Ο Γερμανός Νίτσε επηρέσαε πολλούς ανθρώπους ενάντια στον Χριστιανισμό.
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
Σε ένα ξένο άρθρο όπου ο συγγραφέας είναι φανερά επηρεασμένος από τον Γερμανό παράγοντα του Διονυσιακού πολιτισμού, γράφει ότι ο Χριστιανισμός "κατέστρεψε" το imperium romanum !!! Κυριολεκτικά διαβάζουμε ένα ακόμη διεθνές άρθρο με τρομερό ανθελληνισμό :
"Ο Νίτσε γράφει στο βιβλίο του o Αντίχριστος,
«Αυτό που υπήρχε aere perennius, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η μεγαλοπρεπέστερη μορφή οργάνωσης που επιτεύχθηκε ποτέ υπό δύσκολες συνθήκες, τόσο μεγαλοπρεπής που, σε σύγκριση με αυτήν, όλα όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν ήταν απλός ερασιτεχνισμός, κάτι ατελές και αλλοιωμένο - αυτοί οι αναρχικοί άγιοι το έκαναν στόχο να καταστρέψουν «τον κόσμο», δηλαδή την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μέχρι να μην μείνει ούτε πέτρα πάνω στην άλλη μέχρι που ακόμη και οι Γερμανοί και άλλοι ηλίθιοι μπορούσαν να την καταλάβουν.
Ο Χριστιανός και ο αναρχικός είναι και οι δύο παρακμιακά, και οι δύο ανίκανοι να δράσουν παρά μόνο με έναν διαλυτικό, δηλητηριώδη και μαραμένο τρόπο. Παντού αποστραγγίζουν το αίμα της ζωής. και οι δύο έχουν, ενστικτωδώς, ένα θανάσιμο μίσος για όλα όσα υπάρχουν, όλα όσα είναι σπουδαία, όλα όσα διαρκούν, όλα όσα υπόσχονται να...» «Το μέλλον της ζωής.
Ο Χριστιανισμός ήταν ο βρικόλακας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας .» Ο Νίτσε μπορεί να δανείστηκε τη μεταφορά του βρικόλακα από τον Ερνέστο Ρενάν, ο οποίος την είχε χρησιμοποιήσει λίγα χρόνια νωρίτερα: «Κατά τη διάρκεια του τρίτου αιώνα , ο Χριστιανισμός ρουφάει τη ζωή από την αρχαία κοινωνία σαν βρικόλακας, στραγγίζει όλη της τη δύναμη και προκαλεί εκείνη τη γενική αναταραχή ενάντια στην οποία οι πατριώτες αυτοκράτορες αγωνίζονται μάταια.
Η Εκκλησία, τον τρίτο αιώνα , μονοπωλώντας τη ζωή, εξαντλεί την κοινωνία των πολιτών, την αφαίμαξε και την άδειασε». [1] Η ιδέα ότι ο Χριστιανισμός αποστράγγισε την ενέργεια και την αυτοεκτίμησή της από τη ρωμαϊκή κοινωνία είχε ήδη προταθεί από τον Κέλσο τον 2ο αιώνα και στη συνέχεια στις αρχές του 5ου αιώνα από Ρωμαίους ειδωλολάτρες, στους οποίους απάντησε ο Αυγουστίνος στο πρώτο βιβλίο της « Πόλης του Θεού». Αυτή η ιδέα έγινε ταμπού μέχρι τη νέα ελευθερία έκφρασης της Αναγέννησης, όταν ο Μακιαβέλι την εξέφρασε ξανά, με την απαραίτητη επιφύλαξη, στους Λόγους του για τον Λίβιο (II,2):
Ο Χριστιανισμός, έγραψε, είχε διαβρώσει την αγάπη των Ρωμαίων για την Ελευθερία (με την οποία δεν εννοούσε την ατομική ελευθερία, αλλά την εθνική ανεξαρτησία): «Η θρησκεία μας δόξαζε τους ταπεινούς και στοχαστικούς ανθρώπους περισσότερο από τους ανθρώπους της δράσης».
Στην συνέχεια, τοποθέτησε το υπέρτατο αγαθό στην ταπεινότητα, την υποταγή και την περιφρόνηση για τα ανθρώπινα πράγματα», ενώ η θρησκεία των αρχαίων «το τοποθέτησε στο μεγαλείο της ψυχής, στη δύναμη του σώματος και σε όλα τα άλλα πράγματα που ήταν ικανά να κάνουν τους ανθρώπους δυνατούς».
Έπειτα ήρθε η Εποχή του Διαφωτισμού, όταν ο Βολταίρος διακήρυξε, στο έργο του Δοκίμιο για τους Τρόπους και το Πνεύμα των Εθνών (1756): «Ο Χριστιανισμός άνοιξε τους ουρανούς, αλλά έχασε την αυτοκρατορία». Έπειτα ήρθε ο Έντουαρντ Γκίμπον και το μνημειώδες έργο του « Ιστορία της Παρακμής και της Πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας » (1819): «Αυτή η νωχελική ή ακόμη και εγκληματική αδιαφορία για το δημόσιο καλό εξέθεσε [τους Χριστιανούς] στην περιφρόνηση και τις μομφές των ειδωλολατρών.
Οι οπαδοί της νέας αίρεσης ρωτήθηκαν τι θα απογινόταν η αυτοκρατορία, πολιορκημένη από βαρβάρους, αν όλοι οι υπήκοοί της υιοθετούσαν τέτοια μικροπρεπή αισθήματα.
Σε αυτό το προσβλητικό ερώτημα, οι απολογητές του Χριστιανισμού απάντησαν με ασαφείς και διφορούμενους όρους. Βέβαιοι στην προσδοκία ότι, πριν από την ολοκληρωτική μεταστροφή της ανθρωπότητας, ο πόλεμος, η κυβέρνηση, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο ίδιος ο κόσμος, θα έπαυαν να υπάρχουν, δεν ήθελαν να αποκαλύψουν στους ειδωλολάτρες αυτόν τον μυστικό λόγο της ασφάλειάς τους.» [2] Πιο πρόσφατα, το επιχείρημα προβλήθηκε από τον Γάλλο μελετητή Λουί Ρουζιέ, μαθητή του Ρενάν, σε ένα παθιασμένο δοκίμιο για τον Κέλσο που δημοσιεύτηκε το 1925: «Οι Χριστιανοί σίγουρα δεν ήταν φατριαστικά άτομα που συνωμοτούσαν για να ιδρύσουν ένα ξεχωριστό βασίλειο εδώ κάτω. Αλλά λόγω της αποσύνδεσής τους από το δημόσιο καλό, αποτελούσαν μια ομάδα λιποτακτών.
Η πατρίδα και οι αστικοί νόμοι - δηλαδή η μητέρα, δηλαδή ο πατέρας τον οποίο ο αληθινός Γνωστικός, σύμφωνα με τον Κλήμη της Αλεξάνδρειας, πρέπει να περιφρονεί για να καθίσει στα δεξιά του Θεού ( Στόμος IV,4). «Για εμάς», θα έγραφε ο Τερτυλλιανός, «τίποτα δεν είναι τόσο ξένο όσο η δημοκρατία... πρέπει να ζήσει κανείς, λέγεται, για την πατρίδα, για την Αυτοκρατορία, για τους δικούς του. Αυτή ήταν η άποψη των παλιών χρόνων. Κανείς δεν γεννιέται για τους άλλους, αφού πεθαίνει μόνο για τον εαυτό του» ( Απολ. XXXVIII,3).
Το να διακηρύσσει κανείς ότι μόνο ένα πράγμα είναι απαραίτητο - αυτό της διασφάλισης της προσωπικής του σωτηρίας - είναι μια ατομικιστική αρχή, αντικοινωνική εξαρχής, η οποία μεταμορφώνει την κοσμοθεωρία και την οικονομία της κοινωνίας. Υπάρχουν περισσότερα.» Ο Χριστιανός πρέπει να λαχταρά, ακόμη και να προσεύχεται, το τέλος του αιώνα, τη μεγάλη καταστροφή στην οποία θα βυθιστούν οι Ουρμπές και η Αυτοκρατορία, για να ανοίξει ο δρόμος για «μια ουράνια Ιερουσαλήμ, φτιαγμένη από τον Θεό και κατεβασμένη από τον ουρανό».
Όσο πιο γρήγορα χτυπήσει η ώρα της πτώσης της Ρώμης, τόσο πιο τυχερός πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του ο Χριστιανός. «Πρέπει να επιθυμούμε την έλευση της βασιλείας μας και όχι την παράταση της δουλείας μας», γράφει επίσης ο Τερτυλλιανός. «Κύριε, είθε να έρθει η βασιλεία σου το συντομότερο δυνατό! Αυτή είναι η ευχή των Χριστιανών, τέτοια είναι η σύγχυση των Εθνών, τέτοιος είναι ο θρίαμβος των αγγέλων. Για τη βασιλεία σου υποφέρουμε, για τη βασιλεία σου προσευχόμαστε» ( De Corona 13). Οι δημόσιες καταστροφές δεν επηρεάζουν τους Χριστιανούς στο ελάχιστο. βλέπουν σε αυτές μια επιβεβαίωση των προφητειών που καταδικάζουν τον κόσμο σε καταστροφή από βαρβάρους και από φωτιά.
Η Πόλη του Θεού, που σχηματίζεται από την κοινωνία των πιστών και των εκλεκτών, αποσπά τον άνθρωπο από την επίγεια πατρίδα του, της οποίας τα πάθη και τα ενδιαφέροντα παύει να μοιράζεται. Ωστόσο, οι πολιτικές πραγματικότητες, τις οποίες οι Χριστιανοί αγνοούν ως ξένα ζητήματα άσχετα με τη σωτηρία, ήταν, την εποχή του Μάρκου Αυρηλίου, μετά από σαράντα χρόνια ρωμαϊκής ειρήνης, η τρομερή πίεση των Βαρβάρων στις όχθες του Ρήνου και του Δούναβη, οι οποίοι διείσδυσαν μέχρι την Ακυληία, ενώ στην Ανατολή τα σύνορα λυγίστηκαν κάτω από την προέλαση των Πάρθων.
Ένα καθήκον έπεφτε σε όλα τα διορατικά μυαλά: να περιορίσουν τους Βαρβάρους, η απειλή των οποίων μεγάλωνε καθημερινά. Δεν επρόκειτο απλώς για τη διασφάλιση της υλικής ασφάλειας της Αυτοκρατορίας, αλλά για τη διαφύλαξη από ανεπανόρθωτη καταστροφή της πιο πολύτιμης κληρονομιάς της ανθρωπότητας. Γύρω από τους μεγάλους αυτοκράτορες του 2ου αιώνα - τον Αδριανό, τον Αντωνίνο, τον Μάρκο Αυρήλιο, τον Σεπτίμιο Σεβήρο - όπως αργότερα γύρω από τον Διοκλητιανό, όλοι οι διανοούμενοι, όλοι οι πατρίκιοι συσπειρώθηκαν για να αποτρέψουν τον κοινό κίνδυνο.
Ο Μάρκος Αυρήλιος, που δεν αγαπούσε τίποτα περισσότερο από τις φιλοσοφικές συζητήσεις και τον εσωτερικό στοχασμό, δίνει στον κόσμο ένα παράδειγμα απαράμιλλου μεγαλείου. Υποφέροντας, εξαπατημένος, απογοητευμένος, από όλες τις ματαιοδοξίες αυτού του κόσμου, υπακούοντας μόνο στην ιδέα να κάνει τη δουλειά του ως αυτοκράτορας, ως θαύμα της πολιτικής αρετής αντιμετώπισε τα πάντα, περνώντας τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του στις παγωμένες όχθες του Δούναβη ή του Γκραν, πολεμώντας νικηφόρα τους Κουάντι και τους Μαρκομάννι, ξεκουραζόμενος από τους κόπους του πολέμου μόνο και μόνο για να γράψει, στη σκηνή του, κατά τη διάρκεια των μακριών, θλιβερών χειμωνιάτικων νυχτών, αυτό το βιβλίο των Στοχασμών, όπου, χωρίς παράπονο, ευχαριστεί τους θεούς που του έδωσαν τόσο καταξιωμένους γονείς, τόσο εξαιρετικούς δασκάλους, μια τόσο στοργική σύζυγο και όπου κάνει τη φιλοσοφική του εξέταση της συνείδησης κάθε βράδυ.
Για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο που αντιμετώπιζε ο πολιτισμός, η Αυτοκρατορία χρειαζόταν την ενεργό αφοσίωση όλων των πολιτών, των δικαστών και των στρατιωτών, όχι των ιδεαλιστών «πάνω από τη μάχη». Ωστόσο, σύμφωνα με τον Τερτυλλιανό, ο οποίος απάντησε στο επείγον κάλεσμα του αυτοκράτορα, ανταποκρίθηκαν οι Χριστιανοί, σε μια εποχή που βάρβαροι, σκλάβοι και ληστές στρατολογούνταν στον στρατό; «Η βοήθεια που παρέχουμε στο Κράτος όταν είναι απαραίτητο είναι θεϊκή βοήθεια, καθώς είμαστε εξοπλισμένοι με όλα τα όπλα του Θεού.
Όσο πιο ευσεβής είναι κάποιος, τόσο περισσότερο βοηθά τον κυρίαρχό του μέσω προσευχών. Και αυτή η υποστήριξη είναι πολύ πιο αποτελεσματική από αυτή των στρατιωτών που πηγαίνουν στον πόλεμο και σκοτώνουν όσο το δυνατόν περισσότερους εχθρούς. Δεν είναι σωστό, όταν άλλοι άνθρωποι παίρνουν όπλα, οι Χριστιανοί να τα παίρνουν μόνο ως λειτουργοί και υπηρέτες του Θεού; Όταν οι προσευχές μας τρέπουν σε φυγή τους δαίμονες που πυροδοτούν πολέμους και υποκινούν την παραβίαση συνθηκών, προσφέρουμε πολύ μεγαλύτερες υπηρεσίες στους πρίγκιπες από τα στρατεύματα που φαίνεται να διεξάγουν πόλεμο γι' αυτούς» ( De Orat. 5).
Η αλήθεια είναι ότι η αποτυχία των Χριστιανών να δράσουν πυροδότησε μια μαζική απεργία σε όλη την Αυτοκρατορία, η οποία, στα μάτια ενός φωτισμένου πατριώτη, ήταν κάτι περισσότερο από απλή αποχή - ήταν προδοσία. Ο Κέλσος δεν έκανε λάθος που διέκρινε στον Χριστιανισμό έναν καταλύτη για τη διάλυση της Αυτοκρατορίας και που είδε στην πιθανότητα του θριάμβου της το σύνθημα για μεγάλες εισβολές και το ναυάγιο του πολιτισμού: «Αν όλοι σε μιμούνταν, ο αυτοκράτορας σύντομα θα έμενε μόνος και εγκαταλελειμμένος, ώστε ολόκληρη η Αυτοκρατορία να πέσει στα χέρια άγριων και άγριων βαρβάρων, και η λατρεία της θρησκείας σου, όπως η δόξα της αληθινής σοφίας, θα εξαφανιζόταν από τη γη». Όπως είδαμε, η θέση ότι οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν πρώτα από Χριστιανούς και στη συνέχεια από βαρβάρους δεν έλειψε ποτέ από υποστηρικτές. Η Εκκλησία σκότωσε την Αυτοκρατορία.
Η ημέρα που ο Έπαρχος της Ρώμης, Γρηγόριος Ανίκιος, έγινε Πάπας Γρηγόριος Α΄ (590–604) σηματοδοτεί την έναρξη της παποσύνης ως «το φάντασμα της νεκρής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στεφανωμένο στον τάφο της», σύμφωνα με τα λόγια του Τόμας Χομπς (Λεβιάθαν, Κεφάλαιο 47). Υπό τον διάδοχο του Γρηγορίου, Ονώριο (625–638), η Γερουσία μετατράπηκε σε εκκλησία, η αυτοκρατορική κατοικία στο Λατερανό έγινε η έδρα του παπισμού και όλα τα αυτοκρατορικά κτίρια έγιναν ιδιοκτησία της Εκκλησίας.
Για αυτό ξεκίνησε το medium aevum, τον δικό μας «Μεσαίωνα». Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο παπισμός προσκολλήθηκε σφιχτά στον αυτοκρατορικό μανδύα που είχε αποκτήσει, ενώ ταυτόχρονα εμπόδισε τον αντίπαλό του, την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, να επιτύχει την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, οδηγώντας έτσι στον κατακερματισμό της Ευρώπης σε έθνη-κράτη που βρίσκονταν συνεχώς σε πόλεμο μεταξύ τους.
Αυτό ονόμασα Παπική Κατάρα. Ο Χριστιανισμός επαινείται ως το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού, αν και δεν καταλαβαίνω τι του οφείλει ο δυτικός πολιτισμός όσον αφορά την επιστήμη, τη φιλοσοφία, την τέχνη και την πολιτική παράδοση (βλ. το άρθρο μου "Η Ελληνορωμαϊκή Ιδιοφυΐα της Αναγέννησης"). Στην πραγματικότητα, η πιο σημαντική κληρονομιά του Χριστιανισμού στον ευρωπαϊκό πολιτισμό είναι οι θρησκευτικοί πόλεμοι και το σταυροφορικό πνεύμα που εξακολουθεί να λειτουργεί σήμερα."
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: