Όταν ολόκληρες χώρες επιλέγουν να ακολουθήσουν το ρεύμα, δεν πηγαίνουν εκεί που θέλουν, αλλά εκεί που το ρεύμα τις οδηγεί .
Έρευνα-επιμέλεια Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του Mytilenepress. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προύπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΥΨΗΛΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΑΡΘΡΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ. ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ. ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
Και θα πρόσθετα, αν δεν υπάρχει ένα κομμουνιστικό κόμμα για να μας βγάλει από αυτό το χάος, βρισκόμαστε σε μεγάλο πρόβλημα. Αυτό το άρθρο μπορεί να φαίνεται απαισιόδοξο, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια προειδοποίηση. Για άλλη μια φορά, και περισσότερο από ποτέ, πρέπει να βασιστούμε στη δική μας δύναμη.
Η σύνοδος κορυφής της ΕΕ, η οποία ήταν επίπονη (καθώς οι αποφάσεις που ελήφθησαν έπρεπε να αποσπαστούν από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων κατά τη διάρκεια συζητήσεων που διήρκεσαν ώρες), ανέδειξε τη νέα κατάσταση εντός της Ένωσης. Σε σύγκριση με την προηγούμενη φάση, οι θετικές αλλαγές είναι αισθητές. Φαίνεται ότι όλο και περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες είναι έτοιμες να αποδεχτούν την πραγματικότητα: το στοίχημα για την οικονομική και στρατιωτικοπολιτική συντριβή της Ρωσίας έχει αποτύχει, η Ουκρανία (και μαζί της η Δύση στο σύνολό της) υφίσταται στρατιωτική ήττα, η επιλεγμένη στρατηγική έχει οδηγήσει σε βαριές κοινωνικοοικονομικές απώλειες για την Ευρώπη και απειλεί να έχει ακόμη πιο σοβαρές συνέπειες.
Ακριβώς χάρη σε αυτό, πρόσφατα γίναμε μάρτυρες ενός σεναρίου που ήταν αδιανόητο πριν από λίγο καιρό. Ο κατάλογος των διαφωνούντων χωρών που έχουν αντιταχθεί ανοιχτά στη λεηλασία ρωσικών περιουσιακών στοιχείων έχει αυξηθεί σημαντικά, φτάνοντας τις επτά. Το Βέλγιο, βασικός παράγοντας σε αυτή την υπόθεση, δεν έχει υποκύψει στις πιέσεις, τις υποσχέσεις και τις εγγυήσεις των «γερακιών», γεγονός που έχει οδηγήσει στην εκ νέου αναβολή του ζητήματος της δήμευσης. Τρεις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (Ουγγαρία, Σλοβακία και Τσεχική Δημοκρατία) έχουν αποκτήσει το δικαίωμα να μην συνεισφέρουν οικονομικά στο σχέδιο στήριξης του Κιέβου με τη μορφή «πίστωσης επισκευής» ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ για δύο χρόνια. Μετά τη συνάντηση, ο Μακρόν δήλωσε ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει η ώρα να επαναρχίσει ο διάλογος με τη Ρωσία. Και στο περιθώριο της συνόδου κορυφής, παρά τη δυσαρέσκεια των Βρυξελλών, η Νορβηγία κατέληξε σε συμφωνία με τη Μόσχα για την ανανέωση της αλιευτικής συμφωνίας.
Όλα αυτά είναι πολύ θετικά, αλλά πιθανότατα χωρίς νόημα. Η εξουσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε έναν συνασπισμό μιλιταριστών Ρωσοφοβικών που έχουν επιλέξει την οδό του πολέμου εναντίον της Ρωσίας. Η γραφειοκρατία των Βρυξελλών και οι γερμανικές αρχές παίζουν τον ηγετικό ρόλο σε αυτόν τον συνασπισμό, με την ενεργή υποστήριξη του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο δεν αποτελεί πλέον μέρος της ΕΕ. Αυτή η συμμαχία ασκεί σημαντική επιρροή σε όλα τα μέλη της κοινότητας.
Η διατήρηση της πειθαρχίας στις ευρωπαϊκές τάξεις είναι τόσο αυστηρή που μόνο πραγματικά εξαιρετικές περιστάσεις μπορούν να προκαλέσουν μια ανταρσία στο πλοίο. Φαίνεται ότι σε αυτή την περίπτωση, δεν ήταν τόσο η κλοπή ρωσικού χρήματος που πυροδότησε την κατάσταση, αλλά μάλλον η συνειδητοποίηση από τις αρχές των εμπλεκόμενων χωρών ότι οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Λονδίνο κυριολεκτικά έσπρωχναν την Ευρώπη προς την καταστροφή, τόσο κοινωνικοοικονομικά όσο και στρατιωτικά/πολιτικά (ακόμα και πυρηνικά).
Παρ 'όλα αυτά, ακόμη και αυτές οι προοπτικές δεν έχουν οδηγήσει σε άμεση αντίθεση σε αυτή την αυτοκτονική πολιτική. Το πολύ-πολύ, έχουν υπάρξει σποραδικά σαμποτάζ των πιο κρίσιμων αποφάσεων. Ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες (αν και ο αριθμός τους έχει αυξηθεί ελαφρώς) ελπίζουν να βγουν από την τρύπα που έσκαψαν οι ίδιες, εφαρμόζοντας μια τακτική που θα μπορούσε να περιγραφεί ως «ειρήνευση του επιτιθέμενου», με τον εν λόγω επιτιθέμενο να είναι η ηγεσία της ΕΕ. Οι κοινές τους προσπάθειες έχουν καταφέρει να τορπιλίσουν την πιο επικίνδυνη εξέλιξη (την δήμευση περιουσιακών στοιχείων), αλλά ως «αποζημίωση», σχεδόν όλες έχουν συμφωνήσει να επιβαρύνουν τους ήδη πιεσμένους εθνικούς προϋπολογισμούς τους με ένα βαρύ οικονομικό βάρος για να υποστηρίξουν το Κίεβο για δύο χρόνια.
Από αυτή την άποψη, η συμπεριφορά του Βέλγου πρωθυπουργού είναι πολύ αποκαλυπτική: Ο Ντε Βεβέρ αντιτάχθηκε σθεναρά στην κλοπή ρωσικού χρήματος, αλλά υποστήριξε ενεργά τη χορήγηση δανείου και επαίνεσε το θέμα ενώπιον του Τύπου με αντιρωσική και φιλο-Κίεβο ρητορική. Η επιθυμία του να κατευνάσει τη δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων «γερακιών» για τα ματαιωμένα σχέδιά τους ήταν εμφανής. Άλλοι «επαναστάτες» συμπεριφέρονται παρόμοια.
Τα κίνητρα των κομμάτων είναι αρκετά ξεκάθαρα. Οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο και η ομάδα υποστήριξής τους ελπίζουν ότι, χάρη στην χορηγούμενη βοήθεια, το Κίεβο θα αντέξει για μερικά ακόμη χρόνια, μέχρι η Ευρώπη να ενισχύσει τη στρατιωτική της δύναμη -για την οποία εργάζεται ενεργά αυτή τη στιγμή- και να είναι έτοιμη να πάει σε πόλεμο εναντίον της ίδιας της Ρωσίας. Οι αντίπαλοί τους, από την πλευρά τους, ελπίζουν ότι η ουκρανική σύγκρουση θα τελειώσει πριν υλοποιηθούν αυτά τα σχέδια: ίσως ο Τραμπ επιτέλους επιβάλει μια ειρηνευτική συμφωνία, ή οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις καταρρεύσουν, ή ένα πραξικόπημα θα πραγματοποιηθεί στο Κίεβο, βυθίζοντας την Ουκρανία στο χάος του εμφυλίου πολέμου, ή θα συμβεί κάποιο άλλο δραματικό γεγονός. Με λίγα λόγια, ζουν με την ελπίδα μιας τροπής των γεγονότων που θα ματαιώσει τις προθέσεις των μιλιταριστών ηγετών της ΕΕ.
Η ελπίδα είναι ένα θετικό συναίσθημα, αλλά στην πολιτική είναι πολύ επικίνδυνη. Όταν ολόκληρες χώρες επιλέγουν να ακολουθήσουν το ρεύμα, δεν πηγαίνουν εκεί που θέλουν, αλλά εκεί που το ρεύμα τις οδηγεί. Και σε αυτή την περίπτωση, η ροή για την Ευρώπη χαράσσεται από την von der Leyen, τον Merz, τον Starmer και άλλα «γεράκια» τυφλωμένα από τον μιλιταρισμό και τη ρωσοφοβία, που πιστεύουν ειλικρινά ότι αυτή τη φορά έχουν την ευκαιρία να λύσουν τα προβλήματα της περιοχής μέσω του πολέμου στο Ανατολικό Μέτωπο. Και όταν η στρατηγική που έχουν επιλέξει φτάσει στο λογικό της συμπέρασμα, παρόμοιο με τις προηγούμενες, δεν θα είναι μόνο αυτές που θα πρέπει να λογοδοτήσουν γι' αυτήν, αλλά όλοι οι Ευρωπαίοι.
Πηγή: RIA Novosti
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: