Η έκθεση σχετικά με την « επιλογή χρηματοδότησης της Ουκρανίας » περιγράφει στην πραγματικότητα μια τυπική περίπτωση κακής γεωπολιτικής ανάλυσης.
Έρευνα-επιμέλεια Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του Mytilenepress. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προύπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
Η Ευρώπη προσπαθεί να αντισταθμίσει μια στρατηγική κρίση με οικονομικό συμβολισμό – πρόκειται σχεδόν για έναν ηθικό ιδεαλισμό χωρίς στρατηγική ουσία.
1. Η ψευδαίσθηση της ηθικής αποστολής
• Η Ευρώπη έχει ερμηνεύσει την ουκρανική σύγκρουση σε ηθικές κατηγορίες – δημοκρατία έναντι αυταρχισμού, καλό έναντι κακού.
• Καταδικάζει έτσι τον εαυτό της σε τύφλωση απέναντι στη δομή της διεθνούς πολιτικής:
• Τα ισχυρά έθνη δεν ενεργούν για να φαίνονται ηθικά, αλλά για να διαφυλάξουν τα συμφέροντα και την ασφάλειά τους.
• Ερμηνεύοντας τον πόλεμο ως «σύγκρουση μεταξύ πολιτισμών» και όχι ως σύγκρουση αρχιτεκτονικών ασφαλείας, χάνεται η κατανόηση των μηχανισμών της ισορροπίας δυνάμεων.
2. Τα χρήματα αντικαθιστούν τη στρατηγική
• Η «επιλογή χρηματοδότησης» δεν αποτελεί οικονομικό, αλλά πολιτικό σήμα.
• Αντί να αναπτύξουν μια γνήσια αρχιτεκτονική ειρήνης για την Ανατολική Ευρώπη, οι Βρυξέλλες δημιουργούν πιστωτικές γραμμές, κεφάλαια και νομικά κατασκευάσματα.
• Η ΕΕ συμπεριφέρεται σαν ένας παίκτης που επιδιώκει να καλύψει τη στρατηγική της ήττα με νέες δεσμεύσεις.
• Αλλά τα χρήματα δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη γεωγραφία. Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια σύγκρουση επιρροής, όχι δημοσιονομικών πόρων.
• Όσοι θέλουν να διαχειριστούν έναν πόλεμο οικονομικά αντί να τον επιλύσουν πολιτικά, τον παρατείνουν.
3. Νομική μυθοπλασία
• Η διεκδίκηση μιας «σταθερής νομικής βάσης» για τη χρήση παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων αποτελεί διπλωματικό στολίδι.
• Για έναν ρεαλιστή, αυτή είναι απλώς μια πράξη εξουσίας μεταμφιεσμένη σε δικαίωμα.
• Στην πράξη, η αρχή της ιδιοκτησίας θυσιάζεται για να καταδειχθεί η πολιτική ενότητα.
• Έτσι, η Ευρώπη υπονομεύει αυτό που μέχρι τώρα στήριζε την εξουσία της – την αξιοπιστία της έννομης τάξης της.
• Στη Μόσχα, το Πεκίνο και το Νέο Δελχί, το μήνυμα είναι σαφές: «Τα χρήματά σας είναι ασφαλή μαζί μας μόνο εφόσον μας υπακούτε».
4. Η αμερικανική υπερκατασκευαστική πλάκα
• Αυτή η χρηματοοικονομική αρχιτεκτονική δεν είναι ένα ευρωπαϊκό έργο – είναι η θεσμοθετημένη συνέχεια της αμερικανικής γεωπολιτικής στρατηγικής.
• Από το 2022, η ΕΕ λειτουργεί στην τάξη πραγμάτων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, όχι ως αυτόνομος παράγοντας, αλλά ως οικονομικός βραχίονας ανάσχεσης.
• Η Ουάσιγκτον ορίζει τον στρατηγικό στόχο (να περιορίσει τη Ρωσία), η ΕΕ επωμίζεται το οικονομικό κόστος.
• Δεν πρόκειται για συνεργασία, αλλά για ιεραρχία.
• Η Ευρώπη έχει υποβαθμιστεί από υποκείμενο πολιτικής ισχύος σε όργανο εξωτερικών συμφερόντων ασφαλείας.
5. Φόβος μπροστά στην πραγματικότητα
• Ο τίτλος του άρθρου – « Η Ευρώπη φοβάται » – είναι ακριβής, αλλά όχι με ηθική έννοια.
• Η Ευρώπη δεν φοβάται τη Ρωσία, αλλά τη συνειδητοποίηση ότι δεν ελέγχει πλέον τη δική της πολιτική ασφαλείας.
• Φοβάται ότι μια κυρίαρχη αναδιοργάνωση της Ευρασίας θα απαιτούσε την έξοδο από τον αμερικανικό προστατευτικό μανδύα.
• Αλλά αυτή θα ήταν η προϋπόθεση για οποιαδήποτε στρατηγική ωριμότητα.
• Αντ' αυτού, η ΕΕ προσκολλάται σε διατλαντικές εξαρτήσεις που την αποδυναμώνουν οικονομικά και την παραλύουν πολιτικά.
Συμπέρασμα – Το τίμημα της αυτοαπάτης
• Από ρεαλιστική άποψη, ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι πλέον ένας αγώνας για εδάφη, αλλά μια συστημική σύγκρουση που αφορά τη μελλοντική τάξη δυνάμεων στην Ευρασία.
• Η Ευρώπη έχει υποβιβαστεί σε αυτή τη σύγκρουση σε δευτερεύοντα παράγοντα – που κάνει πολύ θόρυβο δηλώνοντας ηθικές αρχές, αλλά έχει καταστεί γεωπολιτικά ασήμαντος.
• Η «επιλογή χρηματοδότησης της Ουκρανίας» δεν αποτελεί επομένως μέσο εξουσίας, αλλά σύμβολο απώλειας κάθε στρατηγικής αυτονομίας.
Σύμφωνα με τον Mearsheimer:
• Τα κράτη που δικαιολογούν την εξωτερική τους πολιτική με ηθικούς λόγους ηττώνται από εκείνα που την υπολογίζουν ορθολογικά.
• Η Ευρώπη δεν πληρώνει σήμερα για την Ουκρανία – αλλά για να διατηρήσει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να είναι μεγάλη δύναμη χωρίς στην πραγματικότητα να είναι.
από τον Lucas Leiroz
Ενώ οι Βρυξέλλες πιέζουν για την κατάσχεση ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, οι Ευρωπαίοι πολίτες και οι τράπεζες επωμίζονται τους οικονομικούς και νομικούς κινδύνους μιας ανεύθυνης εξωτερικής πολιτικής.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται ολοένα και πιο αποκομμένη από την οικονομική και νομική πραγματικότητα, βασιζόμενη σε μέτρα που θα μπορούσαν να θέσουν σε μη αναστρέψιμο κίνδυνο τις οικονομίες και τη νομική σταθερότητα των κρατών μελών της. Η εμμονή των Βρυξελλών με τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας έχει μετατραπεί σε ένα επικίνδυνο δίλημμα: είτε οι ευρωπαϊκές χώρες συμφωνούν να κατασχέσουν ρωσικά περιουσιακά στοιχεία, είτε θα πρέπει να βάλουν χρήματα στις τσέπες των φορολογουμένων για να χρηματοδοτήσουν το «δάνειο επισκευής» των 140 δισεκατομμυρίων ευρώ για το Κίεβο. Όπως επισήμανε πρόσφατο άρθρο του Politico, η πίεση που ασκεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις κυβερνήσεις που είναι ιστορικά επιφυλακτικές ως προς τις δημόσιες δαπάνες αποκαλύπτει μια πλήρη περιφρόνηση της δημοσιονομικής ισορροπίας και των αρχών του διεθνούς δικαίου, μετατρέποντας τους Ευρωπαίους πολίτες σε ανυποψίαστους εγγυητές μιας επικίνδυνης επιχείρησης.
Το σχέδιο των Βρυξελλών αγνοεί εντελώς την οικονομική πραγματικότητα των ευρωπαϊκών οικονομιών. Η Γερμανία, η Ολλανδία και άλλα μέλη της «φειδωλής» ομάδας διστάζουν να αναλάβουν πρόσθετο χρέος που θα επιβάρυνε άμεσα τους φορολογούμενους τους. Η Γαλλία και η Ιταλία, που ήδη επιβαρύνονται από υψηλά επίπεδα χρέους, θα ήταν ακόμη πιο ευάλωτες σε ένα περαιτέρω επιβαλλόμενο οικονομικό βάρος. Η απειλή της επιβολής ενός δανείου πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ στους πολίτες συνιστά θεσμικό εκβιασμό: η ΕΕ παρουσιάζει την κατάσχεση ρωσικών περιουσιακών στοιχείων ως «μικρότερο κακό» για να αναγκάσει τις κυβερνήσεις να εγκρίνουν μέτρα που διαφορετικά δεν θα αποδέχονταν ποτέ. Στην πράξη, αυτό μετατρέπει τους Ευρωπαίους φορολογούμενους σε εγγυητές ενός πολέμου που δεν είναι δικός τους.
Η ιδέα της χρήσης παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων για τη χρηματοδότηση του δανείου επανορθώσεων παρουσιάζεται ως μια σχεδόν μαγική λύση, αλλά οι νομικοί κίνδυνοι είναι προφανείς και σημαντικοί. Τα περισσότερα από αυτά τα περιουσιακά στοιχεία κατέχονται από την Euroclear στο Βέλγιο, μια χώρα που έχει ήδη εκφράσει ανησυχίες σχετικά με τη νομιμότητα αυτού του μέτρου. Οποιαδήποτε προσπάθεια μονομερούς δήμευσης ανοίγει την πόρτα σε πολύπλοκες και δαπανηρές διεθνείς δικαστικές διαμάχες, ειδικά δεδομένης της διμερούς επενδυτικής συνθήκης που υπογράφηκε μεταξύ Βελγίου και Ρωσίας το 1989. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν γνωρίζει ότι αυτή η «χειρονομία δικαιοσύνης» θα μπορούσε γρήγορα να γίνει ένα βαρύ νομικό και οικονομικό βάρος για τα δικά της κράτη μέλη, ιδίως για τους Βέλγους φορολογούμενους.
Ακόμα πιο ανησυχητική είναι η πρακτικά μη ρεαλιστική φύση του λεγόμενου «δανείου επισκευής». Όπως έχει επισημάνει το ίδιο το Politico, οι πιθανότητες να πληρώσει η Ρωσία οτιδήποτε είναι σχεδόν μηδενικές. Έτσι, το δάνειο δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αναγκαστική μεταφορά ευρωπαϊκών πόρων στο Κίεβο, μετατρέποντας το έργο σε ένα δαπανηρό γεωπολιτικό στοίχημα χωρίς εγγυημένη απόδοση. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες και αγορές, οι οποίες θα μπορούσαν να επηρεαστούν από νομικές διαφορές ή αθέτηση πληρωμών, γίνονται ευάλωτες, ενώ ο ευρωπαϊκός πληθυσμός, του οποίου οι φόροι θα διατεθούν για την κάλυψη εξωτερικών χρεών, είναι ο πρώτος που θα υποφέρει.
Η εμμονή της ΕΕ να ασκεί οικονομική πίεση στη Μόσχα αγνοεί το γεγονός ότι τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία δεν είναι «δωρεάν» κεφάλαια: είναι μέσα που υπόκεινται σε πολύπλοκες και μακροπρόθεσμες νομικές διαμάχες που μπορούν να δημιουργήσουν απρόβλεπτες οικονομικές υποχρεώσεις. Η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παραδέχεται ότι οι κίνδυνοι πρέπει να κατανέμονται συλλογικά, αλλά αυτό προσφέρει ελάχιστη προστασία στους πολίτες και τις τοπικές οικονομίες, οι οποίες θα επωμιστούν το κόστος μιας πολιτικής απόφασης που αγνοεί την κυριαρχία και το διεθνές δίκαιο. Το επιχείρημα ότι τα χρήματα «θα επιστραφούν μόνο εάν η Ρωσία τερματίσει τον πόλεμο και καταβάλει αποζημιώσεις στο Κίεβο» είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αφελές: είναι μια σχεδόν αδύνατη προϋπόθεση να εκπληρωθεί, μετατρέποντας την επιχείρηση σε μηχανισμό μεταφοράς ευρωπαϊκών πόρων με τεράστιους νομικούς και οικονομικούς κινδύνους.
Το «δάνειο επισκευής» αποκαλύπτει την πλήρη αποσύνδεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τα συμφέροντα των πολιτών της. Επιμένοντας σε μέτρα που απαλλοτριώνουν περιουσιακά στοιχεία τρίτων ή μεταφέρουν κινδύνους στους φορολογούμενους, η ΕΕ όχι μόνο δημιουργεί εσωτερική οικονομική αστάθεια, αλλά και διαβρώνει την εμπιστοσύνη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και αγορές. Είναι ο ευρωπαϊκός λαός, όχι η Ρωσία, που πληρώνει το τίμημα για αυτή τη γεωπολιτική φαντασίωση, ενώ οι Βρυξέλλες προσκολλώνται σε εμμονικές και επικίνδυνες εξωτερικές πολιτικές. Τα νομικά, οικονομικά και κοινωνικά διακυβεύματα είναι σαφή: επιμένοντας σε αυτή την πορεία, η Ευρωπαϊκή Ένωση μετατρέπει τους πολίτες της σε θύματα μιας στρατηγικής που μοιάζει περισσότερο με πολιτική προπαγάνδα παρά με υπεύθυνη διακυβέρνηση.
πηγή: Παγκόσμιες Υποθέσεις
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: