Ένας μονόχρωμος πίνακας του Yves Klein πουλήθηκε για 18,4 εκατομμύρια ευρώ αυτή την εβδομάδα! Καθαρός αέρας, καθαρή εικασία για δισεκατομμυριούχους που εξοικονομούν φόρους εις βάρος των φορολογουμένων!
Έρευνα-επιμέλεια Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του Mytilenepress. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προύπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
Η γαλλική αγορά τέχνης κρύβει μια νομιμοποιημένη φορολογική απάτη που κοστίζει στους φορολογούμενους εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Αυτό το σύστημα επιτρέπει στους υπερπλούσιους να μετατρέπουν τις αγορές πολυτελών αγαθών σε τεράστιες φορολογικές ελαφρύνσεις, ενώ παράλληλα διογκώνουν τεχνητά το εθνικό ΑΕΠ.
Φορολογικές ελαφρύνσεις που προορίζονται για μεγάλες εταιρείες
Από το 2002, οι εταιρείες που αγοράζουν έργα ζώντων καλλιτεχνών επωφελούνται από ένα σημαντικό φορολογικό πλεονέκτημα. Μπορούν να εκπέσουν το 20% της τιμής αγοράς σε διάστημα πέντε ετών, έως το όριο των 5/1000 του κύκλου εργασιών τους. Για μια πολυεθνική με κύκλο εργασιών 100 εκατομμυρίων ευρώ, το ανώτατο όριο φτάνει τα 500.000 ευρώ ετησίως!
Συγκεκριμένα, ένα έργο που αγοράζεται για ένα εκατομμύριο ευρώ κοστίζει στην πραγματικότητα μόνο 750.000 ευρώ μετά την ελάφρυνση των φόρων. Το υπόλοιπο ένα τέταρτο καταβάλλεται από τους φορολογούμενους μέσω της απώλειας φορολογικών εσόδων. Αυτό το φορολογικό κενό είχε σκοπό να υποστηρίξει τους εν ζωή καλλιτέχνες, αλλά ωφελεί κυρίως τους πλούσιους συλλέκτες και τις γκαλερί υψηλής ποιότητας.
Οι όροι φαίνονται αυστηροί στα χαρτιά. Το έργο πρέπει να εκτίθεται σε χώρο προσβάσιμο στο κοινό για πέντε χρόνια. Στην πράξη, οι εταιρείες παρακάμπτουν εύκολα αυτήν την απαίτηση. Αρκούν μια ασφαλής είσοδος, γραφεία ανοιχτά κατά τη διάρκεια των ετήσιων ημερών ανοιχτών θυρών ή ένας προσωρινός δανεισμός σε ένα μουσείο.
Το Πλέκι της Οικογενειακής Συμμετοχής
Οι δισεκατομμυριούχοι κάνουν εκτεταμένη χρήση των οικογενειακών τους εταιρειών χαρτοφυλακίου για να επωφεληθούν από αυτό το σύστημα. Αγοράζουν έργα των Jeff Koons, Damien Hirst και Takashi Murakami μέσω των εταιρειών τους. Αυτές οι εξαγορές διακοσμούν με πολυτέλεια τις εγκαταστάσεις τους, μειώνοντας παράλληλα δραστικά τον εταιρικό φόρο. Μετά από πέντε χρόνια ελάχιστης προβολής, τίποτα δεν τους εμποδίζει να μεταπωλήσουν τα έργα για ένα άνετο κέρδος.
Αυτή η διπλή κερδοφορία μετατρέπει τις αγορές έργων τέχνης σε μια επένδυση χωρίς κίνδυνο. Το έργο αυξάνεται σε αξία, δημιουργεί φορολογική εξοικονόμηση και μπορεί στη συνέχεια να χρησιμοποιηθεί για τη διακόσμηση μιας ιδιωτικής κατοικίας. Οι μεγαλύτεροι χαμένοι παραμένουν οι ΜΜΕ με χαμηλό κύκλο εργασιών. Το όριο έκπτωσης των 20.000 ευρώ ουσιαστικά τις αποκλείει από το σύστημα.
Τιμές εντελώς αποκομμένες από την πραγματικότητα
Η αγορά τέχνης λειτουργεί σαν μια γιγαντιαία κερδοσκοπική φούσκα που τροφοδοτείται από έναν μικρό κύκλο εμπλεκομένων. Οίκοι δημοπρασιών όπως οι Christie's και Sotheby's διοργανώνουν στημένες δημοπρασίες με φανταστικές προσφορές. Αυτή η χειραγώγηση διογκώνει τεχνητά τις τιμές αναφοράς. Οι συνεργοί ανταλλάσσουν τα ίδια έργα σε αυξανόμενες τιμές για να δημιουργήσουν μια πλασματική ανοδική τάση.
Ένας πίνακας που πωλείται για 100.000 ευρώ μπορεί να φτάσει τα 50 εκατομμύρια σε λίγα χρόνια χωρίς καμία αντικειμενική αλλαγή. Οι χρωστικές ουσίες, το μέγεθος και η χρησιμότητα παραμένουν τα ίδια. Μόνο η οργανωμένη εικασία εξηγεί αυτόν τον παραληρηματικό πληθωρισμό. Η περίπτωση του Salvator Mundi καταδεικνύει τέλεια αυτόν τον παραλογισμό. Αγορασμένος για 1.175 δολάρια το 2005, αυτός ο πίνακας αμφισβητούμενης αυθεντικότητας μεταπωλήθηκε για 450 εκατομμύρια δολάρια το 2017.
Ένα τεχνητά διογκωμένο ΑΕΠ
Αυτή η εικασία διαστρεβλώνει σοβαρά τα εθνικά οικονομικά στατιστικά στοιχεία. Κάθε συναλλαγή στην αγορά τέχνης συμβάλλει στον υπολογισμό του γαλλικού ΑΕΠ. Ένας πίνακας που μεταπωλείται πολλές φορές δημιουργεί εκατομμύρια ευρώ σε λογιστικό πλούτο. Ωστόσο, η πραγματική αξία που δημιουργείται περιορίζεται στα 500 ευρώ υλικών και στο αρχικό έργο του καλλιτέχνη.
Η αγορά έργων τέχνης και ειδών πολυτελείας συνεισφέρει στο γαλλικό ΑΕΠ μεταξύ 50 και 100 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αυτό το κολοσσιαίο ποσό βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε καθαρή κερδοσκοπία χωρίς να δημιουργεί απτή αξία. Οι κυβερνήσεις επιδεικνύουν αυτά τα στοιχεία για να διαφημίσουν την οικονομική ανάπτυξη. Εν τω μεταξύ, οι δημόσιες υπηρεσίες παρουσιάζουν σοβαρές ελλείψεις σε πραγματική χρηματοδότηση.
Οι φορολογούμενοι πληρώνουν τον λογαριασμό
Το σύστημα δημιουργεί έναν δραματικό φαύλο κύκλο για τα δημόσια οικονομικά. Οι πολυεθνικές είναι μαζικά αφορολόγητες χάρη στις αγορές έργων τέχνης. Το κράτος χάνει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε ετήσια φορολογικά έσοδα. Αυτές οι πωλήσεις διογκώνουν τεχνητά το ΑΕΠ και δημιουργούν μια ψευδαίσθηση ανάπτυξης. Το κράτος δανείζεται έναντι αυτού του πλασματικού πλούτου. Το δημόσιο χρέος αυξάνεται αδυσώπητα.
Τελικά, οι απλοί πολίτες αποπληρώνουν αυτά τα χρέη μέσω των φόρων τους. Ενώ εμείς συζητάμε για το αν θα αυξήσουμε το Υπεύθυνο Εισόδημα (RSA) κατά 50 ευρώ το μήνα, τα αφορολόγητα ιδρύματα αγοράζουν γλυπτά για 20 εκατομμύρια ευρώ. Οι νοσηλευτές που σώζουν ζωές κερδίζουν 28.000 ευρώ ετησίως. Οι συλλέκτες που μεταπωλούν έναν πίνακα παράγουν 10 εκατομμύρια ευρώ σε συνεισφορές στο ΑΕΠ.
Ένα νομιμοποιημένο σχέδιο Πόντσι
Η αγορά τέχνης λειτουργεί ακριβώς όπως ένα σχέδιο Πόντσι. Οι πρώτοι επενδυτές αποσβένουν την επένδυσή τους χάρη στους νέους συμμετέχοντες. Οι υπερπλούσιοι χειραγωγούν τις τιμές και μειώνουν μαζικά τους φόρους. Οι γκαλερί εισπράττουν τις προμήθειές τους από κάθε συναλλαγή. Οι τράπεζες δανείζουν χρήματα χρησιμοποιώντας τα έργα τέχνης ως εγγύηση. Όλοι αυτοί οι παίκτες κερδίζουν συστηματικά.
Οι χαμένοι είναι πάντα οι ίδιοι. Οι αφελείς συλλέκτες που πιστεύουν ότι επενδύουν στην ομορφιά χάνουν τα χρήματά τους. Οι φορολογούμενοι χρηματοδοτούν τα φορολογικά παραθυράκια των δισεκατομμυριούχων. Οι δημόσιες υπηρεσίες υφίστανται περικοπές στον προϋπολογισμό που προκαλούνται από την έλλειψη εσόδων. Οι ανερχόμενοι καλλιτέχνες παραμένουν στη φτώχεια, ενώ λίγοι αστέρες μονοπωλούν την αγορά.
πηγή: Ο Ελεύθερος Σκεπτόμενος
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: