες των Αχαιμενιδών και των Σασσανιδών κάτω από διαφορετικές Γεωστρατηγικές-Γεωπολιτικές, οικονομικές και διοικητικές συνθήκες. Eν τούτοις ο Αλέξανδρος γιατί ήταν μέτοχος του Διονυσιακού πολιτισμού και η μητέρα του Θεουργός του απαίσιου δαιμονικού και Ανθέλληνα Διόνυσου ξεπέρασε τα όρια του θρύλου. Αντιθέτως εσκεμμένα οι παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας υποβάθμισαν τον αυτοκράτορα Ηράκλειο.
Το Imperium Romaunm του Βοσπόρου έκανε μόνον αμυντικούς πολέμους. Από την ημέρα που ξεκίνησα να γράφω την στήλη Γεωστρατιγικής-Ιστορίας, Ορθοδοξίας και επιβώσεως από τον υβριδικό πόλεμο (Επικρατεέιν η Απόλλυσθαι-Ισχύς Διά της Γνώσεως), έχω επισημάνει με προσωπική μου παρατήρηση πολλές φορές ότι μια στρατιωτική-πολιτική και μια κοινωνική επιτυχία για να έχει ηθική αξία, δεν πρέπει ποτέ να επιτυγχάνεται εις βάρος της οικονομικής ευημερίας, της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας και της ζωής των πολιτών η των υπηκόων.
Oι επιτυχίες του Βασιλείου B και του Ηράκλειου σε πολιτικό-στρατιωτικό, επίπεδο δεν ήταν ποτέ βασισμένες επάνω στην βαρύτατη φορολογία, την δυστυχία, την εξαθλίωση, την στέρηση της ελευθερίας, την κατάκτηση και την θανάτωση των αντιπάλων εθνών με στόχο την προσωπική τους δόξα. Ήταν καθαρά σε νόμιμη άμυνα.
Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν μέτοχος του Διονυσιακού πολιτισμού και Μέγας εκπρόσωπος της Διονυσιακής κουλτούρας εξαιτίας της μητέρας του Μυρτάλης-Ολυμπιάδας. Αντιθέτως ο Έλληνας Ηράκλειος από την Αγιοτόκο Καππαδοκία, ήταν εκπρόσωπος του Αριστόκλειου πολιτισμού και της Ορθοδοξίας. Δυστυχώς οι Χριστιανοί μεταξύ άλλων αγνοούν ότι ο Μέγας Ηράκλειος έφερε πίσω το Ιερότερο σύμβολο του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό. Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν έφερε πίσω απολύτως τίποτα. Τα επιτεύγματα του Αριστόκλειου πολιτισμού και της Ορθοδοξίας είναι παγκοσμίως μοναδικά.
Ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε έναν επεκτατικό πόλεμο για την προσωπική του καταξίωση και την διάδοση του πολιτισμού. Στην εποχή του δεν κινδύνευε ο Ελληνισμός από τους Πέρσες με αφανισμό. Επίσης εάν ο Μακεδόνας Στρατηλάτης έχανε τους κατακτητικούς πολέμους η Ελλάδα δεν θα είχε συνέπειες. Ο Αλέξανδρος ήταν επιτιθέμενος και δεν βρισκόταν σε καθεστώς απόλυτης πίεσης. Στον Αντίποδα ο Μέγας Ηράκλειος και ο Έλληνας που αναπαύεται στο Έβδομον ήταν σε αμυντικούς πόλεμους, αντιμετώπιζαν πρωταφανείς καταστάσεις που δεν είχαν λάβει χώρα ποτέ ξανά σε παγκόσμιο επίπεδο !!!
Οι Έλληνες Βασιλείς του μεσαίωνα ήταν υπό καθεστώς ασφυκτικής πιέσεως καθώς βρέθηκαν στις πιο κρίσιμες ιστορικές στιγμές για την επιβίωση του Ελληνικού έθνους από καταβολής κόσμου. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού ήταν αποφασισμένοι να τελειώσουν οριστικά-αμετάκλητα τον Ελληνισμό. Αυτό είναι εμφανές με βάση τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιούργησαν την Αραβική Αυτοκρατορία.
Εάν χανόταν οι πόλεμοι αυτοί θα είχαμε την κατάκτηση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας του Βοσπόρου και τον αφανισμό του Ελληνισμού σε όλους τους τομείς (βιολογικά-πληθυσμιακά, πολιτιστικά κλπ). Είναι εντελώς διαφορετικές οι συνθήκες που αντιμετώπισαν τους Πέρσες Ηράκλειος και Αλέξανδρος και το Μοναδικό Φαινόμενο της Ελληνικής και της Παγκόσμιας ιστορίας τους Βούλγαρους.
Ήταν εντελώς διαφορετικές οι συνθήκες σε πολιτικό, στρατιωτικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό επίπεδο τις εποχές που έγιναν οι πόλεμοι ανάμεσα στον Αλέξανδρο και την δυναστεία των Αχαιμενιδών. Και τελείως διαφορετικό το καθεστώς για τον Ηράκλειο ενάντια στην δυναστεία των Σασσανιδών και του Μέγα Βασίλειου ενάντια στους Σλάβους-Κουμάνους.
Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν η μοναδική η οποία είχε διάρκεια ζωής 1204 χρόνια εξαιτίας του Αιρστόκλειου πολιτισμού. Την διοίκηση του Imperium Romanum μοιράστηκαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι και οι Έλληνες του μεσαίωνα. Οι Ρωμαίοι από την εποχή του Οκταβιανού μέχρι την εποχή του Αγίου Κωνσταντίνου.
Από το 324 εως το 610 μ.Χ. έχουμε μια μεταβατική περίοδο και συνδιοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους από τους Ρωμαίους και τους Έλληνες. Το 610 μ.Χ. ολοκληρώνεται ο εξελληνισμός της αυτοκρατορίας και ανέρχεται στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως ο πρώτος Έλληνας-Χριστιανός αυτοκράτορας. Ότι γίνεται με την υποστήριξη του Χριστού είναι Σαφώς ανώτερο από τα επιτεύγματα των παραγόντων του Διονυσιακού πολιτισμού. Η Αυτοκρατορία του Χριστού υπήρξε για αιώνες. Εν τούτοις η αυτοκρατορία του Αλέξανδρου διαλύθηκε σχεδόν αμέσως και οι Διονυσιακές αυτοκρατορίες Περσική και Ρωμαϊκή υπό Διονυσιακή διοίκηση είχαν μικρότερη διάρκεια ζωής.
ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΩΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟ ΚΑΙ ΜΩΑΜΕΘΑΝΟ.
Στα πλαίσια της ιστορικής πλαστογραφήσεως εμφανίζουν τον Ηράκλειο να ομιλεί δύο γλώσσες (Ελληνική-Αρμενική). Σκοπίμως αγνοούν ότι για να ήταν κάποιος αξιωματικός στον Ρωμαϊκό αυτοκρατορικό στρατό, θα έπρεπε να μιλά άπταιστα την Λατινική. Κανείς δεν μπορούσε να πάρει δημόσια αξίωμα-θέση στο Ρωμαϊκό κράτος εάν δεν μιλούσε την Λατινική γλώσσα. Μέσα από την παραποιημένη ιστορία και την δήθεν "Αρμενική" καταγωγή του Ηρακλείου, αποκαλούν την εποχή από το 582 μ.Χ., εως το 797 μ.Χ. ως την πρώτη "Αρμενική" περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Ιστορική πηγή αναφέρει πως όταν έφτασε ο Ηράκλειος στην Ταρσό, συνέταξε επιστολές που έλεγαν ότι θα πήγαινε στην Αρμενία, για να παραδώσει τον στρατό στον Ναρσή, τον διοικητή της Κωνσταντινής. Την εποχή εκείνη ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος αντικατέστησε τον Φιλιππικό με τον Πρίσκο, στην θέση του στρατηγού στο Ανατολικό θέμα. Ο Φιλιππικός διέταξε τον Ηράκλειο, να επιστρέψει στην Αρμενία.
Υπάρχουν και οι ιστορικοί οι οποίοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο Ηράκλειος πιθανόν να είχε την θέση του στρατηγού του θέματος των Αρμενιακών, το οποίο είχε ως έδρα την Θεοδοσιούπολη. Η διαταγή του Φιλιππικού αφορούσε την στρατιωτική βάση και όχι την πόλη καταγωγής του Ηρακλείου, όπως ισχυρίζονται αβάσιμα και κακόβουλα οι νεοταξίτες ιστορικοί. Ο Φιλιππικός μαζί με τον Ηράκλειο πριν από ένα έτος είχαν ξεχειμωνιάσει στην Θεοδοσιούπολη, τον χειμώνα του 586 – 587 μ.Χ. Ενδεικτικό ήταν το ιστορικό γεγονός ότι ο πατέρας του Ηράκλειου, ο Ηράκλειος πρεσβύτερος διοικητής του Εξαρχάτου της Καρχηδόνας, ήταν παντρεμένος με την Επιφανεία και είχε τρία παιδιά τον Ηράκλειο, τον Θεόδωρο και την Μαρία. Τα ονόματα των απογόνων του πρεσβυτέρου Ηρακλείου, είναι όλα Ελληνικά-Ρωμαϊκά. Κανένα από αυτά δεν είναι Αρμενικό.
Το όνομα Ηράκλειος το συναντάμε αρκετούς αιώνες πριν. Άνθρωποι με το όνομα αυτό ήταν ο Άγιος Μάρτυς Ηράκλειος ο Αθηναίος, τον τρίτο αιώνα, ο φιλόσοφος Ηράκλειος Κυνικός (4ος αιώνας μ.Χ.), ο Ηράκλειος ευνούχος, επί βασιλείας, του Αρειανού-αυτοκράτορα Ουάλεντος. Χαρακτηριστικά της Ελληνικότητας του Ηρακλείου ήταν ότι έκανε επίσημη γλώσσα του Ρωμαϊκού κράτους, τα Ελληνικά, καθώς μέχρι τότε, ήταν τα Λατινικά. Ακόμη η αλλαγή του αυτοκρατορικού-Ρωμαϊκού τίτλου, από Αύγουστος-Καίσαρ, Αυτοκράτωρ, σε «Πιστός ἐν Χριστῷ τω Θεώ Βασιλεύς και η λειτουργία της ανωτάτης Φιλοσοφικής σχολής (Πανδιδακτήριον), με βάση τον αρχαίο τρόπο, που δίδασκαν οι Έλληνες σοφοί. Ο Ηράκλειος έφερε στην Κωνσταντινούπολη τον Στέφανο Αλεξανδρινό, για να διδάξει στην φιλοσοφική σχολή Κωνσταντινουπόλεως. Η φιλοσοφική σχολή ονομαζόταν πανδιδακτήριο.
Επίσης ο Ηράκλειος έγραψε δύο εργασίες με τίτλους ”υπόμνημα είς την μεγάλην του Πτολεμαίου σύνταξιν” και ‘περί κατασκευής σφαίρας του αρατού”, εμπνευσμένος από τον Ύπατο των Φιλοσόφων, τον Αριστοκλή. Στο Πανδιδακτήριον διδασκόταν γεωμετρία, μουσική, αστρονομία, ηθική-φιλοσοφία, φιλολογία. Μεταξύ άλλων η αλλαγή του ονόματος της γυναίκας του από Φαβια σε Ευδοκία. Αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη για την Ελληνικότητα, του Ηράκλειου από την Αγιοτόκο Καππαδοκία.
Με την άνοδο του Έλληνα Ηράκλειου από την Καππαδοκία στον Ρωμαϊκό θρόνο, η αυτοκρατορία γίνεται ολοκληρωτικά Ελληνική. Με ανθελληνικά κίνητρα επέλεξαν τον κορυφαίο βασιλιά, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τους Τούρκους ο Έλληνας-Χριστιανός Ηράκλειος "αποδέχτηκε" την πρόταση να γίνει Μωαμεθανός, διότι ήταν βέβαιος ότι ο Μωάμεθ υπήρξε ο προφήτης τον οποίο ανέμεναν εκείνη την εποχή οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Οι Τούρκοι παρουσιάζουν τον Ηράκλειο ότι είπε : "Μακάρι να ήμουν με τον Μωάμεθ και να του έπλυνα τα πόδια”!!! Με βάση τις αναφορές του Άραβα ιστορικού Ταμπαρί, οι Τούρκοι παρουσιάζουν τον Έλληνα αυτοκράτορα ως Περσικής είτε ως Αρμενικής καταγωγή που ασπάστηκε το Ισλάμ. Εν τούτοις "εμποδίστηκε" από τους Έλληνες αξιωματούχους, αν και “ομολόγησε” την πίστη του στον Μωάμεθ. Οι ενέργειες αυτές δείχνουν την δολιότητα και το διαχρονικό μίσος των Τούρκων για πολλοστή φορά. Εμφανίζουν τον Έλληνα-Χριστιανό βασιλιά που πολεμούσε στην πρώτη γραμμή του μετώπου με τους Πέρσες για του Χριστού την πίστη την Αγία, για να ανακτήσει το Ιερότερο σύμβολο της Ορθοδοξίας τον Τίμιο Σταυρό ως "Σαρακηνό" και “δούλο” του Μωάμεθ. Τον βασιλιά που πήγε πίσω ο ίδιος τον Τίμιο Σταυρό, στους Αγίους Τόπους !!!
Στα πλαίσια αυτών των πολύ επικίνδυνων σκοπών η Τουρκία παρουσίασε μια σπάνια επιστολή από τον ιδρυτή του Αγαρηνού θρησκεύματος τον Μωάμεθ, προς τον πρώτο Έλληνα αυτοκράτορα της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον Ηράκλειο. Η επιστολή είχε πολύ απειλητικό-προσβλητικό ύφος και την δημοσίευσε ο Τουρκικός τύπος. Η επιστολή έχει μεγάλη ιστορική αξία καθώς αναφέρεται στην πρώτη επαφή των Ισμαηλιτών με τους Έλληνες Χριστιανούς. Η επιστολή έχει σαφέστατα απειλητικό ύφος καθώς γράφει ότι εάν δεν δεχτούν οι Χριστιανοί να γίνουν Σαρακηνοί, τότε θα αντιμετωπίσουν φοβερές συμφορές.
Η επιστολή γράφτηκε την εποχή πού είχε επικρατήσει ο Μωαμεθανισμός σε όλη την Αραβική χερσόνησο και ξεκινούσε ο επεκτατισμός προς βορά, ανατολή και δύση. Η επιστολή του Μωάμεθ επιδόθηκε το έτος 628 μ Χ. από τον πρέσβη του Μωάμεθ, Diheytül Kalbi, στον αυτοκράτορα Ηράκλειο στην Κωνσταντινούπολη. Ο Μωάμεθ κάνει γνωστό στον Έλληνα αυτοκράτορα Ηράκλειο την ίδρυση της νέας θρησκείας και την μοναδικότητα της. Επίσης ο Μωάμεθ κάλεσε τον Έλληνα Ηράκλειο το συντομότερο να γίνει Αγαρηνός. Στην επιστολή ζητούσε να ασπαστούν το κοράνι ο βασιλιάς και οι Έλληνες-Χριστιανοί υπήκοοι της αυτοκρατορίας του. Σε αντίθετη περίπτωση όπως αναφέρει ενδεικτικά θα το μετανιώσει και τρομερές συμφορές θα επέλθουν στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Η πραγματική απάντηση του αυτοκράτορα Ηράκλειου προς τον Μωάμεθ ήταν ότι δεν υπάρχει άλλο ιερό βιβλίο εκτός από τα Ευαγγέλια, τα οποία παρουσιάζουν τον Ιησού ως τον Θεάνθρωπο και τον Σωτήρα της οικουμένης. Στην επιστολή του ο Ηράκλειος αναφέρει ότι ρώτησε τους Έλληνες, όμως κανένας δεν δέχτηκε να συζητήσει σχετικά με την αποδοχή της νέας θρησκείας. Η απάντηση του αυτοκράτορα Ηράκλειου ήταν η πατροπαράδοτη και διαχρονική. Μολών Λαβέ και δείχνει την ακλόνητη πίστη του αυτοκράτορα και των υπολοίπων Ελλήνων, στον Ιησού Χριστό και την σαφέστατη απόρριψη της νέας Σαρακηνής θρησκείας.
Ήταν η πρώτη απόρριψη του Ισλάμ από τους Έλληνες. Το ενδιαφέρον είναι πως το πρότυπο της επιστολής του Μωάμεθ προς τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, όπως υποστηρίζουν Τούρκοι ιστορικοί και ειδικοί ερευνητές, πρέπει να βρίσκεται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και εκεί θα πρέπει να αναζητηθεί. Αυτή την επιστολή αναζητούν αγωνιωδώς, οι Τούρκοι πράκτορες, ώστε να προκαλέσουν μαζική μεταστροφή των Ελλήνων-Χριστιανών, προς τον Μωαμεθανισμό. Αν και οι ιδεολογικές-θρησκευτικές πεποιθήσεις του Ερντογάν και των επιτελών όπως απέδειξε η στήλη σε πρώτη παγκόσμια δημοσίευση και μια με σειρά εργασιών του είναι ίδιες με αυτές της Ολυμπιάδας και του υιού της οι Τούρκοι δεν παρουσιάζουν τον Αλέξανδρο ως Τούρκο-Άραβα παρά μόνον για τον κορυφαίο στρατηλάτη όλων των εποχών ισχυρίζονται ότι ήταν Μωαμεθανός και Αρμενικής-Περσικής καταγωγής.
Πρώτος διδάξας σε αυτές τις ανθελληνικές τακτικές και στην παραποίηση της Ελληνικής ιστορίας υπήρξε ο Γίββων.
Πολλοί Έλληνες νομίζουν ότι ο Έντουαρντ Γίββων (Γκίμπον), ήταν φιλέλληνας. Στην σημερινή μου εργασία θα αποδείξω γιατί δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Ο Γίββων έγραψε σχετικά με τον Ηράκλειο ότι είναι ο πιο “ανώμαλος” χαρακτήρας της ιστορίας. Ο Έλληνας αυτοκράτορας, σύμφωνα με τον Γίββων, ήταν ένα “παράδοξο”, ένα ακατανόητο φαινόμενο. Όλα αυτά διότι ο Καππαδόκης βασιλιάς “ήταν” σε όλη του την ζωή, “δούλος” της αργίας, της ηδονής, της δεισιδαιμονίας, και αδιάφορος θεατής των δημοσίων συμφορών. Αυτό που ισχυρίζεται για τον Ηράκλειο, είναι ότι έκανε σεξουαλικές ανωμαλίες- όργια, και ότι “αδιαφορουσε”,\ για τα δεινά του Ελληνικού λαού !!!
Εν τούτοις εντελώς “απρόσμενα” μέσα σε αυτήν την αδράνεια-παρακμή, ο Ηράκλειος είχε μια αναλαμπή έξι ετών. Το αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής ήταν να πάρει πίσω το μισό Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος και να κατακτήσει ολόκληρη την Περσική αυτοκρατορία. Το πόσο μεγάλος είναι ο δόλος του Γίββων σχετικά με τον Έλληνα Ηράκλειο, φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο εξυμνεί τον Ανδρόνικο Α Κομνηνό.
Αναφέρει ο Γίββων ότι ο Ανδρόνικος Α Κομνηνός ήταν από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες του μεσαίωνα, για αυτό η ζωή του πρέπει να γίνει βιβλίο. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Ανδρόνικος ήταν εξάδελφος του Μανουήλ του Α Κομνηνού. Μανουήλ και Ανδρόνικος, μεγάλωσαν μαζί από παιδιά, μαζί στις στρατιωτικές ασκήσεις και στους έρωτες.
Επίσης τον ηράσθη φλογερώς η πριγκίπισσα Φιλίππα, αδελφή της Μαρίας της Αντιόχειας και της Ευδοκίας που ήταν επίσης ευγενικής καταγωγής. Όλη του την ζωή ο Ανδρόνικος την πέρασε με σεξουαλικά όργια, σκάνδαλα και συνωμοσίες εναντίον του εξαδέλφου του και νόμιμου αυτοκράτορα, του Μανουήλ του Α Κομνηνού. Για να δείτε το ανθελληνικό μένος ο Γίββων εξυμνεί τον Ανδρόνικο για όλα αυτά τα όργια και τα αίσχη, και για τις κατάπτυστες πράξεις του. Ταυτόχρονα για τις ίδιες πράξεις εάν υποθέσουμε ότι τις έκανε ο Μέγας Ηράκλειος, τον κατηγορεί ως έναν από τους χειρότερους αυτοκράτορες στην ιστορία. Ο ανθέλληνας Γίββων, τα έγραψε όλα αυτά για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν να μειώσει τον δεύτερο μεγαλύτερο αυτοκράτορα όλων των εποχών, που κατέκτησε την Εωσφορική Περσική αυτοκρατορία.
Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι ακόμη και μετά από την μεγαλύτερη ήττα όλων των εποχών (Νινευί 12 /12/ 627 μ.Χ.) για εκείνους, οι μέτοχοι των Διονυσιακών αξιωμάτων, ήθελαν να έχουν ετεροχρονισμένα όφελος. Ήθελαν να παρουσιάσουν στις μελλοντικές γενιές των Ελλήνων τον Ηράκλειο, ως το μεγαλύτερο πρότυπο σεξουαλικών ανωμαλιών, οργίων και ανηθικότητας. Μέσα από τα τρομερά επιτεύγματα του Ήρωα-‘Έλληνα Ηράκλειου, ο οποίος αποτελεί παγκόσμιο πρότυπο γενναιότητας, στρατηγικής, πίστεως, οι προαιώνιοι εχθροί του Ελληνισμού, ήθελαν, να περάσουν στις επερχόμενες γενιές των Ελλήνων, τον διαχρονικά καταστροφικό τρόπο ζωής για την Ελλάδα και την ανθρωπότητα.
Αυτός δεν είναι άλλος από τον Διονυσιακό πολιτισμό, που περιλαμβάνει την σεξουαλική διαφθορά, τα όργια, τις άσκοπες και άχρηστες διασκεδάσεις, τις κοινωνικές αδικίες, τους επεκτατικούς πολέμους, και την αδιαφορία για τα δεινά των συνανθρώπων μας. Σε περίπτωση που είχε κάνει ο Ηράκλειος όλα αυτά τα αίσχη, τότε θα είχε κατακτηθεί η Ελλάδα από τους Πέρσες και του Γερμανούς (Γότθους, Ούννους, Βάνδαλους κλπ), κατά την διάρκεια της βασιλείας του.
Ακόμη και ένας άνθρωπος με τόσο ξεχωριστές ικανότητες όπως ο Βασιλιάς Ηράκλειος, ο οποίος ξεπέρασε σε αρκετούς τομείς τον Μέγα Αλέξανδρο, σε περίπτωση που έκανε όλα αυτά που τον κατηγορεί ο Γίββων, θα ήταν αδύνατον να επανέλθει μετά από τόσα χρόνια οργίων, σεξουαλικών ανωμαλιών, διασκεδάσεων κλπ. Ειδικά οι καταστάσεις τις οποίες αντιμετώπισε η αυτοκρατορία με την εισβολή των Περσών και την κατάκτηση του μισού Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους, απαιτούσε πλήρη διαύγεια, γενναιότητα, αντίληψη.
Για να αντιμετωπιστούν οι Πέρσες χρειαζόταν ένας αυτοκράτορας σε πλήρη ετοιμότητα, και ακμή όπως αποδείχτηκε ότι ήταν ο Ηράκλειος. Ιστορικά και διαχρονικά αποδεδειγμένο, ότι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν πάρα πολύ μεγάλες ικανότητες μετά από τόσα χρόνια σεξουαλικών ανωμαλιών και διαφθοράς, οργίων κλπ, είναι τελείως αδύνατον να αντιμετωπίσουν, τόσο κρίσιμες και επικίνδυνες καταστάσεις. Στα βήματα του ανθέλληνα Γίββων, βαδίζει και η Τουρκική μίτ, η οποία χρησιμοποιεί ακριβώς την ίδια τακτική.
Από την στιγμή που ο Άγγλος ιστορικός διέπραξε μια τρομερή κακουργία εις βάρος του μεγαλύτερου στρατηλάτη όλων των εποχών, δεν μας προκαλούν καμία εντύπωση οι συκοφαντίες του περί "δολοφονίας" της Υπατίας από Χριστιανούς. Ο Ηράκλειος δεν ονομάστηκε Μέγας γιατί την παιδεία και την ιστορία ελέγχουν εδώ και αιώνες οι παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας. Για τους ίδιους λόγους δεν έγινε ποτέ ταινία διότι ήταν Ορθόδοξος Χριστιανός.
Επίσης είχε ένα ακόμη μειονέκτημα σε αντίθεση με τον μέτοχο του Διονυσιακού πολιτισμού Αλέξανδρο. Η μητέρα του Ηράκλειου ήταν μονογαμική Χριστιανή και ζούσε ερωτικά κατά φύσιν. Στον αντίποδα η μητέρα του Αλέξανδρου διότι ασκούσε την Διονυσιακή Θεουργία είχε έντονη ερωτική ζωή.
.jpg)
.jpg)
ΠΕΡΙ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.
Ένας μεγάλος Θεουργός-μυσταγωγός, βιογράφος-φιλόσοφος, ιστορικός του Διονυσιακού πολιτισμού, αποκαλύπτει τις πιο σημαντικές πτυχές του Μ. Αλέξανδρου.
Ο μεγάλος μυσταγωγός των Διονυσιακών αξιωμάτων (Πλούταρχος) ως αρχιερέας του Διόνυσου στο Φοινικικό-Ιουδαϊκό μαντείο των Δελφών, μας αποκαλύπτει τα τρία πιο σημαντικά πράγματα για τον Μέγα μέτοχο του Διονυσιακού πολιτισμού Αλέξανδρου.
Στο Περί Αλεξάνδρου αρετής η τύχης ο μεγάλος αρχιερέας των Δελφών αναφέρει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ανέφερε με υπερηφάνεια ότι είναι απόγονος του Διόνυσου, τον όποιο έχει Θεό και θέλει να ακολουθήσει τα ίχνη του. Συνεπώς δεν είναι τυχαίο το ιστορικό γεγονός ότι έσφαξε ολόκληρη την φυλή των Κοσσαίων, για να τιμήσει τον νεκρό Ηφαιστίωνα και να εξαγνίσει την ψυχή του !!! Εν τούτοις ακόμη πιο συγκλονιστική είναι η αποκάλυψη του Πλούταρχου, ότι οι Ιουδαίοι τα Σάββατα λατρεύουν τον Θεό-Διόνυσο.
Ο πιο μισητός άνθρωπος είναι εκείνος που αναφέρει την αλήθεια. Αυτό μας δίδαξε ο Μέγας Αριστοκλής. O Θεουργός, βιογράφος, ιστορικός, φιλόσοφος και μέτοχος του Διονυσιακού πολιτισμού μας αποκαλύπτει τις μεγαλύτερες ιστορικές αλήθειες για τον Μ. Αλέξανδρο.
Νῦν δὲ σύγγνωθι, Διόγενες, Ἡρακλέα μιμοῦμαι καὶ Περσέα ζηλῶ, καὶ τὰ Διονύσου μετιὼν ἴχνη, θεοῦ γενάρχου καὶ προπάτορος, βούλομαι πάλιν ἐν Ἰνδίᾳ νικῶντας Ἕλληνας ἐγχορεῦσαι καὶ τοὺς ὑπὲρ Καύκασον ὀρείους καὶ ἀγρίους τῶν βακχικῶν κώμων ἀναμνῆσαι! !! https://el.wikisource.org/
Το γεγονός περί γενοκτονίας μια ολόκληρης φυλής από τον Μ. Αλέξανδρο, είναι υψίστης σημασίας καθώς ο Πλούταρχος ήταν αρχιερέας στο Φοινικικό μαντείο των Δελφών. Ο Μέγας Αλέξανδρος θυσίασε-εξόντωσε μια ολόκληρη φυλή για να τιμήσει τον θάνατο του Ηφαιστίωνα. Αντιθέτως ο Μέγας Ηράκλειος δεν έκανε ανθρωποθυσίες διότι ήταν Χριστιανός και μέτοχος του Αριστόκλειου πολιτισμού.
Ὡς δ’ ἧκεν εἰς Ἐκβάτανα τῆς Μηδίας καὶ διῴκησε τὰ κατεπείγοντα, πάλιν ἦν ἐν θεάτροις καὶ πανηγύρεσιν, ἅτε δὴ τρισχιλίων αὐτῷ τεχνιτῶν ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος ἀφιγμένων. ἔτυχε δὲ περὶ τὰς ἡμέρας ἐκείνας Ἡφαιστίων πυρέσσων· οἷα δὲ νέος καὶ στρατιωτικὸς οὐ φέρων ἀκριβῆ δίαιταν, ἀλλ’ ἅμα τῷ τὸν ἰατρὸν Γλαῦκον ἀπελθεῖν εἰς τὸ θέατρον περὶ ἄριστον γενόμενος καὶ καταφαγὼν ἀλεκτρυόνα ἑφθὸν καὶ ψυκτῆρα μέγαν ἐκπιὼν οἴνου, κακῶς ἔσχε καὶ μικρὸν διαλιπὼν ἀπέθανε. τοῦτ’ οὐδενὶ λογισμῷ τὸ πάθος Ἀλέξανδρος ἤνεγκεν, ἀλλ’ εὐθὺς μὲν ἵππους τε κεῖραι πάντας ἐπὶ πένθει καὶ ἡμιόνους ἐκέλευσε, καὶ τῶν πέριξ πόλεων ἀφεῖλε τὰς ἐπάλξεις, τὸν δ’ ἄθλιον ἰατρὸν ἀνεσταύρωσεν, αὐλοὺς δὲ κατέπαυσε καὶ μουσικὴν πᾶσαν ἐν τῷ στρατοπέδῳ πολὺν χρόνον, ἕως ἐξ Ἄμμωνος ἦλθε μαντεία, τιμᾶν Ἡφαιστίωνα καὶ θύειν ὡς ἥρωϊ παρακελεύουσα. τοῦ δὲ πένθους παρηγορίᾳ τῷ πολέμῳ χρώμενος, ὥσπερ ἐπὶ θήραν καὶ κυνηγέσιον ἀνθρώπων ἐξῆλθε καὶ τὸ Κοσσαίων ἔθνος κατεστρέφετο, πάντας ἡβηδὸν ἀποσφάττων. τοῦτο δ’ Ἡφαιστίωνος ἐναγισμὸς ἐκαλεῖτο. τύμβον δὲ καὶ ταφὴν αὐτοῦ καὶ τὸν περὶ ταῦτα κόσμον ἀπὸ μυρίων ταλάντων ἐπιτελέσαι διανοούμενος, ὑπερβαλέσθαι δὲ τῷ φιλοτέχνῳ καὶ περιττῷ τῆς κατασκευῆς τὴν δαπάνην, ἐπόθησε μάλιστα τῶν τεχνιτῶν Στασικράτην, μεγαλουργίαν τινὰ καὶ τόλμαν καὶ κόμπον ἐν ταῖς καινοτομίαις ἐπαγγελλόμενον. οὗτος γὰρ αὐτῷ πρότερον ἐντυχὼν ἔφη τῶν ὀρῶν μάλιστα τὸν Θρᾴκιον Ἄθων διατύπωσιν ἀνδρείκελον δέχεσθαι καὶ διαμόρφωσιν· ἂν οὖν κελεύῃ, μονιμώτατον ἀγαλμάτων αὐτῷ καὶ περιφανέστατον ἐξεργάσεσθαι τὸν Ἄθων, τῇ μὲν ἀριστερᾷ χειρὶ περιλαμβάνοντα μυρίανδρον πόλιν οἰκουμένην, τῇ δὲ δεξιᾷ σπένδοντα ποταμοῦ ῥεῦμα δαψιλὲς εἰς τὴν θάλασσαν ἀποῤῥέοντος. ταῦτα μὲν οὖν παρῃτήσατο, πολλῷ δ’ ἀτοπώτερα καὶ δαπανηρότερα τούτων σοφιζόμενος τότε καὶ συμμηχανώμενος τοῖς τεχνίταις διέτριβεν.
Θυσίασε ολόκληρη φυλή για εξευμενισμό της ψυχής του νεκρού φίλου του Ηφαιστίωνα. Πλούταρχος, «Βίος Αλεξάνδρου», 72.3.
Επίσης ο Πλούταρχος γράφει στα Συμποσιακά του (ΙV 6) ,ότι οι Εβραίοι λάτρευαν τον Διόνυσο, και ότι η ημέρα των Σαββάτων ήταν εορτή του Σαβαζίου !!! Ένας Μέγας μύστης-αρχιερέας του Διόνυσου, αναφέρει την πραγματική θρησκεία των Ισραηλιτών. O Φρυγικός Savazios είναι ο "θεός" των αχαλίνωτων ερωτικών οργίων-σεξουαλική μαγεία και των καταστροφών. Για αυτό μοιραζόταν την διοίκηση του Φοινικικού μαντείου των Δελφών με τον έτερο "θεό" των καταστροφών, τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων. Διαβάστε στις παραπομπές ένα και δύο. Πλούταρχος Συμποσιακά και Περί Αλεξάνδρου Αρετής η Τύχης. Ο Διόνυσος που τόσο τιμούσε ο Μέγας Αλέξανδρος και για τον οποίο ο μεγάλος στρατηλάτης δήλωνε τόσο υπερήφανα ότι είναι απόγονος-θεός του είναι αιτία για τις γενοκτονίες του Ελληνισμού από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα.
Ο Μέγας Αλέξανδρος έλεγε ότι είχε πρόγονο και θεό του την κορυφαία Ιουδαϊκή θεότητα, τον απαίσιο-φριχτό Αρχιδαίμονα και Μέγα ανθέλληνα Savazio-Διόνυσο,. κατέσφαξε ένα ολόκληρο έθνος για να τιμήσει την μνήμη του Ηφαιστίωνα.
Επίσης ο Αλέξανδρος ήταν υπέρμαχος της παγκοσμιοποίησης καθώς επιχείρησε την συγχώνευση του Αριστόκλειου-πολιτισμού με τον Διονυσιακό-Περσικό πολιτισμό. Στα πλαίσια αυτών των σκοπών παντρεύτηκε αλλοδαπές-Περσίδες και εξανάγκασε τους αξιωματικούς του να παντρευτούν και αυτοί αλλοδαπές και να ασπαστούν τα Περσικά ήθη-έθιμα. Εν τούτοις μόλις πέθανε ο Αλέξανδρος όλοι οι Έλληνες αξιωματικοί χώρισαν τις αλλοδαπές !!!
Αντιθέτως ο Μέγας Ηράκλειος είχε ως Θεό του τον Ιησού Χριστό, και ως προγόνους του, τους αρχαίους Έλληνες. Δεν κατέσφαξε κανένα έθνος, για να τιμήσει την μνήμη κάποιου φίλου η συγγενή. Δεν ζήτησε ποτέ να ασπαστούν οι αξιωματικοί του τον Διονυσιακό πολιτισμό, να παντρευτούν Περσίδες. Ο Μέγας Ηράκλειος αρνήθηκε την πρόταση του Μωάμεθ, να ασπαστεί ο ίδιο και οι Έλληνες του Μεσαίωνα τον Μωαμεθανισμό. Ήταν οι πρώτη παγκόσμια απόρριψη του Ισλάμ και έγινε από τον κορυφαίο Στρατηλάτη της παγκόσμιας ιστορίας.
Αύριο 14 Σεπτεμβρίου είναι η διπλή Εθνική εορτή του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού.
Εορτάζουμε την εύρεση του από τους Μέγα Κωνσταντίνο-Αγία Ελένη και την επιστροφή του στους Αγίους τόπους μετά την θριαμβευτική επικράτηση του Μέγα-Ισάπόστολου Ηράκλειου επί της Διονυσιακής-Περσικής αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Επίσης ο Ισαπόστολος-αυτοκράτορας Ηράκλειος, είναι ο πρώτος στην παγκόσμια ιστορία που απέρριψε επίσημα το Ισλάμ και τον Μωάμεθ. Συνεπώς είναι εντελώς άδικο-παράλογο μας υποβαθμίζει πολιτιστικά και ιστορικά και θεολογικά, η ιστορική-θεολογική αντιμετώπιση του Ηρακλείου. Όπως εσκεμμένα δεν ονομάστηκε ισαπόστολος, εσκεμμένα δεν ονομάστηκε Μέγας, αν και ήταν-είναι μακράν ο μεγαλύτερος Στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία. Επίσης για τους ίδιους λόγους που δεν ονομάστηκε Μέγας-Ισαπόστολος, δεν έγινε ποτέ ταινία από τον Σιωνιστικό Χόλυγουντ, σε αντίθεση με τον Μέγα Διονυσιαστή.
Είναι πολιτιστικά-ιστορικά-θεολογικά παράλογο-υποκριτικό-παρακμιακό και άδικο να εορτάζουμε την διπλή εθνική εορτή του τίμιου σταυρού όπου το ένα σκέλος να αναφέρεται στα επιτεύγματα του Ηράκλειου κατά των Περσών και την επιστροφή του Τίμιου-Ζωοποιού Σταυρού και να μην είναι Ισαπόστολος-Άγιος και Μέγας. σε αντίθεση με τον Κωνσταντίνο που είναι Μέγας-Άγιος και Ισαπόστολος.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος είναι ο μέγιστος ευεργέτης του Ελληνικού έθνους και εκείνος που άλλαξε την παγκόσμια ιστορία. χωρίς εκείνον δεν θα υπήρχε Ελληνικό imperium romanum, Bουλγαροκτονος και Hράκλειος.
Εν τούτοις ο Κωνστανίνος για να γίνει μονοκράτορας-αυτοκράτορας πολέμησε με τους άλλους αυτοκράτορες και έγινε η αίτια να σκοτωθούν χιλιάδες άνθρωποι. αντιθέτως ο Mέγας-Iσαπόστολος Ηράκλειος δεν πολέμησε ενάντια σε άλλους αυτοκράτορες, απλά ανέτρεψε τον τύραννο-αυτοκράτορα Φωκά κατόπιν αιτήματος-έκκλησης των Ελλήνων-Χριστιανών της βασιλεύουσας που δεινοπαθούσαν. από τον τυραννικό ηγεμόνα.
Ο Έλληνας που αναπαύεται στο Έβδομον. το μοναδικό φαινόμενο της παγκόσμιας ιστορίας. δεν ονομάστηκε Μέγας ούτε Ισαπόστολος. Εν τούτοις θεωρείται ο 15ος Ισαπόστολος από ένα τμήμα του χριστεπώνυμου πληρώματος. Οι τρεις ιεράρχες δεν ονομάστηκαν Ισαπόστολοι. όμως η μεγαλύτερη-εσκεμμένη αδικία στην παγκόσμια ιστορία είναι ότι δεν ονομάστηκε Μέγας-Ισαπόστολος ο Ηράκλειος. Αυτό έγινε με απόφαση των παραγόντων του Διονυσιακού πολιτισμού (Ιουδαίοι). Οι Ιουδαίοι πολέμησαν στα πεδία των μαχών μαζί με τους Πέρσες και την δυναστεία των Σασσανιδών ενάντια στον Ηράκλειο. όμως δεν πολέμησαν πότε ενάντια στον Αλέξανδρο που ανάφερε δημοσιά και με υπερηφάνεια, ότι έχει θεό του και πρόγονο του την κορυφαία Ιουδαϊκή θεότητα μέχρι και σήμερα. τον μέγα ανθέλληνα-Αρχιδαίμονα, τον φριχτό και Savazio-Διόνυσο.
Ο ΜΕΓΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ ΚΑΤΕΚΤΗΣΕ ΤΗΝ ΠΕΡΣΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΔΥΣΜΕΝΕΙΣ ΣΥΝΘΗΙΚΕΣ ΑΠΟ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ. ΕΣΩΣΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΑΠΟ ΒΕΒΑΙΟ ΑΦΑΝΙΣΜΟ. ΕΦΕΡΕ ΠΙΣΩ ΤΟ ΙΕΡΟΤΕΡΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟ ΣΤΑΥΡΟ. ΗΤΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΥ ΑΠΕΡΡΙΨΕ ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΩΑΜΕΘ. ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ-ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. ΗΥΑΝ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΠΟΥ ΕΙΠΕ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΝΟΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΤΕΚΟΥΣΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΣ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΟΚΟ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ΔΕΝ ΚΑΤΕΣΦΑΞΕ ΚΑΝΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΓΙΑ ΤΙΜΗΣΕΙ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΦΙΛΟΥ Η ΣΥΓΓΕΝΗ. ΕΝ ΤΟΥΤΟΙΣ ΤΟΝ ΕΘΑΨΑΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΙΟΥΔΑΙΟΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ.
ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΟΔΑ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ ΜΕ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΘΕΟ ΚΑΙ ΠΡΟΓΟΝΟ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΙΟΥΔΑΙΚΗ ΘΕΟΤΗΤΑ, ΤΟΝ ΜΕΓΙΣΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΑ, ΤΟΝ ΦΡΙΧΤΟ ΚΑΙ ΑΠΑΙΣΙΟ ΑΡΧΙΔΑΙΜΟΝΑ SAVAZIO-ΔΙΟΝΥΣΟ., ΕΠΕΒΑΛΕ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΕΤΑΞΕ ΤΟΥΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΟΥΝ ΠΕΡΣΙΣΔΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΕΡΣΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ. Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΗΤΑΝ ΜΕΓΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΚΛΕΙΟΥ ΚΙΑ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
ΕΠΙΣΗΣ Ο ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΥΕΣΦΑΞΕ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΘΝΟΣ ΤΟΥΣ ΚΟΣΣΑΙΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΜΗΣΕΙ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΙΩΝΑ. ΕΝ ΤΟΥΤΟΙΣ ΟΙ ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΟΝ ΘΕΩΡΟΥΝ ΩΣ ΕΚΛΕΚΤΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ-ΧΡΙΣΤΟΥ. Ο ΔΗΘΕΝ ΕΚΛΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΙΟΥΔΑΙΚΗ ΘΕΟΤΗΤΑ (SAVAZIOS-ΔΙΟΝΥΣΟΣ). Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΚΙΝΗΣΕΙ ΜΕΣΩ ΤΝΩ ΙΔΟΥΔΑΙΩΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ-ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ-ΣΗΨΗ-ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ-ΠΑΡΑΚΜΗ.
ME ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΜΟΥ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΠΕΡΙ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ-ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ-ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΓΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΘΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΔΙΚΙΑ-ΒΛΑΣΗΜΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΟΛΗ.
Κλείνοντας, τους εξαθλιωμένους νεοέλληνες από τον τον Διονυσιακό πολιτισμό και την Διονυσιακή πορνεία, δεν τους κάνει η μονογαμική-θεοσεβής Μητέρα του Ηράκλειου, η Επιφανεία. Αυτό γιατί δεν σοδομιζόταν, δεν έκανε καταπόσεις ανδρικών ακαθαρσιών και ερωτικά όργια, Δεν λάτρευε με κανέναν τρόπο τον Savazio-Διόνυσο. Επίσης δεν δολοφόνησε μικρά παιδιά για να ανέλθει στον Ρωμαϊκό θρόνο ο υιός της, ο Μέγας-Ισαπόστολος Ηράκλειος Για αυτό οι εξαθλιωμένοι νεοέλληνες την απαξιώνουν και παράλληλα δηλώνουν Χριστιανοί. Όπως ακριβώς κάνουν και με τον Χριστό, καθώς ζούνε με τον ερωτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, θεολογικό τρόπο που επιβάλει ο Διονυσιακός πολιτισμός και ταυτόχρονα υποδύονται τους Χριστιανούς. ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ. Στο σημείο αυτό θα περάσουμε να δούμε ποια ήταν η Ολυμπιάδα μέσα από ξένα άρθρα :
"Φιλόδοξη και μεγάλη μυσταγωγός υπήρξε και η μητέρα του Αλέξανδρου. Ενδεικτικά είναι αυτά που αναφέρει ξένος αρθρογράφος σχετικά : "Διαβόητη μάγισσα αναφέρεται και η Ολυμπιάς, η μητέρα του Μ. Αλεξάνδρου, η οποία στις θρησκευτικές τελετές μάγευε φίδια (H.G. Wells, όπου ανωτ.σελ.266). Επίσης η εν λόγω θρησκόληπτη λάτρισσα των Καβειρίων μυστηρίων της Σαμοθράκης, και φανατική μαινάδα του Διονύσου, κατά την απουσία του Αλεξάνδρου, «εφόνευσε το βρέφος της αντιζήλου της εις τας αγκάλας της μητρός του, αυτήν δε αφού εξευτέλισεν, ύστερα την στραγγάλισεν» (H.G.Wells,όπου ανωτ. σελ.268) σε θρησκευτική τελετή! “
"Γεννήθηκε στην Αρχαία Πασσαρώνα το έτος 373 π.Χ. Μεγάλωσε στο Αρχαίο Όρραον, έζησε ως σύζυγος του Φιλίππου Β´στην Πέλλα και στις Αιγές Δολοφονήθηκε δια λιθοβολισμού, στην Πύδνα, με εντολή του Κάσσανδρου το έτος 316 π.Χ.. Ήταν η δευτερότοκη κόρη του Νεοπτόλεμου Β, βασιλιά των Μολοσσών της Ηπείρου ,και γεννήθηκε το 373 π.Χ., στην Πασσαρώνα.
Η αδελφή της λεγόταν Τρωάδα. Το όνομα της τρομερής μάγισσας, ήταν Πολυξένη όταν ήταν παιδί, Μυρτάλη στα εφηβικά της χρόνια, και αργότερα μετονομάστηκε σε Ολυμπιάδα και Στρατονίκη. Το όνομα Ολυμπιάδα, της δόθηκε σύμφωνα με την παράδοση, ύστερα από την νίκη του Φίλιππου στους Ολυμπιακούς αγώνες του 356 π.Χ. Σε ηλικία έντεκα ετών, απεβίωσε ο πατέρας της Νεοπτόλεμος Β´ και τον θρόνο πήρε ο θείος της Αρύββας, ο οποίος παντρεύτηκε την ορφανή ανεψιά του, και μεγαλύτερη αδελφή της Πολυξένης, την Τρωάδα, η οποία ήταν 16 ετών. "
Οι γάμοι αυτοί είναι επιτρεπτοί και φυσιολογικοί σύμφωνα με πιστούς της Διονυσιακής Κουλτούρας. "Ο ορφανός αδελφός της, ο Αλέξανδρος ήταν τότε μόλις ενός έτους. Ήταν η εποχή που η Ήπειρος βρισκόταν σε εποχή ακμής. Η Μυρτάλη από τα παιδικά της χρόνια έλαβε υψηλή εκπαίδευση. Νωρίς διακρίθηκε για το ανήσυχο και ανικανοποίητο πνεύμα της και την επιθυμία να μάθει περισσότερα για την θεουργία.
Διδάχτηκε τα ιερατικά μυστικά της Διονυσιακής Θρησκείας στο σκοτεινό μαντείο της Δωδώνης, το οποίο και υπηρέτησε για χρόνια. Επίσης ήταν μυημένη και στα Βακχικά-Διονυσιακά Μυστήρια. Ακόμη ήταν ιέρεια των Καβειρίων μυστηρίων της Σαμοθράκης, όπου γνώρισε και ερωτεύτηκε τον Φίλιππο Β’.
Σε αντίθεση με τις περισσότερες νέες ευγενικής καταγωγής, η Ολυμπιάδα-Μυρτάλη δεν επιθυμούσε να παντρευτεί νέα. Επέλεξε να υπηρετήσει στο Μαντείο της Δωδώνης και μυήθηκε στα Βακχικά μυστήρια, που χαρακτηρίζονταν από τον πολύ έντονο σεξουαλικό χαρακτήρα τους. Σοδομισμοί, στοματικά, καταπόσεις, ταυτόχρονο σεξ με πολλούς άνδρες-όργια και πάσης φύσεως ανωμαλία προς τιμήν του Φρυγικού δαίμονα Savaziou-Διόνυσου. Αυτή ήταν και είναι η βασικότερη τελετουργική λατρεία του Εωσφόρου και των δαιμόνων του από τα πανάρχαια χρόνια."
Οι ορολογίες Διονυσιακός πολιτισμός-Διονυσιακή κουλτούρα και θεουργία προστέθηκαν από εμένα. Ένας ακόμη σοβαρότατος λόγος που δεν ονομάστηκε Μέγας ο αυτοκράτορας από την Αγιοτόκο Καπποδοκία, είναι ότι για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά το Ελληνικό έθνος ως Χριστιανική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, νίκησε την αυτοκρατορία του Διονυσιακού πολιτισμού, την Περσική. Δεν αποτελεί τυχαίο επιστημονικό-ιστορικό γεγονός ότι δύο κορυφαίοι της παγκόσμιας ιστορίας (Βουλγατοκτόνος-Ηράκλειος συκοφαντήθηκαν αισχρότατα και όσο κανένα άλλο ιστορικό πρόσωπο.
(1) ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΣΥΜΠΟΣΙΑΚΑ. Θαυμάσας οὖν τὸ ἐπὶ π ᾶσι ῥηθὲν ὁ Σύμμαχος ‘ ἆρ'’ ἔφη ‘σ ὺ τὸν πατρι ώτην θε όν, ὦ Λαμπρ ία, ‘ε ὔιον ὀρσιγ ύναικα μαινομ έναις ἀνθέοντα τιμα ῖσι Δι όνυσον’ (Lyr. adesp. 131) ἐγγρ άφεις κα ὶ ὑποποιε ῖς το ῖς ῾Εβρα ίων ἀπορρ ήτοις; ἢ τ ῷ ὄντι λ όγος ἔστι τις ὁ το ῦτον ἐκε ίν ῳ τὸν α ὐ τὸν ἀποφα ίνων;’ ὁ δ ὲ Μοιραγ ένης ὑπολαβ ών ‘ἔα το ῦτον’ ε ἶπεν· ‘ἐ γ ὼ γ ὰρ ᾿Αθηνα ῖος ὢν ἀποκρ ίνομα ί σοι κα ὶ λ έγω μηδ έν' ἄλλον ε ἶναι· κα ὶ τὰ μ ὲ ν πολλ ὰ τ ῶν ε ἰς το ῦτο τεκμηρ ίων μ όνοις ἐστὶ ῥητὰ κα ὶ διδακτ ὰ το ῖς μυουμ ένοις παρ' ἡμ ῖν ε ἰς τὴν τριετηρικ ὴν παντέλειαν· ἃ δ ὲ λ ό γ ῳ διελθε ῖν ο ὐ κεκ ώλυται πρ ὸς φ ίλους ἄνδρας, ἄλλως τε κα ὶ παρ' ο ἶνον ἐ π ὶ το ῖς το ῦ θεο ῦ δ ώροις, ἂν ο ὗτοι κελε ύωσι, λ έγειν ἕτοιμος.’ Πάντων ο ὖν κελευ όντων κα ὶ δεομ ένων ‘πρ ῶτον μ έν’ ἔφη ‘τῆς μεγ ίστης κα ὶ τελειοτάτης ἑορτῆς παρ' α ὐτο ῖς ὁ καιρ ός ἐστιν κα ὶ ὁ τρ όπος Διον ύ σ ῳ προσ ήκων. τὴν γ ὰρ λεγομ ένην νηστε ίαν < ἄγοντες> ἀκμ άζοντι τρυγητ ῷ τρα - πέζας τε προτίθενται παντοδαπ ῆς ὀ π ώρας ὑ π ὸ σκηνα ῖς κα ὶ καλι άσιν ἐκ κλημ άτων μ άλιστα κα ὶ κιττο ῦ διαπεπλεγ - μ έναις· κα ὶ τὴν προτέραν τῆς ἑορτῆς σκην ὴν ὀνομ άζουσιν. ὀλ ίγαις δ' ὕστερον ἡμ έραις ἄλλην ἑορτήν, ο ὐκ † ἂν δι' α ἰνιγμ άτων ἀλλ' ἄντικρυς Β άκχου καλουμ ένην, τελο ῦ - σιν. ἔστι δ ὲ κα ὶ κραδηφορ ία τις ἑορτὴ κα ὶ θυρσοφορ ία παρ' α ὐτο ῖς, ἐν ᾗ θ ύρσους ἔχοντες ε ἰς τὸ ἱερ ὸν ε ἰ σίασιν· ε ἰσελ - θ όντες δ' ὅ τι δρ ῶσιν, ο ὐκ ἴσμεν, ε ἰκ ὸς δ ὲ βακχε ίαν ε ἶναι τὰ ποιο ύμενα· κα ὶ γ ὰρ σ άλπιγξι μικρα ῖς, ὥσπερ ᾿Αργε ῖοι το ῖς Διονυσίοις, ἀνακαλο ύμενοι τὸν θε ὸν χρ ῶνται, κα ὶ κιθαρ ίζοντες ἕτεροι προ ΐασιν, ο ὓς α ὐτο ὶ Λευ ίτας προσονομάζουσιν, εἴτε παρὰ τὸν Λύσιον εἴτε μᾶλλον παρὰ τὸν Εὔιον τῆς ἐπικλήσεως γεγενημένης. οἶμαι δὲ καὶ τὴν τῶν σαββ άτων ἑορτὴν μ ὴ παντάπασιν ἀπροσδι όνυσον ε ἶναι· Σάβους γ ὰρ κα ὶ ν ῦν ἔτι πολλο ὶ το ὺς Β άκχους καλο ῦσιν κα ὶ τα ύτην ἀφι ᾶσι τὴν φων ὴν ὅταν ὀργι άζωσι τ ῷ θε ῷ, <ο ὗ π ίστω>σιν ἔστι δ ήπου κα ὶ παρ ὰ Δημοσθ ένους (18, 260) λαβε ῖν κα ὶ παρ ὰ Μεν άνδρου (fr. 1060), κα ὶ ο ὐκ ἀ π ὸ <τρ ό>που τις ἂν φα ίη το ὔνομα πεποι ῆ σθαι πρ ός τινα σ όβησιν, ἣ κατέχει το ὺς βακχε ύοντας· | α ὐτο ὶ δ ὲ τ ῷ λ ό γ ῳ μαρτυρο ῦσιν, ὅταν σ άββατα τελ ῶσι, μ άλιστα μ ὲν π ίνειν κα ὶ ο ἰνο ῦσθαι παρακαλο ῦντες ἀλλ ήλους, ὅταν δ ὲ κωλύῃ τι με ῖζον, ἀπογε ύεσθα ί γε π άντως ἀκρ άτου νομ ίζοντες. κα ὶ τα ῦτα μ ὲν ε ἰκ ότα φ α ίη τις ἂν ε ἶναι· κατὰ κρ άτος <δ ὲ 2 τοὺς> ἐναντίους πρῶτον μὲν ὁ ἀρχιερεὺς ἐλέγχει, μιτρηφόρος τε προϊὼν ἐν ταῖς ἑορταῖς καὶ νεβρίδα χρυσόπαστον ἐνημμένος, χιτῶνα δὲ ποδήρη φορῶν καὶ κοθόρνους, κώδωνες δὲ πολλοὶ κατακρέμανται τῆς ἐσθῆτος, ὑποκομποῦντες ἐν τῷ βαδίζειν, ὡς καὶ παρ' ἡμῖν· ψόφοις δὲ χρῶνται περὶ τὰ νυκτέλια, καὶ χαλκοκρότους τὰς τοῦ θεοῦ τιθήνας προσαγορεύουσιν· καὶ ὁ δεικνύμενος ἐν τοῖς † ἐναντίοις τοῦ νεὼ θύρσος ἐντετυπωμένος καὶ τύμπανα· ταῦτα γὰρ οὐδενὶ δήπουθεν ἄλλῳ θεῶν ἢ Διονύσῳ προσῆκεν. ἔτι τοίνυν μέλι μὲν οὐ προσφέρουσι ταῖς ἱερουργίαις, ὅτι δοκεῖ φθείρειν τὸν οἶνον κεραννύμενον καὶ τοῦτ' ἦν σπονδὴ καὶ μέθυ, πρὶν ἄμπελον φανῆναι· καὶ μέχρι νῦν τῶν τε βαρβάρων οἱ μὴ ποιοῦντες οἶνον μελίτειον πίνουσιν, ὑποφαρμάσσοντες τὴν γλυκύτητα οἰνώδεσι ῥίζαις καὶ αὐστηραῖς, ῞Ελληνές τε νηφάλια ταὐτὰ καὶ μελίσπονδα θύουσιν, ὡς ἀντίθετον φύσιν μάλιστα τοῦ μέλιτος πρὸς τὸν οἶνον ἔχοντος. ὅτι δὲ τοῦτο νομίζουσι, κἀκεῖνο σημεῖον οὐ μικρόν ἐστι, τὸ πολλῶν τιμωριῶν οὐσῶν παρ' αὐτοῖς μίαν εἶναι μάλιστα διαβεβλημένην, τὴν οἴνου τοὺς κολαζομένους ἀπείργουσαν, ὅσον ἂν τάξῃ χρόνον ὁ κύριος τῆς κολάσεως· τοὺς δ' οὕτω κολα...
ΠΡΟΒΛΗΜΑ Ε. Πότερον οἱ Ἰουδαῖοι σεβόμενοι τὴν ὗν ἢ δυσχεραίνοντες ἀπέχονται τῶν κρεῶν.
Ἐπεὶ δὲ ταῦτ´ ἐρρήθη, βουλομένων τινῶν ἀντικατατείνειν τὸν ἕτερον λόγον ἐκκρούων ὁ Καλλίστρατος ἔφη « πῶς ὑμῖν δοκεῖ λελέχθαι τὸ πρὸς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι τὸ δικαιότατον κρέας οὐκ ἐσθίουσιν; » « ὑπερφυῶς » ἔφη ὁ Πολυκράτης, « ἐγὼ δὲ καὶ προσδιαπορῶ, πότερον οἱ ἄνδρες τιμῇ τινι τῶν ὑῶν ἢ μυσαττόμενοι τὸ ζῷον ἀπέχονται τῆς βρώσεως αὐτοῦ· τὰ γὰρ παρ´ ἐκείνοις λεγόμενα μύθοις ἔοικεν, εἰ μή τινας ἄρα λόγους σπουδαίους ἔχοντες οὐκ ἐκφέρουσιν. » «Ἐγὼ μὲν τοίνυν« » εἶπεν ὁ Καλλίστρατος « οἶμαί τινα τιμὴν τὸ ζῷον ἔχειν παρὰ τοῖς ἀνδράσιν· εἰ δὲ δύσμορφον ἡ ὗς καὶ θολερόν, ἀλλ´ οὐ κανθάρου καὶ γρυ... Καὶ κροκοδείλου καὶ αἰλούρου τὴν ὄψιν ἀτοπώτερον ἢ τὴν φύσιν ἀμουσότερον· οἷς ὡς ἁγιωτάτοις ἱερεῖς Αἰγυπτίων ἄλλοις ἄλλοι προσφέρονται. Τὴν δ´ ὗν ἀπὸ χρηστῆς αἰτίας τιμᾶσθαι λέγουσι· πρώτη γὰρ σχίσασα τῷ προύχοντι τοῦ ῥύγχους, ὥς φασι, τὴν γῆν ἴχνος ἀρόσεως ἔθηκεν καὶ τὸ τῆς ὕνεως ὑφηγήσατ´ ἔργον· ὅθεν καὶ τοὔνομα γενέσθαι τῷ ἐργαλείῳ λέγουσιν ἀπὸ τῆς ὑός. Οἱ δὲ τὰ μαλθακὰ καὶ κοῖλα τῆς χώρας Αἰγύπτιοι γεωργοῦντες οὐδ´ ἀρότου δέονται τὸ παράπαν· ἀλλ´ ὅταν ὁ Νεῖλος ἀπορρέῃ καταβρέξας τὰς ἀρούρας, ἐπακολουθοῦντες τὰς ὗς κατέβαλον, αἱ δὲ χρησάμεναι πάτῳ καὶ ὀρυχῇ ταχὺ τὴν γῆν ἔτρεψαν ἐκ βάθους καὶ τὸν σπόρον ἀπέκρυψαν.
Οὐ δεῖ δὲ θαυμάζειν, εἰ διὰ τοῦτό τινες ὗς οὐκ ἐσθίουσιν, ἑτέρων ζῴων μείζονας ἐπ´ αἰτίαις γλίσχραις, ἐνίων δὲ καὶ πάνυ γελοίαις, τιμὰς ἐχόντων παρὰ τοῖς βαρβάροις. Τὴν μὲν γὰρ μυγαλῆν ἐκτεθειάσθαι λέγουσιν ὑπ´ Αἰγυπτίων τυφλὴν οὖσαν, ὅτι τὸ σκότος τοῦ φωτὸς ἡγοῦντο πρεσβύτερον· τίκτεσθαι δ´ αὐτὴν ἐκ μυῶν πέμπτῃ γενεᾷ νουμηνίας οὔσης· ἔτι δὲ μειοῦσθαι τὸ ἧπαρ ἐν τοῖς ἀφανισμοῖς τῆς σελήνης. Τὸν δὲ λέοντα τῷ ἡλίῳ συνοικειοῦσιν, ὅτι τῶν γαμψωνύχων τετραπόδων βλέποντα τίκτει μόνος, κοιμᾶται δ´ ἀκαρὲς χρόνου καὶ ὑπολάμπει τὰ ὄμματα καθεύδοντος· κρῆναι δὲ {καὶ} κατὰ χασμάτων λεοντείων ἐξιᾶσι κρουνούς, ὅτι Νεῖλος ἐπάγει νέον ὕδωρ ταῖς Αἰγυπτίων ἀρούραις ἡλίου τὸν λέοντα παροδεύοντος. Τὴν δ´ ἶβίν φασιν ἐκκολαφθεῖσαν εὐθὺς ἕλκειν δύο δραχμάς, ὅσον ἄρτι παιδίου γεγονότος καρδίαν· ποιεῖν δὲ τῇ τῶν ποδῶν ἀποστάσει πρὸς ἀλλήλους καὶ πρὸς τὸ ῥύγχος ἰσόπλευρον τρίγωνον. Καὶ τί ἄν τις Αἰγυπτίους αἰτιῷτο τῆς τοσαύτης ἀλογίας, ὅπου καὶ τοὺς Πυθαγορικοὺς ἱστοροῦσιν καὶ ἀλεκτρυόνα λευκὸν σέβεσθαι καὶ τῶν θαλαττίων μάλιστα τρίγλης καὶ ἀκαλήφης ἀπέχεσθαι, τοὺς δ´ ἀπὸ Ζωροάστρου μάγους τιμᾶν μὲν ἐν τοῖς μάλιστα τὸν χερσαῖον ἐχῖνον, ἐχθαίρειν δὲ τοὺς ἐνύδρους μῦς καὶ τὸν ἀποκτείνοντα πλείστους θεοφιλῆ καὶ μακάριον νομίζειν; οἶμαι δὲ καὶ τοὺς Ἰουδαίους, εἴπερ ἐβδελύττοντο τὴν ὗν, ἀποκτείνειν ἄν, ὥσπερ οἱ μάγοι τοὺς μῦς ἀποκτείνουσι· νῦν δ´ ὁμοίως τῷ φαγεῖν τὸ ἀνελεῖν ἀπόρρητόν ἐστιν αὐτοῖς. Καὶ ἴσως ἔχει λόγον, ὡς τὸν ὄνον {δὲ} ἀναφήναντα πηγὴν αὐτοῖς ὕδατος τιμῶσιν, οὕτως καὶ τὴν ὗν σέβεσθαι σπόρου καὶ ἀρότου διδάσκαλον γενομένην· εἰ μή, νὴ Δία, καὶ τοῦ λαγωοῦ φήσει τις ἀπέχεσθαι τοὺς ἄνδρας ὡς μυσερὸν καὶ ἀκάθαρτον δυσχεραίνοντας τὸ ζῷον. »
«Οὐ δῆτ´ » εἶπεν ὁ Λαμπρίας ὑπολαβών « ἀλλὰ τοῦ μὲν λαγωοῦ φείδονται διὰ τὴν πρὸς τὸν μένον ὑπ´ αὐτῶν μυ...στα θηρίον ἐμφερέστατον . Ὁ γὰρ λαγὼς μεγέθους ἔοικε καὶ πάχους ἐνδεὴς ὄνος εἶναι· καὶ γὰρ ἡ χρόα καὶ τὰ ὦτα καὶ τῶν ὀμμάτων ἡ λιπαρότης καὶ τὸ λαμυρὸν ἔοικε θαυμασίως· ὥστε μηδὲν οὕτω μηδὲ μικρὸν μεγάλῳ τὴν μορφὴν ὅμοιον γεγονέναι. Εἰ μὴ νὴ Δία καὶ πρὸς τὰς ποιότητας αἰγυπτιάζοντες τὴν ὠκύτητα τοῦ ζῴου θεῖον ἡγοῦνται καὶ τὴν ἀκρίβειαν τῶν αἰσθητηρίων· ὅ τε γὰρ ὀφθαλμὸς ἄτρυτός ἐστιν αὐτῶν, ὥστε καὶ καθεύδειν ἀναπεπταμένοις τοῖς ὄμμασιν, ὀξυηκοΐᾳ τε δοκεῖ διαφέρειν, ἣν Αἰγύπτιοι θαυμάσαντες ἐν τοῖς ἱεροῖς γράμμασιν ἀκοὴν σημαίνουσιν οὖς λαγωοῦ γράφοντες.
Τὸ δ´ ὕειον κρέας οἱ ἄνδρες ἀφοσιοῦσθαι δοκοῦσιν, ὅτι μάλιστα ... Οἱ βάρβαροι τὰς ἐπὶ χρωτὸς λεύκας καὶ λέπρας δυσχεραίνουσι καὶ τῇ προσβολῇ τὰ τοιαῦτα καταβόσκεσθαι πάθη τοὺς ἀνθρώπους οἴονται, πᾶσαν δ´ ὗν ὑπὸ τὴν γαστέρα λέπρας ἀνάπλεων καὶ ψωρικῶν ἐξανθημάτων ὁρῶμεν, ἃ δή, καχεξίας τινὸς ἐγγενομένης τῷ σώματι καὶ φθορᾶς, ἐπιτρέχειν δοκεῖ τοῖς σώμασιν. Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὸ θολερὸν περὶ τὴν δίαιταν τοῦ θρέμματος ἔχει τινὰ πονηρίαν· οὐδὲν γὰρ ἄλλο βορβόρῳ χαῖρον οὕτω καὶ τόποις ῥυπαροῖς καὶ ἀκαθάρτοις ὁρῶμεν, ἔξω λόγου τιθέμενοι τὰ τὴν γένεσιν καὶ τὴν φύσιν ἐν αὐτοῖς ἔχοντα τούτοις. Λέγουσι δὲ καὶ τὰ ὄμματα τῶν ὑῶν οὕτως ἐγκεκλάσθαι καὶ κατεσπάσθαι ταῖς ὄψεσιν, ὥστε μηδενὸς ἀντιλαμβάνεσθαι μηδέποτε τῶν ἄνω μηδὲ προσορᾶν τὸν οὐρανόν, ἂν μὴ φερομένων ὑπτίων ἀναστροφήν τινα παρὰ φύσιν αἱ κόραι λάβωσιν· διὸ καὶ μάλιστα κραυγῇ χρώμενον τὸ ζῷον ἡσυχάζειν, ὅταν οὕτω φέρηται, καὶ σιωπᾶν κατατεθαμβημένον ἀηθείᾳ τὰ οὐράνια καὶ κρείττονι φόβῳ τοῦ βοᾶν συνεχόμενον. Εἰ δὲ δεῖ καὶ τὰ μυθικὰ προσλαβεῖν, λέγεται μὲν ὁ Ἄδωνις ὑπὸ τοῦ συὸς διαφθαρῆναι, τὸν δ´ Ἄδωνιν οὐχ ἕτερον ἀλλὰ Διόνυσον εἶναι νομίζουσιν, καὶ πολλὰ τῶν τελουμένων ἑκατέρῳ περὶ τὰς ἑορτὰς βεβαιοῖ τὸν λόγον· οἱ δὲ παιδικὰ τοῦ Διονύσου γεγονέναι· καὶ Φανοκλῆς, ἐρωτικὸς ἀνήρ, ου- - - δήπου πεποίηκεν.
Ἔτι τοίνυν μέλι μὲν οὐ προσφέρουσι ταῖς ἱερουργίαις, ὅτι δοκεῖ φθείρειν τὸν οἶνον κεραννύμενον καὶ τοῦτ´ ἦν σπονδὴ καὶ μέθυ, πρὶν ἄμπελον φανῆναι· καὶ μέχρι νῦν τῶν τε βαρβάρων οἱ μὴ ποιοῦντες οἶνον μελίτειον πίνουσιν, ὑποφαρμάσσοντες τὴν γλυκύτητα οἰνώδεσι ῥίζαις καὶ αὐστηραῖς, Ἕλληνές τε νηφάλια ταὐτὰ καὶ μελίσπονδα θύουσιν, ὡς ἀντίθετον φύσιν μάλιστα τοῦ μέλιτος πρὸς τὸν οἶνον ἔχοντος. Ὅτι δὲ τοῦτο νομίζουσι, κἀκεῖνο σημεῖον οὐ μικρόν ἐστι, τὸ πολλῶν τιμωριῶν οὐσῶν παρ´ αὐτοῖς μίαν εἶναι μάλιστα διαβεβλημένην, τὴν οἴνου τοὺς κολαζομένους ἀπείργουσαν, ὅσον ἂν τάξῃ χρόνον ὁ κύριος τῆς κολάσεως· τοὺς δ´ οὕτω κολα...
https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC_%CE%94%CE%84
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΤΥΧΗΣ Η ΑΡΕΤΗΣ ΛΟΓΟΣ Αʹ I. Οὗτος ὁ τῆς Τύχης λόγος ἐστίν, ἴδιον καὶ μόνης αὑτῆς ἔργον ἀποφαινομένης Ἀλέξανδρον. Δεῖ δ´ ἀντειπεῖν ὑπὲρ φιλοσοφίας, μᾶλλον δ´ ὑπὲρ Ἀλεξάνδρου δυσχεραίνοντος καὶ ἀγανακτοῦντος, εἰ προῖκα δόξει καὶ παρὰ τῆς Τύχης λαβεῖν τὴν ἡγεμονίαν, ἣν ὤνιον αἵματος πολλοῦ καὶ τραυμάτων ἐπαλλήλων κτώμενος «Πολλὰς μὲν ἀύπνους νύκτας ἴαυεν, ἤματα δ´ αἱματόεντα διέπρησσεν πολεμίζων» Πρὸς ἀμάχους δυνάμεις καὶ ἄπειρα φῦλα καὶ ποταμοὺς ἀπεράτους καὶ πέτρας ἀτοξεύτους, εὐβουλίᾳ καὶ ἀνδρείᾳ καὶ καρτερίᾳ καὶ σωφροσύνῃ παραπεμπόμενος.
II. Οἶμαι δ´ ἂν αὐτὸν εἰπεῖν πρὸς τὴν Τύχην τοῖς κατορθώμασιν αὑτὴν ἐπιγράφουσαν «Μή μου διάβαλλε τὴν ἀρετὴν μηδ´ ἀφαιροῦ περισπῶσα τὴν δόξαν. Δαρεῖος ἦν σὸν ἔργον, ὃν ἐκ δούλου καὶ ἀστάνδου βασιλέως κύριον Περσῶν ἐποίησας· καὶ Σαρδανάπαλος, ᾧ τὸ διάδημα τῆς βασιλείας πορφύραν ξαίνοντι περιέθηκας. Ἐγὼ δ´ εἰς Σοῦσα νικῶν δι´ Ἀρβήλων ἀναβέβηκα, καὶ Κιλικία μοι πλατεῖαν ἀνέῳξεν Αἴγυπτον, Κιλικίαν δὲ Γράνικος, ὃν Μιθριδάτῃ καὶ Σπιθριδάτῃ νεκροῖς ἐπιβὰς διεπέρασα. Κόσμει σεαυτὴν καὶ σεμνύνου βασιλεῦσιν ἀτρώτοις καὶ ἀναιμάκτοις· ἐκεῖνοι γὰρ εὐτυχεῖς ἦσαν, Ὦχοι καὶ Ἀρτοξέρξαι, οὓς εὐθὺς ἐκ γενετῆς τῷ Κύρου θρόνῳ ἐνίδρυσας. Τοὐμὸν δὲ σῶμα πολλὰ σύμβολα φέρει Τύχης ἀνταγωνιζομένης οὐ συμμαχούσης.
Πρῶτον ἐν Ἰλλυριοῖς λίθῳ τὴν κεφαλὴν ὑπέρῳ δὲ τὸν τράχηλον ἠλοήθην· ἔπειτα περὶ Γράνικον τὴν κεφαλὴν βαρβαρικῇ μαχαίρᾳ διεκόπην, ἐν δ´ Ἰσσῷ ξίφει τὸν μηρόν· πρὸς δὲ Γάζῃ τὸ μὲν σφυρὸν ἐτοξεύθην, τὸν δ´ ὦμον ἐμπεσὼν βῶλος ἐξ ἕδρας περιεδίνησε· πρὸς δὲ Μαρακανδάνοις τοξεύμασι τὸ τῆς κνήμης ὀστέον διεσχίσθην· τὰ λοιπὰ δ´ Ἰνδῶν πληγαὶ καὶ βίαι - - - θυμῶν· ἐν Ἀσπασίοις ἐτοξεύθην τὸν ὦμον, ἐν δὲ Γανδρίδαις τὸ σκέλος· ἐν Μαλλοῖς βέλει μὲν ἀπὸ τόξου τὸ στέρνον ἐνερεισθέντι καὶ καταδύσαντι τὸν σίδηρον, ὑπέρου δὲ πληγῇ παρὰ τὸν τράχηλον, ὅτε προστεθεῖσαι τοῖς τείχεσιν αἱ κλίμακες ἐκλάσθησαν, ἐμὲ δ´ ἡ Τύχη μόνον συνεῖρξεν οὐδὲ λαμπροῖς ἀνταγωνισταῖς, ἀλλὰ βαρβάροις ἀσήμοις χαριζομένη τηλικοῦτον ἔργον· εἰ δὲ μὴ Πτολεμαῖος ὑπερέσχε τὴν πέλτην, Λιμναῖος δὲ πρὸ ἐμοῦ τοῖς μυρίοις ἀπαντήσας βέλεσιν ἔπεσεν, ἤρειψαν δὲ θυμῷ καὶ βίᾳ Μακεδόνες τὸ τεῖχος, ἔδει τάφον Ἀλεξάνδρου τὴν βάρβαρον ἐκείνην καὶ ἀνώνυμον κώμην γενέσθαι.»
III. Καὶ μὴν τὰ μὲν αὐτῆς τῆς στρατείας χειμῶνες, αὐχμοί, βάθη ποταμῶν, ἄορνα ὕψη, θηρίων ὑπερφυεῖς ὄψεις, ἄγριοι δίαιται, μεταβολαὶ δυναστῶν, παλιμπροδοσίαι· τὰ δὲ πρὸ τῆς στρατείας, ἐπεὶ τοῖς Φιλιππικοῖς πολέμοις ἐπέσπαιρεν ἡ Ἑλλάς, ἀπεσείοντο δ´ αἱ Θῆβαι τῶν ὅπλων τὴν Χαιρωνικὴν κόνιν ἐκ τοῦ πτώματος ἀνιστάμεναι, καὶ συνῆπτον αἱ Ἀθῆναι τὰς χεῖρας ὀρέγουσαι, πᾶσα δ´ ὕπουλος ἦν ἡ Μακεδονία πρὸς Ἀμύνταν ἀποβλέπουσα καὶ τοὺς Ἀερόπου παῖδας, ἀνερρήγνυντο δ´ Ἰλλυριοί, καὶ τὰ Σκυθῶν ἐπῃωρεῖτο τοῖς προσοίκοις νεωτερίζουσι, τὸ δὲ Περσικὸν χρυσίον διὰ τῶν ἑκασταχοῦ δημαγωγῶν ῥέον ἐκίνει τὴν Πελοπόννησον, κενοὶ δ´ οἱ Φιλίππου θησαυροὶ χρημάτων, καὶ προσῆν ἔτι δάνειον, ὡς Ὀνησίκριτος ἱστορεῖ, διακοσίων ταλάντων.
Ἐν τοσαύτῃ πενίᾳ καὶ πράγμασι ταραχὰς ἔχουσι μειράκιον ἄρτι τὴν παιδικὴν παραλλάττον ἡλικίαν ἐθάρρησεν ἐλπίσαι Βαβυλῶνα καὶ Σοῦσα, μᾶλλον δὲ τὴν πάντων ἀνθρώπων ἀρχὴν εἰς νοῦν ἐμβαλέσθαι, τοῖς τρισμυρίοις, οἶμαι, πεζοῖς καὶ τετρακισχιλίοις ἱππεῦσι πιστεύσας· τοσοῦτοι γὰρ ἦσαν, ὡς Ἀριστόβουλός φησιν· ὡς δὲ Πτολεμαῖος ὁ βασιλεύς, τρισμύριοι πεζοὶ πεντακισχίλιοι δ´ ἱππεῖς· ὡς δ´ Ἀναξιμένης, τετρακισμύριοι πεζοὶ καὶ τρισχίλιοι, πεντακισχίλιοι δὲ καὶ πεντακόσιοι ἱππεῖς.
Τὸ δὲ λαμπρὸν αὐτῷ καὶ μέγα παρασκευασθὲν ὑπὸ τῆς Τύχης ἐφόδιον ἑβδομήκοντα τάλαντ´ ἦν, ὥς φησιν Ἀριστόβουλος· ὡς δὲ Δοῦρις, τριάκοντα μόνον ἡμερῶν ἐπισιτισμός. IV. Ἄβουλος οὖν καὶ προπετὴς Ἀλέξανδρος ἐξ εὐτελῶν οὕτως ἐπὶ τηλικαύτην δύναμιν ὁρμώμενος; Οὐ μὲν οὖν. Τίς γὰρ ἀπὸ μειζόνων ἢ καλλιόνων ἀφορμῶν ἀνήγετο μεγαλοψυχίας, συνέσεως, σωφροσύνης, ἀνδραγαθίας, αἷς αὐτὸν ἐφωδίαζε φιλοσοφία πρὸς τὴν στρατείαν;
Καὶ πλείονας παρ´ Ἀριστοτέλους τοῦ καθηγητοῦ ἢ παρὰ Φιλίππου τοῦ πατρὸς ἀφορμὰς ἔχων διέβαινεν ἐπὶ Πέρσας. Ἀλλὰ τοῖς μὲν γράφουσιν, ὡς Ἀλέξανδρος ἔφη ποτὲ τὴν Ἰλιάδα καὶ τὴν Ὀδύσσειαν ἀκολουθεῖν αὐτῷ τῆς στρατείας ἐφόδιον, πιστεύομεν, Ὅμηρον σεμνύνοντες· ἂν δέ τις φῇ τὴν Ἰλιάδα καὶ τὴν Ὀδύσσειαν παραμύθια πόνου καὶ διατριβὴν ἕπεσθαι σχολῆς γλυκείας, ἐφόδιον δ´ ἀληθῶς γεγονέναι τὸν ἐκ φιλοσοφίας λόγον καὶ τοὺς περὶ ἀφοβίας καὶ ἀνδρείας ἔτι δὲ σωφροσύνης καὶ μεγαλοψυχίας ὑπομνηματισμούς, καταφρονοῦμεν· ὅτι δηλαδὴ περὶ συλλογισμῶν οὐδὲν οὐδὲ περὶ ἀξιωμάτων ἔγραψεν, οὐδ´ ἐν Λυκείῳ περίπατον συνέσχεν οὐδ´ ἐν Ἀκαδημείᾳ θέσεις εἶπεν· τούτοις γὰρ ὁρίζουσι φιλοσοφίαν οἱ λόγον αὐτὴν οὐκ ἔργον νομίζοντες. Καίτοι γ´ οὐδὲ Πυθαγόρας ἔγραψεν οὐδὲν οὐδὲ Σωκράτης οὐδ´ Ἀρκεσίλαος οὐδὲ Καρνεάδης, οἱ δοκιμώτατοι τῶν φιλοσόφων· καὶ οὐκ ἠσχολοῦντο περὶ πολέμους ἐκεῖνοι τηλικούτους, οὐδὲ βασιλεῖς βαρβάρους ἡμεροῦντες οὐδὲ πόλεις Ἑλληνίδας ἐγκτίζοντες ἀγρίοις ἔθνεσιν οὐδ´ ἄθεσμα καὶ ἀνήκοα φῦλα νόμους διδάσκοντες καὶ εἰρήνην τὴν γῆν ἐπῄεσαν, ἀλλὰ καὶ σχολάζοντες τὸ γράφειν παρίεσαν τοῖς σοφισταῖς. Πόθεν οὖν ἐπιστεύθησαν ἐκεῖνοι φιλοσοφεῖν;
Ἀφ´ ὧν εἶπον ἢ ἀφ´ ὧν ἐβίωσαν ἢ ἀφ´ ὧν ἐδίδαξαν. Ἀπὸ τούτων κρινέσθω καὶ Ἀλέξανδρος· ὀφθήσεται γὰρ οἷς εἶπεν οἷς ἔπραξεν οἷς ἐπαίδευσε φιλόσοφος. V. Καὶ πρῶτον τὸ παραδοξότατον, εἰ βούλει, σκόπει, τοὺς Ἀλεξάνδρου μαθητὰς τοῖς Πλάτωνος, τοῖς Σωκράτους ἀντιπαραβάλλων. Εὐφυεῖς οὗτοι καὶ ὁμογλώσσους ἐπαίδευον, εἰ μηδὲν ἄλλο, φωνῆς Ἑλληνίδος συνιέντας· καὶ πολλοὺς οὐκ ἔπεισαν, ἀλλὰ Κριτίαι καὶ Ἀλκιβιάδαι καὶ Κλειτοφῶντες, ὥσπερ χαλινὸν τὸν λόγον ἐκπτύσαντες, ἄλλῃ πη παρετράπησαν.
Τὴν δ´ Ἀλεξάνδρου παιδείαν ἂν ἐπιβλέπῃς, Ὑρκανοὺς γαμεῖν ἐπαίδευσε καὶ γεωργεῖν ἐδίδαξεν Ἀραχωσίους, καὶ Σογδιανοὺς ἔπεισε πατέρας τρέφειν καὶ μὴ φονεύειν, καὶ Πέρσας σέβεσθαι μητέρας ἀλλὰ μὴ γαμεῖν. Ὢ θαυμαστῆς φιλοσοφίας, δι´ ἣν Ἰνδοὶ θεοὺς Ἑλληνικοὺς προσκυνοῦσι, Σκύθαι θάπτουσι τοὺς ἀποθανόντας οὐ κατεσθίουσι. Θαυμάζομεν τὴν Καρνεάδου δύναμιν, εἰ Κλειτόμαχον, Ἀσδρούβαν καλούμενον πρότερον καὶ Καρχηδόνιον τὸ γένος, ἑλληνίζειν ἐποίησε, θαυμάζομεν τὴν διάθεσιν Ζήνωνος, εἰ Διογένη τὸν Βαβυλώνιον ἔπεισε φιλοσοφεῖν· ἀλλ´ Ἀλεξάνδρου τὴν Ἀσίαν ἐξημεροῦντος Ὅμηρος ἦν ἀνάγνωσμα, Περσῶν καὶ Σουσιανῶν καὶ Γεδρωσίων παῖδες τὰς Εὐριπίδου καὶ Σοφοκλέους τραγῳδίας ᾖδον.
Καὶ Σωκράτης μὲν ξένα παρεισάγων δαιμόνια δίκην τοῖς Ἀθήνησιν ὠφλίσκανε συκοφάνταις· διὰ δ´ Ἀλέξανδρον τοὺς Ἑλλήνων θεοὺς Βάκτρα καὶ Καύκασος προσεκύνησε. Πλάτων μὲν γὰρ μίαν γράψας πολιτείαν οὐδένα πέπεικεν αὐτῇ χρῆσθαι διὰ τὸ αὐστηρόν, Ἀλέξανδρος δ´ ὑπὲρ ἑβδομήκοντα πόλεις βαρβάροις ἔθνεσιν ἐγκτίσας καὶ κατασπείρας τὴν Ἀσίαν Ἑλληνικοῖς τέλεσι τῆς ἀνημέρου καὶ θηριώδους ἐκράτησε διαίτης.
Καὶ τοὺς μὲν Πλάτωνος ὀλίγοι νόμους ἀναγιγνώσκομεν, τοῖς δ´ Ἀλεξάνδρου μυριάδες ἀνθρώπων ἐχρήσαντο καὶ χρῶνται, μακαριώτεροι τῶν διαφυγόντων Ἀλέξανδρον οἱ κρατηθέντες γενόμενοι· τοὺς μὲν γὰρ οὐδεὶς ἔπαυσεν ἀθλίως ζῶντας, τοὺς δ´ ἠνάγκασεν εὐδαιμονεῖν ὁ νικήσας. Ὥσθ´ ὅπερ εἶπε Θεμιστοκλῆς, ὁπηνίκα φυγὼν ἔτυχε δωρεῶν μεγάλων παρὰ βασιλέως καὶ τρεῖς πόλεις ὑποφόρους ἔλαβε, τὴν μὲν εἰς σῖτον τὴν δ´ εἰς οἶνον τὴν δ´ εἰς ὄψον, «Ὦ παῖδες, ἀπωλόμεθ´ ἄν, εἰ μὴ ἀπωλόμεθα,» τοῦτο περὶ τῶν ἁλόντων ὑπ´ Ἀλεξάνδρου δικαιότερόν ἐστιν εἰπεῖν· «Οὐκ ἂν ἡμερώθησαν, εἰ μὴ ἐκρατήθησαν.»
Οὐκ ἂν εἶχεν Ἀλεξάνδρειαν Αἴγυπτος οὐδὲ Μεσοποταμία Σελεύκειαν οὐδὲ Προφθασίαν Σογδιανὴ οὐδ´ Ἰνδία Βουκεφαλίαν οὐδὲ πόλιν Ἑλλάδα Καύκασος παροικοῦσαν, αἷς ἐμπολισθείσαις ἐσβέσθη τὸ ἄγριον καὶ μετέβαλε τὸ χεῖρον ὑπὸ τοῦ κρείττονος ἐθιζόμενον. Εἰ τοίνυν μέγιστον μὲν οἱ φιλόσοφοι φρονοῦσιν ἐπὶ τῷ τὰ σκληρὰ καὶ ἀπαίδευτα τῶν ἠθῶν ἐξημεροῦν καὶ μεθαρμόζειν, μυρία δὲ φαίνεται γένη καὶ φύσεις θηριώδεις μεταβαλὼν Ἀλέξανδρος, εἰκότως ἂν φιλοσοφώτατος νομίζοιτο.
VI. Καὶ μὴν ἡ πολὺ θαυμαζομένη πολιτεία τοῦ τὴν Στωικῶν αἵρεσιν καταβαλομένου Ζήνωνος εἰς ἓν τοῦτο συντείνει κεφάλαιον, ἵνα μὴ κατὰ πόλεις μηδὲ δήμους οἰκῶμεν ἰδίοις ἕκαστοι διωρισμένοι δικαίοις, ἀλλὰ πάντας ἀνθρώπους ἡγώμεθα δημότας καὶ πολίτας, εἷς δὲ βίος ᾖ καὶ κόσμος, ὥσπερ ἀγέλης συννόμου νόμῳ κοινῷ συντρεφομένης. Τοῦτο Ζήνων μὲν ἔγραψεν ὥσπερ ὄναρ ἢ εἴδωλον εὐνομίας φιλοσόφου καὶ πολιτείας ἀνατυπωσάμενος, Ἀλέξανδρος δὲ τῷ λόγῳ τὸ ἔργον παρέσχεν.
Οὐ γάρ, ὡς Ἀριστοτέλης συνεβούλευεν αὐτῷ, τοῖς μὲν Ἕλλησιν ἡγεμονικῶς τοῖς δὲ βαρβάροις δεσποτικῶς χρώμενος, καὶ τῶν μὲν ὡς φίλων καὶ οἰκείων ἐπιμελόμενος τοῖς δ´ ὡς ζῴοις ἢ φυτοῖς προσφερόμενος, πολέμων πολλῶν καὶ φυγῶν ἐνέπλησε καὶ στάσεων ὑπούλων τὴν ἡγεμονίαν, ἀλλὰ κοινὸς ἥκειν θεόθεν ἁρμοστὴς καὶ διαλλακτὴς τῶν ὅλων νομίζων, οὓς τῷ λόγῳ μὴ συνῆγε τοῖς ὅπλοις βιαζόμενος καὶ εἰς ταὐτὸ συνενεγκὼν τὰ πανταχόθεν, ὥσπερ ἐν κρατῆρι φιλοτησίῳ μίξας τοὺς βίους καὶ τὰ ἤθη καὶ τοὺς γάμους καὶ τὰς διαίτας, πατρίδα μὲν τὴν οἰκουμένην προσέταξεν ἡγεῖσθαι πάντας, ἀκρόπολιν δὲ καὶ φρουρὰν τὸ στρατόπεδον, συγγενεῖς δὲ τοὺς ἀγαθούς, ἀλλοφύλους δὲ τοὺς πονηρούς· τὸ δ´ Ἑλληνικὸν καὶ βαρβαρικὸν μὴ χλαμύδι μηδὲ πέλτῃ μηδ´ ἀκινάκῃ μηδὲ κάνδυι διορίζειν, ἀλλὰ τὸ μὲν Ἑλληνικὸν ἀρετῇ τὸ δὲ βαρβαρικὸν κακίᾳ τεκμαίρεσθαι, κοινὰς δ´ ἐσθῆτας ἡγεῖσθαι καὶ τραπέζας καὶ γάμους καὶ διαίτας, δι´ αἵματος καὶ τέκνων ἀνακεραννυμένους.
VII. Δημάρατος μὲν οὖν ὁ Κορίνθιος εἷς ὢν τῶν Φιλίππου ξένων καὶ φίλων, ὅτ´ Ἀλέξανδρον εἶδεν ἐν Σούσοις, περιχαρὴς γενόμενος καὶ δακρύσας μεγάλης ἔφη χαρᾶς ἐστερῆσθαι τοὺς ἔμπροσθεν τεθνηκότας Ἕλληνας, ὅτι Ἀλέξανδρον οὐκ εἶδον ἐν τῷ Δαρείου θρόνῳ καθεζόμενον· ἐγὼ δ´ οὐδὲ τούτου μὰ Δία τοῦ θεάματος ζηλῶ τοὺς ἰδόντας, ὃ καὶ τύχης ἦν καὶ κοινὸν ἑτέρων βασιλέων· ἀλλ´ ἐκείνης ἡδέως ἄν μοι δοκῶ γενέσθαι τῆς καλῆς καὶ ἱερᾶς νυμφαγωγίας θεατής, ὅτε μιᾷ σκηνῇ χρυσωρόφῳ περιλαβών, ἐφ´ ἑστίας κοινῆς καὶ τραπέζης, ἑκατὸν Περσίδας νύμφας καὶ ἑκατὸν νυμφίους Μακεδόνας καὶ Ἕλληνας, αὐτὸς ἐστεφανωμένος πρῶτος ἀναμέλπων τὸν ὑμέναιον, ὥσπερ φιλοτήσιον ἐπᾴδων μέλος εἰς κοινωνίαν συνιοῦσι τοῖς μεγίστοις καὶ δυνατωτάτοις γένεσι, μιᾶς νυμφίος, πασῶν δὲ νυμφαγωγὸς ἅμα καὶ πατὴρ καὶ ἁρμοστὴς κατὰ ζυγὰ συνῆπτεν.
Ἡδέως γὰρ ἂν εἶπον «Ὦ βάρβαρε Ξέρξη καὶ ἀνόητε καὶ μάτην πολλὰ περὶ τὴν Ἑλλησποντίαν πονηθεὶς γέφυραν, οὕτως ἔμφρονες βασιλεῖς Ἀσίαν Εὐρώπῃ συνάπτουσιν, οὐ ξύλοις οὐδὲ σχεδίαις οὐδ´ ἀψύχοις καὶ ἀσυμπαθέσι δεσμοῖς, ἀλλ´ ἔρωτι νομίμῳ καὶ γάμοις σώφροσι καὶ κοινωνίαις παίδων τὰ γένη συνάπτοντες.» VIII. Πρὸς τοῦτον ἀποβλέπων τὸν κόσμον Ἀλέξανδρος οὐ τὴν ἐσθῆτα προσήκατο τὴν Μηδικήν, ἀλλὰ τὴν Περσικὴν πολλῷ τῆς Μηδικῆς εὐτελεστέραν οὖσαν. Τὰ γὰρ ἔξαλλα καὶ τραγικὰ τοῦ βαρβαρικοῦ κόσμου παραιτησάμενος, οἷον τιάραν καὶ κάνδυν καὶ ἀναξυρίδας, ἐκ τοῦ Περσικοῦ καὶ Μακεδονικοῦ τρόπου μεμιγμένην τινὰ στολὴν ἐφόρει, καθάπερ Ἐρατοσθένης ἱστόρηκεν, ὡς μὲν φιλόσοφος τοῖς ἀδιαφόροις χρώμενος, ὡς δ´ ἡγεμὼν κοινὸς καὶ βασιλεὺς φιλάνθρωπος τῇ περὶ τὴν ἐσθῆτα τιμῇ τὴν τῶν κεκρατημένων ἀνακτώμενος εὔνοιαν, ἵνα βεβαίως παραμένωσιν ἀγαπῶντες ὡς ἄρχοντας Μακεδόνας, μὴ μισοῦντες ὡς πολεμίους.
Τοὐναντίον γὰρ ἦν ἀσόφου καὶ τετυφωμένης ψυχῆς τὴν μὲν αὐτόχρουν χλαμύδα θαυμάζειν τὸν δὲ παραπόρφυρον χιτῶνα δυσχεραίνειν, ἢ πάλιν ἐκεῖνα μὲν ἀτιμάζειν τούτοις δ´ ἐκπεπλῆχθαι, δίκην νηπίου παιδὸς φυλάττοντα τὴν περιβολήν, ἣν ἡ πάτριος αὐτῷ συνήθεια καθάπερ τίτθη περιέθηκε. Ζῷα θηρεύοντες ἄνθρωποι δορὰς ἐλάφων περιτίθενται καὶ πτερωτοῖς ἀμπέχονται χιτωνίσκοις ἄγραις ἐπιχειροῦντες ὀρνίθων καὶ φυλάττονται ταύροις ὀφθῆναι φοινικίδας ἔχοντες, ἐλέφασι δὲ λευκοὺς χιτῶνας· ἐρεθίζεται γὰρ ὑπὸ τῶν χρωμάτων τὰ ζῷα τούτων καὶ διαθηριοῦται. Εἰ δὲ βασιλεὺς μέγας ἔθνη δυσκάθεκτα καὶ μαχόμενα καθάπερ ζῷα τιθασεύων καὶ μειλισσόμενος ἐσθῆσιν οἰκείαις καὶ συνήθεσιν ἐξεπράυνε διαίταις καὶ κατέστελλεν, οἰκειούμενος αὐτῶν τὸ δύσθυμον καὶ παρηγορῶν τὸ σκυθρωπόν, ἐγκαλοῦσιν, οὐχὶ θαυμάζουσι τὴν σοφίαν, ὅτι τῷ τυχόντι μετασχηματισμῷ τὴν Ἀσίαν ἐδημαγώγησε, τοῖς μὲν ὅπλοις τῶν σωμάτων ἐπικρατήσας, τῇ δ´ ἐσθῆτι τὰς ψυχὰς προσαγαγόμενος; καίτοι γ´ Ἀρίστιππον θαυμάζουσι τὸν Σωκρατικόν, ὅτι καὶ τρίβωνι λιτῷ καὶ Μιλησίᾳ χλανίδι χρώμενος δι´ ἀμφοτέρων ἐτήρει τὸ εὔσχημον· Ἀλεξάνδρῳ δ´ ἐγκαλοῦσιν, ὅτι τὴν πάτριον ἐσθῆτα κοσμῶν οὐδὲ τὴν δορίκτητον ὑπερεῖδε, μεγάλων πραγμάτων καταβαλλόμενος ἀρχάς.
Οὐ γὰρ λῃστρικῶς τὴν Ἀσίαν καταδραμὼν οὐδ´ ὥσπερ ἅρπαγμα καὶ λάφυρον εὐτυχίας ἀνελπίστου σπαράξαι καὶ ἀνασύρασθαι διανοηθείς, καθάπερ ὕστερον μὲν Ἀννίβας Ἰταλίαν, πρότερον δὲ Τρῆρες Ἰωνίαν καὶ Σκύθαι Μηδίαν ἐπῆλθον· ἀλλ´ ἑνὸς ὑπήκοα λόγου τὰ ἐπὶ γῆς καὶ μιᾶς πολιτείας, ἕνα δῆμον ἀνθρώπους ἅπαντας ἀποφῆναι βουλόμενος, οὕτως ἑαυτὸν ἐσχημάτιζεν· εἰ δὲ μὴ ταχέως ὁ δεῦρο καταπέμψας τὴν Ἀλεξάνδρου ψυχὴν ἀνεκαλέσατο δαίμων, εἷς ἂν νόμος ἅπαντας ἀνθρώπους διῳκεῖτο καὶ πρὸς ἓν δίκαιον ὡς πρὸς κοινὸν ἐπέβλεπον φῶς. Νῦν δὲ τῆς γῆς ἀνήλιον μέρος ἔμεινεν, ὅσον Ἀλέξανδρον οὐκ εἶδεν. IX. Οὐκοῦν πρώτη μὲν ἡ τῆς στρατείας ὑπόθεσις φιλόσοφον τὸν ἄνδρα συνίστησιν, οὐχ ἑαυτῷ τρυφὴν καὶ πολυτέλειαν ἀλλὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὁμόνοιαν καὶ εἰρήνην καὶ κοινωνίαν πρὸς ἀλλήλους παρασκευάσαι διανοηθέντα. Δεύτερον δ´ αὐτοῦ καὶ τὰς φωνὰς ἴδωμεν, ἐπεὶ καὶ τὰ τῶν ἄλλων ἤθη βασιλέων καὶ δυναστῶν μάλιστα ταῖς φωναῖς αἱ ψυχαὶ προβάλλουσιν. Ἀντίγονος ὁ γέρων, σοφιστοῦ τινος αὐτῷ σύγγραμμα προσδόντος περὶ δικαιοσύνης, «Ἀβέλτερος εἶ» εἶπεν «ὃς ὁρῶν με τὰς ἀλλοτρίας πόλεις τύπτοντα λέγεις περὶ δικαιοσύνης.» Διονύσιος δ´ ὁ τύραννος ἐκέλευε τοὺς μὲν παῖδας ἀστραγάλοις τοὺς δ´ ἄνδρας ὅρκοις ἐξαπατᾶν. Τοῖς δὲ Σαρδαναπάλου μνημείοις ἐπιγέγραπται «Ταῦτ´ ἔχω ὅσς´ ἔφαγον καὶ ἐφύβρισα.»
Τίς οὐκ ἂν εἴποι τῶν ἀποφθεγμάτων τούτων τῷ μὲν ἐμφαίνεσθαι φιληδονίαν, τῷ δ´ ἀθεότητα, τῷ δ´ ἀδικίαν καὶ πλεονεξίαν; τῶν δ´ Ἀλεξάνδρου φωνῶν ἂν ἀφέλῃς τὸ διάδημα καὶ τὸν Ἄμμωνα καὶ τὴν εὐγένειαν, Σωκράτους ἢ Πλάτωνος ἢ Πυθαγόρου σοι φανοῦνται. Μὴ γὰρ ἃς οἱ ποιηταὶ ταῖς εἰκόσιν αὐτοῦ καὶ τοῖς ἀνδριᾶσι μεγαληγορίας ἐπεχάραττον, οὐ τῆς μετριότητος ἀλλὰ τῆς δυνάμεως τῆς Ἀλεξάνδρου στοχαζόμενοι, σκοπῶμεν· «Αὐδασοῦντι δ´ ἔοικεν ὁ χάλκεος εἰς Δία λεύσσων· Γᾶν ὑπ´ ἐμοὶ τίθεμαι· Ζεῦ, σὺ δ´ Ὄλυμπον ἔχε.» Καὶ «Ἀλέξανδρος ἐγὼ Διὸς μὲν υἱός.» Ταῦτα μὲν οὖν. Ὡς ἔφην, οἱ ποιηταὶ κολακεύοντες αὐτοῦ τὴν τύχην προσεῖπον· τῶν δ´ ἀληθινῶν ἀποφθεγμάτων Ἀλεξάνδρου πρῶτον ἄν τις τὰ παιδικὰ διέλθοι.
Ποδωκέστατος γὰρ τῶν ἐφ´ ἡλικίας νέων γενόμενος καὶ τῶν ἑταίρων αὐτὸν ἐπ´ Ὀλύμπια παρορμώντων, ἠρώτησεν εἰ βασιλεῖς ἀγωνίζονται· τῶν δ´ «Οὔ» φαμένων ἄδικον εἶπεν εἶναι τὴν ἅμιλλαν, ἐν ᾗ νικήσει μὲν ἰδιώτας νικηθήσεται δὲ βασιλεύς. Τοῦ δὲ πατρὸς Φιλίππου λόγχῃ τὸν μηρὸν ἐν Τριβαλλοῖς διαπαρέντος καὶ τὸν μὲν κίνδυνον διαφυγόντος ἀχθομένου δὲ τῇ χωλότητι, «θάρρει πάτερ» ἔφη «καὶ πρόιθι φαιδρῶς, ἵνα τῆς ἀρετῆς κατὰ βῆμα μνημονεύῃς». Ταῦτ´ οὐκ ἔστι διανοίας φιλοσόφου καὶ διὰ τὸν ἐπὶ τοῖς καλοῖς ἐνθουσιασμὸν ἤδη τῶν τοῦ σώματος ἐλαττωμάτων κατεξανισταμένης; πῶς γὰρ αὐτὸν οἴει τοῖς ἰδίοις ἀγάλλεσθαι τραύμασι, καθ´ ἕκαστον μέρος ἔθνους μνημονεύοντα καὶ νίκης καὶ πόλεων ἁλισκομένων καὶ βασιλέων παραδιδόντων, οὐκ ἐγκαλυπτόμενον οὐδὲ κατακρύπτοντα τὰς οὐλάς, ἀλλ´ ὥσπερ εἰκόνας ἐγκεχαραγμένας ἀρετῆς καὶ ἀνδραγαθίας περιφέροντα;
X. Καὶ μὴν εἴ ποτε γένοιτο τῶν Ὁμήρου σύγκρισις ἐπῶν ἐν ταῖς διατριβαῖς ἢ παρὰ τὰ συμπόσια, ἄλλον ἄλλου στίχον προκρίνοντος, αὐτὸς ὡς διαφέροντα πάντων ἐνέκρινε τοῦτον, «ἀμφότερον βασιλεύς τ´ ἀγαθὸς κρατερός τ´ αἰχμητής·» ὃν ἄλλος ἔπαινον τῷ χρόνῳ προέλαβε, τοῦτον αὑτῷ νόμον κεῖσθαι λογιζόμενος, ὥστ´ εἰπεῖν Ὅμηρον ὅτι τῷ αὐτῷ μέτρῳ τὴν μὲν Ἀγαμέμνονος ἀνδραγαθίαν κεκόσμηκε, τὴν δ´ Ἀλεξάνδρου μεμάντευται. Διαβὰς τοίνυν τὸν Ἑλλήσποντον ἐθεᾶτο τὴν Τροίαν ἀνατυπούμενος τὰς ἡρωικὰς πράξεις· καί τινος αὐτῷ τῶν ἐγχωρίων ὑποσχομένου τὴν Πάριδος λύραν εἰ βούλοιτο δώσειν «Οὐδέν» ἔφη «τῆς ἐκείνου δέομαι· τὴν γὰρ Ἀχιλλέως κέκτημαι, πρὸς ἣν ἐκεῖνος ἀνεπαύετο ἄειδε δ´ ἄρα κλέα ἀνδρῶν· ἡ δὲ Πάριδος πάντως μαλακήν τινα καὶ θήλειαν ἁρμονίαν ἐρωτικοῖς ἔψαλλε μέλεσι.» Φιλοσόφου τοίνυν ἐστὶ ψυχῆς σοφίας ἐρᾶν καὶ σοφοὺς ἄνδρας θαυμάζειν μάλιστα· τοῦτο δ´ Ἀλεξάνδρῳ προσῆν ὡς οὐδενὶ τῶν βασιλέων. Καὶ πῶς μὲν εἶχε πρὸς Ἀριστοτέλην εἴρηται καὶ ὅτι τὸν μὲν ἁρμονικὸν Ἀνάξαρχον ἐντιμότατον τῶν φίλων ἐνόμιζε· Πύρρωνι δὲ τῷ Ἠλείῳ πρῶτον ἐντυχόντι μυρίους χρυσοῦς ἔδωκε, Ξενοκράτει δὲ τῷ Πλάτωνος συνήθει πεντήκοντα τάλαντα δωρεὰν ἔπεμψεν·
Ὀνησίκριτον δὲ τὸν Διογένους τοῦ Κυνὸς μαθητὴν ὅτι ἄρχοντα τῶν κυβερνητῶν κατέστησεν, ὑπὸ πλειόνων ἱστόρηται. Διογένει δ´ αὐτῷ περὶ Κόρινθον εἰς λόγους ἐλθὼν οὕτως ἔφριξε καὶ κατεπλάγη τὸν βίον καὶ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀνδρός, ὥστε πολλάκις αὐτοῦ μνημονεύων λέγειν «εἰ μὴ Ἀλέξανδρος ἤμην, Διογένης ἂν ἤμην,» τουτέστιν «ἠσχολούμην ἂν περὶ λόγους, εἰ μὴ δι´ ἔργων ἐφιλοσόφουν.» Οὐκ εἶπεν «εἰ μὴ βασιλεὺς ἤμην, Διογένης ἂν ἤμην,» οὐδ´ «εἰ μὴ πλούσιος καὶ Ἀργεάδης·» οὐ γὰρ προέκρινε τὴν τύχην τῆς σοφίας οὐδὲ τὴν πορφύραν καὶ τὸ διάδημα τῆς πήρας καὶ τοῦ τρίβωνος· ἀλλ´ εἶπεν «εἰ μὴ Ἀλέξανδρος ἤμην, Διογένης ἂν ἤμην,» τουτέστιν «εἰ μὴ τὰ βαρβαρικὰ τοῖς Ἑλληνικοῖς κεράσαι διενοούμην καὶ πᾶσαν ἤπειρον ἐπιὼν ἐξημερῶσαι, καὶ πέρατα γῆς ἀνερευνῶν καὶ θαλάττης ὠκεανῷ προσερεῖσαι Μακεδονίαν, καὶ τὴν Ἑλλάδα σπεῖραι καὶ καταχέασθαι γένους παντὸς εὐδικίαν καὶ εἰρήνην, οὐκ ἂν ἐν ἀπράκτῳ τρυφῶν ἐξουσίᾳ καθήμην, ἀλλ´ ἐζήλουν ἂν τὴν Διογένους εὐτέλειαν. Νῦν δὲ σύγγνωθι, Διόγενες, Ἡρακλέα μιμοῦμαι καὶ Περσέα ζηλῶ, καὶ τὰ Διονύσου μετιὼν ἴχνη, θεοῦ γενάρχου καὶ προπάτορος, βούλομαι πάλιν ἐν Ἰνδίᾳ νικῶντας Ἕλληνας ἐγχορεῦσαι καὶ τοὺς ὑπὲρ Καύκασον ὀρείους καὶ ἀγρίους τῶν βακχικῶν κώμων ἀναμνῆσαι. Κἀκεῖ τινες εἶναι λέγονται στερρᾶς καὶ γυμνήτιδος σοφίας ἐθάδες ἄνδρες ἱεροὶ καὶ αὐτόνομοι, θεῷ σχολάζοντες, εὐτελέστεροι Διογένους, οὐδὲν πήρας δεόμενοι· τροφὴν γὰρ οὐκ ἀποτίθενται, πρόσφατον ἀεὶ καὶ νέαν ἀπὸ γῆς ἔχοντες· ποτὸν δὲ ποταμοὶ ῥέουσι· φύλλα δ´ αὐτοῖς δένδρων ἀποχυθέντα καὶ πόα γῆς ἐγκατακλιθῆναι. Δι´ ἐμὲ κἀκεῖνοι Διογένη γνώσονται καὶ Διογένης ἐκείνους. Δεῖ κἀμὲ νόμισμα παρακόψαι καὶ παραχαράξαι τὸ βαρβαρικὸν Ἑλληνικῇ πολιτείᾳ».
XI. Εἶεν· αἱ δὲ δὴ πράξεις αὐτοῦ πότερον αὐτοματισμὸν ἐπιφαίνουσι τύχης καὶ βίαν πολεμικὴν καὶ χειροκρατίαν ἢ πολλὴν μὲν ἀνδρείαν καὶ δικαιοσύνην πολλὴν δὲ σωφροσύνην καὶ πραότητα μετὰ κόσμου καὶ συνέσεως, νήφοντι καὶ πεπνυμένῳ τῷ λογισμῷ πάντα πράττοντος; οὐ γὰρ ἔστιν εἰπεῖν διακρίναντά με μὰ τοὺς θεούς, ὅτι τοῦτο μὲν ἀνδρείας, τοῦτο δὲ φιλανθρωπίας, τοῦτο δ´ ἐγκρατείας· ἀλλὰ πᾶν ἔργον ἐκ πασῶν ἔοικε τῶν ἀρετῶν μεμῖχθαι, βεβαιοῦντος αὐτοῦ τὸν Στωικὸν ἐκεῖνον λόγον, ὅτι πᾶν, ὃ ἂν δρᾷ ὁ σοφός, κατὰ πᾶσαν ἀρετὴν ἐνεργεῖ, καὶ μία μέν, ὡς ἔοικεν, ἀρετὴ πρωταγωνιστεῖ πράξεως ἑκάστης, παρακαλεῖ δὲ τὰς ἄλλας καὶ συνεντείνει πρὸς τὸ τέλος.
Ἰδεῖν γοῦν ἔστιν ἐν Ἀλεξάνδρῳ τὸ μὲν πολεμικὸν φιλάνθρωπον, τὸ δὲ πρᾶον ἀνδρῶδες, τὸ δὲ χαριστικὸν οἰκονομικόν, τὸ δὲ θυμικὸν εὐδιάλλακτον, τὸ δ´ ἐρωτικὸν σῶφρον, τὸ δ´ ἀνειμένον οὐκ ἀργόν, τὸ δ´ ἐπίπονον οὐκ ἀπαραμύθητον. Τίς ἔμιξε πολέμοις ἑορτάς; τίς δὲ κώμοις στρατείας; τίς δὲ πολιορκίαις καὶ παρατάξεσι βακχείας καὶ γάμους καὶ ὑμεναίους; τίς ἀδικοῦσιν ἐχθρότερος ἢ δυστυχοῦσιν ἡμερώτερος; τίς μαχομένοις βαρύτερος ἢ δεομένοις εὐγνωμονέστερος; ἔπεισί μοι τὸ τοῦ Πώρου δεῦρο μετενεγκεῖν. Ἐκεῖνος γὰρ ὡς ἤχθη πρὸς Ἀλέξανδρον αἰχμάλωτος, πυθομένου πῶς αὐτῷ χρήσηται, «βασιλικῶς» εἶπεν «ὦ Ἀλέξανδρε.» Πάλιν δ´ ἐπερομένου «μή τι ἄλλο;» «οὐδέν» εἶπε «πάντα γὰρ ἐστιν ἐν τῷ βασιλικῶς.»
Κἀμοὶ δὴ ταῖς Ἀλεξάνδρου πράξεσιν ἔπεισιν ἐπιφωνεῖν ἀεί «φιλοσόφως»· ἐν τούτῳ γὰρ πάντ´ ἔνεστι. Ῥωξάνης ἐρασθεὶς τῆς Ὀξυάρτου θυγατρὸς ἐν ταῖς αἰχμαλωτίσι χορευούσης οὐχ ὕβρισεν ἀλλ´ ἔγημε· φιλοσόφως. Δαρεῖον ἰδὼν κατηκοντισμένον οὐκ ἔθυσεν οὐδ´ ἐπαιάνισεν ὡς τοῦ μακροῦ πολέμου τέλος ἔχοντος, ἀλλὰ τὴν χλαμύδα τὴν ἑαυτοῦ περιελὼν ἐπέρριψε τῷ νεκρῷ καθάπερ τινὰ τύχης βασιλικῆς νέμεσιν συγκαλύπτων· φιλοσόφως.
Ἐπιστολὴν δέ ποτε τῆς μητρὸς ἀπόρρητον διερχόμενος, Ἡφαιστίωνος ὡς ἔτυχε παρακαθημένου καὶ ἁπλῶς συναναγινώσκοντος, οὐκ ἐκώλυσεν, ἀλλὰ τὸν δακτύλιον ἑαυτοῦ τῷ στόματι προσέθηκεν αὐτοῦ, κατασφραγισάμενος φιλικῇ πίστει τὴν σιωπήν· φιλοσόφως. Εἰ γὰρ ταῦτ´ οὐκ ἔστι φιλοσόφως, τίν´ ἐστὶν ἄλλα; XII. Παραθῶμεν τὰ τῶν ὁμολογουμένων φιλοσόφων.
Σωκράτης ἠνέσχετο συγκοιμηθέντος Ἀλκιβιάδου· Ἀλέξανδρος δέ, Φιλοξένου τοῦ τῆς παραλίας ὑπάρχου γράψαντος, ὅτι παῖς ἐν Ἰωνίᾳ γέγονεν οἷος οὐκ ἄλλος ὥραν καὶ εἶδος, καὶ πυνθανομένου διὰ τῶν γραμμάτων εἰ ἀναπέμψῃ, πικρῶς ἀντέγραψεν «Ὦ κάκιστ´ ἀνθρώπων, τί μοι πώποτε τοιοῦτον συνέγνως, ἵνα τοιαύταις με κολακεύσῃς ἡδοναῖς;» Ξενοκράτην, πεντήκοντα τάλαντα δωρεὰν Ἀλεξάνδρου πέμψαντος, ὅτι οὐκ ἔλαβε θαυμάζομεν· τὸ δὲ δοῦναι, οὔ; ἢ οὐχ ὁμοίως καταφρονεῖν χρημάτων δοκοῦμεν τὸν μὴ προσιέμενον καὶ τὸν χαριζόμενον; οὐκ ἐδεῖτο πλούτου Ξενοκράτης διὰ φιλοσοφίαν, Ἀλέξανδρος δ´ ἐδεῖτο διὰ φιλοσοφίαν, ἵνα τοιούτοις χαρίζηται. - - Τοῦτο ποσάκις Ἀλέξανδρος εἶπε βαλλόμενος, ἐκβιαζόμενος; καίτοι κρίσεις μὲν ὀρθὰς πᾶσιν ἐνυπάρχειν ἀνθρώποις νομίζομεν (ἡ γὰρ φύσις ἀγωγός ἐστιν ἀφ´ ἑαυτῆς πρὸς τὸ καλόν), οἱ δὲ φιλόσοφοι τῶν πολλῶν διαφέρουσι τῷ τὰς κρίσεις ἔχειν ἐρρωμένας παρὰ τὰ δεινὰ καὶ πεπηγυίας· ἐπεὶ οὐ μετὰ τῶν τοιούτων προλήψεων «Εἷς οἰωνὸς ἄριστος» καί «Πέρας μέν ἐστιν ἅπασιν ἀνθρώποις ὁ θάνατος.»
Ἀλλὰ θραύουσιν οἱ καιροὶ παρὰ τὰ δεινὰ τοὺς λογισμούς, καὶ τὰς κρίσεις ἐκκρούουσιν αἱ φαντασίαι τῶν κινδύνων ἐγγὺς γενομένων. «Φόβος γάρ οὐ» μόνον «μνήμην ἐκπλήττει» κατὰ τὸν Θουκυδίδην, ἀλλὰ καὶ προαίρεσιν πᾶσαν καὶ φιλοτιμίαν καὶ ὁρμήν, εἰ μὴ μηρίνθους φιλοσοφία περιτέθεικεν.
Να περάσουμε να δούμε τι έχουν αναφέρει σχετικά με την κατοχή της Ελλάδας. Γιώργος Κοντογιώργης : Οι Έλληνες δεν ψηφίζουν με την αληθινή έννοια της ψήφου. Οι Έλληνες απλά καλούνται να νομιμοποιήσουν μεταξύ εκείνων των επιλογών που προτείνουν οι μηχανισμοί του συστήματος. Αυτό το σύστημα παράγει σκουπίδια, δεν παράγει φιλοδοξία, άρα δεν παράγει προσωπικότητες, τις αποκλείει.
Οι πολιτικοί περιορίζουν αυτοβούλως τον ορίζοντά τους στη λογιστική των δανειστών. Είναι μοιραίο λοιπόν να μην αίρονται τα αίτια της κρίσης, να πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο, ή τουλάχιστον να παραμένουμε σε κρίση. Οδηγηθήκαμε στα μνημόνια γιατί λεηλατήθηκε η χώρα και αποδομήθηκε το κράτος από την πολιτική τάξη. Το κράτος στην Ελλάδα δεν παράγει πολιτικές δημοσίου συμφέροντος, ούτε και λειτουργεί για την εξυπηρέτηση του πολίτη. Έχει μεταβληθεί σε ξένο σώμα προς την κοινωνία. Παρέδωσαν την χώρα στους ξένους και λειτουργούν ως εντολοδόχοι τους.
Προτίμησαν αυτό, αντί να εκθεμελιώσουν το σύστημα της καταστροφής που έστησαν. Είναι αξιοσημείωτο ότι τα μνημόνια δεν άγγιξαν το πολιτικό σύστημα, την δημόσια διοίκηση, την δικαιοσύνη, ούτε καν τη νομοθεσία που οικοδομεί την διαπλοκή και την διαφθορά. Για αυτό το κράτος όχι μόνο δεν είναι παραγωγικό, αλλά δημιουργεί ανυπέρβλητα εμπόδια στις υγιείς δυνάμεις της χώρας.
Το συμπέρασμα είναι ότι αυτό το κράτος στρέφεται εναντίον της κοινωνίας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολιτικοί έχουν κάνει ιδεολογία την καλυμμένη εχθρότητα προς την κοινωνία. και περιφρονούν την πολιτισμική βάση της κοινωνίας. Η Ελλάδα είναι παγιδευμένη σε δύο καθεστώτα επάλληλης κατοχής: Το πρώτο είναι η εσωτερική κατοχή της κομματοκρατίας, που έχει μεταβάλει το κράτος σε δυνάστη.
Το δεύτερο είναι η εξωτερική κατοχή, στην οποία την υπέβαλαν οι εσωτερικοί της δυνάστες, όλοι αυτοί που αρνούνται πεισματικά να υπερβούν τον εαυτό τους και να ανατάξουν την χώρα. Έχουν παραδώσει την χώρα, λειτουργώντας σαν εντεταλμένοι λογιστές των δανειστών, γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει, το μόνο που έμαθαν στην πολιτική είναι να λειτουργούν ως νομείς της. Δεν είναι τυχαίο ότι χρησιμοποιούν τη Βουλή ως καθαρτήριο των ανομιών τους και ως μέσον θέσμισης προνομίων. Η Ελλαδα υπό καθεστώς διπλής "κατοχής" - slpress.gr https://slpress.gr/idees/i-ellada-ypo-kathestos-diplis-quot-katochis-quot/
Στο ίδιο μήκος κύματος, και ο Γιώργος Κασιμάτης : ” “Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα. Είναι κατανοητό ότι κάποιοι έχουν αμφιβολίες, ότι κάποιοι ευελπιστούν και ελπίζουν, Είναι κατανοητό πως είναι φρικτή η αλήθεια που γνωρίζουμε, αν και μας την κρύβουν, και δεν θέλουμε να την πιστέψουμε, να την αποδεχθούμε. Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα, με πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο και με εναλλαγές στην θέση του κατ’ επίφασην πρωθυπουργού. Το πολιτικό σύστημα γνωρίζει πάρα πολύ καλά τι συμβαίνει, όπως γνωρίζει πάρα πολύ καλά σε τι έχει συναινέσει, ενώ γνωρίζει πάρα πολύ καλά και την κατάληξη των όσων μέχρι σήμερα ζούμε. Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα και η χώρα παραδόθηκε άνευ όρων σε καρτέλ οικονομικών συμφερόντων, σε συμφέροντα τρίτων χωρών και αποτελεί ταυτόχρονα το μέγιστο “πείραμα” της νέας τάξης πραγμάτων για την απόλυτη κατοχή μιας χώρας χωρίς να προηγηθεί πόλεμος.
Οι πραξικοπηματίες κυβερνούν ενώ ταυτόχρονα μετέχουν σε σχέδιο ολικής απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα, από όλους εκείνους που γνώριζαν πως η θέση τους για το υπόλοιπο της ζωής τους είναι σε κάποιο κελί μίας υπόγειας φυλακής και αντάλλαξαν την τιμωρία τους με την δική μας δουλεία και με την άλωση της χώρας εις το διηνεκές. Αυτούς τους πραξικοπηματίες πρέπει να τους απομακρύνουμε εμείς, γιατί δεν θα το κάνει κανένας άλλος για εμάς. Είτε το πιστεύουμε, είτε όχι, όλοι γνωρίζουμε πως είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου. Ή αυτοί, ή εμείς. Δείτε την σχετική παραπομπή στο τέλος με τον Αντώνιο Αργυρό, για το άρθρο 120 παράγραφος 4 του Ελληνικού συντάγματος.
Παράδοση της Ελλάδας στην Τουρκία καταγγέλει και ο Θεόδωρος Κατσανέβας δικαιώνοντας για μια ακόμη φορά την στήλη Επικρατέειν η Απόλλυσθαι. Να περάσουμε να δούμε μερικά αποσπάσματα από το επίμαχο άρθρο του : "Η οικονομική και εθνική παρακμή οδηγεί στον οριστικό αφανισμό με την επερχόμενη ισλαμοποίηση και μετατροπή της πατρίδας μας σε τουρκικό προτεκτοράτο υπό γερμανική εποπτεία, με τη μεθοδευμένη εισβολή Μουσουλμάνων εποίκων. Το όλο σκηνικό μεθοδεύεται από το Βερολίνο. Οι Γερμανοί που κάνουν κουμάντο στην Ευρώπη, είχαν και έχουν άριστες σχέσεις με την Τουρκία και μια τέτοια προοπτική φαίνεται πως βολεύει τις επιδιώξεις τους. Οι Έλληνες δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμος λαός.
Η χώρα μας ποτέ δεν υπήρξε σύμμαχος της Γερμανίας και τα αισθήματα των Ελλήνων απέναντί της ήταν και είναι ιδιαίτερα αρνητικά. Η παράδοση της Ελλάδας στην Τουρκία και μάλιστα χωρίς να πέσει ούτε μια ντουφεκιά, μπορεί να ηρεμήσει το γειτονικό μας “θηρίο”. Και η Ευρώπη της Γερμανίας να εξασφαλίσει έτσι την ένταξή Τουρκίας και Ελλάδας μαζί στον κύκλο συμφερόντων της απομακρύνοντάς την από τη Ρωσία αλλά και τις ΗΠΑ. Βολική είναι επίσης η προοπτική της μετατροπής της Ελλάδας σε αποθήκη Μουσουλμάνων μεταναστών για την άντληση φτηνού εργατικού δυναμικού και επιβολή της αρχής του “διαίρει και βασίλευε."
https://slpress.gr/politiki/i-ellada-simera-thymizei-to-vyzantio-prin-tin-alosi/
Κωνσταντίνος Βαθιώτης :
ΜΝΗΜΟΝΙΚΕΣ ΕΝΕΣΕΙΣ. Α. ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ
Ποιος ανεμβολίαστος μπορεί να ξεχάσει το μίσος και τον αυταρχισμό που ξεβραζόταν από το στόμα του εν λόγω συνταγματικού πυλωρού μας εναντίον εκείνων των πολιτών, οι οποίοι δεν ήθελαν να γίνουν πειραματόζωα στην εποχή της εμβολιαστικής μανίας κατά την διετία 2020-2022;
Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να γίνουν δύο μνημονικές ενέσεις από την εποχή της υγειονομικής δικτατορίας, στην οποία ο συνταγματικός πυλωρός μας είχε συμπράξει:
1. «Special Report», Antenna, 20.10.2020 «Ο πολίτης έχει δικαίωμα να το αρνηθεί τον εμβολιασμό του κατά του κορωνοϊού από τη στιγμή που θα αποφασίσει να κάτσει στο σπίτι του ή να μείνει σε ένα ερημικό νησί και να ακούει ενδεχομένως τα τραγούδια που αγαπάει. Από τη στιγμή που το ίδιο το άτομο θέλει να ζει στο κοινωνικό σύνολο, να πάρει το λεωφορείο, να πάει στη δουλειά του, να συγχρωτισθεί με άλλους ανθρώπους, δεν έχει το δικαίωμα να αρνηθεί τον εμβολιασμό. Πρέπει το κράτος να του πει: αφού δεν εμβολιάζεσαι, δεν μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά»².
2. «Πρώτο Πρόγραμμα», 10.11.2021. «Καθένας έχει το δικαίωμα να πει ότι δεν θέλει το εμβόλιο, εφόσον είναι αποφασισμένος να ζήσει στο σπίτι του, να μην βλέπει κανέναν, να αποκοπεί από το κοινωνικό περιβάλλον, να είναι ένας νέος Ροβινσώνας Κρούσος»³. Δεδομένου, όμως, ότι το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού δεν είχε δοκιμασθεί επαρκώς και άρα ήταν πειραματικό, από τον γνωστικό ορίζοντα του συνταγματολόγου κ. Αλιβιζάτου είχε εξαφανισθεί ως διά μαγείας το άρ. 2 παρ. 1 του Συντάγματος, στο οποίο ορίζεται ότι: «O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας».
Κατά την περίοδο της υγειονομικής δικτατορίας ο Κ. Βαθιώτης μίλησε για την αυτοκτονία υγειονομικού: «Δεν είναι αυτοκτονία, είναι έμμεση αυτουργία ανθρωποκτονίας»
“Ο κος Βασιλακόπουλος στην συνέντευξη που έδωσε, μίλησε την ίδια γλώσσα. Είπε ότι υποστηρίζετε κοινωνικά και επιστημονικά παράλογα πράγματα. Ενεργούν όπως ένα σταλινικό καθεστώς, βαφτίζουν το γνωστικό, παράλογο. Δεν είναι όμως μόνο οι κύριοι Παραράς και Βασιλακόπουλος που καταφέρονται εναντίον των ανεμβολίαστων-αντιεμβολιαστών, όπως λένε.
Είναι η προπαγάνδα της υγειονομικής δικτατορίας, έτσι λειτουργεί μία προπαγάνδα. Στοχοποιεί τους πολίτες που δεν συντάσσονται με το αφήγημα του φασιστικού καθεστώτος και τους πυροβολούν”, πρόσθεσε ο γνωστός νομικός, πρώην Αναπληρωτής Καθηγητής Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. “Βρισκόμαστε σε μία διαφορετική φάση.
Η πανδημία βρίσκεται σε ύφεση, όλα δείχνουν ότι πάει να αλλάξει το ντεκόρ της έξυπνης παγκόσμιας δικτατορίας από υγειονομικό θα γίνει, ενεργειακό ή κλιματικό το ντεκόρ. Επομένως αναρωτιέται κανείς, για να βγαίνει ο κος Παραράς στις 26 Σεπτεμβρίου στην “Καθημερινή” και να μιλάει την ίδια γλώσσα, για να βγαίνει σε εσάς ο κος Βασιλακόπουλος και να αποκαλεί αυταπόδεικτα χαζούς τους υγειονομικούς που δεν εμβολιάζονται, μήπως τελικά η πανδημία δεν πρόκειται να φύγει και απλώς ζούμε μία ύφεση την οποία θα διαδεχθεί μία φάση έξαρσης;”, πρόσθεσε.
“Είναι η ώρα που το πρόσωπο της παγκόσμιας δικτατορίας αλλάζει και από υγειονομικό γίνεται ενεργειακό. Αν λοιπόν η υπερεθνική ελίτ των μισανθρωπων διαχειριστών του πλανήτη, όποιες κοσμοϊστορικές αλλαγές, ήθελαν να επιφέρουν με κινητήριο μοχλό την λεγόμενη πανδημία, τις επέφεραν προπονώντας τους λαούς στο νέο τρόπο ζωής τους, τότε ήνεγκεν η ώρα να περάσουμε στην επόμενη πίστα της παγκόσμιας δικτατορίας, οπού ο πόλεμος κατά των νέων αοράτων εχθρών, θα έχει αυτό το άλλο ντεκόρ που είπα, αλλά παρόμοια φιλοσοφία.
Στις νέες πίστες το παιχνίδι του τρόμου, δεν θα παίζεται με εμβολιασμενους γιατρούς, αλλά με ενεργειακούς ή κλιματικούς αστυνόμους”, ανέφερε ο ίδιος. “Το μόνο που δεν έχει ζήσει ακόμη ο ελληνικός λαός είναι ένας πραγματικός πόλεμος που θα διεξαχθεί με αντίπαλο την Τουρκία”, υπογράμμισε. Όσον αφορά την αυτοκτονία υγειονομικού, ο κ. Βαθιώτης σημείωσε ότι «Δεν είναι αυτοκτονία, είναι έμμεση αυτουργία ανθρωποκτονίας»."
https://aegeanews.gr/news/greece-society/454049/athyoktonia-39chronis-ygeionomikou-chrysanthi-mou-sygnomi-pou-den-prolavame-sygnomi-poioi-einai-ithikoi-aftourgoi/
ΔΕΙΤΕ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΒΑΘΙΩΤΗ KAI TOY "ANΑΞΙΜΑΝΔΡΟΥ" :
Β. ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ. Αλλά ο συνταγματικός πυλωρός μας είναι γνωστός και για την πολλαπλώς προβληματική τοποθέτησή του σε ό,τι αφορά το ζήτημα του αποκλεισμού πολιτικών κομμάτων από τις εκλογές. Σε άρθρο του στην νεοταξίτικη και μητσοτακοπροσκυνημένη εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» («Τι κάνουμε με την άκρα δεξιά;
Ο νομικός αποκλεισμός και το πολιτικό δίλημμα)⁴, είχε αποφύγει να θίξει ή είχε θίξει μεν αλλά ελλιπώς, κάποιες κρίσιμες παραμέτρους, η φωταγώγηση των οποίων επιχειρήθηκε από την πλευρά του γράφοντος, ώστε να αναδειχθεί η παθολογία των απαράδεκτων τροπολογιών Βορίδη που ψηφίστηκαν από το άκρως αυταρχικό κόμμα της Νέας Δικτατορίας σε συνεργασία με το πασοκικό δεκανίκι της⁵.
Για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, είχε επικαλεσθεί, μεταξύ άλλων, και το ακόλουθο επιχείρημα: «Εκείνο που οι “πατέρες” του Συντάγματός μας δεν μπορούσαν βέβαια να φανταστούν είναι ότι, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, μια συνήθης ποινική υπόθεση, για να συζητηθεί στον Άρειο Πάγο και να εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση, θα χρειάζονταν τουλάχιστον 7-8 χρόνια. Πολύ περισσότερο μια υπόθεση πολιτικά φορτισμένη, όπως αυτή της Χρυσής Αυγής, με πάνω από 60 κατηγορουμένους, που μόνον η πρωτόδικη εκδίκασή της κράτησε πάνω από 5 χρόνια».
Ακολούθως, ο συνταγματικός πυλωρός μας είχε διευκρινίσει ότι: Το φλέγον ζήτημα για την δημοκρατία μας «δεν ήταν αν θα έπρεπε να απαγορευτεί η Χρυσή Αυγή και οι όποιες παραφυάδες της ως κόμμα απαγόρευση που σημειωτέον, σύμφωνα με την κρατούσα ερμηνεία, το Σύνταγμα δεν επιτρέπει–, αλλά αν θα έπρεπε να βρεθεί τρόπος ώστε να μην μπορούν να εκλεγούν βουλευτές, τουλάχιστον όσο εκτίουν την ποινή τους, πρόσωπα καταδικασμένα, έστω και πρωτοδίκως, ως μαχαιροβγάλτες της πολιτικής. Γιατί προφανώς, αυτό θα αποτελούσε τον μέγιστο εξευτελισμό για τη δημοκρατία μας».
Άρα το ηθικό δίδαγμα που θέλει να προπαγανδίσει ο συνταγματικός πυλωρός μας είναι το εξής:
Επειδή δεν μπορούμε να περιμένουμε πότε θα καταστεί αμετάκλητη μια ποινική απόφαση, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να παραβιάσουμε το Σύνταγμα, στο άρ. 51 παρ. 3 του Συντάγματος προβλέπεται ότι ο νόμος δεν μπορεί να περιορίσει το εκλογικό δικαίωμα (και άρα το δικαίωμα του εκλέγεσθαι) παρά μόνο ως συνέπεια αμετάκλητης και όχι απλώς πρωτόδικης/τελεσίδικης καταδίκης, ενώ στο άρ. 29 δεν προβλέπεται δυνατότητα απαγόρευσης πολιτικού κόμματος.
Γ. AYTONOHTO: ΓΛΩΣΣΙΚΗ ΛΟΓΧΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΑΣ. Ας δούμε τώρα τι άλλο περίεργο δήλωσε ο συνταγματικός πυλωρός μας σε αυτήν πρόσφατη συνέντευξή του: «Οι συγγενείς των θυμάτων περιμένουν κάθαρση, απόδοση ευθυνών και δεν νομίζω ότι αυτό το αίτημα, το αυτονόητο, μπορεί να ικανοποιηθεί διαφορετικά από το να πάνε το ταχύτερο οι υποθέσεις στη Δικαιοσύνη».
Ο αφυπνισμένος αναγνώστης θα πρέπει να εστιάσει την προσοχή του στην λέξη «αυτονόητο», διότι σήμερα ο πόλεμος εναντίον του ελληνικού λαού (όπως και εναντίον των υπόλοιπων λαών οι οποίοι πλήττονται από την ύπουλη επίθεση που έχουν εξαπολύσει οι αυλοκόλακες της παγκόσμιας δικτατορίας) διεξάγεται πρωτίστως με γλωσσικές λόγχες.
Μέσω της γλώσσας επιχειρείται η άλωση του μυαλού μας, αφού οι λέξεις είναι οχήματα της σκέψης. Σε αυτόν ακριβώς τον νόμο βασίζεται ο μηχανισμός της προπαγάνδας, που, κατ’ επανάληψιν, έχει επισημανθεί ότι αποτελεί σήμερα το απόλυτο όπλο των μακιγιαρισμένων δικτατόρων εναντίον των καλοκάγαθων προβατοποιημένων πολιτών.
Παρατηρείται λοιπόν τελευταίως μια πληθωριστική χρήση της λέξης «αυτονόητος», η οποία έχει επιστρατευθεί από την νεοδικτατορική κυβέρνηση Μητσοτάκη, για να εξηγεί όσα συμβαίνουν με φόντο ιδίως το μακελλειό των Τεμπών.
Ας θυμηθούμε και το αυτονόητο αίτημα για απονομή δικαιοσύνης και βελτίωσης του σιδηρόδρομου, που ο υποκρυπτόμενος, αρχιπροπαγανδιστής πρωθυπουργός, δηλαδή ο αριστεροπασόκος Γιάννης Βλαστάρης¹¹, ήτοι ο λογογράφος της μητσοτακικής μαριονέτας (για τον οποίο όλοι γνωρίζουν και όλοι σιωπούν ενόχως), ανακάλυψε αίφνης ότι αρθρώθηκε μέσω των συλλαλητηρίων-μαμούθ για τα Τέμπη.
Όποιος δεν έχει ακόμη ανησυχήσει αρκετά με όσα αντισυνταγματικά (και προπαγανδιστικά) συμβαίνουν, έχει ακόμη ένα μικρό περιθώριο για να προλάβει να δει το πλοκάμια του νεοταξίτικου τέρατος σε όλο τους το μεγαλείο.
Διότι όποιος επικαλείται συνεχώς τα αυτονόητα, συνήθως προσπαθεί να συγκαλύψει όσα άνομα και ανομολόγητα κρύβονται κάτω από το πέπλο του αυτονόητου. Το αυτονόητο δίδει στον οργανωτή της κάθε ανομίας την δυνατότητα να αφαιρεί από τον λαό κάθε λόγο αμφισβήτησης αυτού που περιγράφεται ως αυτονόητο. Άρα, η επίκληση του αυτονόητου είναι ένα ακόμη προπαγανδιστικό τερτίπι για να ευνουχίζεται η κριτική σκέψη και να φιμώνεται η αντίθεται άποψη. Τα αυτονόητα οφείλεις να τα δέχεσαι αμάσητα, αγαπητέ συμπολίτη μου
Έλα όμως, που η επιστήμη πήγε μπροστά ακριβώς επειδή βρέθηκαν κάποιοι να προβληματισθούν για τα αυτονόητα!
Η Αλιβιζάτειος γλώσσα είναι δυστυχώς, σταθερά και εμετικά συστημική και νεοταξίτικη. Και το χειρότερο: Ο εν λόγω καθηγητής, όπως και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, το έτερο θωρηκτό της Νέας Τάξης Πραγμάτων, θεωρεί ότι ανήκει στις αυθεντίες-Πυθίες που κάθε τρεις και λίγο βγαίνουν να νουθετήσουν τον ελληνικό λαό με τις σοφίες που εξεμούν.
Εξ ου και ο χαρακτηρισμός που εισηγούμαι από σήμερα για τον συγκεκριμένο καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου: «συνταγματικός πυλωρός μας» (mutatis mutandis, ο χαρακτηρισμός αυτός ταιριάζει και στον έτερο καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου από την Νομική Σχολή ΑΠΘ, δηλ. τον Ευάγγελο Βενιζέλο).
ΟΙ ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟΙ ΕΜΠΡΗΣΜΟΙ. Για τους προμελετημένους εμπρησμούς. Μάτι, Αλεξανδρούπολη, Βαρνάβας.
Όποιος, λογοδοτώντας για τις πυρκαγιές, επινοεί το πυρονέφος της νύχτας ή άλλους συναφείς όρους (hot, dry, windy / μεγα-πυρκαγιές) για να αποσείσει τις ευθύνες που του αναλογούν και να ρίξει το φταίξιμο στην ανωτέρα βία της δήθεν ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, είναι ένας πανούργος προπαγανδιστής και, παραλλήλως, όσοι τον πιστεύουν ευήθη μαλάκια.
Η διαπίστωση ότι, για την περιγραφή δύο φαινομένων, κατ’ αρχήν διαφορετικής αιτιολογίας, δηλ. μιας φυσικής καταστροφής και μιας εγκληματικής συμπεριφοράς, αξιοποιείται ένας όρος παρεμφερούς λογικής, μπορεί να ωθήσει τον αφυπνισμένο πολίτη, που έχει συνειδητοποιήσει ότι στον 21ο αιώνα μαίνεται ένας ύπουλος πόλεμος της Νέας Τάξης Πραγμάτων εναντίον της ανθρωπότητας, να κάνει την εξής σκέψη:
Μήπως τελικά όλες αυτές οι μεγα-πυρκαγιές, που εμπλουτίζονται ορολογικά με φαντεζί (συνήθως ξενόγλωσσα) επιστημονικά καρυκεύματα στο εμμονικό νεοταξίτικο φόντο της «κλιματικής κρίσης», πρέπει να ερμηνευθούν υπό το πρίσμα της τέχνης της προπαγάνδας, η οποία επιστρατεύεται ακριβώς για να θολώσει τα νερά του αντιπάλου και, όπως κάνει η σουπιά με το μελάνι της, να του κρύψει την πρόσβαση προς την οδό της αλήθειας;
Στο σημείο αυτό είναι πολύ σημαντικό να επισημανθεί ότι, καίτοι δεκάδες ιστοσελίδες έστρεψαν τους προβολείς τους πάνω στον όρο «πυρονέφος της νύχτας», ο οποίος έκανε πρεμιέρα στο εμετικό θέατρο σκιών της Ολομέλειας της Βουλής, και ειδικότερα στην παράσταση που ανέβασαν οι νεοταξίτικες μαριονέτες με τον νοερό τίτλο «Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται», φαίνεται πως δεν δόθηκε η πρέπουσα προσοχή στην σύνδεση που έκανε η «μπλε αρχιμαριονέτα» ανάμεσα στην πυρκαγιά της Αλεξανδρουπόλεως και στις πυρκαγιές της Καλιφόρνιας.
Ειδικότερα είπε (επικαλούμενος φυσικά τους πολυαγαπημένους του «ειδικούς»): «Στην Αλεξανδρούπολη παρατηρήθηκε για πρώτη φορά –αυτό τουλάχιστον μας λένε οι ειδικοί ότι το φαινόμενο του πυρονέφους της νύχτας. Ένα φαινόμενο το οποίο είχε να παρατηρηθεί σε πυρκαγιά από τις καταστροφικές πυρκαγιές της Καλιφόρνιας του 2018, όταν έχασαν την ζωή τους 18 άνθρωποι.
Όπως έχουμε τονίσει κατ’ επανάληψην, αλλά χωρίς να συγκινηθεί κανείς για την σπάνια πληροφορία που δημοσιοποιήθηκε σε αυτό το ιστολόγιο, η πυρκαγιά που ξέσπασε στο Μάτι είχε τα ίδια χαρακτηριστικά με πυρκαγιές που κατέκαυσαν μεγάλες δασικές εκτάσεις περιοχών της αλλοδαπής και, ειδικότερα, με τις πυρκαγιές στην Καλιφόρνια τον Οκτώβριο του 2017 και τον Νοέμβριο του 2018.
Η τεκμηρίωση της πληροφορίας αυτής επιχειρείται στο βιβλίο του Γιόχαιμ Ζόνταγκ (Joachim Sonntag) με τίτλο «2025, Μέρος 2ο: Το τελικό παιχνίδι. Ο εφιάλτης για τα παιδιά μας», στο οποίο καταγράφεται ως ενδεχόμενο να έγινε χρήση πύρινης ακτινοβολίας που προήλθε από βολές αεροσκαφών, εξοπλισμένων με ειδικά συστήματα λέιζερ. Το ενδεχόμενο αυτό παρέχει μια πολύ πειστική εξήγηση για το αλλόκοτο φαινόμενο ότι, ενώ έλιωσαν κάποια αυτοκίνητα και κονιορτοποιήθηκαν σπίτια, άλλα σπίτια ή αυτοκίνητα που βρίσκονταν σε πολύ κοντινή απόσταση από τα σημεία στα οποία πέρασε η φωτιά έμειναν παντελώς άθικτα.
Ζούμε στην εποχή που κυριαρχεί η νέα τεχνολογία. Συνεπώς, για ποιον λόγο πρέπει να αναζητούμε τα αίτια των πυρκαγιών σε ένα παραδοσιακό και όχι σε ένα εξελιγμένο τεχνολογικό πεδίο; Κινούμενοι στο ίδιο πλαίσιο, γιατί να μην είναι πιθανό, οι πάλαι ποτέ οικοπεδοφάγοι να έδωσαν την θέση τους στους πλανητοφάγους, ακριβέστερα: στους πιστούς υπηρέτες της Νέας Τάξης Πραγμάτων, οι οποίοι διαρπάττουν συστηματικώς το sui generis έγκλημα που γνωρίσαμε στο προηγούμενο μάθημα, δηλ. εκείνο της οικουμενικής δασοκτονίας;
Προπάντων, όμως, ζούμε στην εποχή της ανελέητης προπαγάνδας, η οποία αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε πολλές άλλες χώρες, επικρατεί ένας καινοφανής ολοκληρωτισμός που στοχεύει στην ραφιναρισμένη συσκότιση της αλήθειας και στον απόλυτο έλεγχο του μυαλού των μαζανθρώπων.
Κατ’ ουσίαν πρόκειται για έναν ψυχολογικό ή πνευματικό πόλεμο, ο οποίος διεξάγεται με τα όπλα, δηλ. τις τεχνικές και τους κανόνες, της προπαγάνδας. Οι Νεοταξίτες προπαγανδιστές αποβλέπουν πρωτίστως στην κατάληψη του μυαλού μας.
Σχετικά με την Πύρινη κόλαση στον Βαρνάβα αυτή είναι η φράση που αναπαρήγαγαν οι συστημικοί δημοσιογράφοι, για να περιγράψουν στην γνωστή φοβογλώσσα τους μία ακόμη πυρκαγιά, τα αίτια της οποίας ενδέχεται να αποδοθούν είτε σε ανθρώπινο παράγοντα, π.χ. σε κάποια ηλικιωμένη που έβραζε κόλλυβα στο προαύλιο του σπιτιού της (αυτό μας είπαν ότι συνέβη το 2007 όταν έγινε παρανάλωμα ο νομός Ηλείας– υπάρχει και σχετική αρεοπαγιτική απόφαση) ή σε κάποιον μεσήλικα που έκαιγε τα ξερά του χόρτα είτε στην «ανθρωπόμορφη» φύση, που μέσω της κλιματικής αλλαγής υποτίθεται ότι έχει κηρύξει τον πόλεμο πρωτίστως στην χώρα μας.
Όποιος θέλει να προσθέσει τρίτη εκδοχή, ας ανοίξει τις εφημερίδες του 20ού αιώνα και ας εστιάσει στις μεγάλες πυρκαγιές που κατέκαιαν την Ελλάδα από το 1975 και μετά.
Κατά περίεργο τρόπο, εκτός από τον «εθνάρχη» Κωνσταντίνο Καραμανλή, την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη και την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», θα διαπιστώσει ότι η μεταπολιτευτική Ελλάδα (στην οποία η δικτατορία συνεχίστηκε φορώντας τον μανδύα της δημοκρατίας), μαζί με αυτήν την τριπλέτα, απέκτησε δώρο και ένα σωρό εμπρηστές, τους οποίους συνήθιζαν εκ του ασφαλούς να επικηρύσσουν για πολλά εκατομμύρια δραχμές.
Αξίζει να διαβαστούν τα αποχαυνωτικά ρεπορτάζ ιδίως της δεκαετίας 1975-1985, για να αποκαλυφθεί η ασύλληπτη κοροϊδία των ανέκαθεν βρεφοποιημένων Ελλήνων που ταΐζονταν από τους πολιτικούς και τα μιντιακά γρανάζια τους με την σανοτροφή περί οικοπεδοφάγων, επίδοξων Τούρκων επανακατακτητών ή λοιπών αλλοδαπών αποσταθεροποιητών. Και πόσο περίεργο ότι κάθε χρόνο οι φωτιές ξεσπούσαν, από τότε, στα ίδια συνήθως μέρη· σε αυτά που ξεσπούν μέχρι και σήμερα! Πώς γίνεται σχεδόν κάθε χρόνο να καίγεται η Πάρνηθα, η Βαρυμπόμπη, η Εύβοια, αλλά σε κάποια άλλα μέρη με πυκνή βλάστηση να μην έχει ακόμη –φυσικά ευτυχώς!– ξεσπάσει ποτέ πυρκαγιά ;
Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 11/7/1977: Σαν να μην πέρασε μια μέρα!
Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 26/8/1977: Σαν να μην πέρασε μια μέρα! Όπως κατ’ επανάληψιν έχει επισημανθεί και από τον γράφοντα, υφίστανται βάσιμες υπόνοιες ότι οι φωτιές ανάβουν υπό την καθοδήγηση ή την ανοχή αυτών που μας κυβερνούν, οι οποίοι, ούτως ή άλλως, κάθε χειμώνα εκδηλώνουν την παροιμιώδη αδιαφορία τους, αρνούμενοι να λάβουν προληπτικά μέτρα για το επόμενο καλοκαίρι1. Και, βεβαίως, τα πυροδιψή και σαδιστικά βοθροκάναλα στήνουν κάθε φορά μεγαλοπρεπή πάρτυ, αφού οι φλόγες «πουλάνε τρελά», καθηλώνοντας τα μαζοχοβρέφη στον καναπεδάκο τους.
Η Ελλάδα ενοχλεί ακόμη πάρα πολύ και ας έχει καταντήσει ένα θλιβερό κουφάρι κατειλημμένο από πλήθος ψευτο-Ελλήνων. Τα τελευταία χρόνια δεχόμαστε μια πολυμέτωπη και λυσσαλέα επίθεση που εκπορεύεται ή στηρίζεται από τα ίδια μας τα προδοτικά κυβερνητικά σπλάχνα, τα οποία εμείς πάμε και ψηφίζουμε κάθε φορά, βγάζοντας τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια.
Πόσο ακόμη θα μπορούμε να εκτονώνουμε την θυμοθλίψη μας μέσω του πληκτρολογίου; Πόσα ακόμη στρέμματα πρέπει να χαθούν και πόσα αίματα (αλλά και κροκοδίλια δάκρυα) να χυθούν, για να συνειδητοποιήσουμε ότι μας κυβερνούν «πυρομανείς πυροσβέστες»;
Πόσα αιγοπρόβατα πρέπει να σφαχτούν ακόμη, για να καταλάβουμε επιτέλους ότι μας διοικούν δαιμονόπληκτοι δήμιοι, που τους περνάμε για σωτήρες, ενώ δεν είναι παρά σατανάδες; Πόσο ακόμη πρέπει να εκτοξευθούν στα ύψη οι λογαριασμοί του ρεύματος-αίματος, οι τιμές των προϊόντων και το κόστος των υπηρεσιών, για να γίνει αντιληπτό ότι οι νεοσταλινικοί τύραννοι μεταχειρίζονται τις ελληνικές οικογένειες σαν ξεπουπουλιασμένες κότες, οι οποίες τρέχουν ξοπίσω τους για λίγα ψιχουλάκια (δηλ. επιδοματάκια);
Πόσο ακόμη και για πόσους συνεχόμενους μήνες θα πρέπει να σκαρφαλώνει το θερμόμετρο, ώστε να υποψιαστούμε ότι ακόμη και οι αλλεπάλληλες καύσωνες μπορεί να μην είναι προϊόν κλιματικής κρίσης, αλλά εγκληματικής αλλαγής, με αξιοποίηση της αναμφισβήτητα υπαρκτής τεχνολογίας για την τροποποίηση του καιρού;
Όποιος βιαστεί να απαξιώσει τους υποστηρικτές τέτοιων μετεωρολογικών απόψεων ως «συνωμοσιολόγους», θα του έκανε καλό να αναζητήσει το βιβλίο «Πόλεμος και Αντιπόλεμος» (μτφ.: Ερ. Μπαρτζινόπουλος, εκδ. Κάκτος, Αθήνα 1994, σελ. 182) των Άλβιν και Χάιντι Τόφλερ, οι οποίοι αναφέρονται σε «μερικές από τις δυνατότητες που οραματίζονται ορισμένοι ότι μπορεί να προσφέρει ένα εξελιγμένο οικολογικό οπλοστάσιο»: «Πυροδότηση, για παράδειγμα, σεισμών ή εκρήξεων ηφαιστείων μέσω ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, εκτροπή κυμάτων ανέμων, αποστολή ενός σμήνους γενετικά μεταλλαγμένων εντόμων για να καταστρέψουν την βλάστηση μιας συγκεκριμένης περιοχής, χρήση του όζοντος πάνω από μια εχθρική περιοχή και ακόμη και ρύθμιση των καιρικών συνθηκών.
Ο Λέστερ Μπράουν του Ινστιτούτου Ουορλντγουότς, ενός κορυφαίου περιβαλλοντικού οργανισμού στην Ουάσιγκτον, επισήμανε από το 1977 ότι «οι προσπάθειες ν’ αλλάξουν οι κλιματολογικές συνθήκες καθίστανται ολοένα και συχνότερες», θίγοντας έτσι την προοπτική «μετεωρολογικού πολέμου καθώς χώρες που αντιμετωπίζουν την επιτακτική ανάγκη ν’ αυξήσουν την παραγωγή τους σε τρόφιμα αρχίζουν να διεκδικούν μεγαλύτερο μερίδιο των βροχοπτώσεων».
Ώς τώρα έχει αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολο να προκληθούν ακόμη και μικρής έκτασης αλλαγές στον καιρό. Ωστόσο αυτό δεν έχει εμποδίσει τις μελέτες πάνω στο ενδεχόμενο πρόκλησης ευρείας κλίμακας αλλαγών.
Οι συζητήσεις για την άνοδο της θερμοκρασίας στον πλανήτη έχουν προκαλέσει φρικιαστικές εικόνες πλημμυρών ανά την υφήλιο, επειδή θα λιώνουν οι πάγοι των πόλων. Ελάχιστοι, όμως, είναι εκείνοι που θυμούνται σήμερα το απίστευτο σχέδιο της τήξης του Αρκτικού Ωκεανού που λέγεται ότι τέθηκε σ’ εφαρμογή από τον Λένιν λίγο μετά τη Ρωσική Επανάσταση» (αναφορά στη δυνατότητα τροποποίησης του καιρού υπάρχει και στο βιβλίο του Brzezinski, Between Two Ages. America’s Role in the Technotronic Era, The Viking Press, New York 1970, σελ. 57· επίσης στο βιβλίο «Καιρός κατά βούληση.
Τεχνικές και κίνδυνοι από την τεχνητή μεταβολή του καιρού» που είχε γράψει ο Georg Breuer το 1976 και κυκλοφόρησε στα ελληνικά έξι χρόνια αργότερα: μτφ.: Αγγ. Αρτέμη, εκδ. Δημ. Ι. Κωτσιανά, Αθήνα 1982, σελ. 112 επ.). Όσο οι ραγιάδες εξακολουθούν να απολαμβάνουν τον ναργιλέ τους, η λέξη «καλοκαίρι» θα πρέπει να πάρει την θέση της στο γλωσσάρι του Θαυμαστού Ανάποδου Κόσμου, αφού εφεξής καλοκαίρι θα σημαίνει το αφόρητο «κακοκαίρι» των ανελέητων εμπρησμών και των καυσώνων, που θα ευχόμαστε να μην ξαναέρθει.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ-ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ.
Κατατέθηκε στη Βουλή η τροπολογία που καθιστά υποχρεωτική την αναγραφή του Προσωπικού Αριθμού (ΠΑ) στις νέες ταυτότητες. Σύμφωνα με τη ρύθμιση, κάθε πολίτης θα διαθέτει έναν μοναδικό αριθμό ταυτοποίησης, ο οποίος θα ενσωματώνεται ηλεκτρονικά στο chip της νέας ταυτότητας.
Ο Προσωπικός Αριθμός, παρόμοιος με το ΑΦΜ ή το ΑΜΚΑ, αποτελεί σταθερό αναγνωριστικό για κάθε φυσικό πρόσωπο και θα αποδίδεται από τη στιγμή της έκδοσης της νέας ταυτότητας. Η εφαρμογή αφορά το σύνολο των πολιτών, χωρίς εξαιρέσεις, ενώ οι υφιστάμενες ταυτότητες χωρίς τον ΠΑ παραμένουν σε ισχύ μέχρι να αντικατασταθούν ή να λήξουν.
Με ανάρτηση του ο καθηγητής ποινικού δικαίου Κωνσταντίνος Βαθιώτης αναφέρει τα εξής: «Ένας μοναδικός προσωπικός αριθμός και τσιπ στις ταυτότητες! Τι άλλο θέλετε; Τα πέτυχαν όλα! Οι προδότες της Νέας Δικτατορίας σε συνδυασμό με τους κατά συναυτουργίαν προδότες της προσχηματικής αντιπολίτευσης αλλά και της νομικής επιστήμης ετοίμασαν την τέλεια σκλαβιά για τους Νεοέλληνες ραγιάδες.
Άκρα του τάφου σιωπή στον πολιτικό και δημοσιογραφικό κάμπο βασιλεύει. Δεν τρέχει κάστανο, όλα καλά! Την ώρα που κόχλαζε η κοινωνία με Τέμπη, Σατανοθήκη και άλλα ζοφερά, οι σατανάδες της κρυπτοδικτατορικής κυβέρνησης Μητσοτάκη μαγείρευαν στην αντίχριστη κατσαρόλα τους το μενού του εφιαλτικού μας μέλλοντος.
Και οι τελευταίες προφητείες βαίνουν προς επαλήθευση. Ό,τι δεν κατάφερε ο Μένιος Κουτσόγιωργας του ΠΑΣΟΚ το 1986, το κατάφερε ο φρικαλέος Μήτσος Παπαστεργίου του γαλάζιου ΣΟΚ το 2025, με την παραπλανητική καραμέλα της καταπολέμησης της γραφειοκρατίας.
Θλίβομαι, όμως, για την ασύλληπτη νομική ευλογία-κτηνωδία που υλοποιήθηκε από έγκριτους νομικούς, οι οποίοι ενέκριναν το γρανιτένιο ηλεκτρονικό μας φακέλωμα. Ντροπή σας! ΥΓ: Παράλληλα, ανακοινώθηκε η υλοποίηση του νέου εθνικού υπερυπολογιστή “Δαίδαλος” στο Λαύριο. Τι δεν καταλαβαίνετε;».
https://news12.gr/2025/03/28/%ce%ad%cf%84%ce%bf%ce%b9%ce%bc%ce%b7-%ce%b7-%ce%bd%ce%ad%ce%b1-%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b9%ce%ac-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bd%ce%b5%ce%bf%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7/
Ποιος ανεμβολίαστος μπορεί να ξεχάσει το μίσος και τον αυταρχισμό που ξεβραζόταν από το στόμα του εν λόγω συνταγματικού πυλωρού μας εναντίον εκείνων των πολιτών, οι οποίοι δεν ήθελαν να γίνουν πειραματόζωα στην εποχή της εμβολιαστικής μανίας κατά την διετία 2020-2022;
Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να γίνουν δύο μνημονικές ενέσεις από την εποχή της υγειονομικής δικτατορίας, στην οποία ο συνταγματικός πυλωρός μας είχε συμπράξει:
1. «Special Report», Antenna, 20.10.2020 «Ο πολίτης έχει δικαίωμα να το αρνηθεί τον εμβολιασμό του κατά του κορωνοϊού από τη στιγμή που θα αποφασίσει να κάτσει στο σπίτι του ή να μείνει σε ένα ερημικό νησί και να ακούει ενδεχομένως τα τραγούδια που αγαπάει. Από τη στιγμή που το ίδιο το άτομο θέλει να ζει στο κοινωνικό σύνολο, να πάρει το λεωφορείο, να πάει στη δουλειά του, να συγχρωτισθεί με άλλους ανθρώπους, δεν έχει το δικαίωμα να αρνηθεί τον εμβολιασμό. Πρέπει το κράτος να του πει: αφού δεν εμβολιάζεσαι, δεν μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά»².
2. «Πρώτο Πρόγραμμα», 10.11.2021. «Καθένας έχει το δικαίωμα να πει ότι δεν θέλει το εμβόλιο, εφόσον είναι αποφασισμένος να ζήσει στο σπίτι του, να μην βλέπει κανέναν, να αποκοπεί από το κοινωνικό περιβάλλον, να είναι ένας νέος Ροβινσώνας Κρούσος»³. Δεδομένου, όμως, ότι το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού δεν είχε δοκιμασθεί επαρκώς και άρα ήταν πειραματικό, από τον γνωστικό ορίζοντα του συνταγματολόγου κ. Αλιβιζάτου είχε εξαφανισθεί ως διά μαγείας το άρ. 2 παρ. 1 του Συντάγματος, στο οποίο ορίζεται ότι: «O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας».
Κατά την περίοδο της υγειονομικής δικτατορίας ο Κ. Βαθιώτης μίλησε για την αυτοκτονία υγειονομικού: «Δεν είναι αυτοκτονία, είναι έμμεση αυτουργία ανθρωποκτονίας»
“Ο κος Βασιλακόπουλος στην συνέντευξη που έδωσε, μίλησε την ίδια γλώσσα. Είπε ότι υποστηρίζετε κοινωνικά και επιστημονικά παράλογα πράγματα. Ενεργούν όπως ένα σταλινικό καθεστώς, βαφτίζουν το γνωστικό, παράλογο. Δεν είναι όμως μόνο οι κύριοι Παραράς και Βασιλακόπουλος που καταφέρονται εναντίον των ανεμβολίαστων-αντιεμβολιαστών, όπως λένε.
Είναι η προπαγάνδα της υγειονομικής δικτατορίας, έτσι λειτουργεί μία προπαγάνδα. Στοχοποιεί τους πολίτες που δεν συντάσσονται με το αφήγημα του φασιστικού καθεστώτος και τους πυροβολούν”, πρόσθεσε ο γνωστός νομικός, πρώην Αναπληρωτής Καθηγητής Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. “Βρισκόμαστε σε μία διαφορετική φάση.
Η πανδημία βρίσκεται σε ύφεση, όλα δείχνουν ότι πάει να αλλάξει το ντεκόρ της έξυπνης παγκόσμιας δικτατορίας από υγειονομικό θα γίνει, ενεργειακό ή κλιματικό το ντεκόρ. Επομένως αναρωτιέται κανείς, για να βγαίνει ο κος Παραράς στις 26 Σεπτεμβρίου στην “Καθημερινή” και να μιλάει την ίδια γλώσσα, για να βγαίνει σε εσάς ο κος Βασιλακόπουλος και να αποκαλεί αυταπόδεικτα χαζούς τους υγειονομικούς που δεν εμβολιάζονται, μήπως τελικά η πανδημία δεν πρόκειται να φύγει και απλώς ζούμε μία ύφεση την οποία θα διαδεχθεί μία φάση έξαρσης;”, πρόσθεσε.
“Είναι η ώρα που το πρόσωπο της παγκόσμιας δικτατορίας αλλάζει και από υγειονομικό γίνεται ενεργειακό. Αν λοιπόν η υπερεθνική ελίτ των μισανθρωπων διαχειριστών του πλανήτη, όποιες κοσμοϊστορικές αλλαγές, ήθελαν να επιφέρουν με κινητήριο μοχλό την λεγόμενη πανδημία, τις επέφεραν προπονώντας τους λαούς στο νέο τρόπο ζωής τους, τότε ήνεγκεν η ώρα να περάσουμε στην επόμενη πίστα της παγκόσμιας δικτατορίας, οπού ο πόλεμος κατά των νέων αοράτων εχθρών, θα έχει αυτό το άλλο ντεκόρ που είπα, αλλά παρόμοια φιλοσοφία.
Στις νέες πίστες το παιχνίδι του τρόμου, δεν θα παίζεται με εμβολιασμενους γιατρούς, αλλά με ενεργειακούς ή κλιματικούς αστυνόμους”, ανέφερε ο ίδιος. “Το μόνο που δεν έχει ζήσει ακόμη ο ελληνικός λαός είναι ένας πραγματικός πόλεμος που θα διεξαχθεί με αντίπαλο την Τουρκία”, υπογράμμισε. Όσον αφορά την αυτοκτονία υγειονομικού, ο κ. Βαθιώτης σημείωσε ότι «Δεν είναι αυτοκτονία, είναι έμμεση αυτουργία ανθρωποκτονίας»."
https://aegeanews.gr/news/greece-society/454049/athyoktonia-39chronis-ygeionomikou-chrysanthi-mou-sygnomi-pou-den-prolavame-sygnomi-poioi-einai-ithikoi-aftourgoi/
ΔΕΙΤΕ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΒΑΘΙΩΤΗ KAI TOY "ANΑΞΙΜΑΝΔΡΟΥ" :
Β. ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ. Αλλά ο συνταγματικός πυλωρός μας είναι γνωστός και για την πολλαπλώς προβληματική τοποθέτησή του σε ό,τι αφορά το ζήτημα του αποκλεισμού πολιτικών κομμάτων από τις εκλογές. Σε άρθρο του στην νεοταξίτικη και μητσοτακοπροσκυνημένη εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» («Τι κάνουμε με την άκρα δεξιά;
Ο νομικός αποκλεισμός και το πολιτικό δίλημμα)⁴, είχε αποφύγει να θίξει ή είχε θίξει μεν αλλά ελλιπώς, κάποιες κρίσιμες παραμέτρους, η φωταγώγηση των οποίων επιχειρήθηκε από την πλευρά του γράφοντος, ώστε να αναδειχθεί η παθολογία των απαράδεκτων τροπολογιών Βορίδη που ψηφίστηκαν από το άκρως αυταρχικό κόμμα της Νέας Δικτατορίας σε συνεργασία με το πασοκικό δεκανίκι της⁵.
Για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, είχε επικαλεσθεί, μεταξύ άλλων, και το ακόλουθο επιχείρημα: «Εκείνο που οι “πατέρες” του Συντάγματός μας δεν μπορούσαν βέβαια να φανταστούν είναι ότι, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, μια συνήθης ποινική υπόθεση, για να συζητηθεί στον Άρειο Πάγο και να εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση, θα χρειάζονταν τουλάχιστον 7-8 χρόνια. Πολύ περισσότερο μια υπόθεση πολιτικά φορτισμένη, όπως αυτή της Χρυσής Αυγής, με πάνω από 60 κατηγορουμένους, που μόνον η πρωτόδικη εκδίκασή της κράτησε πάνω από 5 χρόνια».
Ακολούθως, ο συνταγματικός πυλωρός μας είχε διευκρινίσει ότι: Το φλέγον ζήτημα για την δημοκρατία μας «δεν ήταν αν θα έπρεπε να απαγορευτεί η Χρυσή Αυγή και οι όποιες παραφυάδες της ως κόμμα απαγόρευση που σημειωτέον, σύμφωνα με την κρατούσα ερμηνεία, το Σύνταγμα δεν επιτρέπει–, αλλά αν θα έπρεπε να βρεθεί τρόπος ώστε να μην μπορούν να εκλεγούν βουλευτές, τουλάχιστον όσο εκτίουν την ποινή τους, πρόσωπα καταδικασμένα, έστω και πρωτοδίκως, ως μαχαιροβγάλτες της πολιτικής. Γιατί προφανώς, αυτό θα αποτελούσε τον μέγιστο εξευτελισμό για τη δημοκρατία μας».
Άρα το ηθικό δίδαγμα που θέλει να προπαγανδίσει ο συνταγματικός πυλωρός μας είναι το εξής:
Επειδή δεν μπορούμε να περιμένουμε πότε θα καταστεί αμετάκλητη μια ποινική απόφαση, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να παραβιάσουμε το Σύνταγμα, στο άρ. 51 παρ. 3 του Συντάγματος προβλέπεται ότι ο νόμος δεν μπορεί να περιορίσει το εκλογικό δικαίωμα (και άρα το δικαίωμα του εκλέγεσθαι) παρά μόνο ως συνέπεια αμετάκλητης και όχι απλώς πρωτόδικης/τελεσίδικης καταδίκης, ενώ στο άρ. 29 δεν προβλέπεται δυνατότητα απαγόρευσης πολιτικού κόμματος.
Γ. AYTONOHTO: ΓΛΩΣΣΙΚΗ ΛΟΓΧΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΑΣ. Ας δούμε τώρα τι άλλο περίεργο δήλωσε ο συνταγματικός πυλωρός μας σε αυτήν πρόσφατη συνέντευξή του: «Οι συγγενείς των θυμάτων περιμένουν κάθαρση, απόδοση ευθυνών και δεν νομίζω ότι αυτό το αίτημα, το αυτονόητο, μπορεί να ικανοποιηθεί διαφορετικά από το να πάνε το ταχύτερο οι υποθέσεις στη Δικαιοσύνη».
Ο αφυπνισμένος αναγνώστης θα πρέπει να εστιάσει την προσοχή του στην λέξη «αυτονόητο», διότι σήμερα ο πόλεμος εναντίον του ελληνικού λαού (όπως και εναντίον των υπόλοιπων λαών οι οποίοι πλήττονται από την ύπουλη επίθεση που έχουν εξαπολύσει οι αυλοκόλακες της παγκόσμιας δικτατορίας) διεξάγεται πρωτίστως με γλωσσικές λόγχες.
Μέσω της γλώσσας επιχειρείται η άλωση του μυαλού μας, αφού οι λέξεις είναι οχήματα της σκέψης. Σε αυτόν ακριβώς τον νόμο βασίζεται ο μηχανισμός της προπαγάνδας, που, κατ’ επανάληψιν, έχει επισημανθεί ότι αποτελεί σήμερα το απόλυτο όπλο των μακιγιαρισμένων δικτατόρων εναντίον των καλοκάγαθων προβατοποιημένων πολιτών.
Παρατηρείται λοιπόν τελευταίως μια πληθωριστική χρήση της λέξης «αυτονόητος», η οποία έχει επιστρατευθεί από την νεοδικτατορική κυβέρνηση Μητσοτάκη, για να εξηγεί όσα συμβαίνουν με φόντο ιδίως το μακελλειό των Τεμπών.
Ας θυμηθούμε και το αυτονόητο αίτημα για απονομή δικαιοσύνης και βελτίωσης του σιδηρόδρομου, που ο υποκρυπτόμενος, αρχιπροπαγανδιστής πρωθυπουργός, δηλαδή ο αριστεροπασόκος Γιάννης Βλαστάρης¹¹, ήτοι ο λογογράφος της μητσοτακικής μαριονέτας (για τον οποίο όλοι γνωρίζουν και όλοι σιωπούν ενόχως), ανακάλυψε αίφνης ότι αρθρώθηκε μέσω των συλλαλητηρίων-μαμούθ για τα Τέμπη.
Όποιος δεν έχει ακόμη ανησυχήσει αρκετά με όσα αντισυνταγματικά (και προπαγανδιστικά) συμβαίνουν, έχει ακόμη ένα μικρό περιθώριο για να προλάβει να δει το πλοκάμια του νεοταξίτικου τέρατος σε όλο τους το μεγαλείο.
Διότι όποιος επικαλείται συνεχώς τα αυτονόητα, συνήθως προσπαθεί να συγκαλύψει όσα άνομα και ανομολόγητα κρύβονται κάτω από το πέπλο του αυτονόητου. Το αυτονόητο δίδει στον οργανωτή της κάθε ανομίας την δυνατότητα να αφαιρεί από τον λαό κάθε λόγο αμφισβήτησης αυτού που περιγράφεται ως αυτονόητο. Άρα, η επίκληση του αυτονόητου είναι ένα ακόμη προπαγανδιστικό τερτίπι για να ευνουχίζεται η κριτική σκέψη και να φιμώνεται η αντίθεται άποψη. Τα αυτονόητα οφείλεις να τα δέχεσαι αμάσητα, αγαπητέ συμπολίτη μου
Έλα όμως, που η επιστήμη πήγε μπροστά ακριβώς επειδή βρέθηκαν κάποιοι να προβληματισθούν για τα αυτονόητα!
Η Αλιβιζάτειος γλώσσα είναι δυστυχώς, σταθερά και εμετικά συστημική και νεοταξίτικη. Και το χειρότερο: Ο εν λόγω καθηγητής, όπως και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, το έτερο θωρηκτό της Νέας Τάξης Πραγμάτων, θεωρεί ότι ανήκει στις αυθεντίες-Πυθίες που κάθε τρεις και λίγο βγαίνουν να νουθετήσουν τον ελληνικό λαό με τις σοφίες που εξεμούν.
Εξ ου και ο χαρακτηρισμός που εισηγούμαι από σήμερα για τον συγκεκριμένο καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου: «συνταγματικός πυλωρός μας» (mutatis mutandis, ο χαρακτηρισμός αυτός ταιριάζει και στον έτερο καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου από την Νομική Σχολή ΑΠΘ, δηλ. τον Ευάγγελο Βενιζέλο).
ΟΙ ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟΙ ΕΜΠΡΗΣΜΟΙ. Για τους προμελετημένους εμπρησμούς. Μάτι, Αλεξανδρούπολη, Βαρνάβας.
Όποιος, λογοδοτώντας για τις πυρκαγιές, επινοεί το πυρονέφος της νύχτας ή άλλους συναφείς όρους (hot, dry, windy / μεγα-πυρκαγιές) για να αποσείσει τις ευθύνες που του αναλογούν και να ρίξει το φταίξιμο στην ανωτέρα βία της δήθεν ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, είναι ένας πανούργος προπαγανδιστής και, παραλλήλως, όσοι τον πιστεύουν ευήθη μαλάκια.
Η διαπίστωση ότι, για την περιγραφή δύο φαινομένων, κατ’ αρχήν διαφορετικής αιτιολογίας, δηλ. μιας φυσικής καταστροφής και μιας εγκληματικής συμπεριφοράς, αξιοποιείται ένας όρος παρεμφερούς λογικής, μπορεί να ωθήσει τον αφυπνισμένο πολίτη, που έχει συνειδητοποιήσει ότι στον 21ο αιώνα μαίνεται ένας ύπουλος πόλεμος της Νέας Τάξης Πραγμάτων εναντίον της ανθρωπότητας, να κάνει την εξής σκέψη:
Μήπως τελικά όλες αυτές οι μεγα-πυρκαγιές, που εμπλουτίζονται ορολογικά με φαντεζί (συνήθως ξενόγλωσσα) επιστημονικά καρυκεύματα στο εμμονικό νεοταξίτικο φόντο της «κλιματικής κρίσης», πρέπει να ερμηνευθούν υπό το πρίσμα της τέχνης της προπαγάνδας, η οποία επιστρατεύεται ακριβώς για να θολώσει τα νερά του αντιπάλου και, όπως κάνει η σουπιά με το μελάνι της, να του κρύψει την πρόσβαση προς την οδό της αλήθειας;
Στο σημείο αυτό είναι πολύ σημαντικό να επισημανθεί ότι, καίτοι δεκάδες ιστοσελίδες έστρεψαν τους προβολείς τους πάνω στον όρο «πυρονέφος της νύχτας», ο οποίος έκανε πρεμιέρα στο εμετικό θέατρο σκιών της Ολομέλειας της Βουλής, και ειδικότερα στην παράσταση που ανέβασαν οι νεοταξίτικες μαριονέτες με τον νοερό τίτλο «Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται», φαίνεται πως δεν δόθηκε η πρέπουσα προσοχή στην σύνδεση που έκανε η «μπλε αρχιμαριονέτα» ανάμεσα στην πυρκαγιά της Αλεξανδρουπόλεως και στις πυρκαγιές της Καλιφόρνιας.
Ειδικότερα είπε (επικαλούμενος φυσικά τους πολυαγαπημένους του «ειδικούς»): «Στην Αλεξανδρούπολη παρατηρήθηκε για πρώτη φορά –αυτό τουλάχιστον μας λένε οι ειδικοί ότι το φαινόμενο του πυρονέφους της νύχτας. Ένα φαινόμενο το οποίο είχε να παρατηρηθεί σε πυρκαγιά από τις καταστροφικές πυρκαγιές της Καλιφόρνιας του 2018, όταν έχασαν την ζωή τους 18 άνθρωποι.
Όπως έχουμε τονίσει κατ’ επανάληψην, αλλά χωρίς να συγκινηθεί κανείς για την σπάνια πληροφορία που δημοσιοποιήθηκε σε αυτό το ιστολόγιο, η πυρκαγιά που ξέσπασε στο Μάτι είχε τα ίδια χαρακτηριστικά με πυρκαγιές που κατέκαυσαν μεγάλες δασικές εκτάσεις περιοχών της αλλοδαπής και, ειδικότερα, με τις πυρκαγιές στην Καλιφόρνια τον Οκτώβριο του 2017 και τον Νοέμβριο του 2018.
Η τεκμηρίωση της πληροφορίας αυτής επιχειρείται στο βιβλίο του Γιόχαιμ Ζόνταγκ (Joachim Sonntag) με τίτλο «2025, Μέρος 2ο: Το τελικό παιχνίδι. Ο εφιάλτης για τα παιδιά μας», στο οποίο καταγράφεται ως ενδεχόμενο να έγινε χρήση πύρινης ακτινοβολίας που προήλθε από βολές αεροσκαφών, εξοπλισμένων με ειδικά συστήματα λέιζερ. Το ενδεχόμενο αυτό παρέχει μια πολύ πειστική εξήγηση για το αλλόκοτο φαινόμενο ότι, ενώ έλιωσαν κάποια αυτοκίνητα και κονιορτοποιήθηκαν σπίτια, άλλα σπίτια ή αυτοκίνητα που βρίσκονταν σε πολύ κοντινή απόσταση από τα σημεία στα οποία πέρασε η φωτιά έμειναν παντελώς άθικτα.
Ζούμε στην εποχή που κυριαρχεί η νέα τεχνολογία. Συνεπώς, για ποιον λόγο πρέπει να αναζητούμε τα αίτια των πυρκαγιών σε ένα παραδοσιακό και όχι σε ένα εξελιγμένο τεχνολογικό πεδίο; Κινούμενοι στο ίδιο πλαίσιο, γιατί να μην είναι πιθανό, οι πάλαι ποτέ οικοπεδοφάγοι να έδωσαν την θέση τους στους πλανητοφάγους, ακριβέστερα: στους πιστούς υπηρέτες της Νέας Τάξης Πραγμάτων, οι οποίοι διαρπάττουν συστηματικώς το sui generis έγκλημα που γνωρίσαμε στο προηγούμενο μάθημα, δηλ. εκείνο της οικουμενικής δασοκτονίας;
Προπάντων, όμως, ζούμε στην εποχή της ανελέητης προπαγάνδας, η οποία αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε πολλές άλλες χώρες, επικρατεί ένας καινοφανής ολοκληρωτισμός που στοχεύει στην ραφιναρισμένη συσκότιση της αλήθειας και στον απόλυτο έλεγχο του μυαλού των μαζανθρώπων.
Κατ’ ουσίαν πρόκειται για έναν ψυχολογικό ή πνευματικό πόλεμο, ο οποίος διεξάγεται με τα όπλα, δηλ. τις τεχνικές και τους κανόνες, της προπαγάνδας. Οι Νεοταξίτες προπαγανδιστές αποβλέπουν πρωτίστως στην κατάληψη του μυαλού μας.
Σχετικά με την Πύρινη κόλαση στον Βαρνάβα αυτή είναι η φράση που αναπαρήγαγαν οι συστημικοί δημοσιογράφοι, για να περιγράψουν στην γνωστή φοβογλώσσα τους μία ακόμη πυρκαγιά, τα αίτια της οποίας ενδέχεται να αποδοθούν είτε σε ανθρώπινο παράγοντα, π.χ. σε κάποια ηλικιωμένη που έβραζε κόλλυβα στο προαύλιο του σπιτιού της (αυτό μας είπαν ότι συνέβη το 2007 όταν έγινε παρανάλωμα ο νομός Ηλείας– υπάρχει και σχετική αρεοπαγιτική απόφαση) ή σε κάποιον μεσήλικα που έκαιγε τα ξερά του χόρτα είτε στην «ανθρωπόμορφη» φύση, που μέσω της κλιματικής αλλαγής υποτίθεται ότι έχει κηρύξει τον πόλεμο πρωτίστως στην χώρα μας.
Όποιος θέλει να προσθέσει τρίτη εκδοχή, ας ανοίξει τις εφημερίδες του 20ού αιώνα και ας εστιάσει στις μεγάλες πυρκαγιές που κατέκαιαν την Ελλάδα από το 1975 και μετά.
Κατά περίεργο τρόπο, εκτός από τον «εθνάρχη» Κωνσταντίνο Καραμανλή, την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη και την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», θα διαπιστώσει ότι η μεταπολιτευτική Ελλάδα (στην οποία η δικτατορία συνεχίστηκε φορώντας τον μανδύα της δημοκρατίας), μαζί με αυτήν την τριπλέτα, απέκτησε δώρο και ένα σωρό εμπρηστές, τους οποίους συνήθιζαν εκ του ασφαλούς να επικηρύσσουν για πολλά εκατομμύρια δραχμές.
Αξίζει να διαβαστούν τα αποχαυνωτικά ρεπορτάζ ιδίως της δεκαετίας 1975-1985, για να αποκαλυφθεί η ασύλληπτη κοροϊδία των ανέκαθεν βρεφοποιημένων Ελλήνων που ταΐζονταν από τους πολιτικούς και τα μιντιακά γρανάζια τους με την σανοτροφή περί οικοπεδοφάγων, επίδοξων Τούρκων επανακατακτητών ή λοιπών αλλοδαπών αποσταθεροποιητών. Και πόσο περίεργο ότι κάθε χρόνο οι φωτιές ξεσπούσαν, από τότε, στα ίδια συνήθως μέρη· σε αυτά που ξεσπούν μέχρι και σήμερα! Πώς γίνεται σχεδόν κάθε χρόνο να καίγεται η Πάρνηθα, η Βαρυμπόμπη, η Εύβοια, αλλά σε κάποια άλλα μέρη με πυκνή βλάστηση να μην έχει ακόμη –φυσικά ευτυχώς!– ξεσπάσει ποτέ πυρκαγιά ;
Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 11/7/1977: Σαν να μην πέρασε μια μέρα!
Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 26/8/1977: Σαν να μην πέρασε μια μέρα! Όπως κατ’ επανάληψιν έχει επισημανθεί και από τον γράφοντα, υφίστανται βάσιμες υπόνοιες ότι οι φωτιές ανάβουν υπό την καθοδήγηση ή την ανοχή αυτών που μας κυβερνούν, οι οποίοι, ούτως ή άλλως, κάθε χειμώνα εκδηλώνουν την παροιμιώδη αδιαφορία τους, αρνούμενοι να λάβουν προληπτικά μέτρα για το επόμενο καλοκαίρι1. Και, βεβαίως, τα πυροδιψή και σαδιστικά βοθροκάναλα στήνουν κάθε φορά μεγαλοπρεπή πάρτυ, αφού οι φλόγες «πουλάνε τρελά», καθηλώνοντας τα μαζοχοβρέφη στον καναπεδάκο τους.
Η Ελλάδα ενοχλεί ακόμη πάρα πολύ και ας έχει καταντήσει ένα θλιβερό κουφάρι κατειλημμένο από πλήθος ψευτο-Ελλήνων. Τα τελευταία χρόνια δεχόμαστε μια πολυμέτωπη και λυσσαλέα επίθεση που εκπορεύεται ή στηρίζεται από τα ίδια μας τα προδοτικά κυβερνητικά σπλάχνα, τα οποία εμείς πάμε και ψηφίζουμε κάθε φορά, βγάζοντας τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια.
Πόσο ακόμη θα μπορούμε να εκτονώνουμε την θυμοθλίψη μας μέσω του πληκτρολογίου; Πόσα ακόμη στρέμματα πρέπει να χαθούν και πόσα αίματα (αλλά και κροκοδίλια δάκρυα) να χυθούν, για να συνειδητοποιήσουμε ότι μας κυβερνούν «πυρομανείς πυροσβέστες»;
Πόσα αιγοπρόβατα πρέπει να σφαχτούν ακόμη, για να καταλάβουμε επιτέλους ότι μας διοικούν δαιμονόπληκτοι δήμιοι, που τους περνάμε για σωτήρες, ενώ δεν είναι παρά σατανάδες; Πόσο ακόμη πρέπει να εκτοξευθούν στα ύψη οι λογαριασμοί του ρεύματος-αίματος, οι τιμές των προϊόντων και το κόστος των υπηρεσιών, για να γίνει αντιληπτό ότι οι νεοσταλινικοί τύραννοι μεταχειρίζονται τις ελληνικές οικογένειες σαν ξεπουπουλιασμένες κότες, οι οποίες τρέχουν ξοπίσω τους για λίγα ψιχουλάκια (δηλ. επιδοματάκια);
Πόσο ακόμη και για πόσους συνεχόμενους μήνες θα πρέπει να σκαρφαλώνει το θερμόμετρο, ώστε να υποψιαστούμε ότι ακόμη και οι αλλεπάλληλες καύσωνες μπορεί να μην είναι προϊόν κλιματικής κρίσης, αλλά εγκληματικής αλλαγής, με αξιοποίηση της αναμφισβήτητα υπαρκτής τεχνολογίας για την τροποποίηση του καιρού;
Όποιος βιαστεί να απαξιώσει τους υποστηρικτές τέτοιων μετεωρολογικών απόψεων ως «συνωμοσιολόγους», θα του έκανε καλό να αναζητήσει το βιβλίο «Πόλεμος και Αντιπόλεμος» (μτφ.: Ερ. Μπαρτζινόπουλος, εκδ. Κάκτος, Αθήνα 1994, σελ. 182) των Άλβιν και Χάιντι Τόφλερ, οι οποίοι αναφέρονται σε «μερικές από τις δυνατότητες που οραματίζονται ορισμένοι ότι μπορεί να προσφέρει ένα εξελιγμένο οικολογικό οπλοστάσιο»: «Πυροδότηση, για παράδειγμα, σεισμών ή εκρήξεων ηφαιστείων μέσω ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, εκτροπή κυμάτων ανέμων, αποστολή ενός σμήνους γενετικά μεταλλαγμένων εντόμων για να καταστρέψουν την βλάστηση μιας συγκεκριμένης περιοχής, χρήση του όζοντος πάνω από μια εχθρική περιοχή και ακόμη και ρύθμιση των καιρικών συνθηκών.
Ο Λέστερ Μπράουν του Ινστιτούτου Ουορλντγουότς, ενός κορυφαίου περιβαλλοντικού οργανισμού στην Ουάσιγκτον, επισήμανε από το 1977 ότι «οι προσπάθειες ν’ αλλάξουν οι κλιματολογικές συνθήκες καθίστανται ολοένα και συχνότερες», θίγοντας έτσι την προοπτική «μετεωρολογικού πολέμου καθώς χώρες που αντιμετωπίζουν την επιτακτική ανάγκη ν’ αυξήσουν την παραγωγή τους σε τρόφιμα αρχίζουν να διεκδικούν μεγαλύτερο μερίδιο των βροχοπτώσεων».
Ώς τώρα έχει αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολο να προκληθούν ακόμη και μικρής έκτασης αλλαγές στον καιρό. Ωστόσο αυτό δεν έχει εμποδίσει τις μελέτες πάνω στο ενδεχόμενο πρόκλησης ευρείας κλίμακας αλλαγών.
Οι συζητήσεις για την άνοδο της θερμοκρασίας στον πλανήτη έχουν προκαλέσει φρικιαστικές εικόνες πλημμυρών ανά την υφήλιο, επειδή θα λιώνουν οι πάγοι των πόλων. Ελάχιστοι, όμως, είναι εκείνοι που θυμούνται σήμερα το απίστευτο σχέδιο της τήξης του Αρκτικού Ωκεανού που λέγεται ότι τέθηκε σ’ εφαρμογή από τον Λένιν λίγο μετά τη Ρωσική Επανάσταση» (αναφορά στη δυνατότητα τροποποίησης του καιρού υπάρχει και στο βιβλίο του Brzezinski, Between Two Ages. America’s Role in the Technotronic Era, The Viking Press, New York 1970, σελ. 57· επίσης στο βιβλίο «Καιρός κατά βούληση.
Τεχνικές και κίνδυνοι από την τεχνητή μεταβολή του καιρού» που είχε γράψει ο Georg Breuer το 1976 και κυκλοφόρησε στα ελληνικά έξι χρόνια αργότερα: μτφ.: Αγγ. Αρτέμη, εκδ. Δημ. Ι. Κωτσιανά, Αθήνα 1982, σελ. 112 επ.). Όσο οι ραγιάδες εξακολουθούν να απολαμβάνουν τον ναργιλέ τους, η λέξη «καλοκαίρι» θα πρέπει να πάρει την θέση της στο γλωσσάρι του Θαυμαστού Ανάποδου Κόσμου, αφού εφεξής καλοκαίρι θα σημαίνει το αφόρητο «κακοκαίρι» των ανελέητων εμπρησμών και των καυσώνων, που θα ευχόμαστε να μην ξαναέρθει.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ-ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ.
Κατατέθηκε στη Βουλή η τροπολογία που καθιστά υποχρεωτική την αναγραφή του Προσωπικού Αριθμού (ΠΑ) στις νέες ταυτότητες. Σύμφωνα με τη ρύθμιση, κάθε πολίτης θα διαθέτει έναν μοναδικό αριθμό ταυτοποίησης, ο οποίος θα ενσωματώνεται ηλεκτρονικά στο chip της νέας ταυτότητας.
Ο Προσωπικός Αριθμός, παρόμοιος με το ΑΦΜ ή το ΑΜΚΑ, αποτελεί σταθερό αναγνωριστικό για κάθε φυσικό πρόσωπο και θα αποδίδεται από τη στιγμή της έκδοσης της νέας ταυτότητας. Η εφαρμογή αφορά το σύνολο των πολιτών, χωρίς εξαιρέσεις, ενώ οι υφιστάμενες ταυτότητες χωρίς τον ΠΑ παραμένουν σε ισχύ μέχρι να αντικατασταθούν ή να λήξουν.
Με ανάρτηση του ο καθηγητής ποινικού δικαίου Κωνσταντίνος Βαθιώτης αναφέρει τα εξής: «Ένας μοναδικός προσωπικός αριθμός και τσιπ στις ταυτότητες! Τι άλλο θέλετε; Τα πέτυχαν όλα! Οι προδότες της Νέας Δικτατορίας σε συνδυασμό με τους κατά συναυτουργίαν προδότες της προσχηματικής αντιπολίτευσης αλλά και της νομικής επιστήμης ετοίμασαν την τέλεια σκλαβιά για τους Νεοέλληνες ραγιάδες.
Άκρα του τάφου σιωπή στον πολιτικό και δημοσιογραφικό κάμπο βασιλεύει. Δεν τρέχει κάστανο, όλα καλά! Την ώρα που κόχλαζε η κοινωνία με Τέμπη, Σατανοθήκη και άλλα ζοφερά, οι σατανάδες της κρυπτοδικτατορικής κυβέρνησης Μητσοτάκη μαγείρευαν στην αντίχριστη κατσαρόλα τους το μενού του εφιαλτικού μας μέλλοντος.
Και οι τελευταίες προφητείες βαίνουν προς επαλήθευση. Ό,τι δεν κατάφερε ο Μένιος Κουτσόγιωργας του ΠΑΣΟΚ το 1986, το κατάφερε ο φρικαλέος Μήτσος Παπαστεργίου του γαλάζιου ΣΟΚ το 2025, με την παραπλανητική καραμέλα της καταπολέμησης της γραφειοκρατίας.
Θλίβομαι, όμως, για την ασύλληπτη νομική ευλογία-κτηνωδία που υλοποιήθηκε από έγκριτους νομικούς, οι οποίοι ενέκριναν το γρανιτένιο ηλεκτρονικό μας φακέλωμα. Ντροπή σας! ΥΓ: Παράλληλα, ανακοινώθηκε η υλοποίηση του νέου εθνικού υπερυπολογιστή “Δαίδαλος” στο Λαύριο. Τι δεν καταλαβαίνετε;».
https://news12.gr/2025/03/28/%ce%ad%cf%84%ce%bf%ce%b9%ce%bc%ce%b7-%ce%b7-%ce%bd%ce%ad%ce%b1-%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b9%ce%ac-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bd%ce%b5%ce%bf%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7/
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: