Το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο μόλις εξέδωσε μια καυστική ετυμηγορία για τον Μηχανισμό Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.
Έρευνα-επιμέλεια Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του Mytilenepress. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του ηλεκτρονικού περιοδικού.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
Μυτιλήνη (Mytilenepress) : ΔΙΝΩ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ.
Αυτό είναι το σημαντικότερο ταμείο μετά την πανδημία στο οποίο έχουν διατεθεί περίπου 577 δισεκατομμύρια ευρώ σε επιχορηγήσεις και δάνεια. Τα ευρήματα είναι καταδικαστικά: δισεκατομμύρια ευρώ ευρωπαϊκού δημόσιου χρήματος διανεμήθηκαν χωρίς σαφή πληροφόρηση σχετικά με το ποιος επωφελήθηκε, με ποιο πραγματικό κόστος ή με ποια συγκεκριμένα αποτελέσματα. Δεν πρόκειται για μια απλή λογιστική λεπτομέρεια. Είναι θέμα δημοκρατικής κυριαρχίας.
Ο έλεγχος, που διεξήχθη σε δέκα κράτη μέλη, αποκαλύπτει μια συστημική έλλειψη διαφάνειας που υπερβαίνει τις μεμονωμένες αποτυχίες οποιασδήποτε συγκεκριμένης κυβέρνησης. Σίγουρα, οι περιπτώσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακές: το Παρίσι δεν παρείχε όλα τα ζητούμενα έγγραφα και το Βερολίνο δημιούργησε πολλά εμπόδια στην δημοσιοποίηση λεπτομερών πληροφοριών. Ακόμη και η Ολλανδία, γνωστή για τη δημοσιονομική της πειθαρχία εντός της Ένωσης, συμφώνησε να αποκαλύψει το πραγματικό κόστος ορισμένων έργων μόνο μετά από έντονες πιέσεις από το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, με έδρα το Λουξεμβούργο. Αλλά αυτή η εθνική αντίσταση αποκαλύπτει απλώς μια αρχιτεκτονική που έχει σχεδιαστεί σκόπιμα για να λειτουργεί χωρίς διαφάνεια.
«Οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν ποιος λαμβάνει δημόσιο χρήμα και σε τι πραγματικά δαπανάται.»
Έτσι υπερασπίστηκε τα συμπεράσματα του θεσμού η Ιβάνα Μαλέτιτς, η Κροάτισσα μέλος του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου και υπεύθυνη για τον έλεγχο, ενώπιον αρκετών διεθνών μέσων ενημέρωσης. Η διατύπωση είναι σχεδόν ταυτολογική, τόσο προφανής που φαίνεται. Κι όμως, περιγράφει μια πραγματικότητα την οποία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σύμφωνα με τους ελεγκτές, παρέκαμψε σκόπιμα.
Ένα μοντέλο σχεδιασμένο για την αποφυγή λογαριασμών
Η καρδιά του προβλήματος είναι αρχιτεκτονική. Οι Βρυξέλλες έχουν επιλέξει ένα σύστημα γνωστό ως «χρηματοδότηση ουδέτερη ως προς το κόστος»: οι πληρωμές προς τα κράτη μέλη δεν εξαρτώνται από την αιτιολόγηση των πραγματικών δαπανών, αλλά από την επικύρωση των στόχων και των ορόσημων που έχουν διαπραγματευτεί εκ των προτέρων. Εν ολίγοις, τα τιμολόγια δεν ελέγχονται. Τα κουτάκια είναι τσεκαρισμένα. Αυτή η επιλογή σχεδιασμού δεν αποτελεί τεχνικό λάθος. Είναι μια πολιτική επιλογή που μετατοπίζει το βάρος της απόδειξης και αποδυναμώνει την ευθύνη.
Οι συνέπειες είναι σαφείς. Οι ελεγκτές είναι σε θέση να εντοπίσουν μόνο τους 100 κορυφαίους δικαιούχους σε κάθε χώρα: υπουργεία, δημόσιους φορείς και κρατικούς φορείς. Το τι συμβαίνει στη συνέχεια, όταν αυτά τα κεφάλαια αναδιανέμονται σε ιδιωτικές εταιρείες, παραμένει σε μεγάλο βαθμό αδιαφανές. Δισεκατομμύρια αλλάζουν χέρια χωρίς να αφήνουν κανένα ίχνος χρησιμοποιήσιμο από έναν εξωτερικό ελεγκτή. Το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο τονίζει ότι αυτή η έλλειψη διαφάνειας αναπόφευκτα ενισχύει την πολιτική πατρωνία και την κατάχρηση δημόσιων πόρων. Η ιταλική περίπτωση των επιδοτήσεων ενεργειακής απόδοσης, οι οποίες μερικές φορές κάλυπταν περισσότερο από το 100% του πραγματικού κόστους των εργασιών, καταδεικνύει σαφώς την έκταση στην οποία μπορούν να οδηγήσουν αυτές οι ελλείψεις εποπτείας.
Το ζήτημα δεν είναι απλώς λογιστικό. Αφορά την ικανότητα των εθνικών κοινοβουλίων και των πολιτών που τα εκλέγουν να επιβλέπουν τη χρήση των κοινών πόρων. Όταν ένα κράτος μέλος δεν γνωρίζει ή αρνείται να αποκαλύψει ποιες ιδιωτικές εταιρείες έχουν τελικά επωφεληθεί από ευρωπαϊκά κονδύλια που διοχετεύονται στα ταμεία του, υπονομεύεται η ίδια η αρχή του δημοκρατικού ελέγχου.
Η πρόκληση του επόμενου πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου
Η σύγκρουση μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν αφορά μόνο τις προηγούμενες επιδόσεις. Αφορά το μέλλον. Η Ένωση διαπραγματεύεται επί του παρόντος το επόμενο πολυετές δημοσιονομικό της πλαίσιο, το οποίο εκτιμάται σε πάνω από 2 τρισεκατομμύρια ευρώ. Και οι Βρυξέλλες σκοπεύουν να επεκτείνουν το ίδιο μοντέλο χρηματοδότησης ανεξάρτητο από το κόστος στις γεωργικές πολιτικές, τα περιφερειακά ταμεία και τα μέσα συνοχής.
Το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο αντιτίθεται σθεναρά σε αυτό. Προειδοποιεί ότι η επέκταση ενός ήδη ελαττωματικού συστήματος στο ταμείο μετά την Covid θα θεσμοθετούσε την αδιαφάνεια σε ολόκληρο το δημοσιονομικό πλαίσιο της ΕΕ. Η διαφορά στα εμπλεκόμενα ποσά -ορισμένες χώρες, όπως η Ιταλία, λαμβάνουν το ισοδύναμο σχεδόν του 10% του εθνικού τους εισοδήματος, ενώ άλλες λαμβάνουν λιγότερο από το 1% του ΑΕΠ τους- καθιστά ακόμη πιο επιτακτική τη μεγαλύτερη διαφάνεια στις χρηματοοικονομικές ροές.
Αυτή η θεσμική αντιπαράθεση αποκαλύπτει μια διαρθρωτική ένταση εντός της ΕΕ: από τη μία πλευρά, η Επιτροπή, η οποία υπερασπίζεται το μοντέλο διαχείρισής της με το επιχείρημα της ευελιξίας και της ταχείας ανάπτυξης· από την άλλη, ένα ανεξάρτητο εποπτικό όργανο που επαναλαμβάνει ότι η ταχύτητα εκταμίευσης δεν μπορεί να δικαιολογήσει την έλλειψη λογοδοσίας. Τα κράτη μέλη, από την πλευρά τους, βρίσκονται σε μια διφορούμενη θέση: αρκετά από αυτά αντιστάθηκαν ενεργά στα αιτήματα για πληροφορίες από το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, υπονοώντας ότι η αδιαφάνεια τους ταίριαζε, είτε αυτή προερχόταν από διοικητική αδυναμία είτε από την επιθυμία διατήρησης διακριτικής ευχέρειας.
Το πραγματικό ερώτημα που εγείρει αυτή η έκθεση είναι το πολιτικό κόστος της μεγάλης κλίμακας χρηματοπιστωτικής ολοκλήρωσης. Όταν ποσά τέτοιου μεγέθους κυκλοφορούν σύμφωνα με κανόνες που ούτε οι υπερεθνικοί ελεγκτές ούτε τα εθνικά κοινοβούλια μπορούν να ελέγξουν πλήρως, δικαιούται κανείς να αναρωτηθεί σε ποιον δημοκρατικό χώρο λαμβάνονται πραγματικά αυτές οι αποφάσεις και ποιος, τελικά, είναι υπόλογος σε ποιον.
Πηγή: Βαθιά Γεωπολιτική
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: