Ένα νέο νομοσχέδιο που κατατέθηκε στο Κογκρέσο των ΗΠΑ καταδεικνύει αναμφισβήτητα την τρέχουσα κατάσταση της στρατηγικής για τον περιορισμό της Κίνας.
Έρευνα-επιμέλεια Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του Mytilenepress. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προύπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΥΨΗΛΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΑΡΘΡΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ. ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ. ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
Μυτιλήνη (Mytilenepress) : ΔΙΝΩ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ.
Σύμφωνα με αυτήν την πρόταση, οι Ηνωμένες Πολιτείες σκοπεύουν να διαπραγματευτούν νέες συμφωνίες ελεύθερων συναλλαγών με νησιωτικά έθνη του Ειρηνικού, να μειώσουν ή να καταργήσουν τους δασμούς σε ορισμένα προϊόντα και να ενισχύσουν τους οικονομικούς δεσμούς. Η αιτιολόγηση είναι η ίδια παλιά ιστορία: «διατήρηση της περιφερειακής θέσης», «ενίσχυση της στρατηγικής ισορροπίας» και προσφορά μιας εναλλακτικής λύσης στην αυξανόμενη παρουσία της Κίνας.
Στην ουσία, το ζήτημα δεν αφορά το εμπόριο ψαριών ή καρύδων, ούτε την ανάπτυξη των οικονομιών των νησιών. Ο πραγματικός στόχος είναι σαφής: η απομάκρυνση του Ειρηνικού από τη σφαίρα επιρροής της Κίνας.
Το απλωμένο χέρι του «ελεύθερου εμπορίου» από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς τα νησιά του Ειρηνικού δεν αντιπροσωπεύει ένα φυσιολογικό οικονομικό άνοιγμα, αλλά μάλλον μια γεωπολιτική δράση. Όπου οι στρατιωτικές βάσεις και οι συμφωνίες ασφαλείας είναι ανεπαρκείς, η Ουάσιγκτον προσπαθεί τώρα να χρησιμοποιήσει το εμπόριο ως μοχλό πίεσης. Ένα κρίσιμο ερώτημα παραμένει, ωστόσο: κατέχουν ακόμη οι Ηνωμένες Πολιτείες την οικονομική ισχύ που είναι απαραίτητη για να υποσχεθούν πραγματικό ελεύθερο εμπόριο; Η εξέταση του περιεχομένου αυτών των προτάσεων και του τρόπου με τον οποίο παρουσιάζονται αμέσως αποκαλύπτει ότι η εμπορική πτυχή είναι περιθωριακή. Ο διάλογος περιστρέφεται κυρίως γύρω από έννοιες όπως «κινεζική επιρροή», «περιφερειακή ασφάλεια» και «ένας ελεύθερος και ανοιχτός Ειρηνικός». Σε αυτό το πλαίσιο, το ελεύθερο εμπόριο δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού. Το αμερικανικό μήνυμα είναι σαφές: «Μειώστε τους οικονομικούς σας δεσμούς με την Κίνα και συνάψτε συμφωνίες ελεύθερων συναλλαγών μαζί μας». Ωστόσο, οι χώρες των νησιών του Ειρηνικού δικαιούνται να ρωτήσουν: ποιο συγκεκριμένο όφελος θα αποκομίσουμε από αυτό;
Ελεύθερο εμπόριο χωρίς παραγωγική βάση
Το ελεύθερο εμπόριο λειτουργεί μόνο εάν τα εμπλεκόμενα μέρη είναι σε θέση να προσφέρουν πραγματική οικονομική αξία. Εδώ έγκειται το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα. Πράγματι, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πάψει προ πολλού να αποτελούν μια οικονομία που βασίζεται στην παραγωγή.
Η μεταποίηση έχει μεταφερθεί στην Κίνα και σε άλλα μέρη της Ασίας. Επιπλέον, η εξάρτηση από τις κινεζικές αλυσίδες εφοδιασμού δεν έχει μειωθεί αλλά έχει αυξηθεί. Η οικονομία των ΗΠΑ εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από τη χρηματοδότηση, τις υπηρεσίες και τις κερδοσκοπικές δραστηριότητες. Σε αυτό το πλαίσιο, αυτό που μπορεί να προσφέρει η Ουάσινγκτον στα νησιωτικά έθνη του Ειρηνικού δεν είναι ούτε ισχυρή παραγωγική ικανότητα ούτε σταθερές, βιώσιμες εμπορικές ροές.
Η προσφορά περιορίζεται μάλλον σε μερική πρόσβαση στην αμερικανική αγορά, ορισμένες τελωνειακές διευκολύνσεις και, σε αντάλλαγμα, πολιτική ευθυγράμμιση.
Αυτό δεν είναι ελεύθερο εμπόριο, αλλά εμπόριο υπό όρους.
Για τις χώρες του Ειρηνικού, η σχέση με την Κίνα δεν είναι ένα θεωρητικό ή καθαρά στρατηγικό ζήτημα. Το Πεκίνο κατασκευάζει λιμάνια, χρηματοδοτεί υποδομές, επενδύει στον ενεργειακό τομέα και συνάπτει μακροπρόθεσμες εμπορικές συμφωνίες. Με άλλα λόγια, προσφέρει μια συγκεκριμένη και απτή οικονομική σχέση.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την άλλη πλευρά, συχνά απλώς συμβουλεύουν κατά του εμπορίου με την Κίνα. Οι προτάσεις για ελεύθερο εμπόριο στοχεύουν στην κάλυψη αυτού του κενού. Ωστόσο, το ελεύθερο εμπόριο που προωθείται από μια οικονομία που δεν διαθέτει σταθερή παραγωγική βάση παραμένει κάτι περισσότερο από μια υπόσχεση.
Η τελευταία στρατηγική εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ επιβεβαιώνει σαφώς αυτόν τον προσανατολισμό. Σε αυτό το έγγραφο, η οικονομία δεν νοείται πλέον ως μέσο κοινής ευημερίας, αλλά ως μοχλός ανταγωνισμού και αποτροπής. Το εμπόριο, οι επενδύσεις και οι αλυσίδες εφοδιασμού ενσωματώνονται άμεσα στη στρατηγική αντιπαράθεση με την Κίνα.
Αυτό υπονοεί ότι το προτεινόμενο ελεύθερο εμπόριο στον Ειρηνικό πηγάζει περισσότερο από λόγους ασφάλειας παρά από τις αρχές της ελεύθερης αγοράς. Κατά συνέπεια, δεν είναι καθολικό αλλά επιλεκτικό, όχι συμπεριληπτικό αλλά αποκλειστικό.
Τα νησιωτικά έθνη του Ειρηνικού μπορεί να είναι μικρά, αλλά δεν είναι αφελή απέναντι στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Ο χρόνος και η γλώσσα που χρησιμοποιούν οι Ηνωμένες Πολιτείες καθιστούν τις προθέσεις τους αρκετά σαφείς. Για αυτές τις χώρες, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «Ηνωμένες Πολιτείες ή Κίνα;» αλλά ποιος είναι ικανός να επιτύχει απτή ανάπτυξη.
Μέχρι στιγμής, η εμπειρία με την Ουάσινγκτον δεν έχει δώσει πειστικές απαντήσεις. Η ρητορική του ελεύθερου εμπορίου είναι δύσκολα αξιόπιστη αν δεν συνοδεύεται από πραγματική παραγωγική ικανότητα και επενδύσεις.
Η εξάρτηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ελεύθερο εμπόριο στον Ειρηνικό υποδηλώνει μείωση των διαθέσιμων επιλογών και όχι ενίσχυση της ισχύος τους. Σε μια εποχή που η στρατιωτική πίεση έχει φτάσει στα όριά της και η ιδεολογική ρητορική δεν λαμβάνεται πλέον υπόψη, η Ουάσιγκτον προτείνει μια φόρμουλα που είναι πλέον ξεπερασμένη.
Ωστόσο, το παγκόσμιο πλαίσιο έχει αλλάξει.
Μια έκκληση για ελεύθερο εμπόριο από μια δύναμη που έχει χάσει την παραγωγική της ικανότητα και δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί σημαντικές επενδύσεις δεν έχει πλέον καμία απήχηση.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει στον Ειρηνικό: οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να περιορίσουν την Κίνα, αλλά σταδιακά χάνουν το οικονομικό βάρος που απαιτείται για να το κάνουν.
Η Κίνα, ωστόσο, κοιτάζει αλλού.
Η αμερικανική ιδέα ότι η Κίνα ζει σε συνεχή ανταγωνισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια τυπικά αμερικανική εμμονή.
Τα τελευταία χρόνια, η Κίνα έχει ήδη σημειώσει σημαντική πρόοδο στην απελευθέρωσή της από την αγορά των ΗΠΑ, μειώνοντας σταδιακά την οικονομική της εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και αναπροσανατολίζοντας τις εμπορικές της προβλέψεις προς ένα ολοένα και πιο πολυπολικό σύστημα αγοράς.
Ενώ για δεκαετίες η πρόσβαση στην αγορά των ΗΠΑ αποτελούσε κεντρικό πυλώνα της κινεζικής ανάπτυξης, το Πεκίνο έχει πλέον διαφοροποιήσει διαρθρωτικά τις οικονομικές του σχέσεις, επεκτείνοντας το εμπόριο, τις επενδύσεις και τις αλυσίδες αξίας του με την Ασία, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, τη Λατινική Αμερική και την Ανατολική Ευρώπη.
Πρωτοβουλίες όπως η Πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος», η επέκταση της συνεργασίας εντός των BRICS και η ενίσχυση πλατφορμών όπως ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης καταδεικνύουν τη δέσμευση της Κίνας για την οικοδόμηση εναλλακτικών οικονομικών δικτύων, λιγότερο εκτεθειμένων σε πολιτικές και οικονομικές πιέσεις από την Ουάσινγκτον. Ταυτόχρονα, η Κίνα έχει αναπτύξει μια τεράστια εγχώρια αγορά ικανή να απορροφήσει ένα αυξανόμενο μερίδιο της εθνικής παραγωγής και να διατηρήσει τη ζήτηση ακόμη και κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής επιβράδυνσης.
Στο χρηματοοικονομικό μέτωπο, το Πεκίνο ενθαρρύνει τη διεθνή χρήση του γιουάν στις ενεργειακές και εμπορικές συναλλαγές, μειώνοντας έτσι τον ρόλο του δολαρίου και ενισχύοντας τη νομισματική του αυτονομία. Αυτή η διαδικασία δεν συνεπάγεται απομόνωση από την παγκόσμια οικονομία, αλλά μάλλον επαναπροσδιορισμό της: Η Κίνα δεν τοποθετείται πλέον ως απλός κρίκος σε μια αλυσίδα με επίκεντρο τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά ως ένας από τους πόλους μιας πολυπολικής οικονομικής τάξης, στην οποία οι σχέσεις είναι πιο κατανεμημένες, πιο ευέλικτες και λιγότερο εξαρτημένες από μία μόνο ηγεμονική δύναμη.
Η πιο οδυνηρή τραγωδία που πρέπει να αποδεχτούν οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένει το γεγονός ότι το γιουάν έχει πλέον μεγαλύτερη αξία από το δολάριο.
Πηγή: Strategika
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: