Διαχρονικά οι κόρες του Χριστού αποτελούν Ευλογία για το Ελληνικό έθνος. Στον αντίποδα οι κόρες του απαίσιου Savaziou-Διόνυσου αποτελούν κατάρα-καταστροφή για το έθνος.
Το γνώρισμα των γυναικών του Χριστού είναι το κοκκίνισμα στο μέτωπο. Ντρέπονται όταν ακούνε τα πρόστυχα λόγια και ποτέ δεν συμμετέχουν στις Διονυσιακές δραστηριότητες.
ΠΑΤΗΡ ΣΑΒΒΑΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ Η ΜΟΔΑ 1 – YouTube
ΠΑΤΗΡ ΣΑΒΒΑΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ Η ΜΟΔΑ 2 – YouTube
ΠΩΣ ΠΡΟΣΒΑΛΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΝ ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
https://www.youtube.com/watch?v=N1gfXfhUT1w
Έρευνα-επιμέλεια Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του Mytilenepress. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προύπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΥΨΗΛΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΑΡΘΡΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ. ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ. ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
Σήμερα θα δούμε πολύ ενδιαφέροντα άρθρα από μια άλλη ιστοσελίδα σχετικά με τις Φεμιναζί-Μαινάδες του Διονυσιακού πολιτισμού :
"Ο Arthur Conan Doyle, o συγγραφέας του διάσημου Σέρλοκ Χόλμς είχε πει πως “δεν υπάρχει τίποτα πιο παραπλανητικό από ένα προφανές δεδομένο”.
Το “προφανές δεδομένο” είναι ένα μικρό μέρος της αλήθειας που χρησιμοποιείται από τον ψεύτη ώστε να αποσπάσει από την συνολικότερη αλήθεια για να οδηγήσει την σκέψη σε ένα συγκεκριμένο συμπέρασμα. Ή μπορεί να είναι ένα άσχετο δεδομένο που χρησιμοποιείται ώστε να οδηγήσει την σκέψη μακρυά από τα σημαντικά δεδομένα. Και στις δυο περιπτώσεις το “προφανές δεδομένο” είναι αληθινό. Η παραπλανητική ματιά που ο φεμινισμός έχει επιβάλλει στις κοινωνίες μας για η σχέση των γυναικών και του άντρα με την δύναμη ιστορικά χρησιμοποιεί συχνά το “προφανές δεδομένο”.
Ένα “προφανές δεδομένο” είναι για παράδειγμα πως οι άντρες είχαν στα χέρια τους το μεγαλύτερο μέρος της ορατής δύναμης ιστορικά. Οι φεμινίστριες όμως αγνοούν βολικά το γεγονός του ότι ήταν οι άντρες αυτοί που δημιούργησαν τα πάντα στις κοινωνίες. Φιλοσοφία, μαθηματικά, επιστήμες, μηχανική, τα εκπαιδευτικά, πολιτικά και νομικά συστήματα όπως και τα συστήματα διακυβέρνησης των κοινωνιών. Οι άντρες λοιπόν κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος της ορατής δύναμης όλων αυτών που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει. Τίποτα από όλα αυτά δεν προσφέρθηκαν στις κοινωνίες μας ως δώρο από τους Θεούς. Ιστορικά οι γυναίκες δεν προσέφεραν ισότιμα στην δημιουργία της ασφαλής, τεχνολογικής και δημοκρατικής δυτικής κουλτούρας στην οποία ζούμε σήμερα. Πως λοιπόν μας εκπλήσσει το γεγονός του ότι οι άντρες κατείχαν ιστορικά τον μεγαλύτερο έλεγχο όλων αυτών που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει; Πως γίνεται αυτός ο πολιτισμός που δημιουργήθηκε σχεδόν αποκλειστικά από τους άντρες να μοιράζονταν ισότιμα;
ΔΕΝ ΓΙΝΟΤΑΝ.
Η μυωπική ματιά του φεμινισμού στην ιστορία αποκαλύπτει στην πραγματικότητα μια άδικη αίσθηση αυτοδικαίωσης από την πλευρά των φεμινιστριών. Και μια παρωχημένη ζήλια η οποία υποθέτει πως οι άντρες θα έπρεπε να μοιράζονται ισότιμα όλα όσα αυτοί δημιούργησαν. Ώστε να είναι ίση με την δική του η σχέση των γυναικών με την δύναμη. Και πως μόνο αυτό είναι δικαιοσύνη. Η αλήθεια όμως είναι πως ιστορικά ελάχιστοι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, κατείχαν κάποιο είδος ουσιαστικής δύναμης. Η συντριπτική πλειοψηφία των αντρών ήταν φτωχοί ή σκλάβοι. Και όσοι είχαν δύναμη στα χέρια τους την κράταγαν για πάρα πολύ λίγο. Και με τεράστιο κόστος και κίνδυνο. Οι άντρες που ιστορικά κατείχαν δύναμη δολοφονούνταν συχνά από πολιτικούς τους αντιπάλους, άντρες και γυναίκες, και ήταν εξαιρετικά δύσκολο για κάποιον να κρατήσει την δύναμη του για πολύ καιρό. Παρόλα αυτά ακόμα και κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις και συνθήκες η σχέση των γυναικών με την δύναμη ιστορικά ήταν μεγάλη. Ακόμα και στις πιο υψηλές πολιτικές θέσεις.
ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΤΥΧΑΙΝΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΚΑΡΔΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΦΕΡΑΝ ΙΣΧΥΡΟΙ ΑΝΤΡΕΣ.
Κάτω από αυτή την σκοπιά δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε πως οποιαδήποτε φεμινιστική εκδοχή της ιστορίας εμπεριέχει μια γερή δόση του “προφανούς δεδομένου” του Arthur Conan Doyle, με σκοπό να εξαπατήσει. Ότι οι άντρες είχαν την πλειοψηφία της δύναμης ιστορικά και πως οι γυναίκες δεν μπορούσαν να ψηφίζουν. Η συνήθης αντίληψη είναι πως ο φεμινισμός ξεκίνησε ως ένα ηθικό κίνημα ισότητας για να χειραφετήσει την γυναίκα. Αυτή η αντίληψη είναι ανιστόρητη και λανθασμένη όπως θα δούμε παρακάτω. Όμως είναι τόσο κανονικοποιημένη στην ποπ κουλτούρα που ακόμα και οι άνθρωποι που αναγνωρίζουν τον κίνδυνο του φεμινισμού, γίνονται εχθρικοί όταν προσπαθείς να τους το εξηγήσεις. Η συνήθης εσφαλμένη αντίληψη είναι πως ο φεμινισμός “κατάντησε” να είναι έτσι. Και πως στην πραγματικότητα είχε ηθικές ρίζες και οποιοσδήποτε υποστηρίζει το αντίθετο εκλαμβάνεται ως εχθρός.
Ως κάποιος που “γίνεται σαν τις φεμινίστριες”, ως φανατικός και ως κάποιος που δεν καταλαβαίνει πως δεν είναι όλες “φεμινάζι”. Το έχουμε δει συχνά κι εδώ. Αυτά που πραγματικά όμως λένε είναι “μην ταράζεις τα νερά”. “Κράτα το στόμα σου κλειστό”. “Μην λες άβολες αλήθειες”. “Μην ενοχλείς τις φεμινίστριες”. Η ιστορική πραγματικότητα όμως είναι, όπως εξάλλου ήδη έχουμε δει σε άλλα άρθρα, πως ο φεμινισμός ήταν από πάντα ένα κίνημα μίσους και πως οι φεμινίστριες πάντα έκρυβαν ή παραποιούσαν μέρος της αλήθειας, δημιουργούν ψεύτικες έρευνες και παραποιούν τα αποτελέσματα άλλων, ντροπιάζουν τους άντρες, μεταφράζουν λανθασμένα την ιστορία.
ΚΑΙ ΕΚΦΟΒΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ.
Η ρίζα του φεμινιστικού δόγματος είναι πως η Πατριαρχία κυβερνά τον κόσμο και πως αυτή είναι ένα σύστημα κανόνων και νόμων που κατασκεύασαν οι άντρες ώστε να αντλούν προνόμια εις βάρος των γυναικών. Αυτό είναι ένα ψέμα που χρησιμοποιεί το “προφανές δεδομένο” πως οι άντρες κατασκεύασαν ένα σύστημα κανόνων και νόμων και που αγνοεί πως αυτό το σύστημα κανόνων και νόμων δημιουργήθηκε για να ελέγχει κατά κόρον τους άντρες, να φέρει σταθερότητα στις κοινωνίες μας και να παρέχει εξέλιξη, πλούτο και την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή σε άντρες και γυναίκες, ιδίως (φυσικά) αυτών που βρίσκονταν στην κορυφή της εκάστοτε κοινωνίας. Η πρώτη περιγραφή της πατριαρχικής θεωρίας καταγράφτηκε στην πρώτη διακήρυξη του φεμινισμού την ημέρα που το κίνημα γεννήθηκε το 1848, και που υπογράφτηκε από 68 γυναίκες και 32 άντρες ανάμεσα τους και ένας μαύρος άντρας.
Οι πρώτες αυτές φεμινίστριες και φεμινιστές διακήρυξαν εκείνη την ημέρα πως οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα να κατέχουν γη, να σπουδάσουν και να γίνουν πετυχημένες επιχειρηματίες. Διακήρυξαν επίσης πως το νομικό σύστημα του διαζυγίου κατασκευάστηκε έτσι ώστε να λειτουργεί μεροληπτικά υπέρ των αντρών, και πως οι γυναίκες ζούσαν σε ένα καταπιεστικό πλαίσιο μιας και ήταν αναγκασμένες να ακολουθούν νόμους τους οποίους δεν είχαν δικαίωμα να ψηφίζουν.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ “ΠΡΟΦΑΝΗΣ ΔΕΔΟΜΕΝΑ”.
Και αυτό επειδή δεν αναφέρουν για παράδειγμα πως ούτε η συντριπτική πλειοψηφία των αντρών δεν είχε το δικαίωμα στην ψήφο, πως οι άντρες είχαν ιστορικά πολύ πιο σκληρή μεταχείριση νομικά από ότι οι γυναίκες (κάτι που συνεχίζει ακόμα και σήμερα).
Και πως ήταν οι άντρες αυτοί που ιστορικά θυσίαζαν τις ζωές και σώματα τους για να δαμάσουν την άγρια φύση. Να χτίσουν τους πολιτισμούς. Και για να πολεμήσουν σε πολέμους ώστε να παρέχουν ασφάλεια και ελευθερία στις γυναίκες. Τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους δημιουργήθηκε το κίνημα των φεμινιστριών το 1848 όμως θα το εξετάσουμε αναλυτικότερα στο τελευταίο από αυτή την σειρά άρθρων. Αν και οι άντρες, που εφεύραν και κατασκεύασαν κυριολεκτικά τα πάντα στις κοινωνίες ιστορικά, δεν είχαν καμία υποχρέωση να μοιράζονται την δύναμη τους με τις γυναίκες, το έκαναν συχνά και απλόχερα.
ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ.
Είναι μια στρατηγική που άντρες ακολουθούσαν ιστορικά για να προσελκύσουν αξιόλογους συντρόφους. Και για να δημιουργήσουν υποστηρικτές και λόμπι ώστε να διατηρήσουν την δύναμη που είχαν. Μέσα σε ένα εξαιρετικά πολύπλοκο, ανταγωνιστικά και πολύ συχνά θανατηφόρο πολιτικό σύστημα και κοινωνικών παραγόντων. Ακόμα και σήμερα μόνο μια γυναίκα υπάρχει στους 50 μεγαλύτερους φιλάνθρωπους παγκοσμίως.
Αυτοκράτορες χάριζαν περιστασιακά γη, ζώα και πλούτο στους πολίτες και μοίραζαν την λεία του πολέμου στους στρατιώτες. Διοργάνωναν διαγωνισμούς και γιορτές για να κρατήσουν την εύνοια του λαού. Κανένας άντρας δεν κέρδισε και κράτησε την δύναμη και εξουσία του χωρίς να έχει δίπλα του χρήσιμους συμμάχους. Συμπεριλαμβανομένων και γυναικών. Και όπου κυριολεκτικά και να κοιτάξεις στην ιστορία μπορείς να δεις γυναίκες που ήταν εξίσου ή και πιο δυνατές από τους άντρες. Μια μικρή ιστορική έρευνα για τις γυναίκες που κατείχαν δύναμη στην ιστορία μπορεί να κρατήσει χρόνια. Από βασίλισσες, στρατηγούς, ευγενείς, μάρτυρες, αυτοκράτειρες, συμβουλάτορες, συζύγους, κόρες, ερωμένες και ιερόδουλες που άλλαξαν την πορεία της ιστορίας. Και μέσα σε όλο αυτό το ιστορικό πλαίσιο η καταπίεση της γυναίκας είναι εξίσου εμφανής με την καταπίεση του άντρα. Ο αγώνας για επιβίωση και για δύναμη επηρέαζε όλους τους ανθρώπους.
Για παράδειγμα η Φαυστίνα η Νεότερη η γυναίκα του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου κατείχε αρκετή δύναμη ώστε να πείσει την οικογένεια και τον εραστή της Αβίδιο Κάσιο, να διοργανώσουν πραξικόπημα κατά του άντρας της, και όταν αυτό απέτυχε να πείσει τον άντρα της τον οποίο η ίδια προσπάθησε να δολοφονήσει να εκτελέσει τον εραστή της. Και όλα αυτά από μια γυναίκα που είχε ερωτικές σχέσεις με πολλούς άντρες από ναύτες μέχρι και στρατιώτες. Όχι και ιδιαίτερα καταπιεσμένη για την εποχή της. Και μιλάμε για μια γυναίκα που δεν μπαίνει καν στην λίστα των δέκα πιο ισχυρών γυναικών στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΙΧΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΡΩΜΑΪΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Η οποία ήταν απίστευτα αιματηρή και όπου η δύναμη έρχονταν με πολύ μεγάλο ρίσκο και κίνδυνο. Ούτε καν ο αυτοκράτορας δεν ήταν ασφαλής. Και η δολοφονία του σήμαινε πως ολόκληρη η γενιά του θα εξαλείφονταν μαζί του από επίδοξους σφετεριστές και πολιτικούς αντιπάλους. Οι πλούσιοι μόνο άντρες διοργάνωναν την κοινωνία και οι γυναίκες το σπιτικό. Άντρες και γυναίκες έπρεπε να παραμένουν πιστοί στον πατέρα τους ακόμα και μετά τον γάμο. Γιοι και κόρες είχαν κοινωνικές υποχρεώσεις τις οποίες όφειλαν να εκτελούν. Ο περιορισμός του ότι οι γυναίκες δεν μπορούσαν να έχουν επίσημη πολιτική δύναμη στα χέρια τους σε εκείνη την κοινωνία μπορεί να μεταφραστεί ως καταπίεση ή ως απελευθέρωση. Υπήρχαν πολλοί άντρες που δεν ήθελαν αυτού του είδους την δύναμη μιας και πολλοί πέθαιναν εξαιτίας αυτής.
Στην διάρκεια αυτού του πολιτικού λουτρού αίματος οι γυναίκες στην Ρώμη λειτουργούσαν πίσω από τα παρασκήνια, με μικρότερο ρίσκο για τις ζωές τους, και κοινωνικοί ρόλοι της γυναίκας όπως οι Εστιάδες Παρθένες κατείχαν θεική δύναμη. Για παράδειγμα μπορούσαν να είναι μάρτυρες σε μια Δίκη χωρίς να πάρουν όρκο. Τα λεγόμενα τους δεν αμφισβητούνταν ποτέ. Οποιαδήποτε βλάβη προς αυτές τιμωρούνταν με θάνατο. Μπορούσαν να ελευθερώσουν κατάδικους και σκλάβους με ένα απλό άγγιγμα. Και εάν κάποιος που είχε καταδικαστεί σε θάνατο έβλεπε μια Εστιάδα Παρθένα την ώρα που οδηγούνταν για εκτέλεση, έπαιρνε αυτόματα άφεση και ελευθερώνονταν. Η δύναμη δεν ήταν ξεκάθαρα διανεμημένη ανάμεσα στα φύλα όπως προτείνουν οι φεμινίστριες. Η δύναμη μοιράζονταν μέσα σε ένα εξαιρετικά πολύπλοκο πλαίσιο σχέσεων αντρών και γυναικών. Που συνεχώς εφεύρισκαν τρόπους για να αρπάξουν ένα κομμάτι της.
ΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΟΣΤΟΣ ΚΑΙ ΡΙΣΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΖΩΗ.
Γυναίκες όπως η Κλεοπάτρα και η Δρουσίλλα η αδερφή του Καλιγούλα, ήταν εξίσου δυνατές και αδίστακτες με οποιονδήποτε άντρα που κατείχε δύναμη εκείνη την εποχή. Πήραν μέρος σε κάθε παιχνίδι δύναμης της εποχής που συμπεριλάμβαναν γάμους με αδέρφια, πολέμους για να διατηρήσουν τον θρόνο, δολοφονίες πολιτικών τους αντιπάλων, χειρίστηκαν άντρες και γυναίκες, και διαμόρφωσαν νόμους για να προστατέψουν την κυριαρχία και την δύναμη τους. Η σχέση αυτών των γυναικών με την δύναμη ήταν ακριβώς ίδια με αυτή των αντρών.
Αν και λοιπόν είναι προφανές ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό ήταν οι άντρες αυτοί που κατείχαν την δύναμη σε μια κοινωνία που αυτοί εφεύραν και κατασκεύασαν, θα ήταν ψέμα να υποστηρίζουμε πως οι γυναίκες δεν κατείχαν μέρος αυτής της δύναμης. Και πως ήταν απλά καταπιεσμένες στην Ρωμαϊκή κοινωνία. Είναι εξίσου σημαντικό να θυμόμαστε πως το τίμημα που οι άντρες πλήρωναν για να κερδίσουν και να διατηρήσουν αυτή την δύναμη ήταν τεράστιο. Συχνά η ίδια τους η ζωή. Την στιγμή που οι γυναίκες λειτουργούσαν πολιτικά πίσω από τα παρασκήνια με λιγότερο ρίσκο για την ασφάλεια τους.
Οι γυναίκες στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έπαιζαν τεράστιο ρόλο στην διαμόρφωση της και κατείχαν μέχρι και εμπορικές θέσεις εφόσον το επιθυμούσαν. Ο ιστορικός Gastov Boissier γράφει.“Ένα από τα αξιοπερίεργα χαρακτηριστικά εκείνης της εποχής ήταν πως οι γυναίκες ασχολούνταν εξίσου με τις επιχειρήσεις και το εμπόριο με τους άντρες. Είχαν δικαίωμα να κατέχουν γη και είχαν στην κατοχή τους σκλάβους. Όπως ακριβώς και με τους άντρες η συμπεριφορά τους προς τους σκλάβους ήταν ιδιαίτερα σκληρή ως και σαδιστική”. Οι νόμοι που αφορούσαν την μοιχεία δεν ίσχυαν για τις γυναίκες που ήταν έμποροι ή είχαν κάποια επιχείρηση. Προφανώς τίποτα από όλα αυτά δεν συνάδει με το φεμινιστικό αφήγημα της γυναικείας καταπίεσης. Και υπάρχουν πολλά ακόμα τα οποία θα αναλύσουμε σύντομα σε άλλα άρθρα στα πλαίσια αυτής της ιστορικής αναδρομής.
https://odem.gr/gynaikes-dynami-1/
Φεμινισμός και Ναζισμός
Ελάχιστοι ενδιαφέρονται για το πως συνδέονται ο φεμινισμός και ο Ναζισμός. Οι γυναίκες απόκτησαν το δικαίωμα στην ψήφο όπως εξάλλου και η συντριπτική πλειοψηφία των αντρών, το 1919. Λίγα χρόνια μετά, το 1933, η γυναικεία ψήφος έδωσε την εξουσία στον Αδόλφο Χίτλερ.
Η προπολεμική Γερμανία ήταν ένας παράδεισος για τις γυναίκες της εποχής. Κορυφαία σχολεία για τις γυναίκες υπήρχαν από το 1870 και τα Γερμανικά πανεπιστήμια ήταν ανοιχτά για τις γυναίκες από τις αρχές του 20ου αιώνα. Πολλές γυναίκες στην Γερμανία ήταν δασκάλες, γιατροί, δημοσιογράφοι και δικηγόροι. Το 1933 οι γυναίκες ήταν περισσότερες σε αριθμό από ότι οι άντρες. Το Βερολίνο είχε 1116 γυναίκες για κάθε 1000 άντρες. Άντρες και γυναίκες ψήφισαν στα ίδια περίπου ποσοστά το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό κόμμα του Χίτλερ.
Ήταν όμως η γυναικεία ψήφος που καθόρισε τις εκλογές.
Ο Χίτλερ ήταν ιδιαίτερα αρεστός στις γυναίκες της εποχής και χαίρονταν τεράστιο θαυμασμό τους. Βιβλία, άρθρα και γράμματα είχαν γραφτεί από αυτές που φανέρωναν μια λατρευτική σχεδόν στάση των γυναικών απέναντι σε αυτόν. Γυναίκες έδωσαν την ολοκληρωτικά την ψυχή τους στην ναζιστική προπαγάνδα. Η Gertrud Scholtz-Klink νοσοκόμα, σχεδίασε πόστερ υπέρ του ναζισμού, έγραψε βιβλία, φυλλάδια και έδωσε εκατοντάδες ομιλίες σε συνέδρια και ραδιοφωνικές εκπομπές.
Εκατοντάδες αυτοβιογραφίες γυναικών και αντρών που εξηγούσαν γιατί αγκάλιασαν το Ναζιστικό δόγμα έχουν διατηρηθεί, αλλά δεν βλέπουν συχνά το φως της δημοσιότητας. Σε μία από αυτές η Helene Radtke, 38 ετών, περιγράφει το “καθήκον της να ξεχάσει τις υποχρεώσεις του σπιτιού για να εκπληρώσει το καθήκον της στην χώρα της”. Κάποια άλλη αντικατέστησε το αστέρι του χριστουγεννιάτικου δέντρου της με μια φωτογραφία του Χίτλερ. Μια άλλη εξηγεί τις δυσκολίες που αντιμετώπισε να πείσει τον άντρα και τα παιδιά της να ψηφίσουν το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό κόμμα και την προσπάθεια της να προσηλυτίσει την οικογένεια της στο Ναζιστικό δόγμα.
Ποιος όμως ο αριθμός των γυναικών στις εκλογές;
Σε μια έκθεση του το 1976 o Richard J. Evans, γνωστός ιστορικός του Γερμανικού Γυναικείου Κινήματος εξηγεί τον ρόλο των γυναικών στις εκλογές. Και την συνεισφορά τους στην άνοδο του Χίτλερ. “Η ιστορία”, μας εξηγεί, “σχεδόν αδιαφορεί για τον ρόλο των γυναικών, την μεγαλύτερη εκλογική δύναμη, στην άνοδο του Ναζισμού”. Και αυτό φυσικά δεν μας εκπλήσσει. Ελάχιστοι ιστορικοί έχουν ασχοληθεί με το θέμα και μόνο ένας ή δυο έχουν ανασύρει υλικό που πιστοποιεί τον ρόλο που έπαιξαν με την ψήφο τους οι γυναίκες στις εκλογές. Ο Χίτλερ είχε πει “οι γυναίκες ήταν πάντα οι ισχυρότερες υποστηρίκτριες μου”. Είχε πει επίσης “έχουμε δίπλα μας περισσότερες γυναίκες από όλα τα υπόλοιπα κόμματα μαζί”.
To 1956 η Gabriele Bremme, αμφισβήτησε τον ρόλο που έπαιξαν οι γυναίκες στις εκλογές σε μια έκθεση της στην Unesco. Η έκθεση της όμως αυτή περιλαμβάνει απλά άρθρα που είχαν γραφτεί ανάμεσα στο 1928 και το 1931 και σταματάει να δίνει στοιχεία από το 1930 και μετά. Αφήνοντας έτσι έξω τις κρίσιμες χρονιές ανάμεσα στο 1930 και το 1933. Και για πολλά χρόνια ακαδημαϊκά κανείς δεν ασχολούνταν με το θέμα αυτό. Με λίγα λόγια ο σημαντικός ρόλος που έπαιξαν οι γυναίκες στην άνοδο του Ναζισμού θάφτηκε στα συρτάρια της ιστορίας. Το πως συνδέονται ο φεμινισμός και ο Ναζισμός δεν φάνηκε να ενδιαφέρει κανέναν.
Μέσα όμως από άρθρα του 1937 που απεικονίζουν στατιστικές σε πάνω από εφτά Γερμανικές πόλεις, οι ισχυρισμοί αυτοί καταρρίφθηκαν μιας και η γυναικεία ψήφος ήταν η επικρατέστερη. Στις περιοχές αυτές που οι καταμετρήσεις των ψήφων γίνονταν βάση του φύλου οι γυναίκες φάνηκε να έχουν ψηφίσει υπέρ του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού κόμματος του Χίτλερ περισσότερο από τους άντρες. Οι φεμινίστριες ιστορικοί αρνούνται την συμμετοχή των γυναικών στην άνοδο του Χίτλερ. Χρησιμοποιώντας φυσικά αβάσιμες φεμινιστικές θεωρίες. Τα στοιχεία όμως είναι συγκεκριμένα.
Ήταν η γυναικεία ψήφος που έφερε τον Χίτλερ στην εξουσία.
Ο ρόλος όμως του φεμινισμού στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία δεν σταματά εκεί. Το 1933 φεμινίστριες εξέδωσαν ένα βιβλίο με τίτλο “Γερμανίδες γυναίκες προς τον Αδόλφο Χίτλερ”. Μέσα σε αυτό προσπάθησαν να πείσουν τον Χίτλερ πως το Τρίτο Ράιχ είχε ανάγκη από γυναίκες σε θέσεις εξουσίας. Μέσα σε αυτό εκφράζουν περίτρανη πίστη στο Ναζιστικό δόγμα όμως κριτικάρουν την πατριαρχική δομή του. Όλο το βιβλίο είναι ποτισμένο με φεμινιστική θεωρία που οι φεμινίστριες συνάδουν με το Ναζιστικό δόγμα. Ο Richard Grunberger έχει συζητήσει την φεμινιστική θεωρία πίσω από τις γυναίκες τους Τρίτου Ράιχ. Οι φεμινίστριες ακόμα και τότε νοιάζονταν απλά για δύναμη και εξουσία. Και τίποτα παραπάνω. Ο φεμινισμός και ο Ναζισμός αλληλοβοηθήκαν.
Ο ρόλος που έπαιξαν ο φεμινισμός και οι γυναίκες στην άνοδο του Ναζισμού είναι κάτι που μεθοδικά οι ιστορικοί αρνούνται να ασχοληθούν. Δεν υπάρχει ουσιαστική έρευνα επάνω σε αυτό το κομμάτι της ιστορίας. O Richard J. Evans, γνωστός ιστορικός του Γερμανικού Γυναικείου Κινήματος και ειδικός στην ιστορία του Ολοκαυτώματος εξηγεί πως η αδιαφορία είναι εντυπωσιακή. Ο Evans είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο που έπαιξε στην Δίκη Irving vs Lipstadt, και για τις βαθιές του ακαδημαϊκές γνώσεις που βοήθησαν στο να κερδηθεί η Δίκη. Ο Evans επιμένει πως υπάρχει μια βαθιά άρνηση της Ευρώπης και συγκεκριμένα της Γερμανίας να ασχοληθεί ακαδημαϊκά με το θέμα, αν και υπάρχουν πληθώρα ιστορικών δεδομένων που συνδέονται με αυτό.
Όπως και για τις φεμινίστριες που υποστήριξαν ενεργά ή βοήθησαν ενεργά το Τρίτο Ράιχ ως κατάσκοποι.
Για παράδειγμα την Violette Morris, η οποία ήταν φεμινίστρια λεσβία αθλήτρια που ντύνονταν άντρας από το 1930 ακόμα. Και που είχε καλεστεί από τον Χίτλερ να παρακολουθήσει μαζί του τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο. Και που δούλεψε μεθοδικά ως κατάσκοπος για την Γκεστάπο. Ή την Rotha Lintorn-Orman. Μια άλλη λεσβία φεμινίστρια που ίδρυσε την ομάδα που αργότερα έγινε το βρετανικό φασιστικό κόμμα. Όπως και η εραστής της, η σουφραζέτα Mary Sophia Allen που ήταν περήφανη επειδή είχε προσωπικά γνωρίσει τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι. Ή της Mary Richardson επίσης σουφραζέτας. Η οποία ανάμεσα σε άλλα ηγήθηκε του φασιστικού κόμματος της Βρετανίας. Στο οποίο όπως είχε πει έβλεπε “το κουράγιο, την δράση και την πίστη που είχε γνωρίσει στο κίνημα των σουφραζέτων”. Πολλές υποστηρίχτριες του κόμματος ήταν σουφραζέτες. Ο φεμινισμός και ο Ναζισμός είχαν δώσει τα χέρια βάση ιδεολογίας.
Η Julie V. Gottlieb στο βιβλίο της Feminine Fascism αναφέρει πως “αυτό που προσέλκυσε στον φασισμό τις φεμινίστριες που δήλωναν απογοητευμένες από την Δημοκρατία, ήταν η στρατιωτική πειθαρχία και οι ακραίες δόσεις φασισμού”.
Αμέτρητες γυναίκες και κυρίως σουφραζέτες λειτούργησαν ως κατάσκοποι για την Γκεστάπο. Ανάμεσα τους και η Coco Chanel που ακόμα εκθειάζεται για την προσφορά της στον χώρο της μόδας. Και αυτό είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό των γυναικών και φεμινιστριών που έπαιξαν ενεργό ρόλο στην άνοδο των Ναζί. Ελάχιστες από αυτές τιμωρήθηκαν. Σε αντίθεση με τους άντρες που φυλακίζονταν ή εκτελούνταν ως προδότες οι γυναίκες κατάσκοποι ή προδότριες σπάνια τιμωρούνταν. Για παράδειγμα όλοι οι άντρες της Ναζιστικής οργάνωσης Λόλα που ήταν δωσίλογοι της Γκεστάπο εκτελέστηκαν ενώ οι γυναίκες της οργάνωσης απλά φυλακίστηκαν.
Άλλες πέθαναν σπίτια τους ή σε γηροκομεία από βαθιά γεράματα.
Η Lina Heydrich η σύζυγος του Reinhard Heudrich αρχιτέκτονα του Ολοκαυτώματος, συνέχισε να αρνείται τα εγκλήματα του συζύγου της. Παρόλα αυτά όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε ποτέ αλλά της δόθηκε και σύνταξη από την Γερμανική Κυβέρνηση. Επειδή ο άντρας της ήταν Γερμανός αξιωματικός που σκοτώθηκε.
Στο βιβλίο της “Hitler’s Furies: German women in the Nazi killing fields“, η Wendy Lower ιστορικός και ειδικός στην περίοδο του Ολοκαυτώματος υπενθυμίζει τον ρόλο των γυναικών στο Ολοκαύτωμα. Και την ιδιότητα τους ως ψυχρές δολοφόνους. Καταγράφει πάνω από 500.000 γυναίκες που συνεργάστηκαν με τον Ναζισμό στην εξολόθρευση ανθρώπων. Νοσοκόμων που με ενέσεις εκτελούσαν ανάπηρους σε νοσοκομεία ευθανασίας. Σαν την Pauline Kneissler που έστελνε μέχρι και 70 ασθενείς την ημέρα για ευθανασία. Η Liselotte Meier κυνηγούσε Εβραίους για σπορ. Η Liesel Riedel Willhaus γυναίκα αξιωματικού των SS πυροβολούσε Εβραίους από το μπαλκόνι της.
Η Johanna Altvater είχε ειδικότητα να σκοτώνει παιδιά. Τα πέταγε από μπαλκόνια, τα προσελκούσε με γλυκά και τα πυροβολούσε στο ανοιχτό τους στόμα. Σε ένα περιστατικό είχε αρπάξει ένα νήπιο από τα χέρια ενός πατέρα και το χτυπούσε με το κεφάλι στον τοίχο. Έπειτα πέταξε το νεκρό βρέφος στα πόδια του πατέρα. Γνωστή για τις δολοφονίες παιδιών ήταν και η Josefine Block.
Οι περισσότερες από αυτές τις γυναίκες δεν τιμωρήθηκαν.
Δεν οδηγήθηκαν ποτέ στην Δικαιοσύνη. Οι γυναίκες που κλήθηκαν κυρίως να απολογηθούν ήταν λίγες, κυρίως δεσμοφύλακες σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως όπως η Irma Grese και η Ilse Koch. Που στις αφηγήσεις χάνουν την γυναικεία υπόσταση τους και απλά περιγράφονται ως “φρικιά” και όχι ως πραγματικές γυναίκες. Αν και οι γυναίκες που δούλεψαν στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως ήταν γνωστές για την σκληρότητα, την βιαιότητα και την μοχθηρότητα τους.
Στο πρόσφατο ντοκιμαντέρ του “Τα κορίτσια της Χρυσής Αυγής” ο σκηνοθέτης Χοβαρντ Μπούσνες μας καλεί να “καταλάβουμε” τις γυναίκες πίσω από την ναζιστική οργάνωση και μας επιβεβαιώνει πως “δεν ήταν τέρατα”. Η άρνηση της γυναικείας ευθύνης στο φαινόμενο του Ναζισμού συνεχίζεται να καλλιεργείται μεθοδικά.
Το φεμινιστικό κίνημα όμως αποκρύπτει μεθοδικά των ρόλο των γυναικών και του φεμινισμού στην άνοδο του Ναζισμού. Ακόμα και σήμερα όμως οι συνδέσεις ανάμεσα στις δυο ιδεολογίες είναι φανερές. Ο φεμινισμός και ο Ναζισμός έχουν κοινό έδαφος. Από την βαθιά εμμονή στην δαιμονοποίηση της αρρενωπότητας μέχρι την ποινικολαγνική στρατηγική που βασίζονται σε γενετήσια χαρακτηριστικά. Από την μισανδρική προπαγάνδα μέχρι την “καθαρότητα” των γυναικών. Ή τις ρατσιστικές ρίζες του φεμινισμού ακόμα και από την γέννηση του. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου που ένα σύγγραμα που αντέγραφε κομμάτια από το Άγων μου του Χίτλερ, εγκρίθηκε από πανεπιστήμιο ως έγκυρο φεμινιστικό ακαδημαϊκό υλικό.
Και όλοι μας γνωρίζουμε τι γίνεται όταν δεν μαθαίνουμε από το παρελθόν.
https://odem.gr/nazismos-feminismos/
Ένα άρθρο γράφτηκε σήμερα υπογραμμίζοντας από τον τίτλο ακόμα πως υπάρχει θεσμική αδιαφορία για τις “γυναικοκτονίες” και πως η αδιαφορία αυτή τις πολλαπλασιάζει. Ένα άρθρο που είναι διάχυτο με ανακρίβειες, λογικά άλματα και φυσικά δυο μέτρα και σταθμά.
Στην αρχή κιόλας το άρθρο μας αναφέρει πως επικαλείται τις στατιστικές από το ελληνικό τμήμα του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τις Γυναικοκτονίες. Για αρχή βλέπουμε δηλαδή πόσο μονόπλευρα αντιμετωπίζεται εξαρχής το θέμα των δολοφονιών στο οικογενειακό πλαίσιο. Δεν υπάρχει ελληνικό τμήμα του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τις δολοφονίες αντρών στο οικογενειακό πλαίσιο. Και άρα το θέμα παρουσιάζεται μονόπλευρα, ρίχνοντας φως μόνο στις δολοφονίες γυναικών στο οικογενειακό πλαίσιο και όχι στις δολοφονίες αντρών και παιδιών στο οικογενειακό πλαίσιο.
Έπειτα διαβάζοντας τις στατιστικές από την επίσημη ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τις Γυναικοκτονίες, βλέπουμε ότι είναι γεμάτες με ανακρίβειες. Για παράδειγμα το έτος 2019 μας λένε πως το 12% των “γυναικοκτονίων” είχαν ως θύτες άντρες που δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με τις γυναίκες που δολοφονήθηκαν. Το 2020 βλέπουμε ότι το 16% των “γυναικοκτονιών” έγιναν από άντρες στα πλαίσια ληστείας. Και το 5% από αγνώστους. Βλέπουμε δηλαδή πως τα ποσοστά που χρησιμοποιούν δεν αφορούν αποκλειστικά τις δολοφονίες γυναικών στο οικογενειακό πλαίσιο αλλά και τις δολοφονίες γυναικών από άντρες άσχετους με αυτό.
Όπως πχ ένας ληστής.
Χωρίς ανάμεσα σε άλλα να λαμβάνονται υπόψιν στην συζήτηση αυτή καθόλου τα νούμερα δολοφονημένων αντρών και παιδιών από γυναίκες στο οικογενειακό πλαίσιο. Για παράδειγμα το 2019 σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας δολοφονήθηκαν 8 άντρες από τις συντρόφους τους στο οικογενειακό πλαίσιο και 3 παιδιά. Υπήρχαν δηλαδή το 2019 11 δολοφονίες με γυναίκες θύτες στο ενδοοικογενειακό πλαίσιο. Να σημειωθεί πως η Ελληνική Αστυνομία καταμετρά τις παιδοκτονίες βάση του άρθρου 303 στον Ποινικό Κώδικα. Δηλαδή καταμετρά τις δολοφονίες παιδιών που έγιναν μόνο κατά τον τοκετό ή μετά από αυτόν, όσο είχε επιλόχειο. Δεν καταμετρά τις δολοφονίες μεγαλύτερων παιδιών από γυναίκες. Για παράδειγμα το 2019 είχαμε τις δολοφονίες 2 παιδιών από την μητέρα τους, ενός κοριτσιού 4 ετών και ενός αγοριού 5 ετών.
Ο αριθμός δηλαδή γίνεται 13. Και φυσικά δεν μπορούμε παρά να θεωρήσουμε ότι γίνονταν δεκάδες παιδοκτονίες κάθε χρόνο. Που δεν καταμετρούνται επειδή δεν ανακαλύπτονται ποτέ. Για παράδειγμα το 2019 πάλι μια μητέρα πέταξε το βρέφος της στα σκουπίδια και το βρήκε τυχαία μια άλλη γυναίκα στην γειτονιά.
Εάν αυτό το βρέφος δεν είχε βρεθεί θα είχε πεθάνει.
Ή εάν ήταν ήδη νεκρό μέσα στα σκουπίδια δεν θα είχε βρεθεί ποτέ. Υπάρχει δηλαδή ένα τεράστιο πρόβλημα, αυτό των βρεφοκτονιών, που παραμένει αόρατο. Με δεκάδες βρέφη, όπου κανέναν δεν φαίνεται να απασχολεί. Σίγουρα όχι το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο για τις Γυναικοκτονίες. Και σίγουρα όχι την αρθρογράφο που όμως κατά τα άλλα μιλάει για “θεσμική αδιαφορία” των δολοφονιών γυναικών. Ακόμα και έτσι ο αριθμός των δολοφονιών που διέπραξαν οι γυναίκες στο οικογενειακό πλαίσιο το 2019 ήταν 13. Και μέσα σε αυτόν, δεν εμπεριέχονται οι δολοφονίες παιδιών άνω του ενός έτους (δεν γνωρίζω εάν είχαν γίνει παραπάνω από 2, εγώ για αυτές μόνο γνωρίζω), και των παιδοκτονιών.
Δηλαδή των βρεφών που χάθηκαν σε χωματερές χωρίς να το γνωρίζει κανένας.
Το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο για τις Γυναικοκτονίες παραθέτει στοιχεία για 17 “γυναικοκτονίες”. Εκ των οποίων οι 2 έγιναν από άντρα με τον οποίον δεν είχαν κάποια σχέση, σίγουρα όχι στο οικογενειακό πλαίσιο. Άρα μιλάμε για 15. Το 13 με το 15 δεν έχει τεράστια διαφορά θαρρώ. Πόσο μάλλον όταν το 13 είναι ένας αριθμός για τον οποίο δεν έχουν γίνει σχετικές σοβαρές καταμετρήσεις και μπορεί να είναι ένας πολύ μεγαλύτερος αριθμός.
Φέτος για παράδειγμα το άρθρο μας αναφέρει ότι μετράμε 6 δολοφονίες γυναικών από τους συντρόφους τους. ξεχνώντας βολικά ότι φέτος είχαμε επίσης 3 δολοφονίες αντρών από τις συντρόφους τους, 6 απόπειρες δολοφονιών αντρών από τις συντρόφους τους και τουλάχιστον 2 δολοφονίες παιδιών και βρεφών με δράστη την μητέρα και 1 απόπειρα δολοφονίας 2 παιδιών από την θεία τους. Όπως και 3 ακόμα παιδιά στην υπόθεση Πάτρα.
Οι αριθμοί αυτοί δεν αφορούν φυσικά την αρθρογράφο που διακρίνει “θεσμική αδιαφορία” για το θέμα των δολοφονιών γυναικών, την στιγμή που κανένα παρατηρητήριο δεν υπάρχει που να καταμετρά όλες αυτές τις δολοφονίες και τις απόπειρες που διαπράττουν οι γυναίκες στο οικογενειακό πλαίσιο. Η αρθρογράφος λοιπόν μας λέει ότι “το γεγονός πως στον δημόσιο λόγο δεν φωτίζονται όλες οι γυναικοκτονίες που διαπράττονται οφείλεται αφενός στην απουσία ενός επίσημου δικτύου καταγραφής και αφετέρου στο στένεμα των γυναικοκτονιών σε συγκεκριμένες τυπολογίες, δηλαδή στις δολοφονίες γυναικών από τον πρώην ή νυν σύντροφο”. Για αρχή στον δημόσιο λόγο όπως είδαμε πιο πάνω δεν φωτίζονται οι δολοφονίες αντρών και παιδιών από τις γυναίκες.
Όχι το αντίθετο.
Για την ακρίβεια οι δολοφονίες των γυναικών φωτίζονται τόσο πολύ στον δημόσιο λόγο που γνωρίζουμε μέχρι και τα ονόματα και τα πρόσωπα των δολοφονημένων γυναικών. Κανένα όνομα ή πρόσωπο δολοφονημένου άντρα ή παιδιού δεν φωτίζεται στον δημόσιο λόγο με αποτέλεσμα να παραμένουν απλές στατιστικές. Οι οποίες δεν καταγράφονται καν από κάποιον φορέα. Με μόνη εξαίρεση τις δολοφονίες των κοριτσιών στην Πάτρα. Και αυτό επειδή ήταν ένα έγκλημα που ευαισθητοποίησε πολύ την κοινή γνώμη για ποικίλους λόγους. Και σε αυτή την μοναδική εξαίρεση όπου η εγκληματικότητα των γυναικών ήρθε στο φως στον δημόσιο λόγο, 5 φεμινιστικές οργανώσεις έγραψαν ανοιχτή επιστολή προς τον Άρειο Πάγο, για να παραπονεθούν που η υπόθεση αυτή φωτίστηκε στον δημόσιο λόγο. Δεν είναι λοιπόν οι δολοφονίες γυναικών που “δεν φωτίζονται” στον δημόσιο λόγο, αλλά οι δολοφονίες αντρών και παιδιών.
Έπειτα στην ίδια ακριβώς πρόταση διαβάζουμε. “Και αφετέρου στο στένεμα των γυναικοκτονιών σε συγκεκριμένες τυπολογίες, δηλαδή στις δολοφονίες γυναικών από τον πρώην ή νυν σύντροφο”. Τι γίνεται λοιπόν εδώ; Οι φεμινίστριες απαίτησαν να κανονικοποιηθεί ο νεολογισμός “γυναικοκτονία” που κυριολεκτικά περιγράφει τις δολοφονίες γυναικών από τους συντρόφους τους. Και πως αυτές δεν γίνονται για κανέναν άλλον λόγο πέρα του ότι ζούμε σε κοινωνίες που μαθαίνουν στους άντρες να μισούν και να δολοφονούν τις γυναίκες. Οι ίδιες λοιπόν όρισαν πως ο νεολογισμός “γυναικοκτονία” αφορά τις υποθέσεις δολοφονημένων γυναικών από τους συντρόφους τους. Τώρα όμως διαβάζουμε ότι οι “γυναικοκτονίες” δεν “φωτίζονται στον δημόσιο λόγο” επειδή υπάρχει “στένεμα σε συγκεκριμένες τυπολογίες” και συγκεκριμένα “δηλαδή στις δολοφονίες γυναικών από τον πρώην ή νυν σύντροφο”.
Τι σου λέει εδώ δηλαδή;
Σου λέει ότι απαίτησαν να υπάρχει ένας ξεχωριστός όρος για τις δολοφονίες των γυναικών από τους συντρόφους τους, αλλά πως τώρα ο όρος αυτός δεν πρέπει να περιλαμβάνει μόνο τις δολοφονίες γυναικών από τους συντρόφους τους αλλά και άλλες δολοφονίες. Όπως για παράδειγμα τις δολοφονίες γυναικών από άντρες ληστές. Ή αγνώστους. Ή αντρών που δεν είχαν καμία προηγούμενη σχέση μαζί τους. Κάτι που βλέπουμε να αποτυπώνεται στα νούμερα του Παρατηρητηρίου για τις Γυναικοκτονίες.
Παρακάτω στο άρθρο διαβάζουμε ότι στους αριθμούς δεν συνυπολογίζονται προσφύγισσες, τρανς γυναίκες, σεξεργάτριες, τοξικοεξαρτημένες, άστεγες, γυναίκες με ψυχιατρική εμπειρία. Λες και συνιπολογίζονται ανάλογα για τους άντρες όλα τα παραπάνω. Που σε πολλές περιπτώσεις αφορούν προβλήματα που επηρεάζουν πολύ δυσανάλογα τους άντρες. Όπως πχ τοξικοεξάρτηση, αστεγία και ψυχικές ασθένειες.
Έπειτα το άρθρο υπογραμμίζει τους αυξημένους αριθμούς των δολοφονιών γυναικών στα έτη του εγκλεισμού και το παρουσιάζει ως ένα φαινόμενο με “αυξητική τάση”, ενώ έχει γίνει ξεκάθαρο εδώ και πάνω από 2 χρόνια πως ο βασικότερος λόγος της αύξησης της ενδοοικογενειακής βίας και των δολοφονιών στο οικογενειακό πλαίσιο ήταν ο εγκλεισμός. Δηλαδή αδιαφορεί για τον μεγαλύτερο αυξητικό παράγοντα στο φαινόμενο, ο οποίος είχε μάλιστα προβλεφθεί, και παρουσιάζει την αύξηση αυτή ως αποτέλεσμα της “έμφυλης βίας”. Και της “θεσμικής αδιαφορίας”. Οι μεγαλύτεροι δηλαδή παράγοντες της ενδοοικογενειακής βίας αυτής δεν ήταν “έμφυλοι” αλλά άλλοι πιο συγκεκριμένοι. Στις χώρες που υπάρχουν καταγραφές της ενδοοικογενειακής βίας που βιώνουν οι άντρες από τις συντρόφους τους η αύξηση αυτή των περιστατικών ήταν εξίσου τεράστια. Συγκεκριμένα στην Αγγλία η αύξηση των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας κατά των αντρών αυξήθηκε κατά 60%.
Βλέπουμε λοιπόν πως ενώ οι παράγοντες ήταν άλλοι, οι αριθμοί που δημιούργησαν αυτοί οι παράγοντες χρησιμοποιούνται για να αποδείξουν πως το θέμα των “γυναικοκτονιών” έχει αυξητική τάση. Ενώ οι αριθμοί αυτοί ήταν μεγάλοι επειδή συνέβαλλαν ποικίλοι παράγοντες σε αυτούς, κατά την διάρκεια της πανδημίας, και αυξήθηκαν και για τους άντρες.
Το άρθρο συνεχίζει κριτικάροντας την άρνηση του Υπουργού Δικαιοσύνης για την νομική αναγνώριση του νεολογισμού της “γυναικοκτονίας”.
Και που η αρθρογράφος θεωρεί απαράδεκτη. Επειδή σύμφωνα με αυτήν ο νεολογισμός αυτός έχει “συμβολικό” χαρακτήρα και “παιδαγωγική διάσταση του νόμου”. Δηλαδή θεωρεί εκ των προτέρων ότι ο νεολογισμός “γυναικοκτονία”, ότι δηλαδή οι άντρες σκοτώνουν γυναίκες απλά επειδή είναι άντρες, έχει επιστημονική βάση ενώ δεν έχει. Πουθενά και ποτέ δεν έχει αποδειχτεί κάτι τέτοιο. Και ενώ δεν έχει καμία επιστημονική βάση, κρίνει ότι θα έπρεπε να γίνει αποδεκτός επειδή έτσι θα “παιδαγωγηθεί” ο νόμος. Θα παιδαγωγηθεί δηλαδή από την φεμινιστική θεωρία ο νόμος, και όχι από τα επιστημονικά στοιχεία.
Ένα άλλο πεδίο μας γράφει η αρθρογράφος που το κράτος δεν μεριμνά, είναι οι οικογένειες των δολοφονημένων γυναικών. Και συγκεκριμένα μας εξηγεί ότι. “Δεν υπάρχει καν πρόβλεψη για άμεση και εκ του νόμου αφαίρεση της γονικής μέριμνας από τους γυναικοκτόνους”. Ξεχνώντας βολικά ότι το 2019 ακούσαμε σε Ελληνικό Δικαστήριο την φράση “θα γίνει μια πολύ καλή μητέρα” από Δικηγόρο, για μια μητέρα που πέταξε το βρέφος της στα σκουπίδια. Και που όταν αυτό βρέθηκε κατά τύχη η μητέρα το ζήτησε πίσω. Και πως ανεξαρτήτως των εγκλημάτων που έχει διαπράξει κάποιος σε άλλους και όχι το παιδί του, παραμένει αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα του να παραμένει γονιός.
Θα ήθελε η αρθρογράφος να αφαιρεθεί η γονική μέριμνα από τις γυναίκες δολοφόνους; Από αυτές που δολοφόνησαν τον σύντροφο τους, ένα παιδί τους, ή που σύμφωνα με τα όσα διαβάσαμε πιο πάνω για το “στένεμα σε συγκεκριμένες τυπολογίες” μίας μητέρας που λήστεψε κάποιον άντρα και τον δολοφόνησε; Ή που δολοφόνησε κάποιον άντρα που δεν είχε κάποια σχέση μαζί της; Θα πρέπει και εκεί να αφαιρεθεί η γονική μέριμνα από τις γυναίκες αυτές; Όχι μας λέει η αρθρογράφος επειδή την αφορούν να τιμωρηθούν αποκλειστικά και εξαντλητικά οι άντρες δολοφόνοι. Και φυσικά όχι οι γυναίκες δολοφόνοι οι οποίες θα πρέπει να βοηθηθούν και όχι να τιμωρηθούν.
Έπειτα το άρθρο κάνει επίκληση στην φεμινιστική θεωρία της πυραμίδας της έμφυλης βίας.
Κάτι που έχω αναλύσει διεξοδικά σε αυτό το άρθρο. Με λίγα λόγια είναι μια θεωρία που μας εξηγεί ότι η σεξιστική γλώσσα, τα αστεία, τα σχόλια για την εμφάνιση, η σεξουαλικοποίηση των γυναικών και οι προσβολές οδηγούν σε δολοφονίες γυναικών. Χωρίς φυσικά να έχει αποδειχτεί ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει δηλαδή καμία επιστημονική έρευνα που να έχει συνδέσει τα ανέκδοτα με τις δολοφονίες γυναικών.
Υπάρχει όμως πληθώρα επιστημονικής βιβλιογραφίας που έχει μετρήσει ισόποση ενδοοικογενειακή βία στα ζευγάρια. Ότι αυτή είναι κυκλική. Και πως όταν δεν αναγνωρίζεται η ενδοοικογενειακή βία που ασκούν οι γυναίκες στους άντρες, η κυκλική αυτή βία κλιμακώνεται. Στο όνομα δηλαδή μιας θεωρίας, το άρθρο αγνοεί επιδεικτικά την ενδοοικογενειακή βία που ασκούν οι γυναίκες στους άντρες και προσπαθεί να μας πείσει πως η ενδοοικογενειακή βία των αντρών είναι έμφυτη και καλλιεργείται από ανέκδοτα. Στην Ελλάδα συγκεκριμένα έχουν μετρηθεί τα εξής ποσοστά στην ενδοοικογενειακή βία ανάμεσα στα φύλα.
Ψυχολογική βία: Γυναίκες 70,5% Άνδρες 71,8%
Σεξouαλικό εξαναγκασμό: Γυναίκες 20,6% Άνδρες 16,8%
Σωματική επίθεση: Γυναίκες 23,1% Άνδρες 31,2%
Τραυματισμό: Γυναίκες 5,1% Άνδρες 4,2%
Στην Ελλάδα βρέθηκε το μεγαλύτερο ποσοστό ψυχολογικής βίας σε άντρες στις χώρες αυτές. Αξίζει να σημειωθεί πως οι άντρες δέχονται πιο συχνά σωματική επίθεση από τις συντρόφους τους από ότι οι γυναίκες. Παρόλα αυτά δεν υπάρχει ούτε μία καμπάνια που να μας ενημερώνει για αυτά. Και φυσικά καμία πολιτική που να βοηθάει άντρες θύματα ενδοοικογενειακής βίας.
Όπως και καμία δομή.
Όμως κατά τα άλλα είναι η βία των αντρών και οι “γυναικοκτονίες” που δεν “φωτίζονται” στην δημόσια συζήτηση και όχι αυτή των γυναικών που περνάει εντελώς απαρατήρητη λες και δεν υπάρχει, αν και έχει μετρηθεί.
Στο όνομα δε αυτής της θεωρίας η αρθρογράφος κάνει εντελώς ξεκάθαρο ότι είναι “επιτακτική ανάγκη” να δημιουργηθούν “πολιτικές πρόληψης” στην Ελλάδα. Που να αφορούν “ριζικές διεργασίες” σε όλους τους τομείς. Την εκπαίδευση, τα media, την οικογένεια αλλά και την τέχνη. Σου λέει δηλαδή πως για να μην δολοφονούνται γυναίκες πρέπει να απαγορέψουμε τον Σεφερλή, τον Όμηρο, τον Morrissey και γενικά οποιονδήποτε βαφτίζουν ως “σεξιστή”. Στην εκπαίδευση, τα media, την οικογένεια αλλά και την τέχνη. Αυτό είναι το επίπεδο της πρόληψης που ζητούν. Μια δηλαδή πλήρης αποδοχή του φεμινιστικού δόγματος σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα. Όπου θα απαγορεύονται όλα όσα ο φεμινισμός, και όχι τα επιστημονικά στοιχεία, απαιτεί ότι πρέπει να απαγορευτούν. Για να μην δολοφονούνται γυναίκες. Αντί να εστιάζει η πολιτεία στην ενδοοικογενειακή βία κατά των αντρών που συχνά οδηγεί σε ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών.
Ένα μικρό παράδειγμα.
Κατά την διάρκεια των 2 προηγούμενων ετών ακούσαμε πληθώρα φεμινιστικών φωνών να μας εξηγούν ότι ο νόμος της συνεπιμέλειας θα οδηγήσει σε περισσότερη ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών. Στα πλαίσια της θεωρίας τους για την “έμφυλη” βία. Ο ισχυρισμός ήταν, και παραμένει, ότι το πρόβλημα είναι δομικό και έμφυλο και πως αυτός ο νόμος θα αυξήσει τα ποσοστά βίας κατά των γυναικών. Μέσα σε όλο αυτό το φεμινιστικό παραλήρημα, παρατηρήσαμε την ολική άρνηση των φεμινιστριών για το φαινόμενο της γονεϊκής αποξένωσης, ένα φαινόμενο υπαρκτό με πληθώρα επιστημονικής βιβλιογραφίας που το αφορούν. Οι φεμινίστριες λοιπόν αρνούνται το φαινόμενο αυτό και η επιχειρηματολογία τους βασίζεται στον ορισμό του φαινομένου.
Έχουν δηλαδή πρόβλημα με τον όρο “γονεική αποξένωση” και ότι αυτός δεν είναι επιστημονικός.
Λες και ο όρος “γυναικοκτονία” που απαιτούν να μπει στον ΠΚ είναι επιστημονικότατος. Ενώ σε καμία έρευνα δεν έχει αποδειχτεί ποτέ πως οι άντρες δολοφονούν απλά επειδή μισούν τις γυναίκες. Οι ισχυρισμοί τους όμως έχουν ήδη αποδειχτεί λανθασμένοι.
Στην Ισπανία με την ψήφιση του ίδιου νόμου και με την πάροδο λίγων μόλις ετών, μετρήθηκε πως η ενδοοικογενειακή βία μειώθηκε κατά 50%, όπως επίσης και οι δολοφονίες των γυναικών. Ο λόγος έδειξε η έρευνα ήταν επειδή οι άντρες δεν ένιωθαν απειλή ότι θα χάσουν τα παιδιά τους μέσα από το διαζύγιο. Εν ολίγοις υπήρχε για χρόνια ένα τεράστιο κομμάτι ενδοοικογενειακής βίας που ο φεμινισμός με τις θεωρίες του αρνούνταν και που συνεχίζει να το αρνείται. Αυτό της απειλής που νιώθουν οι άντρες. Όταν σωρό από γυναίκες και για προσωπικούς τους λόγους τους αποξενώνουν από τα παιδιά τους.
Αυτή η βία δεν αναγνωρίζονταν για χρόνια με αποτέλεσμα τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας να είναι αυξημένα. Όταν όμως εφαρμόστηκε ο νόμος της συνεπιμέλειας τα ποσοστά αυτά έπεσαν κατά 50%. Όπως και μειώθηκαν σε σημαντικό βαθμό οι δολοφονίες γυναικών από τους συντρόφους τους. Δημιουργήθηκε λοιπόν μια πολιτική που ανάμεσα σε άλλα αναγνώρισε το μαρτύριο των αντρών. Και τους έδωσε τα νομικά εργαλεία να έχουν και αυτοί πρόσβαση στα παιδιά τους.
Με αποτέλεσμα αυτοί να γίνονται λιγότερο βίαιοι μιας και δεν ένιωθαν να απειλούνται.
Για χρόνια δηλαδή οι φεμινιστικές πολιτικές έδιναν όλο και περισσότερα εργαλεία στις γυναίκες να αποξενώνουν τους πατεράδες από τα παιδιά τους, με ψεύτικες καταγγελίες κυρίως και νομική μεροληψία στα Δικαστήρια, με αποτέλεσμα οι άντρες να γίνονται περισσότερο βίαιοι. Όταν ο νόμος αναγνώρισε πως και η αποξένωση είναι βία και δημιούργησε ανάλογο νομικό πλαίσιο, η βία των αντρών μειώθηκε κατά 50%.
Ας φανταστούμε πόσο ακόμα θα μειωθεί εάν εστιάσουμε σε σωρό άλλες μορφές βίας που δέχονται αόρατα εδώ και δεκαετίες οι άντρες στα σπίτια τους. Σωματική, χειριστική και ψυχολογική. Και όταν κάνουμε επιτέλους κάτι για αυτό. Αναγνωρίζοντας την για αρχή μέσα από τόνους επιστημονικής βιβλιογραφίας. Δεν γίνεται να σταματήσει η βία μέσα στα σπίτια, όταν αναγνωρίζεται μόνο η βία που πράττει το ένα φύλο.
Το άρθρο μετά μας εξηγεί πόσα λίγα έχει κάνει το κράτος για τις κακοποιημένες γυναίκες. Και πως ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν 1072 κλίνες για τις γυναίκες που υποφέρουν από ενδοοικογενειακή βία, υπάρχουν μόνο 450. Κάτι το οποίο ονομάζει “επίσημη απάθεια”. Πουθενά φυσικά η αρθρογράφος δεν αναφέρεται στο ότι δεν υπάρχει καμία κλίνη για τους άντρες και τα αγόρια άνω των 12 ετών, θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας. Ούτε μία. Εκεί η αρθρογράφος δεν παρατηρεί “επίσημη απάθεια”. Μέσα σε έναν μόλις μήνα για παράδειγμα είχαμε περίπτωση 15χρονου που κακοποιούνταν από την μητέρα του και φιλοξενείται σε…ψυχιατρείο. Ενώ δυο αδέρφια που είχαν βιαστεί από τον εραστή της μάνας τους φιλοξενούνται σε νοσοκομείο. Αυτά, όπως και τα εκατοντάδες άλλα τέτοια περιστατικά που αφορούν άντρες και αγόρια δεν είναι “επίσημη απάθεια” και “θεσμική αδιαφορία”.
Την στιγμή που δεν υπάρχει ούτε μία κλίνη για αυτούς.
Το πιο εξοργιστικό στοιχείο όμως στο συγκεκριμένο άρθρο είναι το εξής. “Επιπλέον, οι ξενώνες διέπονται από μια γραφειοκρατία και από αποκλεισμούς ορισμένων γυναικών (οροθετικές, τοξικοεξαρτημένες, ψυχικά ασθενείς, γυναίκες – μητέρες με αγόρια άνω των 12 ετών)”. Τι μας λέει εδώ λοιπόν; Μας λέει πως οι ξενώνες φιλοξενίας απαγορεύουν την έλευση αγοριών άνω των 12 (καθόλου σεξιστικά και με καμία διάκριση βάση φύλου), και πως αυτό επηρεάζει τις μητέρες που δεν μπορούν να φιλοξενηθούν επειδή έχουν αγόρια άνω των 12. Κάτι το οποίο φυσικά και είναι πρόβλημα. Όμως είναι ένα πρόβλημα που πάλι έχει ως ρίζα την άρνηση των φεμινιστριών.
Η ίδια η αρθρογράφος δεν το παρουσιάζει ως πρόβλημα που αφορά τα ανήλικα αγόρια άνω των 12. Όχι. Στο παρουσιάζει ως πρόβλημα που αφορά τις μητέρες τους. Οι φεμινίστριες απαγόρεψαν την έλευση αντρών και αγοριών στις δομές αυτές. Και τώρα μας παρουσιάζουν ως “θεσμική αδιαφορία” ένα πρόβλημα που οι ίδιες δημιούργησαν.
Και το άρθρο καταλήγει κυκλικά σε περισσότερες απαιτήσεις για τις γυναίκες θύματα.
Περισσότερες δομές, δωρεάν και εξειδικευμένη νομική εκπροσώπηση, την απλοποίηση των δικαστικών διαδικασιών. Και “απόδοση ευθυνών στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται αργή, μειωμένη ή ακατάλληλη απόκριση”. Τίποτε από όλα αυτά φυσικά δεν απαιτεί για τους άντρες. Οι άντρες και τα αγόρια δεν πρέπει να έχουν καμία δομή. Δωρεάν και εξειδικευμένη νομική εκπροσώπηση. Την απλοποίηση των δικαστικών διαδικασιών. Και “απόδοση ευθυνών στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται αργή, μειωμένη ή ακατάλληλη απόκριση”. Και να είστε σίγουροι πως ακόμα και όταν αυτές οι περισσότερες πολιτικές για τις γυναίκες θύματα εφαρμοστούν και η ενδοοικογενειακή βία συνεχίζει να αυξάνεται, πάλι θα βρουν κάποιον λόγο που να αποθέτει ευθύνες στην “πατριαρχία” και στην έλλειψη περισσότερων πολιτικών. Όλο και κάτι παραπάνω θα μπορεί να γίνει, όλο και κάτι παραπάνω θα μπορεί να απαγορευτεί.
Και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που παράγονται περισσότερα θύματα. Που δεν είναι άλλος από την θεσμική αδιαφορία και την επίσημη απάθεια που έχει επιβάλλει ο φεμινισμός εδώ και δεκαετίες στην χώρα μας για τους άντρες και αγόρια θύματα ενδοοικογενειακής βίας, με σημαία του φεμινιστικές θεωρίες. Γεγονός που εντείνει το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας αντί να το καταπολεμά.
https://odem.gr/thesmiki-adiaforia/
Φεμινισμός, Ένα ιδεολόγημα που ιστορικά και πρακτικά αντιπροσωπεύει την ανισότητα και την μισανδρία.
Μισογύνης, Κάτι που ο φεμινισμός προσπαθεί να σε πείσει πως είσαι.
Μισανδρία, Κάτι που πρεσβεύει ο φεμινισμός. Ενδοοικογενειακή βία. Ένα φαινόμενο που απασχολεί εξίσου και τα δυο φύλα, όπως και τα παιδιά και που ο φεμινισμός μεθοδικά παρουσιάζει ως κάτι που απασχολεί αποκλειστικά τις γυναίκες.
Έμφυλη βία.Ένας αντι-επιστημονικός νεολογισμός που ο φεμινισμός εφηύρε για να παρουσιάζει μεθοδικά την ενδοοικογενειακή βία ως κάτι που απασχολεί αποκλειστικά τις γυναίκες. Σεξισμός. Κάτι που απασχολεί εξίσου και τα δυο φύλα."
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: